மனதோடு மனதாக – 3

short-mehandi-design-pinterest-mandala-short-mehndi-design-jpg

3

வெண்ணிலாவும் ஜீவிதாவும் அறைக்குள் அமர்ந்திருக்க, திடீரென்று மேளம் கொட்டும் சத்தமும், வெளியில் அனைவரின் பரபரப்புக் குரல்களும் கேட்க, ஜீவிதா, முகம் இறுக, உடல் விறைத்து நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள்.. அவளது முகத்தினில் ஒரு பதட்டம்.. அவளது முகத்தைப் பார்த்த வெண்ணிலாவிற்கு அவளது செய்கை ஒன்றுமே புரியாமல் குழம்பி, தோளைக் குலுக்கிவிட்டு, எழுந்து கண்ணாடியில் தன்னைச் சரிப்பார்த்துக் கொண்டு வெளியில் செல்லத் தயாராக நின்றாள்.

சிறிது நேரத்தில் திலீபன் அவசரமாக அறைக்குள் நுழைந்து, “வெண்ணிலா.. மாமா வீட்டுல எல்லாம் வந்துட்டாங்க.. நீ இன்னும் மாமாவை நேர்ல பார்க்கல தானே.. வா.. வா..” ஆவலாக வெண்ணிலாவை அழைக்க,

“அப்படியா? இதோ வரேன்..” துள்ளிக் கொண்டு, தனது மொபைலுடன் வெளியில் சென்றவள்,

“நான் மாமாவுக்கு ஆரத்தி எடுக்கும்போது போட்டோ எடுண்ணா..” என்றபடி தனது மொபைலை திலீபனிடம் தந்து விட்டு, மாப்பிள்ளையின் வரவிற்காக காத்திருந்தாள்..

வெண்ணிலாவின் தலையை பூரணி ஒதுக்கிவிட்டு, “மாமா வீட்டு ஆளுங்கக்கிட்ட துடுக்கா எதுவும் பேசிடாதே கண்ணம்மா.. மாமா ஆரத்தி எடுக்கற தட்டுல என்ன போடறாங்களோ அதை வாங்கிக்கோ.. பெரியம்மா சொல்றாங்கன்னு எதையும் கேட்கக் கூடாது. என்ன?” அவளிடம் மென்மையாகக் கேட்க,

“சரிம்மா.. நான் கேட்க மாட்டேன்.. பெரியம்மாவும் சும்மா சொல்றாங்கன்னு எனக்குத் தெரியும்..” தலை சாய்த்து பூரணியிடம் சொன்னவளின் கன்னத்தைத் தட்டியவர்,

“சரி.. அங்க பெரியம்மா ஆரத்தி தட்டை எடுத்துட்டு வராங்க பாரு.. போய் சமத்தா எடுத்துட்டு வா.. நான் உள்ள போறேன்..” என்ற பூரணி ஒதுங்கிக் கொள்ள, வெண்ணிலா, வரும் ஆர்யனைப் பார்க்க ஆவலுடன் நின்றாள்.

“நிலாக் குட்டி.. இந்தா ஆர்த்தி தட்டு..” அவளது கையில் ஒரு தட்டைக் கொடுத்து,

“அழகா இருக்கடி என் ராஜாத்தி..” என்றபடி நெட்டி முறிக்க, மண்டபத்தின் வாயிலில் ஒரு காரும் வேனும் வந்து நிற்க, வெண்ணிலாவின் அருகில் திலீபன் மாலையுடன் நின்றுக் கொண்டான்..

கவினைத் தூக்கிக் கொண்டு, ஆர்யன் காரில் இருந்து இறங்கவும், “அங்க பாரு நிலா.. அது தான் மாமா.. எப்படி இருக்காங்க?” திலீபன் கேட்க,

“சூப்பரா இருக்கார்ண்ணா.. ஹையோ.. என்ன ஹைட்டு.. என்ன ஃபிட்டு.. ஜிம்முக்கு எல்லாம் மாமா போவாரா? அதைப் பத்தி கேட்டியா? செம ஸ்மார்ட்.. செம ஹான்ட்சமா இருக்காரு. ஆனா.. அவரை விட அந்தக் குட்டி பையன் க்யூட்டா இருக்கான்.. நான் அவன் கூட ஃப்ரெண்ட் ஆகி விளையாடப் போறேன்..” வெண்ணிலா சொல்லவும்,  

“நீ எல்லாம் இருக்கியே..” என்றபடி அவளது கன்னத்தைத் தட்டியவன்,

“சரி வா.. மாமா வராங்க பாரு.. நான் மாலை போடறேன்.. நீ ஆரத்தி காட்டு..” என்ற திலீபன், அவளது கையைப் பிடித்துக் கொண்டு, ஆர்யனின் முன்னே சென்று நின்றான்..

திலீபன் மாலைப் போடவும், வெண்ணிலா ஆரத்தித் தட்டை ஆர்யனின் முன்பு காட்ட, ஆர்யனின் பார்வை அவள் மீது பதிந்தது.. குமரியாக இருந்தாலும், அவளது முகத்தில் இருந்த குழந்தைத் தனத்தையும், தன்னைக் கண்ட நொடி, அவளது முகத்தில் தோன்றிய அந்த நிறைவையும் கண்டவனின் கண்கள் அவளிடமே ஒட்டிக் கொண்டது.. அவனது உயரத்திற்கு அவள் கைகளைத் தூக்கி ஆரத்தி காட்டுவதையும், அந்த கைகள் சென்ற திசைக்கு அவளது விழிகள் சுழல்வதைப் பார்த்தவனின் இதழ்கள், தன்னை அறியாமலேயே புன்னகையை பூசிக் கொண்டது..

ஆரத்தி எடுத்து முடித்தவளை, “நிலாக் குட்டி.. மாமாவுக்கு ஆரத்தி பொட்டு வைடா..” சுபத்ரா சொல்லவும், அவனது அருகே சற்று நெருங்கி, எம்பி அவனுக்கு பொட்டு வைக்க, தனது அருகில் தெரிந்த அந்த பால்நிலா முகத்தில் அவனது கண்கள் கட்டுண்டு போனது.. பொட்டு வைத்து தனது முன்பு நகர்ந்து நின்ற அந்த பெண்ணவளைப் பார்த்தவனுக்கு மேலும் சுவாரஸ்யம் பிறந்தது..  

தட்டை அவன் முன்பு நீட்டி, புருவத்தை உயர்த்தி, கண்களால் அவனிடம் தட்டைக் காட்ட, ஆர்யனுக்குள் ஏதோ ஒரு குறுகுறுப்பு.. ஏனோ அவளிடம் வம்பு வளர்க்கவும் தூண்டியது..

அவன் அமைதியாக நின்று அவளை வேடிக்கைப் பார்க்க, சிறிய தங்க காசை எடுத்து விஷ்ணுப்ரியா அவனிடம் கொடுக்கவும், “இருக்கா அவங்க வாயத் திறந்து என்ன வேணுமோ கேட்கட்டும்.. அப்பறம் தட்டுல போடலாம்..” ஆர்யன் விஷ்ணுப்ரியாவிடம் கேலியாகச் சொல்லவும்,

“ஹான்.. என்ன வேணுமோ அதைக் கேட்கலாமா?” கண்கள் மின்ன இதழில் தோன்றிய குறும்புப் புன்னகையுடன் கேட்க, ஆர்யன் ‘கேளுங்க’ என்று தலையசைக்கவும்,   

மீண்டும், “நான் என்ன வேணா கேட்கலாமா?” வெண்ணிலாவின் கண்கள் குறும்பில் மின்னியது..

“ஹான்.. கேட்கலாமே.. நீ கேளும்மா.. என்ன வேணுமோ கேளு.. உனக்கு செய்யாம அவன் யாருக்கு செய்யப் போறான்?” சேகர் எடுத்துக் கொடுக்க, அவளது பார்வை ஆர்யனிடமே குறும்புடன் நிலைத்திருக்க, 

“கேளு நிலா.. மாமாகிட்ட நல்லா வெயிட்டா கேளு.. நம்ம டீலை நியாபகம் வச்சிக்கோ..” திலீபனும் ஒத்து ஊதவும், குறும்புடன் திலீபனை அவள் திரும்பிப் பார்க்கவும்,

“என்ன அப்போ சொன்னது போல சாக்லேட் தான் கேட்கப் போறியா?” மேடை ரகசியம் போல அவளிடம் கேட்ட திலீபனின் கேள்வியில், அவள் ‘ஆம்’ என்று தலையசைக்க, ஆர்யனின் இதழ்கள் புன்னகையில் மேலும் விரிந்தது..

“அப்போ சாக்லேட் கொடுத்தா தான் என்னை உள்ள விடுவியா?” அவர்களது ரகசியம் கேட்டு அவன் வம்பு வளர்க்க,

“ஆமான்னு நான் சொன்னா?” அவளது பதில் கேள்வியில், திலீபன் அவளைப் பார்த்து சிரித்து, 

“ஒரே ஒரு சாக்லேட் கொடுத்தா கூட அவ சந்தோஷமா வாங்கிப்பா மாமா.. ஏன்னா அவ ஒரு அமுல் பேபி..” திலீபனின் பதிலில், ஆர்யன் சிரித்துக் கொண்டே சேகரைப் பார்த்து,

“மாமா.. சாக்லேட் இருக்கா?” எனவும்,

“இருடா.. நான் தரேன்..” தனது உடன்பிறப்பு மண்டபம் வந்ததில் இருந்தே புன்னகை முகமாக இருப்பதைப் பார்த்த விஷ்ணுப்ரியாவிற்கு மகிழ்ச்சி தொற்றிக் கொள்வதாய்.. அவர்கள் தட்டுக்கு வைக்க எடுத்துக் கொண்டு வந்த சாக்கலேட்களை எடுத்து ஆர்யனிடம் நீட்டவும்,

அதை அவளுக்குக் காட்டியவன், “என்ன ஓகே வா? எல்லாமே கேட்பரிஸ் தான் போல இருக்கு.. இதுல ஒண்ணு வேணுமா? இல்ல.. அப்படியேவா?” அதை இப்படியும் அப்படியும் திருப்பிப் பார்த்து, வெண்ணிலாவைப் பார்க்க,

“செம்ம மாமா.. அப்படியே கொடுத்தாலும் ஓகே தான்.. ஒண்ணே ஒண்ணு கொடுத்தாலும் ஓகே தான்.. ஆனா.. ஒரே ஒரு சாக்கலேட் கொடுக்கறதுக்கு உங்களுக்கு மனசு வராது.. ஏன்னா நீங்க ரொம்ப தாராள மனசு உள்ளவங்க..” அவள் கண்களை விரிக்கவும், சிரித்துக் கொண்டே தட்டில், முதலில் விஷ்ணு கொடுத்த தங்கக்காசைப் போட்டவன், அவளது கையில் அந்த சாக்லேட்கள் அடங்கிய கவரைக் கொடுக்க,

“வாவ் மாமா.. சோ க்யூட். சூப்பர்.. தேங்க் யூ.. இப்போ நீங்க உள்ள போகலாம்..” என்றபடி நகர்ந்து வழி விட்டவள்,

“டேய் அண்ணா.. இதை பத்திரமா வச்சிக்கோ.. எங்கயாவது நான் ஆரத்தி கொட்டிட்டு வரதுக்குள்ள பிரிச்சு சாப்பிட்ட.. உன்னை நான் தொலைச்சேன்.” என்று மிரட்டிவிட்டு, ஆர்யன் கொடுத்த சாக்கலேட் கவரை திலீபனிடம் கொடுத்துவிட்டு, ஆரத்தித் தட்டை எடுத்துக் கொண்டு வெளியில் செல்ல,

“வாங்க மாமா..” என்ற திலீபன், ஆர்யனை அழைத்துக் கொண்டு உள்ளே சென்றான்..

அங்கு இருந்த சில உறவினர்கள் ஆர்யனை நலம் விசாரித்துக் கொண்டிருக்க, ஆர்யனின் பார்வையோ ஆரத்தி தட்டை எடுத்துக் கொண்டு, துள்ளிக் குதித்த படியே நடந்து வந்த வெண்ணிலாவின் மீது படிந்து மீண்டது.. அங்கு நின்றுக் கொண்டிருந்த திலீபனின் கையில் இருந்த சாக்லேட் ஒன்றை வாங்கி வாயில் போட்டுக் கொண்டவள், அந்த தங்கக் காசையும் மற்ற சாக்கலேட்கலையும் திலீபனிடம் தந்து விட்டு, ஒரு சாக்கலேட்டை எடுத்துக் கொண்டு கவினின் அருகில் சென்றாள்..

அவன் முன்பு முட்டிப் போட்டு அமர்ந்தவள், அவனிடம் சாக்கலேட்டை நீட்டி அவனிடம் ஹைபை கொடுத்து பேசத் துவங்கவும், ஆர்யனின் மனதினில் புதிதாக ஒரு உந்துதல்.. அவளிடம் பேச வேண்டும் என்ற ஆவல் மிகுந்து எழ, மெல்ல அவளை நோக்கி நகரப் போக,

அவனைப் பிடித்து நிறுத்திய சேகர், “ஆரி.. எங்கப் போற? இப்போவும் கவினோட போய் விளையாடப் போறியா? மாப்பிள்ளையா லட்சணமா ரூம்ல வந்து இரு.. சாப்பிட்டு நேரத்துல படுக்கலாம்.. விடிய காலையில கல்யாணம்.. சீக்கிரம் எழணும்.” என்றவன், அவனை அழைத்துக் கொண்டு மணமகன் அறைக்குள் நுழைய, அங்கிருந்த கட்டிலில் தொப்பென்று அமர்ந்த ஆர்யன்,

“நைட்க்கு என்ன ஸ்பெஷல் இருக்கும்? சிக்கன் பிரியாணி இருக்குமா?” அவன் கேட்டுக் கொண்டிருந்த நேரம்,  

“மாமா..” என்று திலீபன் உள்ளே நுழைந்தான்..

ஆர்யன் திரும்பிப் பார்க்கவும், “மாமா.. சாப்பாடு ரெடியா இருக்கு.. அப்பா உங்களை சாப்பிட கூட்டிட்டு வரச் சொன்னார்.. வாங்க மாமா சாப்பிட போகலாம்..” என்று அழைக்கவும்,

“ஹ்ம்ம்.. வரேன் திலீப்.. நீங்க சாப்பிட்டீங்களா?” ஆர்யன் கேட்க,

“ஹான். நானும் நிலாவும் ஒரு ரவுண்ட் சாப்பிட்டோம்.. அவ எப்படியும் கொஞ்ச நேரத்துல பசின்னு சொல்லுவா.. அப்போ இன்னொரு ரவுண்ட் சாப்பிடணும்..” திலீபனின் பதிலில்,

“நிலா?” ஆர்யன் இழுக்க,

“ஆமா.. வெண்ணிலா.. அவ தான் என் தங்கச்சி..” திலீபன் சொன்ன நொடி, அவளது பெயரை அவனது மனது ரகசியமாக உச்சரித்துப் பார்த்தது..

மனதினில் ஏதோ குறுகுறுக்க, “அப்போ மறுபடியும் என் கூட ரெண்டு பேரும் கம்பனி கொடுங்களேன்..” என்ற ஆர்யன் எழுந்துக் கொண்டு,

“மாமா.. நீங்களும் வாங்க..” சேகரையும் அழைக்க, இருவரும் திலீபனுடன் உணவு அறைக்குச் சென்றனர்..

போகிற வழியில், மணமேடை அலங்காரத்தை பார்த்துக் கொண்டிருந்த வெண்ணிலாவின் ஜடையைப் பிடித்து இழுத்த திலீபன், “நிலாக் குட்டி.. இன்னொரு ரவுண்ட் சாப்பிடப் போகலாமா? மாமா கூட..” என்று கேட்க,

“ஓ.. போகலாமே.. எனக்கும் லைட்டா பசியா இருக்கற மாதிரி இருக்கு. சரி ஜீவிக்கா கூட போகலாம்ன்னு பார்த்தா.. வேண்டாம்ன்னு சொல்லிட்டா.. தனியா போய் சாப்பிட கஷ்டமா இருக்கு.. சரி நீ எப்படியும் வருவன்னு தெரியும்.. அது தான் வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்கேன்..” வெண்ணிலாவின் பதிலில் அவளை கேலியாகப் பார்த்து,

“நீ எனக்காக வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்கியா? இல்ல எனக்கு போடற ஸ்வீட்டையும் சேர்த்து நீ சாப்பிடலாம்ன்னு வெயிட் செய்யறியா? உண்மையைச் சொல்லு..” நக்கலாக அவன் கேட்க,

“அண்ணா.. மை டியர் அண்ணா.. இப்படி கேட்டா நான் என்ன பதில் சொல்வேன்? நாம சாப்பிட்ட போது பாதம் ஹல்வா எல்லா போடவே இல்ல தானேண்ணா. இப்போ அங்க பாதாம் ஹல்வா வாசனை தூக்குது.. பெரியப்பா எடுத்துட்டு வந்து கொடுத்தாங்க. செம டேஸ்ட் தெரியுமா? அது வேற எனக்கு இன்னும் பசியை அதிகமா பண்ணிடுச்சு தெரியுமா?” குழந்தைக் குதூகலத்துடன் அவள் கேட்கவும், இருவரின் உரையாடலையும் கேட்ட ஆர்யனுக்கு அதில் தானும் கலந்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவல் எழுவதாய்..

“அதுக்கு தான் என்கூட சாப்பிடறேன்னு சொல்றன்னு எனக்குத் தெரியும்டி என் பூனை குட்டி.. வா.. நான் நிறைய வாங்கித் தரேன்..” தனது தங்கையிடம் செல்லம் கொஞ்சியவன், அருகில் இருந்த ஆர்யனின் நினைவு வந்தவனாக, அவனைப் பார்த்து புன்னகைத்து, அமைதியாக உணவு உண்ணச் சென்று அமர்ந்தனர்.

ஆர்யனின் அருகில் வெண்ணிலா அமர, அவள் அருகில் திலீபன் அமர்ந்தான்.. அவளிடம் பேசத் துடித்த நாவை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, பேச்சை எப்படித் தொடங்குவது? என்று ஆர்யன் தனக்குள் ஓட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, இலையில் உணவு பரிமாறப்பட்டது.

இட்லி, புலாவ் வகையறாவை விட, வறுவலும், ஸ்வீட்டுமே அவளது இலையில் நிரம்பி இருக்க, அவளது இலையைப் பார்த்த ஆர்யனுக்கு சிரிப்பு வந்தது.

“பூனைக் குட்டி.. இது என்ன இது? புலாவ்க்கு சிப்சைத் தொட்டு சாப்பிடறியா? இல்ல சிப்ஸ்க்கு புலாவைத் தொட்டு சாப்பிடறியா? சாதத்தை விட இதெல்லாம் தான் அதிகமா இருக்கு..” திலீபன் கேலி செய்ய,

“போண்ணா… கண்ணு வைக்காதே.. சின்னப் பிள்ள அப்பறம் வளர மாட்டேன்..” அவள் சொல்லவும், ஆர்யன் அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தான்.

அவனைத் திரும்பி ஒரு பார்வை பார்த்தவள், தனது இலையில் கவனம் பதிக்கத் துவங்கினாள். அவள் ரசித்து ருசித்து உண்டுக் கொண்டிருக்க, திலீபன் அவனிடம் இருந்த பாதாம் ஹல்வா பொட்டலத்தையும், கூட சேர்ந்து இரண்டு ஸ்வீட்டையும் வாங்கிக் கொடுக்க, “தேங்க்ஸ்ண்ணா..” என்ற வெண்ணிலா சந்தோஷமாக உண்ணத் துவங்கினாள்.. 

“செம டேஸ்ட் அண்ணா.. கை கழுவிட்டு போகும் போது எனக்கு இன்னும் ரெண்டு வாங்கிக் கொடு.. ரூம்ல அக்கா அதை மிஸ் பண்ணுவா இல்ல..” அவள் சொல்லவும்,

“யாரு.. ஜீவி இதை சாப்பிடப் போறா? அவ வேண்டாம்ன்னு சொல்ல.. நீயே சாப்பிடப் போற.. அப்படித் தானே.. கல்யாணம் முடிச்சு காலேஜ்க்கு லீவ் போட ப்ளான் பண்றியா?” திலீபன் அவளைச் சீண்டவும்,

“உண்மை எல்லாம் இப்படி சொல்லக் கூடாது அண்ணா..” என்றவள், அடுத்த பாதாம் அல்வா பொட்டலத்தைப் பிரிக்க,        

“வெண்ணிலா..” ஆர்யன் அழைத்தான். அவனது குரல் அவ்வளவு மிருதுவாக இருந்ததோ??  

“ஹான்..” என்று வெண்ணிலா பார்க்கவும், அவளது முகத்தினில் அவனது கண்கள் சிக்கிக் கொள்ள, அதை விட அவன் அழைத்ததைக் கேட்ட சேகரோ அவனை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான்..

“என்னாச்சு மாமா?” வெண்ணிலாவின் குரலில் தனது நிலைக்குத் திரும்பியவன்,  

“இந்த ஸ்வீட்டை நீ எடுத்துக்கறியா? எனக்கு வயிறு ஃபுல்லா இருக்கு.. அதோட நான் ரொம்பவும் ஸ்வீட் சாப்பிட மாட்டேன்..” ஆர்யன் கேட்கவும், வெண்ணிலா அவனைப் பார்த்து விழிக்க,

“நான் எச்சி பண்ணல.. இங்கப் பாரு.. பேக் கூட பிரிக்காம இருக்கு..” அவளிடம் நீட்டிக் கொண்டே அவன் சொல்லவும்,

“உங்களுக்கு நிஜமாவே வேண்டாமா? ரொம்ப நல்லா இருக்கு  மாமா.. மிஸ் பண்ணிடாதீங்க.. அப்பறம் ரொம்ப வருத்தப்படுவீங்க..” கேலி போல அவள் கேட்க, அவன் சிரித்துக் கொண்டே,

“கண்டிப்பா மிஸ் பண்ண மாட்டேன்..” உறுதியாக அவன் சொல்லவும்,

“அப்போ சரி..” என்று வாங்கிக் கொண்டவள்,

“ஸ்வீட்டைப் போய் யாராவது வேண்டாம்ன்னு சொல்லுவாங்களா? என்னவோ போங்க மாமா..” அவனிடம் சலித்துக் கொண்டவள்,

“மாமாவுக்கு நாலு பாவைக்காய் பார்சல்..” என்று குரல் கொடுக்க, அதைக் கேட்டு ஆர்யன் விழிக்க, சேகர் சிரிக்கத் துவங்கினான்..

“வாலு.. பேசாம சாப்பிடு..” திலீப் அவளை அடக்க, அதில் தலையை உலுக்கிக் கொண்டவன்,

“ஆமா.. நீ என்ன படிக்கிற? ஸ்கூலா?” அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்ததைக் கேட்டிருந்தாலும், ஆர்யனுக்கு அவளை வம்பு வளர்க்கத் தோண,

“ஹான்.. என்னைப் பார்த்தா ஸ்கூல் பொண்ணு மாதிரி இருக்கா? நான் காலேஜ் படிக்கறேன்.. பிஎஸ்சி கம்ப்யூடர் சயின்ஸ் செகண்ட் இயர் முடிக்கப் போறேனாக்கும்..” அவள் சொன்ன திணுசில்,

“ஓ.. அவ்வளவு பெரிய பொண்ணா?” ஆர்யன் இழுக்க,

“ஆ…மா..” என்று தலையை மேலும் கீழும் அசைத்தவள், தனது வேலையை முடித்து,

“சரி.. நீங்க எல்லாம் சாப்பிட்டு வாங்க.. எனக்கு தூக்கம் வருது.. காலையில சீக்கிரம் எழுந்துக்கணும்ன்னு அம்மா சொல்லிட்டாங்க. யாரு இவங்களை காலையிலேயே முஹுர்த்தம் வைக்கச் சொன்னது? ஒரு பத்து பதினோரு மணி போல வச்சா நல்லா இருக்கும் இல்ல. அந்த விடிய காலையில குளிக்க வேற செய்யணும்.. அங்க எனக்கு என்ன வேலைன்னு கேட்டா முறைக்கிறாங்க..” என்று புலம்பிக் கொண்டே அங்கிருந்து நகர்ந்துச் சென்றவளை, ஆர்யன் ரசனையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவசரமாக உணவை வாயில் அடைத்துக் கொண்ட திலீபன்,

“மாமா.. நானும் இதோ வரேன்.. ரெண்டு நிமிஷம்..” என்றவன், அவசரமாக, அவன் தனியாக வாங்கி வைத்திருந்த இனிப்பை எடுத்துக் கொண்டு அவளோடு ஓடிச் சென்றான்..                             

பின்னல் அசைந்தாட போகும் வெண்ணிலாவையே ஆர்யனின் விழிகள் பின் தொடர, “சாப்பாடு எல்லாம் நல்லா இருக்கு இல்ல..” அவனது கவனத்தைக் கலைக்க சேகர் கேட்கவும், தலையை அசைத்தவன், உண்டுவிட்டு தனது அறைக்குச் சென்றான்..

அனைவரும் உண்டு முடித்து, அறைக்குச் செல்லவும், ஆர்யன் தனது மொபைலுடன் அமர்ந்தான்.. “ஏன் மாமா.. இப்படி சும்மா வந்து உட்கார்ந்து இருக்கறதுக்கு பேசாம நாளைக்கு காலையில வந்திருக்கலாம்ல.. இங்க ரொம்ப போர் அடிக்குது.. இந்த கவின் கூட இப்போ என்கிட்டே வரல.. அவன் அங்க ஏதோ ஒரு பையன் கூட ஓடி விளையாடிக்கிட்டு இருக்கான்..” ஆர்யன் சலித்துக் கொள்ள, சேகர் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தான்..

“டேய்.. காலையில அஞ்சு மணிக்கு முஹுர்த்தம்.. அதுக்கு முன்னால செய்யற பூஜை எல்லாம் இருக்கு இல்ல.. அப்போ வீட்டுல இருந்து எத்தனை மணிக்கு கிளம்பி வருவ? நடுராத்திரி பேய் மாதிரியா?” என்று கேட்க, தோளைக் குலுக்கிக் கொண்டவன், மீண்டும் தனது மொபைலில் நேரத்தைக் கடத்தத் துவங்கினான்..  

அதில் யாரோ ஒரு சாமி புகைப்படத்தை அனுப்பி, ‘பதினோரு பேருக்கு அனுப்பினால் தாங்கள் நினைக்கும் காரியம் கைக் கூடும்’ என்ற செய்தி இருக்க, அதைப் எப்பொழுதும் புறம் தள்ளி ‘சில்லி’ என்று கடந்துச் செல்பவன், இன்று பதினோரு பேருக்கு அனுப்பி விட்டு,

‘கடவுளே இந்த கல்யாணம் எப்படியாவது நின்னுடனும்.. என்னைக் காப்பாத்து..’ என்று வேண்டிக் கொண்டே, தனது மொபைலை வெறித்துக் கொண்டிருக்க,

அப்பொழுது அங்கு வந்த பிருந்தா, “ஆரி.. நேரமாச்சுடா.. படுத்துத் தூங்கு.. காலையில மூணு மணிக்கு எழுந்துக்கணும்..” எனவும், அவனது கன்னத்தைத் தட்டிவிட்டு,

“உன்னை இப்படி பார்க்கணும்ன்னு எவ்வளவு நாள் ஆசை தெரியுமா?” நெகிழ்ச்சியுடன் கூறியவர், அவனது தலையை கோதிவிட,

“நீங்களும் போய் தூங்குங்கம்மா.. நேரத்துல எழுந்துக்கணும்.. உங்க மாத்திரை எல்லாம் போட்டுக்கிட்டீங்களா?” அன்பாக அவன் கேட்கவும், தலையை அசைத்து,

“சரி.. நானும் போய் படுக்கறேன்..” என்றவர், அங்கிருந்து விலகிச் செல்ல, மணி பதினொன்றைக் கடந்த வேளையில், அந்த மண்டபமே அமைதியைத் தத்தெடுத்தது..    

கல்யாண மண்டபத்தின் ஓசை அனைத்தும் அடங்கியது போல இருக்கவும், கண்களை மூட முயன்றவனின் கண்களில், விழிகள் குறும்பில் நிறைந்து வழிய வெண்ணிலா வந்து நின்றாள்..

‘மாமா..’ என்று அழைத்துக் கொண்டே அவனது உயரத்திற்கு எம்பி, அவனது கண்ணோடு கண் கலந்து நிற்க, பட்டென்று எழுந்து அமர்ந்தவன், தலையை உலுக்கிக் கொண்டான்..

அருகில் இருந்த பாட்டில் தண்ணீரை எடுத்து கடகடவென்று அவன் குடிக்கவும், அவனைப் புரியாமல் பார்த்த சேகர் “என்னடா ஆச்சு?” என்று கேட்கவும், மனதின் ஒரு ஓரத்தில் குற்றக் குறுகுறுப்பு வேறு  வாட்ட,

 “மாமா எனக்கு தூக்கம் வரல மாமா.. ரொம்ப போர் அடிக்குது.. நான் அப்படியே கொஞ்சம் சுத்திட்டு வரேன்.. ஃபிரெஷ் காத்து வாங்கினா நல்லா இருக்கும்.. ப்ளீஸ்..” ஆர்யன் கெஞ்சவும், அன்றைய அலைச்சலின் காரணத்தினால், கண்கள் சொருக,

“சரிடா.. போயிட்டு சீக்கிரம் வந்திரு..” என்ற சேகர், உறக்கத்தின் பிடிக்குள் சென்றான்.. 

ஒரு பெருமூச்சுடன் வெளியில் சென்ற ஆர்யன், அங்கு நடந்துக் கொண்டிருந்த மேடை அலங்காரங்களைப் பார்த்தவனின் மனது வெறுமையைத் தத்தெடுத்து.. வெறுமையுடன் சிறிது நேரம் வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனின் கண்களில், மணமகள் அறையில் இருந்து, தலையில் துப்பட்டாவைப் போட்டுக் கொண்டு, ஒரு சிறிய பையுடன் யாரோ ஒரு பெண் வெளியில் செல்வது விழுந்தது.

“யாரு இது.. இப்படி பொண்ணு ரூம்ல இருந்து இந்த நேரத்துல வெளிய போறது? இந்த வெண்ணிலா ஏதாவது வாலு பண்றாளா? இல்லையே இந்தப் பொண்ணைப் பார்த்தா அவளைப் போல இல்லையே..” தனக்குள் பேசிக் கொண்டவன், மெல்ல அந்தப் பெண்ணைப் பின்தொடர்ந்துச் சென்றான்.

அப்பொழுது அந்த மண்டபத்தின் கார் பார்க்கிங்கின் அருகிலிருந்த ஒரு சிறிய கோவில் போன்றிருந்த இடத்தின் பின்னால் ஒரு வாலிபன் நின்றுக் கொண்டிருக்க, அந்த இடத்தின் அருகில் சென்ற அந்தப் பெண், தனது துப்பட்டாவை சரி செய்துக் கொண்டிருக்க, அவளது எதிரில் இருந்த வாலிபன் அவளது கன்னங்களை தாங்குவதைப் பார்த்தவன் குழம்பிப் போனான்..  

“யாரு அது? ஏன் முகத்தை மூடிக்கிட்டு இப்படி ராத்திரியில பேசணும்?” என்று யோசித்தவன், மெல்ல நகரப் போக, அப்பொழுது காற்றில் துப்பட்டா விலக, அங்கிருந்த பெண்ணின் முகத்தைப் பார்த்தவன், திகைத்துப் போனான்..