யாழ்-12

IMG-20210214-WA0021-1633c4c0

யாழ்-12

“வா போலாம்!” என்ற அஸ்வின், ராஷ்மிகாவின் கையைப்பிடிக்க
ராஷ்மிகாவோ முரண்டுபிடித்தாள், தன்கையை அவனிடமிருந்து இழுக்க
முயற்சி செய்து. அவன் தாலி கட்டியதையே அவளால் இன்னும்
ஜீரணிக்கமுடியவில்லை.

“அஸ்வின்!” அழைத்தபடி தேவா அங்கு வர,

“அண்ணா! நீங்களும் இவங்கூட கூட்டா?” கேட்ட ராஷ்மிகாவிற்கு
உள்ளுக்குள் வலித்தது.

“இல்லமா!” தேவா ஏதோ சொல்ல வர, அஸ்வின் அவனைப்
பேசவிடாமல் இடையில் புகுந்தான்.

“எல்லாரும் வந்துட்டாங்களா?” தேவாவைப் பார்த்துக் கேட்க,
“வந்துட்டாங்க அஸ்வின்!” தேவா.

“நான் சொல்ற மாதிரி வெளில வந்து பேசு!”ரஷ்மிகாவிடம் அஸ்வின்
கட்டளையிட,

“முடியாது!” என்றாள்.

“உன் ப்ரண்ட்ஸ்! அங்கபாரு! என் கார்ட்ஸ் கூட்டிட்டு போறாங்க!” மிரட்ட,
ராஷ்மிகாவிற்கோ வேதனையாக இருந்தது.

“என்னை ஏன்டா இப்படி டார்ச்சர் பண்ற?” கீறிச்சிட்டாள்.

“இன்னமும் டார்ச்சர் பண்ணுவேன்!” சாதாரணமாகச் சென்னவன்,

“நான் சொல்றதைக் கேட்டுட்டு, எங்கூடவா!” அவன் கூற மௌனமாய்
நின்றாள்.

அதையே சம்மதமாய் ஏற்றுக்கொண்டான் அஸ்வின்குமார். வெளியே
ப்ரெஸ், மீடியாஸ் அனைத்தும் அஸ்வினுக்காகக் காத்திருந்தது.
வெளியே ராஷ்மிகாவோடு வந்தவனிடம் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு
கேள்வியை வீசினர்.

“சார்! நீங்க இரண்டுபேரும் சிக்ஸ்இயர்ஸா லவ் பண்றீங்களாமே?”

“இப்ப வீட்டுல ஓகே சொல்லலைனுதான் கல்யாணம்
பண்ணிட்டிங்களா?”

“அந்த ஃபோட்டோ லீக்கானதுனால தான் இவ்வளவு சீக்கிரம் உங்க
காதல் வெளில வந்துச்சா?”

“இந்த ஃபோட்டோ லீக்கானதுக்குக் காரணம் யாரா இருக்கும்னு
நினைக்கறீங்க?” என கேள்விகள் அடுத்தடுத்து வர,

“வெயிட்வெயிட்!”, எல்லோரையும் ஆஃப் செய்த அஸ்வின்,

“எஸ், இது லவ்மேரேஜ்! பட், நீங்க கேட்ட மாதிரி சிக்ஸ்இயர்ஸ் இல்லை.
லாஸ்ட் ஒன் இயராதான் நாங்க ரிலேஷன்ஷிப்ல இருக்கோம்.
இப்ப கல்யாணம் பண்ணிக்கத் தோணுச்சு, பண்ணிட்டோம்” சிம்பிளாக
அஸ்வின் பதில்ளிக்க,

“மேம், ஸார் பர்ஸ்ட் லவ்வ சொன்னாரா, இல்ல நீங்களா?”, ஒரு
ரிப்போர்ட்டர் ராஷ்மிகாவிடம் கேட்க,

“ஹே! ஆன்சர் பண்ணு!” தைரியமூட்டுவது போல அஸ்வின்
ராஷ்மிகாவைத் தோளோடு அணைத்தான்.

“வீலவ்ட்ஈச்அதர்!” சின்னக்குரலில்ராஷ்மிகாசொல்ல,

“ஓகே காய்ஸ்! தேங்க்ஸ் ஃபார் கம்மிங்!” அஸ்வின் ராஷ்மிகாவைத்
தோளோடு சேர்த்தணைத்து கூட்டிவந்து காரில் அமர்ந்தான்.

“என் ப்ரண்ட்ஸ் எங்க?” ராஷ்மிகா கேட்க, பதில் பேசாமல் காரை
எடுத்தான் அஸ்வின்குமார்.

“என் ப்ரண்ட்ஸ் எங்க? வாயத்திறந்து சொல்லேன்!”, ராஷ்மிகா
எரிச்சலாகக் கேட்க,

அஸ்வினோ அவளை ஒருபார்வைப் பார்த்தவன், “இந்த மாதிரிலாம்
என்கிட்ட பேசக்கூடாது. பொறுமையா, மெதுவா, சத்தம்போடாம
கேளு சொல்றேன்” நக்கல்பேச, அவளுக்கு வந்த கோபத்திற்கு
அளவேயில்லை.

“என் ப்ரண்ட்ஸ்..!” அடக்கப்பட்ட கோபத்தோடு ராஷ்மிகா ஆரம்பிக்க,

“இன்னும் கம்மியா!” என்றான். ராஷ்மிகா வந்த ஆத்திரத்தையும்
அழுகையையும் உள்ளுக்குள் அடக்கினாள்.

“என் ப்ரண்ட்ஸ் எங்க?” ராஷ்மிகா, இயன்றளவில் தணிந்த குரலில்
கேட்க, அது அஸ்வினிற்குத் திருப்தியாக இருந்தது.

“அவங்க எல்லாம் பத்திரமா அவங்க வீட்டுக்கு அனுப்பி வச்சாச்சு!”

“இப்ப என்னை, எங்க கூட்டிட்டுப்போற?” பயந்ததை உள்ளே
வைத்துக்கேட்டாலும், அஸ்வின் கண்டுகொண்டான் ராஷ்மிகாவை.

“ஏன்? கூட்டிட்டுபோய் ஏதாவது பண்ணிடுவேன்னு பயமோ!” நக்கல்
தெறிக்க அவன் பேச, ராஷ்மிகா மலையேறினாள் மீண்டும். பொதுவாக
அஸ்வினும் இம்மாதிரி குணம்கொண்டவன் கிடையாது. ஆனால்,
இந்தசண்டிராணியை கண்டாலே அவனிற்கு இந்தமாதிரி தானாக
வந்துவிடுகிறது.

“நீ, ஏதாவது பண்றவரைக்கும் உன்ன சும்மாவிடுவேனா? உன்னை
கொன்னுட்டு தான்டா நான் செத்தாக் கூட சாவேன்!”, ஆவேசத்தில்
பேசினாள்.

“ஆமாமா… எது தாலி கட்டுனப்ப நின்னியே நல்லா முழிச்சிட்டு
அப்படியா?” நக்கல்தெறிக்கக் கேட்க,

“இதை கழட்டி வீசிட்டு போகமாட்டேன்னு நினைக்கறியா?” ராஷ்மி
காதாலியைத் தூக்கிக் காட்டிக்கேட்க, காரை சடன்ப்ரேக் போட்டு
நிறுத்தினான் அஸ்வின். ராஷ்மிகாவிற்கு அப்படி சொல்லும்போதே
உள்ளே ஏதோ அதிர்வதை உணர்ந்தாள். இருந்தாலும் அவனிடம்
அடங்கிப்போக மனமில்லாமலே வாயைவிட்டாள்.

காரை நிறுத்தியவன் நிதானமாய் அவளைப் பார்த்து, “நீ
கண்ணமூடுனப்ப கட்டுன தாலின்னு ஓவரா பேசாதே! அத்தனைபேர்
முன்னாடி தனி ஆளா நின்னு தாலியக்கட்டி கூட்டிட்டு வந்திருக்கேன்.
தேவாவுக்கும் ப்ரஸ் எல்லாருக்கும் தகவல் சொல்லி லேட்டாதான்
வந்தேன். என் பொறுமைக்கும் ஒரளவு இருக்கு. நான் நினைச்சிருந்தா
என்ன வேணாலும் பண்ணிருக்கலாம். ஆனா…” என்றவன், அதற்குமேல்
பேசவந்ததை உள்ளேயே விழுங்கியவன் காரை எடுத்தான்.

அவ்வளவு எளிதில் மனதில் இருப்பதை சொல்பவன் அல்ல
அஸ்வின்குமார்.

வீட்டிற்கு வந்த அஸ்வின் இறங்கி கார்சாவியை அங்கிருந்த மற்றொரு
கார்டிரைவரிடம் தர ராஷ்மிகாவோ பேசாமல் கார்சீட்டிலேயே
அமர்ந்திருந்தாள். அவளது கையைப்பற்றி, “இறங்கு!” என்றான்
தன்மையாக. சற்றுமுன் அவன் பேசிய விதமும், இப்போது பேசுவதும்
அவளிற்கு முரண்டியது. இவன் குணம் தான் என்னவென்று.

காரைவிட்டு இறங்கியவள் அப்போதுதான் சுற்றுப்புறத்தைக்
கவனித்தாள். ஏதோ சினிமாவில் வரும் பங்களா மற்றும் முன்
அமைப்புகளைக் கண்டவளுக்கு அவன் இவ்வளவு
செல்வம்படைத்தவனா என்று மனதில் கேள்வி எழுந்தது. கூடவே
நெருடலும். மற்ற பெண்ணாக இருந்திருந்தால் மனம்சாய
ஆரம்பித்திருப்பாள். ஆனால், அவளுக்கோ தற்போது தன் வீட்டின்
ஞாபகம் வந்தது.

வீட்டின் வாயில்வரை அஸ்வின் பின் நடந்தவள், உள்ளே செல்லாமல்
நின்று, “நான் என் வீட்டுக்கு போணும்!”, என்றாள்.

ராஷ்மிகா கையைப்பிடித்து வலுக்கட்டாயமாக உள்ளே இழுத்தவன்,
“அதெல்லாம் எங்கையும் போகமுடியாது. திஸ் இஸ் மை ஆர்டர்!”
என்றான்ப புன்னகை மாறாமல்.

ஆனால், அவனின் குரலிருந்த பிடிவாதமும் கடினமும் அவளிற்கு
தெரிந்தது.

“குமரா!” என்று செல்வமணி மகனையும் அவனுடன் வந்த
பெண்ணையும் அவள் கழுத்தில் தொங்கிய தாலியையும் கண்டு
மகனின் பெயரை சொல்லிக் கூவியேவிட்டார்.

மகன் கல்யாணத்தைப் பற்றி எவ்வளவு கனவுகள் கண்டிருப்பார்
அந்தத்தாய். கணவர் இப்படி உடல் நலம் சரியில்லாத சமயத்தில்
மகன் இவ்வாறு செய்தது அவரால் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை.
அன்னையின் குரல்கேட்டுத் தன்னறையில் இருந்து வெளியே வந்த
கீர்த்தியும் உறைந்துவிட்டாள்.

‘தன் அண்ணனா இப்படி ஒரு காரியத்தை செய்துகொண்டு வந்தது?’
என்று தோன்றியது அவளிற்கு.

ராஷ்மிகாவிற்கு ஏனோ அவமனமாக இருந்தது எல்லோரும் பார்ப்பதை
உணர்ந்து. அதுவும் கீர்த்தி வந்தவுடன் அவளின் பார்வையை
சந்திக்காமல் முகத்தை வேறுபக்கம் திருப்பிக்கெண்டாள்.

“அம்மா… அப்பா எங்க?” அஸ்வின் கேட்க,
“குமரா…என்ன பண்ணிட்டு வந்திருக்க?” கரகரத்த குரலோடு கேட்டார்.

“ம்மா!” அவர் அருகில் சமாதானம் செய்ய அஸ்வின் செல்ல அவரோ
கண்ணீரைச் சிந்தினார்.

“அப்பாக்கு ஏற்கனவே தெரியும்மா!”, அஸ்வின் சொல்ல அனைவருமே
அதிர்ந்தனர். ஏனெனில் எந்தக் காரணமும் இல்லாமல் கணவர் எதற்கும்
சம்மதித்திருக்க மாட்டார் என்று குடும்பமே அறிந்த விஷயம்.
செல்வமணியும், கீர்த்தியும் அஸ்வினை ஒருவித அதிர்வோடு பார்க்க,
“அப்பாமுழிச்சிருக்காரா?” எனக் கேட்டான்.

“இனி முழிக்கற டைம்தான் குமரா”, என்றவர் சிலையாய் நின்றிருந்த
ராஷ்மிகாவிடம் சென்றார்.

“உன் பேர் என்னமா?” செல்வமணி.

“ராஷ்மிகா”, சொல்லும்போதே அவள் குரல் கரகரத்தது. தன்
குடும்பத்தினரை நினைத்து ஏக்கம் வந்தது அவளிற்கு.

“என் அப்பாகிட்ட போணும்!”, திருவிழாவில் கணாமல்போன
குழந்தைபோல அவள் தலைகுனிந்து சொல்லியது அவளின்
மனநிலையை ஒருபெண்ணாய் செல்வமணியால் ஏணரமுடிந்தது.

“இவங்க அப்பா ழட்டும். அப்புறம் ஃபோன் போட்டு வரச் சொல்லலாம்”,
சொல்ல தலையை ஆட்டினாள். உதடுகளோ எப்போது
வேண்டுமானாலும் அழத் தயாராக துடித்துக்கொண்டிருந்தது.

“உன் நிலைபுரியுதுமா! கொஞ்ச நேரம் அட்ஜஸ்ட் செய்துக்க. அவருக்கு
உடம்பு கொஞ்சம் சரியில்ல. இல்லைனா எழுப்பிடுவேன்” செல்வமணி
சமாதானம் செய்து அங்கிருந்த சோபாவில் ராஷ்மிகாவை
அமரவைத்தார்.

கீர்த்தி இன்னும் அதிர்ச்சி மாறாமல் நிற்க, ‘தர்ஷூ வந்து பேசு’,
கண்களாலேயே செல்வமணி மகளை அழைத்தார். கீர்த்தி வந்து
ராஷ்மிகா அருகிலிருந்த சோபாவில் அமர்ந்தாளே தவிர எதுவும்
பேசவில்லை. அவளால் அந்த வயதில், வந்தவளிடம் என்ன பேசுவது
என்று தெரியவில்லை.

அஸ்வின் தான், “அம்மா இவ நம்ம காலேஜ்தான்!”, தாயிடம் சொல்ல,
“அட அப்படியா?” ஆச்சர்யத்தோடு கேட்டார்.

“நம்ம கீர்த்தியும் அந்தகாலேஜ் தான்!”, அறியாமையில் அவர்
சென்னார். 

“ஒஹ்… சரி ஆன்ட்டி!”, ராஷ்மிகா.

“ஏதாவது சாப்புடிறியாமா?”, அவளுடைய முகத்தை வைத்தே கேட்டார்.
காரணம் நேற்று இரவிலிருந்து சரியாக தூங்கவுமில்லை
சாப்பிடவுமில்லை ராஷ்மிகா. அவ்வளவு குழப்பத்தில் இருந்தவளுக்கு
முகமே சோர்வாக காணப்பட்டது.

“இல்ல ஆன்ட்டி வேணாம்!” தன்மையாக மறுத்துவிட்டாள்.

“அவர் எழுந்திருப்பார். நான் பாத்துட்டு வரேன்!” செல்வமணி எழுந்து
செல்ல அஸ்வின், கீர்த்தி, ராஷ்மிகா மூவரும் தனித்து விடப்பட்டனர்.

“அப்புறம் தர்ஷு! புது அண்ணியைப் பிடிச்சிருக்கா! இங்கையே
வச்சுக்கலாமா இல்ல திருப்பி அனுப்பிடலாமா!”, வேண்டுமென்றே
வம்பிழுக்கும் நோக்கத்தோடு அஸ்வின் ஆரம்பிக்க, ராஷ்மிகாவிற்கு
பற்றிக்கொண்டு வந்தது.

“நான் ஒன்னும் உன்…”, ஆரம்பித்த ராஷ்மிகா வாயை மூடினாள்.
அவளிற்கு, அவள் மூளைக்குள் ஓடிக்கொண்டு இருக்கும் விஷயங்களே
அவளுக்குப் பெரிதாக இருந்தது. தலையில் ஒரு கைவைத்து
தலைகுனிந்து அமர்ந்தவளுக்கு, அஸ்வின் கட்டிய தாலி வேறு, கண்முன்
கிடந்து வயிற்றில் புளியைக்கரைத்தது. முதல்முதலாக வாழ்க்கை என்ற
ஒன்று புதியதாகத் தெரிந்தது ராஷ்மிகாவிற்கு.

கீர்த்திக்கு ராஷ்மிகாவின் நிலை சங்கடமாகத்தான் இருந்தது.
ஆனால் அதற்கு அவள் என்ன செய்யமுடியும். அண்ணன் செய்ததிற்கு
இவள் எப்படிக் காரணமாவாள். அந்நேரம் கீர்த்திக்கு ஃபோன் வர
எடுத்துத் திரையைப் பார்த்தால் கம்பெனிகால்.

“இவனுக வேற! நேரம்காலம் தெரியாம!”, ஃபோனைக் கட் செய்தவள்,
அப்போதுதான் ஹர்ஷாவின் குறுஞ்செய்தி ஒருமணி நேரம் முன்
வந்ததைக் கவனித்தாள்.

“அப்பா எப்படி இருக்காரு?”, எனக் கேட்டிருந்தான்.

“அப்பா, இப்ப ஓகே! ஸாரி ஃபார் தி லேட் ரிப்ளை!”, கீர்த்தி அனுப்பினாள்.

பத்துநிமிடம் கழித்து, “ச்சே…ச்சே… ஸாரிலாம் வேண்டாம் கீர்த்தி.
இங்கையும் ஒரு ப்ராப்ளம். அப்பா எப்படி இருக்காருன்னு கேக்கதான்
மெசேஜ் பண்ணேன். டேக்கேர் பை! நாளைக்கு முடிஞ்சா கால்
பண்றேன்”, அனுப்பினான்.

அறையிலிருந்து வெளியே வந்த செல்வமணி, “குமரா அப்பா
எந்திரிச்சுட்டாரு!”, மகனிடம் சொன்னவர், “உள்ள வாங்க இரண்டு
பேரும்!”, என்றார் இருவரையும் பார்த்து.

“தர்ஷூ… பூஜை ரூம்ல இருக்க தட்ட எடுத்திட்டுவா”, கீர்த்தியிடம்
சொல்ல, “ம்ம்” என்று தலையை ஆட்டிக்கொண்டு உள்ளே போனாள்.

உள்ளே நுழைந்த மகனையும் மருமகளையும் பார்த்தவர் மகனிடம்
கண்களாலேயே ஏதோ கேட்க அவனும், “நான் பாத்துக்கறேன்!”
என்பதுபோல கண்களை மூடித்திறந்தான்.

நாகேஷ்வரனும் செல்வமணியும் எழுந்துநிற்க, புரிந்த அஸ்வினும்
ராஷ்மிகாவும் இருவரின் காலிலும் விழ, “நல்லா இருங்க!”, மனமார
ஆசிர்வதித்தனர்.

செல்வமணிக்குத்தான் மகன் தாலிகட்டியதைக் கூட கண்களால் பார்க்க
முடியவில்லையே என்றிருந்தது. எழுந்த இருவருக்கும் கீர்த்தி கையில்
இருந்த தட்டிலிருந்து திருநீறு எடுத்து பூசிவிட்ட நாகேஷ்வரன், “குமரா…!
நான் சொன்னது ஞாபகம் இருக்கணும்!”, சொல்ல,

“ம்ம் சரிப்பா”, என்றான்.

அனைவரும் ஹாலிற்கு வந்து அமர, ராஷ்மிகா மட்டும் வாடிய
முகத்துடனே இருந்தாள். அவளின் முகத்தை வைத்தே மனதைப்படித்த
செல்வமணி கணவரிடம் காதில் ஏதோ சொன்னார்.

“குமரா அவங்க வீட்டுல பேசி வரச் சொல்லுப்பா”, என்றவர்,

“நம்மதான் போய்ப் பேசணும்… ஆனா, என்னால உடம்புவேற இப்ப
முடியாது”, சங்கடப்பட்டார் நாகேஷ்வரன்.

“ரிஷி!,”.அஸ்வின் குரல்கொடுக்க, ஓடிவந்த ரிஷியிடம், “நீ போ ரிஷி!”,
என்றார் நாகேஷ்வரன்.

“இது பிசினஸ் இல்ல குமரா…ரிஷியை வச்சு பேசறக்கு! இது
குடும்பத்தப் பத்தி பேசறது. நீதான் போய் அவங்களை அழைச்சிட்டு
வரணும்”, நாகேஷ்வரன் பேச எதுவும்பேசாமல் தந்தைக்கு பணிந்து
எழுந்தான் அஸ்வின்.

ஆனால், அவனிற்கு வேலை வைக்காமல் சக்திவேல், கல்யாணி,
சிவக்குமார், விஜயலட்சுமி, ஹர்ஷா என அனைவரும் காரில்
வந்திறங்கினர்.

உள்ளே இருந்தே ஹர்ஷாவைப் பார்த்த கீர்த்திக்கு ‘திக்’ என்றிருந்தது.

“ஹர்ஷா எப்படி இங்க?”, தனக்குத்தானே கேட்டவளுக்கு ஏதோ
உள்ளுக்குள் உருண்டது.

அவர்கள் அனைவரும் உள்ளே வர, “அப்பா!” என்று ராஷ்மிகா
சக்திவேலிடம் ஓட, அவள் எதிர்பாரா வண்ணம் இத்தனை
வருடங்களாகத் தாங்கிய மகளின் கன்னத்தில் அறைந்து தள்ளினார்
சக்திவேல்.

தந்தை அறைந்ததை நம்பமுடியாமல் ராஷ்மிகா நிற்க. அடுத்த
அடிக்குக் கையை ஓங்கியவரை சிவக்குமார் தான் தடுத்தார்.

“என் நம்பிக்கையை அழிச்சிட்டியே!”, அவர் ஆவேசமாகப் பேசியதில்
ராஷ்மிகா நின்ற இடத்தில் சிலையானாள்.