நினைவு தூங்கிடாது 14

நிஜம் 14

“ஏன் கார்த்தி அம்மு இறந்துட்டான்னு எங்கிட்ட பொய் சொன்ன? அப்ப அந்த பொண்ணு பிருந்தா எங்க? எதுக்காக என்னை ஏமாத்தின?” 

கார்த்திக்கிடமிருந்து எந்த பதிலும் வரவில்லை. மௌனம் மட்டுமே பதிலானது. ஆனால் அவனது கூர்மையான கண்கள், ஈஸ்வரனை குற்றம் சாட்டிக் கொண்டிருந்தது. அதில் ஈஸ்வரின் கோபம் இன்னும் ஏறியது.

“எதுக்கு என்னை ஏமாத்தின? என்னோட அம்மு இறந்துட்டான்னு ஏன் பொய் சொன்ன? ஊர்ல இருக்க எல்லாரும் பேசுவதை பார்த்தால், அவள் உயிரோடிருக்கிறது எல்லாருக்கும் தெரியும். என்னை மட்டுமே ஏமாத்தி இருக்க? டேமிட்! வாயைத் திறந்து பதில் சொல்லு.” கோபத்தில் கொந்தளித்தான்.

“என்ன பதில் சொல்லணும் ஈஸ்வர்? எதுக்கு பதில் சொல்லணும்? அவ உயிரோட இருக்குறது தெரிஞ்சிருந்தா, என்ன செய்திருப்ப? உலகத்தில் எந்த மூலையில் இருந்தாலும், அவளைத் தேடி போயிருப்ப. அவ உடம்பில் கொஞ்ச நஞ்சம் ஒட்டியிருந்த, உயிரையும், நிம்மதியையும் மொத்தமாக எடுத்திருப்ப.” என கோபத்தில் வெடித்து சிதறி இருந்தான் கார்த்திக். ‘இவனிற்கு என்மேல் எதற்கு இவ்வளவு கோபம்?’ என புரியாமல் விழித்து நின்றான் ஈஸ்வர்.

“நான் சொன்னதும் யாரிடமும் விசாரிக்காமல் போனது என்னோட தப்பா? உனக்கு அவ மேல கொஞ்சமாவது அக்கறை இருந்திருந்தால் விசாரிக்காமல் இருந்திருப்பயா? ஒரு பொண்ணு கழுத்துல மஞ்சள் கயிற கட்டிட்டு, அவள அம்போன்னு விட்டுட்டு போய், ஆறு மாசம் கழிச்சு சாவகாசமாக வந்து அவளை பத்தி கேட்கிற. அவளைப் பற்றி பேசுவதற்கான தகுதி கூட இல்லாத உன்கிட்ட எதுக்கு நான் அவளைப் பத்தி சொல்லணும்?”

‘கார்த்திக் கேட்பதும் சரிதானே. இவன் சொன்னால் நான் ஏன் யாரிடம் அம்முவை பற்றி விசாரிக்காமல் போனேன்? அட்லீஸ்ட் அவளுடன் சுற்றித்திரிந்த, அந்த வாண்டுகளிடமாவது கேட்டிருக்க வேண்டுமோ?’ என சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த ஈஸ்வர், கார்த்திக் தாலியை பற்றி பேசவும் திகைத்துப்போய், “உனக்கு எப்படி தெரியும்? அம்மு சொன்னாளா?” என சந்தேகம் எழுப்பினான்.

ஏனென்றால் தான் தாலி கட்டியது வெளியே தெரிந்திருந்தால், தன் வீட்டிலிருந்து தன்னிடம் கேள்வி எழுப்பி இருப்பார்கள். இன்றுவரை யாரும் அவனிடம் அதை பற்றி ஒரு வார்த்தை கேட்கவில்லை.

அதுவுமில்லாமல் இப்போது அவள் திரையுலகில் முன்னணியிலிருக்கும் நட்சத்திரம். அவளுக்கு லேசான தலைவலி வந்தால்கூட, செய்தியாக மாறிவிடும் அபாயம் உண்டு. இன்றுவரை அவளது திருமணத்தை பற்றிய எதிர்பார்ப்பு நிலவி வருகிறது. ரிஷியுடன் மட்டுமே கிசுகிசுக்கப்படுகிறாள். தன்னுடனான திருமணச் செய்தி பரவியிருக்கும் பட்சத்தில், அது தலைப்புச் செய்தியாக மாறியிருக்கும். அதனாலேயே இந்த விஷயம் யாருக்கும் தெரியாது என ஈஸ்வர் எண்ணியிருந்தான். அதைப்பற்றி கார்த்தி கேட்கவும் திகைத்துப் போனான்.

அவ்வளவு நேரம் கோபத்தோடு பேசிக் கொண்டிருந்த கார்த்திக், ‘உனக்கு எப்படி தெரியும்?’ என்ற மூன்று வார்த்தையில் வெறுமை நிலையை அடைந்தான். “உனக்குத் தெரியாது ஈஸ்வர், நான் அவளை எவ்வளவு விரும்பினேனென்று. அவள் ஒரு குழந்தை. யார் மனதையும் புண் படுத்த தெரியாத தேவதை. பத்து வருஷமா அவளை இங்கே சுமந்தேன்” என்றான் மார்பில் கை வைத்து.

“அவள் என்னை மாமா என்று உரிமையாக அழைக்கும்போது வானத்தில் பறப்பேன். தூரத்திலிருந்து அவள் செய்யும் குறும்புகளை ரசிப்பேன். நெருங்கி சென்று என் காதலை சொல்லவில்லை. ஏன்னென்று நீ கேட்கலாம்? அவளுக்கு படித்து பெரிய ஆளாக வேண்டுமென்று ரொம்ப ஆசை. என் காதல் அவள் படிப்பை எந்த விதத்திலும் பாதித்து விடக்கூடாது என விலகி இருந்தேன். அவள் இயல்பு மாறாமல், கடைசிவரை சந்தோஷமாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும், என மலையளவு ஆசை வைத்திருந்தேன். ஆனால் நீ வந்து அதை தரைமட்டமாக்கிட்ட.” என கூறி கொண்டிருந்தவனின் வெற்று குரல், சிறிது சிறிதாக உஷ்ணத்தில் ஏறியது.

“நீ வந்த பத்து நாளில் அவளை முழுதாக இழந்துவிட்டேன். நீ வந்தது மட்டுமில்லாமல், உன் பொறுக்கி பிரிண்ட்ஸையும் வரவைத்த. அவர்களிடம் ‘நம்ம ஊரு பெண்கள் மாட்டிக் கொள்ளக்கூடாது’ என அவர்கள் இருந்த ஐந்து நாளும் அவர்களை பின் தொடர்ந்தேன்.” ஈஸ்வர் இடையில் பேச முயற்சி செய்ய, அவனைத் தடுத்து தொடர்ந்தான் கார்த்திக்,

“உன் பிரெண்ட்ஸை ரொம்ப நல்லவர்கள், வல்லவர்கள் என்று சொல்ல போற. ஆனால் உன் நம்பிக்கைக்கு தகுதியானவர்கள் அவர்கள் இல்லை. உனக்குத் தெரியாமல் அந்த இரண்டு பொறுக்கிகளுக்கும் பல கருப்பு பக்கங்கள் உண்டு. நான் முழுதாக பேசி முடித்த பிறகு நீ பேசலாம்.” எனக்கூறி ஈஸ்வரின் முகம் பார்த்தான். அதில்,’நீ சொன்னதை ஒத்துக் கொள்ள மாட்டேன்’ மறுப்பின் சாயல். 

ஈஸ்வரை பொருத்தவரை அவன் நண்பர்கள்,’மனிதர்களிடம் தராதரம் பார்த்தே பழகுவார்கள். பெண்களை நல்ல முறையில் பார்க்க மாட்டார்கள். அவர்கள் பார்வை பெண்களின் உடலை மேயும். அதேநேரம் தன்னை விரும்பி வரும் பெண்களிடம் மட்டுமே, உறவு வைத்துக் கொள்வார்கள்.’ என்பது அவனது கணிப்பு. தன் மனதில் ஆழப்பதிந்துவிட்ட அம்மு என்ற பெண், அவர்கள் கண்களில் தவறாக படக் கூடாது என்பதே ஈஸ்வரனின் எண்ணமாக இருந்தது. அவனது கணிப்பிற்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் அவனது நண்பர்கள் என்பது தெரியாமல் போனது யாரின் குற்றம்?

†††

கார்த்திக்  தொடர்ந்தான், “திருவிழா அன்று பிருந்தாவை தவறாக தொட முயற்சி செய்த உன் பிரண்டை, அம்மு அடித்துவிட்டாள். அந்த நிமிடம் மட்டும் அவர்களிடமிருந்து அம்முவை காப்பாற்ற முடிந்தது. பிருந்தாவுடன் உனக்கு திருமணம் பேசி முடித்தது எனக்கு அதிர்ச்சிதான். அதில் தலையிட எனக்கு உரிமை இல்லை. அதனால் பேசாமல் நடப்பதை வேடிக்கை பார்த்தேன். மணமகளாக பிருந்தாவை கண்ட உன் நண்பர்கள் முகத்தில் அதிர்ச்சி. அம்முவையும் பிருந்தாவையும் காணும் அவர்களின் கண்களில் வஞ்சம் இருந்தது. பிருந்தாவை உனக்கு திருமணம் பேசி முடித்ததால், அவர்களால் தொல்லை வராது என தப்புக்கணக்கு போட்டுவிட்டேன்.

நிச்சயம் முடிந்த அன்றே நீங்கள் கிளம்புவதை கண்டு, உலகத்திலேயே அதிகமாக மகிழ்ந்தது நானாகத்தான் இருக்கமுடியும். அந்த மகிழ்ச்சி சிறிது நேரத்திலே தவிடுபொடியானது உன்னால். அம்முவை தேடி அலைந்த என் கண்கள் கண்டது,’நான் உயிராக விரும்பிய பெண்ணிற்கு என் அண்ணன் கட்டாய தாலி கட்டுவதை.’ நான் அங்கு வரும் முன் அனைத்தும் கை மீறி இருந்தது. நீ திரும்பியும் பார்க்காமல் அவளை அம்போ என விட்டுவிட்டு சென்றுவிட்டாய். நானும் இருந்த மனவருத்தத்தில் அவள் அங்கிருந்து சென்றதை கவனிக்கவில்லை.” இப்போது மீண்டும் குரல் வெறுமையானது.

“அம்மு இறந்துட்டான்னு ஏன் பொய் சொன்னேன்னு கேட்ட? நான் சொன்னது பொயில்லை. உருவம் மட்டுமே அம்மு. ஆனால் அவளின் பழைய துருதுருப்பு, குழந்தைத்தனம், உயிர்ப்பு என அனைத்தும் இறந்துபோய் நாலு வருஷமாச்சு. இப்போ இருக்கிறது மித்ரா, வெறும் மித்ரா மட்டுமே.  அவள் உலகத்திலேயே இல்லை என்று உன்னிடம் கூறினால், நீ அவளைத் தேட மாட்டாய் என்று கணித்தேன், அதுவும் சரியாக வேலை செய்தது. தானாக உன்னிடம் வந்து மாட்டிக் கொண்டாள்.” ஒரு விரக்தி புன்னகை உண்டானது இருவரிடமும்.

“நீ விட்டுச் சென்ற பிறகு அவள் வாழ்வில் நடந்த அனைத்தும் கொடூரமும், கசப்புகள் மட்டுமே. அன்றைய தினம் அவள் வாழ்வையே புரட்டிப் போட்டு விட்டது. இப்போது அவளுடைய இயல்பை தொலைத்துவிட்டு நடைப்பிணமாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாள். அவளின் அரிதாரம் பூசிய புன்னகை முகத்திற்கு பின், மறைக்கப்பட்ட எத்தனை வழிகள் உள்ளது என்று உனக்குத் தெரியுமா? அவள் இழந்த இழப்புகளின் எண்ணிக்கை தெரியுமா? அவளின் இழப்புகளுக்கு முக்கிய காரணம் நீதான் என்று தெரியுமா?” தொடர்ந்து கேள்வி எழுப்பினான். அதில் ஒரு கேள்விக்கு கூட ஈஸ்வரனிடம் பதிலில்லை. 

கார்த்தி கூறியது, அம்முவின் விலகல் (தன்னை யாரென்றே தெரியாதது போல் நடந்து கொள்வது) என அனைத்தையும் கூட்டிக் கழித்துப் பார்த்த ஈஸ்வருக்கு, ஏதோ பெரிதாக நடந்துள்ளது என்பது மட்டும் புரிந்தது. அது என்ன என கார்த்தியிடமே கேட்க முடிவு செய்தான். 

“நான் சென்ற பிறகு என்ன நடந்தது? அம்முவின் அம்மாவும் சகோதரியும் எங்கே? ரிஷி அவள் வாழ்வில் எங்கே நுழைந்தான்? அமிர்தா என்ற என்னுடைய அம்மு எங்கு தொலைத்தாள்? அவள் ஏன் இங்கு வர மறுத்தாள்? அவளை இங்க கூட்டிட்டு வரதுக்கு நான் எவ்வளவு பாடுபட்டேன்னு உனக்கு தெரியுமா?” என தன் இயல்பையும் மீறி, வரிசையாக கேள்விகளை அடுக்கினான் ருத்ரேஸ்வரன்.

அது அனைத்திற்கும் பதில் தெரிந்தாலும், கார்த்தியால் அம்முவின் கடந்த காலத்தை வெளிப்படுத்த முடியாது. அந்த உரிமை அவளுக்கு மட்டுமே உண்டு. 

“சாரி ஈஸ்வர் நீ கேட்ட எல்லா கேள்விக்கும் எனக்கு பதில் தெரியும். ஆனால் நான் சொல்ல மாட்டேன். அதை சொல்வதற்கான உரிமை அவளிடம் மட்டுமே உண்டு. முடிந்தால் அவளிடமிருந்து உண்மையை வாங்கிக்கொள். ஒன்றுக்கான விடையை மட்டும் என்னால் சொல்ல முடியும்.”

‘என்ன?’ என்ற பார்வை ஈஸ்வரனிடம்.

“விருது வாங்கும் நிகழ்ச்சியில் நீ அவளை பார்த்தது மட்டுமே தற்செயலாக நடந்தது. அதன் பிறகு நடந்த அனைத்தும் அம்முவால் திட்டமிடப்பட்டு நடந்தது. உன் பொறாமையை தூண்டி, உன்னை இந்த கிராமத்திற்கு வரவைத்தது, முற்றிலும் திட்டமிடப்பட்ட ஒன்று. அனைத்திற்கும் விடை சொல்லக் கூடிய ஒரே ஆள்” யார் என்று கூறாமல், கார்த்திக் அந்த இடத்திலிருந்து கிளம்பினான். 

அந்த இடத்திலேயே ருத்ரேஸ்வரன் தேங்கினான். என்ன நடந்தது என அவனால் கணிக்ககூட முடியவில்லை. இதற்கு விடை சொல்லக்கூடிய ஆட்கள் என்று பார்த்தால் மித்ரா, ரிஷி மட்டுமே. ரிஷியிடம் கேட்க தன்மானம் இடம் கொடுக்கவில்லை. அதுவும் இல்லாமல் வேற ஒருவர் தங்களுக்குள் வருவதை அவன் விரும்பவில்லை.

மித்ரா தன்னிடம் நின்று பேச மாட்டாள் என்பது நிச்சயம். ‘எந்த தடைகளும் இல்லாமல் அவளை என்னுடன் பேச வைக்க வேண்டும். அதற்கு என்ன வழி?’ என சிந்தித்தவனின், மூளை காட்டிக்கொடுத்த ஒரே வழி ‘அவளை கடத்துவது.’

†††

சூட்டிங் வேலைகள் ஒரு பக்கம் படுவேகமாக நடந்து கொண்டிருந்தது. நம் நாயகர்கள் அனைவரும் சோகம் பாதி, சந்தோஷம் பாதி கலந்த கலவையாக தங்கள் வாழ்க்கையை பசுஞ்சோலையில் ஆரம்பித்திருந்தனர்.

‘அம்முவை கடத்த வேண்டும்’ என ருத்ரா முடிவு செய்துவிட்டால் தாமதமாகுமா? 

ஒரு இரண்டு நாட்கள் அவள் வீட்டையே கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தான். ஒருவழியாக இரண்டு நாட்களுக்கு பிறகு மித்ரா ரேகாவுடன் ஆற்றங்கரைக்கு குளிக்க சென்றாள்.

ரேகா உடன் இருக்கும் போது எவ்வாறு அவளை கடத்துவது என யோசித்துக் கொண்டிருந்தான். சரியாக அந்த நேரம் அலைபேசியில் ஒரு அழைப்பு வர, அதை ஏற்று பேசிக்கொண்டே ரேகா பின் தங்கினாள்.

அந்த நேரத்தை தனக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொண்டான் ருத்ரேஸ்வரன். அம்முவின் முன் நின்று,”எனக்கு உன் கூட பேசணும் அம்மு.”

“உன் கூட பேச எனக்கு ஒன்றுமில்லை ருத்ரா” என அவனை தவிர்த்து செல்ல முயன்ற பெண்ணை, தடைசெய்த ருத்ராவின் கரம், தன் பாக்கெட்டில் வைத்திருந்த மயக்க மருந்து கலந்த, கைக்குட்டையை அவள் முகத்தில் வைத்து அழுத்தினான். அதை சுவாசித்த மித்ரா அவன் மேலேயே மயங்கி சரிந்தாள்.