என் விழியில் நீ இருந்தாய் 4

IMG_20211105_201017-95bb5cd1

. உ 4

 

 

திவ்யாவை மாடிக்கு அனுப்பிவிட்டு ரதியைத் தேடுவோம் என்று மது தேடிக் கொண்டிருந்த வேளையில், கும்பிடப் போன தெய்வம் தானே குறுக்கே வந்தது போல கையில் மூட்டை முடிச்சுகளோடு பூனை நடை போட்டு ஒரு அறையில் இருந்து மெல்ல வெளியேறிக் கொண்டிருந்தாள் ரதிபூர்ணிமா.

ரதியைக் கண்டதுமே மதுவின் முகம் ஆயிரம் வாட்ஸ் பல்ப் போட்டது போல மலர்ந்து போக, வேகமாய் ரதியிடம் சென்றவள், “ரதியக்கா ஓடிப்போக போறீங்களா?” என்றாள் கிசுகிசுப்பாக.

யாருக்கும் தெரியாமல் வெளியேறிவிட வேண்டும் என்று பதுங்கிப் பதுங்கி வந்த ரதி மதுவைப் பார்த்ததும் அரண்டு போனவள் அவளது கேள்வியில் அதிர்ந்தே போனாள். “அ… அதெல்லாம் இ…இல்ல…இல்லயே…” திக்கித் திணற,

“அக்கா, பயப்படாதீங்க. நாங்களே உங்களை வெளிய கூட்டிட்டு போகதான் வந்தோம். இளமாறன் அண்ணாதான் எங்களை அனுப்பினாங்க.”

மாறனின் பெயரைக் கேட்டதும் தன்னைப் போல ரதியின் முகம் பிரகாசமாக, “நெஜமாவா? நெஜமாவா சொல்ற?”

“நெஜமாதான்க்கா. என் பேர் மது. என்கூட இன்னும் ரெண்டு பேர் வந்திருக்காங்க. மாடியில உங்களை தேட ஒருத்தி போயிருக்கா. உங்கப்பாவை ரூமை விட்டு வெளியே வராதபடி பார்த்துக்க என் ஃபிரெண்டு ஒருத்தன் இருக்கான்.

பக்காவா பிளான் போட்டுட்டுதான் வந்திருக்கோம். நாம பின்பக்கத்து வழியா போயிடலாம். மாறன் அண்ணா ஃபிரெண்ட்ஸ் அங்க வண்டியோட நமக்காக காத்திருக்காங்க.” மதுவின் வார்த்தையில் ரதியின் முகம் மலர்ந்தது.

அதன்பிறகு திவ்யாவுக்கும் அப்பாஸூக்கும் ஃபோன் செய்து ரதியை பார்த்துவிட்டதைக் கூறிவிட்டு பின்பக்கத்து கேட்டைத் திறக்கும் முயற்சியில் இறங்கினர்.

கேட்டின் பூட்டை சத்தமின்றி உடைத்துத் திறக்க முயற்சிக்கவும் திவ்யாவும் அப்பாஸூம் வந்து சேரவும் சரியாக இருந்தது.

வியர்வையில் தெப்பமாக நனைந்து பேயடித்தவள் போல வந்து சேர்ந்த திவ்யாவை முதலில் கவனிக்கவில்லை அவர்கள். அவர்களது கவனம் முழுக்க கேட்டைத் திறந்து வெளியேறுவதிலேயே இருந்தது.

திவ்யாவும் பதட்டத்தோடு திரும்பித் திரும்பி மாடி பால்கனியில் நின்றிருந்த ஆதியைப் பார்த்தபடி, “சீக்கிரம்… சீக்கிரம் திறங்க… மாட்டிக்கப் போறோம். அவனுங்க பார்த்துடப் போறானுங்க” என்று நடுங்கிய குரலில் அவசரப்படுத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

“அதெல்லாம் யாரும் பார்க்கல திவி. பயப்படாத நாம தப்பிச்சிடலாம்.” மது தைரியப்படுத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

திவ்யாவின் பயந்த பார்வையைத் தொடர்ந்து மாடியை பார்த்த ரதியும் அதிர்ந்து போனாள். “ஐயையோ, எங்கப்பா எனக்கு பார்த்த மாப்பிள்ளை மாடியில நிக்கிறான். அவன் கண்ணுல பட்டோம் தொலைஞ்சோம். சீக்கிரம் கேட்டைத் திற மது.”

“மாப்பிள்ளையா? எங்க?” ஆவலாக மாடியை பார்த்த மதுவின் விழிகள் விரிந்தன. முதல் பார்வையிலேயே வசீகரிக்கும்படியான தோற்றம் கொண்ட ஆதித்யன் வசீகரித்தான் அவளை.

நல்ல ஆகிருதியான உடற்கட்டும், கம்பீரத்தைத் தூக்கிக் காட்டும் வகையிலான உடையும் நிலவொளியில் வரிவடிவமாகத் தெரிந்த அவனது தோரணையும் ஆணழகனாக காட்டியது ஆதித்யனை. ஏரிக்காற்றில் கலைந்த சிகையை ஒற்றைக் கையால் ஸ்டைலாக கோதியபடி நின்றிருந்தவனை வாயைப் பிளந்தபடி பார்த்தவள்,

 “வாவ்… செம ஹேண்ட்சமா இருக்கான்ல திவி.” என்றாள் புன்னகை முகமாய்.

“ம்ம்… இப்ப இது ரொம்ப முக்கியம். என்ன நிலைமையில நின்னுகிட்டு இருக்கோம். நீ சைட் அடிச்சிட்டு இருக்க. ஒழுங்கா கேட்டைத் திற மது.” அப்பாஸ் அதட்டினான்.

 “சைட் அடிக்க நேரம் காலமெல்லாம் இருக்கா என்ன? நல்லதா கண்ணுல படறப்ப அடிச்சுக்க வேண்டியதுதான் அப்புக்குட்டி.” என்றவள்,

“ஆனா பாவம் கல்யாணம் நிக்கப் போறது தெரியாதுல்ல அவனுக்கு. நாளைக்கு ரொம்ப அவமானப்படுவான். கொஞ்சம் டைம் இருந்தாகூட அவனோட பேசி எப்படியாவது கல்யாணத்தை நிறுத்தியிருக்கலாம். ஒரு ஹேண்ட்சம் பையனோட பாவத்தை சம்பாதிக்கிறோம்.” ஆதித்யனுக்காக பாவம் பாத்து மது உச்சுக்கொட்ட,

“வாயில நல்லா வண்ணம் வண்ணமா வந்துடும். முதல்ல கேட்டைத் திற பக்கி. மாடியில நான் பார்த்தத நீ பார்க்கல. பார்த்திருந்தா இப்படியெல்லாம் பேசிகிட்டு இருக்க மாட்ட.” திவ்யா பதட்டத்தோடு மாடியைப் பார்த்தபடி மெல்லிய குரலில் கூறவும்,

“அப்படி என்னடி பார்த்த?”

“அ… அதெல்லாம் அப்புறமா சொல்றேன். முதல்ல இங்க இருந்து சீக்கிரம் போகணும். எப்படியோ ரதியக்காவ இந்த கல்யாணத்துல இருந்து காப்பாத்திட்டாலே போதும்.”

“அதெல்லாம் காப்பாத்திடலாம்.”

ஒரு வழியாக பூட்டு உடைபட்டதும் கேட்டைத் திறந்து கொண்டு படிகளில் இறங்கினர். மெல்லிய நிலா வெளிச்சத்தில் கல்லும் கட்டிடக் கழிவுகளும் புதருமாய் மண்டியிருந்த இடத்தில் மெதுவாய் ஒருவர்பின் ஒருவராக முன்னேறினர். அப்போது ரதியின் கால்களில் கூரான ஏதோ ஒரு பொருள் நன்றாய் பதம் பார்க்க, “ஸ்ஸ்… ஆ…” தன்னைமீறிய அவளது சப்தம் நிசப்தத்தில் எதிரொலித்தது.

மாடியின் பால்கனியில் நின்று ஏரியையே வெறித்திருந்த ஆதித்யனின் காதுகளில் இந்த சப்தம் விழ கீழே கூர்ந்து நோக்கியவனின் பார்வையில் பட்டனர் நால்வரும். மசமசப்பான வெளிச்சத்தில் உருவங்கள் அவ்வளவு தெளிவின்றி இருந்தது.

 பராமறிப்பற்ற பகுதி என்பது பார்க்கும்போதே தெளிவாய் தெரிந்தது. ஏரி நிலத்தை இறுதிவரை வளைத்து காம்பௌண்டு கட்டியிருந்தனர்.

 ‘இந்த நேரத்துல இந்தப்பக்கம் யார் போறது?’ என்ற யோசனையோடு பார்த்தவனின் கவனத்தில் பதிந்தது நிலவொளியில் மின்னிய திவ்யாவின் உடை. அவளை மணப்பெண் என்றே எண்ணியிருந்தவன் சற்று வியப்போடு, ‘இந்த பொண்ணு எங்க போயிட்டு இருக்கா?’ என்றெண்ணிக் கொண்டிருக்க, இளங்கோவை அப்புறப்படுத்திவிட்டு நிதீஷூம் வருணும் அவனருகே வந்து சேர்ந்தனர்.

“எங்கடா உன் வுட்பி?”

    “உன்னோட எதோ பேசனும்னு வந்தாங்க போல? நம்மைப் பார்த்து ரொம்ப பயந்துட்டாங்களா?” நிதீஷூம் வருணும் கேட்க,

“அதோ போறாங்க பாரு.” என்று கைநீட்டி காட்டியவன், “அநேகமா நம்மைப் பார்த்த பயத்துலதான் மண்டபத்தை விட்டு ஓடறாங்க போல.” என்று புன்னகைத்தான்.

“என்னடா சொல்ற? அப்ப கல்யாணம்?” நிதீஷ் பதற,

“கூட போறவங்க எல்லாம் யாரு ஆதி?” வருண் படபடத்தான்.

யாருக்குத் தெரியும் என்பது போல விட்டேற்றியாக தோளைக் குலுக்கியவனை நிதீஷூம் வருணும் விநோதமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, பதறிக் கொண்டு அங்கே வந்தார் ரதிபூர்ணிமாவின் தந்தை.

பதட்டமாக அங்கிருந்த அறைகளில் எதையோ தேடுபவரைப் பார்த்தவர்கள் என்னவென்று விசாரிக்க, பதட்டத்தில் தத்தளித்தவாறு, “அ…அது வந்து மாப்பிள்ளை. என் பொண்ண காணோம். கீழ ரூம்லதான் இருந்தா. அவ ஃபிரெண்டுங்களையும் காணோம். அதான் இங்க இருக்காங்களானு பார்க்க வந்தேன்.”

ரதியின் அப்பா படபடத்துக் கொண்டிருக்கையில் தனது கணத்த சரீரத்தைத் தூக்க முடியாமல் தூக்கிக் கொண்டு தஸ்ஸூ புஸ்ஸென்று மூச்சு வாங்கியபடி அங்கே வந்து சேர்ந்தார் ரதியின் அம்மா.

“ஓடிப் போயிட்டாளா என் பொண்ணு? எத்தனை தடவை படிச்சுப் படிச்சு சொன்னேன். அவ இஷ்டப்படி அவ ஆசைப்பட்டவனுக்கே அவளைக் கட்டி வச்சிடலாம்னு. உங்க வெட்டி வீராப்பால இன்னைக்கு என் பொண்ணு என்னை விட்டுட்டு போயிட்டாளே” என்று கணவரின் சட்டையைப் பிடித்து உலுக்க,

“ஏன்டி பெத்த புள்ளய ஒழுங்கா பார்த்துக்கத் துப்பில்ல, தப்பிக்க விட்டுட்டு என்கிட்ட வந்து பாயுறியா? நாளைக்கு ஊரு சனம் பூரா கேக்குமே நான் என் பண்ணுவேன். என் மானம் மரியாதைய காத்துல பறக்க விட்டுட்டு போயிட்டாளே உன் பொண்ணு.”

“இதுக்குதான தலைப்பாடா அடிச்சிக்கிட்டேன். கேட்டிங்களா? நாளைக்கு சொந்தபந்தமெல்லாம் கேக்குமே நான் என்ன பண்ணுவேன்? என் பொண்ண எங்க போய் தேடுவேன்.” மாற்றி மாற்றி இருவரும் சண்டை போட்டுக் கொள்ள, அவர்களை ஆதித்யன் சுவாரஸ்யமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஏனோ திருமணம் கட்டாயம் நின்றுவிடும் என்று தெரிந்ததும் ஆசுவாசமாக உணர்ந்தது மனது. தாத்தா பாட்டியின் வற்புறுத்தலை சமாளிக்க முடியாமல்தான் திருமணத்திற்கே ஒத்துக் கொண்டான். இப்போது திருமணம் நின்றால் இதையே காரணம் காட்டி அவர்களை இனி சமாளித்துக் கொள்ளலாம் என்பதால் நிம்மதியாக இருந்தது அவனுக்கு.

ஆனால் இதையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த நிதீஷ்க்கும் வருணுக்கும்தான் கடுப்பானது.

“ஏங்க இன்னோருத்தன விரும்பின பொண்ணதான் எங்க ஆதிக்கு பேசி முடிச்சீங்களா? விடிஞ்சா கல்யாணம் இப்ப வந்து பொண்ண காணோம்னு சண்டை போட்டுட்டு இருக்கீங்க?” கடுப்போடு  அவர்களிடம் கேட்டவன்,

“நீ என்னடா சுவாரஸ்யமா மேட்ச் பார்க்கற மாதிரி இவங்க சண்டையை பார்த்துக்கிட்டு இருக்க? பொண்ணு ஓடிப்போனா கல்யாணம் நின்னு போகும் ஆதி.”

அலட்சியமாக உதட்டை சுழித்த ஆதி, “ நின்னு போனா போகட்டும் விடுடா.” என்க,

ரதியின் அம்மாவோ அவரது கணவரை உலுக்கிக் கொண்டிருந்தார். “என்ன பண்ணுவீங்களோ ஏது பண்ணுவீங்களோ எனக்குத் தெரியாது. என் பொண்ணு எனக்கு வேணும். அவ எங்க போயிருக்கானு உங்க ஆளுங்களை விட்டுத் தேடுங்க. அவ ஆசைப்பட்ட பையனுக்கே அவளைக் கல்யாணம் பண்ணிக் குடுத்திடலாம்.” அழுகையில் கரைந்தார் அவர்.

“மண்டபத்து வாசல்ல ஆளுங்க நிக்கிறாங்க. யாருமே வெளிய போகலனு அடிச்சு சொல்றாங்க. எப்படி போனான்னு தெரியலயே உன் பொண்ணு.”

“டென்ஷன் ஆகாதீங்க சார். உங்க பொண்ணு இன்னும் மண்டபத்தை விட்டு வெளியேறல. அதோ காம்பௌண்டு சுவர் பக்கத்துல நின்னு தப்பிச்சுப் போக ட்ரை பண்றாங்க பாருங்க.” என்று ஆதி கைகாட்டவும் பால்கனி வழியாக எட்டிப் பார்த்தார் ரதியின் அம்மா.

அந்த உயரமான காம்பௌண்டு சுவரில் ஏற முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தாள் ரதி. காம்பௌண்டுக்கு மறுபுறம் இருந்து மாறனின் நண்பர்கள் கைகொடுத்து தூக்கிவிட முயன்று கொண்டிருந்தனர்.

அதைப் பார்த்ததும் ரதியின் அம்மா, “ரதிதீ…, அம்மாவ விட்டுப் போகாத. என்கிட்ட வந்துடு ராஜாத்தி.” என்று உச்சஸ்தாயியில் கத்தினார்.

அவரது குரலைக் கேட்டதும் அதிர்ந்து போயினர் ரதி மது கோஷ்டியினர்.

“அச்சச்சோ… நாம மாட்டிக்கப் போறோம். தப்பிச்சுப் போறதை கண்டுபிடிச்சிட்டாங்க.” என்று ரதி அலற,

திவ்யாவோ, “ஐயய்யோ சீக்கிரம் இந்த இடத்தை விட்டு போகணும். மாட்டினோம் செத்தோம். கொலைகார கும்பல் கையில மாட்டினா நேரா பரலோகம்தான்.” பதறிக் கொண்டிருந்தாள்.

ஆறேழு அடிக்கு மேலிருந்த அந்த காம்பௌண்டு சுவரில் அவ்வளவு ஈசியாக ஏற முடியவில்லை ரதியால்.

“ரதியக்கா, எப்படியாவது நீங்க மட்டுமாவது ஏறி தப்பிச்சுப் போயிடுங்க. நாங்க மாட்டினாகூட பரவாயில்ல. ஆனா நீங்க மாட்டிக்கக்கூடாது. ப்ளீஸ் கொஞ்சம் ட்ரை பண்ணி ஏறுங்கக்கா.” ஏகத்துக்கும் கலவரம் இருந்தது மதுவின் கண்களில்.

“லூசு மது. நாமளும்தான் மாட்டக்கூடாது. மாட்னோம் செத்தோம். கண்டிப்பா கொன்னுடுவானுங்க. எப்படியாவது தப்பிச்சே ஆகணும்.” மதுவிடம் சீறிய திவ்யாவுக்கு பயத்தில் அழுகையே வந்துவிட்டது.

“சீக்கிரம் ஏறுங்கக்கா. நாங்களும் எப்படியாவது தப்பிக்கணும். எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு. அவங்க கையில நாங்க மாட்டினா? அவ்ளோதான்” நடுங்கியபடி பதறினாள்.

“இ… இல்ல. முடியல என்னால.” ரதி திணறினாள்.

“இப்படி பேசிக்கிட்டே இருந்தா நாம நாலு பேருமே மாட்டுவோம். அவங்கலாம் இங்க வர்றதுக்குள்ள சீக்கிரமா இந்த சுவரைத் தாண்டி அந்தப் பக்கம் குதிங்க.” அப்பாஸ் அவசரப்படுத்திக் கொண்டிருந்தான்.

அதற்குள் ரதியின் தந்தை அவரது ஆட்களை அழைத்திருந்தார். பின்பக்கத்தில் இருந்த விளக்குகள் அனைத்தும் ஒளிரவிடப்பட்டன. அவர்களை நோக்கி ரதியின் தந்தையும் அவரது ஆட்களும் கூடவே ஆதித்யன் மற்றும் அவனது நண்பர்களும் வரத்துவங்கவும் ஏகத்துக்கும் பயந்து போனார்கள் நால்வரும்.

‘கும்பலா வரானுங்களே! மாட்டிக்குவோமா?’ பயத்தில் என்ன செய்வது என்றே புரியாமல் சுற்றும் முற்றும் பார்த்த மதுவின் கண்களில் அப்பாஸ் பட்டான். அடுத்த நொடி அவன் கால்களின் பின்புறம் ஒரு உதை உதைத்து அவனை மண்டியிட வைத்திருந்தாள் மது.

“அடியே…  என்னடி பண்ற அவன?” திவ்யா அலற…

“சும்மா இரு. இவனை வேற எதுக்குதான் கூட்டிட்டு வந்தோம். இதுக்குதான்.” என்றபடி மண்டியிட்டிருந்த அவன்மீது ஏறி ரதியின் பேக்கை தூக்கி காம்பௌண்டுக்கு மறுபுறம் வீசியவள், “சாரிடா அப்புக்குட்டி வேற வழி தெரியல.” என்றபடி அவன் மீதிருந்து இறங்கி, “ரதியக்கா இவன் மேல ஏறினா ஈசியா காம்பௌண்டுல ஏறிடலாம். ட்ரை பண்ணுங்க” என்றாள்.

“அடியே எருமை! என்னைப் பார்த்தா எப்படி தெரியுது? நீங்க ஸ்டூல் மாதிரி யூஸ் பண்ண நான்தான் கிடைச்சேனா?” அப்பாஸ் நிமிர்ந்து எகிறினான்.

“கொஞ்சம் பொறுத்துக்கோடா அப்பூ. நாங்க மூனு பேரும் ஏறி குதிச்சிடறோம். அவங்கலாம் கிட்ட வந்துட்டாங்க பாரு.” திவ்யா படபடக்க,

“உங்களை… ஏறித் தொலைங்க. உங்களை நம்பி கூட வந்தேன் பாருங்க, எம்புத்திய…” என்று

 பல்லைக் கடித்தவன், வேறு வழியின்றி அவர்கள் ஏறுவதற்கு வாகாக காம்பௌண்டு ஓரமாக நகர்ந்து மண்டியிட்டான்.

“ரதியக்கா சட்டுனு இவன் மேல ஏறி அந்தப் பக்கம் குதிங்க.” மதுவின் கட்டளைக்கேற்ப ரதியும் ஏறும்போது,

“ரதீ… எங்களை விட்டுப்போகாதம்மா. நீ இல்லாம எங்களால இருக்க முடியாது. நீ ஆசைப்பட்டவனுக்கே உன்னை கட்டி வைக்கிறோம். வந்துடு ரதி.” ரதியின் பெற்றோர் பதட்டமாக கெஞ்சியபடி கல்லிலும் புதரிலும் தடுமாறியபடி நடந்து வந்தனர்.

“இதெல்லாம் எனக்கு அவசர அவசரமா மாப்பிள்ளை பார்க்க முன்ன யோசிச்சிருக்கணும் நீங்க. எவ்வளவு கெஞ்சினேன். இப்ப உங்களை எப்படி நம்ப முடியும். நான் வரமாட்டேன்.” ரதி பதிலளித்தபடி காம்பௌண்டு சுவரில் ஏறினாள்.

மறுபுறம் இருந்த மாறனின் நண்பர்கள் அவள் பத்திரமாக இறங்க உதவினர்.

அடுத்ததாக திவ்யாவும் அதேபோல் ஏறி குதிக்க  கீழே மண்டியிட்டிருந்தவனோ, தன்னை படிக்கட்டு போல உபயோகிப்பதை எண்ணி தன்னைத்தானே நொந்து கொண்டிருந்தான்.

கடைசியாக மதுவும் காம்பௌண்டு மீது ஏறிய பிறகு அப்பாஸூக்கும் கைகொடுத்து தூக்கிவிட்டாள். அதற்குள் சற்றே நெருங்கியிருந்தனர் ரதியின் தந்தையும் தாயும்.

ஆதித்யாவும் அவனது நண்பர்களும் சற்று பின்னே வந்தனர். விளக்குகளின் சொற்ப வெளிச்சமும் நிலவொளியும் மட்டுமே இருக்க, காம்பௌண்டு மீது ஏறி இருபுறமும் கால்போட்டு அமர்ந்திருந்த மதுவைப் பார்த்த ஆதித்யன் சில நொடிகள் அதிர்ந்து நின்றான்.

அவளது முகம் அவனுக்கு பல நினைவுகளை மீட்டுக் கொண்டுவர, அவளை அருகில் பார்த்துவிடும் நோக்கத்தோடு வேகவேக எட்டுகளை வைத்து நடந்தான்.

சற்று அருகாமையில் வந்துவிட்ட ரதியின் தந்தையை பார்த்த மது,

“சாரி அங்கிள் உங்களை ஏமாத்தினதுக்கு. பிடிக்காத ஒருத்தனை கட்டிக்கிட்டா உங்க பொண்ணு லைஃப் எப்படி நல்லா இருக்கும்? அதனாலதான் நாங்க இப்படி பண்ற மாதிரி ஆகிடுச்சி. நிஜமா நாங்க மன்னிப்பு கேட்க வேண்டியது கல்யாண மாப்பிள்ளைக்கிட்டதான்.”  என்றபடி சற்று பின்னே அவளையே பார்த்தபடி வேகமாக வந்து கொண்டிருந்த ஆதித்யனை நோக்கி,

“ஹலோ ஹேண்ட்சம்…” என்றழைத்தாள்.

நெருக்கத்தில் அவளது முகம் தெளிவாகத் தெரிய, உள்ளம் வெகுவாய் அதிர்ந்தது அவனுக்கு. அவளது அழைப்புக்கு கூட பதிலளிக்காது அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

“வெரி சாரி ஹேண்ட்சம். உங்க கல்யாணம் எங்களால நின்னு போயிடுச்சி. ஆனா ப்ளீஸ் ஃபீல் பண்ணாதீங்க. உங்களைப் பிடிக்காத பொண்ணுகூட உங்க லைஃப் நல்லா இருக்காது. அதனால இந்த கல்யாணம் நின்றுபோனது ஒருவகையில உங்களுக்கு நல்லதுதான். உங்களுக்கு வேற நல்ல பொண்ணு கிடைக்கும் ஓகேவா?”

 மது ஆதித்யனிடம் பேசிக் கொண்டிருக்க, ஆதித்யனோ ஆடாமல் அசையாமல் நின்று அவளையே பார்த்திருந்தான். அவன் நினைவுகள் அவன்வசம் இல்லை. ஏதேதோ நினைவுகள் அலைமோத, அவளது முகம் கல்வெட்டாய் அவனுக்குள் பதிந்தது.

சில நேரங்களில் சில நிகழ்வுகள் எதற்கு நிகழ்கின்றது என்றே நமக்குப் புரியாது. ஆனால் இறைவனின் கணக்கீட்டின்படி அனைத்தும் அவன் திருவிளையாடல்களே. உறைந்து நின்றான் ஆதித்யன்.

“டேய்… பிரச்சாரத்துல மைக் கிடைச்ச அரசியல்வாதி மாதிரி சுவத்துல ஏறி நின்னு பிரசங்கம் பண்றா பாரு. அவளை இழுத்து இந்தபக்கம் போடுடா. சுத்தி வளைச்சிட்டாங்கனா தப்பிக்க முடியாது. சீக்கிரம் வண்டிய கிளப்புவோம்.”  மாறனின் நண்பன் கூறவும்,

“மது இறங்கு மது. அழிச்சாட்டியம் பண்ணாத.” அப்பாஸ் மதுவை இழுத்துக் கீழே இறக்கினான்.

ரதியின் பெற்றோரும் உடனிருந்த ஆட்களும் அவர்கள் செல்லும் வண்டியை பிடிக்க முயற்சிக்க சிலர் காம்பௌண்டு சுவர் ஏறியும் சிலர் மண்டபத்தின் முன் பக்கத்தை நோக்கியும் செல்ல, அசையாமல் நின்ற ஆதியை இழுத்தான் நிதீஷ்.

“இன்னும் இங்க என்ன வேடிக்கை பார்க்கற? வா…  அவங்க வண்டியைக் கிளப்பி போயாச்சு. தாத்தா பாட்டியவாது சமாதானப்படுத்துவோம்.”

“எனக்கு அந்த பொண்ணு வேணும்.” மது போன திசையிலேயே பார்வையை பதித்து கேட்டவனை கடுப்பாக ஏறிட்டான் நிதீஷ்.

“எந்த பொண்ணு?”

“மது… மது… மதுஜா மகாதேவன்.”

தொடரும்