ஆழியின் ஆதவன் 8

அத்தியாயம் 8

 

சென்றதினி மீளாது என்ற வார்த்தை உண்மை என்பது போல், நடந்து முடிந்த எதையும் மாற்றமுடியாது என்று புரிந்தும், நடந்ததையே நினைத்து தவிக்கும் இந்த மனதை என்ன தான் செய்வது…

 

சைத்ரா ஆழி தோளில் கைவைத்து, “என்ன ஆழி அந்த ஆக்சிடென்ட் நடக்காம இருந்திருந்தால் எப்படி இருந்திருக்கும்னு யோச்சிட்டு இருக்கியா?” என்று கேட்க, ஆழினி ஆம் என்று தலையாட்டினாள்.

 

“ம்ம்ம் நடந்தது முடிஞ்சது பத்தி யோசிச்சு என்ன செய்யறது ஆழி? அந்த ஆக்சிடென்ட் நடக்காம இருந்திருந்தால், இப்ப இவ்ளோ பிரச்சனையே இல்ல… நம்ம லைஃப் வேற மாதிரி இருந்திருக்கும். ஆனா, இப்ப நிலா பாப்பாவுக்காக நம்ம இதைச் செய்ய வேண்டி இருக்கு. பேக் டு தி பெவிலியனுங்குற மாதிரி ஆகிடுச்சு நம்ம சிட்டுவேஷன். உனக்கு மட்டும் அந்த ஆக்சிடென்ட் மட்டும் நடக்காம போயிருந்தால், அந்தப் பாப்பா உன் லைஃப்ல வந்திருக்கமாட்டா, இப்ப இந்த பிரச்சனை எல்லாம் இல்லாமல் நம்ம நிம்மதிய இருந்திருக்கும் இல்ல ஆழி” என்ற சைத்ராவை பார்த்து இடவலமாக இல்லை என்று தலையாட்டினாள் ஆழினி.

 

“அந்த ஆக்சிடென்ட் ஏன் நடந்ததுன்னு நான் வருத்த படுறேன்னு நீ சொன்னது ரைட் தான் சைத்து. ஆனா, அதுக்கு நீ சொன்ன காரணம் தான் தப்பு. இந்த நிமிஷம் வரை நிலா என் வாழ்க்கையில வந்ததுக்கு ஒரு நொடி கூட நான் வருத்தப்பட்டதே இல்ல. டூ பி ஹானஸ்ட் அவ என்ட்ட வந்தது நெனச்சு எனக்குச் சொல்லமுடியாத ஒரு பெரிய சந்தோஷம் உள்ளுக்குள்ள இருக்கு. ஏன்னா என் வாழ்க்கையில் கல்யாணம், குடும்பம், குழந்தைனு எதுவும் நடக்காது. எப்ப நான் அடுத்த உயிர்களை எடுக்க ஆரம்பிச்சேனோ, அப்பவே எனக்குள்ள ஒரு உயிரை சுமக்கும் தகுதிய நான் இழந்துட்டேன். அப்படிப் பட்ட எனக்கு, நிலா பாப்பாவை காலம் எனக்குக் கொடுத்த வரமா தான் நான் பாக்குறேன். உங்களுக்கு நல்லா தெரியும் நான் பெருச எதுக்கும் ரியாக்ட் பண்ண மட்டேன். கிட்டதட்ட கல்லு மாதிரி நான். இதுக்கு முன்ன எனக்குள்ள உயிர் மட்டும் தான் இருந்தது. உணர்ச்சியோ, உயிர்ப்போ இருந்ததே இல்ல. இன்னைக்கு வரை என்னோட பெண்மையை நான் ஃபீல் பண்ணது இல்லனே சொல்லலாம். அதுக்கு நம்ம வாழ்ந்த வாழ்க்கை முறை கூடக் காரணம இருக்கலாம். ஆனா, அன்னைக்கு ஹாஸ்பிடல்ல, அந்தப் பாப்பா என்னைத் தொட்ட அந்த நிமிஷம், அந்த ஒரு செகண்ட் எனக்குள் சொல்லமுடியாத ஒரு மாற்றம். அதை வார்த்தையில் என்னால சொல்ல முடியல சைத்து, பட் அந்த நிமிஷம் எனக்குள்ள நான் உணர்ந்தது நிச்சயம் என்னோட பெண்மையை இல்ல, அது தாய்மை… 

 

இந்த ஜென்மத்தில் எனக்குக் கிடைக்கவே கிடைக்காதுன்னு நான் நெனச்சிட்டு இருந்த ஒன்னு, எதிர்பாராத நேரத்தில் எனக்கு நிலா மூலம் கிடைச்சிது. அதை நெனச்சு எனக்கு எப்பவுமே சந்தோஷம் தானே தவிரத் துளி கூட வருத்தமோ கஷ்டமோ இல்ல. ஆனா, அப்படி ஒன்னு நடக்க, ஆஷா மாதிரி ஒரு நல்ல ஆத்மா இந்த உலகத்தை விட்டு போனதை நெனச்சு தான் எனக்குக் கஷ்டம இருக்கு. சில சமயம் நான் கூட யோசிப்பேன். அன்னைக்கு ஒரு உயிர் தான் போகணும்னு விதி இருந்தால், பாப்பாக்காக நான் செத்து போய், நிலா அம்மா ஆஷா உயிரோட இருந்திருக்கலாமேன்னு” என்று சொல்லி முடிக்கும் முன், “ஆழி” என்று கோவத்தில் கத்தினார் மீராவும் சைத்ராவும்‌.

 

“என்ன பேசுற ஆழி நீ? லூசு மாதிரி உலறிட்டு, வாய மூடு” என்ற மீராவை பார்த்து லேசாகச் சிரித்த ஆழி,

 

“எப்ப இருந்து மீரா நமக்கு உயிர் மேல இவ்ளோ ஆசையும், சென்டிமென்ட்டும் வந்துச்சு?” என்று கேட்க, மீரா அவளை ஆழமாகப் பார்த்தாள்.

 

“நமக்கு உயிர் மேல ஆசை இதுவரை இருந்ததில்ல தான். ஆனா, சென்ட்டிமென்ட்ஸ் இருக்குது ஆழி. அதுக்குப் பெரிய சாட்சியே நீதான்” என்று மீரா அழுத்தமாக சொல்ல, ஆழி அவளை உற்றுப் பார்த்தாள்.

 

“சரி சரி…‌ போதும் பேச்சை நிறுத்துங்க. அந்த மூணு பேர் யார்னு பாத்துட்டு, அதுக்கு ஏத்த மாதிரி ப்ளான் பண்ணணும். சும்மா பேசிட்டு இருக்காம வேலைய பாப்போம்” என்று சூழ்நிலையை மாற்ற நினைத்த சைத்ரா, விஷ்ணு ஆழியிடம் தந்த அந்தப் பென்ட்ரைவ்வை தன் லேப்டாப்பில் பொருத்தினாள்‌.

 

இங்கு ஆதவ் முடியை அழுத்தி கோதி தன் கோவத்தைச் சமம் செய்யப் பாரக்க, விஷ்ணு எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தான்.

 

“ஏன்டா விஷ்ணு, இவனும் ஒரு போலீஸ்காரன் தானா? அப்பறம் ஏன்டா நம்ம புரிஞ்சிகாம பேசிட்டு இருக்கான் இந்த முகில்?.”

 

“விடு ஆதவ். உனக்குத் தான் முகில் பாத்தி தெரியுமில்ல… அவனுக்குச் செண்டிமெண்ட்ஸ் கொஞ்சம் ஜாஸ்தி. கொஞ்ச நாளா இருந்ததாலும் முகில், அந்தப் பொண்ணு ஆழிய நிலாவோட அம்மா இடத்துல வச்சு பாத்துட்டான். எங்க அவ இல்லாம போய்ட்டா, நிலா மறுபடியும் அம்மாவை இழந்துடுவாளோன்னு பயந்து தான் இப்படிக் கத்திட்டு போறான்‌. கொஞ்சம் விட்டு புடிச்ச‌ எல்லாம் சரியாகிடும்”

 

விஷ்ணு சொல்வது சரி என்று புரிந்த ஆதவ் நிமிர்ந்து விஷ்ணுவை பார்க்க, அவன் முகம் லேசாகக் குழம்பி இருந்தது.

 

“என்ன விஷ்ணு என்ன குழப்பம்?”

 

“அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல ஆதவ். சும்மா எதையும் யோச்சிட்டு இருந்தேன். அவ்ளோதான்.”

 

“உன்னால என்ட்ட பொய் சொல்ல முடியாது விஷ்ணு. சோ ப்ளீஸ்… என்னன்னு சொல்லு”

 

“இல்ல ஆதவ், அந்த ஆழியைப் பத்தி தான் யோச்சிட்டு இருந்தேன். என்னால அந்தப் பொண்ணைப் புரிஞ்சிக்கவே முடியல… அவளுக்கு நல்லா தெரியும் அவளுக்கு எதிரா பெருசா நம்மகிட்ட எந்த விதமான எவிடென்ஸூம் இல்ல, நம்மால அவளை ஒன்னும் பண்ண முடியாதுன்னு, அப்பறம் ஏன்டா அவ நம்ம ப்ளான்க்கு சம்மதிச்ச” என்றவன் ஆதவ்வை ஒரு நிமிடம் உற்று பார்த்து, “நிலா மேல அவளுக்கு இவ்ளோ அன்பு இருக்கும்னு சத்தியம என்னால நம்பவே முடியல ஆதவ். எங்க நான் உன்கிட்ட அவளைப் பத்தி சொல்லி, குழந்தையை அவ கூட இருக்கவிடாம செஞ்சிடுவேனோன்ற பயம் தான் அவளை இதுக்கு ஒத்துக்க வச்சிருக்குனு நான் நெனைக்கிறேன். நீ என்ன நெனக்கிற ஆதவ்?”

 

“ம்ம்ம்… நீ சொல்றது ரைட் தான் விஷ்ணு. அவளுக்கு நிலா மேல இருக்குறது வெறும் அன்பு இல்ல, அதுக்கும் மேல… ஆஷா இல்லாத குறை பாப்பாக்கு தெரியக்கூடாதுனு ஒவ்வொனும் பாத்து பாத்து செய்வ, அதனால தான் அம்மாவும் முகிலும் அவளை எனக்குக் கட்டி வைக்க ட்ரை பண்றாங்க. பட் அதுக்கு நான் சம்மதிக்கல, அவளும் ஒத்துக்கவே இல்ல. பாப்பா கொஞ்சம் வளர்ந்ததும் இங்கிருந்து போய்டுவேன்னு முடிவா சொல்லிட்டா… ஆனா, அம்மாவும் முகிலும் தான் விடாம முயற்சி பண்ணிட்டு இருக்காங்க.”

 

“அத்தைய சொல்ற ஓகே. ஆனா, முகில் எப்படிடா இதுக்கு ஒத்துக்கிட்டான். அதுவும் ஆழி யார்னு தெரிஞ்ச பிறகும்”

 

“முதல்ல ஆழி பத்தி எங்க யாருக்குமே தெரியாது விஷ்ணு. அவ தந்த ஃபைல் வச்சு வெரிஃபைய் பண்ணும் போது கூட, அதுல அவ ஒரு ஃப்ரீலான்ஸ் இன்டீரியர் டிசைனர், இதுக்கு முன்ன யூரோப்ல ஏதோ ஒரு கன்ட்ரில இருந்தான்னு பாக்காவா டீடெயில்ஸ் இருந்தது. அதை வச்சு தான் அவளை நிலாவுக்குக் கேர்டேக்ர்ர வீட்டுக்கு கூட வந்தேன். ஆனாலும் எனக்கு அவ மேல முழுசா ‌ நம்பிக்கை வர்ல. அவளைப் பத்தின டீடெயில்ஸ் ரொம்பப் பர்ஃபெக்ட்ட இருந்தது அதுக்கு ஒரு காரணம். அதுவே எனக்கு ஒரு உறுத்தல இருந்துச்சு. பட் அவளைப் பத்தி அதுக்கு மேல எதுவும் தெரிஞ்சுக்கவே முடியல. ஒரு நாள் வீட்ல அம்மா இல்லாத டைம், அவளுக்கு ரொம்ப நெஞ்சு வலிக்குதுன்னு நான் தான் அவளை ஹாஸ்பிடல் கூடட்டிட்டு போனேன். அப்ப அவ நல்லா தூங்கனும்னு டாக்டர் ஆன்ட்டி கொஞ்சம் ஹெவி டோஸ் மருந்து குடுத்திருந்தாங்க. அன்னைக்குத் தான் மருந்து மயக்கத்துல இருந்தவக் கண்டபடி உலற ஆரம்பிச்ச. மீரா, சைத்துனு… அப்பறம் ஆஷா நீங்க கவலைப்படாதீங்க, நான் கொலைகாரி தான், அதுக்காக என்னைத் தப்ப நினைக்கதீங்க,

உங்க பாப்பாவை நான் நல்லா பார்த்துக்கறேன். நான் அவ கூட இருக்க வரை என் உயிரைக் ‌ குடுத்து உங்க பாப்பாவை பாத்துப்பேன்னு என்னென்னவோ பேசிட்டே இருந்தா… எனக்கு டப்புன்னு தூக்கிவாரி போட்டுச்சு. என்ன பண்றதுன்னு புரியாமல் யோசிக்கும் போதுதான், அவ ஆக்சிடென்ட் ஆகி ஹாஸ்பிடல்ல இருக்கும் போது அவளோட திங்ஸ்ல ஃபோன், லேப்டாப் இருந்தது நெனவுக்கு வந்தது. உடனே அவ ரூம் போய், அவ ஃபோனை எடுத்துப் பாத்தேன். ஆனா, நம்ம போலீஸ் சைபர் கிரைம் டிபார்ட்மெண்ட்ல கூட அவளோ சேஃப்டி இருக்காது போல, அவ ஃபோன் அவ்ளோ செக்கீயூட இருந்தது. அதுதான் எனக்கு அவமேல இருந்த டவுட்டை அதிகம் ஆக்குச்சு. ஒரு சாதாரண இன்டீரியர் டிசைனர்க்கு ஏன் இவ்ளோ செக்யூரிட்டி னு டவுட்டு வந்துச்சு. ரெண்டு மூணு தடவை அவ ஃபோனை ஓபன் பண்ண ட்ரை பண்ணேன்‌. பட் தப்ப எதும் ட்ரை பண்ண அதுல இருக்க மொத்த டீடெயில்ஸூம் தான டெலிட் ஆகிறும்னு அலர்ட் மெசேஜ் வந்தது. அந்த மாதிரி செட்டிங்ஸ் செஞ்சு வச்சி இருந்தது. சரியான பாஸ்வேர்டு இருந்த மட்டும் தான் அதுல இருக்க விஷயங்களைத் தெரிஞ்சிக்க முடியும். அப்படி ஒரு ஸ்டிராங் ஃபயர் வால் செட்டிங் பண்ணி வச்சிருந்து டா அந்த ஃபோன்ல”

 

“ம்ம்ம் அவ செம்ம ஹாட் மட்டும் இல்ல, ரொம்ப ஷார்ப்பும் கூடன்னு சொல்ற, அப்படி தான?” என்று ஆழியின் அழகை வர்ணித்த விஷ்ணு ஆதவின் அக்னி பார்வையைப் பார்த்து வாயை கப்பென மூடிக்கொண்டான்‌.

 

“சரி ஆதவ் அப்பறம் எப்படித் தான் நீ அவளைப் பத்தி இவ்ளோ டீடெயில்ஸ் தெரிஞ்சுகிட்ட?” என்று கேட்டான் விஷ்ணு.

 

“எல்லாம் அவ ஃபோன் வச்சு தான். பாஸ்வோர்ட் போட்டு அதுல இருந்த சில விஷயங்களைப் பார்த்தது புரரிஞ்சு போச்சு இவ என்ன வேலை பாத்துட்டு இருந்தான்னு” என்றவனைப் புரியாத பார்வை பார்த்த விஷ்ணு,

 

“ஏய் என்ன சொல்ற நீ? அவ பாஸ்வேர்டு உனக்கு எப்படிக் கெடச்சிது” என்று விஷ்ணு கேட்க, அவன் முகத்தைப் பார்க்காமல் திரும்பிக்கொண்ட ஆதவ், “எப்படியே கெடச்சிது… அது எதுக்கு இப்ப… அதை விடு” என்று ஆதவ் கடுகடுக்க விஷ்ணுவுக்கு மூளை குழம்பியது.

 

“நான் இப்ப என்ன கேட்டேன்னு நீ இவ்ளோ டென்ஷன் ஆகுற? பாஸ்வேர்டு” என்று ஆரம்பிக்கும் போதே ஆதவ் மீண்டும் விஷ்ணுவை முறைக்க,

 

‘ம்ம்ம் பாஸ்வேர்டுல ஏதோ கோல்மால் நடந்திருக்கும் போல, அதான் இவன் இப்படிப் பாப்கார்ன் மாதிரி பொரிஞ்சிட்டு இருக்கான்.’ என்று புரிந்து கொண்ட விஷ்ணு, 

 

“சரி ஆதவ் நீ ஏன் அப்பவே அந்த ஃபோன்ல இருந்த டீடெயில்ஸை ஒரு காப்பி எடுக்காம விட்ட?”

 

“நீ சொன்னீயே அவ ஷார்ப்னு அது 100% உண்மை. அந்த ஃபோன்ல இருந்து எதையும் வேற எந்த டிவைஸுக்கும் ட்ரான்ஸ்ஃபர் பண்ண முடியாதபடி செட்டிங்ஸ் செஞ்சு வச்சிருந்த அவ, அப்படி ட்ரான்ஸ்ஃபர் பண்ண ட்ரை பண்ண மொத்தமும் டெலிட் ஆகிடும்” என்று ஆதவ் இயலாமையோடு சொல்ல, விஷ்ணுவுக்கு ஆச்சரியத்தில் கண்கள் வெளியே வந்து விட்டது.

 

“ம்ம்ம் இவளுங்க மட்டும் போலீஸ் இல்ல ஆர்மி இன்டல்லைஜன்ஸ்ல இருந்திருந்தால் இன்னேரம் எங்கயோ போயிக்குங்க, அதுங்க கெரகம் இப்படிக் கில்லர்ர மாறி அதே வேலைய அன் ஆபீஷியல்ல செஞ்சிட்டு இருக்கு”

 

“உண்மை தான் விஷ்ணு… ஆனா, அதுக்காக எல்லாம் அவங்க செய்றதை நியாயப்படுத்த முடியாது. என்ன இருந்தாலும் ஆழி பண்றது தப்பு தான்” என்றவனது மனம், ‘அப்ப நீ இப்ப செஞ்சிட்டு இருக்குது மட்டும் சரியா?’ என்று கேள்வி கேட்க, அதற்கு ஆதவிடம் பதில் இல்லை.

 

“சைத்ரா லேப்டாப்பை ப்ரொஜெக்டர்ல கனெக்ட் பண்ணி அந்தப் பென்டிரைவ் பிளே பண்ணு” என்றாள் ஆழினி.

 

“ம்ம்ம் ஒகே ஆழி” என்ற சைத்ரா அடுத்த ஐந்து நிமிடத்தில் அந்த வேலையை முடித்திருந்தாள்.

 

முதல் ஃபோட்டோவை பார்த்தனர் பெண்கள் மூவரும்.

 

“இந்த ஆள் யாருன்னு அந்த டெப்டி டீடெயில்ஸ் குத்திருக்கு ஆழி, அதைப் பாக்குறீய” என்று கேட்ட சைத்ராவை திரும்பி பார்த்த ஆழி,

 

“அதை அப்படியே டெலிட் பண்ணிடு, உனக்க ஐஞ்சு நிமிஷம் டைம், நான் டீ போட்டு வர்ரதுக்குள்ள, இந்த ஆள் யாருன்னு நீ எங்களுக்கு சொல்லணும்… ஓகேவா” என்று புருவம் உயர்த்திக் கேட்க,

 

“டீ யோட எனக்குச் சூடா பட்டர் பாப்கான் கிடைக்கும்னா, நீ சொன்னத நான் செய்றேன். என்ன டீல் ஓகேவா” என்று கட்டைவிரலை உயர்த்திய சைத்ரா தலையில் செல்லமாகக் கொட்டிய மீரா,

 

“எரும மாடு மாதிரி வளர்ந்திருந்தாலும், இவளுக்குக் குழந்தை தனம் இன்னமும் போகல ஆழி, பாரு சின்னப் புள்ள மாதிரி பாப்கான்கு அலயுறதை” என்று சிரித்தபடியே ஆழியும் மீராவும் சமையலறையில் நுழைய, சைத்ரா தன் வேலையைத் தொடங்கினாள்.