அனல் 5

அனல் 5

 

தமிழிடம் பேசிவிட்டு விவேகன் மற்றும் தென்றல் இருக்கும் இடத்திற்கு வந்த மித்ரன், தென்றல் சற்று தெளிந்து இருப்பதை கண்டு நிம்மதி பெருமூச்சு ஒன்றை வெளியிட்டவன்,

 

அவர்களிடம் சென்று விவேகனிடம் காலையில் நடந்த சம்பவத்திற்கும் தமிழுக்கும் எந்த சம்மந்தமும் இல்லை என்பதை பேசி புரிய வைத்தான். அதன்பிறகே தமிழின் மீதான விவேகனின் கோபம் தணிந்தது.

 

பிறகு மூவரும் சேர்ந்து சகஜமாக பேசியவாரு அவர்களின் வகுப்பிற்கு சென்றனர்.

 

மித்ரன் கூறியவற்றை மனதில் குழப்பிக் கொண்டே தமிழ் அவன் வகுப்பறைக்கு சென்றான். பிறகு வகுப்புகள் துவங்க அந்த நினைவுகளிலிருந்து தன்னை மீட்டுக் கொண்டவன் பாடங்களில் கவனம் செலுத்த துவங்கினான்.

 

வகுப்புகள் அதன் போக்கில் சென்று கொண்டிருக்க என்றும் இல்லாத திருநாளாக இன்று தென்றல் அனைத்து பாடங்களிலும் அதிக கவனம் செலுத்தினாள்.

 

அதிலிருந்து அவள் தன் பயத்தில் இருந்து வெளி வர முயன்று கொண்டிருக்கிறாள் என்பது புரிய விவேகனும் மித்ரனும் அவளை அவள் போக்கில் விட்டு விட்டனர்.

 

வெங்கடேசன் சாரும் கடமையே கண்னென பாடத்தை நடத்தியவர் மாணவிகளின் யார் முகத்தையும் தெரியாமல் கூட காணவில்லை. பாடத்தை முடித்தவர் இன்றுடன் கல்லூரி விடுமுறை எனவும் பத்து நாட்களுக்குப் பிறகு தேர்வுகள் துவங்கும் எனவும் அறிவித்து செல்ல.

 

அன்றைய கல்லூரி நேரமும் முடிவுக்கு வந்தது.

 

கல்லூரியில் இருந்து வெளியேறியவர்கள் தமிழை தேடி சென்று ஸ்கூட்டியை தென்றல் வீட்டில் விட்டு விடுமாறு கூற,

 

தமிழ் விவேகன் முகத்தையும் தென்றல் முகத்தையும் இவர்கள் பேசி விட மாட்டார்களா என ஏக்கமாக பார்க்க விவேகன் தமிழை பார்த்து சினேகமாக சிரித்தான்.

 

“சாரி விவேக் காலையில நான் பொறுமையா தான்டா வந்தேன் எதிரில வந்தவன் தான் கொஞ்சம் கோளாறு பண்ணிட்டான்”  என்றான் வருத்தமாய்.

 

அதற்கும் விவேகனிடமிருந்து சிரிப்பே பதிலாக வர தமிழ் மீண்டும் தென்றலின் முகத்தை பார்த்தான். தென்றல் தமிழை கண்டதும் குனிந்த தலையை நிமிரவே இல்லை.

 

பிறகு வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு தமிழ் புறப்படவும் மூவர் படை மித்ரன் வீட்டை வந்தடைந்தது.

 

வழக்கம் போல் சாப்பிட்டு முடித்தவர்கள் அவர்களின் அரட்டையை தொடர விவேகன் சற்று கோபமாக தென்றலிடம் பேசினான். 

 

“இங்க பாரு தென்றல் இனிமே நீயாதான் தனியா பஸ்ஸில போக வர பழகிக்கணும் டெய்லி ஒருத்தர உனக்கு பாதுகாப்புக்கு அழைச்சுட்டு இருக்க முடியாது புரியுதா. தனியா வரதுனா காலேஜுக்கு வா இல்லையா வீட்டிலேயே இருந்துக்க” என விவேகன் பொரிந்து தள்ளினான்‌. காரணம் காலையில் இவளால் தமிழ் இவனிடம் அடியே வாங்கியிருப்பான். அப்படி என்ன பயம் தனியாக சென்று பழகட்டும் என்று முடிவெடுத்து விட்டான். அவனும் பாவம் எவ்ளோ தான் பொறுமையா இருக்க முடியும்.

 

இன்று கண்ணீர் சுனாமியே வரப்போவதை அறிந்த மித்ரன் கையில் கை குட்டையுடன் தயாராக இருக்க,

 

தென்றலோ இவர்களின் எதிர்பார்ப்பிற்கு எதிராக, “சரி விவு இதுக்கு எதுக்கு இவ்வளவு சீரியஸா பேசுற நான் தனியா வரணும் அவ்வளவு தானே சரி” என முடித்துவிட்டாள்.

 

மித்ரனுக்கும் விவேகனுக்கும் பேரதிர்ச்சி, ‘இனி காலேஜிக்கு வரமாட்டேன் வீட்டிலேயே இருக்கேன்னு சொல்லிட்டுவானு’ நினைத்திருந்த இருவருக்கும் தென்றலின் இந்த மாற்றம் விசித்திரமாக இருந்தது.

 

பிறகு தென்றலே “சரிடா நான் வீட்டுக்கு கிளம்பறேன் என்ன பஸ் ஸ்டாப்புல கொண்டு வந்து விடுங்க” என்றாள்.

 

மூவரும் ஒரு சேர பேருந்து நிலையம் சென்று அவர்கள் பேருந்திற்கு காத்திருக்க எந்த ஒரு அலப்பறையும் செய்யாமல் தென்றல் வந்த பேருந்தில் ஏறி கையசைத்து விட்டு சென்று விட்டாள்.

 

பேருந்து இவர்களைக் கடந்து சென்ற பிறகும் கூட இருவரும் அதிர்ச்சியில் இருந்து வெளிவரவே இல்லை பிறகு ஒருவரை ஒருவர் சமாதானம் செய்து கொண்டு வீடு வந்து சேர்ந்தனர்.

 

ஆனால் பேருந்தில் ஏறியவளுக்கோ இவர்களிடம் தைரியமாக பேசிவிட்டாலும் 

மனம் திக்திக் என்று அடித்துக் கொண்டே தான் இருந்தது.வீடு போய் சேரும் வரையிலும்,

 

சில நிமிடங்கள் சென்ற நிலையில் தேவகியிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது தென்றல் வீடு வந்து சேர்ந்து விட்டாள் என.

 

பிறகு மித்ரனும் விவேகனும் சிந்தனையிலேயே இருந்தனர். இருவருக்குமே தென்றலின் இந்த திடீர் நடவடிக்கையில் அத்தனை சந்தேகம் எழுந்தது‌.

 

இத்தனை வருடங்களாக மாறாதவள் ஒரே நாளில் இப்படி என்றால் யாரால் தான் உடனே ஏற்றுக் கொள்ள முடியும்.

 

தென்றலின் வீட்டில் வண்டியை ஒப்படைத்து விட்டு வீடு வந்து சேர்ந்த தமிழின் மனதில் முழுவதும் நிறைந்திருந்தது தென்றலின் நினைவுகளும் அவளின் பாராமுகமும் தான்.

 

இவை அனைத்தையும் தான்டி அவன் மனதில் எழுந்த கேள்வி விவேகன் தென்றல் இவர்கள் இருவருக்கும் இடையில் இருக்கும் உறவு என்ன, நண்பர்கள் என்றால் இத்தனை ஒற்றுமையாக புரிதலுடன் இருப்பதற்கு வாய்ப்பே இல்லை என்பது தான் அவன் மனதின் வாதமாக இருந்தது.

 

இவனுக்கு அப்படியான நட்பு கிடைக்காமல் போனதாலோ என்னவோ அதன் உன்னதம் உணராமல் போயிருந்தான்‌.

 

‘இதைப் பற்றி யாரிடம் கேட்பது தென்றலிடம் கேட்கலாமென்றால் விவேகனை தான்டி அவளைப் பார்ப்பது என்பதே பெரிய சாதனை இதில் பேசுவது என்பது நடக்காத செயல்.

 

விவேகனிடமே கேட்டு விடலாம் என்றால் அவன் சரியான கல்லுளிமங்கன் பக்கம் பக்கமாக பேசினாலும் பதில் என்னவோ வெறும் சிரிப்பு தான்.

 

இதைப் பத்தி தெரிஞ்சுக்க சரியான ஆளு மித்ரன் மட்டும் தான் அவன் கிட்ட இருந்து மட்டும் தான் நம்ம எல்லா கேள்விக்கும் விடை தெரியும்’

 

என நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்போதே தேவகினிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது.

அக்ஷாவிற்காக அவர் தான் மித்ரனிடம் தமிழின் எண்ணை வாங்கி இருந்தார்.

 

அதை ஏற்று காதில் வைக்க எதிர்புறம் இருந்து தென்றலின் குரல்,

 

“ஹலோ தமிழ்”

 

“நான் தான் பேசுறேன் தென்றல் சொல்லு”

 

“அது வந்து… சாரி காலையில என்னால தான் உங்களுக்கு கஷ்டம் விவும் உங்க மேல கோபப்பட்டுடான் சாரி” எப்படியோ கூற நினைத்ததை சொல்லி முடித்து விட்டாள்.

 

“இதுல என்ன இருக்கு விவேக் எனக்கும் ஃபிரண்டு தான் நான் அதெல்லாம் பெருசா எடுத்துக்கல தென்றல் நீயும் அதை மறந்துடு.” காலையில் விவேகனின் கோபம் எதும் அவனை பாதித்திருக்கவில்லை, தென்றலின் பாராமுகம் தான் ஏனோ அவனை சங்கட படுத்தியது. அதுவும் இப்பொழுது சரியாகி இருக்க தமிழ் மகிழ்ச்சியாகவே பேசினான்.

 

“ரொம்ப தேங்க்ஸ் தமிழ் அப்ப நான் வெச்சுடறேன்” என இவன் பதிலை எதிர்பாராமல் அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

 

தென்றலின் அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்ட உடன் தமிழ் மீண்டும் விவேகன் மற்றும் தென்றலின் உறவில் உள்ள சந்தேகங்களை நினைத்து தன்னையே குழப்பிக் கொள்ளத் துவங்கினான்.

 

பிறகு இதற்கெல்லாம் முடிவாக அடுத்தமுறை மித்ரனை சந்திக்கும் போது அனைத்து சந்தேகங்களையும் கேட்டு விட வேண்டுமென மனதில் முடிவு எடுத்துக் கொண்டான்.

விவேகன் அவர்களின் நானாவிற்கு உதவ சென்றுவிட மித்ரன் வீட்டில் அவன் அன்னைக்கு உதவிக் கொண்டிருந்தான்.

 

தென்றலும் வழக்கம்போல் அக்ஷாவுடனும் தேவகியுடனும் வாயடித்துக் கொண்டு அன்றைய பொழுதை கழித்தனர்.

 

இவ்வாறு சந்தோஷமாக சென்று கொண்டிருக்கும் இவர்களின் வாழ்வை புரட்டிப் போடுவதற்காகவே அடுத்த நாளும் அழகாக விடிந்தது.

 

வழமை போல் இன்றும் விவேகன் மற்றும் மித்ரன் தென்றலின் வீட்டில் ஆஜராகிவிட தமிழும் தன் ஆசிரியர் கடமையை செவ்வனே செய்ய தென்றலின் வீட்டிற்கு வருகை புரிந்தான்.

 

தேவகி டார்லிங்கின் டீயில் அனைவரும் மூழ்கியிருந்த வேலையில் தென்றல் விவேகனின் காலை சுரண்டுவதும் கையை சுரண்டுவதும் காதில் கிசுகிசுபதும் கண்களாலே கெஞ்சுவதும் என பலவகையான சேட்டைகள் செய்து கொண்டிருக்க தமிழுக்கு புகையத் தொடங்கியது. ஏனோ தென்றல் தன்னுடனும் அப்படி இருக்க வேண்டும் என அவன் அடி மனம் அவனை பிராண்டியது.

 

தென்றல் மீண்டும் மீண்டும் விவேகனை போட்டு பாடாய்ப்படுத்துவதை கவனித்த தேவகி,

 

“என்ன தான்டி வேணும் உனக்கு இப்போ ஏன் அவன் உயிரை வாங்கிட்டு இருக்க பட்டர் பிஸ்கெட் தீந்து போச்சா என்ன? தீந்து போச்சுனா உங்க நானாக்கிட்ட சொன்னா அவர் வாங்கிட்டு வர போறாரு, ஏன் இப்படி என்புள்ள உயிர வாங்குற” என தேவகி தென்றலிடம் எரிந்து விழ,

 

“டார்லிங் பொருமையா, வயசான காலத்துல ஏன் டார்லிங் உனக்கு இவ்வளவு டென்ஷன்? அவ எதுவுமே என்ன தொல்லை பண்ணல நான் தான் அவ கெஞ்சினா கியூட்டா இருக்கேன்னு லைட்டா கெஞ்ச விட்டேன்.” என்ற விவேகன் தென்றலை பார்த்து கண்ணடிக்க தென்றல் முகத்தை கோபமாக திருப்பிக் கொண்டாள்.

 

இப்போது கெஞ்சுவது விவேகனின் முறையானது.

 

இவை அனைத்தையும் பார்த்த தமிழுக்கு பற்றிக் கொண்டு எரிய எரியும் நெருப்பில் மேலும் மண்ணெண்ணையை ஊற்றினான் மித்ரன்.

 

“ஏன்டா  உன் செல்லத்த நீ இப்படி கஷ்டப்படுத்தலாமா அப்பிடி என்ன கேட்டா? நீ இப்படி பிகு பண்ணிக்கிற” மித்ரனுக்கும் தமிழை வெறுப்பேற்றி பார்ப்பதில் அத்தனை மகிழ்ச்சி.

 

“ஒன்னும் இல்லடா இதுக்கு அப்புறம் லீவ் தானே இன்னைக்கு ஒரு நாள் மட்டும் பீச் கூட்டிட்டு போனா மத்த நாள்ல ஒழுங்கா படிக்கிறாளாம் அதான் கேட்டா” 

 

“அதுக்கு என்னடா பீச் தானே போகலாம் நீ போய் கெளம்பு டோரா” என மித்ரன் தென்றலை பார்த்து கூற விவேகனும் அக்ஷாவும் வயிற்றை பிடித்துக்கொண்டு சிரிக்க துவங்கிவிட்டனர்.

 

“என்னை எதுக்கு அப்படி கூப்பிட்டா” என்று தென்றல் மித்ரனை போட்டு வெளுத்து வாங்க இப்போது சிரிப்பது தமிழின் முறையானது.

 

“அது ஒன்னும் இல்ல, நேத்து டோரா புஜ்ஜி கார்டூன் பார்த்தேன் உனக்கும் அதுக்கும் ஒரே ஒரு வித்தியாசம்தான் அதுக்கு முடி சின்னதா இருக்கும் உனக்கு கொஞ்சம் பெரிசு அவ்வளவுதான் அதான் உன்ன அப்படி கூப்டேன்” அவன் பதிலை கேட்டவள்,

 

மேலும் மித்ரனை போட்டு நான்கு மிதி மிதித்து விட்டு கடற்கரை பயணத்திற்காக செல்ல தயாரானாள்.

 

அக்ஷா‌ தனக்கு வர விருப்பமில்லை எனவும் தேவகியும் அவளுக்கு துணையாக வீட்டில் இருப்பதாக கூறி விட்டார்.

 

பிறகு தமிழ் தான் வருவதாக கூறவும் அவர்களின் பயணம் இரண்டு இருசக்கர வாகனத்தில் தொடங்கியது.

 

விவேகனும் தென்றலும் விவேகன் மற்றும் மித்ரனுக்காக  அவர்களின் நானா வாங்கிய பல்சரில் ஏறி கொள்ள,

 

தமிழும் மித்ரனும் அக்ஷாவின் ஸ்கூட்டியில் ஏறி கொண்டு அவர்களின் பயணத்தை தொடர்ந்தனர்.

 

பயணம் தொடங்கிய நொடி முதல் தமிழின் மனதில் மைண்ட் வாய்ஸாய் ஓட

 

அனைத்தையும் கேட்ச் பண்ண மித்ரன் மனதில் ‘வெய்ட் அன்ட் வாட்ச் மகனே’ என நினைத்துக்கொண்டான்.

 

அவர்களின் பயணம் தொடங்கிய நேரம் தமிழின் மனதில் அன்று,  

 

“அவளுக்கு டூ வீலர்ல வர பயம்   வண்டில வரும் போது பயப்படுவா கவனமா கூட்டிட்டு வான்னு சொன்னான்ல இன்னைக்கு இவன் எப்படி அவள பத்திரமா கூட்டிட்டு வரான்னு நானும் பார்க்கிறேன்” என மனதில் நினைத்து சிரித்துக் கொண்டான்.

 

ஒருவழியாக நால்வரும் கடற்கரைச் சாலையை வந்து சேர்ந்தவர்கள் ஓர் ஓரமான இடமாக பார்த்து வண்டியை பார்க் செய்துவிட்டு கடற்கரை மணலில் இறங்கி நடக்கத் துவங்கினர் கடலை நோக்கி.

 

இன்று அவர்கள் வரும் வழியெல்லாம் எதிரில் வந்த வாகனங்களும் வேகமாக வந்தது விவேகனும் சற்று வேகமாக தான் வண்டியை ஓட்டினான் ஆனாலும் தென்றல் நிதானமாக எப்போதும் போல் இருந்தாள் இதனை கண்ட தமிழுக்கு இருந்த குழப்பம் பத்தாது என மேலும் குழப்பம் மேலோங்க.

 

இதனை தெரிந்து கொள்ளாமல் இன்று நமக்கு தூக்கம் வராது என நினைத்தவன் தென்றலையும் விவேகனையும் முன் நடக்கவிட்டு மித்ரனை இழுத்து அவனோடு இணைத்துக் கொண்டான்.

 

“ஏன்‌டா மித்ரா அன்னைக்கி நான் இருவது கிலோமீட்டர் ஸ்பீட்ல வந்ததுக்கே அந்த பயம் பயந்தவ இன்னைக்கு அவன் அவ்வளவு ஸ்பீடா வந்தும் பயம் இல்லாம நார்மலா இருக்கா எப்படிடா இதெல்லாம்” என கேட்க.

 

மித்ரன் அவன் கேள்வியை கேட்டு சத்தமாக சிரித்தான். பின் தமிழின் தோள்களில் கைபோட்டு அவனை அணைத்தவாறு நடக்க துவங்கியவன், “இப்போ கேட்டபாரு‌ இதுதான் சரியான கேள்வி வா வா வா பேசுவோம்  உன்கிட்ட பேச வேண்டியது நிறைய இருக்கு” என கூறியவாறு அவன் கேள்விக்கு பதில் வழங்கத் துவங்கினான்.

 

“நீ வரும்போது கவனிச்சியா விவேகன் தென்றல் கிட்ட பேசிகிட்டே வந்தான்” என தமிழின் முகத்தை உற்று நோக்கியவாறு மித்ரன் கேட்க சிறிது நேரம் யோசித்தவன் ‘ஆம்’ என தலையை அசைத்தான்.

 

“அதுலதான்டா விஷயமே இருக்கு அவ எதிர்ல வர வண்டி மேல கான்சன்ட்ரேட் பண்ணாம இருந்தாலே போதும், பஸ்ஸில் வரும்போது கூட நாங்க அவ ஜன்னல் வழியா பார்க்காத மாதிரி கதை பேசிட்டே தான் வருவோம்.

 

அப்படியே அவ ஜன்னல் வழியே பார்க்க விரும்பினால் எதிர்ப்பக்கம் வண்டி  வரலனா  மட்டும் தான்  ஜன்னல் வழியா வேடிக்கை பார்க்க விடுவோம் இல்லைன்னா அவ எங்க கிட்ட பேசிகிட்டு வம்பு பண்ணிக்கிட்டு வர மாதிரி தான் வெச்சிக்குவோம்.  அதே டெக்னிக்தான் விவேக் இன்னைக்கும் பண்ணி இருப்பான் ஆதான் மேடம் இவ்ளோ கூலா வந்துட்டு இருக்காங்க” என மித்ரன் கூறவும்.

 

தமிழுக்கு அவமானமாக போனது இந்த சின்ன டெக்னிக் கூட தனக்கு தெரியவில்லையே என எண்ணி மிகவும் நொந்து போனான்.

 

சிறிது நேரம் அவர்களுக்கிடையில் மௌனமே நிலவ அந்த அமைதியை மித்ரனே கலைத்தான். 

 

“இன்னைக்கு என்கிட்ட கேள்வியா கேட்டு என்ன சாவடிச்சிடுவனு நினைச்சேன். நீ அமைதியா வர  கேளு கேளு இன்னும் நிறைய இருக்கணுமே” என யோசிப்பது போல பாவனை செய்ய.

 

தமிழ் அவனை கண்டு முறைத்தவாறு, “அவளுக்கு நீங்க மட்டும்தான் ஃப்ரண்ட்ஸா? நானும் காலேஜ்ல பார்க்கிறேன் அவ எந்த பொம்பள பசங்க கூடயும் பேச மாட்றா ஸ்கூல்ல கூட அவளுக்கு பொம்பள பிள்ளைங்க ஃப்ரண்டு இல்லையாடா” என தமிழ் கேட்டதும்.

‌ தமிழின் இந்த கேள்வியில் ஜர்க் ஆனான் மித்ரன்,

 

‘தென்றல் பொண்ணுங்க கிட்ட பேசலனு இவனுக்கு எப்படி தெரியும், காலேஜ்ல இவன கொஞ்ச நாளா மட்டும் தான் எங்களுக்கு தெரியும் ஆனா இவனுக்கு எங்கள நிறைய தெரிஞ்சிருக்கும் போலயே விசாரிப்போம்’ என நினைத்தவன்,

 

பிறகு தன்னை நிதானித்து கொண்டு, “காலேஜ்ல யாரும் இல்லடா ஸ்கூல்ல நிறைய கேர்ள் ஃப்ரெண்ட்ஸ் இருந்தாங்க அவளுக்கு ஆனா, வந்த பிள்ளைகள் எல்லாம் விவேகன சைட் அடிச்சுதுங்க அதனால அவ கடுப்பாகி அதுக்கப்புறம் எந்த பொண்ணுகிட்டயும் பேசறது இல்லடா” என்றான்.

 

இதனைக் கேட்ட தமிழுக்கு கடுப்பாக இருந்தது, இருந்தும் அவளைப் பற்றிய உண்மைகளைத் தெரிந்துகொள்ள மேலும் மேலும் மித்ரனை போட்டு சீண்டிக்கொண்டே இருந்தான்.

 

“அப்ப அவளுக்கு கேர்ள்ஸ்ல ஃப்ரண்டே இல்லையாடா ஒருத்தர் கூடவா இல்லை?” என சந்தேகமாக கேட்க.

 

“ஏன் இல்லாம இருந்தா ஒருத்தி இதுக்கு மேல அவள பத்தி எதுவும் கேக்காத  ப்ளீஸ்” என முகம் வாடியவாரு கூறவும்,

 

தமிழ், “சாரி‌டா அவங்கள பத்தி நான் எதுவும் கேட்க மாட்டேன்”. எனவும்  

ஆர்ப்பரிக்கும் கடலுக்கு அருகில் வந்து சேர்ந்தனர் நாள்வரும்.

 

கடற்கரை அலைகளை கண்டதும் தென்றல் துள்ளிக்குதித்து அதனுடன் விளையாட ஓடிவிட விவேகன் அவளுக்கு துணையாக அவள் பின்னாடியே சென்று விட்டான்.

 

சிறிது நேரம் அமைதியாக விவேகனும் தென்றலும் அலையுடன் விளையாடிக் கொண்டிருப்பதை பார்த்துக் கொண்டிருந்த மித்ரன் கடற்கரை மணலில் அமர்ந்தவாறு தமிழையும் அமர செய்து  தமிழின் முகத்தை காண அது கோபத்தில் சிவந்திருந்தது.

 

அவனின் முகத்தை பார்த்து சிரித்த மித்ரன், “ஏன்டா எப்ப பாத்தாலும் அவங்க ரெண்டு பேரையும் சினிமா வில்லன் மாதிரியே முறைச்சிக்கிட்டே திரியர உனக்கு என்ன தான் வேணும்” என அளுத்துக் கொண்டு கேட்க.

 

“அது ஒன்னும் இல்லடா நீ அத விடு அன்னைக்கு தென்றல் விவேகன் பத்தி சொல்லிட்டு இருக்கும்போது நீ சொன்னல்ல எல்லாமே நல்லாத்தான் போயிட்டு இருந்துச்சு ஆனா அவன் வர வரைக்கும்னு யாருடா அந்த அவன் அதை யோசிச்சு யோசிச்சு என்னால முடியலடா தயவுசெய்து சொல்லி தொலையேன்” என்றான் உச்ச கடுப்பில்.

 

“அதுக்கு முன்னாடி நான் உன் கிட்ட ஒன்று மட்டும் சொல்லிக்க விரும்புகிறேன் தமிழ், நீயும் எல்லாரையும் மாதிரி ஆணும் பெண்ணும் ஒன்னா இருந்த அது காதல் மட்டும் தானு தப்பு கணக்கு போடாத.

 

அதை தாண்டியும் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் ஆழமான அழகான உறவுகள் இருக்கும் தமிழ் அதோ அவங்கள மாதிரி” என மித்ரன் விவேகனையும் தென்றலையும் நோக்கி கை காட்டியவன்,

 

“அந்த உறவுல, அவங்க உலகத்துல நமக்கும் இடம் கொடுத்து இருக்காங்க. அத நீயே கெடுத்துக்காத தமிழ்” என்றவன் அவ்வளவு தான் என்பது போல் அமைதி ஆகி விட்டான்.

 

இதனை கேட்ட பிறகு தமிழுக்கு தான் எங்கேயோ தவறி போன உணர்வு, மீண்டும் மித்ரனே தொடர்ந்தான்.

 

மித்ரனின் நினைவுகள் பின்னோக்கிச் சென்றன.

 

“ஸ்கூல் வரைக்கும் எல்லாமே நல்லாத்தான் போயிட்டு இருந்துச்சு. விவேகன், தென்றல் நம்ம கூட இருந்தா இப்படி பயந்து தான் இருப்பா அவள தனியா விட்டா தான் அவளும் கொஞ்சம் தைரியமா இருப்பான்னு பிளான் பண்ணி அவளை தனியா கேர்ள்ஸ் காலேஜ்ல சேர்த்து விட்டான்.

 

முதல் ஒரு வருஷம் மேடம் எந்த பிரச்சனையுமில்லாம லேடீஸ் ஸ்பெஷல் பஸ்ல போறதும் வரதும், எங்க கூட சேர்ந்து அரட்டை அடிக்கிறதுனு எல்லாம் நல்லா தான் இருந்துச்சு.

 

கேர்ள்ஸ் காலேஜ்ல கேர்ள் ஃப்ரெண்ட்ஸ் இருக்கத்தானே செய்வாங்க அப்படி ஒரு நாளு பேரு சேர்ந்தாங்கடா இவ கூட.

 

அதுல ஒருத்தியோட அண்ணன் தான் அந்த அவன். அவனோட பேரு பாலா, அந்தப் பொண்ணை பிக்கப் டிராப் பண்றதுக்கு அவன் டெய்லி காலேஜுக்கு வருவான் போல,

 

அப்படி வரும்போது ஒருநாள் அவன் தென்றல  பார்த்து இருக்கான். அப்படி இப்படினு இவ கிட்ட எப்படி எப்படியோ பேசி ஃபோன் நம்பர் வேணும்னு வாங்க ட்ரை பண்ணி இருக்கான்.

 

இவளுக்குத்தான் ஃபோனில்லயே எல்லாமே விவேகன் தான் எங்க மூணு பேர்ல என்கிட்ட மட்டும் தான் ஃபோன் இருக்கும் அதுனால இவளும் அவனுக்கு நம்பர் கொடுக்காம விட்டு இருக்கா.

 

கொஞ்ச நாள் சாதாரணமா பேசிட்டு இருந்தவன் திடீர்னு லவ் பண்றேன்னு சொல்லி பேச ஆரம்பிச்சிட்டான். அது அவளுக்கு புடிக்கல கொஞ்சம் பயமா கூட இருந்து இருக்கு விவேக் கிட்ட சொன்னா கண்டிப்பா அவனா கொன்னுடுவானு அவளுக்கு தெரியும் அதனால அவன் கிட்டயும் சொல்லல.

 

என்கிட்ட சொன்னா நானும் கண்டிப்பா விவேக் கிட்ட சொல்லிடுவேன். அதனால என்கிட்டயும் சொல்லல்ல, எங்க கூட க்ளோசா இருந்தா விவேக் கண்டுபிடிச்சிடுவானு அதுக்கப்புறம் எங்க கிட்ட இருந்து கொஞ்சம் விலக ஆரம்பிச்சா.

 

இதனால விவேகனுக்கு சந்தேகம் வந்து அவளுக்கு தெரியாமலே அவளை ஃபாலோ பண்ணி அதுல பிரச்சனை அந்த பையன் தானு விவேக்கு   தெரிஞ்சு போச்சு.

 

அந்தப் பையனை தனியா கூப்பிட்டு பொறுமையா சொல்லி புரிய வைக்க ட்ரை பண்ணி இருக்கான். அவன் விவேக் சொன்னது எல்லாத்துக்கும் சரி  சரின்னு தலையாட்டிட்டு அடுத்த நாள் போய் தென்றல் கிட்ட பயங்கரமா பிரச்சனை பண்ணி வச்சிருக்கான்.

 

நாங்க  அன்னைக்கு காலேஜ்ல இருந்தோம் திடீர்னு ஒரு புது நம்பரில் இருந்து ஃபோன் வந்துச்சு, பேசினா இந்த மாதிரி உங்க ஃப்ரெண்ட் தென்றல ஹாஸ்பிட்டல்ல அட்மிட் பண்ணி இருக்கோம் வந்து கூட்டிட்டு போங்க அப்படின்னு.

 

ரெண்டு பேரும் அடிச்சு புடிச்சு ஓடிப்போய் ஹாஸ்பிடல்ல பார்த்தா அவ மயங்கி இருந்தா.

 

அப்புறம் அவ ஃப்ரெண்ட புடிச்சு விசாரிச்சதுலதான் தெரிஞ்சுது,

 

அந்த பையன் அவள பஸ்ல போகும் போது  பிடிச்சு இழுத்து வந்து பாதி வழியில இறக்கி, தப்புத்தப்பா நடுரோட்டிலேயே வச்சு தொட்டு ரொம்ப கேவலமா நடந்துக்கிட்டான்னு,

 

விவேக் அன்னைக்கு அந்த பையன பார்த்து அடிச்ச அடியில அந்த பையன் செத்தே போய் இருக்கணும், ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு அவன அங்க இருந்து இழுத்துட்டு வந்தேன். அப்ப கூட ‘இனி என் கண்ணுல பட்டா கொன்னுடுவேனு’ மிரட்டிட்டு தான் வந்தான்.

 

அதுக்கப்புறம் அந்த பையன நாங்க‌ பாக்கவே இல்லை. தென்றலும் காலேஜுக்கு போகமாட்டேன்னு மூனு மாசம் ரூமிலேயே அடைஞ்சு கிடந்தா.

 

சரியா சாப்பிடக் கூட மாட்டா. அவ வாயிலிருந்து ஒரு ரெண்டு வார்த்தை வாங்குறதுக்குள்ள எங்க உயிரே போயிடும்,

 

விவேக் தான் பாவம் ரொம்ப கஷ்டப்பட்டான் அந்த டைம்ல, அப்புறம் எப்படி எப்படியோ பேசி அவன் தான் அவளை சமாதானப்படுத்தி இந்த காலெஜ்ல சேர்த்துவிட்டது எல்லாம்.

 

இந்த சம்பவத்துக்கு அப்புறமாதான் தென்றல் எந்த கேர்ள்ஸ் கிட்டயும் பேசுரத விட்டுட்டா, அதே மாதிரி எங்க ரெண்டுபேர் தவிர்த்து எந்த பசங்ககிட்டயும் பேசமாட்டா பழகமாட்டா எல்லாமே  நாங்க மட்டும் தான்டா அவளுக்கு.

 

இப்போ கொஞ்ச  நாளா தான் எல்லாம்  நல்லா போய்ட்டு இருக்கு இதுக்கு அப்புறமும் போகும்னு நம்புவோம்”  என  பெரும் மூச்சி விட்டு தன் உரையை முடித்தான் மித்ரன்.

 

ஏனோ மித்ரன் பேசியதைக் கேட்ட தமிழுக்கு மனதில் குற்ற குறுகுறுப்பு ‘எத்தகைய உறவை தான் சந்தேகமாக பார்த்தோம்’ என தமிழ் மித்ரனை சங்கடமாக பார்க்க‌ அவனைப் பார்த்து ஆறுதலாக சிரித்தான் மித்ரன்.

 

இவர்கள் பேசி முடிக்கவும் விவேகனும், தென்றலும் விளையாடி களைத்து போய் அவர்கள் அருகில் வந்து அமரவும் சரியாக இருந்தது.

 

பிறகு மித்ரன் தென்றலிடம், “உன்கிட்ட ஒன்னு கேக்கனும்னு நெனச்சுக்கிட்டு இருந்தேன். இப்ப கேக்கறேன் ஒழுங்கா பொய் சொல்லாம சொல்லு நேத்து விவேக் தனியா போ தனியாக வானு சொன்ன உடனேயே சரின்னு சொன்னா எப்படி அதுல ஏதோ உள்குத்து இருக்கும்னு என் பக்ஷி சொல்லி கிட்டே இருக்கு உண்மைய சொல்லு” என்றான் மிரட்டலாக.

 

அவன் அப்படி கேட்டதும் சத்தமாக சிரித்த தென்றல்,

 

“அட லூசு  இன்னுமாடா உனக்கு அது தெரியல பத்து நாளைக்கு காலேஜ் லீவு அதுக்கப்புறம் எக்ஸாம், எக்ஸாம் டைம்ல  எல்லாம் நீங்க ரெண்டு பேரும் நம்ம வீட்ல தானடா இருப்பீங்க நான் உங்க கூட தான் வந்தாகணும்.

 

அந்த தைரியத்துலதான் சரி இப்போத்தைக்கு விவு டென்ஷன குறைக்கலாம்னு சரின்னு சொல்லி வச்சேன். நீங்க கண்டுபிடிச்சு இருப்பிங்கனு நினைச்சேன் இன்னும் கண்டுபிடிக்கலயா போட லூசுப்பயலே” என மித்ரன் தலையிலே ஒரு தட்டு தட்டினாள்.

 

அதன் பிறகு அங்கு சிரிப்பொலியே நிறைந்து இருந்தது.

 

அப்போது கடலில் இருந்து சில படகுகளில் மீனவர்கள் அவர்கள் பிடித்த மீனுடன் வலையை கையில் பிடித்தவாறு இறங்கிவர அதனை கண்ட தென்றல் அவர்கள் மீனை பிரித்தெடுத்துக் கொண்டு இருக்கும் இடத்திற்கு ஓடி சென்றாள்.

 

விவேகனும் அவள் தங்களின் கண்பார்வை படும் இடத்தில் இருப்பதை உறுதி செய்து கொண்டு அவர்களுக்கு தேவையான தின்பண்டம் வாங்கிவர சென்று விட்டான்.

 

தின்பண்டங்களை வாங்கி விட்டு வந்த விவேகன் தென்றல் இருந்த இடத்தை நோக்க அங்கே தென்றலை காணவில்லை சற்று அதிர்ந்தவன், அவன் கண் பார்வையை கூறாக்கி அங்கு உள்ள மக்களிடையே சல்லடை போட்டு தேடியும் அவளை காணவில்லை.

 

பிறகு மித்ரன் தமிழிடம், “எங்கடா அவளக்காணோம் அவளை நீங்க பார்த்துக்குவீங்கனு தானடா நான் உங்களுக்கு சாப்பிட வாங்கிட்டு வர போனேன் எங்கடா போனா அவ?” என்றான் பதட்டமாக.

 

உடனே மித்ரன், “எங்ககிட்ட கேட்டா எங்களுக்கு என்னடா தெரியும் அவ போனதும் நீயும் போன  சரி அவ கூடத்தான் நீ போறேன்னு நாங்க அவ போன இடத்தில கவனிக்கவே இல்லையேடா” என்றதும் சிறிது நேரத்தில் அங்கு பதற்றம் நிலவியது.

 

மூவரும் ஆளுக்கு ஒரு திசையில் சென்று தேடியும் அவளை காணவில்லை. அவளின் புகைப்படத்தை அங்குள்ளவர்களிடம் காட்டியும் எவரும் தெரியவில்லை எனவே கூறவும், விவேகன் மிகவும் உடைந்து போய்விட்டான்.

 

விவேகனை கண்ட மித்ரனும் தமிழும் பதறிக் கொண்டு அவன் அருகில் ஓடிவந்து,

 

“நீயே  உடைஞ்சு போய்ட்டா எப்படிடா, கஷ்டப்படாத அவளை கண்டு பிடிச்சிடலாம் இங்க தான் எங்கனா பஞ்சுமிட்டாய் காரனா ஃபாலோ பண்ணிட்டு போயிருக்கும் பன்னி, வாடா போய் தேடலாம்” என எவ்வளவு கூறியும் விவேகன் சமாதானம் ஆவதாக தெரியவில்லை.

 

“அவளா தான்டா எங்கனா போயிருப்பா அவள கடத்திட்டு போற அளவுக்கு அவளுக்கு யாருடா விரோதி இருக்காங்க நீ கவலை படாதடா கண்டுபிடிச்சிடலாம்” என தமிழ் கூறிய அடுத்த நொடி.

 

மூவரின் உதடுகளும் சேர்ந்து உச்சரித்தன அவனின் பெயரை

 

பாலா என…

 

தென்றல் பேசும்…