யாழ்-15

IMG-20210214-WA0021-2861d12b

யாழ்-15

ஒரு வாரம் கழித்து…

“இப்ப அதுக்கு என்னப்பா அவசரம்?” – என்றான் அஸ்வின் இரவு உணவை முடித்த பிறகு.

“என்ன குமரா சொல்ற நீ?” – என்ற நாகேஷ்வரன் “நாளப் பின்ன நம்ம வெளில போன கேப்பாங்கப்பா.. அதுவும்
இல்லாம ராஷ்மிகா தான் உன்
மனைவின்னு எல்லாருக்கும் தெரியட்டும்” – என்று பிடிவாதமாகச் சொன்னார்
நகேஷ்வரன். அஸ்வின் கல்யாணம் தான் இப்படி ஆகிவிட்டது.. ரிசப்ஷன் கிராண்டாக வைக்க விரும்பினர் அஸ்வினின் பெற்றோர்.

“நீங்க அடுத்த வாரம்ன்னு
சொல்றிங்களே.. எவ்வளவு வேலை இருக்கு” – என்றான் அஸ்வினோ.

“என்ன குமரா.. எல்லா வேலையும் நீயா பாக்க போற.. எப்படியும் ஆளுக தானே..”
என்று நாகேஷ்வரன் மகனின் காலை வார.. ராஷ்மிகாவோ ஏளனமாகச் சிரித்தாள். ராஷ்மிகாவை ஓரப்  பார்வையால் எரித்த அஸ்வின்..

“சரி நம்ம சொந்தம்.. அப்புறம் ப்ரண்ட்ஸ் எல்லாருக்கும் எப்படி ஒரு வாரத்துல சொல்லப் போறிங்க” – என்று அஸ்வின்
கேட்க..

“அதெல்லாம் நான் பாத்துக்கறேன்.. நீ ஸ்டேஜ்ல நிக்க சம்மதிச்சா போதும்” –
என்றார் நாகேஷ்வரன்.

“சரிப்பா.. எனக்கு ஓகே.. உங்களுக்கு அலைச்சல் வேணாம்னு நினைச்சேன்”
என்று அஸ்வின் சொல்ல..

“ஹப்பாடா.. சூப்பர் ண்ணா.. நீ நல்ல வேளை ஓகே சொல்ட.. நான் உன் கல்யாணத்துக்கு நிறைய ப்ளான் வச்சிருந்தேன்.. ” என்று மேலே கைகளைத் தூக்கித் தட்ட.. தங்கையின் தலையைப் பிடித்துச் செல்லமாக ஆட்டினான் அஸ்வின்.

ராஷ்மிகாவின் சிந்தனையோ வேறு பக்கம் இருக்க “உங்க வீட்லையும் சொல்லிடலாம் மா.. அத நினைச்சு குழப்பிக்காத.. நான் பாத்துக்கறேன்” என்று ராஷ்மிகாவின் மனம் அறிந்து
பேசினார் நாகேஷ்வரன்.

“தாங்க்ஸ் அங்கிள்” என்றவள்
செல்வமணியின் முறைப்பைக் கண்டு “தாங்க்ஸ் மாமா” என்றாள் நாக்கை கடித்துவிட்டு.

பின் அவர்கள் பேச எழுந்து வெளியில் வந்தவள் வீட்டின் முன் ஓரத்தில் இருந்த தாமரைக் குளம் போன்று இருந்ததன் அருகில் வந்து நின்றாள். அவளது திட்டம்
பழிக்கப் போவதற்கு இங்கு தான் பிள்ளையார் சுழி என்பதை உணர்ந்தாள்
ராஷ்மிகா. ஏனோ அவளது மனம் கொஞ்சம் கொடூரமாய் யோசிப்பதை உணர்ந்தாலும் அவளின் குறிக்கோள்
அஸ்வினை பழி வாங்குவதிலேயே இருந்தது.

“இங்க என்ன மேடம் பண்றிங்க..” என்று காதின் அருகில் கேட்ட அஸ்வினின் குரலில் திடுக்கிட்டவள் பதறி விலக.. கால் தட்டுத்தடுமாறி தாமரைக் குளத்தில் விழப்
போனவளைப் பிடித்த அஸ்வின்.. ஒரு கையால் இடையையும் ஒரு கையால்
தோளையும் பிடித்து ராஷ்மிகாவை நிறுத்தினான்.

“ச்சி.. கையை எடுடா..” – என்று ராஷ்மிகா அஸ்வினைத் தள்ள..

“ச்சி.. உன்னையா தொட்டேன்.. போய் சேனிட்டைசர் போடணும்” என்று கையை
உதறியபடி அவள் சொன்னதை
அவளிற்கே திருப்பி அடித்தான் அஸ்வின் குமார்.

அவன் முகத்தை சுளித்து சொன்ன விதத்தில்  கடுப்பாகியவள் அங்கிருந்து நகர.. அஸ்வினோ அவளை நகர விடாமல் அவள் முன்னே நின்றான். அவள் இடது பக்கம் நகர இடது பக்கம் இவனும்
நகர்ந்து முன் நின்றான். அவள் வலது பக்கம் நகர வலது பக்கம் இவனும் நகர்ந்து முன் நின்றான்.

“நான் போணும்” – என்று ராஷ்மிகா பல்லைக் கடிக்க..

“போ… நான் என்ன உன்ன பிடிச்சா வச்சிருக்கேன்” – என்று அஸ்வின் நக்கல் பேச..

“இப்படி எருமை மாடு மாதிரி நின்னுட்டே இருந்தா” – என்று அவள் யாரிடம் பேசுகிறோம் என்றுத் தெரியாமல் வாயை
விட்டாள்.. அவ்வளவு தான் அவளது கன்னத்தை இரு பக்கமும் அஸ்வின் அழுத்திப் பிடித்தான்.. அவளது உதடுகள்
மட்டும் அவனது கைகளுக்குள் சிக்கி முன்னால் பிதுங்கியது.

“இந்த வாய் இருக்கே இந்த வாய்” என்று அவன் அழுத்த அவளுக்கு கன்னத்தில் வலி எடுத்தது.

“இந்த வாயை விட்டு தாண்டி நீ இப்படி என்கிட்ட சிக்கிட்டு முழிக்கற..” என்றவன் அவள் வலி பொறுக்காமல் கண்களை
சுருக்கியதில் அவளை விட்டுவிட்டு “சரி போ” என்று விலகி நின்றான்.

அவன் விட அவள் கன்னத்தைத் தேய்த்துக் கொண்டே போனவள் “சரியான மார்டனா இருக்க காட்டான்” – என்று அவனைத் திட்டியபடியே வீட்டிற்குள் நுழைந்தவளை இமைக்காது
பார்த்துக் கொண்டே நின்றான் அஸ்வின்.

அடுத்த நாள் ராஷ்மிகா வீட்டில்..

வீட்டிற்கு வந்திருந்த நாகேஷ்வரன் செல்வமணியை உள்ளே அழைத்து உட்கார வைத்த கல்யாணி… முதலில்
ஃபோன் செய்தது கணவரின் அண்ணன் சிவக்குமாருக்கு.. விஷயத்தைச் சொன்னவர் “நான் அவருக்கு இப்ப ஃபோன் போட்டு சொல்றேன்.. நீங்க
வந்திடுங்க.. இல்லைனா அவர் ஏதாவது பேசிடுவாரு” – என்று கல்யாணி சொல்ல..

“சரி வரேன்.. ஒரு பத்து நிமிஷம் கழிச்சே அவனுக்குக் கூப்பிடு.. நான் வந்திடுவேன்” என்று வைக்க.. கல்யாணி
ஃபோன் செய்து கணவருக்கு
அஸ்வினின் பெற்றோர் வந்திருப்பதைத் தெரிவித்தார்.

“அவரு இப்ப வந்திடுவாரு.. நீங்க டீயா இல்ல காஃபியா” என்று கல்யாணி வினவ..

“அதெல்லாம் வேணாம்ங்க.. ராஷ்மிகா அப்பா வரட்டும்” – என்றார் நாகேஷ்வரன்.

“அன்னிக்கு அவரு பேசுனத தப்பா நினைச்சுக்காதிங்க.. பொண்ணு மேல ரொம்ப பாசம் அவருக்கு.. ரொம்ப செல்லமும் கூட” – என்றார் கல்யாணி
சங்கடமாக..

“அதெல்லாம் நாங்க ஒன்னும்
நினைக்கலிங்க.. ராஷ்மிகாவும் அப்பப்ப அவ அப்பாவை நினைச்சு ஒரு மாதிரி ஆகிடறா.. ரொம்ப மனசுக்குள்ளேயே  வச்சிருக்கா” என்றார் செல்வமணி.

மகளின் நினைவில் கண் கலங்கிய கல்யாணி “அவ அப்பாவும் அப்படித் தாங்க எதுவும் சொல்வ மாட்டாரு..
இப்பவும் மனசுல என்ன
நினைக்கறாருன்னு தெரியல” என்றவர் “அவ கொஞ்சம் அடம் பிடிப்பா.. ஏதாவது தப்புன்னா கூட எடுத்து சொல்லுங்க..
அவளுக்கும் இப்ப தான் 21 முடிவு” என்ற கல்யாணியிடம்…

“கவலைப் படாதிங்க.. ராஷ்மிகா என் பொறுப்பு” என்று வாக்களித்தார் நாகேஷ்வரன். அவரின் பதிலில் கல்யாணி நிம்மதி அடைய.. அந்நேரம் பார்த்து கார் வரும் சத்தம் கேட்டது.

நல்லவேளையாக சிவக்குமாரும்.. சக்திவேலும் ஒரே நேரத்தில் வந்து இறங்க.. கல்யாணிக்கு கொஞ்சம்
நிம்மதியாக இருந்தது. உள்ளே நுழைந்த சிவக்குமார் “வாங்க” என்று அவர்களை வரவேற்க.. சக்திவேலோ எதுவும்
பேசவில்லை. அவர்களை வரவேற்கவும் இல்லை.

“வீட்டுல எல்லாரும் நல்லாருக்காங்களா?” என்று சிவக்குமார் விசாரிக்க..

“எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்க” என்ற நாகேஷ்வரன்.. “அடுத்த சனிக்கிழமை மாலை 4 டூ நைட் 9:30 குமரனுக்கும்  ராஷ்மிகாக்கும் ரிசப்ஷன் வச்சிருக்கோம்.. நீங்களும் எங்களோட கலந்துக்கங்க”
என்று வாங்க என்று அழைக்காமல் கலந்துக்கங்க என்று அழைத்தார்
நாகேஷ்வரன்.

“சரி ஸார்.. கண்டிப்பா வரோம்” – என்று சிவக்குமார் சொல்ல.. சக்திவேலோ எதுவும் பேசாமல் அமர்ந்திருந்தார்.

“சக்திவேலு.. என்ன இது.. வரேன்னு சொல்லு” என்று சிவக்குமார் சொல்ல..
தொண்டையைச் செருமிக் கொண்டு ஆரம்பித்தார் சக்திவேல்.

“கடமைக்காக வேணா ரிசப்ஷனுக்கு வரேன்.. ஆனா ஒரு அப்பாவா என்னால வந்து கலந்துக்க முடியாது” – என்று
திட்டவட்டமாகச் சொன்னவர் “வேணும்னா என் மனைவியை கூட்டிட்டு போங்க.. ஏதாவது உங்க முறைல நாங்க
வாங்கணும்னா.. நான் செய்யத் தயார்.. நீங்க இவ்வளவு தூரம் வந்து
கூப்பிடறிங்க.. அந்த மரியாதைக்கு நான் வந்து தான் ஆகணும்” என்றார்
இருவரையும் பார்த்து.

அவர் இவ்வளவு தூரம் இறங்கி வந்ததே பெரிது என்று நினைத்தவர்கள் “சரிங்க..
நாங்க வரோம்..” என்றவர்கள் மூவரிடமும் விடைபெற்றுக் கிளம்பினர்.

வீட்டிற்கு வந்த செல்வமணி “உங்க வீட்டுல வந்திடுவாங்க ராஷ்மிகா..” என்று
சொல்ல..

“நிஜமாவா அத்தை.. அப்பா வரன்று சொல்லிட்டாரா?” என்று கண்களை அகல
விரித்தபடி குஷியாக வினவ

“ஆமா..” என்ற செல்வமணி “உன் அம்மா நம்பர் தா ராஷ்மிகா.. ரிசப்ஷன் புடவை
நாளைக்கு எடுத்திட்டு வருவாங்க.. இங்க வர சொல்லலாம்” என்று நம்பரை
வாங்கினார். தந்தை வருகிறார் என்பதே ராஷ்மிகாவிற்கு ஆனந்தமாக இருந்தது.
திரும்ப பழைய நிலைமை வர வேண்டும் என்று கடவுளை வேண்டினாள்.

அடுத்த நாள் விஜயலட்சுமி, கல்யாணி வீட்டிற்கு வந்திருக்க.. கடையில் இருந்து
ஆட்கள் கொண்டு வந்த புடவையை பார்க்க ஆரம்பித்தார்கள் பெண் படைகள். கீர்த்தி குஷியாக அண்ணன் கல்யாணத்திற்கு தன் வருங்கால மாமியாருடன் ஒட்டி உட்கார்ந்து சேலையைப் பார்க்க.. ராஷ்மிக்குத் தான்
“அது என்னோட டெட்டி ம்மா” என்று சொல்ல வேண்டும் என்பது போல இருந்தது. இருந்தாலும் அவளால்
கீர்த்தியை முறைக்க முடியவில்லை.

கீர்த்தி வழவழவென இழுக்காமல் சீக்கிரம் தனக்கானப் லெகங்காவைத்
தேர்வு செய்ய.. ராஷ்மிகாவோ கண்ணு முழி பிதுங்க அமர்ந்திருந்தாள். அந்நேரம்
என்று பார்த்து எதற்கோ வீட்டிற்கு வந்த அஸ்வினை “குமரா.. இங்க வா..
ராஷ்மிகாக்கு ஏதாவது ஒரு புடவை செலக்ட் பண்ணு” என்று செல்வமணி மகனை அழைக்க வேறு வழியில்லாமல் சென்று அமர்ந்தவன்.. பின்  சுறுசுறுப்பாகப் புடவையில் தேடலை ஆரம்பித்தான்.

“இது….” என்று ஒரே நேரத்தில்
அஸ்வினும் ராஷ்மிகாவும் வெவ்வேறு புடவையைத் தேர்வு செய்ய.. அங்கிருந்த
அனைவருக்கும் முழி இன்னும்
பிதுங்கியது. கீர்த்திக்கோ சிரிப்பு தான் வந்தது.

கல்யாணியோ “அட.. மாப்பிள்ளை சொல்றதே நல்லா இருக்கே..” என்று
சொல்ல.. விஜயலட்சுமியும் “ஆமா ராஷ்மி இதே நல்லா இருக்கு.. இதையே எடுத்துக்க” என்று சொல்ல.. ராஷ்மிகாவோ யார் முன்னிலையிலும்
எதுவும் பேச முடியாமல் “சரி” என்று தலையை ஆட்டினாள்.

“மாப்பிள்ளை பாக்க நல்லா ஆளாத் தான் தெரியறாரு ராஷ்மி.. கொஞ்சம் நீயும்
மாற பாத்துக்க.. நடந்ததையே
நினைச்சிட்டு இருக்காத” என்று மகளின் குணம் அறிந்தவராய் அவர் அட்வைஸ்
செய்ய.. விஜயலட்சுமியும் அதையே கூறினார்.

“ம்ம்” என்று மட்டும் தலையை ஆட்டியவள் வேறு எதுவும் பேசவில்லை.

“அப்பா ஏன் வரல?” என்று வினவினாள் ராஷ்மிகா..

“வந்து ராஷ்மி…” – என்று கல்யாணி இழுக்க..

“அப்பா இன்னும் என்ன நம்பலையா ம்மா” என்று கேட்டவளுக்கு மனம் கனத்தது.
“அப்பா அப்போ சனிக்கிழமை வர மாட்டாரா?” என்று கேட்கும் பொழுதே ராஷ்மிகாவிற்கு நெஞ்சம் பிசைந்தது.

“அப்பா உன்கிட்ட எப்படி ராஷ்மி பேசாம போவாரு.. கோபம் தான்.. ரிசப்ஷன் வந்து கண்டிப்பா பேசுவாரு பாரு” என்று உறுதி அளித்தார்
கல்யாணி.

ரிசப்ஷன் நாள்..

சென்னையில் உள்ள மிகப்பெரிய மண்டபத்தை நாகேஷ்வரன் பார்த்திருக்க..
மண்டபமே அரசியல் வாதிகள்.. பெரிய பிசினஸ் மேக்கர்ஸ்.. மற்றும் சில சினிமா
பிரபலங்களால் நிறைந்து
கொண்டிருந்தது. அஸ்வின் தனது ப்ரான்டட் டீப் நேவி ப்ளூ நிறக் கோட் சூட்டில் ரெடி ஆகியிருக்க.. ராஷ்மிகா
குங்கும நிற நெட் எம்பிராய்டர்ட் டிசைனர் புடவையில் ஜொலிக்க.. இருவரும் ஸ்டேஜிற்கு அழைத்து வரப்பட்டனர்.

இவரும் வந்து மாலையை மாற்றிக் கொள்ள எல்லோரும் ஸ்டேஜிற்கு வந்து வாழ்த்து தெரிவித்து கிப்டைத் தர
ஸ்டேஜே ஜொலித்தது. ராஷ்மிகாவின் கண்கள் தான் தந்தையைத் தேடிக்
கூட்டத்தில் அலை மோதிக்
கொண்டிருந்தது. தேடிக் கொண்டே இருந்தவளின் பார்வையில் ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்திருந்த தந்தை
கண்ணில் பட சொல்ல முடியாத சோகம் மனதைத் தாக்கியது.

“உன் கல்யாணத்தில் அப்பா ஒரு இடத்தில் நிக்க மாட்டேன் ராஷ்மி”, என்று ஒரு நாள் தந்தை சொன்னது நினைவு வர மேடையில் இருந்து இறங்கி தந்தையின் அருகில் சென்று அமர்ந்து விடலாமா
என்று கூடத் தோன்றியது
ராஷ்மிகாவிற்கு.

“உன் அப்பாவ அப்புறம் பாத்துக்கலாம்.. இப்ப இங்க வரவங்களை கவனி” என்று
சிரித்த முகத்துடனே குரலில் கடினத்தை வைத்து அஸ்வின் சொல்ல.. “இருடா உனக்கு இருக்கு” என்று மனதுக்குள் கருவினாள் ராஷ்மிகா.

அங்கே அப்படி என்றால் கீழே இருவர் வேறு மாதிரி.. ராணி பிங்க் லெகங்காவில் மின்னிக் கொண்டிருந்த கீர்த்தியின் மேல் இருந்து பார்வையை
எடுக்க முடியவில்லை ஹர்ஷவர்தனால். அவனும் ஹாஃப் கோட்டில் வசீகரமாய் இருக்க.. இவருரின் பார்வையும் சந்தித்து மீண்டது..

சரியாக கீர்த்தியை மணப்பெண் அறையில் யாரும் இல்லா சமயம் பார்த்து
பிடித்தவன் “ஹே.. க்யூட்டி.. இன்னிக்கு என்ன செம பியூட்டியா இருக்க…” என்று
குறும்புடன் வினவ..

“அப்ப இவ்வளவு நாள் பியூட்டியா இல்லையா?” என்று இடுப்பில் கை வைத்தபடி கீர்த்தி வினவ..

“எப்போமே அழகு தான்.. ஆனா
இன்னிக்கு ஆளையே அசர அடிக்குற அழகு” என்றவன் அவனையே அறியாமல்
அவள் எதிர்ப்பார்க்கா வண்ணம் அவள் கன்னத்தில் இதழைப் பதித்து விட்டான்.
அவள் விலகப் பார்க்க அவளைப் பிடித்து அணைத்தவன் அவளை தன் கை அணைவிலேயே நிற்க வைத்தான். கீர்த்தியும் அவனை உணர்ந்ததாலோ
என்னவோ எதுவும் பேசவில்லை.

“ஹர்ஷா.. யாராவது வந்திடுவாங்க.. போலாம்” என்று அவன் கைக்குள்
நின்றபடியே சொன்னவள்.. அவனிடம் இருந்து விலக.. கைகளைத் தளர்த்தியவன்.. கீர்த்தியைப் பார்த்து கண் சிமிட்டினான். அவ்வளவு தான் அங்கிருந்து தப்பி ஓடி வெளியே வந்துவிட்டாள் கீர்த்தி.. ஆனால் நம் பையனுக்குத் தான் மலையை தூக்கிய உணர்வு.

சரண்.. சிவா.. மான்சி.. தேவா மற்றும் அவனுடைற குடும்பமே வருகை தந்திருந்தது.. ஆனால் யாரிடமும் மூஞ்சி குடுத்து பேசவில்லை ராஷ்மிகா.. அது
அவள் அருகில் இருந்தவனின்
கோபத்தை கிளறிக் கொண்டு இருந்தது. மேடையில் கல்யாணி, விஜயலட்சுமி,
சிவக்குமார் ஏற.. சக்திவேல் மட்டும் அதே மூலையில் அமர்ந்திருந்தார். முதலில்
சிவக்குமாரும்.. விஜயலட்சுமியும் ராஷ்மிகாவின் கல்யாணித்திற்காகவே
சேர்த்தி வைத்திருந்த தங்கக் காசுகளைத் தர.. அவர்கள் காலில் விழுந்து வணங்கினர் அஸ்வினும் ராஷ்மிகாவும்.

அடுத்து கல்யாணி ஒரு பெட்டியைத் தர அதைப் பார்த்த ராஷ்மிகாவிற்கு என்ன என்று புரிந்தது. “எனக்கு கண்டிப்பா வைர நெக்லஸ் வேணும் என் கல்யாணத்துக்கு.. என் புருஷனுக்கும் வைர மோதிரம்
வேணும்” என்று ஒரு நாள் அவள் வீட்டில் பேசியது நினைவு வர.. கீழே  அமர்ந்திருந்த தந்தையைப் பார்த்தாள் ராஷ்மிகா. அவளின் பார்வையை உணர்ந்தவர் வேறு பக்கம் முகத்தைத்
திருப்பிக் கொண்டார்.

மகள் முகம் வாடுவதற்குள் “ராஷ்மி எல்லாரும் பாக்கறாங்க.. சிரிச்ச மாதிரி
இரு” என்று கல்யாணி மகளின் காதில் ஓத.. முகத்தை மாற்றிக் கொண்டாள் அவள்.

முக்கால் வாசி கூட்டம் அனைவரும் கிளம்ப.. சில சொந்தங்களே இருந்தது.
“ஸார் இந்த மாதிரி போஸ் குடுங்க” என்று  ஃபோட்டோகிராபர் அஸ்வினையும்  ராஷ்மிகாவையும் மாறி மாறி புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டிருந்தான்.

“மேம் இப்படி ஸாரைத் திரும்பி மட்டும் பாருங்க” என்று அவன் சொல்ல.. அவன் சொன்ன படி செய்தவள்.. அப்போது தான்
அவ்வளவு நெருக்கத்தில் அஸ்வினை முதல் முறையாகக் கண்டாள். தினமும் சண்டை போட்டுக் கொண்டு
இருப்பவர்களுக்கு இப்படி அருகில் நிற்க அவர்களுக்கே சிரிப்பு வந்தது. அவர்கள்
சிரித்த சமயம் உலகம் அதிசயம் தானே.. அந்த ஃபோட்டோகிராப்பரும் படத்தை எடுத்து விட்டான்.

பின் சக்திவேல் மண்டபத்தில் இருந்து கிளம்ப.. ராஷ்மிகாவை விட்டு வர
சிவக்குமார், விஜயலட்சுமி, கல்யாணி, ஹர்ஷவர்தன் என அனைவரும் அஸ்வின் வீட்டிற்கு சென்றனர். முறைப்படி சென்றவர்கள் கிளம்ப ராஷ்மிகாவின்
முகமோ கூம்பியது.

“பேசாம இருந்துட்டு பொறுமையா கிளம்பளாமே” – என்று செல்வமணி சொல்ல.. சிவக்குமாரும் மகளின்
முகத்தைக் காண இயலாதவராய்..

“ஹர்ஷா நான் என் டிரைவரை வரச் சொல்லி போயிக்கரேன்.. நீ இருந்து காலைல அம்மா, சித்திய கூட்டிட்டு வந்துடு” என்று சொல்ல.. தலையை
மட்டும் ஆட்டினான்.

சிவக்குமார் கிளம்ப “ராஷ்மிகா” என்றழைத்த செல்வமணியிடம் திரும்பினாள் ராஷ்மிகா.

“சொல்லுங்க அத்தை” – என்றவளிடம்..

“அந்த வைலட் கலர் புடவைக்கு ஜாக்கெட் வந்திடுச்சுல” என்று கேட்க.. என்ன ஏது என்றே தெரியாத ராஷ்மிகா ‘ஆம்’ என்று தலையை ஆட்டினாள்.

“சரி போய் ரெடி ஆகு ராஷ்மி ” – என்று அவர் பணிக்க… ராஷ்மிகாவிற்கு புரிந்து
விட்டது. உள்ளே ‘திக்’ என்ற உணர்வோடு குளிர் பரவ முழித்துக் கொண்டு  நின்றவளை அங்கு வந்த விஜயலட்சுமி “நீங்க மத்த வேலையை போய் கவனிங்க..
நான் பேசிக்கறேன்” என்று சொல்ல செல்வமணி அங்கிருந்து அகன்றார்.

“ராஷ்மி ஏன் இப்படி முழிக்கற.. போய் சேரி கட்டிட்டு வா” என்று விஜயலட்சுமி சொல்ல..

“பெரிம்மா…” – என்றவளுக்கு ஏதோ வார்த்தை வரவில்லை.

“சிலதை முறைப்படி செஞ்சு தான் ஆகணும்” – என்று விஜயலட்சுமி சொல்ல..
ராஷ்மிகாவால் எதுவும் பேசமுடியவில்லை.

நல்ல நேரம் பார்த்து ராஷ்மிகாவை உள்ளே அனுப்பி விட்டு அனைவரும்
வந்து உறங்குவதற்கு மணி பத்தரையைத் தாண்டி விட்டது. கல்யாணி, விஜயலட்சுமி
செல்வமணி எல்லாரும் ராஷ்மிகா முன்னே தங்கியிருந்த அறையில்
படுத்திருக்க.. ஹர்ஷாவோ இன்னொரு அறையில் ஃபோனை நோண்டிய படி
படுத்திருந்தான். பன்னிரெண்டு மணி போல் தண்ணீர் தாகம் எடுக்க சமையல் கட்டிற்குள் நுழைந்தவன் டம்ளரை எடுத்து
தண்ணீரைப் பிடித்துக் குடிக்க..

“ஹர்ஷா…” என்று குரலை இறுக வைத்து அவன் காதின் பின் இருந்து கீர்த்தி பேச..
நம்ம பையன் பயந்தது உண்மை தான்..

“ஏ..” என்று திடீரெனக் கேட்ட குரலில் ஜெர்க் குடுத்தவன் “அட நீயா.. நான் கூட ஏதோ பேய் பிசாசுன்னு நினைச்சேன்” என்று தண்ணீரை குடித்து முடித்தவன் அவளை கிண்டல் செய்ய..

“எது என் குரல் உனக்கு நியாபகம் இல்ல?” என்று முறைத்த படி வினவ..

“இல்ல இல்ல சும்மா” – என்றவன் அப்போது தான் அவளை முழுதாக கவனித்தான். ஒரு மெரூன் கலர் நைட் ட்ரெஸ் அவளைத் தழுவி இருக்க.. சமையல் அறையின் மஞ்சள் நிற
விளக்கின் ஒளி அடியில் எந்த
ஒப்பனையும் இல்லாமல் தேவலோக தேவதையாய் நின்றவளைக் கண்டவனுக்கு.. அவனின் ஹார்மோன்கள் தாறுமாறாக ஓடி
ஆரம்பித்தது. ஆனால் பதினெட்டின் ஆரம்பத்தில் இருந்த கீர்த்திக்கோ அவனின் உணர்வும் பார்வை மாறியதும்
தெரியவில்லை.

“நானும் தண்ணி குடிக்கணும் ஹர்ஷா.. நகரு” என்று அவள் பாட்டுக்குப் பேச…ஹர்ஷாவின் கரமோ அவளின் கரத்தை
மென்னையாகப் பற்றியது.. ஆனால் அவனின் பிடி உடும்பாக இருந்தது.
வன்மையிலும் இத்தனை மென்மையா என்று உணர்ந்த கீர்த்தி நிமிர.. அப்போது தான் அவள் ஹர்ஷாவின் பார்வையை உணர்ந்தாள்.

“எ.. எ.. என்ன ஹர்ஷா” – என்று அவனின் விழி வீச்சைத் தாங்க முடியாமல் கீர்த்தி திணற..

ஹர்ஷாவோ எதுவும் பேசாமல் அவள் அருகில் வர.. கீர்த்தியோ பின்னால் நகர்ந்தாள்.. மேலும் ஹர்ஷா சில அடிகளை எடுத்து வைக்க.. தனது முட்டைக் கண்கள் விரிய.. இதயத் துடிப்பு
அதிகரிக்க பின்னாலேயே நகர்ந்தவள் கடைசியில் சுவற்றில் முட்டி நின்றாள்.
இனி விட்டால் இடித்து விடுவேன் என்ற நிலையில் அவள் அருகில் நின்ற ஹர்ஷா அவளை நகர விடாமல் இரு பக்கமும் கை ஊன்றி நிற்க.. கீர்த்திக்கோ இது என்ன
உணர்வு என்றே தெரியவில்லை.

ஹர்ஷா எதுவும் பேசாமல் நிற்க.. அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள் கீர்த்தி.. அந்தக் கண்களில் உள்ள அழகையும்
ஈர்ப்பையும் கண்டவன் “என்ன தாண்டி வச்சிருக்க இந்தக் கண்ணுல” என்று கேட்க.. என்ன நினைத்தாலோ கீர்த்தி.. கண்களைக் கூர்மையாக வைத்து ஒரு புன்னகையை வீச.. அந்த விழி வீச்சில்
தன்னை இழந்தவன் அவளது
கன்னத்தைப் பற்றி அவள் இதழ் நோக்கிக் குனிய.. அதை எதிர்பாராத கீர்த்தியோ சுதாரிப்பதற்குள் அவள்  இதழில் தஞ்சம் அடைந்திருந்தான்  ஹர்ஷவர்தன்.

இனிக் கிடைக்கவே கிடைக்காத ஒன்று என்று நினைத்தோ என்னமோ ஹர்ஷா அவளுள் மூழ்கினான்.. முதலில் நகர
நினைத்தக் கீர்த்திக்கோ சகலுமும் அவன் இதழ் முத்தத்தில் கரைந்தது. கைகளை அவன் பின்னே கொண்டு சென்று அவனது சட்டையை கீர்த்தி இறுகப்
பிடிக்க.. அவளது கால்களோ பயத்தில் நடுங்கிக் கொண்டு இருந்தது. அவளது நடுக்கத்தை உணர்ந்தவனோ அவளது இடையைப் பற்றி அவளை விழாமல் பிடித்து மேலும் அவளுடன் ஒன்றினான். அவனின் பிடியில் கண்களை இறுக மூடி
இருந்த கீர்த்தியோ மூச்சிற்குத் தவித்து திணறித்தான் போனாள். எங்கிருந்தோ “டம்” என்ற சத்தம் வர.. இருவரும்
விலகினர்.

கீர்த்திக்கு நெற்றியில் வியர்த்திருக்க.. ஹர்ஷாவோ மூச்சு வாங்கியபடி  நின்றிருந்தான். நடுக்கம் இன்னும் தீர்ந்த பாடில்லை கீர்த்திக்கு. கை நடுக்கத்தைக்
குறைக்க தன் கால் சட்டையை இறுகப் பற்றியவள் எதுவும் பேசாமல் நிற்க “கீர்த்தி” என்ற ஹர்ஷவர்தனின் குரலில்
நிமிர்ந்தாள்.

அவள் நிமிர்வதற்காகவே
காத்திருந்தவன் தன் இரு விழிகளையும் சிமிட்ட.. அவன் அருகில் வந்து அவனைக்
கொட்டியவள்.. ஒரு நொடி கூட
நிற்காமல் ஓடியே விட்டாள். அரும்பிய சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் ஹர்ஷாவும்..
அரும்பிய வெட்கத்தை அடக்க முடியாமல்கீர்த்தியும் அன்று இரவு அவரவர் படுக்கையில் கிடந்தனர். இருவரின் காதலும் உள்ளுக்குள்ளேயே வளர்ந்து
கெண்டிருந்தது.

ஆனால் அவர்கள் பிரிவதற்கு
காரணமான சத்தம் எங்கிருந்து வந்தது என்று இருவருமே யோசிக்கவில்லை.