அலை ஓசை – 9

அலை ஓசை – 9

 

காலை கதிரவன் தன் கதிர்களான காதலை பூமியில் பரப்பி கொண்டு இருக்க, தன் காதலன் வந்த சந்தோஷத்தில் ரோஜா மலர்களும் காதலில் நனைந்து, தன் காதலனின் தீண்டலில் வெட்க பட்டு, இன்னும் சிவந்து காதலிற்கே காதல் சொல்லி கொடுத்து கொண்டு இருந்தது. 

அந்த காதலை சிறிதும் உணராத நிலையில் தான் சந்திரா இருந்தாள். அவள் நினைவில் ருத்ரா கூறிய விஷயமே ஓடி கொண்டு இருந்தது. 

“உடம்பு உறுப்புகளைத் திருடறாங்கனா அப்போ மருத்துவமனையில தான் அதிகம் இது நடக்கும். அதை மறைக்க கோடீஸ்வரர்களோட பலம் தேவ படுது. அப்போ, ஆதி மெயில் அனுப்பி இருந்த, ஆதி கொடுத்ததாக அப்பா கொடுத்த அந்த ஃபையில இருக்கறவங்க மருத்துவமனையில வேலை செய்யறவங்களாகவும் ரெட்டி மாதிரி பணக்காரங்களா இருக்கறதுல ஆச்சரியம் இல்லை. 

ஆனால், அன்னிக்கி எனக்கு வந்த சிடியில ‘ அடுத்த கடத்தல் ஒரு பெண்’ என்று அந்த நிழல் உருவம் சொல்லி இருந்துச்சு. ஆனால், அந்த ஃபையில எந்தவொரு பெண்ணும் இல்லை. அப்போ, அந்த பெண் யாரா இருப்பா?

அதோட, ஆதி ஏன் இந்த ஃபையில நம்ம கிட்ட கொடுகல. அப்பா ஏன் கொடுக்கணும். ஆதி ஏன் அப்பா கிட்ட கொடுக்க சொல்லி கொடுத்துட்டு நமக்கு மெயிலையும் அனுப்பனும். அப்போ ஆதிக்கு ஏதாவது ஆகி இருக்குமா? அதுனால தான் அவனுக்கு ஆபத்து வரதை உணர்ந்து, மெயில் அனுப்பி இருப்பானா? 

ஆனா, அப்பா ஏன் ஆதி கொடுத்ததாக பைலை கொடுக்கனும். ஆதிக்கு ஆபத்து என்று எனக்கு ஏன் பீல் ஆகுது. ஆதி எங்க போகி இருப்பான். போன் கூட ஸ்விட்ச் ஆஃப் என்று வருது. ஆதி பைலை தாண்டிய ஏதாவது க்லூ கண்டு பிடித்து இருப்பானோ?

 எனக்கு ஏன் எல்லாமே தப்பா தெரியுது. இது வேலைக்கு ஆகாது. அந்த பையில  இருக்கவங்க டிடெயில்ஸ் வச்சி அவங்களுக்கு எல்லாம் ஏதாவது ஆபத்து இருக்கா? அப்படி இல்லனா அவங்களுக்கு செகுரிட்டி கொடுக்கணும். அப்படி தான் அந்த நிழல் உருவத்தை கண்டு பிடிக்க முடியும். ஸ்டேஷனுக்கு போகனும் முதல்ல” என்று தனக்குள்ளே பேசி, ஒரு முடிவும் எடுத்து ஸ்டேஷனுக்கு செல்ல தயார் ஆனாள். 

# # # # #

காணும் காட்சிகள்

பொய்யாகி போனாலும், 

நாடும் உறவுகள்

நிறம் மாறினாலும், 

என் உள்ளுணர்வு

பொய்த்து போவதில்லை! 

உணர்வை நம்பினேன்

உண்மையை வெளி

கொணர்ந்தேன்! 

# # # # # 

உன்னுடன் இருந்த 

அந்த இனிமையான 

பொற்காலங்களை

இந்த தனிமையான 

காலங்களோடு 

ஒப்பிடும் போது 

தான் தெரிகிறது 

வாழ்க்கையில் 

எதை இழந்தேன் என்று… 

கைகள் எழுதி கொண்டு இருந்தாலும், கண்கள் தன் மனதிற்கு இனியவளை ரசிக்கவே செய்தது. 

ஓயாமல் அலை 

வந்து கரையை 

தொட்டாலும், 

ஓயாமல் குயில்கள் 

இனிமையான இசையை 

மீட்டினாலும், 

ஓயாமல் இதயம் 

லப்டப் என்று 

துடித்தாலும், 

ஓயாமல் கவிஞர் 

தமிழ் கவிதைகளை 

எழுதினாலும், 

ஓயாமல் தாயின் 

அன்பு குழந்தையை 

நனைத்தாலும், 

ஓயாமல் என் 

காதல் உன் 

தொடர்ந்தாலும், 

அதை நீ மட்டும் 

உணராமல் இருப்பது 

ஏனோ?

தன் டைரியில் தன் மனதை கவர்ந்தவளின் நினைப்பில் தனா, தன் மனதின் மொழியை கவிதையாக வடித்து கொண்டு இருந்தான்.

“இந்த கவிதையை யாராவது படித்தாலும் அவங்களுக்கு என் மனசோட வலி தெரியுமான்னு தெரியல குட்டி மா! ஆனா, உனக்கு நிச்சயமா புரியும். கண்டிப்பா புரியும், நா செத்துடேன் ன்னு எல்லாரும் சொல்லியும் நீ அதை நம்பல ன்னு அப்பா சொன்னப்போ, நா எப்படி பீல் பண்ணினேன்னு எனக்கு தான் தெரியும்  குட்டி மா. நா சாகல, நா கண்டிப்பா உன்கிட்ட வருவேன்னு சொல்லி இருக்க. என் இதயம் உனக்காக தான் இன்னும் துடிச்சு கிட்டு இருக்கு டா குட்டி மா.

 நா உன்னை ரொம்ப வருசம் கழிச்சு பார்த்தேன். நாம ஒன்னா ஆடி இருக்கோம். உன்ன தூங்க வச்சேன். நம்ம குழந்தைய தூங்க வச்சேன். ஆனா, நா வந்ததை உன்னால முழுமையா உணர வைக்க முடியல. நீ இப்போ எவ்வளவு குழப்பத்தில இருக்கேன்னு என்னால உணர முடியுது குட்டி மா. அது உன் கற்பனை இல்லை. நான் நிஜமாகவே வந்துடேன்னு உனக்கு புரிய வைக்க முடியல. 

அதுக்கு இன்னும் கொஞ்ச நாள் ஆகும் குட்டி மா. பொறுமையா எப்போதும் இருக்கும் அதே நம்பிக்கையோட இரு. நான் உன்கிட்ட தான் இருக்கேன்.  இன்னும் கொஞ்ச நாள் ல உன் கூடவே இருப்பேன் குட்டி மா. ஐ பிராமிஸ் ” தன் கண் எதிராக இருக்கும் தன் குட்டிமாவிடம், அவளுக்கு தெரியாமல் தனா டெலிபதி மூலம் பேசி கொண்டு இருந்தான்.

தனா, தன் வீட்டை தன் குட்டி மா வின் வீட்டிற்கு எதிராக மாற்றி இருந்தான். காலை எழுந்ததும் எதிர் வீட்டில், ஊஞ்சலில் அமர்ந்து பனியில் நனையும் ரோஜாவை ரசிக்கும் தன் குட்டி மாவிடம் இருந்தே அவனின் நாள் ஆரம்பமாகும்.

இரவில் நிலவை வெரித்து பார்க்கும் அவளிடமே அவன் நாள் முற்று பெறும். 

அவளுக்கு தெரியாமல் அவளை ரசிக்கும் ஒவ்வொரு நொடியையும் தனா, ஒரு விதமான வலியுடனே ரசிக்க தான் செய்தான். 

இன்றும், அவ்வாறே தன் மனதில் தோன்றும் துயரத்தை அவளை பார்த்து கொண்டே தன் டைரியில் கவிதையாக வடித்து கொண்டு இருந்தான். 

மனம் அவளை பிரிந்த துயரத்தில் வாட, மூளை அந்த பிரிவுக்கான நிகழ்வை நினைவூட்ட, தனா தன் அடுத்த கட்ட நடவடிக்கையை மேற்கொள்ள திட்டத்தை தீட்டினான். 

# # # # # 

தன் மயக்க நிலையில் இருந்து வெளியே வந்த ஆதி முதலில் உணர்ந்தது மண்டையை பிளக்கும் தலைவலியை தான். 

“என்னடா ஆதி, நேத்து ராத்திரி எந்த சரக்க டா குடிச்ச? லோக்கல் பிராண்ட் சரக்கா? இந்த வலி வலிக்குது.

ஐயையோ! முடியலையே! இதுக்கு தான் அம்மா சொல்லற மாதிரி ஒரு கல்யாணத்த பண்ணி இருந்தா, 

ஒன்னு, வரவ சரக்க அடிக்கவே விட்டு இருக்க மாட்டா. இல்லை, சரக்க அடிக்க விட்டானா, அடுத்த நாள் காலையில தலை வலி வரும்ன்னு தெரிஞ்சு லெமன் ஜூஸ் பண்ணி, இந்தாங்க மாமான்னு ஆசையா வந்து கொடுத்து இருப்பா.

அப்படியே ஜீஸ குடிச்சு, கொஞ்சம் இல்லை இல்லை நல்லாவே ரொமான்ஸ் பண்ணி இருக்கலாம்.

எங்க? போலீஸ் ஆகியே தீருவேன்னு அம்மா வாய அடச்சோம். இப்போ அனுபவிக்கறோம்! 

ஐயையோ! வலில பொலம்புறேனே! முடியலடா சாமி. இனிமே, நோ டிரிங்க்ஸ்டா ஆதி! குடிச்ச நீ செத்த…..” 

என்று தனக்கு தானே புலம்பி கொண்டு இருக்க, அவன் கண் விழித்ததை உணர்ந்த தர்மா அவனுக்கு லெமன் ஜீஸை கலந்து தர, 

” என்னது இது! ஐ!  லெமன் ஜூஸ்” என்று தன் தலை வலியை போக்கும் ஜீஸை குடித்த பின்னரே, 

“நாம,வீட்டுக்கு வரலையே. கமிஷனர தானே பாக்க போனோம். அப்புறம், சரக்குக்கு வழி இல்லையே. அப்புறம் எதுக்கு தலை இந்த வலி வலிக்கனும். ஒன்னும் புரியலயே.

ஆமா? நாம எங்கே இருக்கோம்? என்னது இது? தெலுங்கு டப்பிங் படம் ல சாவு வீடு மாதிரி வெள்ளை நிற பிளான்கெட் , வெள்ளை நிற ஸ்கிரீன்னு ஒரே வெள்ளை மயமா இருக்கு!

என்ன இடம் டா இது? ” என்று அந்த அறையை நோட்டமிட்டே வந்த ஆதி, தர்மாவை கண்டவுடன் நடந்த அனைத்து நிகழ்வுகளையும் நியாபகம் படுத்தி கொண்டான். 

“நீ கமிஷனர் பையன் ல?! ” என்று பரிதாபமாக ஆதி கேட்க, 

பல நாள் கழித்து மனதார சிரித்த தர்மா, “இப்பவாச்சும் இது நியாபகம் வந்துச்சே. சொப்பா,முடியலடா. சின்சியர் போலீஸ் ஆபிசர்ன்னு நினைச்சா. இப்படி ஒரு காமெடி பீஸா இருக்கியேடா ” என்று விழுந்து விழுந்து சிரித்தான். 

“கதைக்கு கொஞ்சம் ஃபன் கொண்டு வரனும் ல, சீரியஸாவே போச்சு னா போர் அடிக்கும் ல. அதான் ” என்று தன்னை கடத்திய தர்மாவிடம் பல நாள் பழகிய நண்பணை போல கதை பேசி கொண்டு இருந்தான். 

முழுவதுமாக தன் நிலைக்கு வந்த ஆதி, தர்மாவிடம் பேசி கொண்டு இருந்த போதும், கண்கள் தன்னை சுற்றி உள்ள அனைத்தையும் கண்காணிக்க ஆரம்பித்திருந்தான். 

அவன் கண்களின் ஆராய்ச்சி உணர்வை உணர்ந்து கொண்ட தர்மா, “ரொம்ப ஆராய்ச்சி பண்ண வேண்டாம் ஆதி. உன்னால எதையும் கண்டு பிடிக்க முடியாது. ஏன்னா “

“இட்ஸ் வெரி பிளான்ட். அதானே தர்ம சேனா” என்று முடிக்க, ” புரிஞ்சா சரி தான்” என்று தர்மாவும் முற்று புள்ளி வைக்க, “ஆனா, எதுக்கு சேனா?! இவ்வளவு பெரிய அளவில் சிஸ்க் எடுத்து பண்ணுறீங்க?! காரணம்…” ஆதி முடிக்க கூட இல்லை

“ஷட்அப் ஆதி. காரணம் சொன்னா புரிய அளவிற்கு உனக்கு அறிவும் இல்லை, சொல்றதுக்கு எனக்கு நேரமும் இல்லை” என்று தர்மா கத்தி விட்டு இருந்தான். “என்ன?! எனக்கு அறிவில்லையா?!  ” என்று ஆதியைத் தூண்டி விட்டு இருந்த தர்மாவிடம் கோபம் கொண்ட நேரம், தர்மா அவ்விடம் விட்டு சென்று இருந்தான். 

# # # # # 

உலகம் என்னும்

மேடை அமைத்து, 

அதில் உன்னையும்

என்னையும் படைத்து, 

மேல் இருப்பவன்

ஆட்டம் காட்டுகிறான், 

நினைத்த நொடியில்

காட்சியை மாற்றி, 

நம் வாழ்க்கை

சக்கரத்தை சுற்றிகிறான், 

இதில் நடிக்க வந்த

நமக்கு தான், 

எத்தனை ஆசைகள்

ஆணவங்கள்! 

# # # # # 

தர்மா தன் நண்பனை காண சென்ற அதே நேரத்தில், ருத்ரா கடற்கரையில் இருந்து நேராக தன் வீட்டிற்கு வந்தான். 

பூட்டிய வீட்டை பார்த்தவுடன் மனதில் பழைய நியாபகம் வர, அதே கதவில் தலை சாய்ந்து, 

“டேய் மச்சான், நீ ஏன்டா என்னை விட்டு போன? இங்க நீ இல்லாம நான் ரொம்ப கஷ்ட படுறேன் டா. நீ இல்லாத இந்த வீட்டுல இருக்குறது ரொம்ப கஷ்ட மா இருக்குடா. மனசு வலிக்குது மச்சான். என் கிட்ட நீ வராத தூரத்திற்கு போய்ட்டேன்னு தெரிஞ்சும் மனசு அதை ஏத்துக்க மறுக்குதுடா. உன் நினைவுகள் என் மனச கொத்தி கொத்தி தின்னுதுடா. 

யாரும் இல்லாம வளர்ந்தத ஏத்துகிட்ட என்னால நீயும் இல்லாம போய்ட்டத ஏத்துக்க முடியலடா மச்சான். இன்னும் எங்கயோ என் கண்ணுக்கு தெரியாம நீ மறஞ்சு இருக்கனு சொல்லுதுடா. ஆனா, நிஜம் அதில்லையே! நிஜத்துக்கும் நினைவுக்கும் நடுல மாட்டிட்டு எப்போதும் போல இப்போதும் குழப்பத்துல தவிக்கிறன்டா. வந்து என்னை ஆசுவாசபடுத்துடா. பிளீஸ்” என்று ருத்ரா, காதல் பிரிவு மட்டும் அல்ல, நண்பனின் பிரிவு கூட மனதை கூறும் போடும் என்ற எண்ணத்தில் கதறி அழ, 

‘யாரும் இல்லாம இல்லை. நான் இருக்கிறேன் உனக்கு’ என்னும் விதமாக, சந்திராவிடமிருந்து அவனுக்கு அழைப்பு வந்தது.

அதை கவனித்தவன், “சொல்லு சது மா” என்று அழு குரலில் பேச,அவன் குரலில் இருந்தே அவனின் மன நிலையை அறிந்த சந்திரா, “கேஸ் இருக்குடா ருத்ரா ” என்று மட்டும் கூற, அதிலே நிகழ் காலத்திற்கு வந்தான். 

“தெரியும்டா. இப்போ ஸ்டேஷனுக்கு கிளம்பிடுவேன் சது” என்று கூறி, தன் நண்பனின் நினைவுகளில் இருந்து தற்காலிகமாக வெளியே வந்தான். 

ஸ்டேஷனுக்கு வந்த சந்திரா, ருத்ராவிடம் பேசி விட்டு அவன் வாழ்க்கையில் நடந்த நிகழ்வுகளை எண்ணி கவலை உற்றாள். மனமோ, ” உன் வாழ்க்கைல அப்படியே சந்தோஷம் கூத்தாடுது பாரு… ” என்று இடித்து கூற, “எனக்கு பழகிடுச்சு” என்று மனதிடம் பொய் கூறி, தந்தையிடம் சென்றாள். 

“டாட், எனக்கு நீங்கள் ஒரு ஹெப் பண்ணனும், எனக்கு தி பெஸ்ட் ஹேக்கிங் மெம்பர் ஒருத்தர் வேணும். நீங்க கொஞ்சம் அரேன்ஜ் பண்ணி தாங்க டாடி” என்று வினவ, 

“கண்டிப்பா சந்திரா, இன்னிக்கு ஈவினிங்குள்ள பண்றேன்” 

“தாங்க்ஸ் டாடி” என்று கூறி விட்ட சென்ற சந்திராவை, “தர்மாவுக்கு நீ யோசிக்க விதம் கூட எப்படி தான் தெரியுதோ?! உங்கள நினைச்சா எனக்கு பிரமிப்பா இருக்கு” தன் இரு பிள்ளைகளின் எண்ண ஒற்றுமையை வியந்த படி கமிஷனர் இருந்தார். 

தந்தையிடம் பேசி விட்டு வெளியே வந்த சந்திராவை பிடித்த ருத்ரா, “எனக்கு என்னவோ கமிஷனருக்கும் இந்த கேஸுக்குமே ஏதோ சம்பந்தம் இருக்கும் என்று சந்தேகம் இருக்கு. நீ ஏன் இப்போ அவர்கிட்ட ஹெப் கேக்குற” என்று அடி குரலில் சீறி, அன்று தான் லிப் ரீடிங்கில் கவனித்ததை கூறிய ருத்ராவை பார்த்த சந்திரா, 

“எல்லாம் பிளான் பண்ணி தான் பண்றேன் ருத்ரா. நீ கவலைப்படாம இரு” என்று கூறி விட்டு, ஒரு இடத்திற்கு செல்ல தன் ஜீப்பில் ஏறிய சந்திராவின் மனதில் ஆதி எங்கே என்ற கேள்வி மட்டுமே சுற்றி வந்தது. 

# # # # # 

துன்பமே எல்லை என்று

தேம்பினால் ஏது தீர்வு? 

யாவுமே இயல்பானது…

தேய்கின்ற பிறையை போலே

தீமைகள் அழிந்தே போக

நல்லது நடக்கட்டுமே! 

தேடாமல் ஏதுமில்லை

வாடாமல் பூவுமில்லை

நம்பிக்கை விதையாகுமே! 

#  # # # # 

அங்கே கோபத்தில் இருந்த ஆதி, தன்னை தானே நிதான படுத்தி கொண்டு, அந்த அறையை நோட்டமிட்டான். ஒரு மூலையில் பால்கனி தெரிய, அங்கே சென்றான். ஆனால், பால்கனிக்கான கதவு வெளி புறம் தாழ் போட்டு இருந்தது. “பரவால ஆதி. வேற ஏதாவது ஒரு துருப்பு கண்டிப்பா கிடைக்கும். தேடு தேடு ” நன்றாக நோட்டமிட்ட போது தான் ஒன்றை கவனித்தான். 

அந்த இடம் முழுக்க, வெள்ளை திரைகள் போர்த்தி இருந்தது, மேலும் சவுண்ட் புரூப் ஆகி, ஜாமர் இருப்பது போலவே தோன்றியது. காரணம், அவனது போன் அவன் கையில் தான் இருந்தது. 

“எவ்வளவு தான் பிளான் பண்ணினாலும் ஒரு இடத்தில மிஸ் ஆகி இருக்கும். கண்டு பிடி ஆதி ” என்று தன்னை தானே ஊக்குவித்து தேடலானான். 

# # # # # 

தன் நண்பனை காண வந்த தர்மா முதலில் கேட்டது, ” அந்த குட்டி பாப்பாவும் அம்மாவும் நலம் தான? நோ இஷூஸ் ரைட்? பாப்பாவுக்கு அம்மாவுக்கு போஸ்ட் டெலிவரி பெயின் எதுவும் இல்லைல. ஏன்னா, பாப்பா ரொம்ப பலவீனமா இருக்கு டா. ஜான்டீஸ் வர சான்ஸ் இருந்துச்சு. அதான் ” என்று அடுக்கி கொண்டே போக, 

“ரிலாக்ஸ் தர்மா. எந்த சிக்கலும் இல்லை. இன்னும் சொல்ல போனா, அவங்களை இரண்டு நாள்ல டிஸ்சார்ஜ் பண்ண சொல்லிடுவோம். பாப்பாவும் நல்லா ஆரோக்கியமா தான் இருக்கா. நீ வந்ததும் உன் வேளைய பத்தி கேப்பேனு நினைச்சேன்டா. என்னால உன்னை புரிஞ்சுக்கவே முடியல. அந்த கபில் கூட உன்னை பார்க்க வேண்டும் என்று சொன்னாங்க. நான் தான் நீ கிளம்பிட்டேன்னு சொன்னேன். நீ உன் குழந்தை கூட சந்தோஷமா இருக்க வேண்டும் என்று அந்த கபில் ஓட அம்மா சொன்னாங்க டா ” என்று கூற, 

அவன் கூறிய கடைசி வார்த்தையில் கண் கலங்கி ” அவங்க சொன்னது நிஜமாகட்டும்டா. நான் அவங்கள பாக்கலாமாடா?” என்று சிறு குழந்தை போல கேட்க, 

“போடா. இதுலாம் கேட்டு கிட்டு,பட் பீ கேர்புல். யாரும் உன்னை பார்த்துட கூடாது. யாருக்காவது அடையாளம் தெரிஞ்சா போட்ட பிளான் எல்லாம் சுதப்பல் தான் டா” என்று நினைவூட்ட, தலை அசைத்து அதை ஏற்று, தன்னை நிலை படுத்திக் கொண்டு வாடிற்கு சென்றான். 

வார்ட் அருகே நின்ற தர்மா, அந்த அழகான குடும்பத்தின் பாசத்தில் திளைத்து போனான். ஒரு உயிர் ஜெனித்ததில் தந்தையான தாயான பூரிப்பை அந்த ஜோடியிடம் முழுமையாக அவனால் காண முடிந்தது. காதல் திருமணம் போல, இந்த குழந்தையால் அவர்களின் குடும்பமே மீட்டும் இணைந்து விட்டது போல, அவனால் யூகிக்க முடிந்தது. 

குழந்தையின் அழகில் மயங்கிய தர்மா, தன் குழந்தை ஜெனித்த நிகழ்வை நினைவு படுத்தினான். ஒரு டாக்டராக தன் கடமையை செய்த அவனால், ஒரு தந்தையாக செய்ய இயலாத தன் நிலைமையை எண்ணி வருந்தினான். 

“தர்மா!” என்று அவன் நண்பன் தைரியமூட்ட நிகழ்காலத்திற்கு வந்தான். “இனியும் இங்க இருக்கிறது பாதுகாப்பு இல்லடா, கிளம்பு. நானும் உன் கூட வரேன் ” இருவரும் அந்த மருத்துவமனையை விட்டு கிளம்ப, நினைவு வந்தவனாக, “டேய் சொப்பனா?” என்று வார்த்தை வராமல், உணர்ச்சி வசப்பட்டு பேச,

“நீ சொன்னத, நான் செய்து விட்டேன். அவ இருக்குற இடத்துக்கு தான் இப்போ உன் கூட்டி கிட்டு போறேன். முதல்ல, உன் உணர்வுகளை கட்டுப்பாட்டில வைடா. இந்த பழைய நினைவுகள் உன்னை பலகீன மட்டுமே பண்ணும். ஒரு நண்பனா இல்லை, உன்னோட சேனா சேனையோட மெம்பரா சொல்றேன். நாம இன்னும் ஆரம்பிக்கவே இல்லை. நீ அதுக்குள்ள முடிச்சுடாத ” என்று நிதர்சனத்தை கூற, தன் நினைவுகளில் இருந்து மீள முடியாமல் தர்மா தவித்து தான் போனான். 

காரில் சென்று கொண்டிருந்த தர்மா, “நான் சொன்ன மாதிரி, ஒரு தடயம் விட்டு தானே வந்த?! ” என்று கேட்க, 

“நீ சொன்ன மாதிரி தான் பண்ணி இருக்கேன்.ஆனா, ” 

“என்கிட்ட என்னடா தயக்கம். சும்மா கேளுடா” என்க, 

“ஏன் அந்த பெண்ணை கடத்தி வந்த போது,தடயம் விட சொன்ன ” என்று கேள்வி எழுப்ப,

“இன்னிக்கு அந்த பொண்ணுக்கு பிறந்த நாள்டா.ஸோ, இன்னிக்கு கண்டிப்பா அவளோட லவ்வர் கிட்ட இருந்து, கால் வரும். அவளும் அந்த காலுக்காக வெயிட் பண்ணுவா.கால் வந்த முதல் ரிங்குலயே எடுத்துடுவா  அப்படி எடுக்கலனா என்ன ஆகும்? ” என்று மர்மமாக கேட்க,

“இவளுக்கு ஏதோ ஆயிடுச்சுன்னு டவுட் வரும். தொடந்து கால் பண்ணுவான். அப்புறம் பக்கத்தில விசாரிப்பான். காணோம் என்று தெரிய வரும். அப்புறம் என்ன? தேடுதல் வேட்டை தான்!ஆனா அது நமக்கு ஆபத்தாகாதாடா?” என்று பயந்தபடி கேட்க, 

‘அந்த நெடியவன் அங்க இருந்து இங்க நம்ம இடத்துக்கு, அதுவும் நம்மல தேடி வரணும்ங்கிறதுக்காக தான இவ்வளவும் பண்ணறேன்.’ மனதில் நினைத்தபடி புன்முறுவல் செய்ய, இதுக்கு மேல் பதில் வராது என்று அறிந்த தர்மாவின் நண்பன் அடுத்த கேள்வியை தொடுத்தான்.

“டெலிவரி பாக்க உனக்கு உதவ, எத்தனையோ பேர் இருக்கும் போது நீ ஏன் பிரியா வ அனுப்ப சொன்ன ? ” தன் மண்டையை கொடையும் கேள்வியை ஒரு வழியாக கேட்க, பதிலாக சிரிப்பை மட்டுமே தந்த தர்மாவை வினோதமாக பார்த்தவன், பின் அவனே யூகித்தவனாக “அடுத்த கடத்தலுக்கு அவ நமக்கு உதவி பண்ண போறாளா?” கேள்வியின் பதிலாக தர்மா கண் மூடி திறக்க, “ஒரே கல்லில ரெண்டு மாங்கா ” என்று ராகம் பாட, அவர்கள் வர வேண்டிய இடமும் வந்தது. 

# # # # #

தர்மா தொடரும் தாய் ஒரு பார்க்யில் இருந்தாள். அவள் அருகே ஒரு சிறுமி அழ எத்தனிக்க, அவளை ஒரு சிறுவன் தன் தோளில் சாய்த்து கொண்டான். 

இதை பார்த்த தாயிற்கு, தர்மாவின் நியாபகம் வந்தது. ரயில்வே ஸ்டேஷனில் இருந்து நேராக தர்மாவின் வீட்டிற்கு வர, கார் சத்தம் கேட்டு, ஒரு சிறுவன் வந்தான். 

அவன் வருவதை கண்ட தர்மா,”டேய் மச்சான்” என்ற கூவலுடன் அணைத்து கொண்டான். அவர்களின் பாச பிணைப்பை கண்டு அனைவரும் மகிழ குட்டி மா மட்டும் கண்ணீர் மல்க நின்றாள். 

அவளை கண்ட தர்மாவின் பாட்டி, “யாருடா இது? ” என்று கேட்க, நடந்த அனைத்தையும் கூற, “ஏற்கனவே இங்க ஒரு அனாதை இருக்கு, இதுல இவ வேறையா? ” என்று இடித்து கூறி சென்று விட்டார். 

அவர் கூறிய பின்னே, சிறுவன் குட்டி மாவை கவனித்தாள். 

“யார் மா இவ? ” 

“உன் தங்கை டா இவ! “

“பாப்பா, கொஞ்சம் பயந்து இருக்க போல, வா விளையாடலாம் டா. வா தர்மா ” என்று தர்மா வயதே ஆன சின்னா, அனுபவத்தால் பெரிய மனிதன் போல பேசினான். 

தான் ஒரு அனாதை என்றதாலோ என்னவோ சின்னாவிற்கு குட்டி மாவை மிகவும் பிடித்துவிட்டது. 

தன் தாய் கூறியவற்றால் ஏற்பட்ட மன கசப்பை மாற்றிய சின்னாவை கண்டு அகம் மகிழ்ந்தனர், தர்மாவின் பெற்றோர். 

பின், குட்டி மாவை சமாதானம் செய்து விளையாட வைத்த பெருமை தர்மாவையே சாரும். தர்மாவின் குடும்பத்தை பற்றி கூற வேண்டும் என்றால், 

போலீஸ் அதிகாரியாக விஷ்ணு விற்கும் , வீட்டையாளும் அதிகாரியாக பார்கவிக்கும் பிறந்தவன் தான் ஆஸ்திக்கும் ஆசைக்குமாக ஒரே மகன் தர்ம சேனா. விஷ்ணுவின் தாயாரும் இருந்தார். அவனது நண்பனாக, அவர் செல்ல பெயரிட்டு அழைக்கும் சின்னாவும், இப்போது குட்டிமாவுமாக அழகான கூட்டில் நிறைவான குடும்பமும். 

அந்த அழகான கூட்டில் கோபமும் இல்லை மன கசப்பும் இல்லை. பாட்டி கூறும் சின்ன சின்ன விஷயங்களையும் பெற்றோர்கள் விளக்கி விடுவார்கள். அதனால், அங்கே சந்தோஷம் மட்டுமே நிலவி வந்தது. 

அழகான கூட்டுக்குள் அப்படியே இருந்துருக்கலாம். கடவுள் ஏன் இப்படி பண்ணாரு?! கண்ணீர் விட்டாள். 

# # # # # 

வெயிட் அண்ட வாட்ச்… 

அலைகளின் ஓசை அடங்குவதில்லை.. 

# # # # #