ஆழியின் ஆதவன்

eiFYZ4Z77203-96db5928

அத்தியாயம் 12

 

ஆழி, சைத்ரா, மீரா மூவரும் அமர்ந்திருக்க, அவர்கள் எதிரில் கண்கள் கண்ணீரும், மனதில் உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ளும் தவிப்புடனும் உட்கார்ந்து இருந்தார் ஆதவ், விஷ்ணு, முகில் மூவரும்.

 

“நாங்க கொஞ்ச நாள் டெல்லில இருந்தோம். அப்ப தான் பிரியா, ஐ மீன் உங்க ஆஷாவோட அசைன்மென்ட் எங்ளுக்கு வந்தது. அதுவும் கொல பண்ண இல்ல, கிட்நாப் செய்ய சொல்லி, நாங்க கிட்நாப், தென் லேடிஸ் வச்சு அசைன்மென்ட் வந்த அதை எடுக்க மாட்டோம். அன்ட் ஒரு ஆளை பத்தி தரோவா செக் பண்ணி அவன் வாழ தகுதி இல்லாத ஆள்னு எங்களுக்கு 100% கிளியர் ஆனா மட்டும்தான் நாங்க ஸ்கெட்ச் போடுவோம். அந்த வகைல முதல் தடவை ஆஷா ஃபோட்டோவை பார்த்தவுடனேயே எங்களுக்கு தெரிஞ்ச போச்சு, இவங்க எந்த தப்பான வேலைக்கும் போற ஆள் இல்லைனு, இருந்தாலும் எதுக்கும் இருக்கட்டும்னு ஒரு வாரம் ஆஷாவ ஃபாலோ பண்ணி அவங்க ரொம்ப நார்மலான பொண்ணுன்னு தெரிஞ்சிக்கிட்டோம். கூடவே அவங்க ஏதோ பெரிய‌ சிக்கல்ல மாட்டி இருக்காங்கன்னனும் புரிஞ்சிது. அதோட அவங்களை வேற சிலபேர் டார்கெட் பண்ண ட்ரை பண்ணதையும் கவனிச்சோம். எங்களுக்கு ஆஷாவோட அசைன்மென்ட் வந்த மாதிரி இன்னும் சிலருக்கும் போயிருக்கும் போல, அவங்க ஆஷா கிட்நாப் பண்ணதை அவங்களை வாட்ச் பண்ணிட்டு இருந்த சைத்து எங்ககிட்ட சொன்னா… ஏன்னு தெரியல அவங்க எப்டியே போகட்டும்னு விட எங்களுக்கு மனசு வர்ல, அதுக்கு அவங்க குழந்தைத்தனமான ஃபேஸ் கூட காரணமா இருக்கலாம். அவங்களை காப்பாத்தனும்னு நாங்க டிசைட் பண்ணோம். நல்லா வேலைய சைத்ரா ஆஷாவை ஃபாலோ பண்ண ஈசியா இருக்கும்னு அவங்க ஹேண்ட் பேக்ல அவங்களுக்கே தெரியாம ஒரு ட்ராக்கிங் சிப் வச்சிருந்தா, அதுல டிரேஸ் பண்ணி நாங்க ஆஷாவை சேவ் பண்ணி எங்க வீட்டுக்கு கூட்டி வந்தோம். ஆஷாவ கடத்தி வச்சிருந்தவங்க அவங்களுக்கு ஹெவி டோஸ் மயக்க மருந்து குடுத்தாங்க போல, நாங்க அவங்களை வீட்டுக்கு தூக்கிட்டு வந்து முழுசா ஒரு நாள் கழிச்சு தான் அவங்க கண்ணு முழிச்சாங்க” என்ற ஆழியின் நினைவுகள் ஆஷாவுடன் இருந்த நாட்களுக்கு சென்றது.

 

மயக்கம் தெளிந்த ஆஷா, தான் எங்கிருக்கிறேன் என்று புரியாமல் வெகுவாக பயந்தவள், மெதுவாக அவள் படுத்திருந்த அறையைவிட்டு வெளியே வந்து மெதுவாக கண்களால், அந்த வீட்டை இன்ச் இன்ச்சாக அளந்து பார்க்க, அந்த வீட்டின் ஹாலில் சைத்ரா, ஆழி இருவரும் லேப்டாப் முன்னாள் உட்கார்ந்து எதையே உன்னிப்பாக பார்த்துக் கொண்டிருக்க, மீரா கிச்சனில் எதையே கிண்டிக்கொண்டு இருந்ததை பார்த்தாள்.

 

அந்த நேரம் எதார்த்தமாக திரும்பிய ஆழி, ஆஷாவை பார்த்தாள்.

 

“ஏய்… கண்ணு முழிச்சிட்டிங்களா?” என்று கேட்டபடி ஆஷா அருகில் வர, ஆஷா பயத்தில் ஓரடி பின்னால் சென்றாள்.

 

“அய்யோ… எங்களை பாத்து பயப்பிடாதீங்க, நாங்க உங்களை ஒன்னும் செய்யமாட்டேன். நீங்க இங்க சேஃப்டிய தான் இருக்கீங்க” என்ற ஆழியை பயந்த பார்வை பார்த்த ஆஷா, “நீங்க யாரு? என்னை எதுக்கு கடத்துனீங்க?” என்று கேட்க, ஆழி ஒரு நிமிடம் அவளை ஆழ்ந்து பார்க்க, சிரித்தபடியே ஆஷா அருகில் வந்தாள் சைத்ரா.

 

“ஹலோ பேபிம்மமா, என்ன பேச்சு பேசுற நீ? எங்களை பாத்த புள்ளபுடிக்கிற கும்பல் மாதிரிய தெரியுது. சரி எங்க ஆழிய கொஞ்சம் பாக்க பூச்சாண்டி மாதிரி தெரியலாம், அதனால உனக்கு சந்தேகம் வந்திருக்கலாம். ஆனா, இவ்ளோ அழக இன்னசென்ட் பேஸ்சோட இருக்க என்னை பாத்த பிறகும் நீ இப்டி ஒரு வார்த்தை கேட்டுபுட்டியேமா… அய்யோ என்‌ பிஞ்சு செஞ்சு இந்த நஞ்சு சொல்லை தாங்களிலியே” என்று பழைய பட ஹீரோயின் மாதிரி பேசிய சைத்ரா காலில் நச்சென மிதித்தாள் ஆழி.

 

“ஏய் ச்சீ போதும் நிறுத்து… ஏற்கனவே அந்த பொண்ணு பயந்திருக்கு, நீ இப்படி பேசுறதை பாத்து அய்யோ பைத்தியம்னு நெனச்சு தெறிச்சு ஓடிப்போகுது” என்றவள் சட்டென சைத்ரா காதை பிடித்து திருகி, “அதென்ன சொன்ன என்னை பாத்த பூச்சாண்டி மாதிரி இருக்க உனக்கு? நீங்க அப்படியே மன்மதன் போட்ட குட்டி பாரு… மூஞ்ச பாரு நல்லா ஹக்கி வக்கி (huggy wuggy) வர கிழிஞ்ச வாயன் மாதிரி வச்சிட்டு என்ன சொல்றீய” என்று ஆழியும் சைத்ராவும் சண்டை போட தொடங்த ஆஷா பயம் குறைந்து அவர்கள் செல்ல சண்டையை பார்த்து சிரித்தபடியே இருக்க, கையில் சூட சூட டீயும், பிரெட் ஆம்லெட் எடுத்து வந்த மீரா, 

 

“இந்தாம்மா புது பொண்ணு அதுங்க இப்டி தான் அடிக்கடி அடிச்சிக்கும். நீ வா நம்ம‌ சூட டீ குடிக்கலாம்” என்ற மீராவை முறைத்த ஆழியும் சைத்துவும்.

 

“இந்தாடி நாங்க வராம நீ டீல வாய வச்ச, அவ்ளோதான் சொல்லிட்டோம். ஒழுங்க எங்களுக்கு டீய கப்ல ஊத்திவை, நாங்க டூ மினிட்ஸ்ல இந்த சண்டைய‌ பைசல் பண்ணிட்டு வரோம்” என்ற சைத்ரா, “ஹலோ பேபிம்மா நீ போய் பிரெட் ஆம்லெட் தின்னுட்டு இரு, நாங்க இதோ வர்ரோம்” என்ற விட்டு அழியும் சைத்ராவும் மீண்டும் நாங்கள் வாய்க்க தகராறை தொடங்கி நடத்த, ஆஷா மெல்ல மெல்ல பயம் துறந்து இயல்புக்கு வந்தாள்.

 

ஒரு நாள் முழுவதும் பட்டினியாக இருந்த ஆஷாவுக்குள் சூடான டீயும், ஆம்லெட்டும் இருங்க, அப்போது தான் ஆஷாவுக்கு போன‌ உயிர் திரும்பி வந்தது.

 

“ம்ம்ம் சொல்லு, யார் நீ? எதுக்காக உன்னை கிட்நாப் பண்ண இவ்ளோ பேர் ட்ரை பண்றாங்க? எங்களுக்கு தெரிஞ்ச வரை நீ ரொம்ப நார்மலான பொண்ணு, பெரிய விஐபி, இல்ல பெரிய பேக்ரவுண்ட் இருக்க ஆள் இல்ல. அப்டி இருக்க இவ்ளோ பெரிய நெட்வொர்க் வச்சு எதுக்காக உன்ன புடிக்க நெனக்குறாங்க?” என்று வரிசையாக கேள்வி கேட்ட ஆழியை நிமிர்ந்து பார்த்த ஆஷாவுக்கு கொஞ்சம் நேரம் முன் சின்னப்பிள்ளை போல் சண்டை போட்டது இவள்தான என்ற சந்தேகம் வந்தது.

 

“உங்களுக்கு எப்டி இதெல்லாம் தெரியும்? நீங்க எப்படி என்னை சரியான டைம்ல வந்து காப்பாத்துனீங்க? நீங்க மூணு பேரும் யாரு?” என்ற ஆஷாவை பார்த்து இழுத்து மூஞ்சு விட்ட ஆழி திரும்பி மீரா, சைத்ராவை பார்க்க, அவள்கள் இமைகளை மூடித் திறக்க, ஆழி சரியென்று தலையாட்டினாள்.

 

“இங்க பாரும்மா நாங்க உன்னை ஒன்னும் பண்ண மாட்டோம். நீங்க சேஃப்பதான் இருக்க, முதல்ல நீ அதை நம்பணும்” என்றவள் சற்று பெருத்து, “உன்னை கிட்நாப் பண்ண சொல்லி எங்களுக்கும் அசைன்மென்ட் வந்தது.” என்றது தான் சட்டென எழுந்து நின்ற ஆஷா, “அ… அப்ப… நீங்க கடத்தல்காரங்களா?” என்று பதற,

 

சைத்ரா ஆஷா அருகில் வந்து அவள் தோளில் கைபோட்டு, “அய்யோ நாங்க அவ்ளோ பெரிய ஆள்லாம் இல்ல பேபிம்மா, கடத்துற அளவுக்கு எல்லாம் நாங்க வர்த் இல்ல, நாங்க சும்மா எங்க சக்திக்கு தகுந்த மாதிரி, ஜஸ்ட் மர்டர் மட்டும் தான் செய்வோம்” என்றது தான் ஆஷா கொலை நடுங்கி விட்டாள்.

 

முழுதாக ஒரு மணி நேரம் கழித்து,

 

“இதுதான் நாங்க, நாங்க நல்லாவங்கன்னு சொல்லமாட்டோம். பட், இதுவரை எந்த நல்லா மனுஷனுக்கும் நாங்க கெட்டது செஞ்சது கிடையாது. அதுதான் உன் விஷயத்திலும் செஞ்சோம். நீ பாக்க அப்பாவிய தெரிஞ்ச… உன்னை எப்படியே போன்னு எங்களால விடமுடியல. அதான் உன்னை நாங்க சேவ் பண்ணோம். உன்னை இங்க நெறய பேர் கொல்ல தேடிட்டு இருக்காங்க, அசைன்மென்ட் எங்களுக்கு வந்திருக்குன்னா கண்டிப்பா இதுக்கு பின்னாடி இருக்கிறது பெரிய பிக் ஷாட்ட தான் இருக்கணும். சோ உன் உயிருக்கு இப்பவும் ஆபத்து இருக்க” என்ற ஆழி ஆஷா முகம் பார்க்க, ஆஷாவின் முகம் பயத்தில் வெளிறிப் போயிருந்தது.

 

“இங்க பாரு, நீ பயந்து இங்க ஒன்னும் ஆகப்போறது இல்ல. நீ உன்னை பத்தி எதாவது சொன்னன தான் எங்களால் உனக்கு எதாவது செய்யமுடியுமான்னு பாக்க முடியும். இந்த சூழ்நிலையில் உனக்கு எங்களை விட்ட இங்க யாரும் இல்ல, சோ ப்ளீஸ் எதாவது சொல்லு” என்று மீரா அக்கறையாக கேட்டாள்.

 

“என் பேரு ஆஷா, ஊரு சென்னை” என்று தன்னை பற்றி தேவையான தகவல்களை மட்டும் சொன்னாள்.

 

“சரி… நீ இங்க டெல்லிக்கு எதுக்கு வந்த? யார் உன்னை கொல்ல ட்ரை பண்றன்னு உனக்கு தெரியுமா?” என்று சைத்ரா கேட்க, ஆஷா ஒரு நிமிடம் கையை பிசைந்தபடி தயங்கி நின்றவள், பின் தைரியத்தை வரவழைத்து கொண்டு, “நான் இங்க வந்து பத்து நாள் ஆகுது. எனக்குப் போட்டோகிராபி ரொம்ப பிடிக்கும். இங்க டெல்லில இருக்க இடங்களை ஃபோட்டோ எடுக்க தான் இங்க வந்தேன். என்னோட ஃப்ரண்ட் பிரியா வீட்ல தான் தாங்கி இருந்தேன்.” 

 

“ம்ம்ம் சரி இப்ப அந்த பிரியா எங்க?” என்ற சைத்ரா, “இரு‌ இரு, உன்னோட பேர் தான பிரியா? எங்களுக்கு உன் பேரு பிரியான்னு போட்டு கூட உன் ஃபோட்டோ வந்துதே?”

 

“ம்ம்ம் ஆமா. என்னோட முழுப்பேர் ஆஷா பிரியதர்ஷினி, என்னோட ஃப்ரண்ட் பேரு பிரியங்கா.” என்றாள்.

 

“ஒரு வேலை இவங்க ரெண்டு பேர் பேரும் ஒன்ன இருக்கனால, குழப்பத்துல, அந்த பொண்ணு நெனச்சு இவளை எல்லாரும் டார்கெட் பண்றாங்களோன்னு எனக்கு தோணுது ஆழி?” என்ற மீரா, “சரி இப்ப உன் ஃப்ரண்ட் எங்க?” என்று கேட்க, 

 

ஆஷா இடவலமாக தலையை ஆட்டி, “அவ இல்ல… அவளை கொன்னுட்டாங்க” என்று அழுதபடியே சொல்ல, பெண்கள் மூவரும் குழம்பிப்போயினர்.

 

ஆழி, “என்ன சொல்ற நீ? கொன்னுட்டாங்களா? யாரு? எதுக்கு?, அது சரி உன் ஃப்ரண்ட் யாரு? அவ என்ன பண்ணிட்டு இருந்தா?” 

 

“அவ ஒரு பிரைவேட் டிடெக்டிவ், ஒரு கேஸ்ல அவ அக்யூஸ்ட் யாருன்னு கண்டு புடிச்சிட்டா, அதுக்கான எல்லாம் எவிடென்ஸையும் ஒரு பென்டிரைவ், ஒரு மெமரி கார்டுலயும் போட்டு, பென்டிரைவ்வை வச்சிட்டு, மெமரி கார்டை என்கிட்ட குடுத்து வச்ச, அந்த அக்யூஸ்ட் பெரிய ஆளுன்னும், அவனால் அவ உயிருக்கு ஆபத்து வரும்னும் சொன்னா. அப்படி அவளுக்கு எதாவது நடந்த என்கிட்ட இருக்க எவிடென்ஸ் வச்சு அவனுக்கு தண்டனை வாங்கித் தரணும்னும், அதனால் என் உயிருக்கு கூட ஆபத்து வர்லாம்னும் என்கிட்ட சொல்லிட்டு போனவ, சொத்துட்டான்ற நியூஸ் தான் எனக்கு வந்தது. பிரியா செத்த அப்புறம் என்னையும் சிலபேர் வாட்ச் பண்ணிட்டு இருக்க மாதிரி எனக்கு தோணுச்சு ,உடனே அந்த வீட்டை விட்டு பிரியாக்கு தெரிஞ்சவங்க வீட்டிற்கு போய் தங்கிட்டேன். இங்க இருக்குறது எனக்கு சேஃப் இல்லைனு, சென்னைக்கே போய்டலாம்னு முடிவு பண்ணி கிளம்பும்போது தான் என்னை யாரோ கிட்நாப் பண்ணாங்க” என்று நடந்ததை அவள் சொல்லி முடிக்க, 

 

“அந்த மெமரி கார்டு இப்ப எங்க? உன்கிட்ட தான் இருக்க இல்ல? ” என்று கேட்டாள் மீரா.

 

“இல்ல இல்ல. என்கிட்ட தான் இருக்கு” என்றவள் தன் செயின் லாக்கெட்டில் இருந்து அந்த சின்ன மெமரி கார்டை வெளியே எடுத்தாள்”

 

ஆழி ஏதோ யோசனையில் இருந்தாள்.

 

“இப்ப என்ன பண்றது ஆழி?”

 

“இதுல நம்மால் ஒன்னு பண்ண முடியாது மீரா. அந்த ஆள் யார்னு தெரிஞ்சு நமக்கு ஆகப்போறது ஒன்னு இல்ல. இதுக்காக நம்ம போலீஸூக்கும் போக முடியாது. இவளை தேடிட்டு இருக்கவன் பெரிய ஆள். சோ இதுல போஸீஸ் ஒன்னும் செய்ய மாட்டாங்க, அதோட எங்கப்பன் குதுருக்குள்ள இல்லன்ற மாதிரி நம்ளே இவ இருக்க இடத்தை வெளிய சொன்ன மாதிரி ஆகிடும். நமக்கு இவ உயிர் தான் முக்கியம். அதோட போலீஸ் நம்ம யார்னு கேட்ட, நம்ம‌ என்ன சொல்றது. வேற வினையே வேணாம்” 

 

“ம்ம்ம் நீ சொல்றதும் சரி தான். அப்ப இப்ப என்ன தான் பண்றது” என்ற சைத்ரா ஆஷாவை திரும்பி பார்த்து, “ஒன்னு செய்யலாம் ஆழி, இவ சொல்றதை பாத்த, இவளை இங்க யாருக்கும் அதிகம தெரியாது. சோ இவளை பத்தி விசாரிச்சாலும், செத்துப்போன பிரியா வீடு வரை தான் வர முடியும். சோ இந்த பொண்ணு ஒரு பத்து நாள் இங்கயே இருக்கட்டும். இவளை தேடுற மேட்டர் கொஞ்சம் அடங்குனதும், நம்ம இவளை சென்னை அனுப்பி வைப்போம்‌.” என்றாள்.

 

“ஆமாங்க… சென்னை போய்ட்டா போது, எனக்கு ஒன்னும் ஆகாது. பிகாஸ் என்னோட அண்ணா சென்னைல டெப்டி கமிஷனரா இருக்காரு” என்று சொல்ல, மூவரும் திகைத்து போயினர்.

 

“என்ன சொல்ற நீ? அப்ப உங்கன்னாக்கு ஃபோன் பண்ணி நடந்ததை சொல்லயிருக்க வேண்டியது தானா?”

 

“அண்ணா இப்ப சென்னையில் இல்ல, ஒரு கேஸ் விஷயமா எங்கயே போனது. இன்னைக்கு வரை ஒரு ஃபோன் கூட பண்ணல, அது எங்க இருக்குன்னு கூட எனக்கு தெரியது. நான் டெல்லி வந்தது அண்ணணாக்கு தெரியாது” என்று சொல்லி அழ…

 

“சரி சரி அழத, சைத்து சொன்ன மாதிரி நீ இங்கயே இரு, அதான் உனக்கு சேஃப். டைம் பாத்து உன்னை சென்னை பாத்திரமா அனுப்ப வேண்டிய எங்க பொறுப்பு” என்று ஆழி வாக்களித்தாள்.

 ‌