யாழ்-16

IMG-20210214-WA0021-989a4e8c

யாழ்-16

அஸ்வினின் அறைக்குள் நுழைந்த ராஷ்மிகா, ஹைடெக் பெட்டில்
உட்கார்ந்து லேப்டாப்பில் வேலையில் மூழ்கியிருந்தவனைப்
பார்த்தவளுக்கு மனம் எரிமலையாய் எரிந்தது. அவளை இந்த
நிலைக்குத் தள்ளிவிட்டு அவன் மட்டும் எப்படி ஹாயாக
இருக்கலாமென்று எண்ணியவள் நேராக சென்று அங்கிருந்த
மேஜைமேல் பால்சொம்பை டமாரென வைத்தாள்.

சத்தம்கேட்டுத் திரும்பியவன், அவளையும் அந்த செம்பையும்
ஒருபார்வை பார்த்துவிட்டு மீண்டும் லேப்டாப்பிற்குள் மூழ்கினான்.
அவன் செய்கையில், ‘எப்படி சம்மந்தமே இல்லாதமாதிரி
உக்காந்திருக்கான் பாரு’ எரிந்தவள் அங்கிருந்த டம்ளரை கீழே
தள்ளிவிட்டாள்.

“ஏய்! என்ன உருட்டிட்டு இருக்க? பேசாம படு!” என்று லேப்டாப்பிற்குள்
மூழ்கினான்.

“என்ன நிம்மதியா தூங்கவிடாமல் பண்ணிட்டு… இப்ப தூங்க
சொல்றியா?” கோபத்தில் அவள் பேச,

“இன்னும் எவ்வளவுநாள் இதையவே பேசப்போற?” சாதாரணமாகக்
கேட்டான்.

“இதே, உன் தங்கச்சிக்கு இந்தமாதிரி நடந்திருந்தா சும்மா
இருந்திருப்பியா நீ?” ராஷ்மிகா சண்டையிட,

“என் தங்கச்சி ஒன்னும் உன்னமாதிரியில்ல. அவளுக்கு எங்க, எப்படி
பிகேவ் பண்ணனும்னு தெரியும்”, “உன்னை மாதிரி, கீர்த்தி
தேவையில்லாம எதுவும் பண்ணமாட்டா… அப்புறம் இன்னொன்னு,
உன்கூட என் தங்கச்சிய எல்லாம் கம்பேர்பண்ணாத” என்றான்
ஏளனமாக.

“உன்னாலதான், என் அப்பா, என்கிட்ட பேசறதே இல்ல… அதுக்கு
முழுக்காரணம் நீதான்டா. என் அப்பா இன்னிக்கு யாரோ ரோட்ல
போறவ கல்யாணத்துல உட்கார்ந்திருந்த மாதிரி இருந்துச்சு!” என்றவள்,
“உனக்கெல்லாம் மனுசங்களோட உணர்வ புரிஞ்சுக்க முடியுமா?”
கேட்டவளின் குரல் கரகரத்தது.

“இதுல வேற பர்ஸ்ட்நைட், அது இதுன்னு உன்கூட இருக்க
அனுப்பிட்டாங்க என்னை…”, “பிடிக்காதவன் கூட பெட்ஷேர் பண்ற
கொடுமை யாருக்குமே வரக்கூடாது” முணுமுணுத்தாள் ராஷ்மிகா.

“ஏய், இருஇரு… இப்ப இங்க என்ன ரேப்சீனா நடக்கப்போது. என்ன
நிறையா ‘படம்’, ‘புக்’படிப்பியா? எனக்கு வேறவேலை இல்ல பாரு… சீன்
போடாம போய் படுடி” என்றான் எகத்தாளமாக. அதற்குள் ஃபோன்வர
காதில் வைத்துக்கொண்டு வெளியே சென்றவன் ஒருமணி நேரம்
கழித்தே வந்த அஸ்வினைப் பார்த்து,

“நான் உன்கிட்ட ஒன்னு கேக்கணும்” ராஷ்மிகா,

“என் அப்பாகிட்ட உங்க வீட்டிலிருந்து எதுவும் அனுப்பக்கூடாது
சொன்னியா?” வினவினாள்.

“மாப்பிள்ளை, அப்பா குடுத்த எதுவும் வேணாம்னு பிடிவாதமா
சொல்லிட்டாரு ராஷ்மி!” அன்னை சொன்னதை இங்கு வந்து கேட்க
ஆரம்பித்தாள்.

“ஆமா!” அஸ்வின் லேப்டாப்பில் கண்ணை வைத்தபடி.

“ஏன்?”

“ஓ… உன் வீட்டுல இருந்துவர சாமான்லதான் இங்க குடும்பம் நடத்த
முடியுமா? அதேமாதிரி நகையெல்லாம் இங்க இல்லைபாரு…. ஏதோ
உங்கம்மா, எங்கம்மாகிட்ட கேட்டனாலதான் அந்த வைரசெட்க்கே
சரின்னு சொன்னேன்” அஸ்வின் விட்டேத்தியாக பதில்பேச,
அவ்வளவுதான் ராஷ்மிகா அவனுடைய லேப்டாப் பவர்பட்டனை
அப்படியே அனைத்து மூடிவிட்டாள்.

முக்கியமான வொர்க்கில் இருந்த அஸ்வினிற்கோ ஆத்திரம்
தலைக்கேற, “ஏய்!” கத்தியவன் கையை ஓங்கியேவிட்டான். கையை
ஓங்கியவன், “ச்சி… பொண்ணாடி நீ?” அவளின்மேல் காட்ட இருந்த
கோபத்தை பக்கத்து மேசை மேல்காட்ட,

அவன் கையை அதில் அடித்த வேகத்தில் “டம்” சத்தத்தோடு அதன்மேல்
இருந்த அனைத்தும் கீழேவிழுந்துமேசையும் சிறிது விரிசல்விட்டது.

“இங்கபாரு…இப்படி பஜாரி மாதிரி பிகேவ் பண்ணிட்டிருந்த, நான்,
மனுஷனா இருக்கமாட்டேன். நானும்சரி, சின்னப்பொண்ணு கொஞ்சம்
அட்ஜஸ்ட் பண்லாம்னு பாத்தா ரொம்பதான் ஓவரா போற!” அவளை
கோபத்தில் அருகில்பிடித்து இழுத்து பேசியவன்,

“இன்னிக்கு ரிசப்ஷன்ல என்ன தேவாகிட்ட மூஞ்சிய காமிக்கற? நான்
என்ன எதையும் கவனிக்கமாட்டேன்னு நினைக்கறியா? வால சுருட்டிட்டு
இரு! இல்லைனா, நான் ட்ரீட் பண்றவிதமே வேறமாதிரி இருக்கும்”
என்றவன், தனது லேப்டாப்பை எடுத்துக்கொண்டு அவன் அறை
உள்ளேயே இருந்த ஆபிஸ் அறைக்கதவைத் திறந்து உள்ளே
புகுந்துகொண்டான்.

அவனை வெறித்தவள், ‘இன்னும் நீ பாக்க வேண்டியது நிறைய இருக்கு
அஸ்வின்’ எள்ளலாக நினைத்தாள் ராஷ்மிகா. மனதில் திட்டத்தைத்
தீட்டியவள் படுக்கையில் சென்று ஒருதலையணையை எடுத்து தனக்கு
ஏற்றவாறுவைத்து அதில் சாய்ந்தாள். ஒருமணி போல தனது
ஆபிஸ்அறையிலிருந்து வந்தவன், அவள் அமைதியாகத் தூங்குவதைக்
கண்டான்.

‘இப்ப மட்டும்தான் வாய்மூடும் போல. மத்தநேரமெல்லாம் யார, எங்க
வம்பிழுக்கலாம்னு இருக்கா’ மனதினுள் புகைந்தவன் அவள்
குறுகிப்படுத்திருப்பதைக் கண்டு, ‘வெறும் வாய்… ஒரு பெட்ஷீட் எடுத்து
போத்திக்கக்கூடத் தெரியாது’ போர்வையை மேலே விரித்துவிட்டான்.

லைட்டை அணைத்தவன் பெட்டின் இன்னொருபக்கம் படுத்து
கண்களைமூட, ராஷ்மிகா கேட்ட வார்த்தைகள் காதிற்குள் ஒலித்தது.
அவள் அப்பாவின் பிரிவில் அவள் வாடுவது தினமும் அன்னை சொல்லி
அவன் அறியும் ஒன்றுதான். அதைக் கோபமாக அவள் அவனின்மேல்
காட்டுவது அவனிற்குப் புரிந்தாலும் சிலசமயம் அவள்
சிறுபிள்ளைதனமாக நடந்துகொள்வது அவனிற்கு பிடிக்கவில்லை.
தன்நிலையை எண்ணி அழுவதா சிரிப்பதா என்று நொந்து
கொண்டவன் சிலநிமிடத்தில் தூக்கத்தைத் தழுவினான்.

“அத்தை, நான் இன்னைக்கு காலேஜ் போறேன்!” சமையலறையில்
மாமியாரிடம் நெளிந்து கெண்டிருந்தாள் ராஷ்மிகா.

“சரி, ராஷ்மிகா போயிட்டுவா!”, “எதுக்கும் குமரன்ட்ட ஒருவார்த்தை
கேட்டுக்கமா!” என்றார் அவர்.

வெளியேவந்த ராஷ்மிகா, ஹர்ஷா, கல்யாணி, விஜயலட்சுமி,
நிற்பதைக் கண்டு, “என்னம்மா சாப்பிட்டு கிளம்பலாம்ல…” வினவ,
“இல்ல ராஷ்மி! அப்பாக்கு காலையில சாப்பாடு லேட்டாகிடும். நாங்க
கிளம்பறோம்” சொன்ன கல்யாணி, நாகேஷ்வரன் செல்வமணியிடம்
சொல்லிவிட்டு அஸ்வினைத் தேட,

“குமரன் எங்கம்மா?” வினவினார் செல்வமணி.

“குளிக்கறாங்கன்னு நினைக்கறேன் அத்தை”  மாமியாரிடம் பதில்
சொன்ன ராஷ்மிகா, அன்னையிடம், “ம்மா… நீங்க கிளம்புங்க. அப்பாக்கு
லேட்டாகும்” என நினைவுறுத்த, செல்வமணியும் ஆமோதித்தார்.

“சரி கிளம்பறோம்!” மூவரும் சொல்லிக்கொண்டு கிளம்ப ராஷ்மிகா,
அஸ்வினின் அறைக்கு விரைந்தாள்.

உள்ளே நுழைந்தவள் அவன் தலைவாரிக் கொண்டிருப்பதைக்கண்டு
அவன்பின்சென்று கண்ணாடியில் தன்பிம்பம் தெரியுமாரு நின்றாள்.
கண்ணாடி வழியாகவே, ‘என்ன?’ என்பதைப்போல அஸ்வின் பார்க்க,
“நான் இன்னிக்கு இருந்து காலேஜ் போறேன்” என்றாள் அறிவிப்பாக.

“ம்ம்… ஆனா, சில கண்டிஷன்ஸ்…” என்றபடி திரும்பினான்.

“கார்லயே போயிட்டு, கார்லயே வந்திடணும்…காலேஜ் முடிச்சா, நேரா
வீட்டுக்கு வந்திடணும். எங்கயும் போய் சுத்திட்டு இருக்கக்கூடாது.
அப்புறம், அங்க இங்கனு ப்ரண்ட்ஸ்கூட சுத்தக்கூடாது.” அஸ்வின்.

“இதென்ன ஜெயில்லா” சிடுசிடுத்தவள், “இல்ல… ஜெயில்லகூட
கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கும்” அவனுக்கு கேட்கும் அளவிற்கே
சொன்னாள்.

“இல்லைன்னா நீ போகவேண்டாம். நாளைக்கே டிசி” என்றான்.

“சரி, ஓகே!” பல்லைக்கடித்தவள் கீழேசென்றுவிட்டாள். அவளைக்
கீர்த்தியோடு அனுப்ப வேண்டாவெறுப்பாக கல்லூரிக்குச் சென்றாள்
ராஷ்மிகா.

காரில் வந்திறங்கிய ராஷ்மிகாவை கல்லூரியே வேடிக்கை பார்த்தது.
அதுவும் கீர்த்திதான், அஸ்வின்குமார் தங்கை என்றும் அனைவருக்கும்
தெரிந்தது. தன்னுடைய க்ளாஸிற்கு வந்தவள் நேரே சென்று,
மான்சியின் அருகில் உட்கார வகுப்பே அவளைத்தான் பார்த்தது.

“என்ன… என்னை யாரும் பார்த்ததே இல்லையா?” முறைத்தபடிக் கேட்க
எல்லோரும் திரும்பிவிட்டனர்.

“ஏன்டி டெண்சனாகற? விடு!”மான்சி சமாதானம் செய்ய, சிவாவையும்
சரணையும் திரும்பிப்பார்த்தாள் ராஷ்மிகா. ராஷ்மிகா வந்ததைவிட
முக்கியமாக இருவரும் ஹான்ட் கிரிக்கெட் விளையாட கடுப்பாகியவள்
எழுந்து சென்று இருவரின் தலையிலும் புக்கை வைத்து அடித்தாள்.

“எருமைகளா…. நான் வந்திருக்கேன். நீங்க ,வந்து பேசக்கூட
மாட்டாங்களா?” அடித்தவள் புக்கை மேசையின் மீது வைத்து
இருவரையும் முறைக்க,

“உனக்கென்னமா கல்யாணம் பண்ணிட்டு ஜாலியா இருக்க…”
வேண்டுமென்றே சிவா, ராஷ்மிகாவை எரிச்சல்பட வைக்க, “எருமை…
பிரச்சினை ஆரம்பிச்சதே உன்னாலதான்டா…உன்னால தான்டா!”
அன்றைய நினைவில் சிவாவை அடிக்க,

“இல்லையே… நீங்கதான் முன்னாடியே கார் பிரச்சினைல
பிள்ளையார்சுழி போட்டிங்களாமே?” சிவா கலாய்க்க, ராஷ்மிகாவோ
‘சொல்லிட்டியா’ போல சரணை முறைத்தாள்.
சரணோ, “சரி, நேத்து ஏன் ரிசப்ஷன்ல மூஞ்சிய அப்படி வச்சிருந்த?”
வினவினான்.

“காரணமாதான்…” ராஷ்மிகா சொல்ல, சரணிற்கோ அவளின் பதில்
உறுத்தியது. ஏதோ சரண் சொல்லவர, சிவா இடையில் புகுந்தான்.
“ராஷ்மிகா கல்யாணம் ஆனதுக்கு ட்ரீட்வை கேன்டீன்ல…” கேட்டு
மூவரின் முறைப்பையும் வாங்கிக்கொண்டான் சிவா.

“சரண் என்னோட பேக்டா?”அன்று அவன் காரில்விட்ட தனது
காலேஜ்பேக்கை கேட்டு வாங்கிக்கொண்டவள் முதல் ஹவர் ப்ரொபஸர்
வர, மான்சியும் ராஷ்மிகாவும் அவரவர் இடத்தில் வந்தமர்ந்தனர்.

அற்றைய வகுப்பு முடிய ராஷ்மிகாவை ப்ரபோஸ் செய்தவன் அவள்
கார்பார்க்கிங் வரும் சமயம், “இதுக்குத்தான் இந்த காலேஜே
வந்திருப்பா போல…” அவன் சொல்ல, இருவாரமாக எரிந்து
கொண்டிருந்தது அவனிடம் திரும்பியது. யாரும் எதிர்பாராதவண்ணம்
பளாரென அவனை அறைந்தவள் விறுவிறுவென்று கோபத்தில் நடந்து
காருக்குள் ஏறினாள் ராஷ்மிகா.

“ராஷ்மிகா வேணாம்… சொன்னா கேளு! அவர்கிட்ட சொல்லிட்டுவா,
போலாம்…” இருதினங்கள் கழித்து வகுப்புமுடிந்து அவள்
எழும்சமயத்தில் சொன்னான் சரண்.

“சரண்! நீ என்கூட வரலைன்னா சொல்லு… நானே போயிக்கறேன்”
ராஷ்மிகா பிடிவாதமாகச் சொல்ல அவளைத் தனியே
அனுப்பமனமில்லாத சரண்,

“நான் வரேன்! ஆனா, உன்னோட ஹஸ்பண்ட்கிட்ட சொல்லு. அப்புறம்
எல்லாரும் போலாம்…” சரண் சொல்ல,

“சரி, இரு… பேசிட்டு வரேன்!” அந்தப்பக்கம் சென்றவள் வெறுமனே
சிறிதுநேரம் நின்றுவிட்டு வந்து, “சரின்னு சொல்லியாச்சு… இப்ப
ஓகேவா?” ராஷ்மிகா கேட்க தோழியின் மேலிருந்த நம்பிக்கையில்
அவள் சொன்னதை நம்பினான் சரண்.

டிரைவரிடம் ப்ராஜெக்ட் விஷயம் என்று சொல்லிவிட்டு, எதிரில் வந்த
கீர்த்தியை கண்டுகொள்ளாது ராஷ்மிகா செல்ல, கீர்த்தியும் இவளைப்
பார்த்தும் பார்க்காதது போல காரிற்கு வந்து டிரைவரிடம் என்ன என்று
கேட்டு தெரிந்துகொண்டாள் . கீர்த்தி அதை நம்பவில்லை… எப்படியும்
வெளியில் ஃப்ரண்ட்ஸோடு போகிறாள் என்று நினைத்தவள்
அண்ணனிடம் சொல்லலாமா வேண்டாமா என்று யோசிக்க,

அந்நேரம் ஃபோன் செய்த ஹர்ஷவர்தனால் அதை மறந்தாள் கீர்த்தி.
அவள் போகுமிடம் தெரிந்திருந்தால் அண்ணனிடம் சொல்லி அவள்
போகும்முன் தடுத்திருப்பாளோ என்னமோ? காரில் உட்கார்ந்த
ராஷ்மிகா ஃபுல் சவுண்டில் பாட்டை வைக்க கார் ஈசிஆர்-ல் உள்ள
பப்பிற்கு சென்றது.

தறிகெட்டுத் தவறாகத் திரிய சுதந்திரம் என்று சொல்லிக்கொண்டு
அரைகுறையுமாக ஆண்-பெண் பாகுபாடில்லாமல் அனைவரும்
கூத்தடிக்கும் இடம். ராஷ்மிகாவிற்கும் அந்தமாதிரி இடங்கள் பிடிக்காது.
எப்படியும் செய்தியில் வந்த தன்னுடைய முகமும் ரிசப்ஷனில் வந்த
முகமும் கண்டிப்பாக நிறைய பேருக்குத் தெரியும். ரிசப்ஷனிற்கு வந்த
சிலர் அங்கிருந்தாலும் ஆச்சரியமில்லைதான்.

ஃபோட்டோ எடுத்து தனது பேஸ்புக், ட்விட்டர் என அனைத்திலும்
பதிவுசெய்ய முடிவு செய்திருந்தாள். அவளிற்கு எப்படியாவது
அஸ்வினின் பெயரை கெடுக்கவேண்டும் என்று இருந்தது.

வந்து இறங்கியவள் உள்ளே செல்ல ஆட்டமும் பாட்டமுமாக இருந்த
கூட்டத்தின் பக்கம் சென்றாள். “ஏய் எங்க போற?” அவளின்
கையைப்பிடித்த சரண்,“அங்க எல்லாம் ட்ரின்ங் பண்ணிட்டு, ஆடிட்டு
இருப்பாங்க!” தோழியின் கையைப்பிடித்தவன் மாக்டெயில்ஸ்(பழசாறு)
இருந்த பக்கம் அழைத்துச்சென்றான்.

அவர்கள் நான்குபேரும் போய் உட்கார எல்லோரும் கூட்டமாக
அரையும்குறையுமாக ஆடிக்கொண்டிருந்ததைப் பார்த்த ராஷ்மிகா
முகத்தைச் சுளித்தாள்.

“இது உனக்கு பிடிக்காதே… அப்புறம் ஏன் படுத்தியெடுத்து கூட்டிட்டு வர?”
சரண் கேட்க,

“காரணமாகத்தான்…” சொன்ன தோழியை பார்த்தவன் எதுவும்
பேசவில்லை. அதற்குள் அவர்கள் சொன்ன பழச்சாறுவர
ராஷ்மிகாதான் ஆர்டர்செய்த, “மொஜிட்டோவை” எடுத்துக் குடித்தாள்.
ஒருமிடறு குடித்தவள் அது ஓவராகப் புளிக்க, முகத்தைச் சுளித்துவிட்டு
ஒரேகல்ப்பில் அனைத்தையும் குடித்துமுடித்தாள். 

அவள் குடித்தது மொஜிட்டோதான். ஆனால், அவளால் உட்காரவே
முடியவில்லை. அவள் ஒன்று நினைக்க அதுஒன்று நடந்தது. “சரண்,
நான் ரெஸ்ட்ரூம் போயிட்டு வரேன்” எழுந்தவள் சிறிது தள்ளாட, “பாத்து
போ, ராஷ்மி! வேணும்னா மான்சியைக் கூட்டிட்டுப்போ!”சரண் இருட்டில்
அவள் தள்ளாடுவதாக நினைத்து சொன்னான். 

“இல்ல… நான் போயிக்கறேன்!” அனைவரிடமும் சமாளித்து முகத்தைக்
கழுவலாமென ரெஸ்ட்ரூமிற்குள் புக, பின்னாலிருந்து யாரோ
அவளைப்பிடிக்க,“ஹே… ஹூ ஆர் யூ?”கத்தியவள் அவனிடம் விடுபட
போராட அவளால் முடியவில்லை.

தனது நகத்தை வைத்து அவனின் கையில் கீற, கை எரிந்ததில் அவன்
ராஷ்மிகாவை விட, திரும்பிய ராஷ்மிகாவால் சரியாகப் பார்க்க
முடியவில்லை யாரென்று. கண்கள் மங்கலாகத் தெரிந்தது. மீண்டும்
அவன் ராஷ்மிகாவைத் தாக்க வர, ‘வீல்’லென்று கண்களைமூடி
அலறியவளுக்கு, அவன் அலறிய சத்தமேகேட்டது.

ஒருநிமிடம் சமாதானம் ஆனவளுக்கு மயக்கம் ஏற, அரைமயக்கத்தில்
மயங்கி யாரோ ஒருவரின்மேல் தான்சாய்ந்ததை உணர்ந்தாள்.
அவளைப் பிடித்திருந்த விதமே அஸ்வின் என்று பறைசாற்ற, ‘அஸ்வின்’
முனகிய அவளின் நினைவு முற்றிலுமாய் மயங்கியது.

அவளைத் தூக்கிய அஸ்வின், ரிஷியை அழைத்து, “ரிஷி… ஐ வான்ட்
ஆல் சிசிடிவி ஃபுட்டேஜ் டு பீ டெலிடட்… ராஷ்மிகா ஃப்ரண்ட்ஸ்கிட்ட
இன்ஃபார்ம் பண்ணி கிளம்ப சொல்லிடு!” அஸ்வின், ராஷ்மியைத்
தூக்கிவந்து தனது காரில் பின்னால் கிடத்தியவன், தனது ஆடிக்காரை
எடுத்தான்.

மாலை இருவரும் வந்து விட்டார்களா என்று அஸ்வினே ஃபோன்
செய்தபோது, “இல்ல குமரா! ராஷ்மிக்கு ஏதோ ப்ராஜெக்ட் வொர்க்காம்
வர லேட்டாகுமாம்…” செல்வமணி கூற,

ராஷ்மியின் ஃபோனை ட்ராக்செய்ய அவள் எங்கிருக்கிறாள் என்பதைத்
தெரிந்துகொண்டான் அஸ்வின். அத்தனை சொல்லியும் அவள்
செய்திருந்த காரியம் அவனுக்கு ஆத்திரத்தை ஏற்படுத்த, அவளை
அங்கேயே சென்று இழுத்துவந்து அறையும் எண்ணத்தில் இருந்தவன்,
அங்கு சென்றபோது கண்டது ராஷ்மிகா ரெஸ்ட்ரூமை நோக்கி
தள்ளாடியபடி சென்றதும் அவள்பின் ஒருவன் நுழைந்ததும். அதன்பின்
நடந்ததெல்லாம் அஸ்வினாலே.

காரை ஓட்டிக்கொண்டு வந்தவன் ராஷ்மியைத் திரும்பிப்பார்க்க
அவளோ மயக்கத்தில் கிடந்தாள். “மெண்டல்… மெண்டல்! சரியான
மெண்டலை பெத்து வச்சிருக்காங்க…” பல்லைக்கடித்தவன் வீட்டை
அடைந்தான்.

நல்லவேளையாக அன்னையும் தங்கையும் கோயிலிற்குச்
சென்றிருந்தனர். வேலையாட்களும் பின்னாலிருக்க அவனிற்கு
வசதியாகப் போயிற்று. ராஷ்மிகாவை அள்ளியெடுத்த அஸ்வின்,
அவளைக்கொண்டு போய் தங்கள் அறையில் கிடத்தி படுக்கவைத்தான்.
தன் நண்பனான டாக்டர்.ரஞ்சித்திற்கு அழைத்த அஸ்வின், அவனிடம்
விஷயத்தைச் சொல்லி வீட்டிற்கு வரவைத்தான்.

“ஒண்ணுமில்லடா. ட்ரின்ங்ஸ்தான் கலந்திருக்காங்க. ஃபர்ஸ்ட் டைம்ல
அதான் மயங்கிட்டாங்க! நீ, சொன்ன உடனே நான் போதை மாத்திரையா
இருக்குமோன்னு நினைச்சேன். பட் நோ ப்ராப்ளம்!” ரஞ்சித் சொல்ல,

“நானும் அப்படிதான்டா பயந்துட்டேன்” அஸ்வின் சொல்ல அவனை
விசித்திரமாகப் பார்த்த ரஞ்சித்,

“அட அஸ்வினுக்கு பயம் வருமா? இனி இந்தப் பொண்ணுகிட்ட
சொல்லிட வேண்டியதுதான், ஏதாவது உன்கிட்ட ஆகணும்னா” ரஞ்சித்
நண்பனைக் கிண்டல் செய்ய அப்போதுதான், தான் இத்தனைநேரம்
அவளிற்காகத் தவித்ததவிப்பு அவனுக்கே புரிந்தது.

“சரி பைடா…” கிளம்பிய ரஞ்சித்தை, வழியனுப்பி வைத்துவிட்டு
வந்தவன், படுத்திருக்கும் ராஷ்மிகாவைப் பார்க்க தன்னை அறியாமல்
அவனிடம் புன்னகை அரும்பியது. ஆனால் ஏன் அங்கே சென்றாள்
என்றுதான் அவனிற்குப் புரியவில்லை.

அவளிடமே கேட்க வேண்டுமென்று அமைதியாக இருந்தான். அன்றிரவு
இருவரும் வெளியே சாப்பிட்டுவிட்டோமென்று செல்வமணியிடம்
சொல்லிவிட்டு வந்தவன், அவளின் அருகில் படுத்துக்கொண்டான்.

காலையில் எழுந்த ராஷ்மிகாவிற்கு தலை, ‘விண்’என்றுத் தெறித்தது.
நேற்று உள்ளே சென்ற ட்ரிங்க்ஸினால். சுற்றியும் முற்றியும்
பார்த்தவளுக்கு கண்கள் தெளிவாக இல்லை. மீண்டும் கண்களை
மூடித்திறந்து கண்களைத் தேய்த்தவளுக்கு கொஞ்சம் தெளிந்தது.
நேற்று நடந்ததை நினைவு கொண்டு பார்த்தவளுக்கு உள்ளுக்குள்
பயமெடுத்தது. ‘அஸ்வின் மட்டும் வரவில்லை என்றால்?’
யோசித்தவளுக்கு ஏசி அறையிலும் வியர்த்தது.

அறைக்கதவு திறக்க, அவளுக்கு காஃபியை எடுத்துவந்து மேஜை மேல்
வைத்தவன், “குடி” இறுகியகுரலில் சொல்லிவிட்டு பால்கனியில் போய்
நின்றான்.

காஃபியைக் குடித்து முடிக்க, “அங்க எதுக்குப் போன?” கேட்டபடி உள்ளே
வந்தான்.

“சும்மா போலாம்னு…” ராஷ்மிகா தலையைக் குனிந்தபடி சொல்ல,

“நோ… எனக்கு கரெக்டான பதிலை சொல்லு. நீ இதுவரைக்கும்
அந்தமாதிரி இடத்துக்கு போனது இல்லன்னு தெரியும்” கேட்டான்.

அவள் ஏதோ சமாளிக்க வாயைத்திறக்க,“உண்மையைச்
சொல்லு!” அவள் சொல்ல வந்ததிலேயே, அவள் சமாளிக்க வருகிறாள்
என்பதைக் கண்டுகொண்டு, மறுபடியும் கேட்டான் அஸ்வின்.

ஒருநிமிடம் தயங்கியவள் எல்லாவற்றையும் மறைக்காமல் கூறிவிட்டாள்.
“என்னைப் பழி வாங்கறதை மட்டும் யோசிச்சியே… நம்ம குடும்பத்தைப்
பத்தி யோசிச்சியா நீ?” கேட்க ராஷ்மிகா தலை கவிழ்ந்தாள்.

“நீ சொன்னத பண்ணியிருந்தா, கண்டிப்பா என்னோட வைஃப்-னுதான்
வந்திருக்கும். ஆனா, அஸ்வின் சரியான இடத்துல பொண்ணக்
கல்யாணம் பண்ணலைன்னு சொல்லியிருப்பாங்க” சொல்ல ராஷ்மிகா
வாயேதிறக்கவில்லை.

“இங்கபாரு… விதியோ சதியோ, நானும் நீயுன்னு ஆயாச்சு… இதுக்கும்
மேல, நீ என்ன பண்ணாலும் பாதிக்கப்படறது நம்ம இரண்டு
பேமிலிதான்”, “பாத்து இரு… நான் ரீசன் இல்லாம எதையும் சொல்ல
மாட்டேன்” என்றான்.

“ஸாரி!”அதிசயமாக வந்தது ராஷ்மிகாவிடமிருந்து அஸ்வினிற்கு… அது
உலகஅதிசயங்களில் ஒன்றாகவேஅவனுக்கும் தோன்றியது.

“எதுக்கு?” அஸ்வின் வினவ,

“எல்லாத்துக்கும். நான்தான் தேவையில்லாம முதல்ல இருந்தே
பேசிட்டேன்னு தோணுது” அவள் தன்தவறை உணர்ந்து சொல்ல,

“இல்லைன்னா மட்டும் நீ வாய் திறக்கமாட்ட…” என்றவனின் குரலில்
நிமிர்ந்தவள் அவன் அவளைக் கிண்டல்செய்வது புரிந்து அஸ்வினை
முறைத்தாள்.

“ம்கூம்” முகத்தைத் திருப்பியவள் படுக்கையிலிருந்துஇறங்கி,

“நேத்து அத்தை இங்க வந்தாங்களா…?” அவர்களுக்குத்
தெரிந்துவிட்டதோ என்று பதட்டமாக வினவினாள்.

“இல்லையே!” என்றான் ‘தி ஹிந்து’வை புரட்டியபடி.

“அப்புறம் எப்படி நான் ட்ரெஸ் மாத்துனேன்” ராஷ்மிகா கேட்க அவளை
நிமிரிந்து பார்த்தவன்.

“நான்தான்!” என்றான் கூலாக.

“வாட்!” அதிர்ந்தவள்,

“நீங்க எப்படி…?” கேட்கவர, அஸ்வினோ புருவத்தைத் தூக்கி
கேலிப்பார்வையை வீச மனதிற்குள் சிணுங்கியவள் தனது உடையை
எடுத்துக்கொண்டு குளியலறைக்குள் புகுந்துவிட்டாள்.

அவனைப் பிடிக்கவே பிடிக்காதுதான். ஆனால், இன்று முதல்முதலாக
அக்கறையாக அறிவுரை கூறி அமைதியாக பேசுபவனை அவளிற்கு
மிகவும் பிடித்திருந்தது. அஸ்வினிற்கு இப்படிக்கூட பேசத்தெரியுமா
என்று.

யோசனையுடனே வெளியே வந்தவள், “அஸ்வின்” மெல்லிய குரலில்
அழைக்க, ‘ஓ இவளுக்கு இவ்வளவு அமைதியா பேசமுடியுமா?’
நினைத்தபடி நிமிர்ந்தான்.

“ஃப்ரண்ட்ஸ்?” கையை நீட்டினாள்.

ஒருநிமிடம் அவளையே பார்த்தவன், “ம்ம்…ஃப்ரண்ட்ஸ்” கையைக்
கொடுத்தான் அஸ்வின். இந்த நட்பு காதலாய் கூடியவிரைவில்
மாறப்போவதை அவர்கள் அறியவில்லை.