யாழ்-10

IMG-20210214-WA0021-6c769cf7

யாழ்-10

“ம்மா, எந்திரிம்மா! எவ்வளவு நேரம் தூங்குவ?”யாழ்மொழி, ராஷ்மிகா கன்னத்தைத் தொட்டு எழுப்ப, நேற்றிரவு சரியாக தூங்காததால் ராஷ்மிகா கண்களை திறக்க முடியாமல் சிரமப்பட்டாள்.

“ம்மா, எந்திரி!” மறுபடியும் யாழ் எழுப்ப, மகளின் முகத்தைப் பார்த்தவளுக்கு நேற்று அவளை அடித்தது நினைவுக்கு வந்தது.

மகளின் குண்டுக் கன்னத்தை வருடியவள், “ஸாரிடி!” என்றாள்.

யாழ்மொழி புரியாமல் விழிக்க, “நேத்து அடிச்சுட்டேன்ல. அதான் ஸாரி” என்று சொல்ல, அஷ்வினின் பாதியும் ராஷ்மிகாவின் மீதியுமான வாரிசு, ‘ம்கூம்’ சிலுப்பிக்கொண்டு அறையைவிட்டு வெளியே சென்றது.

மகளின் செயலில் புன்னகை அரும்ப, “ராஷ்மி, பால் வச்சிருக்கேன் வந்து குடிச்சிரு” என்றபடியே கல்யாணி உள்ளே வர, ராஷ்மிகாவின் முகம் அஷ்டகோணலாகியது.

திடீரென உள்ளே ஆஜரான யாழ்மொழி, “பாட்டி அன்னிக்கு அம்மா, நீங்க குடுத்த பாலை குடிக்கவே இல்ல. வெளில எடுத்திட்டுப் போனாங்க” போட்டுக்கொடுக்க, உள்ளே வந்து கொண்டிருந்த விஜயலட்சுமி காதிலும் அது விழுந்தது.

“இந்த வீட்டுல பெரிசு சிறுசு எல்லாம் ஒரே மாதிரிதான் இருக்கு” என்றபடியே பால் க்ளாஸுடன் உள்ளே வந்தார் அவர்.

“இந்தா, பாலைக்குடி”விஜயலட்சுமி, ராஷ்மிகா கையில் தர, “ஹிஹி
டெட்டிம்மா. நான் ஐந்து நிமிஷத்துல குடிக்கறேன். பல் விளக்கணும்” ராஷ்மிகா சொல்ல,

“நாங்க இங்கயே இருக்கோம். நீ விலக்கிட்டுவா. நேத்து யாழை அடிச்சதுக்கு அதான் பனிஷ்மென்ட், இல்லையா யாழ்?” விஜயலட்சுமி, பேத்தியிடம் கேட்க,

“ஹை! சூப்பர் பாட்டி, சூப்பர்!” விஜயலட்சுமியும் பேத்தியும் ‘ஹைபை’ அடித்துக்கொண்டனர்.

பல்லை விலக்கிக்கொண்டு வந்த ராஷ்மிகா, பாலை பருக, அருகில் எடுத்துச் செல்லும்போதே முகத்தை சுளித்தாள். அதற்குள் சிவக்குமார் அங்குவர, “பெரியப்பா…” என்று குற்றப்பத்திரிகை வாசிக்க ஆரம்பித்தாள் ராஷ்மிகா.

“பிள்ளைக்குப் புடிக்கலைனா விடுங்களேன். ஏன் அதைப் போட்டு படுத்தறீங்க” என்றவர் ராஷ்மிகாவின் கையிலிருந்து பாலை வாங்கினார்.

“அதை அப்படியே இந்த குட்டிக் குரங்குக்கு குடுங்க பெரியப்பா. குடிக்கட்டும்” ராஷ்மிகா, மகளை வம்பிழுக்க, “நோ!” என்ற சின்ன அலறலோடு யாழ்மொழி தன் பெரியபாட்டி விஜயலட்சுமியைக் கட்டிக்கொண்டாள்.

திடீரென ஞாபகம் வர, “பெரியம்மா! ஹர்ஷா வந்துட்டானா?” என்று வினவினாள் ராஷ்மிகா.

“ம்ம், நைட் இரண்டு மணிக்குதான் வந்தான். சாப்பிடவும் இல்ல. அப்படியே போய் படுத்திட்டான்” கூறியபடியே விஜயலட்சுமி யாழ்மொழியைத் தூக்கிக்கொண்டு வெளியே சென்றுவிட்டார்.

அவருக்கு யாரை எங்கே குறைசொல்வது என்று தெரியவில்லை.

“நீ போய் ஹர்ஷா கிட்டப்பேசு ராஷ்மி!” கல்யாணி சொல்ல, பெரியப்பாவை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள் ராஷ்மிகா.

“போய் பேசுடா.. அவனுக்கு எங்க மேலதான் கோவத்தக் காட்டத்தெரியும். உன்மேல கண்டிப்பா காட்டமாட்டான் ராஷ்மி” என்றார்.

ஹர்ஷாவின் அறை முன் சென்று நின்ற ராஷ்மிகா கதவைத் தட்டினாள். பதிலே இல்லாமலிருக்க, “ஹர்ஷா!” மறுபடியும் தட்டினாள் ராஷ்மிகா.

அக்காவின் குரல் கேட்க வேலைக்கு கிளம்பிக்கொண்டிருந்த ஹர்ஷா, “வாக்கா. திறந்துதான் இருக்கு” குரல் கொடுத்தான். கதவைத் திறந்து கொண்டு ராஷ்மிகா உள்ளே செல்ல, ஹர்ஷா தன் தலையை வாரிக் கொண்டு இருந்தான்.

“ஸாரிடா ஹர்ஷா” ராஷ்மிகாவின் குரல் கேட்க ஹர்ஷவர்தனோ திரும்பினான்.

“எதுக்கு அக்கா?” ஹர்ஷா கேட்க,

“என்னாலதானே ஹர்ஷா. மொதல்ல இருந்து ப்ராப்ளம்” என்று சொன்ன ராஷ்மிகாவிற்கு குரல் உள்ளே சென்றது.

“அதெல்லாம் உன் மேல எந்தத் தப்பும் இல்லக்கா. தப்பு பண்ணது..” ஆரம்பித்தவன், ராஷ்மிகா அவனின் சொற்களை கவனிப்பதை உணர்ந்து நிறுத்தினான்.

“கீர்த்தனா நல்ல பொண்ணு ஹர்ஷா” ராஷ்மிகா, தம்பியின் மனநிலையை ஐம்பது சதவீதம் கணித்தபடி.

“என்ன நீ, அவளுக்கெல்லாம் சப்போர்ட் பண்ற? உலக அதிசயம்தான்” நக்கலாகப் பேசியவன் தனது பேக்கை எடுத்து மாட்டினான்.

“அவளுக்கு எனக்கும் ஒத்துப்போகாது தான் ஹர்ஷா. அதுக்குன்னு அவ நல்ல பொண்ணு இல்லன்னு ஆகிடுமா. அவ எனக்கு நிறைய விட்டுக் குடுத்து போயிருக்கா. நான்தான் அவள அட்ஜஸ்ட் பண்ணினதில்ல” ராஷ்மிகா நிதானமாக.

“அடடா!” பரிதாபம் செய்வதுபோல் முகத்தை வைத்தான் அவன்.

“ஆனா, நீ அவகூட பழகவே இல்லைனு மறுக்கலையே ஹர்ஷா” என்றாள் ராஷ்மிகா தம்பியை நோக்கி கூர் பார்வையை வீசி.

“ஆமா பழகுனேன்” ஒற்றை வார்த்தையில் முடித்தவன், “நான் கிளம்பறேன்க்கா. அங்க போயே ப்ரேக் பாஸ்ட் சாப்பிடறேன். லேட் ஆச்சு” என்று ஹர்ஷா சொல்ல இருவரும் வெளியே வந்தனர்.
“பைம்மா! பை சித்தி! பை குஜிலி!” என்று அவளது பட்டுக் கன்னத்தில் முத்தமொன்று வைத்துவிட்டுக் கிளம்பினான்.

அவனின் மனம் அவனுக்கு. அதை யாராலும் அறிய முடியவில்லை.

ஹர்ஷா செல்ல அப்போதுதான் ராஷ்மிகாவிற்கு உறைத்தது. ‘அவன் கல்யாணம் வேண்டாம்னு சொல்லலையே இப்போ. ஆனா, ஏதோ கோபத்துல இருக்கான்’ ராஷ்மிகா யோசிக்க கீர்த்தியின் குணம் அறிந்தவளாய் அவள் பார்த்துக்கொள்வாள் என்று விட்டுவிட்டாள்.

கரைப்பார் கரைத்தால் கல்லும் கரையும் என்பது கீர்த்திக்குப் பொருந்தும்.

தனது புது கேமிங்கை சரி பார்த்துக் கொண்டு, தனக்கு கீழ் உள்ளவர்களை ஹர்ஷா ஏவிக்கொண்டு இருந்தான். அவனுடைய இந்த கேம் மட்டும் ரீச் ஆகிவிட்டால் அவனது தரம் இன்னும் இந்த துறையில் உயர்ந்துவிடும்.

கடந்த ஆறு மாதங்களாக அவன் செய்து வரும் கேம் இது. எப்படியும் நாளை முடிந்துவிடும் வேலை. அவனிற்கு இப்போது வேலையில்லை. அவனின் கீழ் இருக்கும் டீம் மெம்பர்ஸ் செய்து வருவதை சரி பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஹர்ஷாவுடைய ஃபோன் அடிக்க, போனில் கண்ட எண்ணைப் பார்த்தவன் எடுக்கவில்லை. ஒரு ஃபுல் ரிங் வந்து கட் ஆனது. மறுபடியும் அடிக்க ஃபோனை எடுத்தவன் “ஹலோ!” என்றான்.

“ஹலோலோ…” கீர்த்தி அந்தப்பக்கம் ராகம் பாடினாள்.

“என்ன வேணும்?” ஒற்றை வார்த்தையில் ஹர்ஷா கேட்க தனது ஆட்டத்தைத் தொடங்க ஆரம்பித்தாள் கீர்த்தனாஆதர்ஷினி.

“ட்ரெஸ் எடுக்கணும்” கீர்த்தி.

“அதுக்கு?” ஹர்ஷாவின் குரல் உயர்ந்தது.

“வந்து, வாங்கிக் குடு” கீர்த்தியோ கூலாக.

“என்னை, என்ன வேலை இல்லாதவன்னு நினைச்சியா? வர எல்லாம் முடியாது. ஃபோனை வையி” ஹரஷா கட் செய்ய, விடுவாளா நம்பெண். மறுபடியும் அழைத்தாள்.

திட்டலாமென்று ஃபோனை எடுத்த ஹர்ஷாவை பேசவிடாமல் தானே பேசினாள்.

“நான், நம்ம கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் போடப்போற ட்ரெஸைத்தான் எடுத்துத் தரச்சொல்றேன். நீதான் எங்க வீட்டுல இருந்து எதுவும் எடுத்துட்டு வரக் கூடாதுன்னு சொல்லிட்டேல்ல” கீர்த்தி செக்மேட் வைக்க ஹர்ஷவர்தன் எதுவும் பேசவில்லை.

“எங்க வரணும்னு சொல்லு வரேன். ஆனா, நான் வர ஒருமணிநேரம் ஆகிடும்” ஹர்ஷா பல்லைக் கடித்தபடி கூற,
“எக்ஸ்பிரஸ் அவென்யூ. ராயப்பேட்” அட்ரெஸோடு அவள் சொல்ல,

“எனக்குத் தெரியும். எங்க அது இருக்குனு” ஹர்ஷா முடித்தான். 

ஒருமணி நேரம் என்று சொன்ன ஹர்ஷா அரைமணி நேரத்தில் அங்கிருந்தான். அவனுக்காகவே அவள் நுழைவு வாயில் அருகில் காத்திருக்க, ப்ளாக்ஜீன் மற்றும் பச்சைநிற க்ராப்டாப்பில் சிற்பமாய் நின்றிருந்தவளைக் கண்டவனுக்கு இதயம் தாளம் தப்பியது.

அதை அவளிடம் மறைத்தவன், அவளருகில் செல்ல, “போலாம்” என்று உள்ளே நடந்தாள்.

‘அவளிற்கு இந்த மாதிரி காத்திருக்க வேண்டும் என்று என்ன அவசியம்? அதுவும் அவள் வசதிக்கு இப்படியெல்லாம் தன்னிடம் ஏன் இப்படி இருக்க வேண்டும்?’ ஹர்ஷாவின் மனதில் எழுந்தது.

கருந்தாலும் சில சம்பவங்கள் அவனை கோபத்தின் பிடியில் வைத்திருந்தது. ஆனால், கடந்த காலத்தில் நடந்தது சிலதை அவன் மறந்திருந்தானோ?

அவள் ஒரு விலை உயர்ந்த கடைக்குள் நுழைய பின்னாலேயே சென்றவனிடம் திரும்பி, “உனக்கு, நான் இந்த ட்ரெஸ்தான் போடணும் அப்படி இப்படினு ஏதாவது இருக்கா?” என்று வினவினாள்.

“என்ன பில் கட்டத்தானே கூப்பிட்ட நீ? எதையோ எடு” பட்டென்று அவன் சொல்ல, அவனை முறைத்த கீர்த்தி துணிகளை எடுக்க ஆரம்பித்தாள்.
அவள் உடைகளைத் தேர்வு செய்து கொண்டிருந்த செக்ஷனிற்கு வந்தவன் அதிர்ந்தான். எல்லாம் முட்டிக்குமேல் இருக்கும் ஆடைகள்.

“அடியேயேயே!” என்று பல்லைக் கடித்தவன் அவளின் கையை பிடித்து தன்பக்கம் இழுத்து தனியே அழைத்துச் சென்றான்.

“என்ன கருமம்டி இது?” அவன் கர்ஜிக்க,

“நீதான எது வேணாலும் எடுக்க சொன்ன. அதான் பாத்துட்டு இருக்கேன்” கீர்த்தி சாதாரணமாகச் சொல்ல,

“மரியாதையா போய் சேரி, குர்தா, சுடிதார்ன்னு பாரு. இதெல்லாம் எடுத்தேன்னா நான் பில் கட்டமாட்டேன்” அவன் பல்லைக் கடிக்க, அவளோ தன் கையின் மேலிருந்த அவன் கையையே பார்த்தாள்.

நான்கு வருடத்திற்குப் பிறகு இவ்வளவு நெருக்கத்தில் நிற்கின்றனர் இருவரும். ஹர்ஷாவிற்கும் அது எதையோ நியாபகப்படுத்த அவளின் மேலிருந்த கையை எடுத்தான். இரண்டு நிமிடம் இருவரிடமும் எந்த பேச்சுமில்லை. அந்தநொடி இருவருக்கும் பழைய நினைவுகள் அனைத்தும் எழுந்தது.

“சரி, நான் போய் அந்த ட்ரெஸையே பாக்கறேன்” அவள் நடக்க அவனோ அந்த செக்ஷனிற்கு போய் சும்மா நின்றுவிட்டான். அவள் துணிகளை அங்கிருந்த சேல்ஸ்கேர்ள் அள்ளிக்கொண்டு போக, ஹர்ஷவர்தனிடம் வந்த கீர்த்தி, “எடுத்தாச்சு” என்றாள்.

சரியென்று பில் இருக்கும் இடத்திற்கு வந்தவன் பில் கௌன்டரில் இருந்த ட்ரெஸ்ஸைப் பார்த்தான். எல்லாம் அவனிற்கு பிடித்த நிறம், விதம் என இருந்தது. கீர்த்தியும் அவனைத் தான் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள். ஏனெனில் இருபத்திமூன்றுசெட் ட்ரெஸ் எடுத்திருந்தாள். ஆனால், ஹர்ஷாவோ எந்த விதமான அதிர்ச்சிகளையும் முகத்தில் காட்டவில்லை.

“ஸார், இட்ஸ் ஃபிப்டிசெவன் தௌசன்” என்று பில் கௌன்டரில் சொல்ல, தனது க்ரெடிட்கார்டை எடுத்து முகத்தில் எந்தவித சுளிப்பும் இல்லாமல் நீட்டினான்.

பில்லிங்கை முடித்துக்கொண்டு வெளியில் வர, “எனக்குப் பசிக்குது” என்றாள். பதில் எதுவும் பேசாமல் அவன் துணி பைகளை இரு கைகளிலும் தூக்கிக் கொண்டு செல்ல அவன் பின்னேயே இவளும் துணிப்பைகளோடு சென்றாள்.

அவன் சென்ற இடம் அவளிற்கு பிடித்த ‘பீட்சாஹட்’. மனதிற்குள் சிரிப்பு எழ, அதை அவனிடம் காட்டிக்கொள்ளாமல் அவன் எதிரே அமர்ந்தாள் கீர்த்தி.

அவளுக்குப் பிடித்த பீட்சாவை அவளிடம் கேட்காமலே ஆர்டர் கொடுத்து விட்டு வந்தவன் ஃபோனை எடுத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்துவிட்டான். ஃபோனை நோண்டிக் கொண்டிருந்தவன் எதுவும் அவளிடம் பேசவில்லை. இவளும் பேசுவானா பேசுவானா என்று எதிர்பார்க்க பீட்சாவே வந்துவிட்டது.

அவளிற்கு மட்டும் வந்திருப்பதைக் கவனித்தவள், “உனக்கு வேணாமா?” என்று வினவினாள்.

“இல்ல, பசியில்ல” என்றவன் அதற்குமேல் அவளிற்கும் தனக்கும் சம்பந்தமில்லை என்று உட்கார்ந்தான். மற்ற பெண்ணாக இருந்து இருந்தால் சாப்பிடாமல் எழுந்திருப்பாள்.

ஆனால் இவள் அஷ்வினின் தங்கை அல்லவா?

‘போடா டேய்!’ என்பதுபோல் தன் வயிற்றை கவனிக்க ஆரம்பித்து விட்டாள்.

நன்றாக டோமாட்டோ சாஸை பீட்சாமேல் ஊற்றியவள், டபுள் சீஸுடன் இருந்த பீட்சாவை ரசித்து உண்ண ஆரம்பித்தாள்.

வாயின் ஒருபக்கம், அந்த அழகிய உதட்டின் ஓரமாக சீஸ் ஒட்டிக் கொண்டு இருக்க, அதை கவனித்த ஹர்ஷாவிற்கு அவனின் மூளை ஏதேதோ சொன்னது.

தன்னைக் கட்டுப்படுத்தியவன், “சீஸ் ஆயிருக்கு, பாரு” ஹர்ஷா சொல்ல காதில் விழாதவள் போல் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தாள் கீர்த்தி.

முழுதாக அனைத்தையும் காலி செய்தவள், ஒரு டிஷ்யூ பேப்பரை எடுத்து கை, வாய் எல்லாம் துடைத்தபடியே, “நீ இவ்வளவு ட்ரெஸ்க்கு பில் கட்ட மாட்டேன்னு நினைச்சேன்!” என்றாள்.

ஹர்ஷா, அவளைப் பார்க்க கீர்த்தியே ஆரம்பித்தாள். “என்னைப் பிடிக்காமயா ஹர்ஷா இதெல்லாம் வாங்கித் தந்த?” கேட்க, வாய்விட்டுச் சிரித்தான்.
மனதிற்குள் இருப்பதை ஒற்றுக்கொள்ள அவனின் ஈகோ மறுத்தது. அவன் ராஷ்மிகாவின் தம்பி அல்லவா!

“ஓஓ, நீ இப்படி நினைச்சிட்டு இருக்கியா?” என்று தன் இரண்டு கைகளையும் முட்டியின் மேல் கோர்த்து வைத்து சிறிது முன் நகர்ந்து அமர்ந்தவன்,

“நான் ட்ரெஸ் உனக்கு மட்டுமில்ல நிறைய பொண்ணுங்களுக்கு வாங்கித் தந்திருக்கேன். என்ன, நீ கொஞ்சம் அதிகமா எடுத்திட்ட அவ்வளவுதான்!” ஹர்ஷா வேண்டுமென்றே யாரோமேல் இருந்த கோபத்தைக் காட்ட கீர்த்தியோ உறைந்தேவிட்டாள்.

அவன் யாருக்கும் உடைகள் வாங்கித் தந்ததில்லை. ஆனால், வேண்டுமென்றே கீர்த்தியின் மனதை நோகடித்தான்.

“அவங்களும் நானும் ஒண்ணா ஹர்ஷா?” கீர்த்தி வற்றிய குரலில் வினவ, தோளைக் குலுக்கிக்கொண்டு பின்னால் சாய்ந்தமர்ந்தான் ஹர்ஷவர்தன்.

“போலாம்!” ஹர்ஷா, எழுந்து திரும்பிப் பார்க்காமல் முன்னே நடந்தான். கீழே ஃபர்ஸ்ட்ப்ளோர் வரை வந்தவன் திரும்பக் கீர்த்தியைக் காணவில்லை.

ஒரு நிமிடம் திகைத்தவன் சுற்றிமுற்றி பார்த்துவிட்டு கீர்த்திக்கு ஃபோன் செய்தான். அவள் கட் செய்ய பல்லைக்கடித்தவன், மறுபடியும் மேலே ஏறி பீட்சாஹட்டிற்குள் நுழைந்தான்

அவர்கள் இருந்த இடத்தில் அவளில்லை. அவன் வாங்கிக் கொடுத்த உடைகள் எல்லாம் அப்படியே கீழே இருந்தது. அதை அனைத்தையும் கையில் எடுத்துக் கொண்டவன் மறுபடியும் கீர்த்திக்கு கால் செய்தான். அந்தோ பரிதாபம் அவள் கட் செய்துவிட்டாள்.

“எங்க இருக்க?” மெசேஜ் செய்ய, அவள் பதில் அனுப்பவில்லை.

முதலில் பார்க்கிங் வந்து தன் காரை எடுத்தவன், அருகிலிருந்த பஸ் ஸ்டாப் வரை சென்று எதற்கும் பார்த்தான். அங்கும் அவளில்லை என்ற போதும் ஐந்துமணி வரை சுற்றியவனுக்கு, தன் மேலேயே கோபம் வந்தது.

தலையில் அறைந்துகொண்டவன், ‘அதிகமா பேசிட்டமோ’ என்று யோசித்தான்.

அவளிற்கு வாங்கித் தர அவனிற்கு ஒன்றும் கசக்கவில்லை. அவளின் குடும்பத்தின் மேலிருந்த கோபமே அவனை அப்படி பேச வைத்தது. அதனால்தான் அவள் குடும்பத்திலிருந்து அவள் எதைக் கொண்டு வருவதையும் அவன் விரும்பவில்லை.

மறுபடியும் ஹர்ஷா, கீர்த்திக்கு ஃபோன் செய்ய கட் செய்தேவிட்டாள். கீர்த்தியின் வீட்டு நம்பரை ஃபோனில் இருந்து எடுத்தவன் முதலில் அழைக்கலாமா வேண்டாமா என்று யோசித்தான். ஆனால், அவள் இப்போது அவனுக்கு முக்கியமென்பதால் தன் வெறுப்பை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு கீர்த்தியின் வீட்டு நம்பருக்கு அழைத்தான்.

“ஹலோ!” செல்வமணி பேச, “நான் ஹர்ஷவர்தன் பேசறேன்” என்றான்.

“சொல்லுப்பா.. தர்ஷுகிட்ட பேசணுமா?” அவர் கேட்க,

“ஆமா அத்.. ஆன்ட்டி!”
“அவ, அவளோட ப்ரண்ட் வீட்டுக்கு போயிட்டு வரன்னு காலையிலயே போனா. இன்னும் வரல. வந்தவுடனே பேசச் சொல்லட்டா?”அவர் சொல்ல, ஹர்ஷாவிற்கு பயம் எட்டிப்பார்த்தது.

“சரி ஆன்ட்டி” ஃபோனை வைத்தவன், பைத்தியம் பிடித்தவன் போன்று அன்றைய தினம் முழுதும் அலைந்து திரிந்தான் தன்னவளிற்காக.

மணி ஏழரையே ஆனது. தந்தைக்கு ஃபோன் செய்து சொல்லலாமா என்று எண்ண கீர்த்தியே கூப்பிட்டாள். அடுத்த நொடியே ஃபோனை எடுத்தவன், “எங்கடி இருக்க?” என கத்தினான்.

“மெரினா பீச்” என்று ஃபோனை வைத்துவிட்டாள் கீர்த்தி.

“நான் இங்க நாயா பேயா அலையுறேன். இவ ஜாலியா அங்க கடல் காத்து வாங்கிட்டு உக்காந்துட்டு இருக்கா” பல்லைக் கடித்தவன் தனது காரை உயிர்ப்பித்து அங்கே விரைந்தான்.

பீச்சிற்கு சென்றவன் அவளிருந்த இடம் கண்டுபிடித்துப் போனான். அவளைப் பார்த்தவன், “கீர்த்தி” என்று கத்த கீர்த்தி திரும்பினாள்.

“எங்கடி போன. என்னை விட்டுட்டு? இனி எங்காவது சொல்லாம போன காலை உடச்சிடுவேன்” ஆவேசமாக பேசிக்கொண்டே வந்தவன், அவள் எதிர்பாராவண்ணம் அவளை இறுக அணைத்தான்.

உன்னை எங்கும் இனி விடமாட்டேன் என்பது போல இருந்தது அவனின் அணைப்பு. முதலில் விலக நினைத்தவள் அவன் அணைப்பு உணர்த்திய உணர்வில், கல்லாய் அப்படியே நின்றாள்.

“இந்த மாதிரி எத்தனை பொண்ணுங்கள கட்டிப் பிடிச்சிருக்க?” கீர்த்தி இறுகிய குரலில் கேட்க,

அவளின் தோளில் சாய்ந்திருந்தவனோ, “இதுக்கு முன்னாடி ஒரே ஒருத்தி தான்டி. கீர்த்தனாஆதர்ஷினிய. ஒரு மூணுநாலு வருசத்துக்கு முன்னாடி” என்று அவளை மேலும் தன்னுடன் இறுக்கினான்.

“ஸாரி கீர்த்தி!” ஹர்ஷா மன்னிப்புக்கேட்க, மரக்கட்டை போன்று நின்றாள் அவள்

“ப்ளீஸ்டி. ஏதாவது பேசு!” அவளைவிட்டு சிறிது விலகி அவள் முகத்தைப் பார்த்துக்கேட்க, அவளோ அலைகளை வெறித்தபடி நின்றிருந்தாள். கடல் அலையைவிட தன் மனதில் எழுந்திருக்கும் உணர்வலைகள் பெரிதாகத் தோன்றியது கீர்த்திக்கு.

“கீர்த்தி” அழைத்தான் ஹர்ஷா. அவன் ஒவ்வொரு முறையும் கீர்த்தி என்று அழைக்கையில் தனது உயிர்வரை சென்று அது ஊடுருவுவதை உணர்ந்தாள்.

இந்த நான்கு வருடத்தில் அவனை எந்தளவு நினைத்து தவித்திருப்பாள் என்று அவளுக்கு மட்டுமே தெரிந்த விஷயம். ஒவ்வொரு முறையும் அவனை அழைக்க அவனோ அவளை சட்டை செய்யவே இல்லை. அவனிடம் இருந்து அழைப்பு வராதா என்று ஏங்கிய இரவுகளும் பல இருந்தன. வீட்டில் இருந்தால் அம்மா கல்யாண பேச்சை எடுக்கிறார்கள் என்றே எது கிடைத்தாலும் சென்றுவிடலாம் என்று அவள் இரண்டு வருடத்திற்கு முன்னால் வெளிநாடு சென்றது.
இப்போதும் தன் காதலுக்காக அவள்தான் தொங்கிக்கொண்டு இருக்கிறாள் என்று நினைக்கும்போது அவளுக்கு கசந்தது. நெஞ்சில் தோன்றிய கசப்பை விழுங்கியவள், ஹர்ஷாவை ஏறிட்டாள். அவளுக்கும் அவனுடயை குணம் தெரியும்தான். பெண்தோழிகள் அதிகமென்று. ஆனால், வரம்பை மீறமாட்டான் என்றும் தெரியும். ஆனால், அவர்களைப் போல நீயும் என்று அவன் சொல்லாமல் சொல்லியது அவளுக்கு கோபத்தையும் வேதனையையும் அளித்தது.

அவளது பார்வையில் எதை உணர்ந்தானோ ஹர்ஷா, “ஸாரி கீர்த்தி” உருகினான்.

“இன்னொருத்திய கல்யாணம் பண்ண ரெடியாகி நிச்சயம் வரைக்கும் போயிட்டேல்ல” முறைத்த முறைப்பில் நெற்றிக்கண் மட்டும் கீர்த்திக்கு இருந்திருந்தால் ஹர்ஷா பஸ்பம் ஆகியிருப்பான்.

“கால்ல விழு!” கீர்த்தி சொல்ல,

“வாட்?” அதிர்ந்தான்.

“என்னுடைய பாதத்தைத் தொட்டு மன்னிப்பை வாங்கிக்கொள்ளுமாறு பணிக்கிறேன்” நாடகபாணியில் கீர்த்தி சொல்ல, ஹர்ஷாவோ அவளை முறைத்தான்.

கார்சாவியைக் கீழே விட்டவன், கீழேகுனிய அவன் சட்டையைப் பிடித்து அப்படியே தூக்கி, “என்ன சூர்யவம்சமா? இத விஜய்சேதுபதி ஏற்கனவே ரம்யாநம்பீசன் கிட்ட சேதுபதி படத்துல பண்ணி மறுபடியும் விழுந்தாரு தெரியும்ல. ஒழுங்கு மரியாதையா விழு!” அவள், அவனை மிரட்ட சுற்றிமுற்றிப் பார்த்தவன் படக்கென விழுந்தான்.
“ஸாரிங்க கீர்த்திங்க” ஹர்ஷா அவள் பாதத்தை தொட்டுவிட்டு எழ, அவன் தோளில் பிடித்து கிள்ளிவைத்தாள்.

அவளை இழுத்து இடுப்பை சுற்றி வளைத்தவன், அவளின் முகத்தில் விழுந்த கற்றைக்கூந்தலை ஒதுக்கி காதோரம் விட்டு, “ஐ லவ் யூ கீர்த்தி!” என்றான் அவள் காதோரத்தில்.

காதோர ரோமங்கள் சிலிர்க்க அவனிடம் முதல்முதலாக கேட்ட இந்த வார்த்தையில் கீர்த்தி ஸ்தம்பித்து நின்றாள். அவன் முகத்தைப் பார்க்க அவனோ கூலாக, அவளோடு விழிகள் கலந்து கண்களைச் சிமிட்டினான்.

ஏனோ, திடீரென அவனிடம் பெண்களை தன்பால் இழுக்கும் குறும்புக் கண்ணனின் சாயலைக்கண்டாள் கீர்த்தனா ஆதர்ஷினி.

திடீரென்று கண்கள் கலங்க, “ஐ லவ் யூ ஹர்ஷா!” அவனை அணைத்து நெஞ்சில்முகம் புதைத்தவளுக்கு கண்ணீர் சிந்தியது. ஏனென்று தெரியவில்லை அவளுக்கு.

அவன் உண்மையை சொன்னதனாலா? அல்லது தன் நம்பிக்கை வீண்போகவில்லை என்றா? அல்லது தான் ஏமாறவில்லை என்றா? எது என்று தெரியவில்லை. அவனை அணைத்து அத்தனை நாள் உள் வைத்திருந்ததை அழுது தீர்த்தாள்.

அவளை விலக்கி அவளின் கண்களைத் துடைத்துவிட்டவன், “இனிமேல் நீ அழவேகூடாது கீர்த்தி” ஹர்ஷா அவள் நெற்றியில் தன் இதழைப் பதிக்க, அவளிற்கோ அவனின் வார்த்தையிலேயே நெஞ்சம் நிறைந்தது.

“எதுக்கு ஹர்ஷா, என்ன இவ்வளவு நாள் அவாய்ட் பண்ண?” கீர்த்தி வினவ,

முகம் இறுகியவன், “வேணாம் கீர்த்தி விடு! நாம போலாம்” அவன் திரும்ப அவனின் கையைப் பிடித்துத் தடுத்தாள்.

“நமக்குள்ள இனி இந்த மாதிரி எதுவும் நடக்கக்கூடாது ஹர்ஷா. அதனாலதான் கேக்கறேன் சொல்லு” கீர்த்தி விடாப்பிடியாக கேட்க, அவளின் சொல்லிலும் நியாயம் இருப்பதை உணர்ந்தவன், ஒன்று விடாமல் அனைத்தையும் அவளிடம் கூறினான். அவன் சொல்லசொல்ல முகம் னமாறியவள் அவன் சொல்லி முடித்தபிறகு பேசினாள்.

“அண்ணா, அப்படி பண்ணமாட்டாரு ஹர்ஷா” கீர்த்தி உறுதியாக.

“கீர்த்தி ப்ளீஸ். நான் சொல்றேன்னு தப்பா நினைக்காதே. நீ கேட்ட, நான் சொல்லிட்டேன். இதபத்தி நம்ம இனி பேச வேண்டாம். நமக்கு இதுனால இனி எந்த ஒரு பிரச்சனையும் வேண்டாம்” ஹர்ஷா தெளிவாகச்சொல்ல கீர்த்தியும் அரைமனதோடு சம்மதித்தாள்.

அவளை சாப்பிட வைத்து, கீர்த்தியை வீட்டில் கொண்டு ஹர்ஷா விட சரியாக அஷ்வினும் தங்கையை இன்னும் காணோமே என்று நினைத்தபடி அவளிற்கு ஃபோனில் அழைத்தபடியே வெளியில் வர, அஷ்வினும் ஹர்ஷவர்தனும் ஒருவரையொருவர் கண்டனர்.

“உள்ள வந்துட்டு போலாமே ஹர்ஷா?” கீர்த்தி தயங்கியபடியே அழைக்க,

“இல்ல கீர்த்தி. நெக்ஸ்ட் டைம் பாக்கலாம்” என்றவன் ஒரு வெற்றுப் பார்வையை அஷ்வின் மேல் வீச, அதில் ஒன்றும் சளைத்தவன் இல்லையே அஷ்வின்.

வீட்டிற்கு வந்த ஹர்ஷா யாழ்மொழியைத் தூக்கிக்கொண்டு வம்பிழுத்து அவளிடம் அடியை வாங்கிக்கொண்டு இருந்தான். ஏனோ இப்போது யாழ் மொழியைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் ராஷ்மிகாவிற்கு பயமாக இருந்தது.

அவள் வயது கூடி வளரவளர மனதில் இனம் புரியாத கலக்கங்கள் எழுந்தது. எதனால் என்று முழுதாகப் புரியவில்லை அவளிற்கே. அது எதனால் என்று அறியும்போது அவளால் நிம்மதியாக இருக்க முடியுமா?