மனதோடு மனதாக – 6

Kanyadaan

6

“வெண்ணிலா.. நீ போய் சீக்கிரம் குளிச்சிட்டு வா.. மணியாகுது..” மொட்டையாக பூரணிச் சொல்லவும், வெண்ணிலா ஒன்றுமே புரியாமல் பேந்த விழிக்க, சுபத்ரா அவளது கையைப் பிடித்துக் கொண்டார்..

“என்ன பெரியம்மா? என்ன ஆச்சு?” அவரது திடீர் செயலில் வெண்ணிலா புரியாமல் கேட்க,

“கண்ணு.. எங்க மானம் மரியாதை எல்லாம் காப்பாத்தற பொறுப்பு இப்போ உன்கிட்ட தான் இருக்கு கண்ணம்மா.. எங்களைக் காப்பாத்து..” சுபத்ராவின் இந்த சொல்லில், வெண்ணிலா புரியாமல் பூரணியையும், சுபத்ராவையும் பார்க்க,

“கண்ணு.. இன்னைக்கு உனக்குத் தான் கல்யாணம்.. நீ தான் கல்யாணப் பொண்ணு.. போய் ரெடி ஆகுடா..” பூரணி சொல்லவும், வெண்ணிலா அதிர்ந்து போனாள்..

“அம்மா.. என்னம்மா சொல்ற?” வெண்ணிலாவின் கண்களில் அதோ இதோவென்று கண்ணீர் முட்டிக் கொண்டு நிற்க, சுபத்ரா அவளைப் பார்த்து கையெடுத்து கும்பிட்டார்..

அவரது அருகில் இருந்த பார்த்திபன், “வெண்ணிலா.. உன்னைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கறேன்.. எங்க மானத்தை எல்லாம் காப்பாத்துடாம்மா.. இன்னைக்கு எங்க மானம் மரியாதையே உன் கையில தான் இருக்கு.. ஜீவிதா தலை குனியவச்சிட்டா.. இப்போ நீ தான் எங்களை அதுல இருந்து மீட்கணும்..” அவளது கையைப் பிடித்துக் கொண்டு கேட்கவும், வெண்ணிலா பதறிப் போனாள்..

“ஹையோ பெரியப்பா.. பெரியம்மா.. என்ன இது இப்படி எல்லாம் கேட்கறீங்க? நீங்க சொன்னா நான் கேட்கறேன் பெரியப்பா.. அதுக்கு இப்படி எல்லாம் பேசாதீங்க.. கை எல்லாம் எடுத்து கும்பிட்டுகிட்டு இருக்கீங்க.. இப்போ என்ன நான் ரெடி ஆகணும் அது தானே.. நான் செய்யறேன்..” கண்களில் கண்ணீர் வழிய வந்த வெண்ணிலாவின் பதிலில், சுபத்ரா அவளை அணைத்துக் கொண்டு கண்ணீர் வடிக்க,

“வெண்ணிலா.. இந்தப் பெரியப்பா உனக்கு நல்லதுக்கு தான் செய்வேன்டா.. மாப்பிள்ளை ரொம்ப நல்ல மாதிரி.. அவங்க குடும்பமும் ரொம்ப நல்ல மாதிரிடா.. இத்தனை இதுலயும் அவங்க கண்ணியமா தான் நடந்துக்கிட்டாங்க.. உனக்கு பெரியப்பா நல்லது தானே செய்வேன்.. அந்த நம்பிக்கை இருக்குல்லம்மா.. இல்ல உன்னோட வாழ்க்கையை சீரழிச்சுட்டேன்னு நினைக்கறியா?” கண்ணீருடன் பார்த்திபன் கேட்க,

“இல்ல பெரியப்பா அப்படி எல்லாம் இல்ல.. எனக்கு கெடுதலான எந்த விஷயத்தையும் நீங்க செய்ய மாட்டீங்கன்னு எனக்குத் தெரியும்.. நான் உங்களை நம்பறேன்..” வெண்ணிலா கண்ணீருடன் சொல்லவும், திலீப் அவளது தலையைத் தனது தோளில் சாய்த்துக் கொண்டான்..

“உனக்கு இதுல முழு மனசோட சம்மதமா நிலாக்குட்டி.. இல்லைன்னா சொல்லு.. நாம வீட்டுக்கு போயிடலாம்.. அப்படி ஒண்ணும் இந்த கல்யாணம் நடக்கணும்ன்னு இல்ல.. நாம மாமா கிட்ட பேசிக்கலாம்..” திலீப் ஆறுதலாகச் சொல்லவும்,

“எனக்கு படிச்சு முடிக்கணும்.. அது மட்டும் மாமாக்கிட்ட சொல்லிடுண்ணா.. மத்தப்படி எனக்கு எந்த மறுப்பும் எதுவும் இல்ல..” உதடு துடிக்க அவள் சொல்ல,

“கண்டிப்பா சொல்றேன்டா.. மாமா கிட்ட கண்டிஷனா சொல்லிடறேன்.. என்ன?” திலீபன் அவளது தலையை கண்ணீருடன் வருடிக் கொடுக்க, இருவரின் பாசப் பிணைப்பைப் பார்த்து பெற்றவர்கள் கண் கலங்கினர்.

“சரி.. நேரமாகுது கிளம்பு வெண்ணிலா.. அவங்க வீட்டுல இருந்து புடவையைக் கொடுக்க அவங்க அக்கா யாராவது வருவாங்க..” என்ற பூரணி, அவளைக் குளிக்க அனுப்ப,

“வெண்ணிலா.. தலைக்கு குளிச்சிட்டு வந்திருங்க..” அவசரமாக அழகு நிலையப் பெண் சொல்லவும், வெண்ணிலா கண்ணீருடன் தலையசைத்துவிட்டு உள்ளே சென்றாள்.

அந்த அழகு நிலையைப் பெண்ணைப் பார்த்து, “நிலாக்குட்டி குளிச்சிட்டு வந்ததும் அவளை அழகா ரெடி பண்ணுங்க..” என்ற சுபத்ரா பூரணியைப் பார்த்து,

“அவளுக்கு வாங்கின புடவையை எடுத்து வை..” எனவும், பூரணி எடுத்து வைக்க, அந்த நேரம் விஷ்ணுப்ரியாவும் சேகரும் அடுத்த வேலைகளை கவனிக்க மனதளவில் தயாராகினர்.

அவர்களது வழக்கப்படி மாப்பிள்ளைக்கு பட்டு வேஷ்டியை முறைப்படி கொண்டு கொடுப்பதற்காக, சுபத்ரா, பூரணியின் அண்ணன் அந்த அறைக்கு வர, அங்கு நின்றிருந்தவர்களின் முகத்தைக் கேள்வியாகப் பார்த்தார். அங்கு நடந்த விஷயங்களை இருவரும் கூற,

“இந்தப் பொண்ணு கடைசி நிமிஷத்துல இப்படி செய்து இருக்க வேண்டாம்.. இவளுக்காக அவர் பிறந்து இருக்கார் போல.. அது கடவுள் முடிச்சு.. அது யாரால மாத்த முடியும்? நம்ம நிலாக்குட்டி கல்யாணத்தை நல்லபடியா சந்தோஷமா நடத்துவோம்.. போற இடத்துல அவ சந்தோஷமா வாழணும் இல்ல..” அவரும் அந்தத் திருமணத்திற்கு முழு மனதுடன் சம்மதித்தார்..

மணப்பெண்ணிற்கு என்று வாங்கிய புடவையையும், நகையையும் எடுத்துக் கொண்டு விஷ்ணுப்ரியாவும் சேகரும் அந்த அறைக்கு வர, கிளம்பத் தயாராக இருந்த பார்த்திபன் அவர்களைப் பார்த்து தயங்கி நிற்க,

“பொண்ணுக்கு புடவையும் நகையும் கொடுக்க வந்தோம்ங்க.. அப்படியே வெண்ணிலாவைப் பார்த்துட்டு போகலாம்ன்னும் தான்..” பட்டென்று விஷ்ணுப்ரியா சொல்லவும்,

“உள்ள வாங்க..” என்று சுபத்ரா அழைக்க, இருவரும் உள்ளே சென்றனர்.

அங்கு தயங்கி நின்ற பார்த்திபனைப் பார்த்த சுபத்ரா, “நீங்க கிளம்பி ரெடி ஆகி வாங்க.. சொந்தக்காரங்க வந்தா அவங்களை பார்த்துக்க சரியா இருக்கும்.. திலீபா நீயும் போ.. மாமா ரெடி ஆனா நீ தான் மேடைக்கு கூட்டிக்கிட்டு வரணும்..” இருவரையும் அங்கிருந்து அனுப்பியவர்,

“அண்ணா.. இந்த வேஷ்டியை மாப்பிள்ளைக்கு கொண்டு கொடுங்க.. முஹுர்த்தத்துக்கு நேரமாகுது..” அந்த நேரம் துக்கத்தை தனக்குள் விழுங்கிக் கொண்டு சுபத்ரா அனைவருக்கும் தங்களது வேலையை நினைவுப்படுத்தினார்.  

“இல்ல.. இல்லைங்க.. இன்னும் ஆர்யனுக்கு எந்த விஷயமும் தெரியாது.. நாங்க இன்னும் அவன் கிட்ட பேசவே இல்ல.. இந்த வேஷ்டியை நாங்களே கொடுத்துக்கறோம்..” சேகர் சொல்லவும், சுபத்ரா, பார்த்திபன் அனைவருமே திகைத்துப் பார்த்தனர்.

இருவரின் முகத்தையும் பார்த்த சேகர், “அவன் ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டாங்க.. நீங்க கவலைப்படாதீங்க.. எதுக்கும் அவன்கிட்ட பேசறதுக்கு முன்னால வெண்ணிலாவுக்கு இந்தக் கல்யாணத்துல சம்மதமான்னு கேட்டுக்கலாம்ன்னு தான்.. ஏன்னா திரும்பவும் அவனுக்கு வேற எந்த ஏமாற்றத்தையும் தரக் கூடாது இல்ல..” விஷ்ணுப்ரியா சொல்லவும், குளியறைக்குள் இருந்து நைட்டியை அணிந்துக் கொண்டு வெளியே வந்த வெண்ணிலா, அங்கிருந்தவர்களைப் பார்த்து தயங்கி நின்றாள்..

“நிலாக்குட்டி.. இவங்க மாப்பிள்ளையோட அக்காவும் மாமாவும்.. உனக்கு கல்யாண புடவையை எடுத்துட்டு வந்திருக்காங்க.. வந்து வாங்கிக்கோ..” ஜாடையாக பூரணி சொல்லவும், அங்கிருந்த டவலை எடுத்து தன் மேல் துப்பட்டா போல போட்டுக் கொண்டவள், மெல்ல விஷ்ணுப்ரியாவின் அருகில் வந்தாள்..

வெண்ணிலா அருகில் வரவும், அவளது முகத்தைப் பார்த்த விஷ்ணுப்ரியாவிற்கு அவ்வளவு திருப்தி.. “இந்தா வெண்ணிலா.. இதுக்கு ஏதாவது ப்ளவுஸ் கான்ட்ராஸ்டா இல்ல.. கொஞ்சம் மாட்சிங்கா இருந்தாலும் போட்டு அட்ஜஸ்ட் பண்ணும்மா.. அப்பறம் நாம இந்த புடவைக்கு மாட்சிங் எடுத்து தச்சிக்கலாம்..” ப்ரியா சொல்லவும், தலையை சரி என்பது போல அசைத்த வெண்ணிலா, விஷ்ணுப்ரியா கொடுத்த புடவையை வாங்கித் தனது அன்னையிடம் தர,

“இதுல பொண்ணுக்கு வாங்கின நகை இருக்கு. அதை போட்டு விட்டுடுங்க.. நாங்க போய் எங்க தம்பியை ரெடி செய்யறோம்..” அவள் புடவையை வாங்கிக் கொள்ளவும், விஷ்ணுப்பிரியா சந்தோஷமாக சொல்ல,

“இருங்க நாங்க உங்க கூட வந்து மாப்பிள்ளைக்கு பட்டு வேஷ்டி கொடுத்துட்டு வந்துடறோம்.. நீங்க அப்பறமா மாப்பிள்ளைக்கு விஷயத்தைச் சொல்லி ரெடி பண்ணுங்க.” என்ற சுபத்ராவின் அண்ணன், பட்டு வேஷ்டியை எடுத்துக் கொண்டு, சேகருடன் ஆர்யனைக் காணச் சென்றார்..

நடந்த நிகழ்வுகள் எதுவும் தெரியாமல் ஆர்யன் உறங்கிக் கொண்டிருக்க, அறைக்குள் நுழைந்த சேகர், விளக்கைப் போட்டுவிட்டு, “ஆரி.. ஆரி.. எழுந்திரு.. பொண்ணு வீட்டுல இருந்து வந்திருக்காங்க பாரு..” என்று சொல்லவும், திடுக்கிட்டு கனவில் இருந்து விழிப்பவன் போல எழுந்துக் கொண்ட ஆர்யன்,

“ஹான்.. என்னது? பொண்ணு வீட்டுல இருந்தா?” திகைப்பாகக் கேட்க,

“பொண்ணோட மாமா வந்திருக்காரு பாரு.. எழுந்து வேஷ்டியை வாங்கி வச்சிக்கோ.” அங்கு வந்த பிருந்தா சொல்லவும், முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டு, அவர்  கொடுத்த வேஷ்டிச் சட்டையை வாங்கி வைத்துக் கொண்டவன், பிருந்தாவைப் பார்க்க, அவரது கண்கள் கலங்கி இருக்க, ஆர்யன் மனதினில் வருந்தினாலும், இப்பொழுது நடக்கும் நிகழ்வில் குழம்பிப் போனான்.

“சரிங்க.. நேரமாகுது.. மாப்பிள்ளை ரெடி ஆகட்டும். ரெடி ஆன உடனே சொல்லுங்க.. திலிப் வருவான்..” என்ற வெண்ணிலாவின் தாய் மாமன், வெளியில் செல்லவும்,

“என்னடா முழிச்சிட்டு நிக்கற? சீக்கிரம் போய் குளிச்சிட்டு வா.. நேரமாகுது..” பிருந்தா விரட்ட, தலையை சொறிந்துக் கொண்டவன்,

“எதுக்கு நேரமாகுது?” உண்மையைச் சொல்ல முடியாமல் கேட்க, சேகருக்கு அவனைப் பார்த்து சிரிப்பு பொங்கியது..

“கல்யாணத்துக்கு தான் மாப்பிள்ளை.. உனக்குத் தான் கல்யாணம்.. மணி இப்போவே நாலு ஆகப் போகுது.. சீக்கிரம் குளிச்சிட்டு வந்து கிளம்பு.. ஓடு.. ஓடு..” என்று விரட்டவும், அவர்களிடம் எதுவும் கேட்க முடியாமல், ஆர்யன் குளிக்கச் சென்றான்..

குளியலறைக்குள் புகுந்தவன், “என்னடா நடக்குது ஆர்யா? கல்யாணப் பொண்ணு தான் அந்த ஹே ராம் கூட போயிட்டாங்களே. இப்போ எப்படி கல்யாணம் நடக்கும்? ஒருவேளை திரும்ப பிடிச்சு கூட்டிட்டு வந்துட்டாங்களோ? இருக்காதே.. அவங்க இவங்க கையில சிக்க மாட்டாங்களே.. அப்பறம் எப்படி? ஒருவேளை இவங்களுக்கு இன்னும் அவங்க போனது தெரியலையோ?” என்று யோசித்துக் கொண்டே குளித்துவிட்டு வந்தவன், அங்கு இருந்த சேகரைப் பார்த்து,

“மாமா.. இது கனவா நிஜமா?” குழப்பமாகக் கேட்க,

அவனது கன்னத்தைத் தட்டிய சேகர், “ஏண்டா ஏன் அப்படி கேட்கற?” பதில் கேள்வி கேட்க, ஆர்யன் பதில் சொல்ல முடியாமல், முகத்தைச் சுருக்கி யோசனையில் ஆழ்ந்தான்..

“என்னடா இன்னும் யோசிச்சிட்டு இருக்க? முஹுர்த்தத்துக்கு நேரமாகுது.. கிளம்புன்னு சொல்றேன் இல்ல.. இல்ல இப்படியே துண்டோட தான் மேடைக்கு வரப் போறியா? அப்படியே வந்தாலும் பரவால்ல மேடைக்கு வந்து சேரு.. இன்னைக்கு இந்த கல்யாணம் நடந்தே தீரும்..” பிருந்தா அதட்டவும், கண்ணாடியின் முன்பு அமர்ந்து, யோசனையுடனும், குழப்பத்துடனும், கண்ணாடியின் வழியே சேகரைப் பார்த்தான்.. சேகரின் பார்வையும் அவனைத் துளைப்பது போல இருக்க,

“மாமா என்னை முறைக்கிறாறா? ஹையோ இந்தக் கல்யாணம் இப்போ எப்படி நடக்குது? இன்னும் ஜீவிதா வெளிய போன விஷயம் இவங்களுக்கு நிஜமாவேத் தெரியலையா? அதனால தான் என்னைக் கிளம்புன்னு சொல்றாங்களா?” தலையை பிய்த்துக் கொள்ள முடியாமல், சீப்பை எடுத்து சீவிக் கொள்ள, திலீபன் ஒரு காபிக் கோப்பையுடன் அவனிடம் வந்து நின்றான்..

“மாமா.. எழுந்துட்டீங்களா? இந்தாங்க காபி.. குடிச்சிட்டு பிரெஷ்ஷா ரெடி ஆகுங்க..” காபிக் கப்பை நீட்டவும், அதை வாங்கி தனது அருகில் வைத்துக் கொண்ட ஆர்யன்,

“உன் சிஸ்டர் எழுந்துட்டாங்களா?” மெல்ல நூல் விட்டுப் பார்க்க, சேகருக்கு ஆர்யனை நினைத்து சிரிப்பு பொங்கியது.  

“ஓ.. பூனைக் குட்டி குளிச்சிட்டு ரெடி ஆகிட்டு இருக்கா..” திலீப் சொல்லவும்,

“என்ன? என்னது? பூனைக் குட்டியா?” தான் சரியாகத் தான் கேட்கிறோமா? என்று தனது காதுகளையே நம்ப முடியாமல், குழம்பியபடி சேகரைப் பார்க்க,

“ஆமாடா.. என்னையே பார்த்துட்டு இருக்காம சீக்கிரம் காபியைக் குடிச்சிட்டு ரெடி ஆகு.. வெண்ணிலா அங்க ரெடி ஆகிட்டு இருக்கா.. மணியாகுது.. அப்பறம் மாப்பிள்ளை ரெடி ஆகி வர லேட் ஆச்சுன்னு எல்லாரும் கிண்டல் செய்வாங்க..” சேகர் சாதாரணமாக விஷயத்தை உடைக்கவும்,

“என்னது? யாரு? வெண்ணிலாவா? என்ன உளறிட்டு இருக்கீங்க?” ஆர்யன் திகைத்து எழ, சேகரின் பார்வை அவனை மீண்டும் துளைத்தது..  

அவனது அதிர்ச்சியைப் பார்த்த பிருந்தா, “ஆமாடா.. வெண்ணிலா தான் பொண்ணு.. அங்க அவ ரெடி ஆகிட்டு இருக்கா.. நீயும் சீக்கிரம் ரெடி ஆகு.. உன் கல்யாணத்தைப் பார்க்கணும்ன்னு நானும் எவ்வளவு நாளா ஆசையா இருந்தேன் தெரியுமா? இப்போ எல்லாம் கூடி வருது. கெடுத்து வைக்காதே..” என்றவர்,

கண்களில் கண்ணீர் தேங்க, “ஆரி.. ஜீவிதாவைக் காணும்டா.. அவ யாரோ ஒரு பையன லவ் பண்றாளாம்.. அவன் கூட போறேன்னு அவங்க அம்மாவுக்கு மெசேஜ் போட்டு இருக்கா.. நாங்க எல்லாம் என்ன செய்யறதுன்னு தெரியாம ரொம்ப குழம்பிட்டு இருக்கும்போது தான் வெண்ணிலாவைக் கல்யாணம் பண்ணித்தரேன்னு சம்மந்தி சொன்னாங்க..” பிருந்தா அவனிடம் சொல்லவும்,

“அ..ம்..ம்..மா.. என்னம்மா சொல்றீங்க? அவ சின்னப் பொண்ணும்மா.. அவ இன்னும் படிச்சிட்டு தான் இருக்காம்மா..” ஆர்யனின் பதிலில்,

“சின்னப் பொண்ணு தாண்டா.. ஆனா அவளுக்கும் இருபது வயசு ஆகுது.. எப்படியும் இன்னும் ஒண்ணு இல்ல ரெண்டு வருஷத்துல கல்யாணம் பண்ணிடுவாங்க தானே.. அதை இப்போ உனக்கு பண்ணித்தராங்க அவ்வளவு தான்.. எனக்கு அவளை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு.. உனக்கு கல்யாணம் ஆகாதா.. இந்த நாள் சீக்கிரமே விடியாதான்னு நான் ரொம்ப நாளா ஏங்கிட்டு இருந்தேன் தெரியுமா? இப்போ இந்த நாளை எப்படிடா நான் விடுவேன்..” பிருந்தா கண்ணீருடன் கேட்க, ஆர்யன் பதில் பேச முடியாமல் மௌனித்தான்..

“அம்மா பாவம்டா.. உன் கல்யாணத்தை பார்க்க அவ்வளவு ஏங்கினாங்க இல்ல.. இப்போ ஏண்டா இப்படி கேட்கற? வெண்ணிலாவை உனக்குப் பிடிக்கலையா?” சேகர் கேட்க,

“மாமா.. வெண்ணிலா ரொம்ப நல்ல பொண்ணு மாமா.. அவ சின்னப் பிள்ளை போல நடந்துப்பா தான்.. ஆனா அவ சொன்னா புரிஞ்சிப்பா மாமா.. ரொம்ப பொறுப்புள்ள பொண்ணு..” என்ற திலீப், ஆர்யனின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு,

“முதல்ல எங்க அப்பா சொன்ன பொழுதும் நானும் இதையே தான் யோசிச்சேன்.. எங்க அப்பா மேல எனக்கு கோபமும் வந்தது.. ஆனா.. குளிக்கும் போது யோசிச்ச அப்போ.. வெண்ணிலாவுக்கு கல்யாணத்துக்கு பார்க்கும்போது உங்களைப் போல ஒரு நல்லவர் கிடைப்பாங்களான்னு தெரியாது..

உங்ககிட்ட பழகின இந்த மூணு மாசத்துல எனக்கு உங்க மேல நிறைய மதிப்பு இருக்கு.. எனக்கு உங்களை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு மாமா.. உங்களை மிஸ் பண்ணவும் எனக்கு மனசு வரல. இப்போ அவளுக்கான நல்லவரா தானா அமையும் பொழுது அதை ஏன் செய்யக் கூடாதுன்னு தான் எனக்குத் தோணிச்சு மாமா..

நீங்க வெண்ணிலாவை நல்லா பார்த்துப்பீங்கன்னு எனக்குத் தெரியும். அதனால அவ சின்னப் பொண்ணுன்னு எல்லாம் யோசிக்காதீங்க மாமா ப்ளீஸ்.. அவ நல்ல பொண்ணு தான்.. அவளுக்கு குடும்பம் தான் முதன்மை.. அவ கூட பழகப் பழக உங்களுக்கு ரொம்ப பிடிச்சிடும்..” கண்கள் கலங்க திலீபன் சொல்லவும், அவனது கையைத் தட்டிக் கொடுத்து ஆர்யன் அமைதியாக நிற்கவும், திலீபன் சேகரைப் பார்க்க, சேகரோ அவனை அணைத்துக் கொள்வது போல அவனது காதின் அருகே சென்று,

“என்னடா திருடனுக்கு தேள் கொட்டின மாதிரி இருக்கா? ஒழுங்கா இப்போ இந்த கல்யாணத்துக்கு ஓகே சொல்லு.. இல்ல நைட் நீ ஜீவிதாவுக்கு டாட்டா காட்டினதை எல்லாம் நான் அக்காக்கிட்ட  சொல்லிடுவேன்.. நல்லா யோசிச்சிகோ..” என்று மிரட்ட, ஆர்யன் ‘மாமா..’ என்று விழிக்கத் துவங்கினான்..

“ஒழுங்கா அவனுக்கு பதில் சொல்லிட்டு ரெடி ஆக ஆரம்பி.. என்னவோ வெண்ணிலாவை பிடிக்காதது போல நடிக்கிற. உன் நடிப்பு என்கிட்ட செல்லாது மாப்பிள்ளை..” சேகர் மிரட்டி விட்டு நகர்ந்து நிற்க, பிருந்தா அவனது முகத்தை ஏக்கமாகப் பார்க்க, தனது தலையை கோதிக் கொண்டவன்,

“சரிம்மா.. நான் இந்தக் கல்யாணத்துக்கு ஒத்துக்கறேன்..” என்று சொல்லிவிடவும், திலீபன் அவனது கையைப் பிடித்துக் கொண்டான்..

“மாமா.. ரொம்ப தேங்க்ஸ் மாமா..” என்றவன்,

“ஆனா.. மாமா.. நான் கேட்கறேன்னு தப்பா எடுத்துக்காதீங்க.. எனக்கு ஒரே ஒரு ஹெல்ப் மட்டும் மாமா.. ப்லீஸ்..” தயங்கித் தயங்கி அவன் கேட்க,

“சொல்லு திலீப்.. என்ன வேணும்?” ஆர்யன் கேட்க,

“வெண்ணிலா இன்னும் படிப்பை முடிக்கல மாமா.. இப்போ செகண்ட் இயர் முடிக்கப் போறா.. இன்னும் ஒரு வருஷம் அவளுக்கு படிப்பு இருக்கு.. அவ படிப்பை மட்டும் முடிக்க பெர்மிஷன் வேணும் மாமா… அது மட்டும் ப்ளீஸ் அவளுக்கு தடைச் சொல்லாதீங்க.. அவளுக்கு படிக்கிறது ரொம்ப இஷ்டம்.. நல்லா படிக்கவும் படிப்பா..

அவ நல்ல வேலைக்குப் போய் சித்தியை உட்கார்த்தி வச்சு பார்த்துக்கணும் ரொம்ப ஆசை.. அதுக்காக அவ கஷ்டப்பட்டு படிச்சிட்டு இருக்கா.. அதனால அவ இந்த டிகிரி மட்டும் முடிக்கட்டும் மாமா.. வேலைக்கு எல்லாம் கூட போக வேண்டாம்.. எங்க சித்தியை நான் பார்த்துக்கறேன்.. ஆனா.. ப்ளீஸ் படிப்பு மட்டும் முடிக்கட்டும் மாமா..” திலீபன் கெஞ்சலுடன் கேட்க, ஆர்யனுக்கு மறுப்பு சொல்லத் தோன்றாமல், அவனது தோளைத் தட்டிக் கொடுத்தவன்,

“கண்டிப்பா திலீப் நான் அவளைப் பார்த்துக்கறேன்.. அவளோட படிப்பை படிச்சு முடிக்க நான் காராண்டி.. அவ எவ்வளவு படிக்கணும்ன்னு ஆசைப்படறாளோ அவ்வளவு நான் படிக்க வைக்கிறேன்.. ஆனா.. அதுக்கு எல்லாம் முதல்ல அவளுக்கு இந்தக் கல்யாணத்துல சம்மதமா? அதைக் கேட்டீங்களா?” உறுதி கூறிவிட்டு, அவளுடைய விருப்பத்தைக் கேட்கவும்,

“அவகிட்ட கேட்டாச்சு மாமா.. அவ சரின்னு சொல்லிட்டா.. அதனால தான் ரெடி ஆகிட்டு இருக்கா..” என்ற திலீப், அவளது சம்மதத்தை முதன்மையாக கருதி அவன் கேட்டதில் சந்தோஷமாக அவனைக் கட்டிக் கொண்டு,

“தேங்க்ஸ் மாமா.. ரொம்ப தேங்க்ஸ்.. நீங்க ரெடி ஆகுங்க.. நான் கொஞ்ச நேரத்துல வரேன்..” என்று சந்தோஷத்துடன் ஓடிச் செல்ல, அவன் சென்றதும், அங்கு அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்டுக் கொண்டே கண்ணீருடன் நின்றிருந்த பார்த்திபனைப் பார்த்த ஆர்யன்,

“மாமா.. சாரி மாமா.” அவரது கையைப் பிடித்துக் கொண்டான்.

“உங்களை இந்த இக்கட்டுல நிக்க வச்சதுக்கு எங்களை மன்னிச்சிருங்க மாப்பிள்ளை.. அவ இப்படி செய்வான்னு எங்களுக்குத் தெரியாது.. எங்களை மன்னிச்சிருங்க..” பார்த்திபன் அவனிடம் மன்னிப்பு வேண்ட,

“மாமா.. என்ன மாமா நீங்க.. எங்க தப்புக்கு பெரியவங்க நீங்க மன்னிப்பு கேட்கக் கூடாது..” தானும் இந்த நிலைக்கு காரணம் என்று உணர்ந்தவன், அவ்வாறு சொல்லவும், அவனது கையைத் தட்டிக் கொடுத்த பார்த்திபன்,

“நிலாக்குட்டி ரொம்ப நல்ல பொண்ணு.. எங்க எல்லாருக்கும் ரொம்ப செல்லம்.. எங்க கடைக்குட்டி.. நீங்க திலீபன் கிட்ட அவ படிக்ககலாம்ன்னு சொல்லிட்டு இருந்ததைக் கேட்டேன்.. ரொம்ப தேங்க்ஸ் மாப்பிள்ளை..” கையெடுத்து கும்பிட, அவரது கையைப் பிடித்துக் கொண்டவன்,

“மாமா.. தயவு செய்து இப்படி எல்லாம் செய்து என்னை ரொம்ப கஷ்டப்படுத்தாதீங்க. நீங்க தைரியமா இருங்க..” ஆர்யன் தைரியம் சொல்லவும், அவனை நன்றியுடன் பார்த்தவர்,

“நீங்க கிளம்புங்க மாப்பிள்ளை.. மணியாகுது.. அப்பறம் அய்யர் கூப்பிட்டுவார்..” என்றவர், அவனைத் தட்டிக் கொடுத்துவிட்டுச் செல்ல, ஆர்யன் வலியுடன் அவரைப் பார்த்தான்..

ஒருபெருமூச்சுடன் சேகர் அவனைத் தட்டிக் கொடுக்க, தனது மகனை நிறைவாகப் பார்த்த பிருந்தா, அவனது கன்னத்தைத் தட்டிவிட்டு, தனது வேலையை கவனிக்கச் சென்றார்.

ஆர்யன் அவனைப் பார்க்க, “பாவம் அவரு..” எனவும்,

“ஹ்ம்ம்..” என்று ஆர்யன் தலையசைக்க,

“ஆனாலும் மாப்பி.. வெண்ணிலா தான் பொண்ணுன்ன உடனே நீ கொடுத்த ஷாக் ரியாக்ஷன்ல கரண்ட் கொஞ்சம் கம்மியா இருந்ததே.. என்ன விஷயம் மாப்பிள்ளை?” என்று கேட்கவும்,

“அப்படியா? எனக்குத் தெரியலையே.. நீங்க ஏதோ குழம்பிட்டீங்க போல இருக்கு.. போய் கிளம்புங்க..” என்ற ஆர்யன் தயாராகத் துவங்கினான்..

“மாப்பி.. அவளை படிக்க வைக்கிறேன்னு சொல்றியே.. நாள பின்ன எல்லாமே யோசிச்சு தான் சொன்னியா?” நக்கலாகக் கேட்க,

“நல்லா படிக்கிற பொண்ணு படிக்கத் தானே வேணும்.. அதுல என்ன யோசிக்க இருக்கு?” அவனது கேள்வியில், தலையில் அடித்துக் கொண்ட சேகர்,

“ஒண்ணும் இல்லடா ஒண்ணும் இல்ல.. காபி ஆறுது பாரு.. குடிச்சிட்டு ரெடி ஆகு.. நானும் ரெடி ஆகறேன்..” என்று, குளிக்கச் செல்ல, ஆர்யனின் இதழ்களில் புன்னகை அரும்பியது..