யாழ்-20

IMG-20210214-WA0021-fc5d986b

யாழ்-20

மகளை அழைத்துக் கொண்டு சென்ற
அஸ்வினிற்கு நான்கு வருடத்திற்கு பிறகு
அத்தனை ஆனந்தம். அதுவும் அவன்
நினைத்தது போல முதல் குழந்தை பெண்
குழந்தையே என்பதில் அளவு கடந்த
மகிழ்ச்சியில் மிதந்தான் அஸ்வின் குமார்.

“அப்பா.. நாம எப்ப நம்ம வீட்டுக்குப்
போவோம்” என்று சிக்னலில் நின்றபோது
மகள் கேட்க..

“இன்னும் கொஞ்ச தூரம் தான் மா” –
என்று தன் மடியில் உட்கார்ந்து தன்
கையோடு ஸ்டியரிங்கை பிடித்துக்
கொண்டிருந்த மகளின் பிஞ்சுக் கைகளை
பார்த்தான். இன்னும் பிறந்த போது எப்படி
இருந்திருக்கும் என்று நினைத்தவனுக்கு
ஏக்கமாக இருந்தது, யாழ் பிறந்த போது
அவளுடன் இருக்க முடியவில்லையே
என்று.. அதற்குக் காரணமான
மனைவியின் மேல் கோபமும் வந்தது
அஸ்வினிற்கு. இதை எப்படி அவள்
மறைக்கலாம் என்ற நினைத்தவனுக்கு
இப்படி அவள் குழந்தையை மறைத்ததை மன்னிக்க முடியுமா என்றுத்
தெரியவில்லை.

வழியில் மகளிற்கு துணி, சாக்லேட்ஸ்,
என்று மகளிற்கு பிடித்த அனைத்தையும்
வாங்கிக் குவித்தவன் “வேற ஏதாவது
வேணுமா குட்டித் தங்கம்” என்று குனிந்து
அஸ்வின் கேட்க..

“இதுக்கும் மேலையா ப்பா” – என்று யாழ்
கண்களை விரிக்க.. அவளின் செயலில்
அதிர்ந்து தான் போனான் அஸ்வின்.
இதே மாதிரி தான் ராஷ்மிகாவும்
அவனிடம் கேட்டிருக்கிறாள். முகம் தான்
அஸ்வினின் ஜாடை என்றால்.. பாதி
செய்கைகள் அன்னையைப் போல அவள்.

“நீ என்ன வேணுமோ வாங்கிக்க டா” –
என்றான் மகளின் கன்னங்களை பிடித்து
கொஞ்சியபடி.

“போதும் ப்பா… நம்ம வீட்டுக்கு போலாம்” –
என்று யாழ்மொழி வீட்டிற்கு போகும்
குறிக்கோளோடே சொல்ல.. பொருட்கள்
எல்லாவற்றையும் காரில் எடுத்து
வைக்கச் சொன்னவன்.. மகளோடு
சென்று காரில் ஏறினான்.

நீலாங்கரை வந்த பின் வீட்டை
அடைந்தவன் “யாழ் மா நம்ம பாட்டியை
சர்ப்ரைஸ் பண்ணலாமா?” என்று மகளின்
காதருகில் சென்று அஸ்வின் கேட்க..

“எப்படி?” – என்று யாழ்மொழி அவனைப்
போலவே மெதுவே கேட்டாள்.

“நீங்க மட்டும் உள்ள போங்க.. பாட்டி
உங்களைக் கண்டு பிடிக்கறாங்களா
என்னனு பாப்போம்.. ஆனா நீங்க
யாருன்னு சொல்லக் கூடாது சரியா?”
என்று அஸ்வின் சொல்ல “ஓகே ப்பா”
என்று சிரித்த மகளை கீழே இறக்கி
விட்டவன் உள்ளே அனுப்பி வைத்தான்.

மகள் போய் ரொம்ப நேரம் ஆகியும்
“என்ன ஒரு ரியாக்ஷனும் இல்ல” என்று
தாடையைத் தேய்த்தவன் உள்ளே செல்ல..
அங்கு செல்வமணியோ பேத்தியை
மடியில் உட்கார வைத்து எதையோ
ஊட்டிக் கொண்டு இருந்தார்.

“பாட்டி அப்பா வந்துட்டாங்க” என்று
தந்தையைப் பார்த்த யாழ் சொல்ல..
மகனை நிமிர்த்து பார்த்தவர் முகத்தில்
அத்தனை ஒரு நிம்மதி. இந்த மாதிரி
சூழலை தானே அவர் இத்தனை
வருடங்களாக எதிரிபார்த்தது ஏங்கியது.

“எப்படி ம்மா கண்டுப் பிடிச்சிங்க?” என்று
கேட்டபடி அன்னை மகளின் அருகில்
அமர்ந்தவன்.. அன்னைக்கும் மகளுக்கும்
தட்டில் இருந்ததை எடுத்து ஊட்டி விட்டான்.

“இது சொல்லித் தான் தெரியணுமா..
அப்படியே உன்ன மாதிரி இருக்கா என்
பேத்தி” என்று பேத்தியைக் கட்டி
முத்தமிட்டவர் திடீரென நினைவு
வந்தவராக “ராஷ்மிகா எங்க?” என்று
செல்வமணி வினவினார்.

“அவ நாளைக்கு காலைல வந்திடுவா”
என்றவன் “அப்பாவும் தர்ஷுவும் எங்க
ம்மா?” என்று கேட்டான்.

“அவங்க கல்யாண புடவைக்கு ப்ளவுஸ்
தைக்க குடுக்க போயிருக்காங்க” என்றார்
செல்வமணி.

“ஓஓ” என்றவன் மகளுடன் நிறைய பேச…
செல்வமணியும் இணைந்து கொண்டார்.

“யார் இந்தக் குட்டிப் பாப்பா?” என்ற படி
உள்ளே வந்த நகேஷ்வரன் யாழின்
முகத்தை உற்றுப் பார்த்தார். அடுத்து
மகனின் முகத்தைப் பார்த்தார். அவர்
மாறி மாறிப் பார்க்க

“நம்ம பேத்தி தாங்க” என்று செல்வமணி
நாகேஷ்வரன் பார்வையை
உணர்ந்தவராகச் சொன்னார்.. அவருக்குச் சந்தோஷம் தாங்க
முடியவில்லை. வாரிசு வாரிசு என்றிருந்த
பெரிய தம்பதியருக்கு இப்போது மகன்
வழிப் பேத்தியைக் கண்டதில் எல்லை
இல்லா ஆனந்தம். பேத்தியைத் தூக்கி
கொஞ்சியபடியே திரிந்தனர் இருவரும்.

“நான் உங்களை பாத்திருக்கேன் அத்தை”
– என்று யாழ்மொழி கீர்த்தியைப் பார்த்துச்
சொல்ல..

“அய்யய்யோ…” என்று மனதிற்குள்
நினைத்த கீர்த்தி.. “யாழ் வா.. அத்தை
நிறைய சாக்லேட் வச்சிருக்கேன்” என்று
அவளின் பேச்சை மாற்றி பிரிட்ஜ் அருகில்
தூக்கிக் கொண்டு சென்றுவிட்டாள்.

யாழின் துறுதுறுப்பையும் பேசுவதையும்
கண்ட செல்வமணி “முகம் உன்ன
மாதிரினா.. குணம் அப்படியே ராஷ்மிகா..
இல்ல குமரா” என்று அஸ்வினிடம்
செல்வமணி வினவ.. அவனோ ஒரு
வெற்றுப் புன்னகையை உதிர்த்தான்.
மகனின் செய்கையில் செல்வமணியின்
மனம் ஏதோ பிசைந்தது. ஆனால்
யாழ்மொழியால் அஸ்வினும்
ராஷ்மிகாவும் சேர்ந்து விடுவார்கள் என்ற
நம்பிக்கை இருந்தது அவருக்கு.

அன்று இரவு மகளுடன் அஸ்வின் அறையில் விளையாடிக் கொண்டிருக்க
உள்ளே வந்த செல்வமணி மகனின்
முகத்தைக் கண்டு அதியத்து தான்
போனார். அஸ்வின் சந்தோஷமாக
சிரித்தே பல நாட்கள் ஆகிவிட்டது. அப்படி
இருக்க இன்று குழந்தையோடு சிறு
பையனாக விளையாடிக்
கொண்டிருந்தவனைக் கண்டவர் “குமரா..
பாப்பா நைட் பால் குடிக்குமா.. இல்ல
வேற எதாவது பூஸ்ட் ஹார்லிக்ஸா?”
என்று கேட்க.. தந்தையை வந்துக்
கட்டிப்பிடித்த யாழ்..

“அப்பா… நோ” என்று அவனின்
கன்னத்தில் சாய்ந்து சிணுங்க மகளின்
செய்கையை ரசித்தவன்..

“நோ அம்மா.. யாழ்க்கு வேணாம்” என்று
சொல்ல.. “சரி இரண்டு பேருக்கும் குட்
நைட்” என்று மனம் நிறைய மகன்
பேத்தியின் முகத்தைப் பார்த்தவர்
அங்கிருந்து அகன்றார். ஒரு வழியாக
விளையாடி முடித்த அப்பாவும் மகளும்
படுக்க.. மகளை நெஞ்சின் மேல் போட்டு
தலையை நீவிக் குடுத்த படி உறங்க
வைத்தான் அஸ்வின்.

அடுத்த நாள் காலையிலேயே ஃபோன்
அடிக்க எழுந்த அஸ்வின் மகளின் தூக்கம்
கலையாமல் படுக்க வைத்துவிட்டு..
பால்கனிக்கு எழுந்து வந்தான்.

“ஹலோ..” – அஸ்வின்.

“நான் ராஷ்மிகா அம்மா பேசறேன் பா” –
கல்யாணி.

“சொல்லுங்க அத்தை..” – அஸ்வின்.

“ராஷ்மி நைட்ல இருந்து அழுதுட்டே
இருக்கா பா.. கண்ணு எல்லாம் சிவந்து
பாக்கவே முடியல அவளை..” என்று
தழுதழுத்த குரலில் சொன்னவர்..

“அவளை எப்படியாவது வந்து சமாதானம்
செய்து உங்க கூடையே கூட்டிட்டு
போயிடுங்க” என்றார் கல்யாணி
கெஞ்சும் குரலில்.

“நான் யாழக் கூட்டிட்டு கிளம்பி வரேன்
அத்தை” – என்றவன்.. மகளை எழுப்ப
மனமில்லாமல் எழுப்பி கிளப்பி தானும்
கிளம்பி அண்ணா நகர் சென்றான்.
உள்ளே நுழையும் போதே ராஷ்மிகாவைக்
கண்டு விட்டான்.

காரை விட்டு இறங்கி மகளைக் கையில்
எடுத்த படி நிமிர்ந்த அஸ்வின்
ராஷ்மிகாவைக் கண்டான். உதட்டில்
இருந்த புன்னகை மறைந்து கடினம் வந்து
குடி கொண்டது அவனது முகத்தில்.
ஆனால் மகளைத் தூக்கிக் கொண்டு
வீட்டை நோக்கி வந்த அஸ்வின் அவளின்
சிவந்த கண்களையும் வீங்கிய
முகத்தையும் கவனிக்கத் தவறவில்லை.
அவளைக் கடந்து உள்ளே அஸ்வின்
செல்ல ராஷ்மிகா கோயிலிற்கு சென்று
பத்து நிமிடத்தில் சாமியைக் கும்பிட்டுக்
கொண்டு வீட்டிற்கு வந்தாள். உள்ளே
நுழைய சிவக்குமாரும் அஸ்வினும் ஏதோ
பேசிக் கொண்டிருக்க.. யாழ்மொழி
தந்தையின் மடியில் உட்கார்ந்து
அஸ்வினின் விரல்களைப் பிடித்து
விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள்.

ராஷ்மிகா வந்ததை கவனித்த
யாழ்மொழியோ “அம்மா…” என்று
அஸ்வின் மடியில் இருந்து ஓடி வந்து
அவளது கையைப் பிடித்துக் கொள்ள
அனைவரும் பார்வையும் ராஷ்மிகாவின்
மேல் விழுந்தது. மகளைத் தூக்கி
முத்தமிட்டவள் “சாப்பிட்டியா?” என்று
வினவினாள்.

“ம்ம் பூரி சாப்பிட்டேன் ம்மா..” என்று
தலையை ஆட்டி ஆட்டிச் சொன்னவள்
“மணி பாட்டி சூப்பரா செஞ்சிருந்தாங்க”
என்றாள் யாழ்மொழி என்று வயிற்றைப்
பிடித்தபடி.

“அப்ப இனிமேல் அங்க பாட்டி கூட
இருக்க.. ஓகே வா?” என்று விஜயலட்சுமி
பேத்தியின் கன்னத்தை வாஞ்சையாக
தடவிக் கேட்க..

“ஓஓஓ….” என்ற மகளின் பதிலில்
ராஷ்மிகா தன் பெரியன்னையை
முறைத்தாள்.

“நான் யாழை எங்கையும் அனுப்ப
மாட்டேன்” – என்று ராஷ்மிகா அழுத்தமாக
எல்லோருக்கும் கேட்கும் படி சொல்ல..

“அதுதான்.. நீயும் அவகூட போன்னு
சொல்றோம்” – என்று விஜயலட்சுமி சொல்ல..

“நான் இங்க இருந்து போன அது
டெல்லியா தான் பெரிம்மா இருக்கும்”
என்றாள் ஆணித்தரமாக. எல்லோரும்
அதிர்ந்து இருக்க அஸ்வினோ
மனைவியை நோக்கினானே தவிர வேறு
எதுவும் பேசவில்லை.

சிவக்குமார் ஏதோ பேச வர “மாமா.. நான்
கிளம்பறேன்” என்று அஸ்வின் எழ..
ராஷ்மிகாவோ மகளை அழைத்துக்
கொண்டு போய் விடுவானோ என்று
யாழை இறுகப் பிடித்துக் கொண்டாள்.

அவள் அருகில் வந்த அஸ்வின்
“பயப்படாத.. நீ அழறன்னு ஃபோன்
வந்துச்சு அதான் யாழை விட வந்தேன்…”
என்றவன் தெளிவானக் குரலில்
“என்னோட மனைவியா என் வீட்டுக்கு
வரமாட்டன்னு தெரியும்… ஆனா யாழுக்கு
அம்மாவா வருவேன்னு நினைச்சேன்”
என்று சொல்லிவிட்டு யாழை
நோக்கியவனுக்கு மகளின் முகம் அழத்
தயாராக இருப்பது தெரிந்தது.

“நான் கிளம்பறேன்” – என்றவன் நகரப்
பார்க்க யாழின் கை அவன் கை
சட்டையைப் பிடித்துக் கொண்டு “அப்பா..
நானும் வரேன்” என்றாள்.

அடுத்து ராஷ்மிகாவை நோக்கிய
யாழ்மொழி “அம்மா ப்ளீஸ் மா.. அப்பா
கூட போலாம்” என்று அழுக ஆரம்பிக்க..
ராஷ்மிகாவோ அழுதுவிடுவோமோ என்ற
பயத்தில் நின்றிருந்தாள்.

“அப்பா ஊருக்குப் போறேன்.. நாளைக்கு
வந்திடுவேன்” என்று அஸ்வின் மகளிடம்
சமாளிக்க..

“இல்ல பொய்… நீங்க ஊருக்குப் போன
வர மாட்டிங்க” என்று ராஷ்மிகா தந்தை
வெளியூரில் இருக்கிறார் என்று
முன்னால் சொன்ன பொய்யை நம்பிய
இளம் சிட்டு இப்போது கலங்கியது.

“இல்லடா மா” என்றவன் மகளின்
கண்ணீரைப் பார்க்க முடியாதவனாய்
அங்கிருந்து காதை செவிடாய் வைத்துக்
கொண்டு மகள் அழுகுரலை கேட்காமல்
அகன்றான். காரில் வந்து ஏறிய
அஸ்வினிற்கு தன் உலகம் கையை விட்டு
நழுவியது போல இருந்தது. காரை
சீக்கிரமே எடுத்துக் கொண்டு
கிளம்பியவன் எங்கு செல்கிறோம் என்றே
தெரியாமலே காரை செலுத்தினான்.

அஸ்வின் சென்ற பின் தான் ஹர்ஷாவில்
இருந்து எல்லோரும் அங்கு இருந்ததைக்
கவனித்தாள் ராஷ்மிகா. யாருக்கும்
என்ன பிரச்சனை என்றே தெரியாது. “என்
அப்பா கடைசி வரை என்கிட்ட பேசாம
போனதுக்கு இவன் தான் காரணம்”
என்று காரணத்தை சொல்லி
வைத்திருந்தாள். ஆனால் எதையும்
அவள் யாரிடமும் சொல்லவில்லை
ராஷ்மிகா.

அழுது கொண்டிருந்த யாழ்மொழியை.
விஜயலட்சுமி ராஷ்மிகாவை முறைத்த படி
வாங்கிக் கொண்டு செல்ல..
கல்யாணியோ மகளின் மேல் உச்சக்கட்ட
கோபத்தில் இருந்தார்.

மகளின் அருகில் வந்தவர் “ஏன்டி..
உன்னையும் உன் அப்பாவையும்
பிரிச்சுட்டாரு அந்தப் பையன்னு
சொல்லுவே இல்ல..” என்று கூர்மையாகக்
கேட்டவர் “நீ மட்டும் இப்ப என்னடி
பண்ணிட்டு இருக்க..” என்று
ஆவேசமாகக் கேட்ட கல்யாணி..

“அவருக்கு தான் நல்ல மனைவியா
இல்ல.. யாழுக்காவது நல்ல அம்மாவா
இரு..” என்று கல்லாய் நின்றிருந்த
மகளிடம் சொன்னவர்..

“இன்னும் யாழ் கிட்ட எவ்வளவு நாள்
மறைக்க முடியும் உன்னால.. இப்பவே
அந்தப் பிள்ளைக்கு எல்லாம் புரிய
ஆரம்பிச்சிருச்சு” என்று கேட்டுவிட்டு அவர்
அகன்று விட்டார்.

சிவக்குமார் எதுவும் பேசாமல் கிளம்ப
ஹர்ஷாவும் எதுவும் பேசவில்லை.
அக்காவின் நிலையை மட்டுமே எண்ணிப்
பார்த்தவன் இப்போது யாழ்மொழியின்
எதிர்காலத்தை எண்ணினான்.
எல்லோரும் கிளம்ப தந்தை படத்திற்கு
முன்னால் போய் நின்றவளுக்கு கண்ணீர்
தான் அரும்பியது.

“அப்பா.. அவன் இல்லாம நான் மட்டும்
சந்தோஷமா இருந்த மாதிரி எல்லோரும்
நினைக்கறாங்களே ப்பா” என்று
மனதிற்குள் நினைத்தவளுக்கு சில
நினைவுகள் வந்தது.

அவன் போன பின் அவளும் ஆனந்தமாக
இல்லை.. அதுவும் கருவுற்ற பிறகு
அவனிடம் பகிர்ந்து கொள்ள நினைத்த
மனதிற்கோ வேலியைப் போட்டாள்.
ஆனால் அதை அவனிடம் சொல் என்று
உந்திய மனதை அடக்கத் தெரியாமல்
தான் அன்னையிடம் சென்று அவள்
கருவை கலைப்பதற்கு கேட்டது. அதுவும்
ஒவ்வொரு மாதமும் ஏறிக்கொண்டே
போய்.. குழந்தை அசையத் தொடங்கும்
போது டெல்லியில் இருந்தவளுக்கு
அஸ்வினிற்கு ஃபோன் செய்து விடலாமா
என்றும் தோன்றியது. ஆனால் தன்
தந்தையின் உயிரை பறித்தவன் என்று
நியாபகம் வரும் போதெல்லாம் மனதில்
கடினம் கூடியது.

அதுவும் வலி எடுத்து மருத்துவமனையில்
அனுமதித்திருந்த போதும் அவனின்
நியாபகமே. நேரம் ஆக ஆக குறுகிய
நேரத்தில் வலி விட்டு விட்டு வர
அஸ்வினின் அருகாமையை மனம்
ரொம்பவும் நாடியது. தன் கையைப்
பிடித்து தைரியம் சொல்லும் அவனை
நினைத்து மனம் ஏங்கியவள் அழுக
ஆரம்பித்தாள். பிள்ளைப் பெறும் வலியைத் தாண்டி அவனை நினைத்தே
அந்தக் கணங்களில் அழுதாள் ராஷ்மிகா.

அலறலோடு அவள் யாழை பூமிக்கு
கொண்டு வந்த போது அவள் கொடுத்த
சத்தம் அஸ்வினை மட்டும் எட்டி
இருந்திருந்தால் அவன் ஈரக்குலை
எல்லாம் நடுங்கி இருக்கும்.
“அஸ்வின்” என்று முணுமுணுத்தபடி
அவள் மயக்கத்திற்குச் செல்ல..
குழந்தையை சுத்தம் செய்தனர்.
கண் விழித்தவளுக்கு பெண் குழந்தை
என்றதும் அஸ்வின் மால்தீவ்ஸில்
வைத்து அவளிடம் ஆசையாகக் கேட்டது
நினைவு வந்து அவளை துயரத்தில்
ஆழ்த்த இரண்டு நாள் காய்ச்சலிலேயே
கிடந்தாள். பின் மருத்துவர் வந்து அதட்டி
அறிவுரை தரவே கொஞ்சம்
தெளிவடைந்தாள் ராஷ்மிகா.

பெயர் வைக்கும் போது வீம்பாக அவன்
சொன்ன பெயரை வைக்கக் கூடாது
என்று வேறு பெயரை முடிவு செய்து
கொண்டு கோயிலிற்கு கிளம்பியவள்..
கடைசி நேரத்தில் ஹர்ஷவர்தன்
பெயரைக் காதில் சொல்லப் போகும்
போது “யாழ்மொழி ன்னு சொல்லு
ஹர்ஷா” என்று பெயரை மாற்றியது.
அவனை நினைத்து அவள் ஏங்காத
நாளில்லை.. அதுவும் யாழ்மொழி வளர
வளர “அப்பா” என்று கேட்கும்
போதெல்லாம் அவளுக்கு அஸ்வினின்
நியாபகம் விடாமல் வந்து
கொண்டிருந்தது. சென்னை வந்தால்
அவனது நியாபகம் வரும் என்று தான்
அவள் வரவே இல்லை.. யாழையும் கூட்டி
வரவில்லை. அவன் அவளிடம் காட்டிய
காதலில் நடிப்பே உள்ளது என்பதை
நினைக்கும் போதெல்லாம் நெஞ்சம்
தவியாய் தவித்தது. ஒரு சில சமயம்
தனிமையில் கண்ணீரும் விட்டிருக்கிறாள்.
அவளுக்கு டெல்லியில் இருந்த ஒரே
ஆறுதல் யாழும் மற்றும் சரண்
கம்பெனியில் வேலை செய்து
கொண்டிருந்தது தான்.

நட்பிற்கு எடுத்துக் காட்டு என்றால்
சரணுடன் யாரும் மிகையாக முடியாது.
அவ்வளவு பொறுப்பாக லஷ்மி
அம்மாவை உடன் வைத்து
எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டான்.
பிரசவ சமயத்திலும் விஜயலட்சுமி
கல்யாணி இருந்த போதும்.. அவளுக்கு
ஆபிஸ் கான்டினில் இருந்து செல்வது
போல சத்தானது ஏதாவது போய்விடும்.
அதே சமயம் தோழியை யாரும் தவறாகப்
பேசிவிடக் கூடாது என்று ஆபிஸில்
தூரமாகவே இருந்தான். அஸ்வினைப்
பற்றி அவன் கேட்டதும் இல்லை அவதூறு
சொன்னதும் இல்லை. “உன் முடிவு சரியான்னு யோசிச்சுக்க ராஷ்மி” என்று
மட்டும் ஒரு முறை சொன்னவன் அதற்கு
மேல் எதுவும் பேசவில்லை. அவனின்
நட்பிற்கு தனி இலக்கணமே உண்டு.

இந்த நான்கு வருடத்தில் எதையும்
நினைக்காதவள்.. இன்று அஸ்வின்
செல்லும் போது யாழைப் பார்த்துக்
கொண்டு சென்ற பார்வையும்.. அஸ்வின்
சென்ற பின் அன்னை கேட்ட
கேள்விகளும் மனதை சம்மட்டியால்
அடித்தது போன்று இருந்தது.

எல்லாவற்றையும் யோசித்துக்
கொண்டிருந்த ராஷ்மிகாவிற்கு தன்
கையை யாரோ பிடிப்பது போலத் தோன்ற
நடப்பிற்கு வந்தாள். யாழ்மொழி தான்
அழுது வடிந்து நின்றிருந்தாள். மகள்
அழுவதற்கு தாம் தான் காரணம் என்று
எண்ணியவள் மகளைத் தூக்கி
கண்களைத் துடைத்து விட..

“அம்மா.. அப்பா கூட போலாம்..” என்றவள்
“என் ப்ரண்ட்ஸ் எல்லாம் எப்பவுமே
அவங்க அப்பா கூடத் தான் இருக்காங்க”
என்று குழந்தை ஏக்கத்தில் தேம்ப..
ராஷ்மிகாவிற்கு “இத்தனை நாள்
வளர்த்தும் அவளது ஏக்கங்களை புரிந்து
கொள்ளவில்லையே” என்று
நினைக்கையில் அன்னை சொன்னது
நியாபகம் வந்தது.

“சரி அப்பா கிட்ட போலாம்” என்று மகளின்
கன்னத்தில் அழுந்த முத்தமிட.. யாழின்
கண்ணீர் நின்றது என்றால்..
ராஷ்மிகாவின் கண்களில் கண்ணீர்
வழிந்தது கணவனை நினைத்து.

அவர்கள் சேர்வதற்கான பிள்ளையார்
சுழியை யாழ் அங்கே ஆரம்பித்தாள்.