Home Authors Posts by Aji Pavi

Aji Pavi

105 POSTS 127 COMMENTS

Rudrangi – 17

~17~

பலவற்றைச் சிந்தித்து ஓய்ந்த ராதை தனது முடிவை தேடிக் கொள்ள, ‘தனது குடும்பம் நன்றாக இருக்க வேண்டும்’ என நினைத்த சிவா வீட்டை விட்டு ஓடி கண் காணாத இடத்திற்குச் சென்று செத்துவிட வேண்டும் என நினைத்தாள்.

வீட்டை விட்டு வெளியேறிய சிவா அருகில் இருந்த இரயில் நிலையத்திற்குச் செல்ல, சென்னையில் இருந்து பெங்களூர் நோக்கிச் செல்லும் இரயில் புறப்பட தயாராக இருந்தது.

ஆள் நடமாட்டம் அதிகம் இல்லாத அந்நேரத்தில் இரயிலில் ஏறியவன், கழிவறைக்கு அருகே அமர்ந்து கொள்ள, நடுச்சாமத்தில் கண்காணிப்பு பணியில் இருந்த போலிஸ் கூடச் சற்றே அயர்ந்திருந்தது சிவாவிற்கு ஏதுவாய் போய்விட்டது.

காலையில் கண்விழித்த கிருஷ்ணன் ராதையை பெயரிட்டு அழைக்க, பதில் கொடுக்க வேண்டிய ராதையோ இவ்வுலகத்தை விட்டுப் போய் வெகு நேரம் ஆகியிருந்தது.

“என்ன ஆச்சு இவ்வளாவு நேரம் தூங்க மாட்டாளே..” தன்போக்கில் புலம்பியவர் கூடாரத்தில் ஒருபக்கம் படுத்திருந்த சர்வாவையும் கண்ணனையும் கடந்து செல்ல, கிருஷ்ணாவின் சத்தத்தில் மறுபுறம் படுத்திருந்த வாசுவும் எழுந்துவிட்டார்.

“டேய் எதுக்கு டா இப்படி காலங்காத்தால தங்கச்சி பேர ஏலம் விடுற..?” வாசுவின் பேச்சில் திரும்பி நின்று முறைத்த கிருஷ்ணா

“இன்னும் காணும்னு தேடுனேன் டா..” என்றவர் வாசுவைப் பார்த்துக் கொண்டே அறையின் கதவைத் திறக்க, அந்தரத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த ராதையை முதலில் பார்த்தது வாசு தான்..

கிருஷ்ணா திரும்பும் முன், “டேய் வேணாம்டா..” கதறியவர், கிருஷ்ணாவின் முகத்தைத் தனது தோள் வளைவில் புதைத்துக் கொண்டார்..

அவரது கத்தலில் ஏதோ என்று அடித்துப் பிடித்து எழுந்த சர்வாவும் கண்ணனும் அவர்களின் அருகே வர, சாரா கூட எழுந்துவிட்டாள்.

ராதையின் நிலைப் பார்த்து சர்வா பிரமை பிடித்தாற் போல நிற்க, சத்தம் கேட்டு எழுந்து வந்த சாராவை தனது முதுகுக்குப் பின்னால் மறைத்துக் கொண்டான் கண்ணன்..

அனைத்தும் முடிந்துவிட்டதைப் போல் இருந்தது கிருஷ்ணாவிற்கு, மகன்கள் யாரும் அவரது நினைவில் இல்லை.
வாசுவின் கழுத்து வளைவில் முகம் புதைத்தவருக்கும் நிமிர்ந்து பார்க்கும் தெம்பு சுத்தமாய் இல்லை. இத்தனை நாள் இருந்த இனிமை முடிந்து வாழ்வின் வெறுமையை மனம் ஏற்க மறுத்தது.

அதிர்ச்சியில் உறைந்திருந்த சர்வா சில நிமிடங்களில் உயிர்பெற, தனது பொறுப்புணர்ந்து வேகமாய் சூழ்நிலையை கையில் எடுத்தவன்..

“அங்கிள் டாடியையும் சாரவையும் வெளியே கூட்டிட்டு போங்க..” என்றவன் வேகமாய் அக்கதவைச் சாத்த,
வாசு அவனது சொல் உணர்ந்து, கிருஷ்ணாவையும் சாராவையும் வெளி வாயிலுக்கு அழைத்துச் செல்ல அதற்குள் சத்தம் கேட்ட அக்கம் பக்கத்தினர் வாசலில் கூடியிருந்தனர்.

யாரையும் உதவிக்கு அழைக்காத சர்வா, கண்ணனை மட்டும் உடன் அழைத்துக் கொண்டு,
“கண்ணா..நீ மேல பார்க்க வேணாம் அம்மாவோட காலை மட்டும் பிடிச்சிக்கோ..” சர்வாவின் சொல்படி கண்ணன் ராதையில் காலைப் பிடித்துக் கொள்ள, கட்டிலின் மேல் ஏறியவன் சிறிய ஸ்டூல் ஒன்றையும் போட்டு, அன்னையை பிடித்துக் கீழிறக்க, கண்ணன் மறந்தும் நிமிரவில்லை.

கட்டிலில் இருந்த பெட்டை ஒரே தள்ளில் கீழே இழுத்துப் போட்டவன், வெற்றுக் கட்டிலில் அன்னையைப் படுக்க வைத்தான்..

சுற்றத்தாரை யாரும் உதவிக்கு அழைக்க அவன் மனம் விரும்பவில்லை.

இன்னும் மடிந்து அழுது கொண்டிருந்த தந்தையிடம் சென்றவன், “அப்பா..உங்க கிட்ட கொஞ்சம் பேசனும்..வாங்க” என்றவன் அவரது கையைப் பிடித்து தூக்க, கைப்பாவையாய் அவனுடன் சென்றார் அவரும், “அம்மா நம்மள விட்டு போயிட்டாங்க…” அவன் வாயை மூடி கிருஷ்ணா கதறி அழ

தனது வாயை மூடிய அவரது கரத்தை விலக்கியவன், “இது தான் உண்மை..இப்போ அழுறதுல ஒண்ணும் ஆகப் போறது இல்ல..” கலங்காத குரலில் சொன்னவனின் வார்த்தை அவருடைய கடமையைச் சுட்டிக் காட்ட
ராதையை படுக்க வைத்திருந்த அறைக்குள் நுழைந்தவருக்கு மனைவியின் புறம் கண்கள் திரும்ப, கண்ணீர் வந்து கொண்டே இருந்தது.

கண்ணனிடம் சாராவை கொடுத்தவர், “சாரா இங்கயிருக்கும் பாத்ரூம் போய் ஃபிரஷ் ஆகிட்டு அண்ணன் கிட்ட போ..” என்றவர் கண்ணனிடம் திரும்பி,

“பேபி வந்ததும் அவளைப் பக்கத்தில் இருக்கும் டீ கடைக்கு கூட்டிட்டு போ அதுக்குள்ள இங்க இருக்கும் நிலையை நான் சரிபண்ணி வைக்கிறோம்..” தந்தையிடம் சரியெனத் தலையசைத்தவன் சாராவை அழைத்துக் கொண்டு வெளியே சென்றுவிட்டான்..

சாராவிற்கு அங்கு ஏதோ பிரச்சனை என்று தெரிந்தாலும், என்ன கேட்கவென்று தெரியாததால் அமைதியாய் கண்ணனுடன் சென்றாள்.

அழுது கொண்டே நின்ற கிருஷ்ணாவின் தோள் தொட்டு அசைத்தவன், “நீங்க அம்மாவுக்கு பண்ண வேண்டியதை பண்ணுங்க..” என்றவன் பீரோவில் இருந்து கத்தைப் பணத்தை எடுத்துக் கொண்டிருக்க அதற்குள் விஷயம்
கேள்விப்பட்டு நண்பர்கள் அனைவரும் வந்துவிட்டனர்.

அவர்களை வைத்து முடிந்தவரையிலும் அனைத்தையும் செய்து முடித்தவனுக்கு அந்நேரம் தான் சிவாவின் நினைவு வந்தது.

அதற்குள் அக்கம் பக்கத்தில் சொற்ப நல்லுள்ளங்கள் வந்து பாதி வேலையை முன்னின்று செய்ய, ராதையின் உயிரற்ற உடலைச் சுத்தப்படுத்தி ஹாலில் ஒற்றைக் கட்டில் போட்டுப் படுக்க வைத்தனர்.

தற்கொலை செய்து கொண்ட உடல், போலீஸ் கேஸ் என்று போனால் கூறு போட்டு மிச்சம் மீதியைக் கொண்டு வருவார்கள் என்பதால் அன்று மாலையே உடலை எடுக்க முடிவு செய்தார் வாசு.

எதிலும் கிருஷ்ணா தலையிடவில்லை இனி ஒன்றும் இல்லை..என்ற மனநிலையில் இருந்தார். தன்னை இதுநாள் வரையில் தாங்கியிருந்த பிடி நழுவி வாழ்வின் பிடித்தம் இல்லா நிலை தான் அவருடையது.

சிவாவைத் தேடி வேகமாய் வீட்டினுள் வந்த சர்வா, கண்களால் அவளைத் தேட குழுமியிருந்த கூட்டத்தில் அவள் இருப்பதற்கான தடம் தெரியவில்லை..

ஒவ்வொரு அறையாகச் சுற்றிப்பார்க்க எங்கும் அவள் இல்லை..அவனின் தேடலை வைத்து அப்போது தான் சிவா இல்லாததைக் கவனித்தார் வாசு.

வெளியே சென்ற சர்வாவின் பின்னே சென்றவர் பேசத் துவங்கும் முன், “அங்கிள் சிவாவ காணோம்னு அப்பா கிட்ட சொல்ல வேணாம்..” தூரத்தில் இருந்த இரண்டு நண்பர்களைக் கையசைத்து அருகே அழைத்தவன்

“சிவாவ காணோம் பக்கத்துல இங்க எங்காயாச்சும் இருக்கானான்னு பாருங்க..வேற யாருக்கும் தெரிய வேணாம்..” அவனால தான இவ்வளவும் இப்பவும் தம்பிய தேட சொல்கிறானே என நண்பர்கள் நினைத்தாலும் அவனின் சொல்லுக்கு வேண்டித் தேட சென்றனர்.

எல்லாம் முடிந்துவிட்டது..மாலையில் சர்வா முன்னிருந்து அனைத்தையும் முடித்துவிட்டான்..சிவா கண் காணத் தூரத்திற்கு சென்றுவிட்டாள்..

இன்னும் கிருஷ்ணாவிற்கு சிவா இல்லாதது தெரியாமல் இருந்தது. சர்வாவின் முகத்தில் இருந்து ஒரு துளி கூடக் கண்ணீர் சிந்தவில்லை..

கூடியிருந்தவர்கள் அனைவரும் அவனை அழச் சொல்ல, யாரிடமும் ஒரு வார்த்தை பேசவில்லை, அழவும் இல்லை.. முகத்திலிருந்த இறுக்கம் யாரையும் அவனிடம் நெருங்கவே தயக்கம் கொள்ள வைத்தது..

“இப்படி அழமா இருக்க கூடாது பா..” என வாசு சொன்னதற்கு கூட அவனது முகம் எதையும் பிரதிபலிக்க வில்லை..

கிருஷ்ணாவிடமும் வாசுவிடமும் மட்டும் தான் பேசினான்.. நண்பர்களிடம் கூட சுருங்கப் பேசியவன், கண்ணனின் முகத்தைக் கூடப் பார்க்கவில்லை.

எல்லாம் முடிந்து அனைவரும் சென்ற பின்னர், தந்தையிடம் சொல்லாமா? வேணாமா? என ஒரு நிமிடம் சிந்தித்தவன் பின் வேண்டாம் என முடிவெடுக்க

அதற்குள் கிருஷ்ணா, “சிவா..” என அழைத்தார்…அவருக்கும் சின்னவன் துவண்டிருப்பான் என அப்போது தான் தோன்றியது.

சிவாவை அழைத்தவருக்கு விடையில்லாமல் போக அவரது அருகே வந்த சர்வா..
“சிவா இங்க இல்லை..” என்றான் சாதாரணமாய்

காலையில் இருந்து அழுதழுது ஓய்ந்த சாரா உறங்கியிருக்க..விஷயம் அறிந்திருந்த கண்ணனும் வாசுவும் அமைதியாய் நிற்க,

“இல்லைனா என்ன பா அர்த்தம்..” எனத் தவிப்பான குரலில் அவர் கேட்க

“சிவா நம்மல விட்டு போயிட்டான்..” என்ற சர்வாவின் குரலில் இப்போது இருந்தது கையாலாகத் தனத்தின் வெளிப்பாடு மட்டுமே..

அதிர்ந்து அவர் பார்க்கும் போதே வாசு நடந்ததைச் சொல்ல, மார்பை பிடித்துக் கொண்டு சுருண்டு விழுந்தார் கிருஷ்ணன்..

நால் வராய் இருந்த இந்தச் சின்ன குடும்பத்தைச் சிதறடித்தது எதுவெனத் தெரியாமலே மொத்தமும் அவர்களின் கைவிட்டு சென்றிருந்தது.
******

ரயிலில் ஏறிய ரவி அப்ஷராவிற்கு அழைத்துக் கிளம்பிவிட்டதாய் விவரம் சொல்ல, அவளும் பத்திரமாய் போயிட்டு வாங்க எனச் சொல்லி வைத்தாள்..

இருவருக்குமே இது புதிதான அனுபவம் தானே..இத்தனை வருடம் பின் பொறுப்பான கணவனாய் அவன் நடந்து கொள்ள, அவளுக்கு இது பிடித்திருந்தாலும் என்ன பேசுவது என இருவருக்கும் புரியாத நிலை.

அவள் போனை வைத்ததும், அவளிடம் பேச வேண்டும் என ஆவல் கொண்ட மனம் அவனுக்குப் புதிதாக இருந்தது..

நேரில் சென்றதும் அவளிடம் பேசி தெளிய வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் நினைத்தவன்.. தனது மடிக்கணியை உயிரூட்டி அதில் தன்னை மூழ்கடித்துக் கொண்டான்..

காலம் இவன் தன்னிலை விளக்கத்தைக் கொடுக்க வைக்குமா..?
அலுவலக வேலையைச் சிறிது நேரம் செய்தவன், சிறிது நேரம் வெளியே நின்றுவிட்டு வரலாம் என நினைத்து வெளியே வர, அந்தப் பெட்டியில் கூட்டம் அவ்வளவாக இல்லை…

பாதி பெட்டியைக் கடந்து வந்தவனுக்கு அப்போது தான் சன்னமான அழுகை ஒலி அவனது காதில் விழுந்தது..
சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவன், சத்தம் வந்த திசை நோக்கி மெதுவாய் முன்னேறச் சன்னமான அழுகை ஒலி இப்போது பெருத்த கதறலாய் கேட்க,

வேக எட்டுக்கள் தான்… ஆனால் நடையில் ஒருவிதமான அழுத்தம்…பத்தடி தூரத்தை நொடியில் கடந்தவனின் விழி வட்டத்தில் காலை சுருக்கி முகம் புதைத்து அழுது கொண்டிருந்த சிறுவன் பதிலாய் கிடைத்தான்..

சிறுவனின் அருகே அமர்ந்தவன், அவனின் தோள்தொட்டு நிமிர்த்த…

ரவியின் வருகையை அறியாத அச்சிறுவன், கால் வெடவெடக்க நிமிர்ந்து பார்த்தான்..

எதிரில் நின்ற ரவி பார்க்க நல்லவனாகத் தெரிந்தாலும், ஆண் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக அவனிடம் இருந்து இரண்டடி பின்னெடுத்து வைக்க

அவனது ஒதுங்கலில் உடல் அசைவில் புரிந்து கொண்டான் அச்சிறுவனின் நிலையை..

“நான் உன்னை ஒண்ணும் செய்ய மாட்டேன் மா..” சின்னச் சிரிப்புடன் சிறுவனை அணுகி

“எழுந்துக்கோ..” என்றான்
அவனின் நேர்கொண்ட பார்வையும் சிநேகமான புன்னகையிலும் நம்பிக்கைக் கொண்ட அச்சிறுவனின் பார்வையில் பயம் நீங்கி இப்போது கலக்கம் குடியேற எழுந்து நின்றான்..

கைகளை மார்பின் குறுக்கே கட்டிய ரவி, “உன் பெயரென்ன..?” என்று வினவ

தயக்கமான குரலில், “சிவா..” எனச் சிறுவன் சொல்ல

“நீயும் எனக்குத் தங்கை போலத் தான் சிவா..சொல்லப் போன எனக்கும் உன்னை மாதிரி ஒரு தங்கை இருக்கா..” என்றவனின் மொழியில் முதன் முறையாகத் தலை நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள் சிவா..

அரவாணியான தன்னைத் தங்கை என ஏற்றுப் பேசும் ரவியின் பேச்சில் சிவாவின் முகம் பிரகாசித்தது.

அவர்களுக்கு வேண்டியது பணம் அல்ல ஒற்றை அங்கீகரிப்பு தான் என அன்று அப்ஷரா யாரிடமோ சொல்லியது இன்று ரவிக்குமே புரிந்தது..

ருத்ராங்கி வருவாள்..

Rudrangi – 16

~16~

தனது இதழில் அழுந்தப் புதைந்து கவியெழுதுபவனை உதறித் தள்ள நினைத்தவள் முயற்சிக்க,
அவளது முயற்சிகளை ஒற்றைக் கை கொண்டு தகர்த்தவன், மேலும் மேலும் அவளது இதழில் புதைந்தான்.

அதற்கு மேல் அவனைத் தடுக்க வலு இல்லாமல், கண்களில் கண்ணீர் வடிய அவனது மூடிய விழிகளைப் பார்த்தாள்.

தித்திப்பான உதடுகளில் சுவைத்த உப்பு சுவையில் தன்னிலை அடைந்தவன், விழி மலர்த்தி அப்ஷராவின் முகம் பார்க்க, அதில் கண்ட வேதனையில் அவளை விட்டு விலகினான்..

அவளை நோகடித்துவிட்டோம் என்பது நன்றாகப் புரிந்த போதும், இன்று செய்த காரியத்திற்கு மன்னிப்பு கேட்க மனம் ஒப்பவில்லை.

அவன் விலகியதும் எழுந்து விலகியிருந்த சுடிதாரை சரி செய்தவள், “எதுக்கு இப்படி பண்ணுனீங்க..?” என்றாள் கண்ணீர் வழிய..

உடனே பதில் சொல்லாமல் அவன் அமைதியாய் இருக்க, “உங்களுக்கு எப்பவுமே என் மனசு புரியாதாங்க…எனக்கு என்ன பண்ணுறதுன்னு புரியல..?” நேற்றில் இருந்து அவனது மாற்றம் புதுமையாய் இருக்க, எதை நம்புவது எதை விடுவது எதை தொடருவது எனப் புரியாமல் அல்லாடினாள்..

முத்தமிட்டான் தான் திருமணம் ஆன இத்தனை வருடம் கழித்து இரண்டாம் முறையாக முத்தமிடுகிறான் ஆனால் காதலாய் முத்தமிட்டானா என்பதில் தான் அவளது குழப்பம்..

அவளது அழுகையைத் தாங்க முடியாதவன் அவளைத் தொட நினைக்க..

அவனது எண்ணம் புரிந்து இரண்டடி பின்னடைந்தவள், “என்னைத் தொடாதீங்க…மீறித் தொட்டா நான் செத்துருவேன்..” உறுதியான அவளது குரலில் தூக்கி கரத்தை கீழிறக்கியவன்…

“என்னை உனக்குப் புரியலையா டி..” அவனது கலங்கிய குரல் மனதை அசைத்தாலும் அதைப் பொருட்படுத்தாதவள்

“எனக்கு புரியலங்க..இந்த திடீர் பாசம் பேச்சு..எதுவுமே புரியல…மாமா திட்டினதுக்காக என்னை இங்க கூட்டிட்டு வந்தீங்கன்னா அது வேண்டாம்…ப்ளீஸ் என்னால இதுக்கு மேல போலியான பாசத்தை எல்லாம் பார்க்க முடியாது..”

“நான் தனியா சமாளிச்சுப்பேன்..இந்த ஐந்து வருஷத்துல எப்படி சமாளிச்சனோ அதே மாதிரி…” பேச்சைப் பாதியில் நிறுத்தியவள்..

“ஒண்ணு சொல்லவா..?” கண்களைத் துடைத்து அவன் முகம் பார்த்து கேட்க

“ம்…சொல்லு..” என்றவனும் அவளது முகம் பார்த்தான்

“எனக்கே எனக்கு என்ன வேணும்னு புரியலங்க..” குழந்தையாய் உதடு பிதுக்கி அழுபவளை வாரி அணைக்க கைகள் பரபரத்தாலும் அதை அடக்கியவன்

“இங்க பாரு டி..” அவனின் அழைப்புக்கு

“ம்..” எனப் பதிலளித்தவள் அவனது முகம் காண மறுக்க

“என்னை நிமிர்ந்து பாரு டி..” அவனின் அதட்டலில் அவன் முகம் கண்டதும்

“என்னை யாராச்சும் வற்புறுத்தி ஏதாச்சும் செய்ய வைக்க முடியும்னு நீ நினைக்கிறியா..?” நேர்பார்வை கொண்டு அவன் கேள்வி கேட்க..

“இல்லை..” என்பது போல் அவள் தலையசைக்கவும்

“ம்..குட்…எனக்கு பிடிச்சா எனக்கு தோணுனா மட்டும் தான் ஒரு விசயத்தைச் செய்வேனே தவிர்த்து வேற யாரும் சொல்லி நான் பண்ண மாட்டேன்..” என்றவனுக்கு அவள் தெரியும் எனப் பதில் கொடுக்க

“அது தெரிஞ்சும் எப்படி நீ அப்பா சொல்லி உன்கிட்ட பேசுறம்னு நினைக்கலாம்..? அப்படியே அப்பா சொல்லி உன்கிட்ட பேசுறதா இருந்தா நம்ம கல்யாணம் ஆன புதுசுலயே உன்கிட்ட பேசிருக்கனும்..” என்றவன் அடுத்து தனது பேச்சைத் தொடங்கும் முன் அலுவலகத்தில் இருந்து அழைப்பு வர, ஒரு நிமிடம் எனச் சைகை செய்தவன்

“சொல்லுங்க..” என்றான் போன் அட்டென்ட் செய்து..

அந்தப் என்ன சொன்னார்களோ? அதற்கு இவன், “சரி இன்னும் ஒன் ஹவர்ல கிளம்பிட்டேன்..ஃபைலை ப்யூன் கிட்ட கொடுத்து விடுங்க..” ஆணையாய் சொன்னவன் அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு..

“அப்ஷரா..எனக்கு பாம்பே’ல இம்பார்டென்ட் மீட்டிங் இருக்கு..எப்படி மறந்தேன்னு எனக்கே தெரியல..இன்னும் ஒன் ஹவர்ல கிளம்பனும் ட்ரைன்ல பெங்களூர் போயிட்டு அங்க ஒரு சின்ன வொர்க் இருக்கு அதை முடிச்சிட்டு பாம்பே போகனும்”

“எதையும் நினைக்காம இரு..சீக்கிரமா வரேன்..” மனதைப் புரிய வைக்க அவன் நினைக்க, விதியோ அதுபடி வேலை செய்தது.

எப்போதையும் போல் அவனது முகத்தைப் பார்த்தே அவனுக்காகச் சரி எனச் சொன்னவள், அமைதியாய் அவனுக்கு உதவ முற்பட..

அவளது கைகளை தடுத்தவன், “உன்னை நான் ரொம்ப ஹர்ட் பண்ணிருக்கேன் இருந்தும் நீ எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணுற..முடிந்த அளவுக்கு நான் செய்ததை சரி செய்யப் பார்க்கிறேன்…” சரிசெய்ய முடியாது எனத் தெரிந்தும் தைரியமாகச் சொன்னான்..

அதைப் புரிந்தவளுக்கும் பழசைக் கிளற மனம் இல்லை…அவனது மனநிலையில் யாராக இருந்தாலும் இதைத் தான் செய்திருப்பர் என்பதைப் புரிந்து கொண்டவள்..

சின்னதாய் சிரித்தவள், “பத்திரமா போயிட்டு வாங்க..” என்றவளும் அதோடு தனது பேச்சை முடித்துக் கொண்டாள்..

பேச நேரம் இல்லாததாலும், கடைசி நேரத்தில் இரயிலைப் பிடிக்க நினைத்தவன் விரைவாய் கிளம்பிவிட்டான்..

ருத்ராவிடமும் ஞானவேலிடமும் விடைபெற்றவன், அவசரமாய் கிளம்பிவிட்டான்..

பயணத்தைத் தொடர்ந்தவன் இறுதி நேரத்தில் ரயிலை பிடித்து பெங்களூர் நோக்கிப் போனவனின் மனமோ அவனது எண்ணத்தின் தேடலைத் தொடங்கியது.

பம்பாயின் பயணம் தேடலுக்கான விடை கொடுக்குமா..?
******

ஏதோ ஒரு வேகத்தில் சிவாவின் அழுகையைக் காண முடியாமல் ராதை அழைத்து வந்துவிட்டாலும், மனம் கூனிக் குறுகியது.

ஏற்கெனவே சுற்றத்தார் அவர்களது குடும்பத்தை விலக்கி வைத்து சிவாவை கேலிப் பொருளாய் பார்ப்பதும் அவருக்கு மன உளைச்சலைக் கொடுத்திருக்க இப்போது கோமுவின் பேச்சு இன்னும் அழுத்தியது.

சிவாவை வைத்து தவறான தொழில் செய்வதாய் சொல்லாமல் சொல்லி சென்றுவிட்டாள் கோமு.. தனது நிலையைக் கிரகித்து கொள்ள நினைத்தாலும் முடியவில்லை.

நடந்த களோபரத்தில் சர்வாவை யாரும் தேடவில்லை என்றாலும் சிவாவின் மனதில் அவனது ஒதுக்கமும் பதிந்தது.

சர்வாவும் கண்ணனும் கால் போன போக்கில் நடக்க, சர்வாவிற்கு எந்த அளவிற்கு வேதனை இருந்ததோ அதே அளவு வேதனைக் கண்ணனுக்கும் குறையாமல் இருந்தது.

நடந்து நடந்து கால் சோர்ந்த இருவரும் ப்ளாட்பாரத்தில் அமர, யாருக்கு யார் ஆறுதல் சொல்வது எனப் புரியாத நிலை. மெதுவாக சர்வாவின் தோள் தொட்ட கண்ணன், “டேய் மச்சி..” என்க

அவன் கூப்பிட்டது தான் தாமதம் என்பது போல் அவனை இறுகத் தழுவி அழத் தொடங்கினான்..

“மச்சி..அழாத டா..” என்ற விதவிதமான சமாதானங்கள் சர்வாவின் காதில் ஏறவில்லை..
சில மணி நேரத்திற்குப் பின் தன்னை தேற்றிக் கொண்டவன் கண்ணனிடம் இருந்து விலகி அமர்ந்து..

“தப்பு பண்ணிட்டேன் மச்சான்..” எனச் சொல்ல

“நீ என்ன டா மச்சி பண்ணுன…எதுவும் நினைக்காத..” என்றான் கண்ணன்..

“இல்ல மச்சான்..யார் என்ன கிண்டல் பண்ணிருந்தாலும், நான் என் சிவாவ விட்டுருக்க கூடாது டா…நான் அவளோட இருந்திருந்தா ராக்கி ஹெல்ப் பண்ண வேண்டிய சிட்டுவேஷன் வந்திருக்காது…யாருக்குமே இந்தக் கஷ்டம் வந்திருக்காது டா..” கண்ணீர் மல்கப் பேசும் நண்பனைத் தோளோடு அணைத்தவன்..

“ப்ளீஸ் டா…இனி நடக்கப் போறத பத்தி மட்டும் பேசு..”

“இனி நடக்க என்ன டா மச்சான் இருக்கு…சிவாக்கு இப்போ பதினேழு வயசு தான்டா ஆகுது அதுகுள்ள சிவாவுக்கு வந்த பிரச்சனைய பார்த்தியா..?”

“நேத்து நைட் என்கிட்ட தான் டா படுத்திருந்தான்..ஆயிரம் கதை சொல்றான் மச்சி..அப்பவும் இப்பவும் அவன் ப்ரெண்ட்ஸ் இல்லையாம், ஆனா அப்போ பார்த்தா சிரிப்பாங்க இப்போ டீச்சர்ஸ்ல சில பேர் கூட என்னைத் திட்ட மட்டும் தான் செய்வாங்க சொல்றான் மச்சி..”

“எனக்கு ரொம்ப கஷ்டமா போச்சு டா…சில பேர் அவன் கிட்ட கூட உட்கார மாட்டாங்களாம்… நான் தப்பு பண்ணிட்டேன் என் தம்பிய நானே கஷ்டத்துல தள்ளிட்டேன் மச்சி..”

சர்வாவின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட கண்ணனுக்கும் நெஞ்சம் வேதனையில் கசங்க
“மச்சி இப்போ சிவா அழுதுட்டு இருப்பான் நாமளும் அவன் கூட இல்லைனா ரொம்ப அழுவான் டா..வா போகலாம்..” இவ்வளவு நேரம் அழுதவனுக்கு கண்ணன் சொன்னது சரியென பட வீட்டிற்கு வரும் போது வீடே நிசப்தமாய் இருந்தது.

மாலையில் இருந்து அழுத அழுகையும் வேதனையும் அங்கிருந்த வரை சோர்வு கொள்ளச் செய்ய அனைவரும் தூங்கிவிட்டிருந்தனர்..

சிவா எங்கே என கண்களால் தேடியவர்களுக்கு விடையாய் அவளும் சாராவும் சர்வாவின் அறையில் படுத்திருக்க
அவள் அருகில் சென்றவன் போர்வையை இருவருக்கும் மூடிவிட்டு வந்து ஹாலில் படுத்துக் கொண்டான்..

கண்ணனும் சர்வாவும் படுக்க இடம் காணாது என்பதால் ஹாலில் இவர்கள் படுக்க, காலையில் எழுந்த சிவாவிற்கு அவர்கள் தன்னைவிட்டு ஒதுங்க நினைப்பது போல் இருந்தது.

ராதையின் முகம் வெறுமையாய் இருந்தது, கிருஷ்ணாவோ எங்கே தான் துவண்டால் குடும்பம் மொத்தமும் ஆட்டம் கண்டுவிடுமோ என்ற பயத்திலே துக்கத்தை தன்னுள் ஆழப் புதைத்தவர் வெளியே சகஜமாய் இருக்க முயன்றார்.

அவரின் நிலை புரிந்து வாசனும் நேற்றைக்கு நடந்தவை கனவு என்பது போல் பேச, யாரின் மனமும் சந்தோசிக்க முடியாமல் போலியாய் இதழ் சிரித்து அந்நிமிடத்தைக் கடந்து செல்லவே நினைத்தனர்.

வீட்டுக்குள் இருக்கும் வரை வெறுமையாய் இருந்த மனம் வெளி வாசலுக்கு வந்தாலே அனைவரின் ஏளனமான பார்வையில் வேதனையை வாங்கி வந்தது.

இதுவும் கடந்து போகும் என நினைத்தும், கடவுளின் பிள்ளையாய் சிவாவை ஏற்று வளர்க்க நினைத்த ராதைக்கு நேரம் போக போக, “சிவாவிற்கு விஷம் வைத்துக் கொன்றிருக்க வேண்டுமோ?” எனச் சஞ்சலத்தில் ஆழ்ந்தது.
‘என் பையனுக்கு நானே விஷம் வைக்க நினைத்துவிட்டேனே’ மனம் அரற்ற, தெளிவில்லா பல குழப்பங்களில் கண்ணீர் கூட வர மறுத்தது.

‘நேற்று இருந்து சந்தோஷமே தங்களது வாழ்வின் இறுதி சந்தோஷம் போல’ சிவாவின் முகத்தைக் காணவும் முடியாமல் அவளை அணைக்கவும் முடியாமல் தாயான ராதையின் மனம் கனத்தது.

அன்றைய பொழுதை எப்படிக் கடந்தார்கள் என யாராவது கேட்டால் சத்தியமாய் கிருஷ்ணனின் குடும்பத்திடம் பதில் இருக்காது.. ஏன் வாழ்கிறோம்? என்ற நிலைக்கு வந்திருந்தார் ராதை.

அவரைப் பற்றியே நினைத்த ராதை சிவாவைப் பற்றி யோசிக்க மறந்தாரா இல்லை மறுத்தாரா என்பது அவர் அறிந்தது.

வேடிக்கையாளர்களுக்கே இவ்வளவு துன்பம் இருக்கும் போது, அதனின் மூல காரணமான சிவாவின் வலி அங்கு யாருக்கும் புரியாமல் போனது.

இளம் வயது..எது உண்மை எது பொய்மை..எது நிஜம் எது நிழல்..எதைச் செய்ய வேண்டும்..எதைச் செய்யக் கூடாது.. எனப் பிரித்து பார்க்க முடியாத வயது.

அவளது வயதிற்கு வந்த துன்பங்கள் கொஞ்சம் இல்லை ரொம்பவே அதிகம் தான்..

சில நேரம் பிரச்சனையில் தாக்கத்தில்..துக்கத்தின் முடிவில் மனதில் ஒரு வலி பரவும் உணர்ந்திருக்கிறீர்களா?
எதுவோ நெஞ்சைப் பிசைந்து அடைப்பது போல..

வெட்ட வெளியில் நின்றாலும் மூச்சுக் காற்றுக்கு ஏங்கும் அந்நொடி..? ஏன் வாழ்கிறோம் எனப் போராடும் அந்நிமிடம்..? இதோடு வாழ்க்கை முடிந்துவிடாதா என ஏங்கும் அக்கணம்? ரணமான அவஸ்தை?

சுற்றி ஆயிரம் பேர் இருந்தாலும் நமது பெயரிட்டு அழைத்தாலும் யாரும் தனக்கு இல்லை என்ற நிலை..? கடந்து வந்த ஒவ்வொருவரும் என் எதிராளிக்குக் கூட இத்துன்பம் வரக் கூடாது என கண்டிப்பாக நினைப்பார்கள்.

அதே நிலையில் தான் சிவாவும் இருந்தாள்.

வாழ்க்கையில் ஓட ஆரம்பிக்கும் முன்னே களைத்து விட்டாள்..இனி தான் அவளது ஓட்டம் ஆரம்பம் எனத் தெரியாமல் போய்விட்டது..

பல சிந்தனைகளின் முடிவில் சாகலாம் என முடிவெடுத்தவளுக்கு அன்னையும் தந்தையும் அழுவார்கள் என்று தோன்ற..

எங்கேயாவது போய் செத்துவிடலாம் என நினைத்தவள், நடுச் சாமத்தில் வீட்டைவிட்டு வெளியேறினாள்..
பிள்ளை அனைவரையும் யோசித்து அவளுக்குத் தெரிந்த வரையில் ஒரு முடிவெடுத்து வெளியேறிவிட..
யாரையும் சிந்திக்க மறந்த தாய் தனது முடிவை நோக்கி அந்தரத்தில் சேலைக் கட்டினாள்..

ருத்ராங்கி வருவாள்..

Shanthini Un Uyir Thaa Naam Vazha 15

உயிர் – 15

ஜிக்கி அவளை அழைத்துக் கொண்டு, கெளதம் சென்ற பக்கம் தான் சென்றாள், ஆனால் அங்கு சென்று கௌதம்க்கு எதிர் பக்கம் நின்றுக் கொண்டு அவர்களை பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள்….

ஜிக்கியின் சத்தம் இல்லாமல் போகவே “ ஜிக்கி என்று அழைத்துக் கொண்டு அவள் திரும்பவும், அவளை திரும்ப விடாமல் செய்த ஜிக்கி ஒண்ணும் இல்ல ஜிக்கி “ நான் நினைத்த டிரஸ் இங்க இல்ல வா அடுத்த ப்ளோர் போவோம் “ என்று கூறி அவளை கைபிடித்து அழைத்து வந்து கீழ் தளம் சென்று விட்டாள்…

அதன் பிறகு அவளின் மைக்கு தேவையான எல்லாம் வாங்கி கொண்டு ஹாஸ்டல் நோக்கி சென்று விட்டனர் இருவரும்..

கெளதம் அவன் குடும்பத்துடன் வந்த வேலை முடிந்தது என்று அவனும் கிளம்பிவிட்டான்…

இன்று வர்மா – சஜினா திருமணம்… சியோரா மிக பிரமாண்டமாக வைத்தார்.. கூடவேகௌசிக், மையூரி வரவேற்பும் நல்ல விதமாகவே ஆரம்பித்தது… ஆட்டம் பாட்டம் என்று எங்கும் கோலாகலமாக நடந்தது….

இதுவரை எங்கும் இது போல் ஒரு விழா நடந்திருக்காது அவ்வளவு கோலாகலமாக வைத்திருந்தார் சியோரா… தனது மூன்று மக்களின் திருமண வரவேற்பும் அப்படி எல்லாராலையும் பேசப்பட்டது… கூடவே உங்க சின்ன மகனுக்கும் சேர்த்து கல்யாணம் வைத்திருக்கலாம் என்று பேச்சும் வந்தது.. அதை எல்லாம் கேட்ட சியோரா கூட யோசித்தார் பேசாமல் அவனுக்கும் சேர்த்து வைத்திருக்கலாமோ என்று…

விழா சிறப்பாக எந்த ஒரு தடங்கலும் இல்லாமல் நடந்து முடிந்தது… அவர்கள் மூவரையும் திருமண கோலத்தில் பார்க்கவும் அவருக்கு அத்தனை சந்தோசமாக இருந்தது.. அதிலும் தங்களுக்கு மகள் இல்லாத குறையை போக்க வந்த மையூரியை இப்படி பார்க்க சத்ரியாவுக்கும், சியோராவுக்கும்கண்கள் கலங்க அவளை அணைத்துக் கொண்டார்…

பல ஆண்டுகள் சந்தோசமாக வாழவேண்டும் என்று ஆசியுடன்… கூடிய சீக்கிரமே பேரன், பேத்தி வர வேண்டும் என்ற வேண்டுதலுடன் மையூரியை அணைத்துக் கொண்டார் சியோரா..

அவர் பாசத்தில் வர்ஷிக் கண்களில் கூட கண்ணீரே அவனுக்கு இப்படி ஒரு மாமனார் கிடைக்க குடுத்து வைத்திருகணுமே.. என்ன தான் ரத்த சொந்தத்தில் மையூரி அவர்களுக்கு மருமகள் முறை வந்தாலும், வாய் மொழியாகவும், மனசாலையும் அவர்கள் தகப்பன் – மகள் முறையே..

போலியாக இருக்கும் ரத்த உறவுகளை விட மனத்தால் இணைந்திருக்கும் உண்மையான உறவுகள் என்று போற்றதக்கதாகும், அத்தகைய உறவு தான் இந்த சியோரா- வர்ஷிக் உறவு.. இப்பொழுது புதிதாக ரத்த உறவு என்று தெரியாமல் முதலில் மனத்தால் சேர்ந்த உறவு தான் சியோரா- மையூரி உறவு.. இந்த உறவை அவர்கள் ரத்த உறவை பார்ப்பார்களோ இல்லை மனத்தால் இணைந்த உறவு என்று பார்ப்பார்களோ அது அவரவர் கையில்….

அப்பா என்றாலே அன்பு.. அந்த அன்பு என்று பெண்பிள்ளைகளுக்கு அதிகமே.. அந்த வகையில் இப்பொழுது அவருக்கு பெண்பிள்ளை இல்லை என்ற குறையை தீர்க்க வந்தவளே இந்த மையூரி.. அது தான் அவருக்கு அவள் மேல் அதிக அதிக பாசமே.. அந்த பாசமே இன்று வெளிவருகிறது.. இதை தான் எல்லாரும் ஆச்சரியமாகவும், அதிசயமாகவும் பார்த்துக் கொண்டு இருக்கின்றனர்…

இவர்களின் பாசத்தை கலைத்தது சத்ரியாவே “ போங்க போங்க சீக்கிரம் வீடு போய் சேருவோம்” என்று எல்லாரையும் அழைத்துக் கொண்டு சென்றார் சத்ரியா…

வீட்டில் வந்து எல்லாரும் களைப்பு தீர படுத்து உறங்கி விட்டனர்… அடுத்த நாள் விடியல் அழகாகவே விடிந்தது.. வர்மா அவன் மனைவியை அழைத்துக் கொண்டு அவன் வீட்டுக்கு சென்று விட்டான்… இவர் வீட்டை விட்டு 4 வீடு தள்ளி இப்பொழுது தான் சியோரா திருமண பரிசாக அவனுக்கு கொடுத்தார்…

வர்ஷிக் இதோ இப்பொழுது கிளம்புகிறேன் என்று பிடிவாதமாக கூறி கிளம்பி விட்டான்… அதன் பிறகு ஒவ்வொரு வேலையாக வர அவரவர் வேலையை பார்க்க கிளம்பினார்கள்…

இப்படியாக அவர்கள் நாட்கள் கடந்தது.. இந்த 2 மாதத்தில் யார் வாழ்விலும் எந்த மாற்றமும் வரவில்லை என்று சொன்னால் அது நன்றாக இருக்காது.. கௌசிக்அவன்மனைவியுடன் வாழ்கையை ஒரு நல்ல நாளில் ஆரம்பித்து விட்டான்… வர்ஷிக் வாழ்கையை ஆரம்பிக்க வில்லை என்றாலும், அவளுக்கு அவனின் காதலை உணர்த்திக் கொண்டு இருந்தான்..

கௌசிக் மனைவி இதோ கௌசிக்சியோரா வாரிசை வயிற்றில் சுமந்து வருகிறாள்… இன்று தான் உறுதி செய்துக் கொண்டு வந்தனர் இருவரும்… அதிலும் டாக்டர் ஆயிரம் பத்திரம் கூறி இருந்தார்.. மிக மிக கவனமாக இருக்க வேண்டும் என்று…. சியோராவுக்கு சந்தோசம் தாங்க முடியவில்லை…அவரின் சந்தோசத்தை பார்த்து கௌசிக் டாக்டர் கூறியதை அவரிடம் கூறவில்லை….. வீட்டில் முதல் வாரிசுவரபோகிறது என்று சியோராவுக்கு சந்தோஷத்தில் திக்கு முக்காடி இருந்தார்… உடனே கௌதம்க்கு அழைத்து கூறினார் அவனுக்கும் சந்தோசம் தாளவில்லை…

உடனே கோவிலுக்கு சென்று கோட்டைத்தாய்க்கு சிறப்பு பூஜை செய்ய ஏற்பாடு செய்துவிட்டான்… ஆம் கெளதம் இப்பொழுது கோட்டைநல்லூரில் இருக்கிறான்.. கோட்டை கோவில் திருவிழா என்று கிளம்பிவிட்டான்.. எல்லாம் அவளை பார்க்க மாட்டோமா என்ற ஆசை தான்.. அதே ஆசையில் அவனின் டிடெக்டிவ் கூறியதும் கிளம்பிவிட்டான்.. ஒருவேளைஅவள் திருவிழாக்கு வந்தாலும் வரலாம் என்ற எண்ணத்தில்….ஆனால் அவள் வரவேயில்லை..

இவனை சத்ரியன் பார்த்தார் அவருக்கு யோசனை மீண்டும் இவன் எதற்கு வந்திருக்கிறான் என்று யோசனையாகவே அவனை தொடர்ந்துப் பார்த்தார்.. அப்பப்போஇவன் யாருக்கோ அழைத்து பேசுவதை கண்டு அவருக்கு பெரும் யோசனை திருவிழா முடியவும் இவனை அழைத்து விசாரிக்க வேண்டும் என்று எண்ணிக் கொண்டு இருந்தார்…

மிக மிக பிரமாண்டமாக கோவில் திருவிழா நடந்துக் கொண்டு இருந்தது… பால் குடம் எடுத்தல், முளைப்பாரி என்று கோலாகலமாக நடந்தது.. கெளதம் எல்லாத்தையும் தனது கேமராவில் பதிந்துக் கொண்டான்…

நாளை காலையில் கௌதமை அழைத்து விசாரிக்க வேண்டும் என்று எண்ணி சத்ரியன் உறங்கினார்.. கௌதமும்அவன் படைகளுடன் எப்பொழுதும் போல் டெண்ட் கட்டி படுத்துக் கொண்டான்… ஆனால் நடு இரவில் அவனை யாரோ எழுப்பும் உணர்வு, யார் என்று பார்த்தான் அவன் அருகில் யாரோ நின்றிருந்தார். ஆனால் யார் என்று அவனுக்கு தெரியவில்லை.

வந்தவர்“ உடனே அவனை அந்த இடத்தை விட்டு காலி பண்ண சொன்னார்…. அவர் அப்படி சொல்லவும் கௌதம்க்கு தான் கோட்டை விஷயம் தெரியுமே அவள் தான் கூறுகிறாள் என்று எண்ணி அவன் படையை அழைத்துக் கொண்டு சென்று விட்டான் மும்பைக்கு….

காலையில் எழுந்த சத்ரியன் ஆட்களை வைத்து கௌதமை வரக் கூறினார்.. ஆனால் அவன் சென்று விட்டான் என்ற பதிலில் யோசனையாக கோட்டைத்தாய் கோவிலை பார்த்தார் பின் ஏதோ நினைத்தவராக அப்படியே அமர்ந்து விட்டார்..

அவருக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை.. அந்த சித்தர் கூறியதை நினைத்து பேசாமல் இருப்பதா? இல்லை இப்பொழுது அவளை தேடி இவன் வந்திருக்கிறான் என்று அவளை பாதுகாப்பதா என்று சத்ரியனுக்கு பெரும் யோசனை… எதுவாக இருந்தாலும் சரி அவளை இங்கு வரவழைக்காமல் இருந்தாலே போதும் அவள் உயிரை காப்பாற்றி விடலாம் என்று எண்ணி அந்த நேரம் தனது யோசனையை விட்டார் சத்ரியன்..

கௌதமும் அவளை பார்க்க முடியவில்லை என்று எண்ணத்தோடு மும்பை கிளம்பிவிட்டான்… அங்கு போனதும் அவனுக்கு வேலைகள் அவனை சூழ்ந்துக் கொண்டது… வர்ஷிக் வந்து சில நேரம் இவர்களுக்கு உதவி செய்வான்… சியோரா அவனை இங்கையே வருமாறு கூறினார் ஆனால் அவன் “ வேண்டாம் அங்கிள் நான் அப்பப்போ வருகிறேன் என்று கூறிவிட்டான்…

ஜிக்கி இப்பொழுது எல்லாம் மைக்கை நிறைய மாற்றிவிட்டாள்… கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அவளை அங்கு மும்பை வாழ்க்கைக்கு பழக்க படுத்திவிட்டாள்… அங்கு போன பிறகும் மைக் கோவில்களுக்குபோவதை மட்டும் நிறுத்தவில்லை…

காலேஜ் லீவ் நேரம் மட்டும் ஜிக்கி, மைக்கை அழைத்துக் கொண்டு அவளின் வீட்டுக்கு அழைத்து செல்வாள்.. ஜிக்கி அடிக்கடி சத்ரியனிடம் பேசி மைக் பற்றி கூறுவாள்…

இப்படி தான் ஒரு நாள் “ தாத்தா நான் ஊருக்கு வாறேன்” என்று மைத்ரேயி அவள் தாத்தாவிடம் கேட்டுக் கொண்டு இருந்தாள் போனில்,

அதற்கு சத்ரியன் “ கண்டிப்பாக வரலாம் கண்ணு, உன் படிப்பு முடிந்ததும் வா… அதற்கு முன் இங்கு வர வேண்டாம்” என்று கூறி கொண்டு இருந்தார்…

அதற்கு அவள் “ஒரு நாள் இல்ல ஒரு நாள் சொல்லாம கொள்ளாம உங்க முன்னாடி வந்து நிற்கிறேன் அப்போ என்ன செய்விங்க என்று பார்கிறேன் “ என்று கூறி கோபத்துடன் அழைப்பை நிறுத்தினாள்…

இப்படியாக மைக், ஜிக்கி, சத்ரியன் உறவு நன்றாகவும், கொஞ்சம் கொஞ்சம் சண்டையாகவும் வளர்ந்தது…

அங்கு வர்ஷிக் வீட்டில் “ மையூரி சீக்கிரம் வா “ என்று வர்ஷிக் அழைத்துக் கொண்டே இருந்தான்…

மையூரியும் இந்த ஒரு வாரமாக பார்த்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறாள், இவளை அழைப்பதும் அழைத்து அணைப்பதுமாக இருக்கிறானே தவிர அதுக்கு மேலே போகவே மாட்டான் என்று செல்லமாக அவனை மனதில் வைதுக் கொண்டே அவர்கள் அறை நோக்கி சென்றாள்..

“ எதுக்குங்க என்ன கூப்டிங்க “ என்று கேட்டுக் கொண்டே அவர்கள் அறைக் கதவை திறந்துக் கொண்டு உள்ளே செல்லவும் கதவின் பின்னாடி நின்ற வர்ஷிக் அப்படியே அவளை பின்னாடி நின்று அணைத்துக் கொண்டான்…

தினமும் இதை தான் செய்கிறான் வர்ஷிக்… ஆனால்வர்ஷிக்குபயம் அவளின் சம்மதம் இல்லாமல் திருமணம் செய்து விட்டான். ஆனால் அவளின் செய்கை, பாத்து பார்த்து செய்தல் இப்படி எல்லாவற்றிலும் அவளின் அவனுக்கு மேல் இருக்கும் பாசத்தையும், காதலையும் காண்கிறான் தான்.. ஆனால் அது அவள் வாய் மொழியாக தெரிந்தால் அவனின் காதல் மனதுக்கு கொஞ்சம் இதமாக இருக்கும் என்று எண்ணுகிறான்….

அவளை அப்படியே அணைத்துக் கொண்டு ரொம்ப நேரம் நின்றிருந்தான்.. அவளும் அவன்அணைப்பில் சுகமாக நின்றிருந்தாள்…

அவளின் தோளில் முகத்தை புதைத்துக் கொண்ட வர்ஷிக் கிறக்கமாக ” மையூ“ என்றுஅழைத்தான்வர்ஷிக்..

அவனின் அழைப்புக்கு “ ம்ம்“ என்று பதில் குடுக்க நினைத்தும் தயக்கமாகவே ஒலித்தது அவள் குரல்…

அவளின் தயக்க குரலில் அவளை அவன் நோக்கி திருப்பவும், அவன் முகம் நோக்காமல் அவன் மார்பில் முகத்தை புதைத்தாள்மையூரி….

அவளின் செயல் அவனுக்கு எதையோ உணர்த்த அவளை நோக்கி “ மையூ“ என்றுமீண்டும்கிறக்கமாக அழைத்தான்.. அவனின் கைகள் அவளுக்கு பல மாயாஜாலம் செய்தது…

அவனின் அழைப்பில் அவளுள் ஏதோ மாற்றங்கள் அவனிடம் பேச வாய் வந்தாலும் வார்த்தைகள் வரவில்லை மையூரிக்கு….

அவனுக்கு இன்று வெளியில் செல்ல மனசே இல்லை… கௌசிக் மனைவி கன்சீவ் ஆகவும் இவனுக்கும் ஆசை தங்களுக்கு என்று ஒரு குழந்தை வேணும் என்று….

அவனுக்கு என்று சியோரா குடும்பம் இருந்தாலும், அவனுக்காய் அவன் மனைவி இருக்க அவர்களுக்கு என்று ஒரு வாரிசு வேண்டும் என்று எண்ணிக் கொண்டு அவளின் சம்மதம் வேண்டி தான் இதோ அவளின் முன் பேச்சு வராமல் அவளின் மேல் பித்தாகி இருக்கிறான் வர்ஷிக்…

டேய் வர்ஷிக் இப்படியே நீ இருந்தா உனக்கு 5௦ வயசுல தான் குழந்தை வரும் என்ற அவனின் மனசாட்சி செய்த கேலியில் உணர்வு வந்த வர்ஷிக்அவளின்முகத்தை நிமிர்த்தி கண்களில் காதலை தேக்கி அவள் கண்களில் அவனுக்கான காதலை தேடி கண்டு மயக்கத்துடன் “ மையூகௌசிக் மாதிரி நாமும் குழந்தை பெத்துக்கலாமா?” என்று கேட்டான் வர்ஷிக்….

அவனின் கேள்வி அவளுக்கு புரியவே சில நிமிடங்கள் பிடித்தது… அவன் கேள்வியை அவள் புரிய எடுத்துக் கொண்ட நேரத்திற்குள் வர்ஷிக் மிகவும் டென்சன் ஆகிவிட்டான்.. இண்டர்வியூ அட்டென் செய்து விட்டு அதன் பதிலுக்காய் காத்திருப்பது போல் அவள் முகத்தை ஆவலாக பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான்….

அவனின் கேள்வி புரிந்ததும் அவனை விட்டு ஒரு நிமிடம் விலகி நின்ற மையூரி.. அந்த ஒரு நிமிட விலகலில் மிகவும் பயந்துவிட்டான் வர்ஷிக்… விலகி பின் அவன் மார்பில் சாய்ந்து மெதுவாக அவன் நெஞ்சில் குத்தி

“ இதை கேட்க உங்களுக்கு இத்தனை நாளா மாமா “ என்று கேட்டாள் மையூரி… அவளின் மாமா என்ற அழைப்பில் அவளின் மனதை தெரிந்துக் கொண்டான் வர்ஷிக்..

அவனை மாமா என்று அழைத்த அந்த இதழுக்கு உரிய பரிசை அளித்து“ மையூ “ என்று காதலாக அழைத்து அடுத்த கட்டத்துக்கு பயணித்தான்…. இனிமையாகஅவர்கள் இல்லறவாழ்க்கை ஆரம்பித்தது….

இப்படியாக அவர்களின் வாழ்க்கை சந்தோசமாகவும், காதலாகவும் கழிந்தது…. இதற்கிடையில் ஷதாஷி குழந்தை, சியோராவின் குடும்ப வாரிசு கருவிலேயே அழிந்தது…. இதில் சியோரா குடும்பம் மிக மிக வருந்தியது….

ஷதாஷி கர்ப்பப்பை மிகவும் பலகீனமாக இருப்பதால் சிலபல மருந்து, மாத்திரைகளை எழுதி கொடுத்து அவளை கவனமாக பார்த்துக் கொள்ள கூறினார் டாக்டர்…

இதில் சியோரா தான் மிகவும் வருந்தினார்.. வாரிசு வர போகிறது என்று எண்ணி ஏற்பட்ட சந்தோசம் எல்லாம் பொங்கிய பாலில் ஊற்றிய தண்ணீர் போல் ஆகிவிட்டது….

இப்படியாக 2 வருடம் கழிந்தது.. இந்த 2 வருடத்தில் வர்ஷிக், கௌசிக் இருவருக்கும் குழந்தைபாக்கியம் கிட்டவே இல்ல… இதில் சத்ரியா தான் அழுது புலம்பினார்.. கோட்டைத்தாய்க்கு என் மேல் உள்ள சாபம் தான் இப்பொழுது என் மக்கள் வாழ்கையை அழிக்கிறது என்று…. எனக்கு வரவேண்டிய சாபம் என் மக்கள் வாழ்வில் திரும்பி விட்டது என்றும்,

சியோராவை நோக்கி “என்னை இப்பொழுதே கோட்டைநல்லூர் அழைச்சுட்டு போங்க என் உயிரை அவள் எடுத்தாலும் பரவாஇல்லை என் பிள்ளைகள் குழந்தை குட்டி என்று சந்தோசமாக வாழட்டும்” என்று சியோராவிடம் கூறி அழுது புலம்பினார்…. அவர் தான் அவளை ஏதேதோ பேசி சமாதானபடுத்தினார்….

இப்பொழுது எல்லாம் அவருக்கும் அதே யோசனை தான் சத்ரியா குடும்பம் செய்த பாவம் தான் தன் குழந்தைகளை பாதிக்கிறதோ என்று என்ன ஆரம்பித்தார்… ஆனால் கோட்டை சத்ரியாவுக்கு பதிலாக இவர்களை பழிவாங்குவாள் என்று அவர் கொஞ்சமும் எண்ணவில்லை… எண்ணவும்மாட்டார்…. சத்ரியா குடும்பம் செய்த பாவம் தான் நமது குழந்தைகள் அனுபவிக்கிறதோ என்று எண்ண ஆரம்பித்தார் சியோரா…

சத்ரியா பலமுறை அவர்கள் வீடு மனிதர்களை பார்க்க கேட்டும் சியோரா இங்கே அவர்களை அழைத்துக் கொண்டு வருகிறேன் என்று கூறி கொண்டே இருந்தார்… தினமும் சத்ரியாவும், மையூரியும் அவரை செய்த தொல்லையில் பொறுக்க மாட்டாமல் வெடித்துவிட்டார் சியோரா…

“ பேசாம இருங்க ரெண்டு பேரும்” என்று கூறிக் கொண்டு அவர் ரூம் சென்று கெளதம் அங்கு கோட்டைநல்லூரில் இருக்கும் பொழுது எடுத்த போட்டோவை காட்டினார்.. மைத்ரேயி போட்டோ மட்டும் அவனிடம் இல்லை என்று தாத்தா போட்டோவை காட்டி, மைத்ரேயியை தாத்தா எங்கோ பத்திரமாக பாதுகாப்பாக வைத்திருக்கிறார் என்றும், மேலும் கெளதம் அங்கு தான் இருந்தான் என்பதையும், அவர்களுக்கு எந்த ஆபத்தும் இல்லை என்பதையும் கூறினார்.. இப்பொழுது நடந்த கோவில் திருவிழா போட்டோவையும் காட்டினார், மேலும் அவள் அந்த ஊரில் வந்த அவளை இங்கு அழைத்து வருவேன் என்றும் கூறினார்.. அவர்களுக்கு எந்த ஆபத்தும் இல்லை என்று கூறிய பிறகு தான் அவர்கள் பயம் இல்லாமல் இருந்தனர் இருவரும்..

இந்த 2 வருடத்தில் மைத்ரேயி ஒரு நாள் கூட கோட்டைநல்லூர் செல்லவே இல்லை…. சத்ரியன் தான் அடிக்கடி வந்து அவளை பார்த்து செல்வார்…. வரும் பொழுது அந்த ஊரை பற்றிய பல கதைகளுடன் வருவார்…

அதே போல் இந்த 2 வருடத்தில் நடந்ததை, அவளிடம் கூறாத கூற நினைக்காத பல விஷயங்கள் இப்பொழுது கூற வேண்டும் என்று எண்ணி கூற ஆரம்பித்தார் சத்ரியன்….

உயிர் எடுப்பாள்………

இந்த 2 வருடத்தில் கோட்டைநல்லூரில் என்ன நடந்தது??? சியோராவுக்கு வாரிசுகள் வருமா?? கெளதம் அவளை பார்ப்பானா கேள்விகளுடன் நானும், உங்களுடன் …..

ஹாய் டியர்ஸ்.. ஸ்டோரி எப்படி இருக்கு… படிக்குறிங்க பட் கருத்தை சொல்ல மாட்டுகிறீங்க why?? இந்த எபி படிங்க படித்து சொல்லுங்க.. அடுத்த எபியில் இருந்து நிறைய நீங்க எதிர் பார்த்த, எதிர் பார்க்காத திருப்பம் வரும்… கோட்டை எண்ணம் நிறை வேறுமா என்று கேட்டிருந்திங்க… கண்டிப்பாக நிறைவேறும்… வருகிற எபியில் பார்க்கலாம்…

Arthy Ravi’s Vilagiduvena Idhayamei

ஆர்த்தி ரவியின் “விலகிடுவேனா இதயமே?”

அத்தியாயம் 11

ஒருவரை நம் மனம் மிகவும் தேடும் போது என்ன செய்வோம்? நேரில் பார்க்க முடியவில்லை எனும் போது, குரலையாவது கேட்க மாட்டோமா என்று ஏக்கம் பிறக்கும். அதனால் பேசியில் பேச முனைவோம். அப்புறம் புகைப்படங்கள்! நேரில் பார்க்க முடியாத குறையைத் தீர்ப்பவை இவை.

ப்ரியா அப்படித்தான் நேற்று பார்த்திபனை அழைத்தது. இத்தனை மாதங்கள் பிரிவின் பிறகு, முதன் முதலாகத் தோன்றியிருந்த ஆவல். வேகத்துடன் வெளியேறி இருந்தது. கணவனுடன் பேசியே ஆக வேண்டும் என்கிற ஏக்கப் பித்து அவளின் தலைக்கேறிய போது, அவன் இவளைப் பார்க்கவே வந்து கொண்டிருந்தான்.

துபாய் டு நியூயார்க் வந்த விமானம், வான்மகளுடன் ஒட்டி உரையாடிக் கொண்டிருந்த நேரம் தான் பல முறை ப்ரியா பார்த்திபனுடன் பேச முயன்றது. விமானம் வானில் ஏற இருக்கையில் பேசியோடு அனைத்து மின் இயக்கக் கருவிகளையும் அணைத்து வைக்க வேண்டும்.

விமானம் வானில் போய் நிதானத்திற்கு வந்த பிறகு மடிக்கணினி மற்றும் பேசியை உபயோகித்துக் கொள்ளலாம் என்கிற போதும் பேசியை ஏரோப்ளேன் மோடில் மட்டுமே வைக்க வேண்டும். அதனால் எந்த விதமான அழைப்புகளும் வானில் இருக்கும் போது சாத்தியமில்லை.

இருந்து இருந்து ப்ரியா, அந்நேரம் அழைப்புகளைத் தொடுத்தால்? பேசக் கிட்டுமா? நொந்த மனநிலையில் உறங்கி எழுந்திருந்தவள், ஒரு மாதிரியான அலங்கோலமான நிலையில் தான் இருந்தாள். தான் தான் அப்படி இருந்தாளென்றால், அறையையும் அலங்கோலப்படுத்தி வைத்திருந்தாள்.

படுக்கை முழுவதும் புகைப்படங்கள் இரைந்து கிடந்தன. நிறையப் படங்கள் கிடந்தாலும், பெரும்பான்மையாகப் பார்த்திபனின் படங்கள் தாம் அல்லோலப்பட்டுப் போய்ச் சோர்ந்து இருந்தன.

கணவனைப் பேசியில் பிடிக்க முடியவில்லை எனச் சோர்ந்து போயிருந்த ப்ரியா, அவனின் புகைப்படங்களை எடுத்துப் பார்த்து தன் ஏக்கங்களைப் போக்கிக் கொண்டாள்.

சிறிது நேரத்தில் டோர் பெல் அடித்தது. ப்ரியா, யோசனையினூடே கதவை நோக்கிப் போனவள், நிதானித்துச் சேஃப்டி வியூயரில் யாரென்று பாராமலே கதவைத் திறந்தாள். திறந்த நொடியில் அதிர்ந்து போய் நின்று விட்டாள்.

பார்த்திபனும் ப்ரியாவும் நீண்ட பிரிவிற்குப் பிறகு சந்தித்துக் கொண்ட வேளை, அவர்கள் இருவருக்கும் ஓர் அற்புதம் தான். ஆனால், அதனைத் தாண்டி வந்திருந்த அதிர்ச்சியால் இருவரின் உணர்வுகள் யாவும் அதிர்ந்து கொண்டிருந்தன.

நிச்சயமாகத் தன் மணாளனை இந்நேரம் அவள் அங்கே எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. அவளின் விழிகளில் அப்பட்டமான அதிர்ச்சி மட்டுமே!

எப்படி வந்தான்? எப்போது கிளம்பினான்? யாரும் கூப்பிட்டுச் சொல்லவேயில்லை!

‘என் கண் முன் நின்றிருப்பது பாவாவா? நான் காண்பது நிஜம் தானா?’

பாதிக் கதவை திறந்தபடி நின்றவளுக்கு அதிர்ச்சியுடன் உணர்ச்சி மிகுதியால் நெஞ்சம் படபடத்துப் போனது. வலது கையால் கதவின் கைப் பிடியை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டவள், இடது கையை நெஞ்சில் வைத்து அழுத்திக் கொண்டாள்.

பார்த்திபன் மனைவியைப் பார்க்க எத்தனை ஆவலுடன் வந்தான்… விழிகளில் வழிந்து கொண்டிருக்கும் ஆவல், ஏக்கம், ஆர்வம், எதிர்பார்ப்பு அத்தனையும் அவளைப் பார்த்த நொடியில் சிதறித் தெறித்தன. அங்கே மொத்தமாக அதிர்ச்சி குடியேறியது!

என்ன கோலத்தில் நின்றிருக்கிறாள்? முட்டாள்! மனதினுள் எழும்பிய குரல் வெளியேறவில்லை! ஆனால் அவன் அகன்ற விழிகள் அவனின் அதிர்ச்சியைக் காட்டிக் கொண்டு தான் இருந்தன.

இருவரின் விழி இமைகளும் தங்கள் ஜோடியை அணைக்க மறந்து ஸ்தம்பித்து இருக்கையில், இருவரின் இருதயங்கள் விரைந்து சென்று அணைத்து நலம் விசாரித்துக் கொண்டன.

ஆங்ங் என்று தன் இதழ்கள் பிளந்த நிலையில் நின்று கொண்டிருந்தவளைப் பிரட்டி எடுத்திட வேகம் வந்திருந்தது பார்த்திபனுக்கு!

உருண்டு கொண்டிருக்கும் மணித்துளிகளில் கணவனும் மனைவியும் விழிகளால், உணர்வுகளால் பிணைந்து கிடந்த நேரம், அந்த மோனத்தைத் தன் கரகரப்பில் கலைத்தான் இளமாறன்.

“ம்க்கும்… டேய்!”

எத்தனை நேரம் தான் இப்படி ஓரமாக ஒதுங்கி நிற்பான்? அவனும் காலையிலிருந்து அலைந்திருக்கிறான். ஏர் போர்ட் வரை போனது, வந்தது, காத்திருந்தது… நேன்சி மற்றும் ரச்சனா இருவரிடம் பட்டு நொந்து போனது எனச் சேர்ந்து இப்போது அலுப்பாக இருக்க, அவர்களிடமிருந்து சீக்கிரம் விடைபெற நினைத்தான் இளமாறன்.

ப்ரியாவிற்கு ஒரு ஹலோ சொல்லிச் செல்லலாம். இருவருக்கும் தனிமை கொடுத்து பிறகு வரலாம் என நினைத்தான்.

“கொஞ்சம் இருடா!”

நிலைமை புரியாமல் பார்த்திபன் வேறு சாவகாசமாக அவனுக்குப் பதில் கொடுத்தான். அவனைச் சிறிது நேரம் கீழே போய் வரச் சொல்லலாம் என்ற யோசனை வந்திருந்தாலும், சொல்லவும் இல்லை. (வொய் திஸ் கொலைவெறி டோய்!)

பார்த்திபனுடன் யாரோ வந்திருக்கிறார்கள் என உணர்ந்தவளாக ப்ரியா, யார் வந்திருப்பது எனக் கணவனுக்கு விழிகளால் கேள்வி எழுப்பி நோக்க, அவள் மீதே தன் கண் பதித்திருந்தவன், நீயே பார் எனப் பதில் பார்வையைக் கொடுத்தான்.

எட்டி அவனைத் தாண்டிப் பார்க்க முயன்றவள் அதற்கு முன் அவசரமாகத் தன்னை ஒரு முறை ஆராய்ந்து கொள்ள, அதில் தான் பார்த்திபன் ரொம்பவும் நொந்து போனான். அவனை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது அவளது தோற்றம் தானே!

முதல் அதிர்ச்சி, அவளின் கூந்தல்!

இடுப்பா இல்லை அதை முட்டிப் படுத்தும் கருங்கூந்தலின் நுனிச் சுருள்களான்னு குழம்பித் தவித்து, விரல்களை முதலில் அத்தனை சுருள்களில் அலைந்து, பின் இடையைப் படுத்தி எடுப்பானே! இனி?

‘இடுப்பைத் தாண்டிப் புரண்டு கொண்டிருந்ததை என்னடி செஞ்சு வச்ச? பாவி!’

ஆமாம்! ப்ரியதர்ஷினியின் கரு கரு கூந்தல் அத்தனை அழகு! அமெரிக்காவிலும் இப்படி முடி வளர்ப்போம் என்று பறைசாற்றுவது போல் அடர்த்தியும் நீளமும் கண்களைக் கவரும் வண்ணம் முன்பு வைத்திருந்தாள்.

அடர்ந்த அலைகளின் முடிவில் மட்டுமே மிக அழகாக, அடர்ந்திருக்கும் குட்டிச் சுருள்களுடன் விளையாடப் பிரியப்படுகின்ற இவன் உறுதியான விரல்கள் படும் பாட்டை மறந்தவளாக, அக்கூந்தலை வெட்டி விட்டுருந்தவளை வெட்டவா குத்தவா எனப் பார்த்திபனால் நோக்க முடியவில்லை.

தற்போது அவளின் செயலால் வந்திருக்கும் அதிர்ச்சியும், ஏமாற்றமும் போட்டிப் போட்டுக் கொண்டு முட்டி மோதினாலும், தோளைத் தொட்டுச் சற்று கீழே சறுக்கி விரைப்புடன் தோற்றமளிக்கும் அந்த முடிக்கற்றைகளை மட்டுமே முறைக்க முடிந்தது.

வேறொரு சமயமாக இருந்திருந்தால் கண்டிப்பாக வைதிருப்பான். மேலும் இப்போது அவன் கண்களில் பட்ட அவளின் அழகிய பெரிய விழிகளில், அதிர்ச்சி கொஞ்சம் விலகி நேசக் கலவை வந்திருந்தது.

அதனைக் கண்டு திருப்தி கொண்டவனைச் சட்டென முறுக்கிப் போட்டது, அடுத்ததாக அவன் பார்வை பதிந்த இடம்! அடுத்த அதிர்ச்சி!

விழிகளின் கீழ் கன்னங்கள் வற்றிப் போய்க் கன்னத்து எலும்புகள் மேலெழும்பித் தெரிய, அங்கு முன்பு அரங்கேறியிருந்த உறவாடல் நினைவிற்கு வரவே, பார்த்திபன் கடுத்துப் போனான். எத்தனை முத்தங்கள்! செல்லக்கடிகள்! அவை யாவும் ரசனையான அவர்களின் காதல் பரிமாணங்கள் அல்லவா!

‘எப்படிடி உன்னால் என்னைவிட்டு இப்படி விலகி வர முடிஞ்சது? இப்போ பார், எப்படி நிற்கிறாய்? தேவையா? உம்! இது தேவையா? மெல்லுடல் கொண்டிருப்பது அழகு தான். ஆனால், இந்த ஒட்டடைக் குச்சித் தோற்றம்? சகிக்கலைடி!’

ஒரே நிமிடத்தில் ப்ரியதர்ஷினியின் பழைய தோற்றப் பொழிவிற்காக ஏங்கிப் போனான் பார்த்திபன்.

மனைவியை மேலிருந்து கீழ் வரை இவன் ஆராய்ந்து கொண்டு நிற்க, இளமாறன் ப்ரியாவின் முன் வந்து நின்றான். அதற்கு மேல் அவனால் அங்குப் பொறுமையாக இருக்க இயலவில்லை.

(அச்சோ! மக்களே! இப்போது நீங்கள் விழி விரித்து, கையால் வாயை‍ மூடுகிறீர்கள் எனத் தெரியுது. ஹ்ஹாஹாஹா! டவல் சீனை எதிர்பார்த்து ஏமாந்திருந்தால் அதற்கு நான் பொறுப்பில்லை! நோ கல்லெறிதல்! மீ வெரி பாவம்.)

அவனைப் பார்த்ததும் ப்ரியா முழித்தாள்.

இவ்வளவு நேரம் இளமாறன் பக்கவாட்டில் வெளியே சுவற்றில் சாய்ந்து ஒதுங்கி நின்றிருந்ததால் இவளின் பார்வை வட்டத்தில் வந்திருக்கவில்லை. சட்டென அவனைப் பார்த்ததும் இவளால் அடையாளம் காண இயலவில்லை.

ப்ரியா இதுவரை இரு முறையே இளமாறனைப் பார்த்திருந்தாள். ஒன்று அவர்களின் திருமணம். மற்றொன்று அவளின் அப்பா தவறிய சமயம். நேரில் பார்த்து அவ்வளவாகப் பேசியிறாவிட்டாலும், அவன் பேசி அழைப்புகளை ஏற்றிருக்கிறாள்.

“என்னம்மா ப்ரியா எப்படி இருக்க? இந்த அண்ணனை மறந்து போச்சா?”

“ஹையோ! இளமாறன் அண்ணா! நீங்களா? உள்ளே வாங்க. சாரிண்ணா! உங்க வாய்ஸ் ஞாபகம் இருக்கு. பட் ஃபேஸ்… நம்ம பார்த்துக்கிட்ட சமயங்கள் அப்படி… அதான் சட்டுன்னு தெரியலை. ரொம்ப சாரி!”

கதவை விரியத் திறந்து உள்ளே வர வழி விட்டாள்.

“சுத்தம்!” பார்த்திபன் அவளை முறைத்து விட்டு, “தாலி கட்டிக் குடும்பம் நடத்துனவனையே மறந்துட்டாளாம். இதுல அவன் ப்ரெண்ட எங்கிட்டுக்கூடி ஞாபகம் வப்பா. நீ அவட்டப் போய் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டுட்டு இருக்க. உள்ள வாடா!” என மனைவியைப் பார்வை பார்த்து, குத்திக் காட்டிப் பேசியபடி நண்பனை அழைத்தான்.

ப்ரியா ஒன்றும் பேசவில்லை. கணவனை அழுத்தமாக ஒரு பார்வை மட்டுமே பார்த்தாள்! எப்போதும் எதெற்காகவும் சண்டைச் சச்சரவு, பதிலுக்குப் பதில் வாயாடுதல் என்பது இவளிடம் இருக்காது. ஆனால், தன் எண்ணங்களை எப்படியும் கணவனுக்குக் காட்டி விடுவாள்.

“அம்மாடித் தங்கச்சி! டேய்ப் பார்த்தி! உங்க விவகாரமெல்லாம் உடனே தீருமா? ம்கூம்! மெதுவா பேசித் தீர்த்துக்கோங்க. இப்ப நான் வந்த ஜோலியை முழுசா முடிச்சிக்கிட்டுக் கிளம்பிக்கிறேன். லக்கேஜ்ஜ முதல்ல உள்ள வைப்போம். வாடா! உன் முறைப்பை எல்லாம் அப்புறம் வச்சுக்கோ!”

மூவரும் உடைமைகளை உள்ளே எடுத்து வைக்க, இளமாறன் பார்த்திபனிடம் ஒரு கைபேசியைக் கொடுத்தான்.

“இந்தா மச்சான். உனக்கொரு புது நம்பர் வாங்கியிருக்கேன். யூஸ் பண்ணிக்க. இந்தியா காலிங்க்கு வானேஜ் ஆப் இருக்கு. லாகின் பண்ணி வச்சிருக்கேன். என் அகௌண்ட்ல இருந்து கூப்பிட்டுக்கலாம்.”

ப்ரியா இப்போ இளமாறனை முறைத்தாள்.

“இதை நான் பண்ண மாட்டேனாண்ணா?”

“அச்சோ! நீ தப்பா எடுத்துக்காதமா. அவன் வர்றது உனக்குத் தெரியாதில்லையா. அதான் நானே வாங்கிட்டு வந்தேன். வந்த உடனே அவனுக்குத் தேவைப்படும். அவன் வேலைக்கு வேணும்ன்னு தான் நான் வாங்கி வச்சது. மச்சான் சிரமப்பட வேண்டாமில்ல.”

“நீங்களாவது பாவா வரப் போறதை சொல்லி இருக்கலாமே அண்ணா! ஏன் என்கிட்ட சொல்லலை? நான் யு. எஸ் வந்ததுக்கப்புறம் இதுவரை என்கிட்ட நீங்க பேசவேயில்லையே!”

“நீ எங்க இருக்கன்னு அவன் கிட்ட சொல்லி வச்சியாக்கும். அவன் உன்னைக் கூப்பிட்டுச் சொல்ல. விடுடி!”

“சாரி ப்ரியா! உன் அண்ணனா வந்து உன்னைக் கண்டிப்பா பார்த்துப் பேசி இருக்கணும். தப்புத்தேன்! ஆனால், பார்த்தி உன்னைத் தொந்தரவு பண்ணக் கூடாதுன்னு சொல்லிட்டாப்ல.”

“அதுக்காக என் கூடப் பேசாம, என்னை ஒரு தடவை கூடப் பார்க்க வராமலேயே இருந்துட்டீங்களே!”

சோகமாக ஒலித்த ப்ரியாவின் குரலைக் கேட்டு மற்ற இருவருக்கும் சங்கடமாகப் போயிற்று.

“இல்லைமா… நீ நினைக்கிற மாதிரி…”

‘இவனைப் பேச விட்டால், நம்ம அவளை ஃபாலோ பண்ணச் சொன்னது, விசாரித்தது, பார்த்துக்கிடச் சொன்னது எல்லாத்தையும் சொல்லிப்புடுவான்.’

“டேய்! விடு! வீணா எதுக்கு நீ அவளுக்கு விளக்கம் சொல்லிக்கிட்டு. ப்ரியா, இப்ப உனக்கு என்ன பிரச்சனை? நான் வந்ததா? சும்மா அவனை நிக்க வச்சுக் கேள்வி கேக்காமா எதையாவது சாப்பிடக் கொடுத்துக் கவனிச்சு அனுப்பு!”

‘எதுக்கு இவர் இப்படிப் பேசுறார்?’

புரியாமல் சில நொடிகள் அமைதியாக நின்றாள்.

“பார்த்தி, ஏன்டா வந்ததும் வராததுமா தங்கச்சிய இப்படிக் கடுப்படிக்கிற? தங்கச்சி, ஒரு கிளாஸ் தண்ணி இல்லை ஜூஸ் ஏதாவது தாம்மா. போதும்! சாப்பிட வேற ஒன்னும் வேணாம்.”

அதன் பிறகு சில நிமிடங்கள் இருந்து உரையாடி விட்டு இளமாறன் தன் வேலையைப் பார்க்கப் போனான்.

ப்ரியா, காலையில் தான் கலைத்துப் போட்டிருந்த புகைப்படங்களைத் தான் இப்போது திரட்டி எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தாள். ஓர் ஒழுங்கு முறையில் அனைத்தையும் கவனமாகப் பார்த்துப் பார்த்து எடுத்து அடுக்கிக் கொண்டிருந்தவளை, ஒரு மெச்சுதலுடன் ஓரப் பார்வை பார்த்தவாறே குளியலறையில் நுழைந்து கொண்டான் பார்த்திபன்.

எப்போதும் ப்ரியதர்ஷினி இருக்கும் இடம் ஓர் ஒழுங்கு முறையில் தான் இருக்கும். வெரி ஆர்கனைஸ்ட் பெர்சன். ஓர் இடத்திலிருந்து எடுக்கும் பொருளை உபயோகித்த பிறகு அதே இடத்தில் மறுபடியும் வைத்து விட வேண்டும் என்பது அவள் பாலிசி.

அப்படி வைப்பதால் மீண்டும் மீண்டும் எடுத்து வைத்து அடுக்கிக் கொண்டிருக்கும் வேலை மிச்சமாகிறதோடு, நேர விரயத்தைத் தடுக்கலாம் என்பது ஒரு புறம். ஆனால் ப்ரியா இவற்றை விட மிக முக்கியக் காரணத்தைச் சொல்வாள்.

இவ்வாறு ஆர்கனைஸ்டாக இருந்தால், வீட்டின் உள்ளே நுழையும் போதே மனதில் இதம் பரவுவது நிச்சயம் என்பாள். பார்த்திபன் அதை உணர்ந்து இருக்கிறான்.

ஆனால், அடிக்கடிப் பொருட்களை மாற்றி மாற்றியும் வேறு லுக் கொடுத்து அடுக்கி வைப்பாள்.

“ஏன் ப்ரியா பொழுது போகலையா? இப்படி இழுத்துப் போட்டு நல்லா இருக்கிறதையும் மாத்தணுமா?” என்று கேட்டால்,

“சேன்ஜஸ் ஆர் ப்யூட்டிஃபுல்! எல்லா விசயத்திலும் அப்பப்போ ஒரு மாற்றம் இருக்கணும். அப்படி இருந்தா லைஃப் போர் அடிக்காது.” என்பாள்.

இத்தனை யோசனைகளையும் அசை போட்டவாறு குளித்துக் கொண்டிருந்த பார்த்திபனுக்கு, வேற ஒரு ஞாபகமும் வந்தது. அப்போ, இதை ப்ரியா சொன்ன போது மிக ரகசியமாக அவள் செவியில் இவன் மேட்டரைப் பேசி வைத்தது, அதன் தொடர்பில் அடுத்த நடந்தவை என எல்லா நினைவும் கூடவே அணிவகுக்கத் தொடங்கியது.

அந்த நினைவு மலரலில் அழகான புன்னகை இதழோரம் சொருகிப் போக, குறும்பு அறும்பியது பார்த்திபனிடம்!

இப்போ உடனே அவளை அழைத்து விட்டான்.

“ப்ரியா! டவல் ப்ளீஸ்!”

துவாலையை மறந்து வைத்துவிட்டா குளிக்கப் போனான்? இந்த ப்ளீஸ் எதற்காகவாம்! வெறும் துவாலைக்காக மட்டும் தானா?

பார்த்திபனின் குரல் வர, அவசரமாக ஒரு துவாலையை எடுத்துக் கொண்டு குளியலறை பக்கம் சென்றாள் ப்ரியா.

Shanthini Dos’s Un Uyir Thaa Naam Vazha – 14

உயிர் – 14
அடுத்த நாள் காலை அழகாக விடிந்தது, சியோரா வீட்டில் எல்லாரையும் கிளப்பிக் கொண்டு சஜினா வீடு நோக்கி சென்றார்.. ஆனாலும் அவருக்கு கொஞ்சம் யோசனையாகவே இருந்தது… அவன் சரி சொல்லுவானா என்று ஆனாலும் ஒரு நம்பிக்கை நான் சொன்னால் தட்டமாட்டான் என்று.. அதே தான் சத்ரியா மனதிலும் ஓடியது, மையூரி மட்டும் ஒண்ணும் புரியாமல் முழித்துக் கொண்டு அவர்கள் கூடவே வந்தாள்…
அவளிடம் என் மகனுக்கு பொண்ணுபாக்க போறோம் சீக்கிரம் கிளம்பு என்றே கூறினார்… அவளுக்கு யோசனை அவர் மகன் வேலை விஷயமாக வெளியூருக்கு சென்றதாக சொன்னாங்க இப்போ அவர் இல்லாம பொண்ணு பார்க்க போறாங்க எப்படி என்று யோசித்துக் கொண்டு அவர்கள் கூடவே வந்தாள்…
RK வீட்டின் முன் வண்டியை நிறுத்தின சியோரா, அவன் மனைவியுடன் கம்பீரமாக வீட்டின் உள் கால் எடுத்து வைத்தார்… அவரின் வருகை எல்லாரையும் ஆச்சரிய படுத்தியது, சஜினா ஓடி வந்து அவர்களை வரவேற்றாள்..
“ வாங்க அங்கிள், வாங்க ஆன்ட்டி, வாங்க அக்கா ” என்று அவர்களை வரவேற்று, அவர்களை அமரவைத்து உள்ளே பார்த்து “ ராமு அங்கிள்க்குகுடிக்க ஜூஸ் கொண்டு வாங்க ” என்று அவருக்கு கட்டளை இட்டு அவர்கள் அருகில் அமர்ந்துக் கொண்டாள்…
அவளை பார்த்து “ அம்மா எங்கம்மா ” என்று கேட்டார் சியோரா..
“ அம்மா உள்ள ரூம்ல இருக்காங்க அங்கிள்.. அப்பா போனதுக்கு அப்புறம் அம்மா ரொம்ப வெளில வரல “ என்று கவலையாக கூறினாள்…
“ இப்போ ஒரு நல்ல விஷயம் பேச வந்திருகோம் அம்மாவை வர சொல்லுமா “ என்று கூறினார் சியோரா…
அவர் கூறவும் யோசனையாக அவள் அம்மாவை அழைக்க சென்றாள்.. அவர் வரவும் அவரிடம் சிறிது பேசி தாங்கள் வந்த விசயத்தை கூறினார் சியோரா…
சியோரா கூறிய விசயத்தை கேட்டதும் இருவருக்குமே ஆச்சரியம்… அவர் வர்மாக்கு இவர்கள் மகள் சஜினாவை பெண் கேட்டிருந்தார் சியோரா… அதிலும் வர்மாவும் தன் மகன் என்று கூறி தான் பெண் கேட்டார் சியோரா…
அவர்களுக்கு சந்தோசம் தாள முடியவில்லை.. சியோரா வீட்டில் சம்மந்தம் வைப்பது என்றால் எளிதான காரியமா.. எவ்வளவு தான் வசதியாக இருந்தாலும் நல்ல குணவதியான பெண்களை தான் அவர் மருமகளாக ஏற்பார். அந்த விசயத்தில் சஜினா அதிர்ஷ்டசாலியே…, அந்த இடத்திலையே அவளுக்கு வர்மா தான் என்று முடிவெடுத்துக் கொண்டனர்.. இன்னும் 1 மாதத்தில் திருமணம் வைத்துக் கொள்வோம் என்றும் நாள் பார்த்துக் கூறினார் சியோரா. அதே போல் அந்த முகூர்த்ததிலையே கௌசிக்–ஷதாஷி, மையூரி – வர்ஷிக் வரவேற்பும் வைப்பதாக பேசிக் கொண்டனர்… அதே போல் அவர்கள் கம்பெனியை சஜினாவே பார்த்துக் கொள்ளட்டும் என்றும் சியோரா எப்பொழுதும் அவர்களுக்கு துணை இருப்பார் என்றும் கூறிக் கொண்டு வெளியில் வந்தார்…
அதன் பிறகு அழைத்து வர்மாவுக்கு கூறினார். அதற்கு அவன் “ சார் கௌதமுக்கு முடிந்த பிறகு நான் பண்ணுறேன். நீங்க சொல்லுற பொண்ணையே கட்டுறேன் இப்போ அவனுக்கு பாருங்க ” என்று கூறினான்.
“ டேய் அவனுக்கு பிறகு பார்போம் இப்போ நீ முதலில் முடி.. என் சொல் கேட்டால் பேசாமல் இரு.. அவள் போன் நம்பர் அனுப்புறேன் ரெண்டும் பேரும் பேசி புரிந்துக் கொள்ளுங்கள் “ என்று கூறி அவனுக்கு அவள் நம்பர் கூறி அழைப்பை துண்டித்தார் சியோரா…
சத்ரியனுக்கு இன்னும் சித்தர்கூறியதே மனதில் ஓடியது… சித்தர் இருக்கும் இடம் காரை நிறுத்திய சத்ரியன் அந்த இடத்தை சுற்றிலும் பார்த்தார், எங்கும் சின்ன சின்ன கைகள் நின்றிருந்தது. அந்த இடத்தின் நடுவில் மிக உயரமாக ஒரு கையும் அதன் கீழே கையில் அருவாள் வைத்திருந்த ஒரு கருப்பன் சாமி கம்பீரமாக நின்றிருந்தார், அவர் அருகில் ஒரு சித்தர் கையில் உடுக்கு அடித்து கொண்டு இருந்தார்.. இவர் அருகில் வரவும் கண்ணை திறந்த அவர் சத்ரியனை பார்த்து
“ எங்கு ஓடினாலும் உங்களை காப்பாற்ற முடியாது…
உன் முன்னோர் செய்த பாவம் உன்னையும் உன் வாரிசையும் தொடர்ந்து விரட்டும்
இன்னும் விரட்டும், நீ ஓடு, ஓடிக் கொண்டே இருப்பாய்.
ஆனால் இன்றோ உனக்கு ஒரு ஆறுதல் உங்களால் அழிந்தவள் தெய்வமாக மாறிகாட்சி அளிப்பாள்..
நீ காப்பாற்ற நினைக்கும் அவளுக்கு அழிவு நிச்சயமே…?? அவளைகாப்பாற்றமுடியுமோ? முடியும்.. ஆனாலும்…” என்று இழுத்து மீதி கூறாமல் வேகமாகடுன்ட்டுடூன்டுன்டுன்என்று உடுக்கை அடிக்க ஆரம்பித்தார்….
அவர் உடுக்கை அடித்து நிறுத்தி இரண்டு முறை தலையை அங்கும் இங்கும் ஆட்டிக் கொண்டு “ ம்ம்ம்ம்…. சரி… அவளை முடித்தால் காப்பாற்று… ம்ம்ம்.. சரி. ” என்று அவருக்குள்ளே கூறி மீண்டும் வேகமாக் .. டுன்ட்டுடுடூன்டுன்டுன்என்று உடுக்கையை அடிக்க ஆரம்பித்தார்….
பின் உடுக்கை அடிப்பதை நிறுத்தி விட்டு அவரை நோக்கி “ உங்கள்பேத்திக்கு நீங்க நினைக்குற மாதிரி கோட்டையால்ஆபத்து இல்லை..ஆனால் அவளின் 2௦ வது வயதில் உயிர் கண்டம் இருக்கு.. உங்க ஊருக்கு அவள் வராமல் இருந்தாலே போதும் அவள் பிழைத்துக் கொள்வாள்., இந்த ஊரில் தான் அவளுக்கு கண்டம் இருக்கு… நீங்க கூறிய கோட்டை இப்பொழுது சாமியாகி விட்டாள் அவளால் இனி யாருக்கும் ஆபத்து இல்லை.ஆனால் அந்த2௦வயதில் கோட்டை சிலையை விட்டு வர வாய்ப்பு இருக்கு… ஆனால் கவனம் உங்கள் பேத்தி 2௦ வயசுக்கு பிறகு இங்கு வரட்டும்…அதனால் தான் கூறுகிறேன் உன் பேத்தியை இங்க வரவிடாதே அவளின் 2௦ வது வயது வரை.. மிக கவனம்.. ஆனால்” என்று இழுத்து சொல்ல வந்ததை விட்டு “சுவர் இடிந்தது என்று கவலை படாதே அது நல்லதே… நாளை நடப்பது நல்லதாகவே இருக்கும்“ என்று கூறி அனுப்பினார்…
அவர் சத்ரியனிடம் இவ்வளவு மட்டுமே கூறினார்.. ஆனால் அவர் உடுக்கை அடிக்கும் பொழுது கூறியதை எல்லாம் கேட்டு சத்ரியன் இந்த கடவுள் அவளை காப்பாற்றுவார் என்று எண்ணிக் கிளம்பினார்…
இதை எல்லாம் யோசித்த சத்ரியனுக்கு இப்பொழுது மைத்ரேயியை காப்பது மட்டுமே அவர் கடமையாக இருந்தது… உடனே அவளுக்கு அழைத்து கொஞ்ச நேரம் பேசிக் கொண்டு அழைப்பை துண்டித்தார்..
சத்ரியன் போவதையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்த சித்தர் “ பாவம் ஒரு கரையில் பழி ஒரு கரையில் “ என்று கூறிக் கொண்டு டுன்ட்டுடுடூன்டுன்டுன் என்றுஉடுக்கையை அடித்தார்..
அடித்துக் கொண்டே அதிர்ந்த அவர் தலையை மீண்டும் ஒருமுறை சிலித்துக் கொண்டு “அவள் அழிந்து மீண்டும் வருவாளா “ என்று கூறி… உடுக்கைஅடிக்க ஆரம்பித்தார்…
கூடவே“ இறைவன் எழுத்தை யார் அறிவாரோ “ என்று சத்தமாக் கூறி அவர்மீண்டும் உடுக்கை அடிக்க ஆரம்பித்தார்….
இங்கு கௌதம்க்கு மனம் முழுவதும் அவளே நிறைந்து இருந்தாள், அவள் இங்கு இருக்க வரை அவள் நினைப்பு அவனுக்கு கொஞ்சமும் வரவில்லை, அவள் போனதும் எங்கும் அவனை அவள் துரத்திக் கொண்டே இருந்தாள், இல்லை அவளின் “ மாமா “ என்ற அழைப்பு துரத்திக் கொண்டே இருந்தது…
அப்படியாக அவள் நினைவுகளை சுமந்துக் கொண்டே கோட்டை வேலையும், கோட்டைத்தாய் கோவில் வேலையும் முடித்துவிட்டான்… அவன் எக்காரணம் கொண்டும் அந்த கோட்டைக்குள் செல்லவே இல்லை. இதை கோட்டைத்தாய் ஒரு இயலாத பார்வை பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள்.. காரணம் அது அவர்கள் கோட்டை.. ஆனால் இப்பொழுது அதை அனுபவிப்பவர் யாரோ??அவள் நினைத்தால் வெளியில் வரலாம் தான் ஆனால் இப்பொழுது அவள் கடவுளாக இருக்கும் தருணம் அப்படி அவளால் எண்ணமுடியவில்லை…
அமைதியாக அவன் செயல்களை பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள், கோட்டையின் உள் செய்ய வேண்டியதை வர்ஷிக் எப்படி சொன்னானோ அப்படியே அவன் அழைத்து வந்தவர்களிடம் கொடுத்து விட்டான்.. அதே போல் எல்லாம் மாற்றி அவனிடம் கடைசியில் போட்டோ எடுத்து காமித்தனர். அவனுக்கும் அது திருப்தியாக இருக்கவும் சரி என்று விட்டான்..
கோவில் வேலைகள் எல்லாம் அவனே பொறுமையாக செய்து 15 நாளில் முடித்துவிட்டு இதோ அவன் படைகளுடன் மும்பை கிளம்பி விட்டான்.. கடைசியில் அந்த மணியை கவனிக்காமலே சென்றுவிட்டான்….
இந்த முறை அவனை தடுக்க கோட்டைத்தாயால் முடியவில்லை.. அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள்…
அவன் மணியை கவனிக்காமல் சென்றது தான்மிக பெரிய தவறு, அவள் உயிரை எடுக்க இவனே வழி வகுத்துக் கொடுத்து விட்டானோ?? அவன் கிளம்பி சென்ற பிறகு தான் அந்த மரமே மீண்டும் அசைந்தது…
கோட்டையை அந்த சிலையில் குடியேற்றி வைத்து விட்டு தேவி கிளம்பி விட்டாள். அதை கண்ட மரம் தனது கிளைகளை எல்லாம் சுருட்டிக் கொண்டு அப்படியே நின்றது… ஆனால் அவன் கிளம்பவும் அதன் சந்தோசத்தை கிளைகளை அசைத்து வெளிப்படுத்தியது.. அதன் சந்தோசத்தை யோசனையோடு பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள் கோட்டை…
பின் என்ன நினைத்தாளோ ஒரு சோக புன்னகை ஒன்றை உதிர்த்தாள்.. அவளுக்கே தெரிந்திருக்குமோ என்னவோ அவளை மனதார வேண்டுவோரை அவள் அழிக்க மாட்டாள், அழிக்க விடமாட்டாள்… ஆனால் காலத்தின் கோலத்தை அந்த நேரம் அந்த தாயே கணிக்க தவறிவிட்டாள் என்றே நான் எண்ணுகிறேன்….நாளைக்கே அவளுக்கு எதிராக இயற்கை அன்னை மாறிவிட்டாள் என்றால்???
அங்கு மைத்ரேயிக்கு அவளின் ஜிக்கி கூட மிக மிக அருமையாக சென்றது, அடிக்கடி வரும் அவளின் மாமா நினைவை அவளின் மொபைலில் வைத்திருக்கும் அவன் முகம் பார்த்து ஆறுதல் அடைவாள்…
அப்படி தான் அன்று ஒரு நாள் இரவு தூக்கத்தில் “ மாமா என்னை விட்டு எங்கையும் போகாதிங்க?? நான் செத்தாலும் உங்க கூடவே சாகணும் மாமா என்னை விட்டு போகாதிங்க.. மாமா” என்று ஒருநாள் அலறலுடன் இவள் எழவும் கூடவே ஜிக்கியும் “ என்ன ஆச்சு மைக் யாரு மாமா என்ன ஆச்சு “ என்று பதட்டத்துடன் கேட்கவும்
மைத்ரேயி அழுதாளே தவிர ஒன்றும் கூறவில்லை ஜிக்கி தான் வற்புறுத்தி கேட்கவும் அவளின் மாமா பற்றி கூறி அவனின் போட்டோ காட்டினாள்..
அதை வாங்கி பார்த்த ஜிக்கியின் கண்களில் ஒரு நிமிடம் பழி வெறி வந்து போனதோ..??? என்று அறியா வண்ணம் பார்வையை மாற்றிக் கொண்டு அவளை நோக்கி “ உன் மாமா உனக்கு கண்டிப்பாக கிடைப்பாங்க மைக். நீ கவலை படாத… அவங்க எந்த ஊரு ஜிக்கி..இப்போ எங்க இருக்காங்க” என்று கேட்டாள் ஜிக்கி…
ஜிக்கி கேட்டதும் “ மாமா எங்க ஊரு கோட்டைநல்லூர்ல இருக்காங்க.. அவங்க ஊர் மும்பைன்னு தான் சொன்னாங்க நான் மெதுவா அவங்க கிட்ட எல்லாம் கேட்கலாம்னு இருந்தேன்.அதுக்குள்ள தாத்தா இங்க கொண்டு வந்து விட்டுட்டாங்க.. அங்க தான் எங்க கோட்டையையும், எங்க கோவிலையும் சரி பண்ண வந்தாங்க.. அவங்க ரொம்ப பெரிய ஆளுங்க.. அவங்க கூடவே 6 பேர் வந்தாங்க” என்று சிறுபிள்ளையாய் கவலையுடன் கண்ணீர் முகத்துடன் கூறினாள்மைக்..
அவள் கூறியதை எல்லாம் மனதில் குறித்துக் கொண்டஜிக்கிஅவளின் கவலையான கண்ணீர் முகத்தை பார்த்து “சரி.. சரி.. அழாத மைக். உன் மாமா எங்க இருந்தாலும் உனக்கு கண்டிப்பாக கிடைப்பாங்க.. அவங்க இங்க இருந்தா உன் கண் முன்னால கண்டிப்பா வருவாங்க”என்று கூறினாள்..
கூடவே“ ஜிக்கி நான் எப்படி இருக்கேன்.. என் மாமாக்கு எதுக்கு என்னை பிடிக்கலை “ என்று சோகமாக முகத்தை வைத்து கேட்கவும், அவளை பார்த்த ஜிக்கி..
“ உனக்கு என்ன மைக் ”என்று கூறி அவளை பார்த்தாள் ஜிக்கி “ குழந்தைமுகம், குண்டு அழகான கன்னம், கவர்ந்து இழுக்கும் குட்டி கண்கள், சிறிய உதடு என்று பார்க்கவே பார்பி டால் மாதிரி தெரிந்தாள் மைக்.. கூடவே இவள் கோட்டை பற்றி கூறியதும் ஜிக்கிக்கு இவள் முகத்தை பார்க்கும் பொழுது பிரின்ஸ்செஸ் கதையில் வரும் பார்பி தான் நியாபகத்தில் வந்தால் அப்படி தான் மைக் இவள் கண்களுக்கும் தெரிவாள்…
ஆனால் என்ன இங்கு ஹாஸ்டலில் இருக்கும் பொழுது மட்டும் ஏனோ தானோ என்று அசல் பட்டிக்காடு போலவே இருப்பாள், காலேஜ் போகும் பொழுது மட்டுமே சுடிதார் போட்டு செல்வாள், அதிலும் இவள் காலில் கிடக்கும் கொலுசு, இவள் நடக்கும் பொழுது வரும் சத்தம் அப்படியே மோகினி நடந்து வரும்பொழுது உள்ள சத்தம் போலவே இருக்கும், முதலில் இவளை நிறைய பேர் கேலி செய்யவும், யாரையும் கண்டுக் கொள்ளாமலே இருப்பாள், ஜிக்கி தான் இவளுக்கு பதிலாக அவர்களிடம் சண்டை போடுவாள். இப்பொழுது தான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மைக்கை மாற்றி வருகிறாள் ஜிக்கி…
மைக்கை பார்த்து “ மைக் நீ ரொம்ப குயூட்டா இருக்க.. ஆனால் ஒண்ணு உன் டிரெஸ்ஸிங் சென்ஸ் மட்டும் கொஞ்சம் மொக்கையா இருக்கு, அப்படியே உன் கொலுசும் மாத்தி உன் மாமா முன்னாடி நின்னா அவருக்கு ரொம்ப பிடிக்கும், நாளைக்கு ஷாப்பிங் போய் உனக்கு தேவையான எல்லாம் வாங்கலாம் இப்போ கவலை படாம இரு ” என்று கூறிஅவளை தன் மடியில் படுக்க வைத்து ஆறுதலாக தலையை தட்டி விட்டுக் கொண்டு கெளதம் போட்டோவையே வெகுநேரம் வெகு வெகு நேரம் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள்ஜிக்கி…
இதற்கிடையில் வர்ஷிக் அவன் மனைவியிடம் போன் மூலமாய் அவள் மனதில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் குடியேறி வந்தான்…. அவன் ஒரு நாள் போன் பேசவில்லை என்றாலும் அவள் அவனை தேட ஆரம்பித்தாள்.. அவன் வேலை விஷயமாக எகிப்த் சென்று திரும்பி வர நாள்கள் அதிகமாகி கொண்டே வந்தது…
கௌசிக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அவன் ஷதாஷியை தேடினான்… அவன் இன்னும் வாழ்கையை ஆரம்பிக்கவில்லை.. ஆனாலும் எல்லாத்துக்கும் அவளை தேடினான்.. அவனுக்கு அவள் எப்பொழுதும் தேவை என்று உணர்த்திக் கொண்டே இருந்தான்….
அவன் அப்பா ஆசைகிணங்க அவன் அந்த வேலையை விட்டு விட்டு இப்பொழுது சியோராவுடன் ஆபீஸ் வருகிறான்… கூடவே இனி சஜினா ஆபிஸ் கவனிப்பதும் அவர்கள் வேலையே. அது தான் சியோரா அவனை அவர் கூடவே அழைத்துக் கொண்டார்…
அதே நேரம் கௌதமும் வந்து சேர்ந்தான்.. வந்ததும் அவன் அப்பாவிடம் அங்கு நடந்ததை எல்லாம் கூறினான்… அவன் சொல்வதை எல்லாம் பொறுமையாக கேட்ட சியோரா “ டேய் கெளதம் விடுடா. எல்லாம் பாத்துக்கலாம், இப்போ அந்த பொண்ணு அங்க இல்ல தான… அவா அங்க வர நேரம் இங்க நாம அழைச்சுட்டு வந்துருவோம்.. நான் நம்ம டிடெக்டிவ் கிட்ட சொல்லி இருக்கேன். அவள் அந்த ஊருல காலெடுத்து வைத்ததும், நாம அழைச்சுட்டு வந்து விடுவோம்” என்று கூறினார்…
அவர் சொல்வதும் அவனுக்கு சரி என்று படவே அதன் பிறகு அவன் வேலையை பார்க்க ஆரம்பித்தான்… அதன் பிறகு அவர்களுக்கு எதை பற்றி யோசிக்கவும் நேரம் இருக்கவில்லை…ஆனால் அடிக்கடி அவளின் “ மாமா ” என்ற வார்த்தை அவன் மனதில் வந்து மோதியது.. RK ஆபிஸ் இவர்களுடன் இணைப்பதில் அவர்களுக்கு நேரம் சரியாகவே இருந்தது…
வர்ஷிக் வேலை முடிந்து அவனும் இங்கு வந்து விட்டான்… அவனுக்கு கொஞ்சமே கொஞ்சம் பிடிவாதம் உண்டு அது தான் வந்ததும் மையூரியை அழைத்துக் கொண்டு அவன் வீடு நோக்கி சென்றான்… சத்ரியா அவளை விடவே இல்லை.. ஆனால் வர்ஷிக் அவரிடம் எது எல்லாமோ பேசி அடிக்கடி வருகிறோம் என்று கூறி கிளம்பி விட்டான்…
இன்னும்5 நாளில் வர்மா திருமணம், கௌசிக், மையூரி வரவேற்பு என்ற நிலையில், அவர்களை வேலைகள் மூழ்கடித்துக் கொண்டு இருந்தது..
அதே நேரம் கோட்டைநல்லூர் ஊரில் இருந்து 2 குடும்பம் ஊரை காலி செய்துக் கொண்டு கிளம்பினார்கள் பக்கத்துக்கு ஊருக்கு… இந்த ஒரு மாதமாக வீட்டில் இருக்க முடியவில்லை எங்களால் இனி இந்த ஊரில் இருக்க வேண்டாம் என்று கிளம்பிவிட்டனர்… அதிலும் இன்னும் ஒருவாரத்தில் வந்து நிலத்தை கோவில் பெயருக்கே எழுதி கொடுத்து விடுவோம் என்று கிளம்பினார்கள்.. இச்செயலை ஒருவிதமாக பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள்கோட்டை.. அவள் நினைத்தால் அவர்களை தடுத்து நிறுத்த முடியும். ஆனால் அதை அவள் செய்ய எண்ணவில்லை…. எண்ணவில்லை என்பதை விட அவளுக்கு பிடிக்கவில்லை..
ஆனால் சத்ரியனால் இதை பார்க்கமுடியவில்லை… சுவர் இடிந்து விழுந்தது நல்லதுக்கு என்றே எண்ணினார். ஆனால் கோட்டை கட்டிஇந்த ஊரை பாதுகாத்து வந்தாள் கோட்டைத்தாய்.. ஆனால் அவள் கட்டிய சுவர் இடிந்து விழுந்ததில் ஊரில் இருந்த மக்கள் வெளியேறியதை அவரால் எப்படி எடுத்துக் கொள்வது என்று தெரியவில்லை..
மீண்டும் அந்த மதில் கட்டினால் போன மக்கள் திரும்பி வருவார்களா என்று தெரியவில்லை, ஆனால் அந்த சித்தர் சுவர் இடிந்தது நல்லதுக்கே என்று கூறினார்… இப்படி மக்கள் வெளியில் செல்வது நல்லதா?கெட்டதா? என்று யோசித்துக் கொண்டு இருக்கும் நேரம் போன் அழைக்கவே எடுத்தார் சத்ரியன்…
அதில் கோவில் பணி முடிந்ததும் கோட்டைத்தாய்க்கு விழா எடுக்க எண்ணி நாள் குறித்து தர கூறி இருந்தார்.. இன்னும் 2 மாதத்தில் நல்ல நாள் இருப்பதாக கூறினார் அந்த ஜோசியர்…
அதை உடனே மைத்ரேயிக்கு அழைத்து கூறினார் சத்ரியன்.. அவளுக்கு சந்தோசம் கூடவே அவளும் வருவேன் என்று அடம் பண்ணவே அவளை கண்டிப்பாக வர கூடாது என்று கூறி விட்டார்.. அப்படியும் அவள் வந்தால் “ தான் எங்கோ சென்று விடுவேன் “ என்று மிரட்டி கூறியதால் அழுகையோடு “ சரி ” என்று உடனே கோபத்துடன் அழைப்பை நிறுத்தி விட்டாள்..
அதன் பிறகு சத்ரியன் எவ்ளோ அழைத்தும் போன் எடுக்கவே இல்லை… சரி நாளைக்கு பார்த்து கொள்ளலாம் என்று எண்ணி மேலும் அவளை அழைக்கவே இல்லை சத்ரியன்..அந்த நேரம் அவளுக்கு அவளின் அக்கா நினைவு வந்தது… அவள் நினைவு இவளுக்கு கண்ணீரை வரவைத்தது.. இவளின் கண்ணீரை பார்த்து ஜிக்கி தான் அவளை சமாதான படுத்திஇருந்தாள்….
மைத்ரேயிக்குஎல்லாமுமாக இருந்தாள் ஜிக்கி… மைத்ரேயி துக்கம், சிரிப்பு எல்லாமே அவளின் ஜிக்கி தான்…
இன்று விடுமுறை நாள் ஷாப்பிங் செல்லலாம் என்று ஜிக்கியும், மைத்ரேயியும் கிளம்பிக் கொண்டு சென்றனர்… அதே நேரம் கெளதம் வீட்டில் எல்லாரையும் அழைத்துக் கொண்டு ஷாப்பிங் வந்தான்…
ஜிக்கியும், மைத்ரேயியும் சென்ற அதே காம்ப்ளெக்ஸ் சென்றான். அங்கு மைத்ரேயிக்கு உள்ளுணர்வு ஏதோ உணர்த்தியது கண்களை அங்கும் இங்கும் சுழல விட்டுக் கொண்டே வந்தாள். ஜிக்கி என்ன என்று கேட்டதற்கு “ ஒன்றும் இல்லை ஜிக்கி ” என்றுகூறி அவளுடன் நடந்து சென்றாள்…
மைத்ரேயியும், ஜிக்கியும் முன்னால் நடக்க அவர்களுக்கு பின்னே கெளதம் எல்லாரும் நடந்து வந்தனர்.. எதேச்சையாக திரும்பிய ஜிக்கி கௌதமை பார்த்துவிட்டாள்.. பார்த்து ” மைக் ” என்று அழைத்தாள்.. ஆனால் அவளின் மைக்கோ அவளின் மாமா நினைவில் எங்கோ பறந்துக் கொண்டு இருந்தாள் ஜிக்கி அழைத்ததை அவள் கவனிக்கவே இல்லை…
அவளின் மைக் எந்த ரியாக்க்ஷனும் காட்டவில்லை என்றதும், அவள் முகம் நோக்கி திரும்பினாள் ஜிக்கி… மைக் இருப்பதை பார்த்து விட்டு மைக் என்று அவளின் கையை தொட்டு உலுக்கிய ஜிக்கி அவளின் பின்னே கையை காட்டினாள்.. அந்தோ பரிதாபம் யாரும் அங்கு இல்லை..
திரும்பி பார்த்த மைக் அவளை பார்த்து “என்ன ஜிக்கி” என்று கேட்கவும்,
அவர்களை காணவில்லை என்றதும், சமாளித்துக் கொண்டு “வா நாம அந்த பக்கம் செல்வோம் ” என்று கெளதம் சென்ற பக்கமே அழைத்து சென்றாள் ஜிக்கி…
உயிர் எடுப்பாள்….
கோட்டைநல்லூரை விட்டு எல்லாரும் கிளப்பி விடுவார்களா?? கௌதமை மைத்ரேயி பார்ப்பாளா? அதற்குள் ஜிக்கி ஏதாவது செய்வாளா?? சித்தர் கூறியது நடக்குமா?? இயற்கை அன்னை என்ன எண்ணியிருக்கிறாள்?? இப்படி பல கேள்விகளுடன் உங்களுடன் நானும்…

Arthy Ravi’s Vilagiduvena Idhayamei – 10


ஆர்த்தி ரவியின் “விலகிடுவேனா இதயமே?”

அத்தியாயம் 10

நேன்சிக்குள் ஒரு தாக்கத்தைத் தந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதைப் பற்றிப் பார்த்திக்கு ஒரு க்ளூ கூட இருக்கவில்லை. சாதாரணமாக எப்போதும் போல் இருந்தான். சுற்றுப்புறத்தைக் கூர்ந்து நோக்க எந்தவொரு காரணமும் இல்லையல்லவா?

அந்த விமானத்தில் ஜஸ்ட் ஒரு பயணி அவன். இதோ, விமானம் தரையைத் தொட்டு விட, இன்னும் சில நிமிடங்களில் இப்பயணம் முடிந்து விடும். பிறகென்ன? இச்சூழல் மனதில் கூட நிற்காது.

தன்னை முற்றிலும் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருக்கும் உயிர், மனைவியவளை எதிர்நோக்கியே அவனின் மனதும் எண்ணங்களும்.

பார்த்திபனின் மனதை எப்படி நேன்சி அறிவாள்? இப்படி ஒரு சூழலில் இருவரையும் அருகில் இழுத்து வந்தது எதுவோ? விதி! பல சமயம் நமது ப்ளேம் விதியை நோக்கித் தானே!

இந்த நேன்சி எந்தளவு பார்த்திபன் ~ ப்ரியதர்ஷினி வாழ்வில் வரப் போகிறாள் என்பதுவும் அந்த விதியினிடத்திலோ? பார்த்திபனையும் நேன்சி அறியாள். அவன் பின்னணியும் அவள் கருத்தில் இல்லை. பிறகு விதி என்ற ஒன்று அவள் நினைவில் ஏன் வரப் போகுது?

இப்போது நேன்சியின் கண்ணுக்குப்பட்டது ஒன்று தான். ஹி இஸ் அட்ராக்டிவ். ஐ லைக் ஹிம்! மைட் கெட் கிரேஸி அபௌட் ஹிம்!

ஒரு பயணம் வந்தவள், இடம் பொருள் விளைவு எனப் பார்க்காமல் தன் மனதை மெல்ல மெல்ல அலைபாய விட்டு விட்டாள். அவள் அளவில் அதில் எந்தக் குற்றமும் இல்லை. இப்போது வரை தன்னைக் கவர்ந்து இழுக்கும் ஒருவன்… அவன் விழிகளுக்குத் தன்னைத் தெரியவில்லை என்ற விசயம் மட்டுமே மிகப் பெரிதாகி அவளைத் தூண்டி விட்டு விட்டது.

தற்செயலாகப் பார்த்தியின் பார்வை இவள் மீது பட்டு இருந்தால் கூடப் போதும். நேன்சி திருப்தி அடைந்திருக்க வாய்ப்பு இருக்கு. ஆனால், அப்படி நடக்கவில்லையே!

அவளின் பிடிவாதம், ஆர்வக் கோளாறு, பார்த்திபன் மேல் தெறித்துக் கொண்டிருக்கும் ஈர்ப்பு என யாவும் அவளை ஒரு வித போதைக்குள் தள்ளியது. அந்நேரம் கொஞ்சமாவது ஆழ்ந்து சிந்தித்திருந்தால் சற்று நிதானப்பட்டிருப்பாள்.

அந்தளவு புத்திக் கூர்மையுள்ளவள் தான் நேன்சி. இல்லையென்றால் அமெரிக்காவின் முன்னோடித் தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தின் சிறப்புச் செய்தியாளராகப் பணி புரிய முடியுமா? அதுவும் நியூயார்க் நகரத்தில்!

ஓர் உடனடி எதிரொலி தான் அவளின் தற்போதைய மனநிலை. மனித மனம் தானே! சுய கட்டுப்பாடு இல்லையெனில் அம்மனம் எவ்விதமும் சரியலாம். சறுக்கவும் செய்யும்.

இவன் யாரோ எவரோ. முதலில் ஓர் அறிமுகம் செய்து கொள்வோம் என நேன்சி நினைக்கவில்லை. தனி நபருக்குப் பஞ்சமில்லா சுதந்திரத்தை அள்ளித் தந்துள்ள மண்ணில் கால் பதித்ததும் இவளிடம் கொஞ்சநஞ்சம் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும் தமிழ் பண்பாடு எங்கோ எங்கோ பறந்து போனது.

விமானத்தினுள் வைத்துப் பார்த்திபனை அப்ரோச் பண்ணும் முன், அவன் மிக விரைவாக விமானத்தை விட்டு வெளியேறி இருக்க, நேன்சி அவனை விட்டு விடாமல் பின் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தாள். அவன் வேகத்திற்கு ஈடு கொடுக்க முடியவில்லை இவளால். அத்தனை வேக நடை அவனிடம்.

ஓடிப் போய்ப் பிடிக்க முடியுமா? பீக் டைம் வேறு. அடுத்தடுத்து விமானங்கள் தரை இறங்கிக் கொண்டு இருக்க, அவற்றிலிருந்து உதிர்ந்த பயணிகள் எல்லோரும் குடியேற்றம் / வருகை பதிவு மற்றும் சுங்கச் சோதனை நோக்கி விரைந்து கொண்டிருந்தனர்.

கூட்டம் அதிகமாக இருந்ததால் அவ்விடத்தில் பார்த்திபனைத் தவற விட்டாள் நேன்சி.

அமெரிக்கா வந்ததும் ஒரு விதக் கலவையான உணர்வுகள் ஆட்கொள்ள, பார்த்திபனிடம் அமைதியுடன் சிந்தனையும் குடி வந்திருந்தது. இமிக்ரேஷன் செக் முடித்து, பேகேஜ் க்ளைமில் தனது உடைமைகளைக் கைப்பற்றிக் கொண்டு, கஸ்டம்ஸ் செக் முடித்து வெளி வந்தான்.

நேன்சிக்கு அனைத்து ஃபார்மாலிட்டீஸூம் விரைவில் முடிந்தது. அவளிடம் கேரி ஆன் லக்கேஜ் மட்டுமே!

பார்த்திபன் ஒரு டிராலியில் பெரிய பெட்டிகள், சிறிய பெட்டி, லேப்டாப் அடங்கிய பேக்பாக் எனத் தள்ளிக் கொண்டு வந்தான். வெளி நாட்டு வருகை வாசலை விட்டு வெளியே வந்ததும் ஆழமான மூச்செடுத்துச் சுவாசித்தான்.

அப்போது அவனுக்குத் தெரியவில்லை, இனி அடிக்கடி தனக்கு மூச்சு முட்டிப் போகும் நிலை வரப் போகிறதென.

மனைவி இருக்கும் ஊரில் கால் பதித்ததாலா என்னவோ, தன் சுவாசத்தில் புத்துணர்வை உணர்ந்தான் பார்த்திபன். இதழில் புன்னகையின் மலர்வு வர, அவன் தோற்றப் பொலிவு இன்னும் கூடியது.

இளமாறன் எங்கிருக்கிறான் என அழைத்துக் கேட்பதற்காகத் தன் தொடுபேசியை இயக்கி, அதில் ஒன்றினான்.

மிகச் சரியாக அந்நொடி, புயல் வேகத்துடன் வந்து பார்த்திபனை இறுக்கமாக அணைத்திருந்தாள் நேன்சி! அத்தனை நேரம் அவனையே ரசித்திருந்தாள் போலும். துள்ளலுடன் தான் அவனருகே வந்திருந்தாள்.

பார்த்திபனுக்குச் சட்டென்று எதுவும் புரியவில்லை. தன்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என உணரும் முன்பே, தன்னிச்சையாக அவளைத் தள்ள முயன்றான். ஏனென்றால், அத்தொடுகை தன் மனைவியினது அல்ல என்பதை நொடியில் மிகத் தெளிவாகவே உணர்ந்திருந்தான்.

ஆனால், அதற்குள் நேன்சி அவன் மேல் தன் ஈர இதழ்களைப் பதித்திருந்தாள்! கன்னத்தை நோக்கி எட்டிப் போனவளுக்குப் பம்பர் பரிசாகப் பார்த்திபனின் உதடுகளே கிட்டி விட்டன!

இந்த இடத்தில், தன் பிழையின்றிப் பிழையாகினான் பார்த்திபன்!

ஏற்கெனவே தன் வாழ்வில் தீர்க்கப்படாமலே நிற்கும் விசயம் மலை போலிருக்கும் போது, இன்னும் என்னென்ன வந்து சேர்ந்து கொள்கிறது என உள்ளே அவன் மனது அலறியது நிச்சயம்! நொடிகளிலேயே!

ஆம், அவன் என்னவோ தன்னை அணைத்திருந்த பெண்ணை உடனே ஒதுக்கி விடத் தான் முனைந்தான். நேன்சி ஒட்டி இருந்த பக்கம் தலையைத் திருப்பிச் சற்று பின்நோக்கிச் சாய்ந்தவன், அவளைப் பிரித்து எட்ட நிறுத்தும் முன், அத்தனையும் முடிந்து விட்டிருந்தது.

நேன்சி ராய்… நியூயார்க் செய்திகளில் வருபவளை நிச்சயம் பலர் அறிவர். பார்த்திபன் சற்று ஓரமாக நின்றிருந்ததால் இந்நிகழ்வை நிறையப் பேர் கண்டிருக்கவில்லை. கண்ட சிலரும் சாதாரணம் போல விலகி நடந்தனர், கடந்து சென்று கொண்டிருந்தனர்.

அமெரிக்காவைப் பொறுத்த வரை இப்படி முத்தம் கொடுப்பதும் கட்டிப் பிடிப்பதும் மிகச் சகஜமான விசயங்கள் தானே? லிப் லாக் செய்து கொண்டு, மிக ஆழ்ந்த எச்சில் முத்தங்களில் மூழ்கி இருப்பவர்களும் கூடப் பொது இடங்களில் காணப்படுவர்.

பெரிய நகரங்களில் இத்தகைய விசயங்கள் பல நடக்கலாம். நின்று கவனிக்க யாருக்கு நேரம் இருக்கிறது?

இப்போது அரங்கேறியது, ஆப்டர் ஆல் ஒரு ஜென்டில் டச்! இச்செயல் ஒரு பொருட்டே அல்ல மக்களுக்கு. அதுவும் விமான நிலையத்தில் பிரிவு, சந்திப்பு என நிகழும் போது அணைப்பும் முத்தமும் வெகு சகஜம்.

ஆனாலும் அவர்களுள் ஓரிரு நபர்கள் தங்கள் மொபைலில் முத்தக்காட்சியைச் சுவாரசியமாகப் படம் பிடித்துக் கொண்டு போனார்கள். மிகத் தற்செயலாக, எந்தப் பெரிய நோக்கமும் இல்லாமல் இப்படி எடுக்கப்படும் வீடியோக்கள் தான் வைரலாகப் பரவுவது.

அப்படி வீடியோ எடுத்தவர்களும் அடுத்து அங்கே நிற்கவில்லை. பிஸியான உலகில் பொறுமைக்குப் பஞ்சமாகிப் போயிற்று!

அவளைத் தள்ளி நிறுத்தி இருந்த பார்த்திபன், முதலில் தன்னைத் தாக்கிய அதிர்ச்சியிலிருந்து வெளி வந்திருந்தான். நேன்சியைப் பார்த்து அச்சூழ்நிலையையும் நொடிகளில் கிரகித்தவனின் முகத்தில் அக்குளிரிலும் அணலலை வீசிக் கொண்டு இருக்கையில்,

நேன்சி தான் நினைத்ததை முடித்து விட்டு, “ஹாய் ஹேண்ட்ஸம்! ஐ குடிண்ட் ரெசிஸ்ட்!” என்று விரிந்த புன்‍னகையைச் சிந்தினாள்.

அவளின் விழிகளில் வந்திருந்த பளபளப்பு, ஒரு பெரிய சாதனை புரிந்த மகிழ்ச்சியைக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது.

நேன்சி பேசிய வார்த்தைகள் ஏற்கெனவே பார்த்திபனின் கோபத்தை உச்சத்தில் கொண்டு போயிருக்க, அவளின் விழிகளில் வந்திருந்த பளபளப்பில் கொதிநிலையில் நின்று கொண்டிருந்தான்.

எப்போதும் பெண்களை மிக மரியாதையாக நடத்திப் பழக்கப்பட்டவனுக்கு, நேன்சியின் நடத்தை வெறியை வரவழைத்து இருந்தது. அவளை நோக்கித் தன் கையை நீட்டியே விட்டான்.

நேன்சி அப்படியே அரண்டு போய் ஸ்தம்பிக்க, அந்நேரம் சரியாக இளமாறன் இவர்கள் அருகே ஓடி வந்திருந்தான். வந்த வேகத்தில் பார்த்திபனையும் கைப் பிடித்து நகர்த்தி விட்டான். அதனால் நேன்சி நொடியில் தப்பினாள்.

பார்த்திபன் பேசியில் அழைக்கும் போதே பார்வை வட்டத்திற்குள் தான் நின்றிருந்தனர் அந்த இருவரும்! ஒருவன் இளமாறன் தான். மற்ற நபர்?

இளமாறனும், அவன் அருகிலேயே நின்றிருந்த இன்னுமொரு ஜோடி விழிகளுக்குச் சொந்தக்காரியும் நடந்தது அனைத்தையும் விழி தெரிக்கப் பார்த்திருந்தனர்.

பார்த்திபனும் இருவரையும் அப்போதே பார்த்திருந்தான். இளமாறன் அருகே நின்றிருந்தவளைக் கண்டு பெரிதாக ஷாக்கெல்லாம் இல்லை. அவளைக் கண்டு ஜஸ்ட் ஒரு யோசனை ஓடியது.

அந்த யோசனையோடு தன் புருவங்கள் சுருங்க நின்றிருந்த போது தான் நேன்சி வந்து அவனை அப்படி வெறி போல அணைத்துக் கொண்டது.

தன்னைப் பிடித்து நகர்த்திக் கொண்டிருக்கும் இளமாறனை, “டேய்! என்னை விடு! இவளை ஒரு அப்பு அப்புனாத்தேன் இதே தப்பை இன்னொரு தடவை செய்ய மாட்டா! செய்ய மாட்டா என்ன, இப்படியொரு யோசனையே வரக் கூடாது!

என்னவொரு கொழுப்பு? இப்படியா வந்து மேலே விழுவது? ச்சீ அசிங்கம்! யாரோ எவனோன்னு ஒரு யோசனை வேண்டாம்?” எனத் திமிறிக் கொண்டே கடுப்புடன் மொழிந்தான்.

தமிழ் நன்றாகத் தெரியும் நேன்சிக்கு. பார்த்திபனின் கோபம் கண்டு அவளுக்கு மிகவும் சங்கடமாகிப் போக, அவனின் வார்த்தைகள் அவளை மேலும் பதம் பார்த்தன. விழிகள் கலங்கின. உதடுகளை அழுத்திக் கொண்டு கண்ணீரை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

“ஆமா அவ உன் சொந்தம் பாரு! நீ அடிச்சதும் திருந்திரிரப் போறா… அவ யாரோ எவரோ! லூசுத்தனமா வந்து கட்டிப் பிடிச்சுட்டா. லூசுத்தனமா என்ன லூசே தான். இல்லைனா உன்னை வந்து கட்டிப் பிடிப்பாளா? இத்தனை கூட்டத்தில் வேற எவனுமே அவ கண்ணுக்கு அழகா தெரியலை போல. வீணா வந்து வினையை வாங்கிக் கட்டணும்னு இன்னைக்கு அவ ராசிபலன்ல இருக்கும்.”

நிலமையைச் சுலுவாக்கித் தன் நண்பனைச் சாந்தப்படுத்தவே இளமாறன் இவ்வாறு சொல்லியது.

நேன்சி மிகவும் அவமானமாக உணர்ந்தாள். அவளின் செயல் என்ன பெரிய குற்றமா, இவர்கள் இப்படிப் பேச? பிடிக்கவில்லை என்றால் உதறி விட்டுட்டுப் போக வேண்டியது தானே? இப்படித் தான் அவளின் எண்ணம் போனது. அவளின் செயல் என்ன பெரிய பாதிப்பைக் கொடுக்க முடியும்? கண்ட்ரி ப்ரூட்ஸ்!

உணர்ச்சி வேகத்தில் கால்கள் ஊன்றிப் போய் நகர மறுத்தன. தன்னை லூசு எனச் சொன்ன மற்றவனை முறைத்தபடியே நின்றிருந்தாள்.

“விடுடா மாறா! இந்தியப் பெண் இவள். பார்த்தா தமிழ் பொண்ணு மாதிரி வேற இருக்கா.”

நேன்சியின் புறம் திரும்பிய பார்த்திபன், “ஆர் யூ ஃப்ரம் தமிழ் நாடு?” எனக் கேட்டான்.

“ஆமாம்!”

அவள் தலையாட்டவும், “நான் என்ன பப்ளிக் ப்ராப்பர்டியா கண்டவங்க வந்து கட்டிப் பிடிச்சு முத்தம் வைக்க? ஹாங்! இதே இதை நான் உனக்குச் செஞ்சிருந்தா இல்லை வேற பொண்ணுக்கு செஞ்சிருந்தா? நீ பப்ளிக் வுமன் ஹராஸ்மெண்ட்னு உங்க டி. வி சேனல்ல பெரிய செய்தியா ஓட விட்டு, என்னைக் கிழி கிழின்னு கிழிச்சு உள்ள தூக்கி வச்சு இருப்ப இல்லையா?” எனக் கேட்டுக் கோபத்துடன் முறைத்தான்.

‘இவனுக்கு நான் டி. வி நியூஸ் ரிப்போர்ட்டர்ன்னு தெரியுமா?’

“என்ன முழிக்கிற? உங்க நியூஸ் சேனலை ஃபாலோ பண்றேன். உன் டீடெயில்ஸ் தெரியாதுன்னாலும் நம்ம நாட்டுப் பெண் ன்னு தெரியும்.”

“சாரி!”

“இதை ஒன்னு சொல்லி விடுவீங்க. ஹஹ்! நீ சாரி சொன்னாலும் நடந்தது மாறிடாது! எந்த ஒரு செயலை செய்யும் முன் யோசிக்கணும். உன் செயலுக்கான கான்சிக்குவன்சஸ் என்ன மாதிரி இருந்தாலும் நானும் அவற்றை நாளைக்குச் சந்திச்சாகணுமில்ல?

நம்ம எந்த நாட்டுக்குப் போனாலும் அங்க இருக்கும் சூழ்நிலைக்கு அடேப்ட் ஆகிக்கணும்ங்கிற உண்மை தான். ஆனால், நம்ம பண்புகளையும் ஒழுக்கங்களையும் விட்டுடக் கூடாது நேன்சி! புரிஞ்சுதா?”

நேன்சி எந்த விதமான உணர்வையும் காட்டவில்லை. அவளுக்குப் பார்த்திபன் சொன்னவை எல்லாம் புரிந்தது. இன்னுமொன்றும் புரிந்தது. அவன் தன் டைப் இல்லை. லுக்ஸ், அட்ராக்‌ஷன்ஸ் என்பது வேறு. ரியால்டி என்பது வேறு என்பது மிகத் தெளிவாகவே புரிந்தது.

இருவருக்கும் பொதுவாக ஒரு தலையசைப்பைத் தந்துவிட்டு நேன்சி விடுவிடுவென விரைந்துச் சென்றாள்.

“ஏன்டா, இதென்ன நம்ம ஊரா? நீ பாட்டுக்குக் கையை ஓங்கிட்ட? அவ மேல் கையை வச்சிருந்தா பெரிய சீனாயிருக்கும். உன்னைத்தான் கேள்வி கேட்பாங்க. அவ கட்டிப் பிடிச்சது இங்க தப்பா தெரியாது மச்சான்.”

“திரும்பத் திரும்ப அதையே சொல்லிக்கிட்டு! வாயை மூடிட்டு வாடா. என் பொண்டாட்டியைப் பார்க்கணும். கிளம்பு!”

மனைவியின் இமையோரமே சரிந்து கிடப்பவன் பார்த்திபன். நேன்சி கொடுத்திருந்த முத்தமும், அவளின் மொத்த அங்கங்கள் தன் மீது பட்டு விட்ட அணைப்பும், என்றுமே அவனால் ஜீரணிக்க முடியாத ஒன்று. ப்ரியா என்ன சொல்வாள் என்பதைவிட இவனுக்கே ஒவ்வாவமையாக இருக்க, எரிச்சலின் உச்சத்தில் இருந்தான்.

இருவரும் நடக்க, இப்போது அவள்… ரச்சனா… இளமாறன் அருகே முதலில் காணப்பட்டவள், இவர்களுக்கு வெகு அருகில் நின்று கொண்டிருந்தாள்.

“பார்த்தி, ரச்சிடா. அங்க நிக்கிறா பாரு!’

“சோ வாட்?”

“டேய்! உனக்காகத் தான் ரொம்ப நேரமா வெயிட் பண்றா.”

இளமாறனை நோக்கித் திரும்பிய பார்த்திபன் மிகக் கூர்மையான பார்வையைச் செலுத்த,

“என்னடா இப்படிப் பார்க்கிற? நானுமே அவ கிட்ட டச்ல இல்லை. தற்செயலா இப்ப இங்கனகுள்ள வச்சுத்தேன் பார்த்தேன். இந்தியா போறாளாம். அவளுக்கு மேரேஜ் ஃபிக்ஸ் ஆகியிருக்காம். மாப்பிள அங்க…”

“நிறுத்துறயா? நீ வந்தா வா! இல்லை நான் போய்க் கிட்டே இருப்பேன். நீ இருந்து ஊர் கதையெல்லாம் கேட்டு முடிச்சு, வழி அனுப்பிட்டு உன் இருப்பிடம் பார்த்து போயிரு! என்னைய பார்க்க கீக்க வந்துறாத!”

இளமாறனைக் கடுப்பி விட்டு விர்ரெனப் பார்த்திபன் வெளியேறிப் போயே விட, இவன் தான் ரச்சனாவிடம் சொல்லி விடைப் பெற்றான்.

“உன் ப்ரண்ட் மாறவே இல்லைல இளமாறா. இன்னும் அதே திமிர்! அதே கோபம்! அகந்தை!”

இகழ்ச்சியாக இதழைச் சுழித்த ரச்சனாவுக்குப் பதில் கொடுக்கப் போனவன், நிலமையை எண்ணி அவசரமாகப் பார்த்தியைப் பிடிக்க ஓடினான் இளமாறன்.

ரச்சனாவுக்கு இன்னும் பார்த்திபன் மேல் கோபம் இருந்தது.

பார்த்திபன் இவளை எல்லாம் சட்டை செய்கிறவனா? ஹூம்!

காரில் தன்னருகே அமர்ந்திருந்த பார்த்திபனிடம் வாயைக் கொடுக்காமல் கப்சிப்பென ரோட்டில் மட்டும் கவனம் செலுத்தினான் இளமாறன்.

ப்ரியதர்ஷினியின் ஜாகையும் வந்து விட, பெட்டிகளை வாசலில் இறக்கி வைத்து விட்டுப் போய் இடத்தைத் தேடி ஸ்ட்ரீட் பார்க்கிங் செய்து விட்டு வந்தான் இளமாறன். பார்த்திபன் அதுவரை கீழேயே காத்திருந்தான்.

இருவரும் லக்கேஜ்-யை எடுத்துக் கொண்டு பதினேழாம் தளத்தில் இறங்கி, அந்த வீட்டின் டோர் பெல்லை அழுத்த…

இளமாறன், பார்த்திபனை முன் விட்டுச் சற்றுத் தள்ளி தான் நின்றிருந்தான். சில நொடிகளில் கதவைத் திறந்தாள் ப்ரியா. சந்தித்த அந்நொடியில் அங்கு அதிகம் அதிர்ந்தது யார்?

Trending

error: Content is protected !!