செங்களம் 1

செங்களம்

அத்தியாயம் ஒன்று

“தமிழ்நாடு என்பது நமக்கு சாதாரணமாக கிடைத்த பெயரல்ல. பலரது உயிர்தியாகத்தால் கிடைத்த பெயர். ஆங்கிலேயே ஆட்சியில் நாம் மெட்ராஸ் ஸ்டேட்டை சேர்ந்தவர்கள். சுதந்திரத்துக்கு பின் மொழி வாரியாக பிரிக்கப்பட்ட பின்னும் நாம் மெட்ராஸ் ஸ்டேட் தான். இந்த மெட்ராஸ் ஸ்டேட் என்ற பெயரை மாற்ற பல போராட்டங்கள் நடைபெற்றது. அதில் திருநெல்வேலியை சேர்ந்த சங்கரலிங்கனாரின் போராட்டம் மிக முக்கியமானது. மெட்ராஸ் ஸ்டேட் என்ற பெயரை தமிழ்நாடு என்று மாற்றக் கோரி 1956 இல் உண்ணாவிரதம் இருந்து உயிர் நீத்தார். அதற்கு பிறகும் பல போராட்டங்களுக்கு பிறகு, 1967 இல் திரு. அண்ணாதுரை அவர்கள் பொறுப்பேற்ற பின், நமது மாநிலத்தின் பெயரை தமிழ்நாடு என்று மாற்ற சட்ட முன்வடிவு கொண்டு வந்து, அதை சட்டசபையில் நிறைவேற்றினார்.

திரு. அண்ணாதுரை கூறியதைப் போல, தமிழ் நாடு என்ற பெயர் தமிழின் வெற்றி, தமிழரின் வெற்றி, தமிழ்நாட்டின் வெற்றி. தமிழகம் என்ற பெயர் வரலாற்றில் இல்லையா என்று சிலர் கேட்கிறார்கள். கண்டிப்பாக இருக்கிறது. அதே போல, பாண்டிய நாட்டின் வடபகுதியை கொடுந்தமிழ் நாடு என்றும், தென்பகுதியை செந்தமிழ்நாடு என்றும் கூறிய குறிப்பும் இருக்கிறது. பாரதி கூட, ‘செந்தமிழ் நாடெனும் போதினிலே, இன்ப தேன் வந்து பாயுது காதினிலே’ என்று தான் கூறினார்.

தமிழகமும் நாம் தான், தமிழ்நாடும் நாம் தான்.

ஆனால் தமிழகம் இஸ் அ வோர்ட், தமிழ்நாடு இஸ் அ இமோஷன். உணர்வு. தமிழ் உணர்வு என்பதை யாராலும் மழுங்கடிக்க முடியாது. தோல்வியுற்றவனின் மொழி தான் யாரும் சீந்துவாரில்லாமல் போகும். நாம் தோல்வியடைந்தவர்களா?”

அங்கு கூடியிருந்த பெருந்திரளான மக்களை பார்த்துக் கேட்டாள் நிவேதா.

அவளது பேச்சினால் ஆகர்ஷிக்கப்பட்டவர்கள், ‘இல்லை’ என்று உரக்கச்சொல்ல, அவளது முகத்தில் பெருமிதமும், இறுமார்ப்பும்!

“ஒரு நிலத்தின் உணர்வை கொல்ல, முதலில் அதன் கூறுகளை கொல்வார்கள். முதல் கூறு நம்முடைய கலாசாரம், இரண்டாவது உடை, மூன்றாவது அடையாளம், இறுதியாக மொழி! நம் உணர்வு இறந்து போனால், நாமும் உயிரற்றவர்களாகிப் போவோம். தமிழர் என்ற உணர்வும், தமிழ்நாடு என்ற அடையாளமும், திராவிடம் என்ற சுவடும் நமக்கே நமக்கானவை. அதை யாராலும் நம்மிடமிருந்து பிரிக்க முடியாது. பிரிக்க நினைப்பவர்களை வேரறுப்போம் மக்களே…”

பேசி முடித்து இருக்கையில் அமர்ந்த நிவேதாவுக்கு வயது, இருபத்தியாறு. இந்த வயதில் எம்எல்ஏ மற்றும் மாநில அமைச்சர். காரணம், அவளது தந்தை வளையாபதி. தலைமுறைகளாக அரசியலிலிருக்கும் குடும்பம். வளையாபதியின் தந்தையும் அரசியலில் கரை கண்டவர் தான். ஆனால் அவரது மகன் சித்தார்த்துக்கு அரசியலில் ஆர்வம் இல்லை. ஆனால் மகளான நிவேதாவுக்கு மிகவும் உண்டு.

அதனாலேயே அவளை தன்னோடு அரசியலில் இழுத்துக் கொண்டார். அரசியலில் ஜீவிப்பது என்பது சாதாரணமல்ல. உழைக்க தயாராக இருக்க வேண்டும். சதி வலைகளை அறுக்க தெரிந்திருக்க வேண்டும். வேண்டுமென்றால் பலி கொடுத்து, பலியும் கேட்க தெரிந்திருக்க வேண்டும். கூடவே நிறைய புத்திசாலித்தனமும், நேரத்திற்கு அந்த புத்திசாலித்தனத்தை உபயோகிக்கவும் தெரிய வேண்டும். இவை அனைத்தும் வளையாபதியிடம் உண்டு.

அவர் எம்பி மற்றும் ஒன்றிய அமைச்சரவையின் அங்கம்!

நல்லவருக்கு நல்லவர், சற்று மாறுபாடு காட்டினாலும், முழுதாக தீர்த்துக் கட்டிவிடுவார். வார்த்தைகள் மீறினால், முதலில் கை தான் பேசும், அதன் பின் தான் வாய்ப்பேச்சு.

நிவேதாவும் ஒன்றும் சாதாரணமல்ல. இவற்றில் பாதிக்கு சொந்தக்காரி. எம்ஏ பொலிடிகல் சைன்ஸ். அழகு, அறிவு, தைரியம் மற்றும் திறமை என்று அனைத்தும் ஒரே இடத்தில் அமைந்து பார்த்ததுண்டா? அவள் தான் இவள்! அனைத்தும் இருப்பதாலோ என்னவோ, திமிரும் கர்வமும் அகங்காரமும் கூட அதிகம் தான். ஆனால் என்ன, உண்மையும் நேர்மையும் கூட இருப்பதால், ஒரு வகையில் இவளொரு வித்தியாசமான காக்டெயில்.

நிமிர்வாக மேடையில் அமர்ந்திருந்த நிவேதாவை கூர்மையாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் வெற்றிவேல்! நிவேதாவை என்றால், நிவேதா மட்டுமல்ல, அவளது சுற்றுப்புறத்தையும். அவள் யாரைப் பார்க்கிறாள், யாரெல்லாம் அவளைப் பார்க்கிறார்கள், யாரெல்லாம் அவளிடம் பேசுகிறார்கள் என்பது முதற்கொண்டு அனைத்தையும் அவனது எக்ஸ்ரே பார்வை விட்டு வைக்காது!

வெற்றிவேல், வளையாபதியின் பிஏ. அவரது தூரத்து உறவு. படித்தது எம்பிஏ. நிவேதா இது போன்ற கூட்டங்களுக்கு போக வேண்டுமென்றால், வளையாபதி வெற்றிவேலை அனுப்பி விடுவார், அவளுக்கு துணையாக!

அப்படியொரு நம்பிக்கை வெற்றியின் மீது!

வெற்றி அருகில் இருந்தால், பத்து பேர் கூட இருப்பதற்கு சமம். யாரையும் அவளருகில் நெருங்க விட மாட்டான். கண்கொத்திப் பாம்பாக இருப்பான். தேவைக்கதிகமாக பேச மாட்டான். பேச முயல்பவர்களையும் விட மாட்டான். தவறான பார்வை பார்ப்பவர்களை விட்டு வைக்க மாட்டான். தவறுதலாக மேலே கை பட்டால் கூட, அவர்களின் கதை அங்கேயே முடிந்தது. அதனாலேயே அவன் அருகில் இருந்தால், நிவேதாவிடம் பேசக் கூட தயங்கி நிற்பவர்கள் பலருண்டு. ஆனால் இவை எதையும் அவள் பெரிதாக அறிய மாட்டாள், அலட்டிக் கொள்ளவும் மாட்டாள். அவன் பாதுகாக்கிறான் என்று கூட பார்க்க மாட்டாள். அலட்சியம் என்றில்லை. பெரிதாக ஆர்வமில்லை. அவ்வளவுதான்!

வளையாபதியின் ரகசியங்கள் அனைத்தையும் ஒன்று விடாமல் அறிந்தவன். அவரது அரசியல் காய்களை நகர்த்தும் அஷ்டாவதானி! வளையாபதி எள் என்பதற்கு முன் அவன் எண்ணெயாகி விடுபவன். அவர் நினைப்பதை நடத்திக் காட்டுபவன்.

ஆனால் எதற்கும் முன்னின்றதில்லை. அத்தனையும் பின்னாலிருந்து மட்டுமே!

அவனுக்கென்று தனியாக கருத்துக்கள் கூட கிடையாது. வளையாபதி ஆம் என்றால், இவனுக்கும் ஆம். அவர் இல்லையென்றால், இவனுக்கும் இல்லை. அவரது முகம் காட்டும் கண்ணாடி!

“சூப்பரா பேசினீங்க சின்ன மேடம்…” கூட்டம் முடிந்து, அனைவரிடமும் விடைபெற்று, லேண்ட்ரோவரின் பின்னிருக்கையில் அமர்ந்தவளிடம் சேகரன் கூறினார்.

சேகரன், அவளது பெர்சனல் டிரைவர். அவரைத் தவிர வேறு யாரும் அவளுக்கு காரோட்ட அவள் அனுமதித்ததில்லை. வளையாபதியின் தீவிர விசுவாசி, இப்போது நிவேதாவுக்கும்!

முன்னிருக்கையில் எப்போதும் போல, உணர்வுகளை காட்டாத முகத்துடன் வெற்றிவேல்! அவர்களுக்கு பின் இன்னொரு இன்னோவா. மாநில அமைச்சர் என்பதால் இசட் ப்ளஸ் பாதுகாப்பு. அரசாங்கம் எத்தனை பாதுகாப்புக் கொடுத்தாலும், வளையாபதிக்கு தான் முன்னின்று ஆட்களை பாதுகாப்புக்கு அனுப்பினால் தான் திருப்தி.

வளையாபதியின் மனைவி ஈஸ்வரி பெரிய மேடம் என்றால், நிவேதா அவருக்கு சின்ன மேடம். வயது வித்தியாசம் எல்லாம் கணக்கில்லை. நிவேதா பிறந்தது முதல் அவரை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள், ஆனாலும் அவர் எந்த காலத்திலும் அந்த மரியாதை பன்மையை கைவிட்டதில்லை.

சின்னதாக புன்னகை சிந்தினாள்.

“மக்கள் என்ன பேசிக்கிட்டாங்க சேகரண்ணா?” அவளுக்கு அது தான் முக்கியம்.

மக்களது கருத்துக்கள். அது நேரடியாக பேசினால் அறிந்து கொள்ள முடியாது. இதுவே மக்களோடு மக்களாக கலந்திருக்கும் போது தான், ‘என்னடா இவன் ரம்பம் போடறான்?’ என்றும், ‘சரியான அறுவை..’ போன்ற கருத்துக்கள் வெளிப்படும். அது போன்ற கருத்துக்களை கேட்பதுதான் சேகரனின் வேலை. உள்ளது உள்ளபடி கூறிவிடுவார். அதில் தயவு தாட்சண்யம் கிடையாது.

“வளையாபதி பொண்ணுன்னா சும்மாவான்னு பேசிக்கிட்டாங்கம்மா. அப்படியே உங்க அப்பாவை பார்க்கற மாதிரி இருக்காம்…” என்று சேகரன் கூற, அவரை கூர்மையாக பார்த்தாள்.

அவளது பார்வை அவரை குத்தியிருக்கும் போல, காரை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தவர் அவளைத் திரும்பிப் பார்த்து,

“நிஜமா தான் ம்மா…”

“வேற…” ஒரே வார்த்தை தான். சேகரனுக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த வெற்றி உள்ளுக்குள் ‘அட’ என்றான். ஆனால் வெளியே கூறியதில்லை. சொல்லப்போனால் எந்தவிதமான உணர்வுகளையும் யாரிடமும் வெளிப்படுத்தக் கூடாது என்பதுதான் அவன் கற்ற பால பாடம்.

“மேடைல கால் மேல கால் போட்டு உட்கார்ந்து இருந்ததுக்குத் தான் ரெண்டு மூணு பேர் ஒரு மாதிரியா பேசினாங்கம்மா…” சற்று தயங்கியபடியே கூறினார்.

“ஒரு மாதிரின்னா?”

“ரொம்ப திமிர் ஜாஸ்த்திங்கற மாதிரி…” என்று இழுத்தார்.

“ம்ம்ம்… எனக்கு திமிர் இல்லைன்னு நான் சொன்னேனா?” என்று அவரிடமே கேட்டவளை ரியர்வியூ கண்ணாடி வழியாக பார்த்தான் வெற்றி. இதற்கென்ன பதில் கூறுவார் சேகரன்?

மெலிதான புன்னகை மலரப் பார்த்தது.

மெளனமாக காரை செலுத்தினார்.

“வேற?”

“வேற… எப்பவும் போல தான்மா…” தப்பித்துக் கொள்ள பார்த்தார். ஆனால் அவள் விட்டால் தானே!

“எப்பவும் போலன்னா?” என்று கேட்க,

“ரெகுலர் கமெண்ட்ஸ் தான் பாப்பா…” பொதுவாக கெஞ்சுவதற்கு சேகரன் நிவேதாவை பாப்பாவாக்கி விடுவார்.

“அதான் அந்த ரெகுலர் கமெண்ட்ஸ் என்ன?”

“அய்யா இருந்ததால நீங்க ஈசியா வந்துட்டீங்க. வாரிசு அரசியல்… இதெல்லாம்…”

“ம்ம்ம் வேற…” விடுவாளா அவள்!

“ஆதில வந்தது பாதில நிக்குது. நேத்திக்கு வந்தது நெய்சோறு கேக்குதுன்னு சொன்னாங்க ம்மா …” இறுதியாக கூறிவிட்டார். இதற்காகத்தானே இவ்வளவு நேரம் நிவேதா அவரை அரட்டிக் கொண்டிருப்பது.

“யாரு?”

“மாவட்ட செயலாளர் முத்துகண்ணன் தான் ம்மா…”

“கூட யார் இருந்தா?”

“அவரோட அல்லக் கைங்க தான். கட்சிக்காரங்கன்னு குறிப்பிட்டு யாரும் இல்லம்மா…”

“ஒஹ் அப்படியா?” என்றவள், இடதுபுறம் திரும்பி, “வெற்றி…” என்று அழைத்தாள்.

“நான் பார்த்துக்கறேன்…” அதுவரை மௌனமாகவே வந்த வெற்றிவேல், திருவாய் மலர்ந்தருளினான்.

அவன் பார்த்துக் கொள்வான். ஆனாலும் உள்ளுக்குள் எரிச்சல். எல்லோரும் மேடம் என்றோ சின்னம்மா என்றோ தான் அவளை விளிப்பது. ஆனால் இவன் மட்டும் அப்படி எதையும் கூற மாட்டான், வளையாபதிக்கு தவிர!

வளையாபதி மட்டுமே இவனுக்கு ‘ஐயா’. மற்ற அனைவரிடத்திலும் மொட்டையாகத்தான் பேசுவான்.

இதுபற்றி தந்தையிடமே கடுகடுத்திருக்கிறாள். அவர் தான் இவளை சமாதானம் செய்தார்.

‘அவன் அப்படித்தான் பாப்பா. மாத்த முடியாது. ஆனா சரியான விசுவாசி. விவரமானவன். உண்மையா இருக்கவன். எல்லாத்தையும் விட பயங்கரமான புத்திசாலி. இப்படிப்பட்ட ஆளையெல்லாம் பக்கத்துல வெச்சுக்கணும். முறிச்சுக்க கூடாது.’ என்றதிலிருந்து வெற்றியிடம் பெரிதாக பேசுவதில்லை.

என்ன என்றால் அதற்கு அவன் பதில் கொடுப்பான். அவ்வளவுதான்.

பேசியை எடுத்த வெற்றி, முத்துக்கண்ணனுக்கு அழைத்தான்!

“வெற்றி பேசறேன்..” இரும்பையொத்த குரல். அந்த குரலே மிரட்டுவது போலத்தான் இருக்கும். வெற்றி இவ்வாறு அழைத்தாலே வளையாபதியே நேரில் வந்து பேசுவது போல நினைக்க வேண்டியிருக்கும் எதிரில் பேசுபவர்களுக்கு!

“சொல்லுங்கண்ணே…” என்றார் முத்துக்கண்ணன்.

முத்துகண்ணனுக்கு ஐம்பது வயதுக்கு மேலிருக்கும். ஆனால் வெற்றியை ‘அண்ணா’ என்று தான் விளிப்பது. அது அவர் வளையாபதிக்கு தரும் மரியாதை. வெற்றியிடமும் அப்படியே தொடரும்.

“கூட்டம் எப்படி போச்சு?”

“நல்லா தாண்ணே போச்சு. ரெண்டாயிரம் பேர் போதும்ன்னு சொல்லி இருந்தீங்க. ஆனா அதுக்கு மேலேயே கொண்டு வந்துட்டேண்ணே.”

பொதுக்கூட்டம் என்றால் குறைந்தபட்சம் இவ்வளவு பேராவது இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக வெற்றி முத்துக்கண்ணனிடம் கூறியிருந்தான். கூட்டத்துக்கு ஆள் சேர்ப்பது என்பது மாவட்ட செயலாளர்களின் முதன்மை பணி, அவர்களிடையே. மாவட்ட செயலாளர்கள், ஒவ்வொரு வட்ட செயலாளர்களும் இத்தனை பேரை அழைத்து வர வேண்டும் என்று கூறி விடுவார்கள். வட்டம், வார்டுகளிடம் கூறி, ஒவ்வொரு வார்டுகளிலும் இத்தனை பேர் என்று அழைத்து வருவார்கள்.

இதை மீறி, தானாக கூட்டத்துக்கு வரும் கூட்டமும் உண்டு.

மாவட்ட செயலாளர்களின் வலிமையை காட்ட ஆட்களை இறக்குவதும் உண்டு. அந்த வகையில், முத்துகண்ணன் அதிகபட்சமாகவே இறக்கியிருந்தார்.

“ம்ம்ம். ஆனா வேற என்னமோ பேசிருப்பீங்க போல?” என்று கேட்ட போது, முத்துக்கண்ணனுக்கு குளிரெடுத்தது.

யார் எதை கேட்டுத் தொலைத்திருப்பார்கள் என்று! வளையாபதியின் காதுக்கு சென்றால், அவருடைய அரசியல் எதிர்காலமே கேள்விக்குறியாகிவிடுமே!

“எத சொல்றீங்க?”

“வாரிசு அரசியல் அது இதுன்னு…”

“நானா?”

“ஆமா…”

“இல்லண்ணே. யாரோ உங்ககிட்ட தப்பா சொல்லியிருக்காங்க.” அவரது குரல் தந்தியடித்தது.

“அப்படீன்னா நீங்க எதுவும் சொல்லலை…” கறாராகக் கேட்டான் வெற்றி.

“இல்லண்ணே…”

“அப்படியே இருக்கட்டும். இதை மனசுல வெச்சுக்கங்க. ஐயா காதுக்கு போச்சுன்னா நல்லா இருக்காது…” உறுதியான குரலில் கூறியவனை வித்தியாசமாகப் பார்த்தாள் நிவேதா.

ஓரிரு வார்த்தைக்கு மேல் பேசுவதில்லை. ஆனால் எதிராளிக்கு பயத்தைக் காட்டி விடுகிறான். இதற்காகத்தான் தந்தை இவனை தன்னோடு வைத்திருக்கிறாரா?

‘பரமசிவன் கழுத்திலிருந்து பாம்பு கேட்டது, கருடா சௌக்கியமா?’

ஆனால் சிவன் கழுத்திலிருந்து இறங்கினால் பார்ப்பவர்கள் எல்லாம் பாம்பென்று அடித்து கொள்வார்கள் அல்லவா! அதையும் இவன் அறிவானா?

பின்னால் திரும்பாமலேயே கூறினான்,

“இனிமே பேச மாட்டார். பேசினா பார்த்துக்கலாம்…” என்றவனை எரிச்சலாகப் பார்த்தாள். அதை திரும்பி அவளைப் பார்த்து சொல்ல மாட்டானாமாம்? அப்படியென்ன திண்ணக்கம்? அதுவும் மரியாதையாக விளிக்காமல்?

“யார்கிட்ட சொல்ற?” அவனைப் போலவே கேட்டாள் நிவேதா. வெற்றி எதுவும் பேசவில்லை.

“திரும்பி என்னை பார்த்து சொல்லு…”

மௌனமாகவே அமர்ந்திருந்தான்.

“நான் கேள்வி கேட்டா பதில் வரணும் வெற்றி.” அழுத்தமாக திரும்பவும் கேட்டாள்.

வீடு சமீபத்திருந்தது!

சேகரன், சற்று தயக்கமாக வெற்றியை பார்த்தார்.

ஆனால் வெற்றி பேசவில்லை.

அதே தயக்கத்தோடு பொதிகைக்குள் நுழைந்து காரை போர்டிகோவில் நிறுத்தினார் சேகரன்.

பொதிகை, சுமார் ஐந்து ஏக்கருக்கு பரந்து விரிந்திருக்கும் அவர்களது வீடு, அல்ல, மாளிகை!

பரம்பரை பரம்பரையாக அவர்கள் வசித்து வருவது!

வேலை செய்பவர்களுக்கு தனி குவாட்டர்ஸ், டென்னிஸ் கிரௌண்ட், இன்டோர் ஸ்விம்மிங் பூல், தனிப்பட்ட மினி தியேட்டர், சிறு கோவில், பெரிய தோட்டம், சுற்றிலும் தோப்பு என்று சகல வசதிகளையும் உள்ளடக்கியது.

கார் நிற்க, பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு இறங்கியவள், கார் கதவை அறைந்து மூடினாள். அந்த வேகம், அவளது கோபத்தை உரைத்தது.

ஆனால் வெற்றியின் முகத்தில் எந்தவிதமான மாறுதலுமில்லை!

அவள் வருவதற்காக காத்திருந்த ஈஸ்வரி, ஆலத்தை கரைத்து வைத்திருக்க, நிவேதாவின் மனதை அறியாமல்,

“அங்கேயே நில்லு கண்ணு…” என்றவர், அவளுக்கு ஆலம் சுற்ற வந்தார்.

“இப்ப இது தான்…” ‘முக்கியமா?’ என்று கேட்க பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு ஆரம்பித்தவள், ஈஸ்வரியின் முகம் பார்த்து, அடங்கினாள்.

ஊருக்கு ராஜாவாக இருந்தால் என்ன? தாய்க்கு பிள்ளைதானே!

ஒவ்வொரு பொதுக்கூட்டம் முடிந்த பின்னரும் மகளுக்கு அவர் செய்வது இது, ஆலம் சுற்றுவது.

“ஊரு கண்ணு, உறவு கண்ணு, நாய் கண்ணு, நரி கண்ணு, நல்ல கண்ணு, கொள்ளிக் கண்ணு…” என்று கூறி திருஷ்டி கழித்து, ஆலம் சுற்றி அருகிலிருந்த உதவிக்கு நின்ற பெண்ணிடம் கொடுக்க, அவள் கீழே ஊற்றினாள். அதை தாண்டி வந்தாள் நிவேதா.

பின்னாலேயே பொதுக் கூட்டத்தில் போர்த்தப்பட்ட பட்டு சால்வைகளையும், மாலைகளையும் சுமந்து கொண்டு சேகரன் வந்தார்.

முன்னர் வளையாபதிக்கு வரும் சால்வைகள், இப்போதெல்லாம் நிவேதாவுக்கும். அதை பார்க்கையில் ஈஸ்வரிக்கு மிகுந்த பெருமை தான்.

விடுவிடுவென்று நடந்து சென்று சோபாவில் தொம்மென்று கால் மேல் காலிட்டு அமர்ந்த தோரணையில் இன்னும் குறையாத அவளது கோபம் வெளிப்பட, அமர்ந்திருந்த வளையாபதி என்னவென்று வெற்றிவேலை பார்க்க, அவனது முகத்திலிருந்து அவரால் எதையும் கணிக்க முடியவில்லை. உடன் அமர்ந்திருந்தார் குண்டலகேசி, வளையாபதியின் சகோதரர். இருவரும் நகமும் சதையும் போல. வளையாபதியின் நிழல். ஆனால் அரசியலில் அல்ல! வியாபாரம்… இவர் தொடாத துறைகளில்லை. வளையாபதியின் மகன் சித்தார்த்தின் வியாபார குரு. இவருக்கும் இரண்டு மகன்களும் ஒரு மகளும் உண்டு. அனைவரும் ஒரே வீட்டில் தான் வசித்து வருகின்றனர், கூட்டுக் குடும்பமாக!

அதனால், இருக்கும் ஒவ்வொருவரும் பவர் பாயின்ட் தான்!

இந்த சுழலில் யாரிடமும் சிக்காமல் தப்பிக்க வெற்றி கையாள்வது மௌனம் மட்டுமே!

“என்னடா பாப்பா? ரொம்ப கோபமா இருக்க மாதிரி தெரியுது. எவன் உன்கிட்ட வாலாட்டினவன்? சொல்லு… ஒட்ட நறுக்கிடலாம்…” என்ற வளையாபதியை முறைத்த நிவேதா,

“அப்படீன்னா இவனை முதல்ல நறுக்கி வைங்க.” என்று வெற்றியை காட்ட, வேதாளம் திரும்பவும் முருங்கை மரம் ஏறியிருப்பது புரிந்தது.

மெளனமாக நின்று கொண்டிருந்த வெற்றி அதற்கும் எந்தவிதமான முக மாறுதலையும் காட்டவில்லை.

“என்ன பாப்பா? என்னாச்சு?” என்று அவளிடமே கேட்டார். வெற்றியின் மீது குற்றசாட்டுக்கள் இவள் வைப்பது புதிதா என்ன?

“எல்லாரும் ஒழுங்கா மரியாதையா மேடம், சின்னம்மான்னு கூப்பிடறாங்க. கேக்கறதுக்கு முன்னாடி பதில் சொல்றாங்க. இவனுக்கு மட்டும் என்ன? இவன் என்ன பெரிய…” என்று ஆரம்பித்தவள், நிறுத்திக் கொண்டாள், ஈஸ்வரியின் முகத்தைப் பார்த்து. குண்டலகேசி எதுவும் பேசாமல் வளையாபதியின் முகத்தை பார்த்தார். அவர் ஈஸ்வரியின் முகத்தை பார்த்தார்.

அவருக்கு கெட்ட வார்த்தைகள் பேசுவது பிடிக்காது. அரசியல் பக்கம் மகளை அனுப்ப அவர் தயங்கியதும் அதற்காகத்தான். தனிப்பட்ட மனிதரின் குணங்களை மாற்றக் கூடியது அரசியல் என்பது அவரது எண்ணம். அதை உறுதிபடுத்த நிவேதா பிரியப்படவில்லை. ஈஸ்வரி இல்லாமலிருந்தாலும் அவள் அதை செய்ய மாட்டாள். ஆனால் கோபம் மனிதனை எப்படி வேண்டுமானாலும் மாற்றுமல்லவா!

“பாப்பா… கூட்டம் முடிஞ்சு ரொம்ப டயர்ட்டா இருப்படா. போ… போய் சாப்பிட்டுட்டு ரெஸ்ட் எடு…” என்று அவளை அனுப்ப முயன்றார்.

“ஏன் கட் பண்ணி அனுப்ப நினைக்கறீங்க ப்பா? இவனை ஒரு வார்த்தையாவது சொல்லுங்க…” அழுத்தமாக அமர்ந்தாள் நிவேதா. அப்போதும் எந்தவிதமான ரியாக்ஷனையும் காட்டாத வெற்றிவேலை பார்க்கும் போது அவளுக்கு இன்னும் எரிச்சலாக இருந்தது.

“ஈஸ்வரி… என்ன சும்மா நின்னுட்டு இருக்க? பாப்பா பசில இருக்கும்ல…” என்று மனைவியை சப்தமாக கடிய, நிவேதாவின் கோபம் இன்னும் கூடியது.

இவனென்ன அப்படி பெரிய இவன்? விமர்சனங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவனா?

ஆனால் அதற்கும் மேல் தந்தையிடம் பேச முடியாது. இதற்கும் மேல் பேசினால், அவரது கோப முகத்தைத்தான் பார்க்க நேரிடும். பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு எழுந்தவள், அவனை முறைத்துக் கொண்டே போனாள். குண்டலகேசியும் அவளது முறைப்பிலிருந்து தப்பவில்லை.

ஆனால் எதற்கும் எதிர்வினை காட்டவில்லை வெற்றி. சிறு முக சுருக்கமோ, புருவ நெரிப்போ கூட இல்லை. கல்லென இருந்தது அவனது முகம், எப்போதும் போல!

நிவேதா போனபின் வெற்றியிடம் திரும்பினார் வளையாபதி.

“கூட்டம் எப்படி போச்சு வெற்றி?” என்று கேட்க,

“நல்லா போச்சுங்கய்யா. மேடமுக்கு கான்பிடன்ஸ் லெவல் முன்ன விட கூடியிருக்கு. முத்துகண்ணன் நாம வாரிசு அரசியல் பண்றோம்ன்னு யார்கிட்டயோ பேசி இருக்கார். நான் கூப்பிட்டு வார்ன் பண்ணிருக்கேன்.” என்றவனை பார்த்த வளையாபதி,

“இன்னொரு தடவை பேசினா, ரெண்டு தட்டு தட்டிடு…” என்றார்.

“சரிங்கய்யா…” என்றான் வெற்றி.

“கூட்டம் எப்படி?” குண்டலகேசி கேட்டார்.

“முத்துகண்ணன் கிட்ட ரெண்டாயிரம் பேருக்கு சொல்லி இருந்தேன். ஆனா ரெண்டாயிரம் பேருக்கு மேல கூட்டிட்டார். கூட்டம் கொஞ்சம் பெருசாவே போச்சு. கவர் பண்றதுக்கு நிலா டிவி, நியுஸ் மிரர் தவிர எல்லா டிவியும் வந்தாங்க.”

“ஏன் அவனுங்க வரலையாம்?” இது வளையாபதி.

“டெக்னிக்கல் பால்ட்ன்னு சொன்னாங்கய்யா. அடுத்த கூட்டத்துக்கு வரலைன்னா வார்ன் பண்ணிடலாம்…” என்றான் வெற்றி.

புருவத்தை நீவியபடி, “இப்பவே பண்ணிடு…” என்றார் வளையாபதி.

“சரிங்கய்யா…” என்றான் வெற்றி.

“வேற யார் என்ன பேசினாங்க?” என்று கேட்க, வெற்றி முழுவதுமாக கூறி முடித்தான். கவனமாக கேட்டுக் கொண்டார் வளையாபதி, குண்டலகேசியும். அடுத்து செய்ய வேண்டியவைகளை வெற்றியிடம் கூறினார். அதை அவனும் கவனமாக கேட்டுக் கொண்டான்.

“நிவேதா இப்படியெல்லாம் பேசறான்னு தப்பா நினைக்காத வெற்றி. உன்னை நம்பி தான் அவளை இந்த மாதிரி பொது கூட்டத்துக்கு அனுப்பறேன். பாதுகாப்பு பர்பெக்ட்டா இருக்கணும்.” அழுத்தமாக கறாராக கூறி முடித்த வளையாபதியை அதே அழுத்தத்தோடு பார்த்தான் வெற்றி.

“கவலைப்படதீங்கய்யா…” என்றான் ஒற்றை சொல்லாக!

“கொஞ்சம் பாப்பாவ அனுசரிச்சு போய்க்க வெற்றி…” குண்டலகேசி தயக்கமாக கூற, அவரை அழுத்தமாக திரும்பிப் பார்த்தார் வளையாபதி.

அதற்கு பதிலெதுவும் கூறவில்லை அவன்.

அவனது பேசும் முறை என்பது அதுதான். தூரத்து சொந்தம் என்பதால், பனிரெண்டு வயது முதலே பொதிகையில் தான் வளர்ந்தான். தாய் தந்தை இல்லாதவனை தன் பொறுப்பில் எடுத்துக் கொண்டிருந்தார் வளையாபதி.

படித்தான்… வளையாபதியின் உணர்வுகளும், செயல்களும், உறவுகளும் மட்டுமே அவனது சிலபஸ். முழுக்க முழுக்க அவரது நிழல் பிம்பம் அவன். சில சமயங்களில் குண்டலகேசியும் கூட, வளையாபதியின் மனநிலையை அறிந்து கொள்ள வெற்றியை நாடுவார். அந்தளவு வளையாபதியின் உணர்வுகளை அறிந்தவன்.

“வெற்றிக்கு தெரியும் கேசி. பாப்பாவுக்கு இன்னும் சிறுபிள்ளைத்தனம் போகல…” என்றவரை சற்று வியப்பாக பார்த்தார் குண்டலகேசி. நிவேதாவை விட வெற்றிக்கு அவர் தரும் முக்கியத்துவம் அவருக்கு சரியாக படவில்லை.

நெருடியது!

“ம்ம்ம்..” என்றவர் அதற்கும் மேல் பேசவில்லை.

வெற்றியை முடிக்க எதாவது காரணம் கிடைக்காமலா போய்விடும்?