எந்நாளும் தீரா காதலாக – 32

close-up-hand-groom-couple-lovers-show-wear-wedding-ring-bride-holding-hands-together-bed-sprinkle-rose-petals-represents-145977347-9b45312e

💕 💕32                          

வினய்–ராதாவின் திருமணம் வெகு விமரிசையாக நடந்துக் கொண்டிருந்தது. வினயின் தங்கையாக சிவாத்மிகா அவனது அருகே நிற்க, ராதாவின் தம்பியாக அர்ஜுன் சடங்குகளை செய்துக் கொண்டிருந்தான்.

உறவுகள் என்கிற முறையில் ராதாவின் வீட்டு மனிதர்களுக்கு வினய் பத்திரிக்கையை அனுப்பி இருந்தான். அந்தப் பத்திரிக்கையைப் பார்த்ததும், “என்னது ராதாவோட கல்யாண பத்திரிக்கை வந்திருக்கு? அப்போ ராதா யாரு கூடவோ ஓடிப் போகலையா? இப்போ தான் கல்யாணமே நடக்குதா? பத்திரிக்கை விலையே அதிகமா இருக்கும் போல இருக்கே.. அப்போ பெரிய இடம் போல.. இருந்து இருந்து இந்த வயசுல பிடிச்சு இருக்கா பாரு புளியங்ககொம்பா.. அதிர்ஷ்டக்காரி தான்” என்று தங்களுக்குள் பேசி, வியந்துக் கொண்ட அவளது அண்ணன்களும், அண்ணிகளும், திருமணத்திற்குத் தோரணையாக வந்திருந்தனர்.     

அவர்கள் தங்குவதற்கு வசதியாக அறைகள் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருக்க, மரியாதை நிமித்தம் நிர்மலாவும், அர்ஜுனும், வினயும்  சென்று அவர்களை வரவேற்றனர். ராதா ‘எதற்கு அதெல்லாம்’ என்று கேட்டதற்கும், நிர்மலா புன்னகையுடன், “அது தான் மரியாதை..” என்றபடி அவர்களை சந்திக்கச் சென்றார்..

எந்த நிலையிலும், எந்த நேரத்திலும், அது ஒரு மனக்குறையாக ராதாவிற்கு வந்து விடக் கூடாது என்பதற்காகவே நிர்மலாவும், அர்ஜுனும் மிகுந்த கவனத்துடன் அனைத்தையும் பார்த்துப் பார்த்து செய்தனர்..  

அவர்களை சந்திக்க வந்த வினயைப் பார்த்தவர்கள் மலைத்தே போயினர்.. உயரமும், அழகும், கம்பீரமுமாக, இருந்தவனை ராதாவிற்கு மாப்பிள்ளையாக அவர்கள் ஒரு பொழுதும் கற்பனை செய்து பார்த்ததும் இல்லை.. அவளை ஒரு உழைக்கின்ற மிஷினாக பார்த்தனரே தவிர, அவளுக்குத் திருமணம் செய்யும் எண்ணமே இல்லாமல் இருந்தவர்களுக்கு, அவளுக்கு அமைந்த வாழ்வை நினைத்து பெருமூச்செரிந்தனர்.

அதுவும் அங்கு அவர்களை வரவேற்க வந்த அர்ஜுனை, முற்றிலும் எதிர்ப்பார்க்காதவர்கள், வாயைப் பிளந்து நின்றனர்.. ராதாவை பார்க்க வேண்டும் என்று அவர்கள் கேட்க, “ராதாவை நீங்க பார்க்கலாம்.. ஆனா.. அவளை புண் படுத்தற மாதிரி ஒரு வார்த்தை நீங்க பேசினா கூட உங்களை நான் இங்க இருக்க விட மாட்டேன்.. அவளோட சொந்தங்கங்கற ஒரே காரணத்துக்காக தான் உங்களைக் கூப்பிட்டது.. அதும் எந்த சந்தர்ப்பத்துலயும் ராதா இதை ஒரு குறையா நினைச்சிடக் கூடாதுன்னு தான்.. ஜாக்கிரதை..” வினய் எச்சரிக்கை செய்ய, அனைவரும் பம்பிக்கொண்டு ராதாவைக் காணச் சென்றனர்.

சிவாத்மிகா அவளுக்கு பார்த்துப் பார்த்து வாங்கிய பட்டுப் புடவைகளில் ஒன்றை உடுத்திக்கொண்டு, அழகுக்கலை நிபுணர்களின் கைவண்ணத்தில், கை நிறைந்த அழகிய சிவந்த மருதாணியிட்டுக் கொண்டு, கண்களில் கனவும், இதழ்களில் நிரந்தர முறுவலோடு அழகாக அமர்ந்திருந்தவளைப் பார்த்த வினயின் கண்கள் அவளது அழகை அள்ளிப் பருகியது..

ஆனால் அவளை தலை முதல் கால் வரை அளந்துப் பார்த்த அவர்களது பெருமூச்சில், ராதா, வெந்து போகாமல் இருந்ததே பெரிய அதிசயமாக இருந்தது.. அவளுக்கு இப்படி ஒரு வாழ்வா என்று ஒரே போலவே அண்ணிகளின் நினைவு இருந்தது..

மெஹந்தி நிகழ்வுக்காக ராதாவையும், சிவாத்மிகாவையும் அழகான தங்க திவான் போன்ற ஒரு இருக்கையில் அமர வைத்திருக்க, ஆட்டம் பாட்டம் கொண்டாட்டம் என்று அந்த மெஹந்தி விழாவே அமர்களப்பட்டது.

வினய் வடிவமைத்திருந்த அந்த லெஹங்காவில், அதில் பதித்து இருந்த கற்களின் ஒளியா, இல்லை அவளது கண்களின் ஒளியா என்று பட்டிமன்றம் நடத்தும் அளவிற்கு, ஒளிர்ந்த சிவாத்மிகாவைப் பார்த்த கேசவனின் கண்களும், மனதும், நிறைந்து தான் போனது.

கைகள் அழகான மருதாணிச் சிவப்பைத் தத்தெடுத்து இருக்க, அவளது மெல்லிய கைகளில், வினய் அவளுக்கென்று பார்த்துப் பார்த்து வாங்கிய கற்கள் பதித்த கடா வளையல்களின் நடுவில், இருந்த அழகிய வளையல்கள், மருதாணியிட்ட வளைக்கரத்திற்கு அழகு சேர்க்க, அந்த உடைக்கு தகுந்து இருந்த அணிகலன்கள் அவளை தேவதையென எடுத்துக் காட்ட, வினய் அவளை ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்.. 

பெண்ணவளோ, முகம் நிறைந்த சந்தோஷத்துடன் தனது மனம் கவர்ந்த மணாளனை கைப்பிடித்து, அவனுக்கே சொந்தமாகப் போகும் மகிழ்ச்சியின் நிறைவும் சேர, தேவதையாக ஒளிர்ந்தவளை அர்ஜுன் ஆசையுடனும் காதலுடனும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்..

மெஹந்தி விழாவில் ஆடும் பொழுதும், அவள் அருகில் அமர்ந்திருந்த பொழுதும், தன்னவளாகப் போகும் தனது காதலை, விழிகளில் நிரப்பி ரசித்தான்..

அதே போலவே மெஹந்தி விழாவில், டிஜே ஒரு பாடலை ஓட விட, வினயையும், அர்ஜுனையும், அங்கிருந்த அவர்களது நண்பர்களும், ஹரியும், சிவானியும் ஆட இழுத்தனர்..

ஹேய்… மாட்டிக்கிச்சு ஆடு…

ஸ்வீட் எடு கொண்டாடு…

ஹேய்… மண்டபத்தை தேடு…

ஸ்வீட் எடு கொண்டாடு…

கோட்டு சுட்டு போட்டு கெத்தாருக்கும் மாப்பிள்ளைய…

குக்கா கோமாளியா மாத்தப்போறாளே…

சேட்ட செஞ்சுக்கிட்டு சுத்தி வரும் ட்ராமா குயின…

பக்கா காமெடியா மாத்தபோறானே…

ஒட்டிக்க ஒட்டிக்க கட்டிக்க கட்டிக்க…

ஹாப்பீலி எவரு ஆஃப்டரு…

முட்டிக்க முட்டிக்க தொத்திக்க தொத்திக்க…

ஹாப்பீலி எவரு ஆஃப்டரு…

அவர்கள் ஆட வரவும், அனைவரும் கரகோஷத்துடன்  உடன் சேர்ந்து ஆட, முதலில் ஆடிய இருவரும், தங்களது மனைவியாகப் போகும் தேவதைகளையும் ஆட இழுத்தனர்..

பாடலுக்கேற்ற படி வினயும், அர்ஜுனும் ஆட, அர்ஜுன் சிவாத்மிகாவிற்கு ஸ்டெப்ஸ் சொல்லிக் கொண்டே, அவளது கரத்தைப் பற்றியவன், அவளது இடையில் கைக் கொடுத்து, அவளுடைய கண்களைப் பார்த்துக் கொண்டே ஆட, சிவாத்மிகாவின் முகத்தில் நாணம் கலந்த புன்னகை படற, அதன் அர்ஜுனின் விழிகள் அள்ளிப் பருகியது.. அதே போலவே நாணத்துடன்  ஆட மறுத்த ராதாவை வினய் வலுக்கட்டாயமாக ஆட இழுக்க, அந்தக் காட்சிகளை நிர்மலா தனது இரு மகன்களையும் கண்ணாற ரசித்தார்.

அந்தப் பாடலுக்கு அனைவருடனும் ஆடி முடித்ததும், சிவாத்மிகாவின் விழிகள் அர்ஜுனைத் தேட, அவனைக் காணாது சிவாத்மிகா திகைத்தாள்..

அங்கு இருந்த வினயை அழைத்தவள், “அண்ணா அவரைக் காணும்..” என்று தவிப்புடன் கேட்க,  

“இங்க தானே இருந்தான்..” என்ற வினய், மீண்டும் ராதாவிடம் திரும்பி விடவும்,

“போங்கண்ணா..” என்றவள், அவனைத் தேடி கண்களைச் சுழற்றினாள்.    

காதல் காத்தில் ஏறி

ஆச ஊறி வொதற  வைக்க

வந்தாலே.. மருகி நின்னாளே

உச்சி நிலவ போல உச்ச ஏத்தி

உசுர மூட்டி விட்டாளே

இளக வச்சாளே.. 

அழகா முத்தத்தில் மனச

கொளுத்த வா சிக்குற உதட்ட சுளிக்க

எப்போம்மா.. எப்போம்மா

யாத்தி யாத்தி நீ சுத்தர

சுத்துல சொருகி நிக்குறேன்

யாத்தி யாத்தி

என்னை மயக்கும் சுந்தரியே 

 

என்று பாடவும், சிவாத்மிகா விழிகள் விரிய குரல் வந்த திசையைத் திரும்பிப் பார்த்தவள், அங்கு நின்றிருந்த அர்ஜுனைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியில் அப்படியே உறைந்து நின்றாள்..

சிவாத்மிகாவின் புறம் கையை நீட்டியவன், அவளைப் பார்த்துக் கொண்டே பாட, அனைவரும் ‘ஓ..’ என்று குரலெழுப்பி, கைத்தட்ட, மகிழ்ச்சியில் நிர்மலா, சிவாத்மிகாவை தோளோடு அணைத்துக் கொண்டார்..

“அசத்திட்டான் இல்ல..” பெருமை பொங்க நிர்மலா அவளைக் கேட்க, கண்கள் கலங்க ‘ஆம்’ என்று தலையசைத்தவள், அவரது தோளில் சாய்ந்துக் கொண்டு அவனைப் பார்த்து, இரு கைகளையும் கோர்த்து இதய வடிவத்தைக் காட்ட, அதைப் பார்த்த அனைவரும். ‘ஓ’ என்று கூச்சலெழுப்பினர்.    

ஆட்டம் பாட்டம் கொண்டாட்டம் என்று மெஹந்தி விழா சிறப்பாக நடைப்பெற, இளைய பட்டாளம் ஆடியே கலைத்தனர்.. சிரிப்பும், பாட்டும், ஆட்டமுமாக அழகான ஒரு நிகழ்வாக, அனைவரின் மனதிலும் மகிழ்ச்சியை நிறைத்தது.   

மறுநாள் அதிகாலை வேளை.. அழகிய மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மணமேடையில், அழகிய காஞ்சீபுர புடைவையுடுத்தி வினயின் ரகசியப் பார்வைகளைத் திருடிக் கொண்டிருந்தாள் அந்த ராதை.. ராதாவின் விருப்பப்படி அர்ஜுன், வினய்க்கு மச்சான் முறையில் சடங்குகளை செய்துக் கொண்டிருந்தான். அவளது அண்ணன்களைப் பார்த்தவள், சம்ப்ரதாயமாக புன்னகைத்தாளே ஒழிய, அதற்கு மேல் அவர்களை கண்டுக்கொள்ளாமல் போனாள்.

மங்கள நாணை அய்யர் எடுத்துக் கொடுக்க, ராதாவின் கழுத்தில் அதை சூட்டி இரண்டு முடிச்சுக்களை வினய் போடவும், சிவாத்மிகா, மீதம் ஒரு முடிச்சைப் போட்டு, அவர்களது பந்தத்தை உறுதி செய்து, ராதாவைக் கட்டிக் கொள்ள, அர்ஜுன் வினயை கட்டிக் கொண்டான்..

“மச்சான்.. ஹாப்பி மேரீட் லைஃப்டா… ரெண்டு பேரும் செம சந்தோஷமா இருக்கணும்..” அர்ஜுன் சந்தோஷத்தில் வாழ்த்த, சிவாத்மிகா ராதாவின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு,

“ஹாப்பி.. ஹாப்பி மேரீட் லைஃப் ராதாக்கா.. சோ ஹாப்பிக்கா..” என்று வாழ்த்தியவளை, ராதா கண்கள் கலங்க, அணைத்துக் கொண்டாள்.

கண்கள் கலங்க, சந்தோஷமும் சேர ராதாவைக் கட்டிக் கொண்ட சிவாத்மிகாவை, அர்ஜுனின் கண்கள் நிறப்பிக் கொள்ள, அவனது பார்வையின் வீச்சில், நெஞ்சம் படபடக்க, மெல்ல விழிகளை உயர்த்தி அவனைப் பார்த்தாள். மெல்லிய ஒப்பனையில், அழகிய பட்டுப்புடவையுடுத்திக் கொண்டு புன்னகைத்தவளை, அவனது கண்கள் விழுங்க, உதடு கடித்து தலையை குனிந்துக் கொண்டவள், சிவானியிடம் பேசுவது போல திரும்பிக் கொண்டாள்.  

அவர்கள் திருமணம் முடியவுமே.. நிர்மலாவின் காலில் வினயும், ராதாவும் பணிந்து எழ, அவர்களுடன் குடும்பமாக அவர்கள் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்ட பின், “சிவாம்மா.. நேரமாகுது.. பியூட்டி பார்லர்ல இருந்து வந்துட்டாங்க.. நீ போய் ரெடி ஆகு.. இல்லன்னா கடைசியில முஹுர்த்த நேரத்துக்கு ரொம்ப டென்ஷன் ஆகிடும்..” சிவாத்மிகாவை நிர்மலா அங்கிருந்து கிளப்ப, சிவாத்மிகா அர்ஜுனைப் பார்த்தாள்.  

அவன் தலையசைக்கவும், சிவாத்மிகா மெல்ல அங்கிருந்து நகர, “சிவானி.. அக்காவை கூட்டிட்டு போ..” என்று நிர்மலா சொல்லவும்,

“வாக்கா.. நாம போய் ரெடி ஆவோம்..” அவள் சந்தோஷமாக அழைத்துச் செல்ல, அர்ஜுனின் பார்வை சிவாத்மிகாவைத் தொடர்ந்தது.. இரவில் மெஹந்தி விழா முடிவடைந்த பிறகு, அவளை ஓய்வெடுக்க நிர்மலா உடனே அனுப்பி விட, அர்ஜுனுக்கு அவளிடம் நேரில் பேசுவதே முடியாமல் போனது.

அவனது பார்வையை கண்ட நிர்மலா, தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டு,  “அர்ஜுன்.. நீயும் போய் கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு ரெடி ஆகு.. அப்போ தான் போட்டோக்கு முகம் ஃப்ரெஷா இருக்கும்.. இல்ல தூங்கி வழிவ..” என்று சொல்லவும்,

“சரிம்மா..” என்று பவ்யமாகச் சொன்னவன், அவசரமாக சிவாத்மிகாவின் பின்னால் ஓடினான்.  

“சிட்டு… ஒரு நிமிஷம்..” அர்ஜுன் அழைக்கவும், சிவாத்மிகா திரும்பிப் பார்க்க, சிவானி கலுக்கென்று சிரித்து வைத்தாள்.

“இப்போ எதுக்கு இந்தச் சிரிப்பு?” அர்ஜுன் அவளைக் கேட்க,

“இல்ல மாம்ஸ்.. எனக்கு சிரிப்பா வருது.. சரி சொல்லுங்க.. இப்போ எதுக்கு அக்காவை நிறுத்தறீங்க? டைம் ஆகுது.. அக்கா மேக்கப் பண்ண வேண்டாமா? அழகா இருக்க வேண்டாமா?” கிண்டலாக அவள் கேட்க, 

“உன்னை அப்பறம் பேசிக்கறேன்..” என்றது அவளை மிரட்டிவிட்டு,

“கொஞ்சம் அவகிட்ட பேசணும்.. பேசின பிறகு அவ மேக்கப் பண்ணிக்கலாம்.. நான் வெயிட் பண்றேன்..” சிவாத்மிகாவைப் பார்த்துக் கொண்டே அவன் சொல்லவும், சிவானி சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு,

“மாம்ஸ்.. இந்த நேரத்துல என்ன பேசப் போறீங்க? ஏதாவது டவுரி கேட்கப் போறீங்களா? எங்க அக்காவே பிஃப்ட்டி கேஜி சொக்கத் தங்கம்.. கோஹினூர் வைரம்.. அதை விட வேற என்ன வேணும்?” கேலியாகக் கேட்கவும்,

“அதை நான் அவகிட்ட பேசிக்கறேன்.. நேத்து இருந்து பேச அவ பக்கத்துலயே விட மாட்டேங்கிறீங்க.. நீ என்னோட அன்பு மச்சினிச்சி இல்ல.. ஒரு அஞ்சு நிமிஷம்.. உன் மாம்ஸ்க்காக கொஞ்சம் டைம் கொடேன்…” அர்ஜுன் கெஞ்சவும், சிரித்த சிவானி,

“மாம்ஸ்.. இப்படி எல்லாம் கெஞ்சினா நான் என்ன செய்வேன்? சரி.. ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் டைம் தரேன்.. நீங்க பேச்சு வார்த்தை நடத்துங்க.. எங்க அக்கா பத்திரம்..” என்று கிண்டல் செய்துவிட்டு, அவள் அங்கிருந்து நகர்ந்துக் கொண்டே,

“ஒரு அஞ்சு நிமிஷத்துல வரேன்.. அதுக்குள்ள டீல் ஓகே பண்ணிடுங்க..” என்றவளைப் பார்த்தவன், பத்திரம் காட்டிவிட்டு,

“இந்த நண்டு சிண்டு எல்லாம் என்னைக் கெஞ்ச விடுதுங்க.. இரு இரு.. உன் கழுத்துல தாலியை கட்டிட்டு இவங்க கண்ணுல எல்லாம் உன்னைக் காட்டாம அவங்களைக் கெஞ்ச விடறேன்.. கொஞ்ச நாளைக்கு ரூம்ல தான் உனக்கு வாசம்.. எங்கயாவது வெளிய போன கட்டிப் போட்டுடுவேன்..” அர்ஜுன் கடுப்புடன் சொல்லவும், சிவாத்மிகாவின் கன்னங்கள் நாணத்தில் சிவந்தது..

அவளது முகத்தைப் பார்த்தவன், “வா..” என்று அருகில் இருந்த அவளது அறைக்குள் இழுக்க,

“ஹையோ.. என்ன அர்ஜுன் இது? இப்போ ரூம்குள்ள வச்சு என்ன பேசப் போறீங்க? சின்னப் பொண்ணு எல்லாம் கிண்டல் பண்றா.. எனக்கு ஒருமாதிரி இருக்கு..” தலையை கவிழ்ந்த நிலையிலேயே நாணத்துடன் அவள் கேட்க, அவளை அறைக்குள் தள்ளிச் சென்றவன்,

“நேத்து இருந்து உன்னைப் பார்க்க விடாம அம்மா படுத்தறாங்க..” என்றபடி, அவசரமாக அவளது முகமெங்கும் முத்தமிட்டு, அவளது இதழ்களில் இதழ் பதித்து,

“லாஸ்ட் கிஸ் பிஃபோர் அவர் மேரேஜ்.. மிஸ் சிவாத்மிகாவுக்கு நான் தரது.. திருட்டுத்தனமா.. உன் கழுத்துல தாலி காட்டின அப்பறம் அய்யாவை கேட்க ஆள் இல்ல.. கட்டவிழ்த்த காளை..” என்றவன், மீண்டும் அவளது இதழ்களில் மென்மையாக இதழ் பதித்து,

“இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல நம்ம கல்யாணம்.. நீ எனக்கே எனக்கு சொந்தமாகப் போற.. இந்த நாளுக்காக எவ்வளவு நாள் வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தேன் தெரியுமா?” காதல் ததும்ப அவன் சொல்ல, அவனது கன்னத்தில் எம்பி இதழ் பதித்தவளை, இறுக அணைத்துக் கொண்டவனுக்கு அவளது இதயத்தின் படபடப்பு கேட்டது.

“என்னடா? பயமா இருக்கா?” அவளது இரு கன்னங்களைத் தாங்கி அவன் கேட்க,

“கொஞ்சம் நெர்வஸ்சா இருக்கு அஜ்ஜு… அது தான்..” அவளது அந்த நேர படபடப்பில் அவனிடம் சொல்ல,

அவளது கண்களை ஆழ்ந்து நோக்கி, “எதுக்கும்மா நெர்வசா இருக்க? எல்லாமே சூப்பரா நடக்கும்.. நிறைய பிள்ளைக் குட்டிங்க பெத்துக்கிட்டு சந்தோஷமா இருக்கப் போறோம்.. நானும் வினயும் ஒத்தையா நின்னது போல இல்லாம.. நம்ம பசங்க இருக்கக் கூடாது.. ஒரு மூணு இல்ல நாலு குட்டீஸ் வேணும் எனக்கு..” அவளை தனது அணைப்பில் நிறுத்தி, மெல்ல அவளது முதுகை வருடிக் கொடுத்துக் கொண்டு, அவளது தலையில் கன்னத்தைத் தாங்கி அவன் சொல்ல, அவனது அணைப்பினில் அவள் கட்டுண்டு நின்றாள்.

சில நொடிகளில், கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்க, “வந்துட்டா உன் தங்கை.. நான் இன்னும் இங்கயே இருந்தா ரொம்ப கிண்டல் பண்ணுவா.. டவ்ரியாம்ல டவ்ரி.. இந்த தங்கமே எனக்குத் தான். இதை விட பெரிய சொத்து எனக்கு எதுக்கு? பிஃப்டி கேஜி தாஜ்மஹால் எனக்கே எனக்கா?” என்று பாடியபடி, அவளது இதழ்களில் அழுந்த முத்தமிட்டு,

“சரி.. நீ ரெடி ஆகு.. மீட் யூ இன் மணமேடை.. டு பிகம் மை பெட்டெர் ஹால்ஃப்.. மை சோல்..” என்றவன், அவளது கன்னத்தில் மீண்டும் இதழ் பதித்து விட்டு கதவைத் திறக்க, சிவானி கையைக் கட்டிக் கொண்டு, ராதாவுடன் நின்றுக் கொண்டிருந்தாள்.

ராதா அவனைக் கிண்டலாகப் பார்க்க, “சும்மா பேசிட்டு இருந்தேன்க்கா..” என்ற அர்ஜுன் தலையை கோதிக் கொண்டே அமைதியாக வெளியில் செல்ல,

“சரி தம்பி.. நம்பிட்டேன்.. ஆமா.. அம்மா உங்களை ரெடி ஆக தானே சொன்னாங்க.. நீங்க ரெடி ஆகாம இங்க என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க?” ராதா கேலியாகக் கேட்க, சிவானி நக்கலாக சிரித்துக் கொண்டே அவனைப் பார்க்க,

“சும்மா தான் பேசிட்டு இருந்தேன்.. இது என்னடா பெரிய குத்தமா இருக்கு போல இருக்கே.. சரி.. சரி.. அவளை சீக்கிரம் ரெடி பண்ணி கூட்டிட்டு வாங்க.. நேரமாகுது.. சும்மா இங்க நின்னு வெட்டிக் கதை பேசிக்கிட்டு லேட் பண்ணிடாதீங்க.. நானும் ரெடி ஆகறேன்..” என்றவன், அவனது அறைக்குச் செல்ல, வினய் அங்கு அவனுக்காக காத்திருந்தான்.

“எங்கடா போன? நான் லேட் ஆகுதேன்னு உனக்காக இங்க வந்து வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்கேன்..” வினய் கேட்க,

“சும்மா சிவாகிட்ட ரெண்டு வார்த்தை பேசலாம்ன்னு போனேன்..” என்றவன், அவன் எடுத்து வைத்திருந்த உடையை அணியத் துவங்க,

“அநியாயம் பண்றீங்கடா டேய்.. இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல கல்யாணத்தை வச்சிக்கிட்டு நீ ரொம்ப பண்ற.. பாரு நான் தாலி கட்டினவ.. அவ பொண்ணை ரெடி பண்ணனும்ன்னு என்னைக் கண்டுக்காம போயிட்டா..” வினய் புலம்ப, அர்ஜுன் சிரிக்கத் துவங்கினான்.

“சிரிக்காதே.. உன்னை அப்பறம் கவனிச்சுக்கறேன்.. இப்போ டைம் ஆகுது.. ரெடி ஆகுது..” என்ற வினய், அவனுக்கு உதவத் துவங்கினான். 

அர்ஜுன் தயாராகவும், ஹரி மாலையுடன் வந்தவன், “வினய் அண்ணா இந்தாங்க?” என்று நீட்டவும்,

“நீயே போடு.. உங்க மாமாவுக்கு..” வினய் சொல்ல,

“நானா?” ஹரி சந்தோஷமாகக் கேட்கவும், அர்ஜுன் இருவரையும் வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றிருந்தான்.

“உங்க அக்கா புருஷனுக்கு நீ தான் போடணும்.. மச்சான் முறை எல்லாம் நாம ரெண்டு பேரும் தான் சேர்ந்து செய்யப் போறோம்.. அப்படியே ப்ரீஸ் ஆகி நிக்காம வா..” என்ற வினய், அர்ஜுனை ஆசையுடன் பார்த்துக் கொண்டே, அவனது கன்னத்தைத் தட்டினான்.

“பட்டு வேஷ்டில சூப்பரா இருக்கடா..” வினய் கேலி செய்து, அவனை மேலிருந்து கீழாக பார்த்துச் சிரிக்க, அவனது பார்வை புரிந்த அர்ஜுனுக்கும் சிரிப்பு பொங்கியது..

“இந்த பட்டு வேஷ்டில ஆரம்பிச்சது தானே என் சிட்டோட அறிமுகம்.. இப்போ கல்யாணம் வரை வந்து நின்னு இருக்கு.. ஒரு வருஷம்.. நான் என்னோட வாழ்க்கையை சிந்திச்சு இன்னைக்கோட ஒரு வருஷம் ஆகுது.. என்னோட மிஸ்ஸிங் பசில் பாகத்தை நான் தேடிக் கண்டுப்பிடிச்சு ஒரு வருஷம் ஆகுது..” என்றவன், உணர்ந்து பேசிக் கொண்டே போக, வினயும் ஹரியும் அவனை கேலியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். 

அந்த நாள் நினைவுகளில் இதழ்களில் புன்னகை அரும்ப அர்ஜுன் நின்றுக் கொண்டிருக்க, “இவன் இப்படியே பேசிக்கிட்டே தான் இருப்பான்.. நாமளும் நின்னுட்டு தான் இருக்கணும்.. நீ மாலையைப் போடு.. அவன் அப்படியே கனவு கண்டுக்கிட்டு மேடையில உட்கார்ந்து இருக்கட்டும்..” வினய் ஹரியிடம் கேலி செய்யவும், அர்ஜுன் வினயை முறைக்க,  

“மாம்ஸ்.. எப்பவும் நீங்களும் எங்க அக்காவும் சந்தோஷமா இருக்கணும்..” என்று கூறிக் கொண்டே, அவனது கழுத்தில் மாலை அணிவித்து,

“மாம்ஸ்.. கனவு லோகத்துக்கு கொஞ்சம் டிலே பண்ணி போகலாம்.. அங்க உங்களை கூட்டிட்டு வரச் சொல்றாங்க.. டைம் ஆகுது.. அப்பறம் சிவாக்கா எங்களை கோவிச்சுக்கப் போறாங்க..” என்ற ஹரியைப் பார்த்து பழிப்புக் காட்டியவன்,

“போகலாம்.. என் செல்லக் குட்டி வெயிட் பண்ணுவா..” என்றபடி அவர்களுடன் நடக்க, இருவரும் அவனை அழைத்துக் கொண்டு சென்றனர்.

பட்டு வேஷ்டி சட்டையில், அழகான சிவப்பு நிற ரோஜாவில் மல்லிகைப் பூக்கள் கலந்து தொடுக்கப்பட்டிருந்த மாலை அணிந்து, முகம் நிறைந்த புன்னகையுடன், வினய் மற்றும் ஹரியின் நடுவில், ஆண்மைக்கே இலக்கணம் எழுதுவது போல நடந்து வந்தவனை நிர்மலா கண்ணாற கண்டு ரசித்தார்.

மணமேடையில் வந்து அமர்ந்தவன், அங்கு கூடி இருந்தவர்களுக்கு வணக்கம் சொல்லிவிட்டு திரும்ப, பிள்ளையார் பூஜையுடன் அய்யர் திருமணச் சடங்குகளைத் துவங்கினார்..  ஹரியும், வினயும் அர்ஜுனின் அருகில் நிற்க, அர்ஜுனைப் பார்த்த கேசவனுக்கு மனம் நிறைந்து இருந்தது.. திருமணத்திற்கு வந்திருந்த ஜார்ஜும் மனதில் எழுந்த நிறைவுடன் திருமணச் சடங்குகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்..   

அதே நேரம், சிவரஞ்சனியை வலுக்கட்டாயமாக அழைத்துக் கொண்டு அவரது இரு மகள்களும் திருமணத்திற்கு வந்திருந்தனர். திருமணம் ஆகி விருந்தாட வந்திருந்த சிவரஞ்சனியின் மூத்த மகளுக்கு, திகைப்பைக் கொடுத்தது, சிவத்மிகா–அர்ஜுனின் திருமண அழைப்பிதழ்..

“அம்மா.. சிவாத்மிகா—அர்ஜுன் கல்யாண பத்திரிக்கை நமக்கு அனுப்பி இருக்காங்கம்மா.. எப்படி? எனக்கு இதைப் பார்த்து கையும் ஓடல.. காலும் ஓடல.. கனவா நிஜமான்னு இருக்கு.. ஆனா.. அவங்களுக்கு நம்ம அட்ரஸ் எப்படி கிடைச்சது? என்னோட இன்விடேஷன்ல கூட நம்ம வீட்டு அட்ரஸ் இல்லையே.. அதுவும் தவிர நம்மளை இந்த அளவுக்கா நினைவு வச்சிட்டு அனுப்பி இருக்காங்க?” திகைப்பும், ஆச்சரியமுமாக அவள் கேட்க, சிவரஞ்சனி என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் சமையலறைக்குள் புகுந்துக் கொண்டார்..

அவரது முகம் போன போக்கைப் பார்த்து அவரது மகள், பத்திரிக்கையைப் பிரித்துப் பார்க்க, “பாருங்களேன்.. பத்திரிக்கை எவ்வளவு சூப்பரா இருக்குன்னு.. நல்லா டிசைன் செலெக்ட் பண்ணி இருக்காங்க..” என்றவள், அதை ஆசையுடன் வருடிக் கொண்டிருக்க,  

“யாரு பத்திரிக்கை?” என்று கேட்டபடி அவளது கையில் இருந்து அந்தப் பத்திரிக்கையை வாங்கிப் பார்த்த அவளது தந்தை, அதில் இருந்த பெயர்களைப் பார்த்து, யோசனையுடன் சிவரஞ்சனியைப் பின்தொடர்ந்து சமையலறைக்குள் சென்றவர்,

“சிவாத்மிகா யாரு? உன் அந்தப் பொண்ணு பேரு அது போல தானே ஏதோ சிவான்னு வரும்?” என்று கேட்க, சிவரஞ்சனி ‘ஆம்’ என்று தலையசைக்க, அந்த நேரம் சிவரஞ்சனியின் முகத்தைப் பார்த்து அவரைப் பின்தொடர்ந்து வந்த அவரது சின்ன மகள் சந்தியா, அதைக் கேட்டு அதிர்ந்துப் போனாள்.

“அம்மா..” அவள் கூவிய கூவலில், பெரியவள் சவிதாவும் அங்கு கூட, மற்ற மூவரின் முகத்தையும் பார்த்து அவள் குழம்பிப் போனாள். சிவரஞ்சனியும் அவரது கணவரும் அதிர்ந்துத் திரும்ப, அவர்களைப் பார்த்த சவிதா,

“என்னாச்சுடி? எதுக்கு இப்போ இப்படி கூவிக்கிட்டு இருக்க? நான் என்னவோ ஏதோன்னு பயந்தே போயிட்டேன்..” அவள் கேட்கவும்,   

அவளது முகத்தை திரும்பிப் பார்த்த சிறியவள், திகைப்புடன், “அக்கா.. அக்கா.. சிவாத்மிகா அக்கா இவங்க பொண்ணாம்.. இவர் கேட்டதுக்கு இவங்க ஆமான்னு சொன்னாங்க..” திக்கித் திணறி அதிர்ச்சியுடன் சொன்னவள்,

“நீங்க சொன்னீங்க தானேம்மா.. நீங்க சொன்னீங்க. நான் அதைக் கேட்டேன். பொய் மட்டும் சொல்லாதீங்க..” இன்னமும் அந்த அதிர்ச்சியில் இருந்து மீளாமல் சந்தியா, சவிதாவின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு சொல்ல, அவளோ அதிர்ந்து போனாள்.

“அம்மா.. இவ என்ன சொல்ற? இவ சொல்றது எல்லாம் உண்மையா?” என்று சவிதா கேட்டு,

“ஹே.. உளறாதேடி..” என்று சந்தியாவைக் கண்டிக்க, சிவரஞ்சனியும், அவரது கணவரும் பதில் சொல்ல முடியாமல், பிடிப்பட்ட குற்றவாளிகள் போல மகள்களின் முன்பு நின்றனர்.

அவர்களது அமைதி அவளைக் கலவரப்படுத்தினாலும், மீண்டும் “உளறாதே.. என்ன சொல்ற நீ? அவங்க சொன்னதை நீ கேட்டியா?” சவிதா அதிர்ச்சியுடன் கேட்க,

“இதோ பாரு.. இந்த இன்விடேஷன் சிவா அக்காது தானே.. இதைப் பார்த்து இவரு ‘சிவா உன் பொண்ணு தானே’ன்னு கேட்கறார்?” இன்னமும் நெஞ்சம் படபடக்க, சிவாத்மிகா கூறிய தாயின் கதை வேறு மண்டையில் வந்து சரியாக சம்மனம் இட்டு அமர, தனது தாயைத் திரும்பிப் பார்த்தவள்,

“ஓ.. அது தான் அன்னிக்கு அக்கா அந்த கதை சொன்ன பொழுது உங்களுக்கு சுறுசுறுன்னு கோபம் வந்து, பணம் அனுப்பலையான்னு கேட்டீங்கலோ? பெத்த பொண்ணை அடையாளம் தெரியமா உட்கார்ந்து இருந்துட்டு.. அதைச் சொல்ல உங்களுக்கு வெட்கமா இல்ல? பணம் அனுப்பிட்டா சரியா போயிடுமா?” சந்தியாவின் குரல் படபடப்பில் நடுங்கியது..

“அவ பெத்த பொண்ணுனாலும் அவளை உங்க அம்மா வளர்ந்த பிறகு பார்த்ததே இல்லையே.. அதோட அவளுக்கு தேவையான பணம் உங்க அம்மா தான் மாசாமாசம் அனுப்பிட்டாளே.. அதை விட இவ என்ன செய்யணும் சொல்லு?” அவர்களது தந்தை அவசரமாக சிவரஞ்சனிக்கு வக்காலத்து வாங்க,

“கிழிச்சாங்க.. அதை எல்லாம் அவங்க திருப்பி அனுப்பிட்டாங்க.. உண்மையா இல்லையான்னு கேளுங்க.. இவங்க பணத்துல அவங்க வாழ அவங்க ஒண்ணும் ரோஷம் இல்லாதவங்க இல்ல..” சின்னவள் கடுப்புடன் கேட்கவும், அவரது கணவர் சிவரஞ்சனியை கேள்வியாகப் பார்த்தார்.

“சவிதா கல்யாணத்துக்கு வீடு வாங்க அட்வான்ஸ் கொடுத்தேனே.. அந்த காசு தான்..” சிவரஞ்சனி சொல்லவும், மக்கள் இருவரும் அவரது அந்த பதிலில் அதிர்ந்து போக, அவரது கணவர் தலையில் அடித்துக் கொண்டார்.

“அதை என்கிட்டே முன்னலாயே சொல்லி இருக்கலாமே.. நான் நம்ம லைஃப்ல அவ இருந்தா.. உனக்கு பானக் துரும்பா இருக்கும்ன்னு தானே அவளைப் பார்க்கக் கூடாதுன்னு சொன்னேன்.. பணம் அனுப்ப எல்லாம் நான் எதுவுமே சொல்லலையே.. என் மேல எந்தத் தப்பும் இல்ல.. உனக்கே உன் பொண்ணு மேல அக்கறை இல்ல..” அவசரமாக தந்தை தனது நிலையைச் சொல்ல,

“ரொம்ப நல்லவருப்பா நீங்க.. நாங்க உங்களை நல்லவருன்னு ஒத்துக்கறோம்.. எனக்கு என்ன டவுட்ன்னா.. அவங்க போய் அக்காவைப் பார்த்து இருந்தா நீங்க ஒத்துக்கிட்டு இருப்பீங்க.. அப்படித் தானே..

உங்களுக்கு அம்மா வேணும்.. அவங்க பத்து மாசம் சுமந்து பெத்த பொண்ணு வேண்டாம்.. அது தானே உண்மை.. அவ உங்களுக்கு சுமையா இருப்பான்னு தானே உங்க நினைப்பு? உங்களைப் பத்தியும் உங்க சுயநலத்தைப் பத்தியும் எங்களுக்குத் தெரியாதா? ஆனா.. உங்களைப் பத்தி நான் இங்க பேசல.. பேசறதே வேஸ்ட்..” என்ற சவிதா,

“எனக்கு கல்யாணம் செய்யணும்ன்னு பேச்சு எடுத்த பொழுது கூட, உங்க வயித்துல பிறந்த பொண்ணு ஒருத்தி இருக்காளே.. அவளுக்கு கல்யாணம் ஆகிடுச்சா? அவ என்ன பண்றான்னு எல்லாம் யோசிக்க உங்களுக்குத் தோணவே இல்ல இல்ல.. நீங்க இவ்வளவு பெரிய ராட்சசியா இருப்பீங்கன்னு நான் நினைச்சுக் கூட பார்க்கல.. அந்த பத்து மாசம் சுமந்த வயிறு.. ரத்தப்பாசம்ன்னு எல்லாம் சொல்லுவாங்க இல்ல.. அது உங்களுக்கு கொஞ்சம் கூடவா இல்லாம போயிடுச்சு?

பெத்த பாசம்ன்னு ஒரு துளி கூடவா உங்ககிட்ட இல்ல.. உங்களை நான் அன்பான அம்மாவா தானே பார்த்து இருக்கேன்.. ஆனா.. உங்களுக்குக்குள்ள இப்படி ஒரு அரக்கத்தனமா? இந்த உலகத்துல பெத்தவங்க ஆதரவு இல்லாம தவறான வழிக்கு போற பொண்ணுங்க எத்தனை பேர் இருக்காங்க.. அது போல அவங்க தப்பான வழியில போயிருந்தா.. இல்ல அவங்களுக்கு ஏதாவது ஆகி இருந்தா அந்த பாவம் உங்களைச் சும்மா விடுமா? அந்தக் கதை கேட்ட பொழுதே அந்த அம்மாவை நான் அப்படி வெறுத்தேன்.. அந்த அம்மா நீங்களா இருப்பீங்கன்னு நான் கொஞ்சம் கூட நினைச்சுப் பார்க்கல..” வெறுப்புடன் கூறியவள், தனது கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு,

“நீங்க பண்ணின பாவம் எங்களைத் தான் துரத்தும்.. அதுவும் சிவாக்கா மாதிரி ஒரு பொண்ணைப் போய்.. ச்சே.. உங்களுக்கு வெட்கமா இல்ல.. என்ன மாதிரி ஒரு சுயநல பிசாசு நீங்க.. அப்பா தான் செல்பிஷ்ன்னு நினைச்சேன்.. ஆனா.. நீங்க அவரை எல்லாம் மிஞ்சிட்டீங்க.. உங்க மூலமா இந்த உலகத்துக்கு வந்த ஒரு ஜீவனை அப்படியே நிற்கதியா நிக்க விட்டு இருக்கீங்க.. நீங்க எல்லாம் மனுஷ பிறவியே இல்ல..” என்றவள், அவரை வெறுப்புடன் பார்க்க, சிவரஞ்சனி கூனிக் குறுகி போனார்.  

“சவி..” தனது மகளை கண்ணீருடன் அடக்க,  அவரது முகத்தைப் பார்க்காமல் திரும்பிக் கொண்டவள்,  

“அன்னைக்கு அர்ஜுன் சிவாத்மிகா ப்ரேக்கப்ன்னு நியூஸ் பார்த்த உடனே எவ்வளவு சந்தோஷமா என்கிட்டே காட்டினீங்க? நீங்க பத்து மாசம் சுமந்து  பெத்த பொண்ணு தானே அவங்க.. அந்தப் பொண்ணு ஒரு நல்ல வாழ்க்கை.. அவ மனசுக்கு பிடிச்ச வாழ்க்கை வாழப் போறான்னு சந்தோஷப்படாம, உங்களுக்கு அவ்வளவு வயிதெரிச்சலா? நீங்க இவ்வளவு கொடூரமானவங்களா? இந்த அளவு அவங்களை வெறுக்கறது எதனால? அவங்க உங்களுக்கு முறையா பிறந்தவளா? இல்ல அதுவும் ஏதாவதா? சொல்லித்தொலைங்க.. இல்ல.. நான் என்ன செய்வேன்னே தெரியாது..” என்று பல்லைக் கடித்தவளின் குரலும் நடுங்கியது..

“அப்படி எல்லாம் சொல்லாதே சவிதா.. அவ என்னோட முதல் கல்யாணத்துல பிறந்த பொண்ணு தான்.. முறையா தாலி கட்டி பிறந்தவ தான்..” சிவரஞ்சனி கூனிக் குறுகி சொல்ல, புருவத்தை நெறித்தவள்,

“அப்போ அந்த ஹஸ்பன்ட் உங்களை ரொம்ப கொடுமை படுத்தினாரா? அதுனால அவருக்கு பிறந்த பொண்ணை பார்க்க நீங்க விரும்பலையா?” சிவரஞ்சனியின் பக்கமும் ஏதாவது நியாயம் இருக்குமா? என்று ஆராய அவள் அந்தக் கேள்வியைக் கேட்க, சிவரஞ்சனியிடம் மௌனம்.. அதை விட அவளது தந்தையின் முகம் இப்பொழுது சுண்டி, குறுகிப் போக, இருவரது முகத்தையும் பார்த்தவளின் நெஞ்சம் படபடக்கத் துவங்கியது.

“இப்போ சொல்லப் போறீங்களா? இல்ல நான் சிவாக்காகிட்ட போன் பண்ணி கேட்கவா?” அவள் மிரட்டவும்,

“வேண்டாம்.. அவ கிட்ட கேட்க வேண்டாம்.. அவ இன்னும் என்னை குத்திக் குதறிடுவா.. அன்னைக்கு மட்டும் நீங்க இல்லைன்னா அவ என்னை என்ன எல்லாம் கேட்டு இருப்பான்னே தெரியாது.. நீங்க இருந்ததுனால தான் அவ வேற மாதிரி அந்தக் கோபத்தைக் காட்டினா.. இல்ல அவ இப்போ நீங்க பேசறதை விட கடினமா பேசி இருப்பா..” அவசர அவசரமாக சிவரஞ்சனி சொல்லவும், சவிதா, சந்தியா இருவருமே அவரை ஏளனமாகப் பார்த்தனர்.

“உங்களுக்கு தான் அவங்களை அடையாளம் தெரியல.. ஆனா.. அவங்க நம்ம எல்லாரையும் கண்டுப்பிடிச்சிட்டாங்க.. சொல்லுங்க.. ஏன் நீங்க வேற கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டீங்க?” என்று கேட்கவும், சிவரஞ்சனி முகம் வெளுக்க தனது மகள்களைப் பார்க்க,

“சொல்லுங்க.. இல்ல நான் சிவாக்காவைக் கூப்பிட போறேன்..” என்றவள் போனை எடுத்து சிவாத்மிகாவிற்கு அழைக்க எண்களை அழுத்த,

“நானும் உங்க அம்மாவும் ரொம்ப நாளா லவ் பண்ணிட்டு இருந்தோம்..” அவர்களது தந்தையின் குரல் அவளை இடையிட்டது..

இரு மகள்களும் அவரை ஏளனமாகப் பார்க்க, “உங்க தாத்தா, எனக்கு சம்பளம் போதலைன்னு உங்க அம்மாவைக் கல்யாணம் பண்ணித் தர மாட்டேன்னு சொல்லிட்டு, அந்த நேரம் நல்லா பிசினஸ் பண்ணி சம்பாதிச்சிட்டு இருந்த கேசவன, உங்க அம்மாவுக்கு ப்ளாக்மெயில் பண்ணி கல்யாணம் பண்ணி வச்சிட்டாரு..

என்னால உங்க அம்மாவை மறக்க முடியல.. கஷ்டப்பட்டு சிங்கப்பூர்ல ஒரு வேலைல சேர்ந்து நல்லா சம்பாதிச்சிட்டு நாலு வருஷம் கழிச்சு திரும்பி வந்தேன்.. இங்கயும் நல்ல வேலை கிடைச்சது.. ஓரளவு நல்லா செட்டில் ஆகிட்டேன்.. இனிமே இவ கூட சந்தோஷமா வாழலாம்ன்னு இவளைத் தேடித் பிடிச்சுப் பார்த்து பேசினேன்..

அவளும் என்னை மறக்க முடியாம தான் என்னை நினைச்சிட்டு வாழ்ந்துட்டு இருந்தா… அது தான் ரெண்டு பேரும் ஒரு முடிவுக்கு வந்தோம்..  உங்க அம்மா கேசவனை டைவர்ஸ் பண்ணிட்டு வந்தா.. நாங்க கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டோம்.. ரஞ்சனிக்கு அந்த பொண்ணு மேல எல்லாம் அவ்வளவு அன்பு இல்ல.. அவன் கூட ஆசைப்பட்டு எல்லாம் அவ அந்தப் பொண்ணை பெத்துக்கல.. கடனேன்னு அவன் கூட வாழ்ந்தா.. அதே பெத்த கடனுக்காக தான் அவளுக்கு பணம் அனுப்பினது..” ஒரே மூச்சில் தந்தை சொன்ன கதையைக் கேட்ட இரு மகள்களும் அதிர்ந்தனர்..            

ஊசி விழுந்தால் கூட சத்தம் கேட்கும் அளவுக்கு அமைதி.. சவிதாவின் கோபம் தலைக்கேற, தனது தந்தையின் கையில் இருந்த அந்த பத்திரிக்கையை பிடுங்கிக் கொண்டு, “உங்க ரெண்டு பேரோட கையில இது இருக்க தகுதியே இல்ல.. ரெண்டு பேருமே மனுஷங்களே இல்ல.. ஒரு குருவி கூட்ட கலைச்ச நீங்க எல்லாம் மனுஷனே இல்ல.. எனக்குத் தெரியாது.. நீங்க இந்த கல்யாணத்துக்கு வரீங்க.. வந்தே ஆகணும்.. இல்ல.. நான் இனிமே இந்த வீட்டுகே வர மாட்டேன்.. சிவாக்கா சந்தோஷமா கல்யாணம் பண்ணிக்கிறத நீங்க பார்த்தே ஆகணும்..” என்று சொல்லிவிட்டு, தனது கணவரை அழைத்துக் கொண்டு கிளம்பி விட, இருவரையும் வெறுப்புடன் பார்த்த சின்னவள்,

“உங்க ரெண்டு பேர் கல்யாணமும் இவ்வளவு கேவலமா நடந்திருக்கும்ன்னு நான் நினைக்கவே இல்ல.. நான் என்னவோ நீங்க லவ் பண்ணி கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டீங்கன்னு தெரிஞ்ச பொழுது தெய்வீக காதலா இருக்கும்ன்னு கற்பனை எல்லாம் பண்ணிட்டேன்.. இது வேற மாதிரி..” என்று வெறுப்புடன் கூறிவிட்டு, தனது அறைக்குச் சென்று கதவை அடைந்துக் கொண்டாள். சிவரஞ்சனியும் அவரது கணவரும், தங்களது மகள்களுக்கு உண்மை வெட்ட வெளிச்சமானத்தில் வெட்கிப் போயினர்.. 

அப்படித் தான் இன்று சிவரஞ்சனியை அழைத்துக் கொண்டு இரு மகள்களும் சிவாத்மிகா—அர்ஜுன் திருமணத்திற்கு வந்திருந்தனர்.

முதல் வரிசையில், சிவாத்மிகாவின் ஜாடை ஒத்து இருந்த மனிதனைப் பார்த்த இரு மகள்களும், சிவரஞ்சனியை இகழ்ச்சியாகப் பார்த்து விட்டு, சிவாத்மிகா—அர்ஜுனின் வரவுக்காக காத்திருந்தனர்..

ஹரி, அர்ஜுனை அழைத்துக் கொண்டு வரவும், நிர்மலா கேசவனை மேடைக்கு அழைக்க, அவர் தயங்கித் தயங்கி, அங்கு மேடையில் ஏறி ஹரியின் அருகே நிற்க, ஹரி அவரது தோளைத் தட்டிக் கொடுத்தான்.. அது அவரது மகன் என்று சொல்லாமலேயே சவிதாவிற்கும், சந்தியாவிற்கும் புரிந்தது.. அவரை மேடைக்கு அழைத்த நிர்மலா, சிவரஞ்சனியை திரும்பியும் பார்த்தார் இல்லை..

“பொண்ண அழைச்சிண்டு வாங்கோ..” அய்யரின் குரலில், அர்ஜுனின் முகத்தில் இருந்த ஒளி, மேலும் ஒளிர, நிர்மலாவும் வினயும் அவனைக் கண் நிறைந்து பார்த்தனர்.

கேசவனின் கண்கள் சிவாத்மிகாவை காண ஆவலாக அவள் வரும் திசையைப் பார்க்க, புது மஞ்சள் தாலி கழுத்தினில் ஜொலிக்க, காதல் தந்த அழகும், நிறைவும் சேர்ந்து அழகு சேர்த்திருந்த ராதாவும், சிவாத்மிகா வடிவமைத்து இருந்த அழகிய பாவாடை தாவணியில் சிவானியும் அவளை அழைத்துக் கொண்டு வந்தனர்..

உடல் எங்கும் அழகாக சரிகையில் பூக்களும் கொடிகளும் படர்ந்திருக்க, மரூன் நிறத்தில் வினய் அவளுக்காக வடிவமைத்து இருந்த பட்டுப்புடவையை கட்டிக் கொண்டு, கைகள் நிறைந்த வளையல்கள், மருதாணியிட்ட மெல்லிய கரங்களை அலங்கரிக்க, மென் கழுத்தில் புடவைக்கு ஏற்ற ஆரங்களும் மின்ன, ரோஜா மாலை அந்த சங்குக் கழுத்தில் அலங்கரித்தது..

அனைத்தையும் விட காதல் கைக் கூடப் போகும் சந்தோஷம் முகத்தினில் பிரதிபலிக்க, அழகிய தேவதையென நடந்து வந்தவளை அர்ஜுனின் கண்கள் காதலுடன் தொடர, நிர்மலா அவளை மனம் நிறைந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். கேசவனின் மனமோ அவர்களது சந்தோஷமான வாழ்விற்கு இறைவனை பிரார்த்தித்துக் கொண்டிருந்தது..

“வாவ் அக்கா ரொம்ப அழகா இருக்காங்க இல்ல.. அர்ஜுன் மாமா கண்ணு அக்கா மேல தான் இருக்கு.. எவ்வளவு லவ்.. இந்த மேரேஜ் நேர்ல பார்க்க எனக்கு எப்படி இருக்குத் தெரியுமா? அவங்க போட்டோவையே நான் அப்படி பார்த்துட்டு இருப்பேன்.. இப்போ நேர்ல கல்யாணத்தைப் பார்க்கறது.. ஹையோ.. எனக்கு புல்லரிக்குது.. கண்டிப்பா நான் ஸ்டேட்ஸ் போடப் போறேன்..” சவிதா மனம் நிறைந்து சொல்லிவிட்டு, அந்தத் திருமணத்தில் இருப்பது போல செல்பி எடுத்துப் போடத் துவங்கினாள்.   

“ஆமா.. சிவாக்கா அப்பாவைப் பாருங்க.. எவ்வளவு ஆசையா பொண்ணைப் பார்த்துட்டு இருக்காருன்னு.. அவங்க ரெண்டு பேரும் அவரோட செகண்ட் வைஃப்க்கு பிறந்தவங்க போல.. ஆனாலும் சிவாக்காகிட்ட எவ்வளவு உரிமையா இருக்காங்க இல்ல. அவர் தப்பை உணர்ந்துட்டார் போல.. அது தான் அக்காகிட்ட உரிமையா இருக்க முடியுது.. ஆனா.. இங்க ஒருத்தர்.. எல்லா தப்பையும் செஞ்சிட்டு எப்படி தான் இப்படி உட்கார்ந்து இருக்க முடியுதோ?” சந்தியா சிவரஞ்சனியைக் குத்திக்கிழிக்க, சிவரஞ்சனி நொந்தே போனார்.. பத்திரிக்கை வந்த நாளில் உண்மை தெரிந்ததில் இருந்தே இருவரும் சிவரஞ்சனியையும், அவரது கணவரையும் குத்திக் கிழித்துக் கொண்டிருந்தனர்..  

அர்ஜுனின் அருகே சிவாத்மிகா அமரவும், அர்ஜுன் அவளைத் திரும்பிப் பார்த்து புன்னகைக்க, இதழ்கள் அழகிய சிரிப்பிலும், நாணத்திலும் விரிய, அவளை ரசித்துக் கொண்டே, அய்யர் சொல்லும் மந்திரங்களை செய்துக் கொண்டிருந்தான்..

அன்னையும் தந்தைக்கும் செய்யும் மரியாதையை, சிவாத்மிகா, வினயையும், ராதாவையும் தான் நிற்க வைக்க வேண்டும் என்று சொல்லிவிட, வினய் அதில் நெகிழ்ந்தே போனான். கேசவன் அருகில் நிற்க, வினய் அவளது கையை எடுத்து அர்ஜுனின் கையில் வைத்து நீரை வார்த்து, அர்ஜுனுக்குத் தாரை வார்த்துத் தந்தான்.

அனைவரின் ஆசிர்வாதம் தாங்கிய மாங்கல்யம், அர்ஜுனின் கைகளுக்கு வந்தடைய, அதை சிவாத்மிகாவின் கழுத்தின் அருகே எடுத்துச் சென்றவன், அவளை ரசித்துக் கொண்டே, அவளது கழுத்தில் முடிச்சிட, ராதா மீதி இருந்த முடிச்சைப் போட்டு முடிக்கும்வரை, அவளை ரசித்துக் கொண்டிருந்தவன், அவளது காதில் மெல்லிதாக இதழ் பதித்து, நிமிர்ந்தான்.. அய்யர் அவர்களை மாலை மாற்றிக் கொள்ளச் சொல்லவும், அவளது கழுத்தினில் மாலை அணிவித்தவன்,  

நீ இல்லை
நான் இல்லையே
தீராத காதலே…

என்று பாட, அதைக் கேட்டதும், அவனை நிமிர்ந்துப் பார்த்தவள், கண்கள் கலங்க, அவனது கழுத்தினில் மாலையை அணிவித்தபடி,

தள்ளாடி போகும் போது
உன் அன்பில் தாங்கும் போது
சந்தோஷம் நூறாகும் என் நெஞ்சிலே
உன்னோடு சேரும் போது
கை கோர்த்து போகும் போது
நீ இல்லை நான் இல்லையே
தீராத காதலே…  

அவளது கண்கள் மீனைப் போல கண்களில் தேங்கி இருந்த கண்ணீரில் அங்கும் இங்கும் நகர்ந்து அவனது முகத்தினில் பதிய, அர்ஜுன் அவளது மனநிலை புரிந்தவன் போல அவளது கையைப் புன்னகையுடன் அழுத்தினான்..

இருவரையும் பார்த்த நிர்மலாவின் கண்கள் ஆனந்தத்தில் கலங்க, அதே நிலையில் அவளது வாழ்வு நல்லவிதமாக அமைந்ததில் கண்கள் கலங்க கேசவன் நின்றார்.. ஹரி, வினய் இருவரும் மகிழ்ச்சியுடன் அர்ஜுனை கட்டித் தழுவ, ராதா சிவாத்மிகாவின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு, தனது மகிழ்ச்சியை தெரிவித்துக் கொள்ள, சிவானி சந்தோஷத்துடன் அவளைக் கட்டிக் கொண்டாள்.    

அனைவரும் சந்தோஷத்தில் மிதக்க, கீழே அமர்ந்து அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சவிதாவும், சந்தியாவும் சந்தோஷத்துடன் திரும்பி, சிவரஞ்சனியை இகழ்ச்சியாகப் பார்த்துவிட்டு, அர்ஜுனையும் சிவாத்மிகாவையும் மனதார வாழ்த்தி, ரசிக்கத் துவங்கினர்.

தங்களது மனம் கவர்ந்தவர்கள் இருவரும் ஒன்று சேர்ந்ததில் அவர்கள் சந்தோஷத்தில் துள்ளாத குறையாக அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க,  அய்யர் கொடுத்த குங்குமத்தை, அவளை அணைத்தது போல பிடித்துக் கொண்டு, அவளது பிறை நெற்றியில் சூட்ட, பெரியவர்கள் அட்சதை தூவி வாழ்த்த, அவளை ஒரு முறை தோளோடு அணைத்து, நெற்றியில் முட்டி விடுவித்தவனைப் பார்த்து, ‘ஹே’ என்று அனைவரும் கூச்சலிட்டனர்..

பெரியவர்கள் வாழ்த்த, நாமும் அவர்களுடன், அவர்கள் எந்நாளும் தீரா காதலுடன் வாழ வாழ்த்துவோமாக!!