யாழ்-21

IMG-20210214-WA0021-69fd9dfb

யாழ்-21

யாழ்-21

காரை எடுத்துக்கொண்டு சென்னைக்கு வெளியே ஈசிஆர் ரோட்டில் அதிவேகமாக செலுத்திய அஷ்வின் கடைசியாகக் நிறுத்தியது கடற்கரையில். சிறிதுதூரம் மணலில் நடந்தவன் ஓர் அமைதியான இடத்தில் கால்களை மடித்து அமர்ந்தான்.

காலைநேரமே என்றாலும், அதற்கு மாறாக சூரியனை மேகங்கள் மறைத்து, அன்று மேக மூட்டமாக இருந்தது சென்னையில். அந்த இளம் தென்றல், அவன் முகத்தில் பட அவனால் அதை அனுபவிக்கக் கூட இயலவில்லை. மனம் எங்கிலும் வெறுமை.

சிறுவயதில் இருந்து அனைவரையும் ஆட்டி வைத்து நினைத்ததை சாதித்து வெற்றி பெற்றவனுக்கு, இந்த நான்கு வருடங்களாக வெறுமையே. அவள் தந்தை இறந்த பிறகு, கடைசியாக அவனிடம் ராஷ்மிகா சொன்ன வார்த்தைகள் அஷ்வின் செவியில் வந்து அடித்தது.

“ஆமாடி! நான், கொலைகாரன் தான்” அவள் முன் கத்த வேண்டும் போலிருந்தது அஷ்வினிற்கு. மகளின் அழகான வெண் பஞ்சு முகம் நினைவிற்கு வர, ஒரு நொடி இறுக கண்களை மூடியவன், பெருமூச்சை விட்டான்.

கையைத் தூக்கி கடிகாரத்தைப் பார்க்க அதுவோ பதினொன்றையைக் காட்டியது. எழுந்து சென்று காரை எடுத்தவன், தான் புதிதாகக் கட்டிக் கொண்டிருக்கும் அம்யூஸ்மென்ட் பார்க்கின் வேலைகளை கவனிக்கவர, அவனின் ஞாபகம் மொத்தமும் மகளிடமே இருந்தது. வேலையிலும் கவனம் செலுத்த முடியாதவன், ஓஎம்ஆர் ரோட்டிலேயே உள்ள தனது ஹெட் ஆபிஸிற்குச் சென்றான்.

உள்ளே நுழையும்போதே அனைவரின் மரியாதையை ஏற்றுக்கொண்டு வந்தவன், ஒருநொடி தாமதித்து நின்றான். ஹர்ஷவர்தன், அஷ்வினைப் பார்க்க வந்திருந்தான். எதிரெதிராய் நிற்கும் இருவருக்கும் திடீரென பார்க்க எதுவும் பேச வரவில்லை.

“உள்ள யாரையும் நான் சொல்ற வரைக்கும் விடவேண்டாம் மிஸ்.மலர்” அங்கிருந்த பெண்ணிடம் பணித்த அஷ்வின், ஹர்ஷாவிடம் திரும்பி, “உள்ள போலாம்” என்றழைக்க, ஹர்ஷாவும் அஷ்வினும் அவன் அறைக்குள் நுழைந்தனர்.

“சொல்லுங்க ஹர்ஷவர்தன். என்ன விஷயம்?” அஷ்வின் இன்முகத்துடனே கேட்டான். மச்சான் என்பதைவிட தங்கையின்
கணவன் என்ற எண்ணம், இப்போது அதிகமாக இருந்தது அஷ்வினிற்கு.

“அக்காக்கும் உங்களுக்கும் அப்படி என்னதான் பிரச்சனை?” என்று வினவ,

“உங்ககிட்ட அவ இன்னும் சொல்லலை போலயே?” என்று கேட்க,

“இல்ல. அக்கா யார்கிட்டயுமே சொல்லலை” ஹர்ஷா.

‘அழுத்தக்காரி’ மனதிற்குள் நினைத்த அஷ்வின், “உங்க அக்காகிட்டையே நீங்க கேட்கலாமே ஹர்ஷா?” தன்னிருக்கையில் நன்றாக சாய்ந்தபடி வினவினான் அஷ்வின்.

“எனக்கு அக்கா சொல்லாமையே ஓரளவுக்குத் தெரியும்” ஹர்ஷா கூற, அஷ்வினின் கண்கள் இடுங்கியது.

“அக்கா நைட் சில டைம் உளறுவா” ஹர்ஷா.

“அது தெரியும். என்ன உளறுனா?” வினவினான் அஷ்வின்.

“அக்கா எப்பவாவது தான் இந்த மாதிரி உளறுவா. நீங்கபோன அப்புறம் டெய்லியும் இருந்துச்சு. நீங்க கடைசியா அக்காகிட்ட பேசிட்டு போன அப்புறம், நான் எப்பவும் அக்கா ரூம்லதான் இருப்பேன். அப்பதான் தெரிஞ்சுது” என்றவன் ராஷ்மிகா உளறியதை சொல்ல ஆரம்பித்தான்.
‘ஏன் அஷு இப்படி பண்ணிங்க? என்ன லவ் பண்ற மாதிரி நடிச்சு, என் அப்பாவையும் கொன்னுட்டிங்களே அஷு. அப்பாவையும் இழந்துட்டு உங்களையும் தள்ளி வச்சிட்டு என்னால இருக்கவே முடியல அஷ்வின்’ன்னு அழுவா” சொன்ன ஹர்ஷாவின் முகம் இறுகியிருந்தது.

“ஆமா! நான் கொலைகாரன்தான் ஹர்ஷா” என்று அஷ்வின் இரும்புக்குரலில் சொல்ல நிமிர்ந்தவன், அடுத்தடுத்து அஷ்வின் சொன்ன விஷயங்களில் அதிர்ந்தான். அஷ்வின் சொன்ன அனைத்தையும் கேட்டு முடித்தவனுக்கு, என்ன பேசுவது என்றே தெரியவில்லை. அஷ்வின் செய்தது நூற்றுக்குநூறு சரியென்றே ஹர்ஷாவும் நினைத்தான்.

சிறிதுநேரம் அமைதியாக இருந்த ஹர்ஷா, “நான் வேணா அக்காகிட்ட பேசட்டுமா மாமா?” என்று கேட்க,

“வேணாம் ஹர்ஷா. ஒரு ரிலேஷன்சிப்ல நம்பிக்கை ரொம்ப முக்கியம். அது அவளுக்கா இருக்கனும். அவ என்னை நம்பாம, என்கூட இருந்தா கூட ஏத்துப்பேன். ஆனா, யாராவது என்னைப் பத்தி சொல்லித்தான் அவ என்னை நம்பி என் கூட இருக்கனும்னா, அவ வரவே வேணாம்னுதான் நினைப்பேன்” அஷ்வின் கடினத்தோடு சொல்ல, ஹர்ஷாவால் அவன் சொற்களில் இருந்த உண்மையை புரிந்துகொள்ள முடிந்தது.

“ம்ம், சரி மாமா” ஹர்ஷா சொல்ல அப்போதுதான் அவனது, ‘மாமா’ என்ற அழைப்பை கவனித்தான் அஷ்வின்.

“சரி மச்சான்” என்ற அஷ்வினின் வார்த்தையில் அவனைப் பார்த்தவன் அவனின் கேலியை உணர இருவருக்குமே சிரிப்பு வந்தது.
“மாமா, அப்புறம் வீட்டுல பெரியவங்கள தப்பா நினைக்காதிங்க. யாழ் உருவானப்பவே உங்ககிட்ட சொல்லக் கூடாதுன்னு ரொம்ப பிடிவாதம் பண்ணித்தான், அக்கா டெல்லி போனா” ஹர்ஷா சொல்ல,

“அவளைப் பத்தி எனக்குத் தெரியும் ஹர்ஷா. அவதான் இப்படி கிறுக்கி மாதிரி பண்ணி இருப்பாள்னு நேத்தே நினைச்சேன்” அஷ்வின் கோபத்தோடு சொல்ல,

“அக்காவுக்காக நான் ஸாரி கேக்கறேன் மாமா” ஹர்ஷா.

“நீ எதுக்கு ஹர்ஷா கேக்கற? நான்தான் கேக்கணும்” என்று ஏதோ சொல்ல வந்த அஷ்வின் எதுவும் பேசாமல் சொல்ல வந்ததை விழுங்கிக்கொண்டான்.

சிறிதுநேரம் இருவரும் பொதுவாக பேசிக்கொண்டிருக்க, “சரி மாமா. நான் கிளம்பறேன்” என்று எழ, “ஹர்ஷா, உன் அக்காகிட்ட எதுவும் சொல்லாதே” என்று அஷ்வின் நினைவூட்ட, “ம்ம்” என்று தலையை ஆட்டிவிட்டுக் கிளம்பினான்.

மாலை வரை வேலைகள் கழுத்தை நெறிக்க, எந்த சிந்தனையையும் நடுவில் வரவிடாமல் வேலைகளை செய்து முடித்த அஷ்வின், இரவு வீட்டிற்கு கிளம்பினான்.

அன்னையிடம் என்ன சொல்லப் போகிறோமென்று நினைத்தபடியே வீட்டிற்குள் அஷ்வின் நுழைய, “அத்தை, அப்பா வந்துட்டாங்க” என்ற மகளின் குரல் கேட்க, பிரமையோ என்னமோ என்று நினைத்தவன் நிமர, யாழ்தான் கீர்த்தியோடு அமர்ந்து, விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள்.
தன்னையே நம்ப முடியாதவனாய் அஷ்வின் நிற்க சமையலறையில் இருந்து வெளியே வந்த ராஷ்மிகா, “யாழ் வா. வந்து சாப்பிடு” என்று அழைத்தாள்.

“அப்பாதான் ஊட்டி விடனும்” யாழ் கண்கள் மின்னக்கேட்க,அப்போது தான் திரும்பி வாயிலைப் பார்த்த ராஷ்மிகாவிற்கு அஷ்வின் வந்தது புரிந்தது.

ஆம்! யாழ் கேட்ட அடுத்த இரண்டு மணிநேரத்தில் மகளுடன் கிளம்பி அன்னைகளிடம் மற்றும் சிவகுமாரிடம் தெரிவித்தாள் ராஷ்மிகா.

“வந்து நான் விடட்டுமா?” அவர் வினவ, “இல்ல பெரிப்பா. நானே போயிக்கறேன்” என்றவள் ஒரு கேப்பை புக் செய்து வந்து சேர்ந்தாள். மருமகளைப் பார்த்த செல்வமணிக்கு ஆனந்தமென்றாலும் சிறிது கோபமிருந்தது. ‘என்ன பிரச்சினை என்றாலும் என்னிடம் சொல்லி இருக்கக் கூடாதா?’ மகளைப் போல் பார்த்துக்கொண்ட மருமகளின் மேல் கோபமிருந்தது.

அதுவும் யாழ் பிறந்ததை மறைத்ததில் இன்னும் அதிகம் இருந்தது. யாழைக் கொஞ்சியவர், அவளிடம் கோபத்தையும் காட்டவில்லை .முதல் மாதிரியும் பேசவில்லை.

ஆனால், அவளை வரவேற்று பேசவேண்டிய அளவுக்கு மட்டுமே பேசினார். ராஷ்மிகாவிற்குமே சில வருடங்களுக்குப் பிறகு புகுந்த வீட்டினுள், காலை எடுத்து வைக்கும்போது, இங்கு அவள் இருந்த ஒவ்வொரு தருணமும் வந்து அவள் முகத்தை கலங்கச் செய்தது.

“டென் மினிட்ஸ். அப்பா குளிச்சிட்டு வந்து ஊட்டி விடறேன்” விறு விறுவென்று சென்று குளித்துமுடித்துக் கீழே வந்தவன் மகளைத் தூக்கிக்கொண்டு, “தர்ஷு சாப்பிட்டயா?” என்று கேட்க,

“நான், என் அப்பாகூட சாப்பிட்டேன்” கீர்த்தி மிடுக்காகச் சொல்ல,

“நானும் என் அப்பாகூட சாப்பிடுவேன் அத்தை” மருமகள் அத்தையிடம் போட்டிக்குச் சொல்ல,

“ம்கூம்!” கீர்த்தி தலையைத் திருப்ப யாழும் அத்தையைப் போலவே தலையைத் திருப்பினாள்.

“இது என் அண்ணன்” என்று கீர்த்தி அஷ்வினின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு சின்னவளை வெறுப்பேற்ற, “இது என் அப்பா!” யாழ், அஷ்வின் தோளைப் பிடித்துக்கொண்டு சொல்ல அத்தையும் மருமகளும் மாறிமாறி சண்டையிட ஆரம்பித்தனர்.

“உங்க எல்லாருக்கும் முன்னாடி அவன் என் புள்ளை” என்றபடி அங்கு வந்தார் செல்வமணி.

வாய்விட்டே சிரித்த அஷ்வின், “சரி சரி! எல்லாரும் என் அப்பா, என் அண்ணன், என் புள்ளைன்னு சொல்றிங்களே. அவனுக்கு இப்ப வயிறு பசிக்குது தெரியுமா?” என்று கேட்க,

“ராஷ்மிகா, அஷ்வினுக்கு எடுத்துவை” என்ற செல்வமணி ஹாலில் மகளுடன்
வந்து உட்கார்ந்து கொண்டார். டைனிங் ஹாலில் வந்து மகளை மடியில் வைத்தபடி உட்கார்ந்த அஷ்வின், ராஷ்மிகாவை நிமிர்ந்தும் பார்க்கவில்லை. எதுவும் பேசவில்லை, கேட்கவும் இல்லை.

மகளுடனே ஏதேதோ பேசிச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தான். எல்லாவற்றையும் பரிமாறிய ராஷ்மிகா அவனை விட்டு, ஒரு சேரில் பேசாமல் அமர்ந்துகொள்ள, அவனும் அவளை சட்டை செய்யாமல் மகளுக்கு எடுத்து ஒவ்வொரு வாயாக பிடித்து ஊட்டிக் கொண்டு இருந்தான்.

அழகாக மகள் வாயைத்திறக்க முதல் இரண்டு வாய் தடுமாறியபடி ஊட்டியவன், பின் நிதானமாய் ஊட்ட மகளோ அவனுடன் இருந்ததில் அன்று எப்போதும் சாப்பிடும் அளவைவிட அதிகமாக உண்டதை ராஷ்மிகா உணர்ந்தாள்.

“போதும்பா” யாழ் தூக்கக்கலக்கத்துடனே சொல்ல, “சரி வாங்க” எழுந்தவன் மகளின் வாயைக் கழுவித் துடைத்துவிட்டு மகளை அறைக்குத் தூக்கிக்கொண்டு செல்ல,

“இன்னும் இவன் சாப்பிடவே இல்லையே” நினைத்த ராஷ்மிகா பின்னேயே சென்றாள். மகளைத் தன்மேல் போட்டுக்கொண்டு படுத்து தட்டிக்கொடுத்தவன் மகள் கண் அயறும்வரை அவனும் கண்மூடியே இருந்தான்.

யாழ்மொழி நன்றாகத் தூங்கிய பின், மகளை அலுங்காமல் படுக்க வைத்தவன் லைட்டை அணைத்துவிட்டுக் கீழே வர, ராஷ்மிகா மறுபடியும் அவன் பின்னேயே வந்தாள். அதற்குள் கீர்த்தியும் செல்வமணியும்
உறங்கச் சென்றிருந்தனர்.

கீழே வந்த அவன் டைனிங் டேபிளில் அமர பரிமாற வந்த ராஷ்மிகாவைத் தடுத்து, “இத்தனை நாள் நான்தான் பண்ணிட்டு இருந்தேன். நானே பண்ணிப்பேன்” சொல்லிவிட்டு தனக்குத் தேவையானதை தானே எடுத்து போட்டு உண்ண ஆரம்பித்தான்.

ஞாபகம் வந்தவனாக, “நீ சாப்பிட்டாயா?” என்று வினவ ராஷ்மிகாவோ இல்லையென்பது போலத் தலையை ஆட்டினாள்.

“நீயும் சாப்பிடு” அவளது பக்கம் ஒரு ப்ளேட்டை எடுத்து வைத்த அஷ்வின், உணவுகளை அவளுக்கு நகர்த்தினான். இருவரும் சாப்பிட்டு முடித்துக்கொண்டு மேலே வந்தனர்.

அஷ்வினை வெறுத்தாலும் அவனின் இந்த செயல்கள் ராஷ்மிகாவிற்கு வெறுமையை அளித்தது. அதுவும் எல்லோரும் ‘என் அண்ணன்’, ‘என் அப்பா’, ‘என் புள்ளை’ என்று சொல்லும் பொழுது, ‘அஷ்வின், என் புருஷன்’ என்று அவளையும் அறியாமல் அவள் மனம் கத்தியது.

அறைக்குள் வந்ததும் மகளின் அருகில் சென்று படுத்தவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான். ராஷ்மிகாவிற்கு தான் உணர முடியாத ஏதோ ஒரு உணர்வால் மனம் கனத்தது. மகளின் இடது பக்கம் அவன் படுத்திருக்க மகளின் வலது பக்கம் சென்று படுத்தாள் ராஷ்மிகா.

யாழ் என்னும் காந்தம் இருவருக்கும் இடையில் இருந்து அவர்களை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஈர்க்கத் தயாராக இருந்தது.
அடுத்த நாளில் இருந்து கல்யாண வேலைகள் இரு வீட்டாரையும் நிற்க விடாமல், நெறுக்க எல்லோரும் ஓடிக் கொண்டிருந்தனர். கீர்த்தியிடம் ஹர்ஷா ஒருநாள், “உன் அண்ணன்மேல தப்பு இல்ல கீர்த்தி” என்றான்.

“எனக்குத் தெரியும்” கீர்த்தி கம்பீரமாக.

“நாங்க பேசிட்டோம் கீர்த்தி” ஹர்ஷா சொல்ல,

“நிஜமாவா ஹர்ஷா” என்று கண்களை உருட்டிக் கேட்டவளின் அழகில் சொக்கித்தான் போனான் அவன்.

“ஆமா”

“அப்ப என்ன ஆச்சு?”

“அது, மாமா யார்கிட்டயும் சொல்லக் கூடாது சொல்லிட்டாரு” என்று ஹர்ஷா காரணமாகக் கீர்த்தியிடமும் மறைத்தான். அவளுக்குத் தெரிந்தால் அவள் தாங்க மாட்டாள் என்று அவனுக்குத் தெரியும்.

“மாமாவா?” என்று இழுத்தக் கீர்த்தி, “ஓ! என் அண்ணனை தான் மாமான்னு சொன்னியா. டேய், அவ்வளவு நல்லா பேசிட்டிங்களா என்ன?” நிஜமாகவே அதிசயத்துக் கேட்டாள். உலக அதிசயம் அல்லவா அவளுக்கு அது.

“ம்ம்”
“அப்ப இதுக்காகதான் என்னை அவாய்ட் பண்ணியிருக்க நீ?” ஒரு மாதிரிக் குரலில் கீர்த்தி கேட்க, அதையோ ஹர்ஷா உணரவில்லை.

“வேணாம் கீர்த்தி. அதை மறுபடியும் ஆரம்பிக்காதே” என்று ஆட்டத்தை ஆரம்பித்த அவனே கூற, அவள் எதுவும் பேசவில்லை.

அஷ்வின் ராஷ்மிகாவின் விரிசலிலோ எந்த ஒட்டுதலும் இல்லாமல் இருந்தது. திருமண நாளும் நெருங்கி முகூர்த்தத்தின் முந்தையநாளின் ரிஷப்னும் வந்தது.

மாப்பிள்ளைக்கே உண்டான வசீகரத்துடன் ஹர்ஷா ஷர்வானியில் நிற்க, அடர் பச்சை விற முழு நீள லெஹங்காவில் கீர்த்தி அழகின் திருவுருவமாய் விளங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

“ஏய்! இவ்வளவு அழகா வந்து என்னை டிஸ்ட்ராக்ட் பண்ற நீ” ஹர்ஷா கீர்த்தியின் காதின் அருகில் கிசுகிசுக்க,

“அஹான்! டேய் ஒழுங்கா நல்ல பையனா நில்லு” என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே மேலே வந்த அஷ்வின் ஹர்ஷாவின் கையில் ஒரு டிஷ்யூவைத் தந்து, “ரொம்ப வலியுது மச்சான்” என்று சொல்ல,

“அய்யோ மாமா! உங்க தங்கச்சிதான். பாருங்க, என்னை சைட் அடிச்சிட்டே இருக்கா” அவன் காதின் அருகில் சொல்ல, கீர்த்தியோ ஹர்ஷாவைப் பொய்யாய் முறைத்தாள்.

அஷ்வினும் ஹர்ஷாவும் பேசி சிரித்துக்கொண்டு நிற்க, கீழே சிலரை
வரவேற்றுக் கொண்டு வந்த ராஷ்மிகா, தம்பியையும் கணவனையும் கண்டு, ‘இது எப்ப?’ என்றபடி நின்றாள்.

அடுத்த நாள் காலை மஞ்சளில் கோர்த்த பொன்னாலானத் தாலியை கீர்த்தனா ஆதர்ஷினியின் கழுத்தில், மூன்று முடிச்சிட்டு கட்டி தன்னவளாக்கிக் கொண்டான் ஹர்ஷவர்தன்.

எழுந்து அக்னியைச் சுற்றி எல்லா சத்தியங்களையும் அக்னியிடம் செய்தவன், கீர்த்தியை எல்லாக் கீர்த்தியுடனும் வைத்திருக்க வேண்டுமென்று சபதம் எடுத்துக்கொண்டான்.

அஷ்வினோ பட்டுவேஷ்டி சட்டையில் கம்பீரமாய் சுற்ற, ராஷ்மிகாவின் கண்கள் அவளையும் மீறி, அஷ்வினை பார்த்தது அவ்வப்போது. அவனோ தங்கை கல்யாணத்தின் குஷியோடு, மகள் வந்த குஷியோடும் ஜம்மென்று எந்தக் கவலையும் இன்றி வலம் வந்துகொண்டு இருந்தான்.

யாழும் அவள் அளவில் இருக்கும் ரோஸ் நிற குட்டி தாவணி செட்டில் அஷ்வின், ராஷ்மிகா தம்பதியரின் மகளிற்கே உரிய மெச்சுதலோடு அங்கே இருந்தாள்.

தம்பி, கீர்த்தியின் முகத்தைப் பார்த்த ராஷ்மிகாவிற்கு நிம்மதியாக இருந்தது. தம்பியைவிட கீர்த்தியை நினைத்த அவளுக்கு பெருமையாக கூட இருந்தது.

‘கடைசியில் பையனை ஒருவழி பண்ணி அவ வழிக்கு கொண்டு வந்துட்டாளே’ மனதிற்குள் நாத்தனாரை பாராட்டினாள் ராஷ்மிகா.
அவள் அங்கு நின்றபடி வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டு நிற்க, “ராஷ்மிகா, எப்படிமா இருக்க?” என்ற குரலில் திரும்பியவள், அங்கிருந்த குமரேசனைக் கண்டு இன்ப அதிர்ச்சி ஆனாள்.

“அங்கிள், நீங்க எப்படி இங்க?” அதிசயம் குறையாமல் வினவினாள். அவளது தந்தையுடன், அவர் கடை ஆரம்பித்ததிலிருந்து துணையாக இருந்தவர். தந்தை இறந்த பிறகு பெங்களுரில் இருக்கும் மகளுடன் சென்று விட்டார்.

“அஷ்வின் தம்பி தான்மா கூப்பிட்டாரு” அவர் பதிலளிக்க ராஷ்மிகாவின் புருவமோ முடிச்சிட்டது.

“அங்கிள் அவருக்கு உங்களைத் தெரியுமா?” ராஷ்மிகா வினவ,

“சக்திவேல் ஸாரைப் பார்க்க வருவாரும்மா” என்று அவர் சொல்ல, ராஷ்மிகாவின் இதயமோ ஒரு நிமிடம் தன் இதயத்துடிப்பை நிறுத்தித் துடிக்க ஆரம்பித்தது.

“எதுக்கு அங்கிள்?” என்று இதயம் நடுநடுங்கக் கேட்டவள், அவர் சொன்ன பதிலில் பனியில் நின்றவள் போன்று உறைந்தாள்.

விறுவிறுவென்று ரிஷியைத் தேடிச்சென்றவள், அவனைத் தனியே அழைத்து அவனிடம் கேட்க ரிஷி சொல்லச்சொல்ல ராஷ்மிகாவிற்கு தலையெல்லாம் சுற்றிவிட்டது. அவள் அறியாமல் அஷ்வின் தந்தையிடம் மட்டும் பேசினான் என்று நினைத்தால், ரிஷி சொல்வதோ அவளின் உடல் எல்லாம் நடுங்கச் செய்துவிட்டது.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Content is protected !!