காதல்களம் 7

IMG-20220517-WA0019-7c73df92

காதல்களம் 7

 

வேணியின் நாட்கள் பாரமாக நகர்வது போன்ற தோற்றத்தை தந்தது. பாண்டியிடம் இரண்டு நாட்கள் தங்கி வந்ததற்கு, கௌரி மகளை முடிந்த மட்டும் வைது தள்ளி இருந்தார். 

 

“என்னவோ நான் விருப்பப்பட்டு அவனோட இருந்துட்டு வந்தது போல பேசுறீங்க ம்மா. கதிருக்காக தான் இதெல்லாம்” வேணி கடுப்பாகிச் சொன்னதும், அவரும் அமைதியாகிவிட்டார். 

 

தாத்தா, “கதிர் அங்க நல்லா இருக்கானாமா, பாண்டி மகனை நல்லா பாத்துக்கிறான் இல்ல?” என்று அக்கறையாக விசாரிக்க, வேணி அவருக்கு தலையை மட்டும் அசைத்துவிட்டு நகர்ந்து கொண்டாள்.

 

ஜீவாவிடம் தான், அங்கு சென்றது, பாண்டி அவளிடம் பேசியது என்று அனைத்தையும் கொட்டினாள். அவனும் நிதானமாகவே கேட்டுவிட்டு, “அங்க உனக்கு எந்த பிரச்சனையும் ஆகலயே?” என்று பரிவாக கேட்டான். அவள் இல்லையென்று தலையசைக்க, அவளை ஆதரவாக தோள் சாய்த்துக் கொண்டான். 

 

கதிருக்காக வழக்கு போடலாம் என்று வேணி சொல்லவும், அவனும் விசாரிப்பதாக சொன்னான். இப்போதைக்கு அவளின் ஒரே ஆறுதல் ஜீவா மட்டும் தான். அவனும் அவளுக்காக எதையும் செய்ய தயாராக இருந்தான்.

 

கதிர் இல்லாத வீட்டில், உயிர்ப்பற்ற வெறுமை சூழ்ந்து வேணியை மந்தமான மனநிலைக்கு தள்ளியது. மனம் எதிலும் செல்லாது மகனை பிரிந்த வருத்தத்தில் முடங்கி போயிருந்தாள். பாண்டி மறுமணத்தைப் பற்றி பேச்செடுத்ததில் இருந்து கிருஷ்ணவேணியின் நினைவுகள் வேறு அவளை அதிகமாக ஆக்கிரமித்தது. 

 

கிருஷ்ணவேணி, தங்கையை விட மூன்று வயது பெரியவள். அவள் பார்வைக்கு அழகாகவும் இயல்பில் துறுதுறு குணத்தையும் படபட பட்டாசு பேச்சையும் கொண்டிருந்தாள். சாதாரண இளவயது பெண்களைப் போல சினிமா பார்ப்பதில் தீவிரமான ரசனையும் கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு தோதாக அவள் அப்பா சுந்தரமும், மகள்களோடு வாரத்தில் ஒருமுறையாவது திரையரங்கம் சென்று வரும் பழக்கம் வைத்திருந்தார்.

 

எல்லாம் இயல்பாக போவது போலத்தான் இருந்தது. கிருஷ்ணவேணிக்கு வரன் பார்க்கும் பேச்சில் தான் எல்லாமே மாறிப்போனது. 

 

“வேணி… நான் கிங்க லவ் பண்றேன்டீ!” என்று கிருஷ்ணா தான் மறைத்து வைத்திருந்த காதலை முதல் முதலில் தங்கையிடம் சொன்னாள்.

 

அப்போதெல்லாம் கிங் என்பவன் பற்றி வேணிக்கு ஒன்றுமே தெரியாது. ஏன் அந்த பெயரே அவளுக்கு வித்தியாசமாகத் தெரிய, “யாரு கிருஷ்ணா, கிங்கு, டைகருன்னு பேரை வச்சிக்கிட்டு? நிஜமா நீ மனுஷன தான் லவ் பண்றியா இல்ல, வண்டலூர் ஜூல பார்த்துட்டு வந்து சிங்கத்தை லவ் பண்றியா?” வேணி விளையாட்டாக கேட்க, கிருஷ்ணா அவளை இரண்டடி வைத்து கிங்கை பற்றி கதை கதையாக அளந்தாள். அவள் விவரித்த அவர்களின் காதல் கதையில், வேணிக்கு தூக்கம் தான் வந்தது. 

 

கிருஷ்ணா வேலை பார்க்கும் ரீசார்ஜ் கடையில், கிங் வந்து போக, இருவருக்கும் பழக்கம் ஏற்பட்டு இருக்கிறது. அவன் அடிதடி கலாட்டா என்று அங்கங்கே செய்ததைப் பார்த்து, அவனை ஹீரோ ரேஞ்சுக்கு கற்பனை செய்துகொண்டு விரும்ப ஆரம்பித்திருக்கிறாள். 

 

கிருஷ்ணவேணி பாண்டியிடம் தன் காதலைச் சொன்ன பிறகும், “உனுக்கும் எனுக்கும் செட்டாகாது, கிளம்பு!” என்று மறுத்து கிங் விலகி போகவும், அவன்மீதான இவள் நேசம் மேலும் கெட்டிப்பட்டு இருக்கிறது. அவளின் காதல் நச்சரிப்புகளை தாங்க முடியாமல் சமீபத்தில் தான் அவனும் சம்மதம் தெரிவித்திருக்கிறான். 

 

கிருஷ்ணா அரை நாள் முழுதாக சொன்ன கதையில், ஓரளவுக்கு வேணியால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது இவ்வளவுதான்.

 

“கிங்கு ரொம்ப நல்லவன்டீ, பாவம் அப்பா, அம்மா,‌ குடும்பம்னு அவனுக்கு யாரும் இல்ல. ப்ச் அவ்வளவா படிக்கல வேற. இப்ப ஏதோ கிடைக்கிற வேலையை செஞ்சுட்டு இருக்கான். அவன நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு அவனுக்கு கிடைக்காத எல்லாத்தையும் நான் கொடுக்கணும்… அவனை சந்தோசமா என் நெஞ்சுக்குள்ள பொத்தி வச்சு பார்த்துக்கணும்…” கிருஷ்ணா உருக்கமாக சொல்லிக்கொண்டே போக, வேணி மண்டை காய்ந்து போய் அக்காவை பார்த்தாள்.

 

“கொஞ்சம்… கொஞ்சம் நிறுத்து கிருஷ்ணா… உன் ஆளுக்கு குடும்பம் இல்ல, அப்படினா வீடும் இருக்காது. படிப்பும் இல்ல, நிலையான வேலையும் இல்ல… இது எதுவுமே இல்லாம, எப்படி அவன கட்டிக்கிட்டு சந்தோஷமா… வாழ்வ? யோசிச்சு பார்க்க மாட்டியா நீ?”

 

அன்று அக்காவை கேட்ட கேள்வி வேணிக்கு இப்போதும் நன்றாகவே நினைவு இருக்கிறது. அதற்கு கிருஷ்ணா சொன்ன பதிலைக் கேட்டு இவள் வாயடைத்து போனதும் கூட நினைவிருந்தது.

 

“இப்ப அவன்கிட்ட இதெல்லாம் இல்லனா என்ன, இனி எவ்வளவோ சம்பாதிக்கலாம். எனக்காக என் கிங்கு எதுவேணாலும் செய்வான்! அவனால செய்ய முடியாததுனு இந்த உலகத்துல எதுவுமே இல்ல தெரியுமா?” என்று கற்பனையில் பேசியவள்,

 

“அப்பா மட்டும் அவனை எனக்கு கட்டிவைக்க சம்மதிச்சா போதும், நம்ம வீட்ட அவன் வீடா பார்த்துக்குவான். நம்ம அப்பா, அம்மாவ அவனோட அப்பா, அம்மாவா நினச்சு பாசம் காட்டுவான். உன்னயும் அவனோட தங்…” என்று கனவுபோல சொல்லிக்கொண்டு போனவளின் தலையில் அடித்து வேணி தடுத்திருந்தாள்.

 

“கொஞ்சமாவது புத்தியோட பேசுக்கா, ஏதோ சினிமால நடக்கிற மாதிரி கதைகட்டிட்டு போற நீ. அப்பா உனக்காக கவர்மெண்ட் மாப்பிள தான் வேணும்னு, பிரைவேட் வேலையில இருக்கறவனை எல்லாம் கழிச்சு கட்டிட்டு இருக்காரு. நீ இதுல ஒன்னுமில்லாதவனை வீட்டோட மாப்பிள்ளயா கொண்டுவர பிளான் போடுற. அப்பா கண்டிப்பா இதுக்கெல்லாம் ஒத்துக்கவே மாட்டாரு. நீ ஆகறதை யோசிச்சு பாரு” எனவும்,

 

கிருஷ்ணா சற்றும் அலட்டிக்கொள்ளாமல், “எங்க கல்யாணத்துக்கு அப்பா ஓகே சொன்னா அவருக்கு நல்லது, இல்லனா நான் ஓடிப்போய் கிங்க கட்டிக்குவேன். எதுக்காவும் கிங்க விடமாட்டேன். அவனும் என்னை விடமாட்டான்!” என்று உறுதியாக கூறிச் சென்றாள்.

 

வேணிக்கு மனம்‌ பதற ஆரம்பித்தது. கிருஷ்ணாவின் காதல், அவளது உளறல் எதுவுமே சரியாகப் படவில்லை சின்னவளுக்கு. இதைப்பற்றி யாரிடம் சொல்வது என்று தவித்தவள், அன்று இரவெல்லாம் யோசித்து, மறுநாள் தாத்தாவிடம் மெல்ல, கிருஷ்ணவேணியின் காதல் விசயம் பற்றிச் சொன்னாள். 

 

முதலில் அதிர்ந்த கோதண்டம் தாத்தாவும் பேத்தி வாழ்க்கை என்பதால் பொறுமையாகவே கையாள நினைத்தார். மகன், மருமகளிடம் விஷயத்தை எடுத்துச் சொன்னவர், ஆத்திரப்படாமல் அந்த கிங்கை பற்றி விசாரித்துவிட்டு முடிவெடுக்கலாம் என்றார். சுந்தரம், கௌரிக்கு ஆத்திரம் வந்தாலும், நிதானத்தை இழுத்துப் பிடித்துக் கொண்டனர். 

 

அதுவரை கிங் என்பவன் ஒரு லோக்கல் ரௌடியின் கையாள் என்று கிருஷ்ணவேணி தங்கையிடம் கூட சொல்லவில்லை. சுந்தரம் விசாரித்ததில், தங்கள் மகள் ஒரு அடிதடி செய்யும் அடியாளை விரும்புகிறாள் என்று தெரிய வர, குடும்பமே பதறிப்போனது.

 

தாத்தாவும், வேணியும் எவ்வளவு எடுத்து சொல்லியும், சுந்தரம் மிரட்டி பார்த்தும், கௌரி அடித்து வெளுத்தும், கிருஷ்ணவேணி தன் மனதை மாற்றிக் கொள்வதாக இல்லை. 

 

“எனக்கு கிங்கு வேணும்… இல்லனா நான் தூக்குல தொங்கிடுவேன்!” என்று மிரட்டல் விட்டவள், பிடிவாதமாக உண்ணாமல் இருந்து, அறை கதவைத் தாழிட்டு கொண்டு தற்கொலைக்கும் முயன்றாள். பெற்றவர்கள் போராடி கதவை உடைத்து அவளை மீட்டிருந்தனர்.

 

அந்த சூழ்நிலையில் குடும்பத்தில் உள்ள அனைவருமே கலங்கி நிலைக்குலைந்து போயிருந்தனர்.

 

வரவுக்கும் செலவுக்கும் இடையே கோடு போட்டு, சின்ன சின்ன சந்தோசத்தை பகிர்ந்து வாழும் சாதாரண குடும்பம் அவர்களுடையது. எண்ணெய் இட்ட பழைய இயந்திரம் போல மெதுவாக நகரும் அவர்கள் வாழ்க்கை முறையில், ஒரு ரௌடியை சேர்த்துக் கொள்ளும் தைரியமெல்லாம் அவர்களுக்கு இருக்கவில்லை.

 

எனவே, “உன்ன இருபது வருஷம் பார்த்து பார்த்து வளர்த்தது, இப்படி உன்ன சாக விடறதுக்காக இல்ல. நீ சாகற அளவுக்கு போனதுக்கு அப்புறம் உன்கிட்ட எங்களால போராட முடியாது…

 

உன்ன ஆசையா பெத்து ஒரு குறையும் இல்லாம வளர்த்துவிட்ட எங்கமேல கொஞ்சநஞ்சம் பாசமிருந்தா, அந்த ரௌடி பயல மறந்திட்டு எங்க பேச்சை கேட்டுட்டு இரு. உனக்கு நல்ல வாழ்க்கைய நான் அமைச்சு கொடுப்பேன். இல்ல, உனக்கு அவன்தான் முக்கியம்னா… அவன்கிட்டயே போயிடு! நாங்கெல்லாம் செத்து போயிட்டோம்னு மொத்தமா தலைமுழுகிட்டு போயிடு…” சுந்தரம் வெறுத்துப் போய் சொல்லிவிட்டார். 

 

கிருஷ்ணவேணியும் அதற்குமேல் யோசிக்கவில்லை, வீட்டைவிட்டு வெளியேறி விட்டிருந்தாள்.

 

கல்லூரி முடிந்து மாலை வீடு வந்துசேர்ந்த வேணி, அழுது ஓய்ந்து போயிருந்த அம்மாவையும் அப்பாவையும் பார்த்து, அவளுக்கும் அழுகை வந்தது.  

 

‘அவசரப்பட்டு தப்பான முடிவு எடுத்துட்ட கிருஷ்ணா!’ என்று அக்காவிற்காக மனம் வெதும்பி கொண்டாள்.

 

அன்றைய நாளின் நினைவு மீட்டலில், ‘அன்னிக்கு நீ யோசிக்காம எடுத்த முடிவால தான் கிருஷ்ணா, உன் வாழ்க்கையும் பாதில முடிஞ்சு போச்சு… இப்ப உன் மகன் கதிரு, அந்த ரௌடிகிட்ட சிக்கிட்டு இருக்கான்…’ என்று மனம் நொந்து இப்போதும் வெதும்பி கொண்டிருந்தாள் வேணி.

 

அடுத்து ஒருவாரம் கழிந்த நிலையில், 

 

மாலை கல்லூரி முடிந்து பேருந்துக்காக வேணி நின்றிருந்த வேளையில், பாண்டியின் பச்சை நிற கார் அவளெதிரில் வந்து நின்றது. 

 

அவன் காரை கண்டதும், வேணியின் சோர்வெல்லாம் பறந்து போக விரைந்தோடி சென்று, காருக்குள் கதிரை தேடினாள். ஆனால் அங்கு கதிர் இருக்கவில்லை. பாண்டி மட்டும்தான் முகம் இறுகிப்போய் ஓட்டுநர் இருக்கையில் உட்கார்ந்திருந்தான்.

 

அவனைப் பார்த்து, “கதிர் வரலையா? இப்ப எப்படி இருக்கான்? என்னைத் தேடினானா?” என்று பரிதவிப்பாக கேட்டவளை, நெற்றி சுருங்க பார்த்தவன், பதில் பேசாமல் காரின் முன்பக்க கதவைத் திறந்துவிட்டான்.

 

வேணி மறுப்பேதும் சொல்லாமல் ஏறி அமர்ந்துகொள்ள, பாண்டியின் கைகள் காரின் வேகத்தை அதிகரிக்க, கார் சாலையில் பறந்தது.

 

“கதிரை ஏன் அழைச்சிட்டு வரல? அவனுக்கு மறுபடியும் உடம்புக்கு முடியலயா? இப்படி அடிக்கடி உடம்புக்கு வந்தா குழந்தை தாங்குவானா… உன்னால பார்த்துக்க முடியலனா கதிரை எங்கிட்டயே கொடுத்துடேன் ப்ளீஸ்…” அவள் விடாமல் கெஞ்சி கேட்க,

 

“ஏ கம்முனு கிட, சும்மா நைநைன்னு. கதிருக்கு ஒன்னில்ல நல்லாகீறான். இப்ப நான் வந்துகினது வேற மேட்டர்.” என்று சிடுசிடுப்பாக சொன்னவனை, அவள் கடுகடுப்பாக முறைத்துவிட்டு திரும்பிக் கொண்டாள்.

 

அவன் சொன்ன, அந்த வேற மேட்டர் என்னவென்று இவளும் கேட்கவில்லை, அவனும் சொல்லவில்லை. எப்படியோ கதிர் பையனை பார்க்க போகிறோம் என்ற நிம்மதியோடு இருக்கையில் சாய்ந்து அமர்ந்து கொண்டாள் வேணி.

 

சற்று நேரம் சென்ற பிறகு தான், கார் செல்லும் பாதை வேறாக இருப்பதைக் கவனித்தாள் வேணி. அது பண்ணை வீட்டுக்கு செல்லும் வழியில்லை‌ என்று அவளுக்கு நன்றாக தெரிந்தது.

 

“என்னை எங்க கூட்டிட்டு போற?” என்று அவள் சந்தேகமாக கேட்க, பாண்டி ஏதும் பதில் தருபவனாக தெரியவில்லை. காரின் வேகத்தை மேலும் கூட்டி விரைந்தான்.

 

“இங்கயா கதிரை தனியா விட்டு வந்திருக்க?” அவள் சந்தேகமாக கேட்க, அதற்கும் அவனிடம் பதிலில்லை.

 

“கதிர் கூட யார துணைக்கு விட்டிருக்க? நல்லவங்களா பார்த்து புள்ளய விடு, கண்ட கண்ட ரௌடிங்ககிட்ட விட்டு, ஏதாவது பண்ணிட போறாங்க.” பயத்துடன் சொன்னவளைத் திரும்பி ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு மீண்டும் சாலையில் கண்பதித்தான். 

 

அன்று இவளை குட்டி யானையில் அழைத்து சென்று வீட்டில் விட்ட மருதுவின் பார்வையே சரியில்லை என்பதை கவனித்திருந்தாள். அவன் அவளிடம் எதுவும் வாலாட்டவில்லை எனினும், இப்படிப்பட்டவர்களுக்கு மத்தியில் கதிர் வளர்வது அவளது பயத்தை மேலும் அதிகமாக்கி இருந்தது. 

 

‘இதைப்பற்றி எல்லாம் இவனிடம் சொன்னால் புரிந்து கொள்ள மாட்டேன் என்றானே’ என்று அவள் மனம் தவிக்க உர்ரென்று காரோட்டுபவனைப் பார்த்தாள்.

 

அவன் எதுவும் பேசமாட்டான் என்று வேணிக்கு புரிந்தது. இருந்தும் இவள் சொல்ல வந்ததை நிறுத்துவதாக இல்லை.

 

“கதிரை ஸ்கூல் அனுப்பணும், உன்னால ரெண்டு வாரம் அவனால ஸ்கூல் போக முடியாம போச்சு. அவனோட மிஸ் எனக்கு கால் பண்ணி கேட்டாங்க… அடுத்த வாரம் வருவான்னு சொல்லியிருக்கேன்.” என்றவள், அவன் ஏதாவது சொல்வானா என்று பார்த்தாள். ம்ஹூம் அவன் எதுவும் சொல்லவதாக இல்லை.

 

அப்போதுதான் கவனித்தாள், கார் சாலையை விட்டு திரும்பி, ஆள் நடமாட்டம் இல்லாத மண்பாதையில் உள்ளே சென்றது. வேணிக்கு ஏதோ தவறாக தோன்றியது. சற்று தூரத்தில் பழைய குடோன் போல தெரிய, அதன் அருகில் காரை நிறுத்திவிட்டு பாண்டி இறங்கினான். வேணியும் தயக்கத்துடன் இறங்கினாள். 

 

“என்ன இடம் இது? எதுக்கு என்னை இங்க கூட்டிட்டு வந்திருக்க?” என்று பாண்டியை சந்தேகமாக பார்த்து கேட்டாள். நிச்சயம் அங்கே கதிர் இருக்க வாய்ப்பில்லை என்று அவளுக்கு புரிந்தது.

 

***

 

காதல் களமாடும்…

 

(எனக்கு உங்க உதவி வேணும் ஃபிரண்ட்ஸ்… யாருகிட்ட கேக்கறதுன்னு தெரியல, அதனால உங்ககிட்டயே கேட்டு தெளிவுபடுத்திக் கொள்ளலாம்னு கேக்கிறேன். சிரமம் பாராமல் உங்கள்‌ கருத்தை சொல்லுங்க…

 

முன்பு போலல்லாமல், இப்போதெல்லாம் அவசரகதியில் பதிவுகளை எழுதி பதிவிடுகிறேன். இந்த அவசரகதியில் எதையோ மிஸ் செய்வது போன்ற நெருடல் எழுவதை என்னால் தவிர்க்க முடியவில்லை. எங்கே எதை மிஸ் செய்கிறேன் என்று பாதி நேரம் குழம்பியே நேரம் போவதுதான் மிச்சம்…

 

என் கதைகளைத் தொடர்ந்து படிப்பவர்கள் என்ற முறையில், என் எழுத்தில் உங்களுக்கு குறையாக தோன்றும் இடங்களை சொல்லுங்கள் ஃபிரண்ட்ஸ்… நீங்கள் சொல்லவது என் எழுத்தை தகவமைத்துக்கொள்ள எனக்கு பேருதவியாக இருக்கும்…🙏🙏🙏

 

அடுத்த பதிவு வரும் திங்கள் அன்று…

 

நன்றி…)