IMG-20210214-WA0021-e45e43c3

யாழ்-13

அந்த பிரத்தியேக மாலிலுள்ள, “காஃபி டே”வில் எதிரெதிரெ அமர்ந்திருந்தனர் கீர்த்தியும் ஹர்ஷாவும்.

வந்ததிலிருந்து ஒரு மணி நேரமாக அப்படியே உட்கார்ந்திருப்பவனைக் கண்டு கீர்த்திக்கு எரிச்சல் தான் மண்டியது. அவள் ஒரு காஃப்ச் சீனோவை முடித்து அடுத்த ஆர்டர் செய்த கோல்ட்காஃபியே வந்தது.

“எவ்வளவு நேரம் இப்படியே உக்காந்திருப்ப?” கோல்ட் காஃபியைக் குடித்தபடியேக் கேட்டவளைக் கண்டு அவனுக்கு எரிச்சல் வந்தது.
‘நான் இங்க பேசாம இருக்கேன். இவ கொஞ்சம் ஆச்சு சமாதானம் பண்றாளான்னு பாரு. எனக்கென்னனு இருக்கா பாரு’ என்று நினைத்தபடி கீர்த்தியை முறைத்தான்.

“ஏன் ஹர்ஷா முறைக்கற?” சாதாரணமாகக் கேட்டாள்.

“உன்னால எப்படி கீர்த்தி சாதரணமா இருக்கமுடியுது” ஹர்ஷா.

“ஏன்?” என்றவள் மீண்டும் ஒரு மிடறு காஃபியை விழுங்கினாள்.

“இல்ல, நீ பர்ஸ்ட் இதக்குடிச்சு முடி. அப்புறம் பேசாலாம்” நக்கலாக முறைத்துக்கொண்டே அவன் சொல்ல,

“ஓகே ஹர்ஷா!” தலையை ஆட்டியபடியே அவள் காஃபியைக் குடிக்க,‘ஆண்டவா!’ மனதிற்குள் தலையில் அடித்துக்கொண்டான் ஹர்ஷா.

கடைசி சொட்டுவரைக் குடித்தவள், “ம்ம், சொல்லு ஹர்ஷா”என்றாள். 

“கீர்த்தி!” பல்லைக் கடித்தவனுக்கு ஒரு பெருமூச்சை மட்டுமே விட முடிந்தது. அவனால் அவளைத் திட்டமுடியவில்லை.

“சொல்லு ஹர்ஷா” என்றாள் கைகளைக் கட்டியபடி.

“நேராவே கேக்கறேன். உனக்கு நம்ம இரண்டு பேமிலிக்குள்ள நடந்தது தெரியும்தானே. நீ என்ன இவ்வளவு சாதாரணமா இருக்க? அதாவது நடந்த பிரச்சினை?” அவன் இழுக்க,

“அதுக்கு என்ன?” கீர்த்தி கேட்க, ஹர்ஷா ஒரு கையால் வாயைப் பொத்தினான். ‘அடியேய் உன்னால எப்படிடி இப்படி இருக்க முடியுது’ என்று அவனால் நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

“சரி, நேத்து நடந்ததைப் பத்தி நீ என்ன நினைக்கற?” ஹர்ஷா கேட்க,

“அது என்ன நினைக்க? என் அண்ணாக்கு உன் அக்காக்கு கல்யாணம் ஆச்சு. இப்ப கொஞ்சம் தகராறு ஆயிருக்கு. ஆனா, அதெல்லாம் சரி ஆகிடும்” என்று கீர்த்தி முடிக்க, ஹர்ஷா இதுக்கு மேல் என்ன பேச என்பதைப்போல இருக்கையில் பின்னால் சாய்ந்து வலதுபக்கத் தலையில் கை வைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்தான்.

“ஹர்ஷா!” கீர்த்தி அழைக்க, ஹர்ஷா அப்படியே தான் அமர்ந்திருந்தான். அவன் அசையவே இல்லை. தலையில் கைவைத்து யோசித்தபடியே அமர்ந்திருந்தான்.

“ஹர்ஷா, இங்க பாரு” என்று மறுபடியும் கூப்பிட ஹர்ஷாவின் நிலை மாறவில்லை.

“ஹர்ஷா!” என மறுபடியும் கீர்த்தி அழைக்க, “டென்ஷன் பண்ணாத கீர்த்தி” என்று இரைந்தான் ஹர்ஷவர்தன். அவ்வளவுதான், கீர்த்திக்கும் கோபம் வந்துவிட்டது.

சிறிதுநேரம் எதுவும் பேசாமல் மௌனமாய் அமர்ந்திருந்தவளை ஏறிட்டுப்பார்த்தான். முட்டிக்கு கீழ்வரை இருந்த நீ லென்த் (knee length) ஆரஞ்சு நிற மேக்ஸியை அணிந்து மெழுகு பொம்மை போல அமர்ந்திருந்தவளைப் பார்த்தவனுக்கு சிறிய முறுவல் பூத்தது. அதுவும் கோபமாக அமர்ந்திருப்பவளைப் பார்த்தவனுக்கு அவளுடைய இயல்பான தன்மை பிடித்தது.

“கீர்த்தி” அவன் அழைக்க, முகம் இறுகியவள் அவனைத் திரும்பியும் பார்க்கவில்லை.

“கீர்த்தி!” மறுபடியும் அழைக்க, அவளோ கண்டுகொள்ளவே இல்லை. குறும்பான எண்ணம் உள்ளுக்குள் பரவ, “ஓய் ஆரஞ்சு மிட்டாய்” என்றழைக்க கீர்த்தி சட்டென்று திரும்பினாள்.

“வேணாம் ஹர்ஷா. கோவத்தக் கிளப்பாத. அப்புறம் அடிச்சு பறக்க விட்டிடுவேன் உன்ன” கீர்த்தி முறைக்க, அவளைப் போலவே அவளிடம் முறைத்து பழித்தான் ஹர்ஷா.

“நான் போறேன் போ!” எழுந்து அவன் இருக்கையைக் கடந்து வெளியே செல்ல முயன்றவளை கையைப்பிடித்து நிறுத்தினான்.

அவன் கையைப்பிடிக்க கோபமாகத் திரும்பியவள், “என்ன?” முகத்தை ‘உர்’ என்று வைத்தபடி வினவ, ஹர்ஷாவோ அவளிடம், தான் மயங்கிக் கிடக்கும் அந்த இருவிழிகளை ஆழ்ந்து பார்த்து கண்களைச் சிமிட்டினான்.

அவனது செயலில் டக்கென்று சுற்றுப்புறம் மறந்து நின்றவள் அவனை முறைக்க முயன்று சிரித்தே விட்டாள்.

“சரி, உக்காரு” தன் அருகிலேயே அவளை அமர வைக்க கீர்த்தியும் அமர்ந்து கொண்டாள்.

“ஹர்ஷா, உன்கிட்ட ஒண்ணு சொல்லணும்” என்றவள் முன்னாடியே நடந்த ராக்கிங் பிரச்சனையை அவனிடம் கிளியாய் ஒப்பித்தாள்.

அனைத்தையும் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தவன், “உன் அண்ணனுக்கு ஹெட்வெயிட் அதிகம்தான்” ஏளனமாகக் கூறினான்.

“என் அண்ணா ஒன்னும் அப்படியில்ல ஹர்ஷா” சண்டைக்கோழியாய் அண்ணனிற்காக சிலிர்த்தாள் கீர்த்தி.

“ஒஹோ!” என்றவனிடம் எதுவும் பேசவில்லை கீர்த்தி.

பத்துநிமிடம் கழித்து ஆரம்பித்தாள். “ஹர்ஷா, நடந்தது நடந்திருச்சு. என் அண்ணா என்ன, உன் அக்காவை கொடுமையா படுத்தப்போறாரு? அது அவங்க லைஃப் ஹர்ஷா. கொஞ்ச நாள்ல எல்லாம் சரி ஆகிடும். கல்யாணம் இப்படி ஆகிடுச்சுன்னா அவங்க இரண்டு பேரும் ஹாப்பியா இருக்க மாட்டங்களா சொல்லு? நம்ம லைஃப்ல ஏன் அத நினைச்சு நம்ம சண்டை போடணும்” அவள், தன் ஆரஞ்சுசுளை இதழ்களை வைத்து அழகாகப்பேச, அவளையே இமைக்காது பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் அவளின் மனம் கவர்ந்த கள்வன்.

அதுவும் கடைசியாக, ‘நம்ம லைஃப்’ என்று சொன்ன அர்த்தத்தை, அவன் உணர்ந்தபோது உடம்பெல்லாம் அவனிற்கு சிலிர்த்தது. கீர்த்தியும் தன்னை அறியாமல் மனதில் நினைத்ததைப் பேசிவிட்டாள்.

அவன் பார்வையை உணர்ந்தவள் அப்போதுதான் அவனுடம் கொஞ்சம் நெருக்கமாக அமர்ந்திருப்பதை உணர்ந்து, திடீரென விலகி அமர்ந்தாள். அவளுக்கு அவனுடைய கையுடன் வளைத்து உட்கார்ந்திருந்தது என்னவோ போல் ஆகிவிட்டது.

அவனை நிமிர்ந்து பார்க்க ஹர்ஷாவோ, “ஏன்டி பக்கத்துல உக்கார பிடிக்கலையா?” நேராகவே கேட்க கீர்த்தியோ, “பே”வென விழித்தாள்.

“ஏய்! என்ன முழிக்கற?” அவள் முகத்தின் முன், கை ஆட்ட அவளோ கனவில் இருந்து எழுந்ததுபோல தலையை சிலுப்பினாள்.

“ஒன்னுமில்ல ஹர்ஷா. கிளம்பலாமா?” பேச்சைமாற்றி எழுந்தாள் கீர்த்தி.

“கீர்த்தி, என் அக்கா கொஞ்சம் பிடிவாதம்தான். ஆனா, மனசுல எதுவும் வச்சிக்கமாட்டா. அவளைக் கொஞ்சம் பாத்துக்கங்க.. எனக்கு ரொம்ப கஷ்டமாயிருக்கு” என்று மனதில் நெருடியிருந்த வருத்தத்துடன் சொன்னான்.

“கண்டிப்பா ஹர்ஷா. நாங்க எல்லாம் இருக்கோம் டோன்ட் வொர்ரி” உறுதி அளித்தாள் கீர்த்தனா.

“ம்ம்” என்று அவன் எழ அவனுடன் இணைந்து நடந்தாள் கீர்த்தி.
கார்பார்க்கிங் வரை வந்தவன், “அங்க பாரு, உன் டிரைவர். அவன் வீட்டுல சொல்லிட்டா என்ன பண்ணுவ?” என்று வினவ,

“சொல்லமாட்டாரு அந்த அண்ணா. சரி, பை ஹர்ஷா” என்றவளிடம்,

“ஒரு நிமிஷம்” என்றான்.

“என்ன ஹர்ஷா?”

“இன்னிக்கு அழகா டால் மாதிரியிருக்க கீர்த்தி” சொல்ல கீர்த்தியின் முகமெல்லாம் குங்குமமாக சிவந்துவிட்டது.

யாரும் அவளிடம் அஷ்வினிற்கு பயந்தே பேசியதில்லை. அப்படியிருக்க அவன் தங்கைதான் என்று தெரிந்தும் ஹர்ஷவர்தன் தைரியமாகப் பேசியது அவளை ஏதேதோ உணர்வுகளுக்கு இழுத்துச்சென்றது.

அவளைச் சீண்ட நினைத்தவன், “கீர்த்தி, இந்த ட்ரெஸ்கூட உனக்கு அழகாதான் இருக்கு. க்யூட்டா இருக்க” சொல்ல அதற்குமேல் கீர்த்தி அங்கு நிற்க முடியாதவளாய் காரை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தாள்.

நடுவில் கீர்த்தி திரும்பிப்பார்க்க அவளின் விழிப்பார்வைக்காகவே ஏங்கியவன் கண்களைச் சிமிட்ட, கீர்த்தியின் கால்கள் வேகம் பிடித்துவந்து காரில் ஏறியது.

காரில் ஏறிய இருவருக்கும் இருவரின் நினைப்பும் மனதிற்குள் சில்லிட்டது. ஹர்ஷாவுக்குக் கீர்த்தியை முதல் சந்திப்பிலேயே பிடித்துவிட்டது. ஆனால், அவளிடம் மற்ற பெண்களைப் போல அவனால் பழகமுடியவில்லை. ஏனோ அவளின் விழிப்பார்வையாலேயே அவன் கரைந்து விடுகிறான்.

அவளிடம் பேச வந்ததுகூட அவ்வப்போது மறந்துவிடுகிறது. கீர்த்திக்கும் ஹர்ஷாவின் பார்வையிலும் கண்சிமிட்டலிலும் அவளது ஒவ்வொரு செல்களும் உருகிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் இருவரும், இருவரின் மேலிருந்த ஆசையை சொல்லிக்கொள்ளவில்லை. உள்ளுக்கள்ளேயே வைத்து பரிமாறிக்கொண்டிருந்தனர். தனது பைக்கில் வந்து கொண்டிருந்த ஹர்ஷாவிற்கும் காரில் வீட்டிற்கு சென்று கெண்டிருந்த கீர்த்திக்கும் நேற்று நடந்ததே மீண்டும் மனதில் எழுந்தது. நேற்று நடந்தது இதுதான்.

“என் நம்பிக்கைய அழிச்சிட்டுயே” சக்திவேல் ஓங்கிய குரலில் கத்த, “அப்பா!” வாயைத் திறந்தவளுக்கு வார்த்தை சிக்கியது.

“என்ன நடந்துச்சுனு தெரியாம.. ஏன் இப்படி பண்ற சக்திவேலு?” சிவக்குமார், தம்பியை அடக்க நினைக்க, அவருக்கோ அதெல்லாம் தலையில் ஏறவில்லை. மகளின் மேலிருந்த நம்பிக்கை ஆட்டம் கண்டுவிட்டதில் அவர் ருத்ரதாண்டவன் ஆடித் தயாரானார்.

“இதுக்குமேல என்ன நடக்கணும் அண்ணா? நேத்து எவ்வளவு நம்பினேன். உங்க முன்னாடிதானே பேசினேன். நீங்களும்தானே பாத்திங்க. அப்போகூட எதுவும் வாயைத் திறக்கல. இன்னிக்கு இவ ப்ரஸ்கிட்ட குடுத்த பேட்டியைப் பாத்திங்கள?” ராஷ்மிகாவை அவர் உக்கிரத்துடன் பார்த்துக்கொண்டே சொல்ல, சிவக்குமார் மௌனமாய் நின்றார்.

“அப்பா!” ராஷ்மிகா அழைக்க, அவளின் கண்களிலோ அவ்வளவு வெறுமை. தந்தை தன்னை நம்பவில்லையே என்ற ஏக்கம் கண்களில் அப்பட்டமாய்த் வழிந்தது.

“அந்த வார்த்தை சொல்றதுக்கு இனி உனக்குத் தகுதியில்ல” என்று கர்ஜித்தவர்,

“என்கிட்ட, எப்படி பொய் சொல்ல முடிஞ்சது உன்னால?” சக்திவேல்.

ராஷ்மிகா செய்த முதல் தவறு அஷ்வின் பற்றி அவரிடம் மறைத்தது. எல்லாவற்றையும் சொல்பவள் இதை ஏன் சொல்லவில்லை என்ற எண்ணம் எழுந்ததில் அவரின் தவறில்லை.

இரண்டாவது தவறு ஃபோட்டோ லீக் ஆனபோதும் எதையும் முழுதாக சொல்லாமல் மேலோட்டமாகச் சொன்னது. அதுவே அவள் சொல்ல வருவதை சக்திவேலைக் கேட்கவிடாமல் மூன்றாவது தவறாக ஆனது.

“இல்லப்பா.. நா.. நான்.. நான்” ராஷ்மிகா பேசமுடியாமல் அழுகையை அடக்கித்திக்க, அங்கிருந்த அனைவருக்கும் மனம் கனத்தது.

“நீ எதுவும் சொல்ல வேண்டாம். இனியும் என்ன சொல்லப் போற?” சீறினார் அவர்.

“சக்திவேல், அடுத்து என்ன பண்ணலாம்னு யோசிப்போம்” சிவக்குமார் சொல்ல,

“அடுத்து, நான் சொல்றதை மட்டும் எல்லாரும் கேளுங்க” அதுவரை அமைதியாய் இருந்த அஷ்வினின் குரலில் அனைவரும் அவனிடம் திரும்பினர்.

“இந்த கல்யாண சீதனம்னு சொல்லுவாங்களே. உங்க வீட்டுல இருந்து எனக்கு எதுவும் வேணாம். ஆனா..” என்றவன் சிவக்குமாரின் மேல் பார்வையைப் பதித்து, “கலெக்டர் சிவக்குமார்கிட்ட இருந்து, எனக்கு சில கையெழுத்து வேணும்” அஷ்வின் சொல்ல, கலெக்டர் சிவக்குமார் அவனை ஆழ்ந்து பார்த்தார்.

“எங்க பேக்டரிய க்ளோஸ் பண்ணாம ரன்னிங்ல இருக்கலாம்னு சொல்ல ஒரே ஒரு கையெழுத்து” என்றான் அஷ்வின் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தி. ராஷ்மிகாவிற்கோ இவன் என்ன மனுஷனா இல்லே மிருகமா என்றிருந்தது.

“போடலைனா?”  சிவக்குமார் வினவ,

“உங்க பொண்ண, இப்பவே கூட்டிட்டு போலாம்” இரக்கமே இல்லாமல் பேச, அனைவரும் அதிர்ந்தனர்.

“குமரா!” நாகேஷ்வரன் கண்டிக்கும் குரலில் அழைக்க, “அப்பா ப்ளீஸ்” என்றான் கையை நீட்டி எதுவும் பேச வேண்டாம் என்பதுபோல.

“என் அண்ணன் கையெழுத்து போட மாட்டாரு. நாங்க யாரையும் இந்த வீட்டுல இருந்து கூட்டிட்டு போகமாட்டோம். அண்ணா வாங்க. நாம கிளம்பலாம்” சக்திவேல் சொல்ல சிவக்குமார் சிலையாய் நின்றார்.

ராஷ்மிகாவோ அத்தனை பேர் அங்கிருந்தும் அனாதையாய் உணர்ந்தாள்.

ஐந்துநொடி யோசித்த சிவக்குமார், “கையெழுத்து எங்க போடணும்” என்று கேட்க,

“பெரியப்பா!” என்று அதிர்ந்தாள் ராஷ்மிகா.

அவளுக்கு அவளது பெரியப்பாவைப் பற்றி நன்கு தெரியும். அவரது நேர்மையைப் பற்றியும். அப்படி இருப்பவரை இப்படி மிரட்டி அஷாவின் கையெழுத்து வாங்கப்போவது அதுவும் தனக்காக என்று யோசிக்கும் போதே ராஷ்மிகாவிற்கு வேதனையைத் தந்தது.

“பெரியப்பா, வேண்டாம் பெரியப்பா. கையெழுத்துப் போடாதிங்க!” ராஷ்மிகா, சிவக்குமாரிடம் சென்று பேச, அஷ்வின் சென்று ஒரு பத்திரத்தை எடுத்து வந்தான்.

“அண்ணா, வேணாம்னா” சக்திவேலும் தடுக்க, “பின்ன, புள்ளைய கூட்டிட்டு போகச் சொல்றியா? நியூஸ் எல்லாம் வந்துடுச்சு சக்திவேலு. ராஷ்மிகா வாழ்க்கைதான் முக்கியம்” அழுத்தம் திருத்தமாகச் சொன்னவர் கையெழுத்துப் போட்டார்.

அதில் கையெழுத்திட்ட சிவக்குமார், அஷ்வினை முறைத்து “என் பொண்ண வச்சு என்கிட்ட கையெழுத்து வாங்கிட்ட இல்ல” கேட்க, சாதாரணமாகத் தோளைக் குலுக்கினான் அஷ்வின்.

“பாத்தியா.. உன்னால பாத்தியா!” சக்திவேல், ராஷ்மிகாவிடம் கையை ஓங்க, அவரின் கையைத் தடுத்துப்பிடித்தான் அஷ்வின்.

அனைவரும் அதிர, “இனி, நீங்க இவள அடிக்கறத என்னால அனுமதிக்க முடியாது. நடந்த பிரச்சினைக்கு நான்தான் காரணம்” என்று கோயிலில் நடந்ததைக் கூறினான்.

“உங்க பொண்ணு மேல எந்தத் தப்புமில்ல. நான் சொல்லித்தான் அவ அப்படி பேசுனா” அஷ்வின் சொல்ல சக்திவேலோ மகளை முறைத்தார். ஆதீத பாசம் கொண்ட அவர் மனம் சமாதானம் ஆக மறுத்தது.

“அவன் சொன்னானா கேட்டிடுவியா நீ? உனக்கு புத்தி இருக்குல்ல. அத்தனைபேர் முன்னாடி உன்னை என்ன செஞ்சிட முடியும். இல்ல நாங்களாம் இல்லனு நினைச்சிட்டியா?” இரைந்தவர்,

“அத்தனை ப்ரஸ், கேமரா முன்னாடி உண்மையை சொல்ல முடியாதா என்ன? என் பொண்ணு தைரியமானாவன்னு நினைச்சா. இப்படி பண்ண நீ இனி என்கிட்ட பேசாத. என்ன வந்து பார்த்திராத” என்றவர் கிளம்பினார்.

“அப்பா!” என்று அழைக்கத் திரும்பியவர் மனைவியைப் பார்த்து,

“கல்யாணி கிளம்பு” அதட்ட, மகளையும் கணவரையும் மாறிமாறி அழுதபடி பார்த்துக்கொண்டிருந்த கல்யாணி, கணவனின் அதட்டலில் வாயில்லாப் பூச்சியாய் அவர் பின் அழுகையோடு சென்றார்.

என்னதான் மகளைத் திட்டினாலும், அடித்தாலும் அவர் பத்து மாதம் சுமந்து பெற்ற மகளை இப்படி யார் எவர் என்றே தெரியாத வீட்டில் அவளை விட்டுச் செல்வது அவரை வேதனையில் ஆழ்த்தி கண்ணீர் சொரிய வைத்தது.

தந்தை தன்னை நம்பாமல் செல்ல, கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிய, “அப்பா.. அப்பா!” என்றழைத்துக்கொண்டே ராஷ்மிகா அவர் பின்னே செல்ல, அவரோ செவி இல்லாதவர் போல மனைவியை அழைத்துக் கொண்டு சென்றுவிட்டார்.

அவர் காரை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பிய பின் ராஷ்மிகாவின் அழுகை கேவலாக உருவெடுத்தது. ராஷ்மிகாவின் தோளைத் தொட்டு சிவக்குமார் அவளைத் திருப்ப, “பெரிப்பா, அப்பா என்ன நம்பலை பெரிப்பா. என்னை நம்பாம போறாரே பெரிப்பா..” கதற ஆரம்பிக்க,

“அவன் அப்படித்தான்டா அவசரக்குடுக்கை. கொஞ்சநாள்ல சரியாகிடும் ராஷ்மி.. அழாதடா, இங்க பாரு” சமாதானம் செய்ய, அவளது அழுகையோ நின்றபாடில்லை.

அங்கிருந்த அனைவருக்கும் ராஷ்மிகாவின் நிலை பரிதாபத்தைத்தர அஷ்வினோ கல்லாய் நின்றிருந்தான்.

“பெரிம்மா, நான் உங்ககூடவே வர்றேன். என்னைக் கூட்டிட்டு போங்க” பெரியன்னை விஜயலட்சுமியிடம் கெஞ்ச,

“நீ எப்போ வேணாலும் அங்க வாடா. ஆனா, அவருதான் உன்ன கல்யாணம் பண்ணவரு. அவர்கூட வா” அஷ்வினைக் கைகாட்டி விஜயலட்சுமி ராஷ்மிக்கு புரிய வைக்க முயற்சி செய்ய, அதெல்லாம் அவளின் மண்டையில் ஏற மறுத்தது.

“அம்மா, அக்காவ கூட்டிட்டு போலாம்” ஹர்ஷா, அக்காவின் நிலை சகிக்க இயலாதவனாய் சொல்ல,

“நீ சும்மா இரு ஹர்ஷா. உனக்கு இதெல்லாம் புரியாது” மகனை அதட்டினார் விஜயலட்சுமி. ஹர்ஷாவிற்கோ அஷ்வினைப் பார்க்கப் பார்க்க சொல்லமுடியாத ஆத்திரம் எழுந்தது.

“அப்பா நீங்க ஒரு கலெக்டரா இருந்தும் எதுவும் பண்ண முடியலையா? இவன் இப்படிப்பண்ணி அக்காவைக் கல்யாணம் பண்ணியிருக்கான். நாம, இப்ப அக்காவ கூட்டிட்டுப்போலாம்” கோபத்தில் இரைய, 

“அவ உன் அக்காங்கிறதை விட, இப்ப என் வைஃப். உன் இஷ்டத்துக்கு எல்லாம் அவளை நீ கூட்டிட்டு போகமுடியாது” அஷ்வினும் திருப்பிக் கொடுக்க அங்கு அனைத்தையும் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்த கீர்த்திக்கோ மனதில் பயம் பிடித்தது.

அவளது எண்ணத்தை பொய்யாக்காமல் மேலே நடந்தது.

“நீ யாருடா, என் அக்காவ கூட்டிட்டு போகக்கூடாதுன்னு சொல்ல. நீ, இன்னிக்கு வந்தவன். ஆனா, அவ 20 வருசமா எனக்கு அக்காதான். எங்க குடும்ப சந்தோஷத்தையே அழிச்சிட்டு நியாயம் பேசறியா?” ஆவேசமாய் பேசிய ஹர்ஷா, அஷ்வினின் சட்டையைப் பிடித்தான்.

“ஹர்ஷா!” சிவக்குமரோடு சேர்ந்து கீர்த்தியும் அவனின் பெயரை கத்தியே விட்டாள். ஆனால், சிவக்குமாரின் குரலும், அனைவரும் இருந்த அதிர்ச்சிக்கும் யாரும் கீர்த்தி கத்தியதைக் கவனிக்கவில்லை. ஹர்ஷாவைத் தவிர.

“ஆமா, அவ உனக்கு அக்காதான். யாரு இல்லைன்னு சொன்னா. நான் இன்னிக்கு வந்தவன்தான். ஆனா, எனக்கு இருக்க உரிமை, அங்கீகாரம் எல்லாம் வேற” கண்களில் திமிரோடு பேசிய அஷ்வின், தன் சட்டை மேலிருந்த ஹர்ஷாவின் கைகளை பிரித்து எடுத்து, ஹர்ஷாவின் கையைத் திருக, அதைத் தடுத்த ஹர்ஷா மீண்டும் அஷ்வினை அடிக்கவே நினைக்க, அங்கு நடக்க இருந்த கைகலப்பு சிவக்குமார் மற்றும் நாகேஷ்வரனின் குரலில் அடங்கியது.

ஆனால், என்றுமே, ‘எனக்கு நீ எதிரிதான்’ என்பதுபோல நின்றிருந்தது இரு துருவங்களும்.

ஒருவழியாக ராஷ்மிகாவை சமாதானம் செய்து இருக்கவைக்க, “அவ சின்னப்பொண்ணு பாத்துக்கங்க” கிளம்பும்போது விஜயலட்சுமி தழுதழுத்த குரலில் பேச, செல்வமணி, “நான் பாத்துக்கறேன். நீங்க தைரியமா கிளம்புங்க” என்றார்.

நாகேஷ்வரனோடு தனியே பேசிக்கொண்டு வந்த சிவக்குமாரும், அவர் அளித்த வாக்கில் தைரியமாகக் கிளம்ப ஹர்ஷா மட்டும் அஷ்வினை எதிரியாய் பார்த்துவிட்டு, அக்காவை பிரிய மனமில்லாமல் ஒருவித இயலாமையோடு கிளம்பினான்.

தன் குடும்பத்தார் எல்லோரும் சென்றபின், “ராஷ்மிகா” என்றழைத்த செல்வமணி குரலில் திரும்பினாள் ராஷ்மிகா.

“ரெஸ்ட் எடுக்கணும், ட்ரெஸ் மாத்தணும்னா அந்த ரூம் போம்மா” அவர் சொல்ல, அஷ்வின் முன் நிற்க பிடிக்காதவள் வேறு வழியின்றி உள்ளறைக்குள் சென்றாள்.

உள்ளே சென்று படுக்கையில் அமர்ந்தவளுக்கு கண்ணீர் கண்களில் இருந்து சிந்தியது. தந்தை தன்னைத் திட்டிய ஒவ்வொரு வார்த்தைகளையும் நினைவு கூர்ந்து பார்த்தவளுக்கு நெஞ்சம் வலித்தது.

அவளது கண்ணை யாரோ துடைக்க ராஷ்மிகா நிமிர்ந்தாள். “அழாதே ராஷ்மிகா. உன் அப்பா கண்டிப்பா மறுபடியும் உன்கிட்ட பேசுவாரு..” ராஷ்மிகாவின் கண்ணை செல்வமணி துடைத்து விட்டுவிட்டு,

“இந்தாமா. இது புது நைட்செட். கீர்த்திக்கு வாங்கியதுதான். நீ போட்டுக்கோ. நாளைக்கு எல்லாம் வாங்கிக்கலாம்” உடையைத் தந்து விட்டு வெளியே நகர, கதவைத் தாழிட்டுவிட்டு உடையை மாற்றினாள் கீர்த்தி.

“அஷ்வின்” செல்வமணி மகனை அழைக்க,

“சொல்லுங்கம்மா”

“ராஷ்மிகாவை சாப்பிட கூட்டிட்டுவா” 

“அவளே வரட்டும்மா. சும்மா அவளைத் தாங்காதிங்க” அஷ்வின், தாயுடன் வாதாடினான்.
“இங்கபாரு அஷ்வின். அந்தப்பொண்ணு பாவம். பேசாம சொன்னதை செய்” செல்வமணி எடுத்துச் சொல்ல,

“அவளா பாவம் விட்டா ஏழுஊரை வாயாலேயே சாப்பிட்டுருவா” அவன் பேச்சுவாக்கில் சொல்ல,

“முன்னாடியே தெரியுமோ ராஷ்மிகாவை” செல்வமணி கண்கள் இடுங்க வினவ,

“இல்ல, வந்து.. அம்மா” குழந்தையாய் அன்னையிடம் விழித்தவன், “நான் போய் அவளைக்கூட்டிட்டு வரேன்” அவளிருந்த அறைக்குச் சென்றான்.

கதவுதட்டும் சத்தம் கேட்ட ராஷ்மிகா, “வாங்க” என்று கதவைத் திறந்துவிட்டு செல்வமணி என நினைத்துச் சொல்ல, உள்ளே நுழைந்த அஷ்வினைக்கண்டு அவள் மனம் உலைக்களமாய்க் கொதித்தது.

“நீ நினைச்சதை சாதிச்சுட்டே இல்ல. என்னை அழ வைக்கணும்னு நினைச்ச. அதையும் சாதிச்சுட்ட…” ராஷ்மிகா கேட்க வழக்கம் போல தோளைக் குலுக்கினான் அஷ்வின்.

“ஏண்டா! நீ சரியான ஆம்பிளையா இருந்தா என் பெரியப்பாகிட்ட நேரா மோதிருக்கணும். அத விட்டுட்டு இப்படி பின்னாடி அவர அடிக்கற” ராஷ்மிகா, இகழ்ச்சியாய் கேள்வி கேட்க, வீட்டிற்கு வெளியே இருக்கும் அஷ்வினின் குணம் வீட்டுக்குள் இப்போது வெளியே வந்தது.

“ஏய்!” குரலை உயர்த்தியவன், “நான் ஆம்பிளையா இல்லையான்னு உன்கிட்ட ப்ரூப் பண்ண அவசியமில்ல. ஏதோ ரொம்பத்தான் துள்ளற. அப்ப, உன் பெரியப்பன் சொல்ற வரைக்கும் உன் அழகுல மயங்கி தாலி கட்டுனேனு நினைச்சியா?” ஏளனமாய்க கேட்டவன்,

“இந்த உலகத்துல நீதான் கடைசி பொண்ணா இருந்தாக்கூட. நான், உன்னைத் தொடமாட்டேன்டி” அவன் சத்தியம் போல் சொல்ல,

“நானும் அப்படித்தான்டா. இந்த உலகத்துல கடைசி ஆம்பிளையா நீ இருந்தாக்கூட, உன் பக்கம் சாயமாட்டேன்” ராஷ்மிகா சபதமிட இருவரும் சண்டைக் கோழிகளாய் நின்றனர்.

“அஷ்வின், ராஷ்மிகாவைக் கூட்டிட்டு வா” வெளியிலிருந்த செல்வமணியின் குரல் கேட்க ராஷ்மிகா, அஷ்வினை முறைத்தபடியே வெளியே சென்றுவிட்டாள்.

சாப்பிட்டுமுடிக்க, “ராஷ்மிகா, நீ இங்க கீழ் ரூம்லயே இரண்டுநாள் இருடா” செல்வமணி சொல்ல, தலையை ஆட்டியவள் அரைகுறையாய் சாப்பிட்டு முடித்து எழுந்தாள்.

எல்லோரும் உறங்கச்செல்ல, தன் அறைக்குள் நுழைந்த கீர்த்தி ஃபோனை எடுத்து ஹர்ஷாவிற்கு அழைத்தாள். அவன் கட் செய்ய,‘அட்டென்ட் மை கால் ஹர்ஷா’ வாட்ஸ்-ஆப்பில் அனுப்பினாள்.

‘நான் கோபத்துல இருக்கேன் கீர்த்தி. ஐ வில் டாக் டு யூ லேட்டர்’ அவன் அனுப்ப,

‘என் மேல கோபமா?’ கீர்த்தி அனுப்ப, ‘இல்ல’ அனுப்பினான் ஹர்ஷா. பின் கீர்த்தி எதுவும் அனுப்பவில்லை. சிறிதுநேரம் கழித்து, “காஃபி டே. எக்ஸ்பிரஸ் அவென்யூ மால். மதியம் 2.30’அவன் அனுப்ப, ‘சரி’ என அனுப்பினாள் கீர்த்தி.

இருவரும் சந்தித்தபோது கீர்த்தி, தன்னையுமறியாமல், ‘நம்ம லைஃப்’என்று சொன்னது ஹர்ஷாவிற்கு பனிச்சாறலாய் மனதில் விழுந்தது. கீர்த்திக்கு ஹர்ஷாவின் பார்வையே போதும். மற்ற ஏதும் இந்த கோபிகையை அந்தக் கண்ணன் சாய்க்க எடுக்கத்தேவையில்லை.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Content is protected !!