யாழ்-18

IMG-20210214-WA0021-37a34e8e

யாழ்-18

அஸ்வின் கண்ணிற்கு மறையும்வரை பார்த்துக்கொண்டே நின்றிருந்த
ராஷ்மிகாவிற்கு கண்களில் நீர்திரண்டது ஆனந்தத்தால். அஸ்வின்
சென்றபின் திரும்பியவள் வெளியேவர ரிஷியும் அவனுடைய ஆட்களும்
வந்து அவளை பாதுகாப்பாக அழைத்துச் சென்றனர். “என் ஃப்ரண்ட்
சரண் எங்க?” ரிஷியிடம் கேட்க,

“அவர் கார்ல இருக்காரு” சொல்லியபடியே ரிஷி அழைத்துச்செல்ல
காரில் ஏறியமர்ந்த ராஷ்மிகா,

“இங்க பாரு…” தனது பழைய ஃபோனைக் காண்பித்து, “அஸ்வின்
குடுத்தாரு” என்றாள்.

“ஓஹோ… அதுக்குதான் அன்னிக்கு ஃபோன் பத்தி பேசும்போது அப்படி
கவனிச்சாரா?” என்றவன் நீண்டநாள் பேசாமலிருந்ந தோழியிடம்
நிறையபேச ராஷ்மிகாவும் இணைந்தாள்.

இருந்தாலும் மனம் அவ்வப்போது அஸ்வினை நினைத்தது. வழியில்
ஒருவேளையாக சரண் இறங்கிக்கொள்ள நீலாங்கரைக்கு பாதுகாப்பாக
வந்துசேர்ந்தாள் ராஷ்மிகா. உள்ளே வந்தவளிடம் செல்வமணி
ஏதோகேட்க, அதற்கான பதிலைமட்டும் சொன்னவள், “நான் மேல
போறேன் அத்தை!”  என தங்களுடைய அறைக்கு வந்தாள்.

அறைக்குள் வந்தவளுக்கு அஸ்வினின் நியாபகமே ஆக்கிரமித்தன.
அவன் அவளை வம்பிழுத்தது, திட்டியது, அதட்டியது அனைத்தும் போட்டி
போட்டுக்கொண்டு நியாபகம் வந்தது. அவன் ப்ரபோஸ் செய்ததை
வாழ்க்கையில் மறக்கவேமுடியாது அவளால். அதற்கு அவன் குடுத்த
கிப்ட்டும்.

அவனது கப்போர்ட்டைத் திறந்தவள் அவனுடைய சட்டை ஒன்றை
கையிலெடுத்து, அதில் தன் இதழைப்பதிக்க அதிலிருந்து வந்த
அவனுக்கே உரிய மணம், அவளை தலைவனின் வருகைக்காக ஏங்கும்
தலைவியைபோல ஏங்கச்செய்தது. அவனை இப்போதே
பார்க்கவேண்டும் என்று ஆவல் பிறந்தது.

ஆனால், அவன் வந்த பின்தான் அவனைப் போலவே நேரில் சொல்ல
வேண்டுமென்று நினைத்தவள், இப்போதைக்கு அவன் சட்டையை
அணிந்துகொண்டு பெட்டில் அமர்ந்தாள். “உன்ன ரொம்ப
மிஸ்பண்றேன் அஸ்வின்!” முணுமுணுத்துத் தன்னைத்தானே இறுக
கட்டிக்கொண்டு உட்கார்ந்தவளுக்கு அஸ்வினே உடனிருப்பது
போலிருந்தது.

கதவை யாரோ தட்ட, “ம்ம் வரேன்…” எழுந்தவள் அப்படியே சென்று
கதவைத்திறக்க, கீர்த்திதான் நின்றிருந்தாள்.

“வா கீர்த்தி!” அவள் உள்ளேவர வழியே விட்டவள்,

அவள் உட்கார்ந்தபின், “ஏதாவது நியூமூவிஸ் வச்சிருக்கியா?” கேட்டாள்.

“ம்ம்… இருக்கண்ணி”

“கீர்த்தி, நான் ஒண்ணு கேட்பேன். உண்மையை சொல்லு”  கேட்க
கீர்த்திக்கோ, ஹர்ஷா விஷயம் தெரிந்துவிட்டதோ என்று நினைத்து
திக்கென இருந்தது.

“கேளுங்க” 

“உன் அண்ணனுக்காகத் தானே, என்னை அக்ஸப்ட் பண்ணி
பேசிட்டிருக்க?”

“இல்லையே அண்ணி…”

“அப்படியா, எனக்கே தெரியும் கீர்த்தி… நான் ஒருசில டைம் அட்ஜஸ்ட்
பண்ணி போகமாட்டேன். இங்க வந்ததுல இருந்து ஒரு சிலவிஷயம் நீ,
எனக்காக ரொம்பவே அட்ஜஸ்ட் பண்ணிருக்க… தேங்க்ஸ்!”

“எனக்கு பர்ஸ்ட் உங்களை பிடிக்கலதான். என்னால உங்களை
அண்ணியாவே ஏத்துக்க முடியல, அந்த ராக்கிங் பிரச்சினையினால. பட்,
நீங்க அம்மாக்கிட்ட பேசும்போது நல்லா பழகுவிங்க. நிறையடைம்
கவனிச்சேன். நெக்ஸ்ட் கொஞ்சநாள்ல நீங்களும் அண்ணனுமே சரி
ஆகிட்டிங்க… அதான் நானும் உங்ககூட நார்மல் ஆகிட்டேன்” என்று
சொன்னவளை ராஷ்மிகா கண்டு புன்னகைத்தாள்.

“ஆமா, என்ன எங்க அண்ணன் சட்டையைப் போட்டிருக்கிங்க?”
கைகளை பின்னால் ஊன்றியபடி கீர்த்தி கேட்க,

“இது என் அஸ்வின் சட்டை…” மிதப்பாக ராஷ்மிகா சொல்ல,

“ஓ, அப்ப என் அண்ணனை புடிக்குமோ?” கீர்த்தி வினவினாள்.

“ஆமா கொஞ்சம்…” முகத்தை சுருக்கி வைத்து சொன்ன ராஷ்மிகாவின்
முகத்தில், அஸ்வினின் நினைவில் மலர்ச்சி பொங்கியது. “ம்ம்… ம்ம்…
நடந்துங்க நடத்துங்க”,

“சரி பை. நான் போய் அசைன்மென்ட் எழுதறேன்” கீர்த்தி அறைக்குச்
செல்ல, ராஷ்மிகாவிற்கு அஸ்வினின் நினைவுகளே.

அடுத்து வந்த நாட்களில் ராஷ்மிகாவிற்கு ஃபைனல் இயர் ப்ராஜெக்ட்
என அனைத்தும் பிசியாகச் சென்றது. அஸ்வினும் இல்லாததால்
கீர்த்தியோடு காலேஜ் சென்று அவளுடனே வந்து கொண்டிருந்தாள்.
அஸ்வினும் மனைவி, தங்கைமேல் ஒருகண்ணை வைத்திருந்தான்.

ரிஷிதான் அவர்களுக்கு முழுபாதுகாப்பாகவே இருந்தான். வீட்டிற்கு
வந்தால் மாமியாருடன் ஏதாவது சமையல் அறைக்குள் உருட்டுவது
அல்லது மாமனாருடன் ஸ்போர்ட்ஸ் பற்றி பேசுவதென எதையாவது
பேசிக்கொண்டிருப்பாள் ராஷ்மிகா.

அவ்வப்போது வீட்டினருக்கும் பேசுவாள். சிவகுமார் வாரம் தவறாமல்
மகளை எங்காவது பார்த்துவிடுவார். “ஏன் பெரியப்பா வீட்டுக்கே வர
மாட்டேன்றீங்க?” ஒருநாள் ராஷ்மிகா கேட்க,

“இல்லாடா… உன்அப்பா வேற இன்னும் கோவமாதான் இருக்கான்.
உன்கிட்ட பேசறதெல்லாம் எதுவும் சொல்லமாட்டான். ஆனா, நான் அங்க
வந்தா அவனை மதிக்காத மாதிரி இருக்கும்டா!” மகளிற்கு
புரியவைத்தார்.

“அப்பா, என்னைப்பத்தி ஏதாவது கேட்பாரா பெரியப்பா?” ஏக்கமாகக்
கேட்க சிவகுமாருக்கோ தர்மசங்கடமாக இருந்தது.

“இல்ல…” அவர் தலையை ஆட்ட ராஷ்மிகாவிற்கு தான் தந்தையின்
நினைவில் வருத்தமாகயிருந்தது. பின் சிவகுமாரே அவளை பத்திரமாக
டிரைவரோடு அனுப்பியும் வைத்துவிடுவார்.

அம்மா, பெரியம்மா, தம்பி என அனைவருடன் பேசும்போது தந்தையைப்
பற்றி விசாரிக்கத் தவறமாட்டாள். அவளே நேராக சக்திவேல்
செல்போனிற்கு அழைத்தாலும் முழுரிங் போய் கட்டாகும்.
எடுக்கவேமாட்டார் சக்திவேல். ஆனால், அலுக்காமல் தினமும்
கூப்பிட்டுப் பார்த்து ஏமாந்து கொண்டிருந்தது ராஷ்மிகாவின் மனம்.

அவளின் சோகம் கொஞ்சநேரம் தாக்குப் பிடிக்காது. அஸ்வின் இரவு
அழைத்துவிடுவான். ஸ்கைப்பில் இருவரும் பேசிக்கொண்டு இருக்க
ஒவ்வொரு சமயம் பேசப்பேச லேப்டாப்பை பெட்டில் வைத்தபடி
தூங்கியும் விடுவாள் ராஷ்மிகா.

அங்கு ஏர்ப்போர்ட்டில் பேசியதை இருவரும் மறந்துகூடப்
பேசிக்கொள்ளவில்லை. ஆனால் உள்ளுக்குள் இருவருக்கும் எப்போது
நேரில் மீண்டும் பார்க்கப் போகிறோமென்ற ஆசைகள்
வளர்ந்துகொண்டே சென்றது. அஸ்வின், அதை எளிதில் அடக்க
ராஷ்மிகாதான், அவனில்லாமல் தவித்தாள். எவ்வளவு கோபம்
இருந்ததோ இப்போது அதைவிட பலமடங்கு அவனை பிடிந்திருந்தது.

ஒருமாதம் எளிதாகப் பறந்தது…

“அஸ்வின் எப்பதான் வருவ?” மதியமே காலேஜ் முடிந்து வந்தவள்
ஃபோனில் அஸ்வினிடம் வினவ,

“இன்னும் ஃபைவ் மன்த்ந்ஸ் ஆகிடும் ராஷ்மி. லேட்டாகும்”
அவன் சொன்ன பதிலில் முகம் சுருங்கியவள், “சரி அஸ்வின்!
ப்ராஜெக்ட் வொர்க் இருக்கு… நான் வைக்கிறேன்” கோபமாகச்
சொல்லியவள் ஃபோனை வைத்துவிட்டாள்.

“என்ன அண்ணி ஒருமாதிரி இருக்கீங்க?” இரவு உணவின்போது கீர்த்தி
வினவ, “தலைவலி கீர்த்தி!” சமாளித்தாள் ராஷ்மிகா.

இரவுவரை இருந்த கோபம் கொஞ்சம் குறைய, ‘வேலை முடிஞ்சிருந்தா
வராம இருந்திப்பானா’ ராஷ்மிகாவின் மனசாட்சி உறைக்க
அஸ்வினிற்கு அழைத்தாள்.

“ஸ்விட்ச்டுஆஃப்” என்றுவர அவன் கோபம்கொண்டு விட்டான்
என்று எண்ணி, அவளுக்கு இரவுவரை இருந்த கோபம் அழுகையாக
மாறியது.

“ஸாரி” என்ற மெசேஜை அனுப்பிவிட்டுப் படுத்தவளுக்கு கண்ணீர்
நின்றபாடில்லை. அழுவதற்கே பிடிக்காதவள் இன்று அஸ்வினிற்காக
கண்ணீர்விட்டது அவளுக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது.

காலை நான்குமணிக்கே கண்களை மூடியவள் காலேஜ்
கிளம்புவதற்காக காலை கண்விழித்தபோது பின்னாலிருந்து அவளை
அப்படியே இருகரங்கள் அணைத்தது. அவளோ பயமே இல்லாமல்
பின்னால் திரும்பி பார்த்துவிட்டு, “எப்பபாரு கனவுல இதே வேலைதான்
அஸு உனக்கு” தூக்க கலக்கத்தில் உளற,

ராஷ்மிகா சொன்ன வார்த்தைகள் புரிந்தவன், “குட்மார்னிங்டி!”
என்றவாறே அவள் கன்னத்தில் அழுந்த முத்தமிட்டான். அவன்
செய்கையில் கனவில்லை நிஜமென்று உணர்ந்தவள், அவனிடம்
இருந்து விலகி உட்கார்ந்து, “அப்ப பொய் சொன்னியா?”
தலையணையால் கோபமாக அடிக்க, காலைநேரத்தில் வெண்மைநிற
நைட்டிரெஸில் விரிந்திருந்த கூந்தலுடன் தன்னை அடிக்கும்
மனைவியை ரசித்தபடி அவளை எளிதாகத் தடுத்தான்.

“ஏய் ரௌடி நிறுத்து… உனக்கு சர்ப்ரைஸ் தரலாம்ன்னு தான், நேத்து
வேணும்னே அப்படி சொன்னேன்” என்றவன் அவளைப்பார்த்து,
“ஏமாந்துட்டியே ராஷ்மிகா!” ‘உச்’ கொட்டி கேலிசெய்தான்.

“ஆமா நேத்து மதியம் எங்கிருந்து பேசுனிங்க? அப்புறம் ஏன்
ஸ்விட்ச்ஆஃப்” 
“நான், நேத்து மதியமே துபாய் வந்துட்டேன். அங்கிருந்து எனக்கு லேட்
ஈவ்னிங்தான் ப்ளைட். அதான், அந்த டைம்ல கூப்பிட்டேன்”
கண்ணடித்தான் அஸ்வின்.

“அப்படியே கண்ணை நோண்டிடுவேன்” என்றவள் குளியலறைக்குள்
புகுந்துகொண்டாள். அவளின் செயலில் சிரித்தவன் கண்களைமூடி
பயண அலுப்பில் படுக்கையில் விழுந்தான்.

பல்விலக்கி வந்தவளிடம், “இன்னிக்கு காலேஜ் போறியா
ராஷ்மி?” அஸ்வின் கேட்க,

“இல்ல”

“ஏன்?” அஸ்வின் தனக்காக என்று சொல்லி விடமாட்டாளா என்ற
எதிர்பார்ப்பில் கேட்க,

“ம்ம்… அதுவந்து, இன்னிக்கு என்ன ஒருத்தர் காலைலயே தூக்கத்துல
டிஸ்டர்ப் பண்ணிட்டாரு. சரி அவர்கிட்ட பேசலாம்னு…” ராஷ்மிகா சுற்றி
வளைத்து மூக்கைத்தொட,

அவளது பதிலில் சிரித்த அஸ்வின், “ஏன் கண்ணு ஒரு
மாதிரியிருக்கு?” அப்போதுதான் அவள் கண்ணை கவனித்தவனாகக்
கேட்டான்.

“அது நைட் சரியா தூங்கலை…” பெட்டில் வந்து அவள் தலையணையில்
ராஷ்மிகா விழ,

“நானும் இன்னிக்கு ஃபுல்லா தூங்கத்தான் போறேன். பேசாம நீயும்
தூங்கு! ஆனா, அதுக்கு முன்னாடி ஒண்ணு இருக்கு. குளிச்சு கிளம்பி
கீழேபோலாம். நீ இன்னிக்கு சேரிகட்டு” அஸ்வின் அவளைக் கிளப்பி,
கீழே அழைத்துக் வந்தான்.

சாப்பிட்டுவிட்டு அனைவரும் உட்கார அனைவருக்கும் வாங்கி வந்ததை
எடுத்துத்தந்தான் அஸ்வின். “ஏன் குமரா… ராஷ்மிக்கு எதுவும் நீ
வாங்கிட்டு வரலையா?”  ராஷ்மிகாவிற்கு எதுவும் தராததைக் கண்டு
செல்வமணி கேட்க,

“அவளுக்கு நான் வச்சிருக்கேன்…” தங்கையிடம் கண்களைக் காட்ட,
ராஷ்மிகாவின் கண்களைமூடிய கீர்த்தியோ, “அண்ணி எந்திரிங்க!”
என்று அவளை நகர்த்தினாள்.

அவளை சிறிது எட்டு நடக்கவைத்த கீர்த்தி கண்களைத் திறக்க, “ஸாரி
ராஷ்மிகா! அப்ப, அவசரத்துல உனக்கு அந்தமாதிரி பண்ணது எனக்கே
உறுத்தது…” என்றவன் கையில் கனமான தங்கதாலியை
ராஷ்மிகாவிடம் காண்பித்தான். அன்னை தந்தையின் மனதை
நிரப்பியவன் தாலியையும் இன்னும் பிரித்துக் கோர்க்காததால்
அவளிற்கு இன்று தங்கத்தாலியை அணிவித்தான்.

“ஹப்பாடா! நான், அன்னிக்கு சுடிதாரோட கல்யாணம் ஆகிடுச்சேனு
நினைச்சேன். ஆனா, இன்னிக்கு சேரி…” உதட்டை மடக்கி ராஷ்மிகா
சிரிக்க, அஸ்வினோ அவளது இந்தக்கேலியில் முறைக்கத் தோற்று
சிரித்தான்.

பின் சாப்பிட்டுவிட்டு இருவரும் வந்து உறக்கத்தைத் தேடி கண்களைமூட,
இனித் தூங்கவேமாட்டோம் என்று நினைத்தார்களோ என்னமோ
என்பதுபோல தூக்கத்தில் கிடந்தனர்.

மாலைநான்கு போல, யாரோ முனகும் சத்தம் கேட்டு கண்களை முழித்த
அஸ்வின் சத்தம் வந்த திசையைப் பார்க்க ராஷ்மிகாதான் முனகிக்
கொண்டிருந்தாள்.

“ராஷ்மி” அவள் அருகில் சென்றழைக்க,

“ம்ம்” சத்தமே வந்தது அவளிடமிருந்து.

“என்ன பண்ணுது” அஸ்வின் அவளை மெதுவாகத் திருப்பி வினவ,
“மன்ந்த்லி சைக்கிள்தான் அஸ்வின்! இன்னிக்கு மதியம்” கால்களை
வலி தாங்கமுடியாமல் மடக்கிக்கொண்டு ராஷ்மிகா பேச,

“கால் வலிக்குதா?” அக்கறையாகக் கேட்டான் அஸ்வின்.

“ம்ம்”

அவள் சொன்னவுடன், அவள் காலின் அருகில் சென்றவன் அவள்
பாதங்களைத் தூக்கித் தன்மடியில் வைத்தான். கால்களை இழுக்கப்
பார்த்தவளை “ராஷ்மி!” அஸ்வின் அதட்ட பேசாமல் கால்களை
நீட்டினாள் அவள்.

அவளது பாதங்களை சிறிதுநேரம் பிடித்து விட்டவன், “ராஷ்மி… கீர்த்தி
இந்தமாதிரி டைம்ல ஹாட்வாட்டர்ல கால் வைப்பா. ஹாட்வாட்டர்
எடுத்திட்டு வரட்டா?” அவளின் முகத்தைப் பார்த்தபடிக் கேட்க,

“அதெல்லாம் வேண்டாம்” என்றவள், “நீயே பிடிச்சுவிடு”
வேண்டுமென்றெ ஜம்பமாகக் கால்களை இன்னும் நீட்டிவைக்க, அந்த
நிலையிலும் அவளின் இந்தக் குணத்தைக் கண்டவன்,

“திமிரு… உடம்பெல்லாம் திமிரு!” என்றவன் கால்களைப் பிடித்துவிடத்
தவறவில்லை. சிறிதுநேரம் அஸ்வின் அவளது பாதத்தைப் பிடிக்க,
“போதும்” கால்களை ராஷ்மிகா இழுத்துக்கொள்ள அஸ்வினும் எதுவும்
சொல்லவில்லை.

இருவரும் கீழே செல்ல, “ஏன்பா குமரா! நீயும் ராஷ்மியும் எங்காவது
வெளியில போயிட்டு வர்றது ஒருவாரத்துக்கு” ஆரம்பித்தார்
செல்வமணி.

“ஒருவாரம் போகட்டும்மா… எனக்கும் ஒருசில வேலை முடியணும்…
இவளிற்கும் இப்ப ஒருவாரத்துக்கு முடியாது” அஸ்வின் சொல்ல,
செல்வமணி புரிந்து கொண்டார்.

ஒருவாரம் சென்றது,

“ராஷ்மி எல்லாத்தையும் எடுத்து வச்சிக்க… சீக்கிரம் கிளம்பேன்டி…
எவ்வளவு நேரம் மேக்கப் பண்ணுவ?” அஸ்வின்
பொறுமையிழந்தவனாய் கேட்க

“நான் இப்படிதான் ரெடியாவேன். கிளம்பு… கிளம்பு”  ராஷ்மிகா பேச,
“எல்லாம் என் நேரம்டா!” அஸ்வின் தலையிலடித்தபடி… கல்யாணமாகி

ஐந்து மாதங்களுக்க பிறகு, இருவரும் ஹனிமூனிற்கு மால்தீவ்ஸ்
செல்கிறார்கள். எத்தனையோ நாடுகள் கேட்டுப்பார்த்தும் இதுவே
போதுமென்று பிடிவாதமாய் இருந்துவிட்டாள் ராஷ்மிகா. அதற்குத்தான்
இந்த அக்கப்போர்.

“குமரா! பத்திரமா போயிட்டு வாங்க…” அவர்கள் கிளம்பும்போது
நாகேஷ்வரனும் செல்வமணியும் வழியனுப்ப கீர்த்தியோ,
ராஷ்மிகாவைக் கண்டு, “ஜமாய்” என்றனுப்பினாள்.

இருவரும் மால்தீவ்ஸ் வந்திறங்க ராஷ்மிகாதான் தூங்கி
வழிந்துகொண்டு இருந்தபடியே வந்தாள். அவர்களுக்காக புக்
செய்திருந்த ரெசார்ட்டிற்கு வர, “அப்பாடா” பெட்டில் விழுந்தாள்.

ரெஸ்ட்ரூமிற்கு போய் வந்த, அஸ்வின் அவள் படுத்திருப்பதைப் பார்த்து,
“என்ன படுத்துட்ட?”  சிரித்தபடியே அங்கிருந்த கர்ட்டனை விலக்க
மாலைநேர வெயில் அந்த கண்ணாடியறை வழியாக உள்ளே விழுந்தது.

“அஸ்வின்…” சிணுங்கியபடி கண்களைத் திறந்தவள், அந்தக்
கண்ணாடியறை வாயிலாக தெரிந்த பீச்-வ்யூ முழுதிலும் சொக்கித்தான்
நின்றாள். எழுந்துவந்து கண்ணாடி அருகே அவள் நிற்க, சூரியன்
அஸ்தமனமாக இருந்த நேரமோ வானத்தை குங்குமநிறமாய் காட்டியது.
மாலைநேர கடற்கரையோ சூரியஒளி பட்டுத் தங்கமாய் மின்னியது.

அவள் கண்ணாடி அருகே நிற்க, கண்ணாடியை ரிமோட் மூலம் அஸ்வின்
திறக்க, அந்த கடற்கரைத் தென்றல் வந்து ராஷ்மிகாவின் தேகங்களில்
மோதி அவள் கூந்தல் எல்லாம் அலைஅலையாகப் பறந்தது.

பால்கனி போன்று உறுதியான மரத்திலான பால்கனியில் ராஷ்மிகா
நிற்க, கடலோ அவள் காலுக்குக்கீழ் இருந்தது. அருகில் வந்து நின்ற
அஸ்வினைக் கண்டவள் “சூப்பர் வ்யூ அஸ்வின்” என்றாள் கண்களை
எடுக்க முடியாமல்.

“எஸ்… இட்ஸ் எ சூப்பர் வ்யூ!” என்றான் அவளையும், அவளது வலது
பக்கமிருந்த கடலையும் ஒன்றாகக்கண்டு. ஆனால் ராஷ்மிகாதான்
அதைக் கவனிக்கவில்லை.

“அஸ்வின் பசிக்குது”

“சரி டிரெஸ் மாத்திட்டுவா போலாம்” என்றவன், இயற்கையை ரசித்தபடி
அங்கேயே நிற்க ராஷ்மிகா உள்ளே சென்று, த்ரீபோர்த் ஜீன்ஸையும்,
லூஸ் டீ-சர்ட்டையும் அணிந்து வந்தாள்.

“அஸ்வின் போலாம்!” ராஷ்மிகா அழைக்கத் திரும்பியவன் அவள்
உடலிற்கு கச்சிதமாக இருந்த உடையைக்கண்டு அவன் கண்கள்
போகக்கூடாத இடங்களுக்கெல்லாம் சென்றது.

அதைக் கவனிக்காமல் அவளது ஃபோனை சார்ஜில் இருந்தெடுத்த
ராஷ்மிகா, “போலாம் அஸ்வின்!” அழைக்க சுயநினைவிற்கு வந்தவன்
அவளை அழைத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தான்.

அங்கிருந்த ரெஸ்ட்டாரண்டிற்கு இருவரும் செல்ல, “அஸ்வின் பீச்வ்யூவே
போலாமே?” அவன் கைகளோடு தன்கைகளை ராஷ்மிகா
கோர்த்துக்கொண்டு கேட்க “சரிவா!” என்று, அவளை
அழைத்துக்கொண்டு போனான்.

“உனக்கு ஸீ ஃபுட் ஒத்துக்குமா?” அஸ்வின் மெனுவைப் பார்த்தபடி
ராஷ்மிகாவிடம் வினவ,

“அதெல்லாம் ரொம்ப பிடிக்கும்!” அவள் ஆர்டரை சொல்லிவிட்டுத்
திரும்ப, அஸ்வினும் ஆர்டரை சொல்லி பேரரை அனுப்பினான்.

“குண்டூஸ்” அஸ்வினின் குரலில், வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த
ராஷ்மிகா,

“யார சொன்னிங்க?” கேட்டு முறைத்தாள்.

“உன்னதான்… உன்னதான்!”

“நான் ஒண்ணும் குண்டு இல்ல…ம்கூம்!” முகத்தைத் திருப்ப அவளது
கழுத்துக்குக் கொஞ்சம் கீழ்வரை இருந்த போனி டெயிலோ ஆடியது.

“அதாவது சப்பியா இருக்க ராஷ்மி!” அஸ்வின் சொல்ல,

“இதுகூட ஓகேவா இருக்கு” அவள் அந்த அந்தப்பெயரை ஏற்றுக்கொள்ள
அவனோ விடவில்லை.

“ஆனா, நான் உன்னை குண்டூஸ்னுதான் சொல்லப்போறேன்” அஸ்வின்
சிரிப்பை அடிக்கியபடி சொல்ல, கடுப்பாகிய ராஷ்மிகா, “போடா!”
அவனுக்கு மட்டும் கேட்கும் குரலில் சொன்னாள்.

அவர்கள் ஆர்டர் செய்த உணவுவர, இருவரின் பேச்சும் திசைமாறி
ஏதேதோ பேசிக்கொண்டே சாப்பிட்டு முடித்தனர். பில்லைக் கட்டிவிட்டு
பீச்சில் சிறிதுநேரம் உட்காரலாம் என்று இருவரும் வர, “ச்சி” என
டக்கென்று முகத்தைத் திருப்பியவள் “அஸு… வேற எங்காவது போய்
உட்காரலாம்” என்றழைக்க,

அஸ்வினோ அங்கு என்ன என்பதைப் போலப் பார்த்தான். அங்கு
ஒருஃபாரின் கப்பில்ஸ் இதழ் முத்தத்தில் இருக்க அஸ்வினுக்கோ
சிரிப்புதான் வந்தது. “இங்கெல்லாம், எங்க போனாலும் இப்படித்தான்
இருப்பாங்க. சொல்ல முடியாது இதைவிட மோசமா இருப்பாங்க!”
குறுஞ்சிரிப்புடன் சொல்ல,

“அப்ப இது கசமுசா ஸ்பாட் அஸ்வின்! திரும்பவேகூடாது போல
எங்கேயும்” அவன் காதின் அருகில் சொன்னவளின் பேச்சில் அஸ்வின்
வாய்விட்டே சிரித்தான்.

“நம்ம இங்க ஹனிமூன் வந்திருக்கோம். அதாவது உனக்கு
ஞாபகமிருக்கா?” அஸ்வின் கேட்க ராஷ்மிகாவிற்கே அப்போதுதான்
நியாபகம் வந்தது.

 ‘ஈஈஈஈ’ பல்லை வைத்தவள், “சரி… இப்ப அதுக்கு என்ன பண்ணனும்?”
அவனை வம்பிழுத்தபடி கேட்டாள்.

“அதுவா… இங்க வா!” அவளை அருகில் இழுத்த அஸ்வின் குனிய,
அவன் வாயிலேயே அடி போட்டவள், “பப்ளிக் ப்ளேஸ்… பப்ளிக் ப்ளேஸ்!”
என்று அவனை விட்டுத்தள்ளி நிற்க முயற்சிசெய்ய, அஸ்வினோ
விடவில்லை.

“இல்லையே… இது என் ப்ளேஸ்தானே” அஸ்வின் அவளது இதழை
தன்விரலால் வருட, ராஷ்மிகாவிற்கு மின்சாரம் பாய்ந்து உடலெல்லாம்.
ராஷ்மிகாவின் விழிகள் பதட்டத்தில் விரிய, அதை ரசித்தவன், “ரூம்
போலாம் வா”  அவளின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு நடந்தான்.

ரூமிற்கு வந்து ட்ரெஸை மாற்றியவள், “அஸ்வின் நாளைக்கு என்ன
ப்ளான்?”  வினவியபடி படுக்கையில் படுத்தாள்.

“நாளைக்கு நைட்” தன் இருகைகளையும் தேய்த்தபடி அஸ்வின்
ஆரம்பிக்க,

“இல்ல… இல்ல! நாளைக்கு மார்னிங்” அவசரமாய் ராஷ்மிகா கேட்க,

“நாளைக்கு சொல்றேன்” அஸ்வினும் படுத்துவிட்டான். அப்படி அஸ்வின்
பேசினானே தவிர ராஷ்மிகா அவள் காதலை சொல்வதற்கு
காத்திருந்தான். அவள் காதலை சொன்ன பிறகுதான் அவளை
அணுகவேண்டும் என்று உறுதியாகவும் இருந்தான்.

ராஷ்மிகாவிற்கு தூக்கமே வரவில்லை. “அஸ்வின்” என்றழைக்க
அவனும் தூங்கவில்லை போல…

“ம்ம்”

“போர் அடிக்குது” ராஷ்மிகா தன்பெட்ஷீட்டை சுற்றியபடி சொல்ல,

“அதுக்கு…” கண்களைத் திறந்த அஸ்வினிடம், “என் டேப்ல படம் இருக்கு.
பாக்கலாமா?” என்று வினவினாள்.

“சரி பார்க்கலாம்… என்ன படம் வச்சிருக்க?”

“நிறைய கீர்த்தி ஷேர் பண்ணா… வாங்க, பாத்தா தெரியும்” டேப்பை
எடுக்க, ஒரு நல்லபடத்தைக் க்ளிக் செய்தனர் இருவரும். படம்
ஓடிக்கொண்டே இருக்க கடைசி பாடல் வரும்போது “படம் பாத்தே
ரொம்ப நாளாச்சு… இப்பதான் பாக்கறேன்” என்றான் அஸ்வின் டேப்பில்
கண்களை வைத்தபடி.

“ஏன்?”

“பிசினஸ் வந்த அப்புறம் டைம் கிடைக்கிறதில்ல”

“ஓஓ… முதல்ல எல்லாம் பாப்பிங்களா?” ராஷ்மிகா கேட்க, பாட்டும்
முடிந்து கடைசி க்ளைமாக்ஸை நோக்கிப் போய்க் கொண்டிருந்தது.
படம் முடிந்தபின், “முதல்ல எல்லாம் பாப்பிங்களா?” ராஷ்மிகா மறுபடியும்
கேட்க,

“அதெல்லாம் அடிக்கடி பாப்போம் ராஷ்மி”

“யாரு ஃபேன் நீங்க?”

“அஜீத்குமார்”

“வாவ் செம… பட், ஐம் விஜய்!”

“ப்ரண்ட்ஸ்கூட எல்லாம் ஜாலிய என்ஜாய் பண்ணி பாத்திருப்பிங்க
இல்ல?” ராஷ்மிகா வினவியபடியே டேப்பை எடுத்து வைத்துவிட்டு
படுக்கையில் அமர, அஸ்வினுக்கோ தேவா மற்றும் சிலர்
நண்பர்களுடன் அடித்த கூத்து நியாபகம் வந்தது. அவனோ சிரிப்பை
அடக்க, “என்ன சிரிக்கறிங்க?”  புரியாமல் கேட்டவளிடம்,

“ஒண்ணுமில்ல படு!” அவன் சமாளிக்க,

“சொல்லு அஸ்வின்”

“அது, நாங்க ப்ரண்ட்ஸ் நிறையபடம் பாத்திருக்கோம். ஆனா, என்ன
நாங்க பாக்கிற படத்துக்கு மொழி தேவையில்ல” சொல்லிவிட்டு அவன்
படுக்க, சிறிதுநேரம் கழித்தே ராஷ்மிகாவிற்கு புரிந்தது. “ச்சி… கருமம்”
என்றவள் அவனிடமிருந்து ஒருஅடி விலகிப் படுக்க,

“சீன் போடாதடி… ஒருவாரம் இங்க என்கூடத்தான் இருக்கணும் நீ!”
என்றுவிட்டுத் திரும்பி படுத்துக்கொண்டான்.

அடுத்தநாள் காலை இருவரும் சுற்றப்போக அவளிற்கு எல்லா
இடத்தையும் சுற்றிக்காண்பித்தான் அஸ்வின். சிலகடைகளில்
அழகழகான பொருள்களைப் பார்த்தவள் அங்கேயே நிற்க, அஸ்வினும்
அவளுடன் நின்றிருந்தான். ஏதோ உறுத்த திரும்பியவன் யாரே இருவர்
ராஷ்மிகாவை வெறித்துக்கொண்டு நிற்பதைக்கண்டு அவனிற்கு
கொலைவெறியே ஆனது.

அதே சமயம் ராஷ்மிகாவும் அவர்களைப் பார்த்து விட்டாள்.
அருகிலிருந்த அஸ்வின் அவர்களை நோக்கிச் செல்வதைக் கண்ட
ராஷ்மிகாவிற்கு திக்கென்றது.

“அஸ்வின்!” அவள் கூப்பிட காது கேட்காதது போலச்சென்ற அஸ்வின்,
என்ன சொன்னானோ அவர்கள் விட்டால் போதுமென்று ஓட்டம்
பிடித்தனர்.

திரும்பி வந்த அஸ்வின் முகத்தில் கொஞ்சமும் இறுக்கம்
குறையவில்லை. நேரமும் ஆறரை ஆகியிருக்க, “அஸ்வின் ரிலாக்ஸ்”
அவள் சொன்னாலும் அப்படியே அமர்ந்திருந்தான்.

“அஸ்வின் ரூம் போலாம்” ராஷ்மிகா சொல்ல இருவரும் ரெசார்ட்டை
நோக்கி நடந்தனர்.

உள்ளே நுழைந்ததும், “என்ன அஸ்வின்? எதுக்கு இந்தத்
தேவையில்லாத கோபம்?”  ராஷ்மிகா வினவினாள்.

அவள் அருகில் வந்து தோளைப்பிடித்த அஸ்வின், “பிக்காஸ் யூ ஆர்
மைன்! முடியலடி. சத்தியமா முடியல. உன்ன இப்படி பக்கத்துல வச்சிட்டு
என்னால நல்லவனாகூட நடிக்கமுடியும்… ஆனா, உன்ன
இன்னொருத்தன் பார்க்கும்போது கெட்டவன் என்ன கொலைகாரனா
ஆயிடுவேன் போல!” கத்தியவனை இமைக்காது பார்த்தாள் ராஷ்மிகா.

“அவனுக பார்த்தா என்ன பண்ண முடியும்? இப்படி ஆயிரம்பேர் ஆயிரம்
பொண்ணுங்கள பாப்பாங்க அஸ்வின்… ஏன் இவ்வளவு கோபப்படற?”
என்றவள்,

அவன் அருகில் வந்து அவன் சட்டையை இரு கைகளாலும் பிடித்தவள்,
“நீ இவ்வளவு கோவப்பட அவசியமேயில்ல அஸ்வின். நான்
உனக்குதான். உனக்கு மட்டும்தான்” அவனை அணைத்தவள், “ஐம் இன்
லவ் வித் யூ அஸ்வின்” என்றாள்.

அவளது வார்த்தைகளில் உறைந்தவனின் கோபம் எங்கு
சென்றதென்றே தெரியவில்லை. அவளை இறுக அணைத்தவன்
அவளை மேலும் தன்னுள் அணைத்துப் புதைக்க யாரோ கதவைத்தட்டும்
சத்தம் கேட்டது.

“ச்சு!” இருவருமே கட்டிப்பிடித்தபடி கதவைப் பார்த்துவிட்டு இருவர்
முகத்தையும் பார்த்துக் கொண்டனர்.

அவளைவிட்டுப் பிரிந்த அஸ்வின், கதவை சென்று திறக்க அங்கிருந்த
ரெசார்ட் மேனேஜர் அஸ்வினிடம் ஏதோ சொன்னார். அவரிடம்
பேசிவிட்டு வந்தவன், “குண்டூஸ் ஒரு அர்ஜன்ட்வொர்க். வெரி ஸாரிடா”
அவனது லேப்டாப்பை எடுத்துக் கொண்டவன்

“இங்க நெட் கிடைக்காது. நான் கொஞ்சம் போயிட்டு வரேன். நீ யார்
வந்தாலும் கதவைத் திறக்காத” என சென்றுவிட்டான். ராஷ்மிக்கும்
ஏமாற்றம்தான். இருந்தாலும் இன்னும் ஆறுநாள் இருக்கிறதே என்று
இருந்துவிட்டாள்.

“சொல்லு நிரஞ்சன்…” அவன் பி.ஏவிடம் வீடியோகாலில் பேசிய
அஸ்வின், அவன் கேட்டு அறிய சொன்ன விவரங்களை அறிந்து
கொண்டான்.

“நிரஞ்சன், ரிஷிகிட்ட ஸ்பீக்கரை குடு! அன்ட் யூ கெட் அவுட் ஃப்ரம் தேர்”
அஸ்வின் பணிக்க, ரிஷியிடம் ஸ்பீக்கர் அன்ட் ஹெட்ஃபோன் கைமாற,
சில குரூரமான விஷயங்களைத் தெரிவித்தான் அஸ்வின்.

“ரிஷி! இது ரொம்ப ரகசியமா இருக்கட்டும். யாருக்கும்
தெரியவேண்டாம். ஆள் ஸ்பாட்அவுட் ஆகணும்” சொல்லி முடித்தவன்
தனது லேப்பை மூடிவிட்டுத் திரும்ப ராஷ்மிகாதான் நின்றிருந்தாள்.

“எதுக்குத் தனியா வந்த?” கடிந்தவன் அவளை இழுத்துக் கொண்டு
ரெசார்ட்டிற்கு வந்தான்.

உள்ளே நுழைந்தவன், “நைட்டின்னர் ஆர்டர் பண்ணிடறேன். இங்கயே
வரட்டும்” என்றவன் வெளியில் யாராவது இருக்கிறார்களா என்று
செல்ல, ராஷ்மிகாவோ அவன்வர எப்படியும் நேரமாகுமென்று தெரிந்து
குளிக்கச்சென்றாள்.

நீண்டநேரம் ஹாட்-டப்பில் அலுப்புத்தீர உட்கார்ந்திருந்தவளுக்கு நேரம்
போனதே தெரியவில்லை. எழுந்து துண்டை சுற்றிக்கொண்டு வந்தவள்
இன்னுமா அஸ்வின் வரவில்லை என்றபடி தனது பேக்கை எடுக்கப்
போனாள்.

“குண்டூஸ் உன் ஐட்டம்ஸ் வந்திடுச்சு!” என்று திடீரென அஸ்வின் உள்ளே
நுழைய, ராஷ்மிகா வெடவெடத்துப் போனாள் என்றால், அஸ்வின்
அவள் நின்றிருந்த கோலத்தில் உறைந்தான். அன்று ஃபோனில்
பார்த்ததை இன்று நேரிலேயே கண்டுவிட்டான்.

ஆண்மகனிற்கே உண்டான உணர்வுகள் எழ, கதவை அடைத்துத்
தாளிட்ட அஸ்வின் கையிலிருந்த உணவுகளை தன்னையுறியாமல்
எங்கோ வைத்துவிட்டு திரும்பினான்.

ராஷ்மிகாவோ கர்டனிற்கு பின்சென்று நின்று மறைந்து கொண்டு,
“அஸ்வின், நான் ட்ரெஸ் மாத்தணும். வெளில போங்க!” திக்கியபடி
சொல்ல,

“சரி மாத்து… அதுக்கு நான் ஏன் போகணும்?” சிரித்தபடியே அருகில்
சென்றான் அஸ்வின்.

கர்டன் அருகில் சென்றவன், கர்டனோடு அவளைக் கட்டியணைக்க,
“அஸு என்ன பண்றீங்க?” என்று வெட்கியவளிடம்,

“என்ன மரியாதையா பேசற?” அஸ்வின் கேட்க, அதில் சீண்டப்பட்டவள்,

“என்னடா பண்ற அஸ்வின்?” வேண்டுமென்றே ராஷ்மிகா கேட்டாள்.

அவளை கர்டனிலிருந்து வெளியே இழுத்தவன், “இந்தத் திமிருதான்…
இந்தத் திமிருதான்” அவளை ரசித்தவன் அவளின் இதழை நோக்கிக்
குனிந்து கவிதை எழுத ஆரம்பித்தான்.
இதழை உரசியபடி அவளைத் தூக்கியவன் “எப்பா… நல்லா திம்ஸா
வெயிட்டாதான் இருக்க” என்றவனை, “அப்ப ஏன்டா தூக்கற… கீழ விடு!”
என்றாள்.

“விடறதுக்கா தூக்கியிருக்கேன்!” என்றவன் அவளைப் படுக்கையில்
கிடத்தி தாபமாய் அவன் கைகளை அவள்மேல் அலையவிட,
ராஷ்மிகாவும் எந்தத் தடாவும் போடாமல் கணவனிற்கு அனுமதி
வழங்கினாள்.

இத்தனைநாள் சன்னியாசியாய் அடக்கி வைத்திருந்த உணர்வுகளை
அவளிடம் காட்ட ,அவனின் ஆசையையும் மூர்க்கத்தையும் கண்ட
ராஷ்மிகா திணறித்தான் போனாள். காத்திருந்த இரு நெஞ்சங்களும்
அழகிய இல்லறத்தை அந்த அழகியதீவில் துவக்கினர். அஸ்வின்,
அவளை அழகாய் கையாள தன்னை முழுச்சம்மதத்துடன் அவனிடம்
ஒப்படைத்தாள் ராஷ்மிகா.