Aji Pavi

114 POSTS 127 COMMENTS

Ennai Ko(Ve)llum Vennilavei – 25

View Fullscreen

Ennai Ko(Ve)llum Vennilavei – 24

~24~

நாளுக்கு நாள் ஆதிக்கின் கவனம் தொழிலில் மெருகேறி விகாஷின் நிறுவனம் உலகமெங்கும் தனது முத்திரையைப் பதிக்க, இவை அனைத்திற்கும் காரணமான ஆதிக்கு தனது தொழில் நிலைகளில் இருந்து சிலவற்றைப் பிரித்து கொடுத்தவன் அவனுக்கான தொழிலை தனியாய் பார்த்து கொள்ள வழி செய்தான்..

ராஜிற்கும் இதே போல் விகாஷ் செய்ய நினைக்கும் போது, “வேணாம் சார் நான் அண்ணா கூட இருந்துப்பேன்..” எவ்வளவு சொல்லியும் மறுத்துவிட்டவன் தனது வேலையை ஆதிக்குடனே தொடர்ந்தான்..

ஆதிக், ராஜை அழைத்துப் பேசியதில் இருந்து ரேகாவிடம் இயல்பாய் பேசத் துவங்கியவன் அவளுடன் இப்போதெல்லாம் காதலாய் நெருங்கினான்..

ஆனால் ஆதிக்கின் வாழ்வு சரியான பின் தங்களது வாழ்வைத் தொடங்குவதில் தம்பதியினர் இருவருமே உறுதியாய் இருந்தனர்..

அன்று முக்கியமான டென்டர் ஒன்றை எடுக்க நேரில் சென்ற ஆதிக் அமைதியாய் ஒரு இருக்கையில் அமர்ந்து கொள்ள, அவனுக்கு எதிர் வரிசையில் N.M குரூப் ஆப் கம்பெனிஸின் முதலாளியான திலீபனும் அமர்ந்திருந்தான்..

பல வருட கசப்பு இருவருக்குமே உண்டு..அப்போது விகாஷிடம் வேலை செய்வதால் டென்டர் எடுக்க வரும் போது ஏற்பட்ட மோதல் இப்போது வரையிலும் தொடர்கிறது..

டென்டர் தொடங்கும் போது எப்படி ஆதிக் இருந்தானோ அதே போல் தான் அவனுக்குச் சாதகமாய் அமையும் போதும் அதே பாவனை தான் கொடுத்தான்..

ஆனால் இந்த ஆறு மாதமாய் தோல்வி என்ற ஒன்றை மட்டும் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் திலீபனுக்கு இயல்பாய் இருக்க முடியுமா..?

“தொழில்ல ஜெயிக்கிற உன்னால வாழ்க்கையில ஜெயிக்க முடியலையே..?” முதுகின் பின் அமர்ந்து பாவமாய் பேசும் திலீபனின் வார்த்தைகளில் ஆதிக்கின் முகம் இறுகியது..

ஆனாலும் எதுவும் சொல்லாமல் நகர முற்பட அவனது அருகே சென்று வழி மறைத்த திலீபனை ராஜ் தடுக்க முற்பட, அவனைத் தடுத்த ஆதிக்,
“விடு ராஜ்..அவர் பேசட்டும்..” அழுத்தமாய் சொன்னவன் அருகே இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்து

“நீங்களும் உட்காருங்க..” சுற்றி நின்றவர்களைப் பார்த்து சொன்னவன், கால் மேல் கால் போட்டுச் சாய்ந்து அமர
கொஞ்சமும் குறையாத அவனது திமிரின் வெகுண்ட திலீபன், “பொண்டாட்டிய வச்சி வாழத் துப்பில்லை..கால் மேல காலுக்கு ஒண்ணும் குறைச்சல் இல்லை..” சன்னமாய் முணுமுணுத்தவனின் வார்த்தை அங்கிருந்த அனைவரின் காதுகளிலும் தவறாமல் விழ, ராஜிற்கு தான் கோபம் சுறுசுறுவென ஏறியது..

தலைக்குப் பின்னே கைகளைக் கோர்த்து சாய்ந்து அமர்ந்த திலீபன், “ஆதிக் சார்..உங்களை நினைச்சா எனக்கு ரொம்ப பரிதாபமா சாரி சாரி பாவமா இருக்கு..ஒரு பிரச்சனைனு வந்தா எங்கள மாதிரி பெரியவங்க கிட்ட தீர்வு கேட்டிருக்கலாமே..” என்றவருக்கு ஆதிக் பதிலளிக்காமல் அமைதியாய் இருக்க

“ஆமாம் பத்து பொண்டாட்டி வச்சிருக்கவன் உன் கிட்ட தீர்வு கேட்காம விட்டது எங்க தப்பு தான்..” கோபத்தில் இருந்த ராஜ் வார்த்தையை விட

“பத்து பொண்டாட்டி வச்சிருந்தாலும் எவளும் என்னைவிட்டு ஓடல..ஆதுவும் கல்யாணமான அடுத்த நாளே..ஹா ஹா..இப்ப கூட ஒண்ணும் கெட்டு போகல உன் பொண்டாட்டி பெயர் என்ன சொன்ன..சரி நமக்கு எதுக்கு பெயர்…அவளை என்கிட்ட அனுப்பி வை..என்னைவிட்டுப் போகவே மாட்டா..” அவனது பேச்சில் ராஜ் எழுந்து சட்டையை பிடிக்கப் போக, அவனைத் தடுத்த ஆதிக..

“உனக்கு சாவு அவளோட அது தான் என் பொண்டாட்டியோட கையிலன்னு எழுதியிருந்தா யாரால மாத்த முடியும்…அவள் வந்ததும் கண்டிப்பா உன்கிட்ட அனுப்பி வைக்கிறேன்..சாவ பார்க்க தயாரா இரு..சரி நீ பேச வேண்டியதெல்லாம் பேசிட்டியா..? இல்ல எனக்கு வேலையிருக்கு..சோ நீ வேணும்னா ராஜ் கிட்ட என் வாட்ஸப் நம்பர் வாங்கி வாய்ஸ் மெசேஜ் அனுப்பு..” என்று இருக்கையில் இருந்து எழுந்துவன்

“ராஜ்…சார் கிட்ட சண்டை போடாம என் நம்பரை கொடுத்துட்டு வா..” சத்தமாய் சொன்னவன் பேச்சு முடிந்தது என்பது போல் வெளியேறிவிட

திலீபனை பார்த்து நக்கலாய் சிரித்த ராஜும் ஆதிக்கின் பின்னோடு சென்றுவிட்டான்..

சகோதரர்கள் இருவர் மனதும் ரணமாய் இருந்தது, ஆதிக்கின் அவமானத்திற்கு யார் வெகுமதி அளிப்பது..?

டிரைவரை தவிர்த்து தானே வண்டியை எடுத்த ஆதிக், “ராஜ் வீட்டுக்கு போ..நான் இன்னைக்கு வீட்டுக்கு வரல..எனக்கு யாரும் போன் பண்ண வேணாம்..” என்றவனின் கார் சீறிட்டு சாலையில் பாய்ந்தது..

ராஜிற்கு அண்ணனின் மனத்தில் இருக்கும் வேதனை அவனையும் தாக்க இவையனைத்திற்கும் காரணமான வேணியின் மீது கோபம் மொத்தமும் திரும்பியது..

கேட்டானா ஆதிக்கிற்கு இத்திருமணம் வேண்டுமென அவன் கேட்டானா..? என்ற எண்ணத்திலே ராஜின் கோபம் வேணியின் மீது வந்தது..

காரை வீட்டின் போர்ட்டிக்கோவில் நிறுத்தியவன், இரண்டு படிகளாய் தாவி வீட்டுக்குள் நுழைய, வேணியும் ரேகாவும் எதுவோ பேசி சிரித்துக் கொண்டிருந்தனர்..

அங்கே ஒருத்தன் அவமானம் தாளாமல் சுற்றுகிறான் இதற்கு பிள்ளையார் சுழி போட்டவர் சிரித்தால் அவனுக்குக் கடுப்பாகாதா..?

“நல்லா சிரிங்க..” கோபமான ராஜின் குரலில் என்னவென்பது போல் திரும்பி பார்த்த இருவரும் அதையே தங்களது முகத்தில் பிரதிபலிக்க

“என்ன..? என்ன ஆச்சுன்னு புரியலையா..?” வேணியின் அருகே சென்றவன் கோபமாய் கேட்க

“எதுக்கு இப்போ இவ்வளவு கோபம்..?” என்ற ரேகாவின் கேள்விக்கு அவளைத் திரும்பி பார்த்தவன்

“மூச்ச்ச்..” என ஒற்றை விரலை வாயில் வைத்துக் காட்டினான்..

“அவமானம்..நீங்க பண்ணி வச்ச கல்யாணத்துல இருந்த சந்தோஷம் எல்லாத்தையும் தொலைச்சிட்டு ஒருத்தன்
வேலை வேலைன்னு ஓடுறான்…அதைப் பத்தி கொஞ்சமாச்சும் யோசிச்சிங்களா..?” ஏற்கெனவே ஆதிக்கின் வாழ்வு இப்படி சீரழிந்ததற்கு தானே காரணம் என நினைத்திருந்தவருக்கு ராஜும் அதையே சொல்ல, நெஞ்சை அடைப்பது போல உணர்ந்தவர் ராஜை அடிப்பட்ட பார்வை பார்க்க

கோபத்தில் இருந்தவனுக்கு அவரது வெளிறிய முகம் கருத்தில் பதியாமல் போக, “அவன் கல்யாணம் பண்ணாம இருந்தா கூட சந்தோசமா இருந்திருப்பாங்க அம்மா…அவனை எல்லோரும் கல்யாணத்தை வச்சி இழிவா பேசும் போது என்னாலையே தாங்க முடியல அண்ணன் எப்படி..?” அவனது சொற்களை உள்வாங்க முயற்சித்த வேணி கண்கள் சொருகி மயங்கி விழ, சிலையாய் சமைந்தனர் ராஜும் ரேகாவும்..

காரை உட்சபட்ச வேகத்தில் பறக்க விட்ட ஆதிக்கின் நல்ல நேரமோ என்னவோ? அந்த பீச் சாலை வெறுமையாகவிருந்தது..

காரை கடற்கரை ஓரத்தில் நிறுத்தியவன் முதல் வேலையாக மொபைலை சுவிட் ஆப் செய்ய, காற்றின் வழியாக வந்த ராஜின் அழைப்பு புறக்கணிக்கப்பட்டது..

ஸ்டேரிங்கில் தலை வைத்துப் படுத்துவிட்டான் ஆதிக்..அவனுக்கு இப்படி ஒரு கேவலமான நிலை வருமெனக் கனவிலும் நினைத்திருக்க மாட்டான்..

என்ன தவறு செய்தேன் நான்..? பலமுறை அவமானப்படும் போது அவன் தன்னை தானே சுயபரீசிலினை செய்து வருகிறான்..

எதில் தவறினான் என இன்னும் அவனுக்குப் புரியவில்லை..? அவனும் விரும்பி அவளைக் கடத்தி இத்திருமணத்தை முடிக்கவில்லை..ஒரு கட்டாயத்தில் நடந்த திருமணமாய் இருந்தாலும், எந்நிலையிலும் அவ்வாழ்வை விட்டு அவன் போக விரும்பவில்லை..

வாழ்க்கையை அதன் போக்கில் வாழ மட்டுமே அவன் நினைத்தான்..அவளை எந்த வகையிலும் துன்புறுத்தியதாய் கூட அவனுக்கு நினைவில் இல்லை..

பிறகு ஏன் தனக்கு இந்தத் தண்டனை..? வேதனையின் உச்சத்தில் இருந்தவனுக்குக் கோபம் முழுவதும் மதியின் மீது திரும்பி வலுப்பெற்றது..

***

அலுவலகத்திற்குச் செல்ல நேரமாகிவிட்டதை உணர்ந்த மதியழகி அடித்துப் பிடித்து எழ, அவளை விடவும் அதிர்ந்தது அவளது அலைபேசி..

ஆறு மாதமாய் இந்த அவசரமும் தனிமையும் அவ்வப்போது எட்டிப் பார்க்கும் ஆதிக்கின் நினைப்பும் அவளுக்குப் பழகி போயிருந்தது…

அவசரத்தில் யார் என்ன என்று பார்க்காமல் அணைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு கிளம்பி தயாராகியவள் தனது பெட்டிக்குள் தலையை விட்டு எதையோ தேடத் துவங்க, அது கையில் கிடைத்த பாடில்லை..

மதியம் வந்து தேடிக் கொள்ளலாம் என முடிவெடுத்தவள், அறையை பூட்டிக் கொண்டு வெளிவரப் பக்கத்து வீட்டில் குடியிருக்கும் சுமதியும் அவளது கணவன் திலீப்பும் வெளி வந்தனர்..

மதியைப் பார்த்ததும் சுமதி, “ஹாய்ய்ய்ய்ய்..” என ஆர்ப்பாட்டமாய் சத்தமிட, எப்போதையும் போல் அவளையும் அவளது கழுத்திலிருந்த மாங்கல்யத்தையும் ரசித்து சிரித்து,

“ஹாய் சுமி..ஹாய் திலீப்..” என்றவள் இருவரையும் கடந்து தனது காரை நெருங்கியிருந்தாள்..
சுமதியும் மதியும் ஒரே அலுவலகத்தில் தான் வேலை பார்க்கின்றனர் அதனால் சுமதி மதியுடன் தான் போவதும் வருவதும்..காரில் ஏறி ஸ்டார்ட் செய்து காத்திருக்க,

லஞ் பேக்கை தனது கணவனிடம் கொடுத்த சுமதி அக்கம் பக்கம் பார்த்துவிட்டு அவனது நெற்றியில் சின்ன வெட்கத்தோடு அழுத்தமாய் முத்தம் வைத்து, “பை மாமா..” என்க

அவளது கன்னத்தில் தட்டியவன் கண்ணடித்து காரை எடுத்துக் கொண்டு செல்ல, அவனது கார் கண்ணைவிட்டு மறையும் வரையில் பார்த்திருந்த சுமதி அதன் பின்னே மதியின் காரில் ஏறினாள்..

இவர்களின் அன்பான இந்தச் சின்ன செய்கையைத் தினமும் பார்ப்பாள் மதி..அதுவும் அவளது வெட்கம் கலந்த முத்தம் அவளுக்கு வியப்பாய் இருக்கும்..

“சுமி எனக்கு உங்களையும் உங்க லவ்வையும் பார்க்கும் போது எக்ஸைட்டிங்கா இருக்கு…அவருக்கும் உங்களுக்கும் லவ் மேரேஜா..?” போகிற போக்கில் அவளது காதல் கதையை ஆவல் கொண்டு கேட்க

எப்போதும் அவள் உண்டு அவளது வேலை உண்டு எனயிருக்கும் மதி அவளாய் வந்து பேசியதும் சுமதிக்கு ஆச்சர்யமாய் இருக்க, “லவ் மேரேஜ்லாம் இல்ல மதியழகி அரேஞ் மேரேஜ் தான்..சொல்லப் போனா கல்யாணத்துக்கு முதல் நாள் தான் இவரை நான் பார்த்தேன்..” என்றாள் சுமதி

“என்னது முதல் நாள் தான் பார்த்தீங்களா..? அப்புறம் எப்படி இப்படி இருக்கீங்க..?” குரலில் ஆர்வத்தைக் கூட்டி கேட்க

“எல்லாம் லவ் தான் மதியழகி…மேரேஜ் முடிந்த அப்புறம் தான் அவரை நான் லவ் பண்ண ஸ்டார்ட் பண்ணுனேன்..” காதல் என்றதும் மதியின் சிரிப்பு இகழ்ச்சியாய் வளைய,

“ஏன் மதியழகி உங்களுக்கு லவ்னா பிடிக்காதா..?” என்றவளின் கேள்விக்கு தாராளமாய் சிரித்தாள் மதி..

“எனக்கு லவ்ல எல்லாம் இன்ட்ரெஸ்ட் கிடையாது..” சாலையில் பார்வையை பதித்து மதியழகி பேச

“அப்போ உங்க மேரேஜ்..” சுமதியின் கேள்விக்கு

“ஆமாம்..அதுக்கு என்ன..?” என்றவள் வண்டியை பார்க் செய்து தனது கை பையை எடுத்துவிட்டு வெளியேறிவிட்டாள்..

அந்தப் பேச்சை அசைபோட்ட படி நடந்து வந்த சுமதிக்கு முதல் சந்திப்பில் தனது உயரதிகாரியாய் அவளது பெயரை ‘மதியழகி ஆதிக் வர்மன்’ என்று தன்னை அறிமுகம் செய்து கொண்டதும் முதலில் அவளது கழுத்தை தான் பார்த்தாள்..

அலுவலகத்தில் நுழைந்ததும் அங்கங்கே தனது டீமை பற்றி விசாரித்தவளுக்கு மதி இந்தியாவை அதுவும் தமிழ்நாட்டை சேர்ந்தவள் என்பதில் அவ்வளவு திருப்தி..

பாலைவனத்தில் ஒரு துளி நீரைக் கண்டால் வருமே அந்தத் திருப்தி தான்..

வீடும் அவள் வீட்டின் பக்கமே இருந்ததும் கூடுதல் நிம்மதி…சுமதியாய் தான் மதியிடம் சென்று வலியப் பேசியது..

சிறிது நாட்களில் ஆதிக் வர்மன் யாரென வினவ, அவனைத் தனது கணவன் எனச் சொன்னவள் மேற்கொண்டு எதையும் அவளிடம் சொல்லவில்லை..

மதியின் இந்த குறுகிய வட்டத்துள் இப்போது சுமதியை இணைத்துக் கொண்ட ஒரே காரணம் மதியை முழுநீள பெயரிட்டு அழைக்கும் அவளது இயல்பான செய்கை தான்..

எப்போது மதியழகி என்றே அழைப்பாள்…மதி என்ற சுருக்கம் எப்போதாவது வரும்..அப்போது ஏன் என்னை இவளால் மதியழகி என அழைக்க முடியாதா என்றே நினைப்பால்..

மதியழகி என அழைக்கும் சமயங்களில் ஆதிக்கின் நினைவும் தன் பெயரை அழுத்தம் திருத்தமாய் உச்சரிக்கும் அவனது இதழும் அவளது நினைவுக்கு வந்து இம்சை செய்யும்..

சுமதியை விட்டு அகன்று சென்ற மதிக்கும், “எப்படி பிடித்தம் இல்லாம வாழ முடியும்..?” என்ற கேள்வி தான்..

மனம் கேட்ட கேள்வியை மூளை ஒதுக்கி காலையில் தான் தேடிய பொருளில் வந்து நிற்க, இப்போது அமெரிக்கா வந்ததில் இருந்து அவள் என்னென்ன செய்தால் என்பதை யோசிக்கத் துவங்கினாள்..

யோசனையோடு நடந்தவள் எதிரில் நின்ற பெரிய உருவத்தைக் கவனிக்காமல் மோத, விதியும் அவளுடனே மோதி நின்றது..

மதி ஆதியாய் தகிப்பாள்…

Ennai Ko(Ve)llum Vennilavei – 23

~23~

அலுவலகத்திற்குச் சென்ற ஆதிக் அடுத்த நாளில் தன்னைக் கொஞ்சம் மீட்டெடுத்தவன், வார இறுதியில் வைத்திருந்த தொழில் முறை வரவேற்பு நிகழ்ச்சிக்கு அடித்திருந்த பத்திரிக்கையை மாற்றக் கொடுத்து வீட்டிற்கு வந்த போது மாலை ஆகியிருந்தது..

அச்சகத்தில் இருந்து தர்மருக்கு தகவல் கொடுத்திருக்க, குடும்பம் மொத்தமும் அவன் வருகைக்காகக் காத்திருந்தது..

அழுத்தமான நடை…. ஒரே ஒரு நாளில் முன்பைவிட இன்னும் அழுத்தத்தைக் கூட்டியிருந்த நடையில் இருந்தே அவனது இறுக்கம் அனைவருக்கும் புரிந்துவிட, ஹாலில் குழுமியிருந்த விகாஷ், தர்மர், வேணி ராஜ் அவனைத் தான் பார்த்திருந்தனர்..

அவனுக்கும் அவர்கள் தனக்காகத் தான் காத்திருக்கிறார்கள் என்று புரிந்தாலும், ஏதும் பேச விரும்பாதவன் மாடிப் படியில் ஏற முற்பட்ட..அவனைத் தடுத்து நிறுத்தியது விகாஷின் அழைப்பு

“ஆதி..” அவனின் அழைப்பில் நின்று நிதானமாய் திரும்பி வெறித்த பார்வை பார்த்தான்

தனது முகத்தை ஆராய்ச்சியாய் பார்த்திருந்த அனைவரின் மீதும் பார்வையை பதித்து, “இந்த வாரம் ராஜ் ரிஷெப்சன் மட்டும் தான் நடக்கும்..மதியழகி வரமாட்டாங்க..அவங்க பேரன்ட்ஸ் அட்டென்ட் பண்ணுவாங்க..அன்ட் ஆல்சோ கேட்குறவங்க கிட்ட என்ன சொல்லனும்னு எனக்குத் தெரியும்..அவ்வளவு தானே..” பேசி முடித்தவன் வேகமாய் படியேற, அங்கே அறையின் வாயிலில் தவறிழைத்த குழந்தையாய் நின்ற ரேகாவின் கண்களில் துளிர்த்திருந்த கண்ணீரைக் கண்டவனின் நடை அவளது அருகே சென்று நிதானித்தது..

“ரேகா…மதி என்கிட்ட சொல்லிட்டு தான் இந்த முடிவெடுத்தா..சோ நீ இதைவிட்டு உன் வாழ்க்கைய பாரு..”அவளிடம் மெதுவாய் சொன்னவன், “ராஜ்..” எனச் சத்தமாய் அழைத்திருந்தான்..

ஆதிக்கின் சத்தத்தில் படிகளில் தாவியேறிய ராஜ், “அண்ணா..” என்றழைக்க

நேற்றைய போலவே அவனது இதழில் ஒரு கசப்பான புன்னகை தோன்றி மறைந்தது..

ரேகாவின் கண்ணீர் சிந்திய விழிகளைக் கேள்வியாய் பார்த்த ராஜ் ஆதிக்கை பார்த்து நிற்க, “ராஜ்..உனக்கு ரேகாவை பிடிக்கும்னு எனக்குத் தெரியும் அவளுக்கும் உன்னைப் பிடிச்சு தான் கல்யாணம் பண்ணிகிட்டா அப்படி இருக்கும் போது கல்யாணமான இரண்டு நாளில் இவள அழுத முகமா மட்டும் தான் பார்க்கிறேன்..எதுவாயிருந்தாலும் பொறுமையா பேசி பிரச்சனைய தூர ஒதுக்கி வாழுற வழியைப் பாருங்க…” பொறுமையை இழுத்துப் பிடித்து பேசியவன், அறைக்குள் சென்று கதவை அடைத்துக் கொண்டான்..

அவனைத் தொடர்ந்து ரேகாவும் அறைக்குள் சென்றுவிட, தலையைப் பிடித்து கொண்ட ராஜ் அங்கிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்து விட்டான்..

இரண்டு நாளில் அவளிடம் சரியாக பேசவில்லை..நேற்று முதலிரவு அறையில் அவள் வரும் முன்பே சோபாவில் படுத்துவிட்டான்..இதை எதிர்பார்த்தே வந்தவளும் உடை மாற்றி கட்டிலில் படுத்துக்கொள்ள..இப்போது வரையிலும் அவளது முகத்தை ஏறெடுத்தும் பாராமல் தான் நடந்து கொண்டது தவறோ என நினைத்து வருந்தியவன் மெதுவாய் அறைக்குள் நுழைந்தான்..

அறைக்குள் ஆதிக் நுழைந்த சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் மதியின் பெற்றோர் அலைபேசியில் தொடர்பு கொள்ள ஒருமுறை தலையை அழுந்தக் கோதியவன் அழைப்பை ஏற்று,

“மாமா…நானே உங்கள மீட் பண்ணனும்னு நினைச்சேன்..நீங்க வரீங்களா இல்ல நான் வரட்டுமா..?” என்றான் ஹலோவியை தவிர்த்து..

“நாங்களே வரோம் மாப்பிள்ளை..” அவசரமாய் சொன்ன செழியன், குழலியுடன் ஆதிக்கின் வீட்டை நோக்கி காரை செலுத்த, இவர்களின் வரவை எதிர்நோக்கி ஹாலில் அமர்ந்திருந்தான் ஆதிக்..

இருக்கையில் சாய்ந்து அமர்ந்தவன், இருக் கைகளையும் பிரித்துச் சேர்த்து தீவிர சிந்தனையில் ஆழ, தர்மரும் வேணியும் கூட அங்கே தான் அமர்ந்திருந்தனர்..

ஆனால் எதுவும் கேட்கவில்லை..செழியனின் கார் வாயிலில் நிற்கும் அரவம் கேட்டதும் இருக்கையில் இருந்து எழுந்தவன், “அம்மா ஒரு பத்து நிமிஷம் கழிச்சு மூணு காபி தோட்டத்துக்கு கொடுத்துவிடுங்க..அப்படியே நைட் டின்னர் இன்னும் இரண்டு பேருக்கு சேர்த்துப் பண்ண சொல்லுங்க..” வேணியின் முகத்தைப் பார்த்து சொன்னவன் அவன் பதிலளிக்கும் முன்னே வாயிலை அடைந்திருந்தான்..

ஆதிக் வாயிலுக்கே வருவான் எனத் தெரியாத செழியன், புருவம் நெறித்துப் பார்க்க

“வாங்க..” எனப் பொதுவாய் அழைத்தவன் தோட்டத்தை நோக்கி கை காட்டினான்..

‘என் வீட்டின் படியை கூட மிதிக்க உங்களுக்கு அருகதை இல்லன்னு சொல்லாம சொல்லுறாரோ மாப்பிள்ளை..” என நினைத்த குழலி அதையே வார்த்தையாகவும் ஆதிக்கிடம் கூற

“நம்ம மேல தப்பிருக்கு குழலி..ஷட் அப்” செழியன் அடிக்குரலில் சீறியதில் இருந்தே அவரும் அவ்வாறு தான் நினைத்திருக்கிறார் என்பது ஆதிக்குப் புரிந்தது..

ஆனாலும் பதில் கூறாமல் அங்கிருந்த இருக்கையைக் காட்டி அமரச் சொன்னவன்..

“டிக்கெட் புக் பண்ணிட்டிங்களா..?” அவனது கேள்வி செழியனுக்கானதாய் இருந்தாலும், பார்வை என்னவோ தூரத்தில் காபி எடுத்துக் கொண்டு வந்த வேணியிடம் இருந்தது..

“அடுத்த வாரம் தான் டிக்கெட்..” என்றவர் சொல்லி முடிக்கும் முன் இவர்களை நெருங்கியிருந்த வேணி காபியை வைத்துக் கொண்டே நலம் விசாரிக்க, சிறிது நேரத்தில் வேணி வீட்டினுள் நுழைந்த பின் இவர்களின் பக்கம் திரும்பியவன்

“உங்க பொண்ணு வீட்டுக்கு போயாச்சா..?” என்றான் கைகளை மார்பின் குறுக்கே கட்டி

“எனக்கு இன்னும் போன் பண்ணல மாப்பிள்ள..” செழியன் தான் பதில் சொன்னார்,

குழலியின் புறம் திரும்பியவன்,”அத்தை சொல்லுங்க வீட்டுக்கு போய் சேர்ந்துட்டாளா..?”

கணவனை ஒருமுறை திரும்பி பார்த்தவர் எச்சிலைக் கூட்டி விழுங்கி, “வீட்டுக்கு போயிட்டா மாப்பிள்ளை..” என்றவரின் குரலில் தெரிந்த பயத்தில்

“மாமா…அவங்கள ஒண்ணும் சொல்லாதீங்க நான் தான் மதி கிளம்பும் போது அத்தை கிட்ட இன்பார்ம் பண்ணச் சொன்னேன்..” குழலியிடம் பார்வையைப் பதித்து சொன்னவனைச் செழியன் நம்பவில்லை என்றாலும் அந்தப் பேச்சை அத்தோடு விட்டுவிட்டார்..

சில நொடிகள் மௌனத்தை தொடர்ந்து, “இந்த வாரம் வரவேற்புக்கு குறித்த தேதியில ராஜ்-ரேகா வரவேற்பு மட்டும் நடக்க ஏற்பாடு பண்ணிருக்கேன்..” தகவலாய் மருமகன் உரைத்ததும்…

“நான் வேணும்னா மதியை எப்படியாச்சும் வர வைக்கவா..?” குழலி மன்றாடும் குரலில் கேட்க

“வேணாம் அத்தை..யார் சொல்லியும் மதியழகி இங்க வரக் கூடாது..அதுவும் இல்லாம இது எனக்கும் என் மனைவிக்கும் இருக்கிற பிரச்சனை..சோ” இறுகிய குரலில் உரைத்தவன் கை கோர்த்து இருக்கையில் சாய்ந்து அமர்ந்துவிட்டான்..

செழியனுக்கும் குழலிக்கும் ஆதிக்கை புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை…வெகு நிதானமாய் தனது வேலையைத் தொடர்ந்தான்..அவனது முகத்தில் இருந்து எந்த உணர்வையும் அவர்களால் அறிய முடியாமல் போனது..

“மாப்பிள்ள இப்போ மதியில்லாம வரவேற்பு நடந்தா கேள்வி நிறைய வருமே..?” என்ற செழியனின் கேள்வியில் தலை நிமிர்ந்தவன்..

“யா..ஐ நோ..என்கிட்ட இந்தக் கேள்விய கேட்க யாருக்கும் தைரியம் இருக்கிறதா எனக்கு தெரியல..அப்படியே அம்மா அப்பா கிட்ட கேட்டாலும் உங்கள வச்சி தான் சமாளிக்க சொல்லனும்..சோ நீ அப்பா அம்மா கூட இருந்து இந்த பங்ஷன முடிங்க..” அவன் குரலில் இருந்த ஆளுமையை மீறி யாராலும் பேச முடியாது என்பதைக் கண்ட குழலியின் முகத்தில் ஒரு பெருமை..என்னயிருந்தாலும் மருமகன் அல்லவா..

அவனும் அவரது முகத்தைக் கவனித்தாலும் கண்டு கொள்ளவில்லை…

“அப்புறம்…மதி உங்க கூட எப்படியும் இருக்க மாட்டா..என்னோட கணிப்பு படி நீங்க ஊருக்கு போறதுக்கு முன்ன அவள் ட்ரான்ஸ்பர்’க்கு அப்ளை பண்ணிருக்கனும்..எதுவாயிருந்தாலும் அவளை நீங்க எந்தக் கேள்வியும் கேட்க கூடாது..அவளை எப்படி பாதுகாக்கனும்னு எனக்குத் தெரியும்…சோ நீங்க கவலைப்பட வேணாம்…”

“உங்க பொண்ணுக்கும் எனக்குமான விசயத்தை உங்க கிட்ட சொன்னதே அவள் உங்க வீட்டுக்கு வந்ததுனால தான்…இதைப் பத்தி எங்க வீட்டுல அதுவும் என் அம்மாவுக்கு உடம்பு சரியில்லாத இந்த நிலையில நான் சொல்ல விரும்பல…அதனால மட்டும் தான் உங்கள நான்…” அமர்ந்திருந்த இடத்தை சுட்டிக் காட்டியவன்

“இங்க கூட்டிட்டு வந்தேன்…” முன்னதாக அவர்கள் கேட்ட கேள்விக்கு இப்போது பதிலளித்தவன்

“சரி மாமா அத்தை சாப்பிட போகலாம்..டைம் ஆகிட்டு..” கை கடிகாரத்தைப் பார்த்தபடி சொன்னவன் முன்னே நடக்க, அவனது பின்னே குட்டி போட்ட பூனையாய் போகும் செழியனைப் பார்க்க இந்த நிலையிலும் குழலிக்கு சிரிப்பு வந்தது…

ராஜ் ரேகா வரவேற்பு முடிந்து அடுத்த இரண்டு நாட்களில் செழியன் குழலி ஊருக்கு கிளம்ப, ஒற்றைத் தலையசைப்போடு ஆதிக் விடை கொடுத்தான்..

ஆதிக்கின் மனம் மொத்தமாய் வரவேற்பு நிகழ்ச்சியில் அவனின் காதுபட பேசிய சிலரது வார்த்தையால் அடிவாங்கியிருந்தது.. அவனது எதிரில் மூச்சுவிட தயங்கியவர்கள் எல்லாம் மதியை முன்னிறுத்தி கேள்வி கேட்க, யாருக்கு அவன் பதிலளிக்காமல் பார்த்த பார்வையில் மொத்த கூட்டமும் வாயை மூடிக் கொண்டது..

ஆனாலும் மற்றவர் கேட்ட கேள்வி அவனது மனதை விட்டு அகலுமா என்ன..? அதுவும் திருமணம் முடிந்த மறுநாளே பெண் மாப்பிள்ளையை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டாள் என்றால் இந்த உலகம் என்ன கேள்வி கேட்கும் என்பதை நாம் சொல்லி தான் தெரிய வேண்டுமா..?

குழலியின் கரங்களைப் பிடித்து கொண்ட வேணி தனியே அழைத்துச் சென்று, “மதினி..எனக்கு தெரியும் நம்ம புள்ளைங்களுக்கு நடுவுல ஏதோ பிரச்சனை இருக்குன்னு..என்னால ஆதி கிட்ட கேட்க முடியாது ஆனா நீங்க நினைச்சா மதிக்கு புத்தி சொல்லி அனுப்பி வைக்கலாம் தானே..?” ஒரு தாயாய் வேணியின் ஏக்கம் புரிந்தவருக்கு தனது மகளின் மடத்தனம் கூனிக் குறுகச் செய்ய

“மதினி..எங்களால தான் மாப்பிள்ளை வாழ்க்கை இப்படி ஆகிட்டு..” குற்றம் சுமந்த விழிகளுடன் மன்னிப்பு கேட்பவரை தடுத்த வேணி..

“அண்ணி இதுல உங்க தப்பு எங்க தப்பு எதுவும் இல்லை..எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு கூடிய சீக்கிரமே மதியும் ஆதிக்கும் ஒண்ணா சேருவாங்க..” என்றவரின் பெருந்தன்மைக்கு முன்னால் தாங்கள் ஒன்றுமில்லை என்பதை உணர்ந்த இருவருமே கனத்த மனதோடு விடைபெற்றனர்..

மதியின் வெளிநாட்டு வாசம் ஆறு மாதத்தைத் தொட்டு நிற்க, இப்போது தனித்த மரமாய் அமெரிக்காவில் இருக்கும் மற்றொரு கிளைக்கு மாற்றல் வாங்கியிருந்தாள்..

யாருமில்லாத தனிமைக்கும் அமைதிக்கும் தன்னைத் தானே பழக்கிக் கொண்டவளின் கரங்கள் அவளின் வெறுங் கழுத்தை தடவியது..

ஆம்..அமெரிக்க வந்த அடுத்த நாளே உடைக்குப் பொருந்தாத மாங்கல்யத்தை அதன் புனிதம் அறியாமல் கழற்றி வைத்திருந்தாள்..

குழலி வந்த அன்றே அதைப் போட சொல்லிச் சண்டையிட, தனது உடைக்குப் பொருந்தாத நகை என்று சொன்னவள் அதிலிருந்து இரண்டு நாட்களில் இடம் மாறி வந்து விட்டாள்..

இன்று வரையில் தன்னை ஏன் இப்படி செய்தாய் எனக் கேள்வி கேட்காத தாயையும்..இங்கிருந்து போகாதே எனக் கெஞ்சாத தந்தையையும் நினைத்து அவளுக்கு ஆச்சர்யம் தான்..

முதல் ஒரு வாரம் தனித்து வாழ, வேலை செய்ய அவளுக்கு கடினமாகத் தானிருந்தது..ஆனால் அடுத்தடுத்து நேரத்தை ஒதுக்கி அனைத்தையும் செய்ய பழகிக் கொண்டாள்..

அவள் அங்குக் குடிவந்த மூன்று மாதத்தில் பக்கத்து அப்பார்ட்மென்டில் ஒரு தமிழ் ஜோடி குடிவர, அழகாய் அவர்களோடு பொருந்தி கொண்டவளது எண்ணத்தில் முதன் முதலாய் ஆதிக்கை பற்றிய விதையை விதைத்தனர் அத்தம்பதியினர்.

அலுகலகத்தில் தனது கவனத்தை முழுவதும் செலுத்திய ஆதிக், வீட்டிற்கு வருவதைத் தவிர்க்க வெளியூர் பயணம் மேற் கொண்டான்..

யாராலும் அவனிடம் நெருங்க முடியவில்லை..அனைவரிடமும் ஒரு ஒதுக்கமும் தேவைக்கு பேசும் பேச்சுகள் தான்..விகாஷ் மதியைப் பற்றிய பேச்சை ஆரம்பித்தால், ஒற்றைப் பார்வை பார்த்து விலகிவிடுவான்..

தனக்கான ஒரு வட்டத்தைப் போட்டு கொண்டு எக்காரணம் கொண்டும் வெளிவர விரும்பவில்லை..அதே சமயம் மதியை அவனின் பார்வை வட்டத்திற்குள் தான் வைத்திருந்தான்..

செழியனும் குழலியும் தினமும் வேணியிடம் பேசினாலும் மகனின் வாழ்வுக்கு என்ன வழி என்பதை அவரால் கேட்க முடியவில்லை..

இறுதியாக மதியின் பெற்றோரிடம் விமான நிலையத்தில் வைத்துப் பேசியது தான்…செழியனும் ஆதிக்கிடம் பேச விழையவில்லை அவனும் அதைக் கண்டு கொள்ளவில்லை..

ஆனால் இருவரும் அவர்களின் நிலையில் இருந்து மாறி வந்திருந்தனர்..

மதி ஆதியாய் வளர்வாள்…

Ennai Ko(Ve)llum Vennilavei – 22

~22~

மதி சென்ற கால் டாக்சி அத்தெரு முனையைக் கடக்கவும் ஆதிக்கு அழைப்பதற்காக ரேகா வீட்டிற்குள் ஓட, வீட்டின் தொலைப்பேசி அடித்து ஓய்ந்து மீண்டும் ஒலியெழுப்பத் துவங்கியிருந்தது..

விரைந்து சென்றவள் அழைப்பை ஏற்றுக் காதுக்கு கொடுக்க, ஆதியின் குரல் ரேகாவின் செவிகளைத் தீண்டியதும் தான் அவளுக்குப் போன தைரியம் திரும்பி வந்தது..

ரேகாவிற்கு மனதினுள் பயம் கவ்வத் துவங்கியிருந்தது..எங்கே மதி வீட்டை விட்டுச் சென்றதற்கு ஆதிக்கும் ராஜும் தன்னைத் தவறாக நினைத்து விடுவார்களோ என்ற சஞ்சலமும்..மதியின் பெற்றோர்கள் தனது அத்தை மாமா என அனைவரிடமும் என்ன சொல்வது என்ற யோசனையும் அவளை அலைக்கழிக்கத் தொடங்கிய வேளையில் ஆதிக்கின் அழைப்பு கொஞ்சமாய் நிம்மதியை கொடுக்கத் தவறவில்லை..

“ரேகா லைன்ல இருக்கியா..?” கோபத்தில் இருக்கிறான் என்பது அவனது உச்சரிப்பில் இருந்தே தெரிய

“சொல்லுங்க அத்தான்..” குரலில் நடுக்கத்தில் இருந்தே அவளது பயத்தை உணர்ந்தவன்

“மதி கிளம்பிட்டாளா மா..” என்றான் சாதாரணம் போலும்

“ஆமா..நான் எவ்வளவோ சொல்லியும் கேட்காம கிளம்பிட்டாங்க” அழுகையில் குரல் தழுதழுக்க அவள் பேசியதும், அலைபேசியை ராஜின் கையில் திணித்தவன், விருட்டென்று வேணி அமந்திருந்த இடத்திற்கு சென்றுவிட்டான்..

ராஜிற்கு என்ன ஏதுவெனத் தெரியாவிட்டாலும் ஏதோ பிரச்சனை என்ற வரையில் புரிந்து தான் இருந்தது..இதில் ஆதிக் ரேகாவிடம் பேசிவிட்டு தன்னிடம் போனை கொடுத்து சென்றுவிட, பேசியைக் காதுக்கு கொடுத்தவன் அவளின் அழுகையொலிக்கு பின்பு தான் ஆதிக் போனை கொடுத்துச் சென்ற காரணம் புரிந்தது.

“தனா…” ராஜின் குரலைக் கேட்டதும்

“இல்ல ராஜ்..மதி நான் சொல்ல சொல்ல கேட்காம போயிட்டா..” எதற்காக இதை தன்னிடம் சொல்கிறாள் எனப் புரியாமல் விழித்தவன்

“சரி விடு…நீ போய் ரெஸ்ட் எடு..ஆதி அண்ணா அண்ணிய பார்க்க தான் போறாங்க…நாங்க இன்னும் அரை மணி நேரத்துல வந்திடுவோம்..”

“சரி..” மெல்லமாய் உரைத்தவளுக்கு இப்போது அடிவயிறு பயங்கரமாய் கலக்கியது..

மருத்துவமனையில் இருந்து வீட்டிற்கு அனைவரும் வந்ததும், வேணி கீழிருந்த படியே ரேகாவை அழைக்க, அறையில் இருந்து வெளி வந்தவளுக்கு இவர்களை எப்படிச் சமாளிக்க போகிறோம் என்ற கலக்கம் கொஞ்சமும் குறையாமல் இருந்தது..

தயங்கித் தயங்கி அவள் வருவதைக் கண்ட ராஜ், “என்ன ஆச்சு இவளுக்கு..?” என எண்ணிக் கொண்டிருக்கும் போதே..

“சாப்பிட்டியா மா..?” வாஞ்சையாய் கேட்கும் வேணியின் அருகில் அமர்ந்திருந்தாள் ரேகா

“சாப்பிட்டேன் அத்தை..”தரையை வெறித்துப் பதிலளிக்க

“மதி சாப்பிட்டாளா..?” என்றார் அடுத்த கேள்வியாய்

எப்படி ஆரம்பித்து என்ன சொல்வது எனச் சில நொடிகள் அவள் தயங்கும் போதே, ஆதிக் கூடத்திற்குள் நுழைந்திருக்க, “நல்லா சாப்பிட்டு தான் கிளம்புனான்னு சொல்லு ரேக்ஸ்..” அவனது முகத்தில் இருந்த ரௌத்திரம் வார்த்தையில் இல்லை..

அவனது பதிலில் எச்சிலை கூட்டி விழுங்கிய ரேகா திருதிருவென விழிக்க, “நல்ல படியா ப்ளைட் ஏறிட்டாளா டா..?” வேணி அதிக்கிடம் கேட்க, புரியாத பார்வை பார்த்து நின்றாள் ரேகா

“ம்..” என ஒற்றைச் சொல்லில் பதிலளித்தவன்

“நான் ஆபிஸ் போகனும் எனக்கு முக்கியமான வேலையிருக்கு..நாளைக்கு மார்னிங் ராஜ் நீ வரும் போது எனக்கு ஒரு செட் ட்ரெஸ் கொண்டு வா..” அனைவருக்கும் பொதுவாய் உரைத்தவன், டக் இன் செய்திருந்த சர்ட்டை வெளி எடுத்துவிட

தமையனின் மனம் அறிந்த ராஜும், “சரி அண்ணா..” என்றுரைக்க அவனது அண்ணா என்ற விளிப்பில் ஆதிக்கின் இதழில் விரக்தியாய் ஒரு சிரிப்பு தோன்றி மறைந்தது..

அவனது சிரிப்பு எதனால் என ரேகாவிற்கு புரியாமல் இல்லை…ஆனாலும் இங்கு நடக்கும் எதுவும் புரியவில்லை என்பதால் வாயை மூடிக் கொண்டாள்..

வேணிக்கு காலையில் இருந்து ராஜ் ஆதிக்கை அண்ணா என்று அழைப்பது வியப்பைத் தர, இந்த மாற்றத்தை யாரிடம் கேட்கலாம் என நினைத்துக் கொண்டிருந்தவர் இப்போது ரேகாவை தனியே அழைத்து விவரம் கேட்டவருக்கு, நேற்று நடந்ததை மளமளவென ஒப்பிக்க, வேணியின் மனதில் மதியின் இடம் பல மடங்கு உயர்ந்த போதும் ஒரு வகையில் மனம் குறுகுறுக்கத் தான் செய்தது.

அனைவரிடமும் தலையசைத்து ஆதிக் வெளியேற, அவனின் பின்னோடு சென்ற செழியன், “மாப்பிள்ளை ஒரு நிமிஷம்,,” என்றார் தவறிழைத்துவிட்ட குரலில்

அவளது தவறுக்கு இவரை குற்றம் சுமத்த மனதில்லாத ஆதிக், “சொல்லுங்க மாமா..”என்றான் தயவான குரலில்

“மன்னிச்சிருங்க…” அவர் பேச ஆரம்பிக்கும் போது கை நீட்டித் தடுத்தவன்

“மாமா…மதியை பத்தி ஏதாவது பேசனும்னா தயவு செஞ்சு நீங்க வீட்டுக்குள்ள போயிடுங்க..எனக்குக் கொஞ்சம் டைம் கொடுங்க எதுவாயிருந்தாலும் நாளைக்கு பேசிக்கலாம்… அம்மா அப்பாகிட்ட எதுவும் சொல்ல வேண்டாம்..” அவரது பதிலை எதிர்பார்க்காதவன் விருட்டென்று வண்டியைக் கிளப்பி சென்றுவிட, மதியின் கிறுக்குத் தனத்தை நினைத்து வருந்திய செழியனும் குழலியும் புண்பட்ட மனதை மறைத்து அனைவரிடமும் விடைபெற்று வீட்டிற்குக் கிளம்பினர்..

அவளது அவசரம் இங்கு அனைவருக்கும் அவஸ்தையை கொடுத்தது தான் மிச்சமாய் இருந்தது.

காரில் அலுவலகத்திற்குச் சென்று கொண்டிருந்தவனுக்கு எதிலோ தோற்ற உணர்வு தான்…மொத்தமாய் தனது மனதை ஒரு நாளில் மாற்றிச் சென்றிருந்தாள் மதி என்பதை அவன் ஒத்துக் கொள்ள தயாராய் இல்லை..

விமானத்தில் கண்களை மூடிச் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தவளின் மனம் காதலால் நிரம்பியிருந்தது..

நேற்று ஆதிக்கிடம் தனக்குக் காதல் என்றாள் பிடிக்காது எனச் சொல்லிய சீண்டிய பின் தான் தனது காதலைத் தனது எதிர்பார்ப்பை உணர்ந்திருந்தாள் மதியழகி

இன்னும் பத்து நாட்கள் விடுப்பு மீதமிருக்கத் தனது மனமும் மூளையும் சொன்னதை ஏற்க முடியாமல் தான் இந்த ஓட்டம்..

காதல் பிடிக்காது எனச் சொன்னவள் ஒரே நாளில் காதல் கொண்டாள் என அவனிடம் சொன்னாள் என்ன நினைப்பான்..

தான் ஒருவனை நினைப்பதா..? என்ற எண்ணமே அவளை அவனிடம் இருந்து தூர ஓட வைத்தது..

இதுவும் ஒருவகையான ஈகோ தான்..ஆனால் அவளுக்குப் புரியாத ஒன்று எட்டி நின்றால் தான் காதல் திக்குமுக்காட வைக்கும் என்பது..

இருவரின் மனமும் சில மணி நேரத்திற்கு முன் நடந்தவற்றை அசை போட விழைய, அதை முயன்று தடுத்த ஆதிக்கின் வேகம் காற்றை கிழித்து பீச் சாலையில் விரைந்தது..

ரேகாவிடம் கேட்டுவிட்டு விமான நிலையத்தை நோக்கி வண்டியைச் செலுத்திய ஆதிக்கின் மனதில் தனது பேச்சை அவள் கேட்கவில்லை என்ற கோபம் தான் இருந்ததே தவிர அவளை இங்கிருந்து அனுப்பும் எண்ணம் சிறிதும் இல்லை..

விமான நிலையத்தினுள் தனது பேக்கை எடுத்துக் கொண்டு சென்றவள் வாயிலை அடைந்து ஏஜென்ட்டிடம் டிக்கெட்டை வாங்கிக் கொண்டவள், கைப்பையில் பாஸ்போர்ட்டை தேட, அது வைத்த இடம் காலியாக இருந்தது..
மறுபடியும் தேடிப் பார்க்க மேக்கப் சாதனங்கள் அனைத்தும் கைகளில் தட்டுப்பட்டாலும் பாஸ்போர்ட் மட்டும் கையில் தட்டுப் படவேயில்லை..

ஓரமாய் போடப்பட்டிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தவள் கைப்பை முழுவதும் கீழே தட்டித் தேடினாலும் வேண்டியது மட்டும் கிடைக்கவேயில்லை..

உடை அடுக்கி வைத்திருந்த பேக்கை திறந்தவள் அதிலும் தேடி முடிக்க விடையென்னவோ பூஜ்யம் தான்..

பதட்டம்..ஏமாற்றம்…எரிச்சல் என அனைத்தும் போட்டி போட அலைபேசியை எடுத்தவள் தனது அழைப்பை ஆதிக்கு விடுத்தவளின் முகம் கோபத்தில் கடுகடுவென இருந்தது..

அந்தப் பக்கம் ஆதிக்கின் குரல் கேட்டதும், “நான் மதியலகி பேசுறேன்..என்ன நினைச்சுட்டு இருக்க நீ..?”
ஏகபோகத்தில் அவள் பேசத் துவங்கவுமே அவளை நெருங்கியிருந்தவன், அவளின் அருகே சென்று காதில் இருந்து போனை எடுத்து

“சத்தியமா உன்னை இல்ல மதியழகி…” கோபமும் நக்கலும் கலந்து ஒலித்த ஆதிக்கின் குரலில் நிமிர்ந்து பார்த்தவளுக்கு அவனது பதில் ஏமாற்றத்தைத் தர..

அந்த ஏமாற்றத்தைத் தாங்க வலுயில்லாதவளின் மனம் கோபத்தின் பின்னே செல்ல, “ரொம்ப நல்லது ஆதிக்..என்னோட பாஸ்போர்ட் கொடு…”

“எங்க போற மதி..?” தீர்க்கமான பார்வையில் அவன் வினவ

அதே தீர்க்கமான பார்வையுடன் அவனை ஏறிட்டவள், “உனக்கு எதுக்கு..? அது தான் நீ என்னை தேடலையே அப்புறம் என்ன..?” அவளது கேள்வியில் புருவத்தைச் சுருக்கி விரித்தவன்..

“ஏன் நான் உன்னைத் தேடலைனு கவலையா..?” குறும்பு கூத்தாட அவன் வினவ, தன்னைக் கண்டு கொண்டானே என்பதில் சிவந்த முகத்தை மறைத்தவள்

“எனக்கு உன்கிட்ட விளையாட டைம் இல்ல…என் பாஸ்போர்ட்டை கொடு..”என்றாள் வாட்சை பார்த்துக் கொண்டே

“உன் பாஸ்போர்ட்டை என்கிட்ட கேட்டா எப்படி மதியழகி..?” அவனது முழுநீள விளிப்பில் முகத்தைச் சுருக்கியவள்

“ஹேய் மேன் எனக்கு டைம் ஆகிட்டு இருக்கு..கம் ஆன்..” அவன் முன்னே கை நீட்டி அவள் கேட்டதும்
போன கோபம் அவனுக்கு மீண்டது, “மதி வா வீட்டுக்குப் போகலாம்..” என் பேச்சை தட்டாதே என்ற எச்சரிக்கையுடன் கூடிய அவனது அழைப்பைப் புறம் தள்ளியவள்

“நான் எதுக்கு உன் கூட வரணும் ஆதிக் வர்மா…நீ யாரு நான் எதுக்கு உன் கூட வரணும் சொல்லு..” அடிக்குரலில் சீறியவளை ஊன்றிக் கவனித்தவன்..

“உன்னால வர முடியாதா மதியழகி..?”அவனது கேள்விக்கு பதிலளிக்காமல் முகத்தைத் திருப்பி கொள்ள

“ஊப்ஸ்..” வேகமும் கோபமும் ஒன்றாய் சேர பெரூமூச்சை விட்டவன்..

கோட்டின் உள்ளே கையைவிட்டு பாஸ்போர்டை வெளியே எடுத்தவன் அவளது கைகளில் திணித்து, “மதி…இப்போ எதுக்காக இங்கயிருந்து போக முடிவெடுத்த அதை மட்டும் சொல்லிட்டு போ..” இறுகிய குரலில் அவன் கேட்க

“பிடிக்காத ஒட்டாத இடத்துல இருக்க முடியாது..” அசட்டையான அவளது பதிலில் கோபம் கிளர்ந்தெழ

“அப்போ என்னை பிடிக்கல அப்படி தான டி..” அவனது வார்த்தையில் கொஞ்சம் வருத்தமிருந்ததோ..?

அவனை பிடிக்கவில்லையா? அவனை தன்னைமீறி பிடிக்கப் போய் தானே இந்த ஓட்டம் ஓடுகிறாள்…

“நீ தேவையில்லாம பேசுற ஆதி…நீ விரும்பாம ஒரு பந்தத்துல இருக்க வேண்டிய அவசியமென்ன..? இப்போ நீ என்னைப்பிடிச்சதால கூப்பிடுறீயா…?” அவளின் கேள்விக்கு அவனால் பதிலளிக்க முடியவில்லை என்று சொல்வதை அவனுக்குத் தெரியவில்லை..

பார்த்து ஒரு வாரமே ஆகியிருந்தவள்..நேற்று தான் திருமணமே முடிந்திருந்தது…இருபத்தி நாலு மணி நேரத்தில் அவளுடன் இருந்த தருணத்தை வைத்துச் சொல்ல வேண்டும் என்றால் அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது தான் ஆனால் இவளது கேள்விக்கு பதிலளிக்க இந்த பிடித்தம் போதாதே!

தனது மனதில் இருந்தவற்றை அவளிடம் மறையாமல் அவன் சொல்ல, ‘தனக்கு மட்டும் ஏன் இவனை ஒரு நாளில் பிடித்து போனது’ தன்மேல் தனக்கிருந்த கோபம் வலுப்பெற

“ஆதிக்..ஸ்டாப் இட்…இதுக்கு மேல பேச ஒண்ணுமில்ல…” விடுவிடுவென முன்னே நடந்தவளின் அவசரம் ஆதிக்கை திகைக்க வைத்தது தான் உண்மை

எல்லாவற்றிலும் அவசரம் அவசரம் என்றால் எப்படி…ஒருவித எரிச்சல் கோபத்தை விளைவிக்க, “சரிதான் போடி..” என மனம் நினைத்த அடுத்த நொடி தாயின் உடல்நிலை அச்சுறுத்த

ஓடிய பொறுமையை இழுத்துப் பிடித்தவன், “மதி, எதுவாயிருந்தாலும் வீட்டுக்கு போய் பேசிக்கலாம்..இப்போ வா..” அவளது கைபிடித்து அழைத்தவனை முறைத்தவள்..

“ஆதிக்..ப்ளீஸ் லெட் மீ கோ..உனக்கு என்னைப் பிடிக்கல இந்த கல்யாணத்தைப் பிடிக்கல அப்புறம் எதுக்கு இந்த வாழ்க்கை..”

“இந்தக் கல்யாணத்தை நான் மதிக்கிறேன் மதி..”

கலாச்சாரத்தைப் பற்றி தெரிந்தால் அல்லது காதலின் நுனி வேரை அறிந்திருந்தால் அவன் மதிக்கிறேன் என்ற சொன்ன வார்த்தையின் மறை பொருளும் அவளுக்குப் புரிந்திருக்கும்..

“மதிக்கிறேன் மிதிக்கிறேன்னு இரிட்டேட் பண்ணாத ஆதிக்..” ஆத்திரத்தில் கத்தியவளை சுற்றி நின்றோர் ஒருநிமிடம் நின்று கவனித்து கடந்து செல்ல, அதில் அவனது தன்மானம் அடிவாங்கியதை அவள் உணர்ந்திருக்க வாய்பில்லை..

“யுவர் விஷ்…நான் கிளம்புறேன்..இப்போ நீ இங்க இருந்து அதாவது என்னைவிட்டு போகனும்னு முடிவெடுத்துட்டு இனி எப்பவும் என்னைத் தேடி வரக் கூடாது இதுக்கு சம்மதம்னா இங்கிருந்து போ..” அடிக்குரலில் அவன் சீற

மதியின் ஈகோ அவளை அடக்கியதில் அவன் முன்னாலே பாஸ்போர்ட் டிக்கெட் உடைமைகள் என அனைத்தையும் கையில் எடுத்தவள் திரும்பியும் பாராமல் உள்ளே சென்றுவிட்டாள்..

அவள் கண்களில் இருந்து மறையும் வரை கவனித்தவன், அங்கிருந்தே தெரிந்தவர் ஒருவருக்கு அழைத்து சில மணி நேரம் பேசியவன் அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு அவள் சென்றுவிட்டாள் என்பதை உறுதி செய்து அங்கிருந்து தனது வண்டியைக் கிளப்பினான்..

நடந்தவற்றை அசைபோட்ட இருவருமே சிறிது நேரத்தில் தங்களது வேலையிலும் தூக்கத்திலும் ஆழ்ந்துவிட, தூக்கத்தைத் துளைத்து மெளனமாய் கண்ணீர் சிந்திய வேணியின் மனம் முழுவதும் துயரம் தான்..

மருத்துவமனையில் இருந்து கிளம்பும் நேரத்தில் வேணியிடம் வந்த ஆதிக், “அம்மா மதிக்கு ஏதோ வேலை இருக்காம்..சோ அவசரமா கலீபோர்னியா கிளம்புறா..நான் போய் பார்த்துட்டு வரேன்..” என்றவன் வெளியே கிளம்பிவிட, அவனுடனே வந்த செழியன்

“என்ன மாப்பிள்ளை சொல்றீங்க..? இன்னும் அவளுக்கு லீவ் முடியலையே” அவளது பெற்றோரிடம் மறைக்க ஒன்றுமில்லை என்றாலும் என்ன ஆனது எனத் தெரியாமல் அவனும் தான் என்ன சொல்லிவிட முடியும்

“தெரியல மாமா…எனக்கு இப்போ தான் பேசுனா…பை’னு மட்டும் தான் சொன்னா…பார்போம்..” என்றவனிடம் நானும் வரேன் என்ற செழியனைத் தடுத்தவன்

“மதி என்னோட வைஃப் எந்த ப்ராப்ளம் நாளும் நானே பார்த்துக்கிறேன்..அவள என் அம்மா அப்பா ஏன் அவளோட அம்மா அப்பாவாவே இருந்தாலும் திட்டி மிரட்டி பேச அனுமதிக்க முடியாது..” என்றவனின் புத்தி கூர்மையை இந்நேரத்திலும் செழியனால் மெச்சாமல் இருக்க முடியவில்லை..

அவனது கார் வெளிவாசலைக் கடந்ததும் குழலியை தனியாய் அழைத்த செழியன் மாப்பிள்ளையிடம் பேசியதை சொல்ல, “தன்னால் தான் இவ்வளவும்” என்ற குற்றவுணர்ச்சியில் வாயடைத்து நின்றுவிட்டார் குழலி
அங்கு நடக்கும் விடயங்களில் இருந்தே எதுவோ சரியில்லை என்பதைப் புரிந்து கொண்ட வேணிக்கும் தர்மருக்கும் யாரைக் கேட்பது எனத் தெரியவில்லை..

தன்னைவிடுத்து தளர்ந்து போயிருந்த தர்மரின் கரம் பற்றிய வேணி, “எல்லாம் சரியா போகும்..இன்னும் கொஞ்ச நாளுல மதி வந்துட போகுறா அப்புறமென்ன..?” இந்த வார்த்தைகளை உதிர்த்த வேணிக்கே அவள் வருவாளா என்ற நம்பிக்கை ஆட்டம் கண்டு கொண்டிருந்தது என்றால்..

அவரது வார்த்தைகளைக் கேட்ட தர்மருக்கும் அதே நிலை தான் ஆனாலும் மனைவியின் நம்பிக்கையைப் பொய்யாக்க விரும்பாதவர், “ஆமா வேணி..சரி போகலாமா ரேகா தனியா இருப்பா..வா..” என்றவரின் கரம் கோர்த்து நடந்த வேணி

“அனைத்தும் சரியாகிவிட வேண்டும்..” எனக் கடவுளுக்கு வைத்த வேண்டுதல் அவரின் செவிகளை அடையும் முன்னே காற்றோடு கலந்திருந்தது..

மதி ஆதியாய் தகிப்பாள்…

Ennai Ko(Ve)llum Vennilavei – 21

~21~

கறாராக அவள் சொன்னதை மற்றொரு காதில் வாங்கிய படி போன் பேசிக் கொண்டிருந்த ஆதிக்கின் இதழ் சிரிப்பில் வளைய, ராஜோ குழப்பத்திலும் தயக்கத்திலும் ஆழ்ந்தான்..

அவனது தயக்கத்தை கண்டவள், ஆதிக்கை கை நீட்டித் திருப்ப..அவளின் தொடுகையில் திரும்பியவன்..

“என்ன..?” என்றான் காதில் அலைபேசியுடன்

அவனிடம் ஒரு நிமிஷம் என்றதும், “சார் ஐ வில் கால் யூ பேக்..” அந்தப் பக்கம் உரைத்தவன் அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு இவர்களை நோக்கித் திரும்ப

“நீ..நீங்க தான் ராஜை மிரட்டி வச்சிருக்கீங்களா..?” விழிகளை உருட்டி விழித்து அவள் வினவ

“ஹே..என்ன டி என்னை மிரட்டுற..?” அவனின் கேள்வியில் முறைத்தவள் அங்கிருந்த இருவரையும் கண்டு கொள்ளாமல்

“டேய் ஆதிக் போனா போகுதுன்னு உனக்கு மரியாதை கொடுத்தா என்னையே நீ டி போடுவியா..?” இடுப்பில் கை வைத்து முறைக்கும் மதியையும், அவளது மிரட்டலைக் கண்டு சிரிக்கும் ஆதிக்கையும் கண்டு ஆவென வேடிக்கை பார்த்தனர் ராஜும் ரேகாவும்..

ஆதிக்கை இதுவரை யாரும் மரியாதையின்றி பேசியது இல்லை..அவனுக்கும் அது பிடிக்காது..ஆனால் இன்றோ அவளது பேச்சினை ரசித்துச் சிரிக்கிறான்…

அவனது சிரிப்பை பார்த்து முறைத்தவள், “ராஜ்..நீ இவனுக்கெல்லாம் பயப்படாத..நான் இருக்கேன்..இனி இவங்கள நீ அண்ணா சொல்லு..” என்றவளுக்கு ஒருமையும் பன்மையும் மாறி மாறி வர அதை அங்கிருந்த மூவரும் குறித்துக் கொள்ள தவறவில்லை..

“ராஜ்…நீ என்னை அண்ணா கூப்பிடு அப்புறம் இந்த ரெளடி கிட்ட யார் அடி வாங்குறது..?”இலகுவாய் சொன்னவன்

“எனக்கு முக்கியமான கால் பேசனும்…நீங்க பேசிட்டு இருங்க..குட் நைட் ராஜ்..குட் நைட் மதி…மதியழகி…” என்றவன் அறையின் வாயிலில் நின்றிருந்த ரேகாவையும் அவளது அழுது சிவந்திருந்த விழிகளையும் புருவம் சுருங்கப் பார்த்தவன் அமைதியாய் விலகிவிட்டான்..

அவன் விலகிப் போனதும், திரும்பி ரேகாவை ஒரு முறை பார்த்தவள், “ரேக்ஸ்…எதுக்கு நீ ஓரமா நின்னு ராஜை சைட் அடிக்கிற..சும்மா இங்க நின்னே சைட் அடி நான் ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டேன்…” என்றதும் தான் ராஜே அவளை கவனித்தான்..

ஆனால் அவளின் மீதிருந்த கோபத்தின் கடுகடுப்பு சிறிதும் இல்லாமல், “குட் நைட் தனா…” சின்ன சிரிப்போடு அவளின் பெயரை சுருக்கி அழைத்தவன், மதியிடமும் தலையசைத்து அறைக்குள் நுழைந்தான்..

அவன் தலையசைத்து அகன்றதும் ரேகாவின் புறம் திரும்பியவள், “என்ன ரேக்ஸ் அவர் உன்னை தனா சொல்லுறார்..”

“இல்ல மதி, என் பெயர் வதன ரேகா..அதை தான் அவர் தனா’ன்னு சொல்றாங்க..” என்றவளின் உதட்டில் வெட்கச் சிரிப்பு

அவனது இலகுவான முகத்திலும் பதிலிலும் இருந்தே, அவனது மனநிலை ரேகாவிற்கு தெளிவாய் புரிந்தது.
அவளும் சிரிப்புடன் அறைக்குள் நுழைய, மதிக்கு அவர்களின் மனநிலையை புரிந்து கொள்ளும் அளவிற்கு காதலோ உறவுகளோ தெரியவில்லை..

இருவரும் சென்றதும் திரும்பி ஆதிக் சென்ற திசையைப் பார்க்க, அவன் மொபைலை நோண்டிக் கொண்டே படியேறிக் கொண்டிருந்தான்..

அவளது அருகே வந்து அலைபேசியை பாக்கெட்டுள் போட்டவன், “மதி..போய் தூங்கு..குட் நைட்..” தலையசைத்து அவன் சொல்ல, ஆமோதிப்பாய் சிரித்து மதி சென்றதும், தானும் அறைக்குள் நுழைந்து கொண்டான்..

அறைக்குள் நுழைந்த மதி, “ரேக்ஸ்…எனக்கு கொஞ்சம் ஹெல்ப் பண்ணுறியா..?” என்றாள் எடுத்ததும்.

தனது கணவனின் முகத்தில் சிரிப்பை வரவழைத்தவளுக்கு தான் உதவாமலா..? “சொல்லு மதி..உனக்கு இல்லாத ஹெல்ப்பா..” அவளது பதிலில் சிரித்த மதி, என்னோட திங்க்ஸ் எல்லாம் ரெண்டு மூணு பெரிய பேக்ல இருக்கு அதை சார்ட் பண்ணனும்…” மதி சொன்னதும் சரியெனத் தலையசைத்த ரேகா, அவளுக்கு உதவ முன்வர, தாய் வாங்கி கொடுத்த புடவையை அங்கிருந்த டேபில் மீது அடுக்கியவள், தனது நவநாகரீக உடைகளைப் பெட்டியில் அடுக்கத் தொடங்கினாள்..

என்ன? ஏது? எனக் கேள்வி கேட்காவிட்டாலும் அவளுக்கு ரேகா உதவி செய்ய, அனைத்தையும் தயார் செய்தவள் தனது கைப்பையையும் தயார் செய்து, அலைபேசியை சார்ஜில் போட்டாள்..

அனைத்தையும் தயார் செய்து விட்டாள், இங்கிருந்தவற்றில் பெட்டியில் இடம் பெற்றது ஆதிக் வாங்கிக் கொடுத்ததாய் சொன்ன சேலையும், அவளின் துவைக்காத முகூர்த்த பட்டும் தான்…

பெட்டிகளைத் தூக்கி ஓரமாய் அடுக்கியவள், ரேகாவிடம் நன்றி உரைத்துவிட்டு பால்கனிக்கு சென்றவள், தெரிந்த ட்ராவல் ஏஜென்ஸிக்கு அழைப்பு விடுத்து நாளை மாலை தனது பயணத்தை உறுதி செய்தாள்..

நினைத்ததை முடித்த திருப்தியில் அறைக்குள் நுழைந்தவள், ரேகாவை பார்த்து சிரிக்க, “மதி, நாளைக்கு மார்னிங் ஆதிக் அண்ணா ரூம்ல இதையெல்லாம் அடுக்கி வைக்குறப்போ இதையெல்லாம் பண்ணியிருக்கலாம் தானே…அர்த்த ராத்திரில இதெல்லாம் தேவையா..” ரேகாவின் கவலையில் வாய்விட்டு சிரித்தவள்

“ஹய்யோ ரேக்ஸ்..நான் நாளைக்கு கலீபோர்னியா கிளம்புறேன்..” என்றாள் சிரிப்பினூடே

அவளது விளையாட்டுத் தனத்தை ரசித்தவள், “அட காமெடி பண்ணாத…” மதி ஒற்றைப் பதில் அளித்துவிட்டுப் படுத்து கொள்ள

“ஹே ரேக்ஸ்..தட்ஸ் ட்ரூ…நான் நாளைக்கு ஈவினிங் ஸ்சூ…” கையைப் பறப்பது போல் வைத்துக் காட்டியவள் மறுபுறம் வந்து படுத்து விட்டாள்..

ரேகாவிற்கு இவள் உண்மையைச் சொல்கிறாளா பொய் சொல்கிறாளா? என்ற குழப்பத்தில் மதியை எழுப்பத் திரும்ப, அங்கே மதியோ தூங்கி ஒரு சாமம் ஆகியிருந்தது..

மறுநாள் அதிகாலையே எழுந்த மதி, குளிரில் குறுக்கி படுத்திருக்கும் ரேகாவிற்கு போர்வையை போர்த்தியவள் ஜாகிங் உடைக்கு மாறிக் கீழிறங்கி விட்டாள்..

வீட்டின் மருமகள், இங்கு வந்து ஒரு நாள் தான் ஆகிறது என்ற எந்தக் கூச்சமும் இல்லாமல், ஹாலைத் தாண்டி வெளியேற அவளுக்கு முன் ஆதிக் வெளிவாசலைக் கடந்து போயிருந்தான்..

வேகமாய் அவனுடன் இணைந்தவள், “ஆதிக் நில்லு..நானும் வாரேன்..” என்றவளின் சத்தத்தில் திரும்பிப் பார்த்தவன்,

“மெதுவா வா..” வேகத்தைக் குறைத்து அவளுடன் இணைந்து கொண்டான்..

மெளனமாய் தங்களது நடையை எட்டிப் போட்டவர்களில், “தூக்கம் வரலையா மதியழகி…” என்றவனின் பார்வை சாலையில் இருந்தாலும் கேள்வி அவளிடம் இருந்தது..

அவனது முழுநீள அழைப்பில் முறைத்தவள், “நல்லா தூங்கினேன் ஆதிக் வர்மா..” என்றாள் விடாமல்
அவளின் பதிலில் சிரித்தவன், “உனக்கு ரொம்ப தைரியம் தான்..”

“ஆமா என் தைரியத்துக்கு என்ன குறை..சரி அது இருக்கட்டும்..அத்தைய எப்போ ஹாஸ்ப்பிட்டல் கூட்டி போற..” அவளின் கேள்வியில் திரும்பி அவளை ஒருமுறை உற்றுப் பார்த்தவன்

“ஏன்?” அவனுக்குத் தெரியும் அவளது கேள்வியின் முடிவு எதுவாய் இருக்கும் என்பது

அவனின் துளைக்கும் பார்வையில் தனது பார்வையை மாற்றிக் கொண்டவள், “ஹேய் என்ன ஆதிக் இப்படி பார்க்குற..?”

“ஒண்ணுமில்லை..இன்னைக்கு மார்னிங் 10.30க்கு போகணும்..” என்றவன் தனது ஓட்டத்தைத் தொடர, அவனுக்கு இணையாய் ஓடியவள்

“எப்போ வருவ..?” என்றாள் சாலையில் தனது பார்வையை பதித்து

“தெரியல ஹாஸ்பிட்டல் போனா தான தெரியும்..” என்றவன் எதையோ எதிர்பார்த்து அவளது முகம் பார்க்க, அவனை ஏமாற்றாமல்

“அப்போ சரி ஆதிக்..இன்னைக்கு ஈவினிங் நான் கிளம்புறேன்..” நிற்காமல் தனது ஜாகிங்கை தொடர்ந்தவளைக் கண்டு கொள்ளாமல் அவனும் தொடர

“உனக்கு நான் சொன்னது கேட்டுச்சா..?” குழப்பமான அவளது முகத்தை ஏறிட்டவன்

“சரி போ…ஆறு மணிக்கு முன்னாடி வீட்டுக்கு வந்திடு..” எங்கே போகிறாய் என எதுவும் கேட்காமல் இத்தனை மணிக்கு வந்துவிடு எனச் சொல்லும் அவனிடம் இதற்கு மேல் என்ன சொல்வது எப்படி சொல்வது என்பது அவளுக்குப் புரியவில்லை..

பல யோசனையுடன் ஓட்டத்தை முடித்தவள் வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் எதிர்பட்ட வேணிக்கும் தர்மருக்கும் தனது காலை வணக்கத்தை தெரிவிக்க அவர்களும் சிரிப்புடன் அதை ஏற்றுக் கொள்ளவும் அவர்களுடனே அமர்ந்து கொண்டாள்..

அவர்களின் பேச்சை அமைதியாய் காதில் வாங்கி கொண்டு படிகளில் ஏறியவனுக்குத் தெரியும் மதியின் முடிவு எதுவென..?

ஆதிக் அறைக்குள் சென்றது வேணியின் புறம் தனது கவனத்தை திருப்பியவள் பேச ஆரம்பிக்கும் முன், மதியின் பெற்றோர் வந்து சேர..

‘இவங்களையும் சமாளிக்கனுமா..?’ என்ற மலைப்பு மதிக்கு வராமல் இருந்தால் தான் ஆச்சர்யம்
மதியின் கோலத்தைக் கண்டு தலையில் அடித்து கொண்ட குழலி, “மதி போய் குளிச்சிட்டு புடவை மாத்திட்டு வா..” என்றவரின் முகத்தில் இருந்த கடுமை குரலில் இல்லை..

அன்னையின் கடுமை எதற்காகவென புரியாத போதும் தனக்கு காரியம் ஆக வேண்டியுள்ளது என்பதால் அமைதியாய் தனது அறைக்குள் சென்றுவிட்டாள்..

“சாரி சமந்தி…அவளை இன்னும் சின்ன புள்ள மாதிரியே..” குழலி முடிக்கும் முன் இடையிட்ட வேணி

“மதி இப்படி இருக்கிறது எங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கு மதினி..விடுங்க போக போக சரியாகிடும்..” என்றவர்களின் பேச்சு திசை மாறியிருந்தது..

குளித்து முடித்து பூஜை அறையில் இருந்து வெளி வந்த ரேகாவும் இவர்களை வரவேற்று அமர்ந்து கொள்ள, அலுவலகத்திற்குச் செல்ல கிளம்பி வந்த ராஜ் ஒற்றைத் தலையசைப்போடு விடைபெற்று யாரும் கேள்வி கேட்கா வண்ணம் வீட்டை விட்டு வெளியேறியிருந்தான்.

ஆதிக் குளித்து முடித்து வருவதற்குள் தானும் குளித்து ஆதிக்கின் அறையில் மதி காத்திருக்க, குளித்து முடித்து மேல் சட்டையின் பொத்தானை அணிந்து கொண்டே வெளிவந்தவனுக்கு மதியை கண்டு எந்த ஆச்சர்யமும் எழவில்லை..

அவளை கேள்வியாய் பார்த்தவன், “என்ன வேணும்..?” என்றான் இறுக்கமான குரலில்

“ஆதிக்..” தயக்கமான அவளது குரலில் ஒருமுறை திரும்பி பார்த்தவன்

“சொல்லு மதி…எனக்கு டைம் ஆகுது..”கண்ணாடி முன் நின்று தலைவாரிக் கொண்டே அவன் சொல்ல

“அத்தைக்கு ஹாஸ்பிட்டல் போய்ட்டு என்ன சொன்னாங்கன்னு பார்த்துட்டு எனக்கு போன் பண்ணுவியா..?” இதுதானா நீ கேட்க வந்தது என்ற நம்ப முடியா பார்வை பார்த்தான்..

“சரி” எனத் தலையசைத்து கீழே வந்தவன், மதியின் பெற்றோரோடு உணவருந்தியவாறு தன்மையாய் பேசினான்..

குழலிக்கும் செழியனுக்கும் ஆதிக்கின் அலட்டல் இல்லா பேச்சு பிடித்துவிட, தன் பெண் கொடுத்து வைத்தவள் என எண்ணிக் கொண்டே மகளைப் பார்க்க அவளோ இவ்வுலகத்தில் இல்லாமல் ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தாள்..

ரேகாவிற்கு மதி நேற்று இரவு பேசியதே காதில் ஒலித்து கொண்டிருக்க, இப்போது அவளது அமைதியை பார்த்த பின் தான் ஆசுவாசமாகயிருந்தது..

ஆனால் மதியின் அமைதி தான் ஆபத்து என்பது செழியனைத் தவிர யாருக்கும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை..
ஆதிக், “அம்மா நான் ஆபிஸ் போயிட்டு ஒரு சின்ன வொர்க் இருக்கு அதை முடிச்சிட்டு ஹாஸ்ப்பிட்டல் வந்திடுதேன்..நீங்களும் அப்பாவும் டிரைவர் கூட வந்துருங்க..” அலைபேசியை பார்த்தவாறு சொன்னவனை தடுத்த செழியன்

“மாப்பிள்ளை நாங்களும் வரோம்…” அவசரமாய் சொன்னவர்

“மதி நீயும் வா மா..” என்றார் மகள் ஏதும் கிறுக்குத் தனம் செய்து விடக் கூடாதே என்பதில் கவனமாய்

தந்தையின் பேச்சில் அவரை முறைத்தவள் மறுத்து பதிலளிக்கும் முன், “இல்ல அண்ணா…நேத்து தான் கல்யாணம் ஆகியிருக்கு இன்னைக்கு ஹாஸ்ப்பிட்டல் வர வேணாம்..மதி ரேகா ரெண்டு பேரும் ரெஸ்ட் எடுங்க..” வேணி மறுத்து கூறியதும்

தந்தையை நோக்கி ஒற்றைப் புருவம் ஏற்றி இறக்கியவளை செழியன் முறைக்க, ஆதிக் கவனித்து வாசலை நோக்கி நகர்ந்தான்.

அனைவரும் கிளம்பி சென்றதும், வாசலை பூட்டிய மதி, நிலையில்லாமல் குறுக்கும் நெடுக்குமாய் நடக்க ரேகாவின் கேள்விகள் அனைத்தும் காற்றில் கரைந்தது..

காலையும் உண்ணவில்லை மதியமும் உண்ணவில்லை நடக்கும் நடையையும் நிறுத்தவில்லை…கேள்வி கேட்கும் ரேகாவையும் மதி பொருட்படுத்தவில்லை..

மணி மூன்றைத் தொட்டதும் விமானத்திற்கு நேரமாகுவதை உணர்ந்தவள் அவசரமாய் அலைபேசியை எடுத்து ஆதிக்கை விடுத்து ராஜிற்கு அழைக்க

அருகே அமர்ந்திருந்த ரேகாவும் இவளது வாயைத் தான் பார்த்து கொண்டிருந்தாள், “ராஜ்..நான் மதி பேசுறேன்..” அவளின் பேச்சில் ரேகா என்னவென்று ஊன்றி கவனிக்க

“ராஜ்…அத்தைக்கு டாக்டர் என்ன சொன்னாங்க..” என்றாள் அடுத்த கேள்வியாய்

“ஒண்ணுமில்லை அண்ணி..ஷி இஸ் நார்மல்..ஆப்ரேஷன் வேணாம் சொல்லிட்டாங்க…டேப்லட் எடுத்துக்க சொல்லிருக்காங்க..” என்றவனை அந்தப் பக்கம் ஆதிக்கின் குரல் தடுக்க

“அண்ணா அண்ணி தான் கால் பண்ணிருக்காங்க… இந்தாங்க..” மதியின் அனுமதியில்லாமல் அலைபேசி ஆதிக்கின் கரங்களுக்கு தாவியிருக்க..

ஆதிக்கின் கனீர் குரலை ஒரு நிமிடம் உள்வாங்கியவளின் உடல் ஒரு முறை தூக்கி போட திரட்டியிருந்த தைரியத்தை வரவழைத்து கொண்டவள், “ஆதிக் வர்மா..” என்றவளின் குரலில் இருந்த உறுதி அவனை ஒரு நிமிடம் வரப் போகும் புயலை உள்வாங்க சொன்னது..

“சொல்லு மதியழகி..” என்றவனின் குரலும் உன்னை நானறிவேன் என்பதை எடுத்துரைக்க

“பை பாஸ்..” என்றவள் அவனது பதிலை எதிர்பாராமல் அழைப்பைத் துண்டித்திருந்தாள்..

சொற்ப நிமிடங்களில் முடிவை எடுத்து அதைச் செயல்படுத்துமளவிற்கு அவளது மனவுறுது இருந்தது..

கால் டாக்சியை வரச் சொன்னவள், நேற்று தங்கியிருந்த அறைக்குச் சென்றவள் தனது பேக்கை மாட்டிக் கொண்டு
கீழே வர, திகைத்து அமர்ந்திருந்த ரேகா என்னும் சிலைக்கு அப்போது தான் உயிர் வந்தது..

“ஹேய் மதி நீ என்ன பண்ண போற..?” நடுக்கத்துடன் அவள் கேட்கவும் திரும்பி அவளது முகம் பார்த்தவள்..

“ரேக்ஸ் நேத்தே உன்கிட்ட சொல்லிட்டேன்..எனக்கு இப்போ நின்னு பேசுற அளவிற்கு டைம் இல்ல…ப்ளைட்டுக்கு நேரம் ஆகிட்டு..நான் உனக்கு கால் பண்ணுறேன்..டோன்ட் மிஸ்டேக் மீ ரேக்ஸ்…” நடந்த வாக்கில் அவளிடம் உரைத்தவள், அதே வேகத்தோடு வண்டியில் ஏறிக் கையசைத்து சென்றுவிட்டாள்..

என்ன ஏது என்று சுதாரிக்கும் முன் அனைத்தும் நடந்து முடிந்துவிட, என்ன செய்ய வேண்டும் என்ற வழியறியாமல் ஸ்தம்பித்து நின்றுவிட்டாள் வதனரேகா..

ஆதியும் மதியும் பிரிவார்கள்…

Ennai Ko(Ve)llum Vennilavei – 20

~20~

தன்னைப் பார்த்து சிரிக்கும் கணவனை ஏகத்துக்கும் முறைத்தவள், “ரொம்ப சிரிக்காத..வாய் சுளுக்கிட போகுது..” அவளது கோபமான குரலைக் கேட்டதும் தனது சிரிப்பை கட்டுக்குள் கொண்டு வந்தவன்..

“சரி சிரிக்கல..நான் கேட்கட்டுமா..?” என்றான் அவளது விழிகளை ஊடுருவி..

“அட கேளுப்பா ஆதிக்…” என்றவளும் அவன் முகம் பார்த்து நிற்க

“இல்ல…நீ என்னைவிட்டு போறதுலையே குறியா இருக்கியே ஒருவேள அங்க நீ யார்கூடயாவது லிவிங் டுகெதெர்..?..” அவனது கேள்வியில் அவள் உறுத்து விழிக்க,

“இல்லனா யாரையாச்சும் லவ்…” இப்போது இடுப்பில் கை வைத்து முறைக்கத் துவங்க

“இல்லனா ஒன் லவ் ஃபேளியர்..” அவன் அடுத்த கேள்வி கேட்கும் முன் அவனது முகத்துக்கு நேரே கை நீட்டித் தடுத்தவள்

“ஹேய் என்னை பார்த்தா உனக்கு எப்படி தெரியுது..” அவனது பனியனின் காலரைப் பிடித்து இழுத்து கோபமாய் கேட்க

பிடித்திருந்த கையையும் அவளையும் மாறி மாறி பார்த்தவன் மெதுவாய் அவளது கைகளை விலக்கினான்..

அவன் விலக்கியதும், “இங்க பாரு எனக்கு இந்த லவ்ல எல்லாம் இன்ட்ரெஸ்ட் கிடையாது புரிஞ்சுதா..எனக்கு நிறைய ப்ரெண்ட்ஸ் பாய்ஸ்லயும் இருக்காங்க தான்..பட் எல்லோருக்கும் ஒரு லிமிட் வச்சிருக்கேன்..அன்ட் ஒன் மோர் திங் எனக்கு என்னோட லிமிட் தெரியும் யாரை எங்க நிறுத்தி வைக்கனும்னு எனக்கு தெரியும்…ஒருத்தன நினைச்சிட்டு இன்னொருத்தனைக் கல்யாணம் பண்ணுற அளவுக்கு நான் **** இல்ல..காட் இட்…”

“அப்புறம் என்ன கேட்ட லிவிங் டுகெதெர்…என் சுண்டு விரல் தொடவும் பயப்படுற ஆம்பளைங்கள தான் இதுவரைக்கும் நான் பார்த்திருக்கேன்…ம்ம்…” நக்கலாய் மொழிந்தவளின் கண்கள் அவனை மேலிருந்து கீழாய் பார்த்துச் சிரிக்க

ஆதிக்கின் கோபம் இப்போது உச்சத்தைத் தொட்டது..திமிர் திமிர் கோபமாய் நினைத்திருந்தவனுக்குக் கடைசியாய் அவள் பார்த்த பார்வை சொன்ன நீயும் அந்த ஆம்பளை லிஸ்ட்டில் ஒருவன் என்ற செய்தி எரிச்சலைக் கிளறியிருந்தது.

தன் முன்னே நீண்டிருந்த அவளது கரத்தைப் பற்றி வளைத்தவன், அவளது முதுகோடு உரசுமாறு நின்று, “யாரைப் பார்த்து டி சொன்ன..?” என்றவனின் கர்ஜனைக் குரலில் பயம் வந்தாலும் அதை விரட்டியவள் கையின் வலியையும் பொருட்படுத்தாமல்

“நீ மட்டும் என்னைப் பார்த்து என்ன என்னலாம் கேட்ட..?” அவளின் கைகளின் அழுத்தத்தைக் கொஞ்சமும் குறைக்காமல் அவன் கோபத்துடன்

“யாரைப் பார்த்து ஆம்பளையான்னு கேட்ட..?” கைகளின் அழுத்தத்தை அவன் கூட்டவும் முகம் வலியில் கசங்க

“கையை விடுறா பன்னி…” பக்கவாட்டில் திரும்பி அவனது முகம் பார்த்து கத்தினாள் மதி..

கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்து மூக்கு விடைக்கக் கேட்கும் மதியின் முகத்தை ஒருமுறை கூர்ந்து பார்த்தவன் கைகளின் அழுத்தத்தை குறைத்து தன்னை நோக்கித் திருப்ப அவன்மீதே மோதி நின்றாள்.

அவளது இடையில் கைபோட்டு தன்னோடு அவன் நிற்க வைக்க, அவனது மார்பின் குறுக்கே கைகளை வைத்துத் தள்ளினாள்..

அவளது விலகலைக் கண்டு கொள்ளாதவன், “ஏய்! இங்க பாரு டி..” தன்னைவிட்டு விலகி போவதிலே குறியாய் இருப்பவளை மிரட்ட

அவளோ நிமிர்ந்து அவன் முகம் பார்க்காமல் கைவளைவில் இருந்து வெளி வருவதிலே குறியாய் இருந்தாள்..
இடையை வளைத்தப் பிடியை மேலும் இறுக்கியவன், “என்னை நிமிர்ந்து பாருன்னு சொன்னேன் மதியழகி..” அவனது அழைப்பில் சிலிர்த்தவள்..

“ஏய் மதியலகி மதியலகின்னு ஏலம் விடாதன்னு இப்போ தானே சொன்னேன்..” என்றவளின் பிரச்சனை அவன் முழுநீள பெயரிட்டு அழைப்பதில் நின்றது..

அதைக் கண்டு கொள்ளாதவன், “உனக்கு எதுக்கு என்னை பிடிக்கல? இங்க இருக்க பிடிக்கல..?” என்றான் கூர் விழியுடன்

“எனக்கு இங்க இருக்க பிடிச்சிருக்கு அன்ட் உன்னையும் எனக்கு பிடிச்சிருக்கு பட் எனக்கு என் விருப்பமில்லாம நடந்த இந்தக் கல்யாணத்தை தான் பிடிக்கல..” என்றவளுக்கு அவனது அணைப்பில் இருக்கிறோம் என்பது மறந்து போயிருந்தது..

“மதி…இதுதான் லைஃப்..இதைவிட்டு விலகி போறத பத்தியே பேசுற உனக்கு என்னையும் நம்ம வீட்டையும் பிடிச்சிருக்கு அப்புறம் என்ன..?” நம்ம வீடு என்ற சொல் மனதிற்கு இதமாய் இருக்க,

“ஆதிக்..பிடித்தம் வேற விருப்பம் வேற…நாம பண்ணிகிட்ட கல்யாணம் நம்ம விருப்பம் இல்லாம நடந்தது..இந்த வாழ்க்கைய நாம விரும்பி வாழல ஆதிக்..உனக்குப் புரியுதா..மத்தவங்களுக்காக என்னால எப்பவும் வாழ முடியாது எனக்காக வாழனும்னு நான் நினைக்கிறதுல என்ன தப்பிருக்கு…சரி, இதெல்லாம் விடு ஆதிக் நீ சொல்லு உனக்கு என்னைப் பிடிச்சு தான் கல்யாணத்துக்கு சரின்னு சொன்னியா..இல்ல என்னைப் பிடிச்சு தான் இப்போ உன்கூட இருக்க சொல்றீயா..?” அடுக்கடுக்கான கேள்வி கேட்பவளை பிடித்திருந்தாலும் இப்போதைக்கு அவன் இருக்க சொன்னதே அன்னையின் உடல்நிலையைக் கருத்தில் கொண்டு தான் என்ற நினைப்பில் அவனது கைகள் தளர்ந்து அவளைவிட்டு விலகி நின்றிருந்தான்..

அவனது விலகலைக் கண்ட மதியின் மனதில் வெறுமை குடியேற, “ஆதிக், அத்தைக்காக தான் நீ என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிகிட்டன்னு தெரியும்..” என்றவளின் முகத்தில் வந்து சென்ற ஒரு நிமிட வேதனையைச் சரியாக ஆதிக்கின் மனம் கவனித்தது.

அவளிடம் எதையோ சொல்ல அவன் வாயெடுக்கவும் கை நீட்டித் தடுத்தவள், “நானும் என் அம்மாவுக்காக தான் கல்யாணம் பண்ணிகிட்டேன்..ஆனா யோசிச்சு பாரு அவங்களுக்காக இந்த வாழ்க்கைய இன்னும் எத்தனை நாளுக்கு நம்மால வாழ முடியும்..?” சரியாக கேட்கிறாள் ஆனால் எதற்கும் அவனிடம் பதிலில்லை என்றாலும் அன்னைக்காக தான் தன்னை திருமணம் செய்து கொண்டாள் என்பதில் அவனது மனம் வலித்தது..

அதே வலி அவளுக்கும் இருந்திருக்கும் என்பதை அவன் உணரவில்லை, அவளும் உணர்த்த நினைக்கவில்லை..
இருவரும் அவரவரில் சரியாய் இருந்தார்கள் அதைவிடச் சரியாக யோசித்தார்கள்..

தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு கட்டிலில் அமர்ந்துவிட்ட ஆதிக்கு, “ஒரே நாளில் இவ்வளவு பிரச்சனையா..?” என்று நினைக்கத் தோன்றாமல் இல்லை..

தனது அருகே அமரும் மதியை நிமிர்ந்து பார்த்தவன், “இப்போ என்ன தான் பண்ணனும்…?” என்றவனின் முகம் கசங்கியிருந்தது.

“பாஸ்..நான் ஃபாரின் கிளம்புறேன்..”

“ஹய்யோ வாயத் திறந்தாளே நீ என்னைவிட்டு போறத பத்தி மட்டும் தான் யோசிப்பியா..இடியட்..போ போய் தொலை…” உச்ச டெஸிபியில் கத்தியவன், பின் நிதானித்து

“இங்க பாரு…நீயும் நானும் பிரிஞ்சி வாழுறதால என்னோட குடும்பமும் பாதிக்கப்படும் அதைவிட உன்னோட குடும்பமும் பாதிக்கப்படும்…நான் ஆம்பளை எனக்கு வரும் பிரச்சனைய விட ஒரு பொண்ணா உனக்கு வர பிரச்சனை ரொம்ப அதிகம்…சோ வாயை மூடிட்டு என் கூட வாழுற வழியைப் பாரு மதியழகி…எனக்கு இதுக்கு மேல இதப் பத்தி யோசிக்க முடியல…” கோபத்தில் எரிந்து விழுந்தவன் முதுகை வருடிய அவளது கைகளை தட்டிவிட்டான்…

அவனது செயலுக்கு ஆட்சேபித்தவள் பேச வாயெடுக்கும் முன் வேணி மறுபடியும் சாப்பிட அழைத்திருந்தார்..
வருவதாய் குரல் கொடுத்தவன், “வா சாப்பிட போகலாம்..” என்றான் வேறெங்கோ பார்த்து..

“எனக்கு ஒண்ணும் வேணாம்…” உரைத்தவள் கட்டிலில் ஏறி படுத்துக் கொள்ள, தோளைக் குலுக்கியவன் அமைதியாய் வெளியேறி விட்டான்..

தன்னை மறுபடியும் சாப்பிட அழைப்பான் என அவள் நினைத்திருக்க அவனோ அமைதியாய் வெளியே சென்றதும் கட்டிலில் ஏறி நின்றவள் கீழே குதித்து..

“இன்னைக்கு அவனுக்கு மிச்சம் வைக்காம நான் ஃபுல்லா சாப்பிடல என் பேர் மதி..மதியலகி இல்லடா ஆதிக் வர்மா..” வீரமாய் பேசியவள், கதவைத் திறந்து கீழிறங்கி வர அவனும் அவளது வருகையை எதிர்பார்த்தது போல தனது அறையின் வாயிலைத் தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்..

தன்னை ஆதிக் பார்க்கிறான் என்றதும் சட்டென்று முகத்தைத் திருப்பியவள் கீழிறங்க, “மதி நாங்கயெல்லாம் சாப்பிட்டாச்சு..நீயும் சாப்பிட்டதும் ராஜ் ரூம்ல ரேகா இருக்கா அவா கூட படுத்துக்கோ..ஆதி ராஜ் உன் ரூம்க்கு வருவான் டா..” என்ற வேணி அவ்விடத்தை விட்டு அகல நினைக்க அவரது அருகே சென்ற மதி..

“நோ ஆண்ட்டி..நான் இவர் கூடவே இருக்கேன்..எனக்கு நோ ப்ராப்ளம்..” என்று சொல்லி வைக்க, வேணிக்கு எப்படி சொல்வது என்ன சொல்வது என்று புரியாமல் திருதிருத்து நின்றார்.

அவரது முகத்தைப் பார்த்தவனுக்கு அடக்க மாட்டாமல் சிரிப்பு வர, “அம்மா நீங்க போங்க நான் பேசிக்கிறேன்..” என்றவன் மதியை தன் கண்களால் சுட்டிக் காட்டி அமரச் சொன்னான்..

வேணி அந்தப் பக்கம் சென்றதும், “ஆதி..ஐ ஹேட் யூ..” என்றவளைச் சின்ன சிரிப்போடு பார்த்தவன்

“நீ என்னை எப்போ லவ் பண்ணுன ஹேட் பண்ணுறதுக்கு..?” அவனது கேள்விக்கு பதிலுக்கு விடையளிக்காமல் கீழுதட்டை கடித்தவள் வெட்டும் பார்வை பார்த்து அமைதியாய் சாப்பிடத் துவங்கினாள்..

அவளது முறைப்பைக் கண்டு கொள்ளாதவன், “மதி நீ இன்னைக்கு ரேகா கூட தூங்கு..” என்றவனிடம் ஏன் என்ற ஒற்றைக் கேள்வியை அவள் கேட்டு வைத்தாள்

“ஏன்னா..? ஏன்னா..? அது இன்னைக்கு நல்ல நாள் இல்லையாம்..” என்றவன் குனிந்து சாப்பிடத் துவங்க

“ஓ..அப்புறம் எதுக்கு இன்னைக்கு நமக்கு கல்யாணம் பண்ணுனாங்களாம்..?” என்றவளுக்கு புரியுதா புரியவில்லையா என்ற சந்தேகம் அவனது முகத்தில் அப்பட்டமாய் தெரிந்தது..

அவனது முகத்தில் வந்து சென்ற பாவனையைப் பார்த்தவள், “என்ன சொல்லனுமோ அதை நேரடியா சொல்லுங்க பாஸ்..?” என்க

“இன்னைக்கு நமக்கு முதல் ராத்திரி புரியுதா அது தான் அந்த ஃபர்ஸ்ட் நைட் வைக்க நல்ல நேரம் இல்லையாம்..சோ நாளைக்கு தான் அதுவும்..அதனால இன்னைக்கு ரேகா கூட தூங்கனுமாம் புரியுதா..”அவன் சொல்ல ஆரம்பித்ததும் அவளறியாமல் முகம் செந்தணலாய் மாறிப் போக அவன் முகம் பார்க்க முடியாமல்

“ம்ம்..” என முணுமுணுத்தவள் சாப்பாட்டில் கவனம் செலுத்த, அவளிடம் வம்பிலுக்க நினைத்தவன்

“என்ன ம்..ம்..?” என்றான் சிரிப்புடன்

“அப்பா சாமி ஒண்ணுமில்லை..இப்போ நீ பேசாம சாப்பிடுறீயா இல்ல நான் போகவா..?” வெட்கத்தை மறைக்க அவள் கோபம் என்னும் முகமூடியை அணிந்து கொண்டாள்..

அவனும் மேற்கொண்டு எதுவும் பேசாமல் உண்டவன் மதியுடன் படிகள் ஏற, சரியாய் ஆதிக்கின் அறை வாயிலில் ராஜ் நின்றிருந்தான்..

‘உள்ளே போகாம எதுக்கு வெளியே நிக்கிறான்..’ மனதில் மதி நினைக்க, ஆதிக்கு தெரியும் ராஜ் தன்னிடம் கேட்காமல் அறைக்குள் வரமாட்டான் என்பது..

ஆதிக் மனதால் ராஜை தம்பியாக நினைத்தாலும் தனது பாசத்தையோ உரிமையையோ வெளிக்காட்டத் தெரியாது, அதே போல் யாரிடமும் எதையும் எதிர்பார்க்கவும் மாட்டான் என்பதால் சில சமயங்களில் வலிக்கும் ராஜின் ஒதுக்கத்தைக் கூட இவன் ஒதுக்கித் தள்ளிவிடுவான்..

மதி, “ராஜ்..எதுக்கு ரூம் வாசல்ல வாட்ச் மேன் வேலை பார்த்துட்டு இருக்க..?” கேள்வியாய் ராஜ் முகம் பார்த்து கேட்க

ஆதிக்கும் அவனைத் தான் பார்த்து கொண்டிருந்தான் ஆனால் மதியிடமும் எதுவும் சொல்லவில்லை அவனிடமும் எதுவும் கேட்காமல் கையை கட்டி சுவரில் சாய்ந்து நின்றான்..

ராஜின் தோளைத் தட்டி மதி வினவ ‘ஏதோ ஆண்டாண்டு காலம் பழகியதைப் போல பேசும் மதியை அவனுக்குப் பிடித்து போனது..’

“ஒண்ணுமில்லை அண்ணி..சார்க்கு தான் வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தேன்..” அவனின் பதிலில் வாசலையும் கடிகாரத்தையும் மாறி மாறி பார்த்தவள்..பின்,

“ராஜ் மணி 9.30 ஆகுது..இப்போவா உங்க சார வரச் சொன்னீங்க…?” என்றவளின் கன்டன பார்வையில் ஆதிக்கு சிரிப்பு வந்தது..

“அய்யோ இல்ல அண்ணி…நான் ஆதிக் சாருக்கு வெயிர் பண்ணிட்டு இருந்தேன்..” அவசரமாய் சொல்லும் ராஜை புரியாத பார்வை பார்த்தவள்

“என்னது ஆதிக் சாரா..?” புரியாமல் ஆதிக்கை பார்க்க

“ராஜ்..என்னை சார்ன்னு தான் கூப்பிடுவான்..” தகவலாய் சொன்னவனின் சின்ன ஏக்கத்தைச் சரியாக உணர்ந்து கொண்டவள்..

“இது என்ன ராஜ்..நான் மட்டும் உங்களுக்கு அண்ணி இவர் உங்களுக்கு சாரா..”முறைத்துக் கேட்டவள்

“ஒழுங்கா அண்ணா கூப்பிடு இல்ல ஆதிக்னு கூப்பிடு..” என்றாள் கண்டிப்புடன்
அவளையும் ஆதிக்கையும் செய்வதறியாது ராஜ் பார்த்து நிற்க, அறையின் வாயிலில் நின்று ரேகாவும் அவர்களைத் தான் கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள்..

“இல்ல..வேணாம்…” என ஆதிக் தயங்க

“அவனுக்கு விருப்பம் இல்லாதத செய்ய சொல்லாத மதி..” என்றவன் இப்போது அலைபேசியைக் காதுக்கு கொடுத்துத் தள்ளி நின்றான்…

அவனது விலகலில் ராஜின் முகம் விழுந்துவிட்டதைப் பார்த்த மதி, ஆதிக்கின் காதுகளில் இருந்த போனை நோக்கி கையை நீட்டியிருந்தாள்..

அவளது செய்கையை உணர்ந்தவன் போன்று தன்னிச்சையாய் திரும்பிய ஆதிக் மதியை முறைக்க இப்போது அவளின் கவனம் ராஜின் மீது சென்றது..

“ராஜ்…இவரை அண்ணா சொல்ல உங்களுக்கு விருப்பம் இல்லனா ஆதிக்னு பெயர் சொல்லி கூப்பிடுங்க..பட் இனி சார்னு கூப்பிடுற வேலை வேணாம்..” கறாராக அவள் சொன்னதை மற்றொரு காதில் வாங்கிய படி போன் பேசிக் கொண்டிருந்த ஆதிக்கின் இதழ் சிரிப்பில் வளைந்தது..

ஆதியும் மதியும் பிரிவார்கள்…

Ennai Ko(Ve)llum Vennilavei – 19

~19~

ஆதிக்கின் பார்வை இரசனையாய் மதியின் மீது பட்டு மீள, அதைச் சரியாய் பார்த்துக் கண்ணடித்து சிரித்தான் விகாஷ்..

‘இவனிடம் போய் மாட்டிக் கொண்டோமே..’ என நினைத்தாலும் அதை வெளியே காட்டிக் கொள்ளாமல் அதே வீராப்போடு மாடி ஏறியிருந்தான்..

அண்ணன் அந்தப் பக்கம் சென்றதும், ராஜும் மாடியேறி விட..

ரேகாவிற்கு ராஜின் விலகல் அனைத்தையும் மீறி துயரத்தை அளித்தது.. மதியோ ஆதிக்கை கொஞ்சமும் பொருட்படுத்தாமல் கதையளந்து சிரித்தாள்..

சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் விகாஷும் மித்ராவும் நாளை மாலை வருவதாய் விடைபெற்றுக் கிளம்பிவிட, ரேகா உணர்ந்த தனிமையை மதியழகி அழகாய் விரட்டி ஆக்கிரமித்திருந்தாள்..

வேணிக்கு அவளது குழந்தை தனமான மொழி பிடித்துவிட்டாலும் கொஞ்ச நாளுக்கு மாமியார் கெத்தை விட்டுவிடாமல் இருக்க அமைதியாய் தனது அறைக்குள் நுழைந்துவிட்டார்.

வந்த சொந்த பந்தங்கள் அனைத்தும் மண்டபத்தோடு கிளம்பியிருக்க, வீட்டில் இவர்கள் மட்டும் தான் இருந்தனர்.
சிறிது நேரத்தில் உணவகத்தில் இருந்து உணவுகள் வந்திருக்க, ரேகாவையும் மதியையும் விட்டு ராஜையும் ஆதிக்கையும் அழைத்து வரச் சொன்னவர், உணவு மேஜையில் அனைத்தையும் எடுத்து வைக்கத் துவங்கினார்.

மதி வேகமாய் மேலே ஏற, ரேகாவிற்கோ கால்கள் பின்னியது..

ஆதிக்கின் அறையும் ராஜின் அறையும் பக்கம் பக்கம் தான்..ஆனால் மேலே வந்துவிட்ட மதிக்கு மூன்று அறையில் அவனது அறை எதுவென தெரியாமல் உதட்டைப் பிதுக்கி ரேகாவைப் பார்க்க..

ரேகா ஆதிக்கின் அறையை சுட்டிக் காட்டி உள்ளே போகச் சொன்னாள்..

அவளது விழியசைவை புரிந்து சாதாரணமாய் மதி உள்ளே சென்றுவிட, ராஜின் அறை வாயிலில் நின்ற ரேகாவிற்கு கதவின் கைப்பிடியைத் தொடுவதற்கே மூச்சடைத்தது.

அறைக்குள் சென்ற மதிக்கு ரேகாவிற்கு ராஜின் அறை தெரியுமா என்ற சந்தேகம் வர, லேப்டாப்பில் வேலை செய்து கொண்டிருந்த ஆதிக்கை நெருங்கியவள்..

“ஆதிக்..ராஜ் ரூம் எங்கயிருக்கு..?” என்றாள்..

அமைதியாய் வேலை செய்து கொண்டிருக்கும் போது திடீரென கேட்ட மதியின் குரலில் நெஞ்சைப் பிடித்தவன், தன்னையறியாமல் பக்கத்து ரூம் என்றிருந்தான்..

வந்த வேகத்தில் வெளியே வந்த மதி பார்க்க, ரேகாவோ கதவைத் திறக்கவா வேணாமா என யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள்..

“ரேக்ஸ் அது தான் ராஜ் ரூம்..” திடுமென கேட்ட அவளின் சத்தத்தில் ரேகாவும் நெஞ்சைப் பிடிக்க, அவளை விசித்திரமாகப் பார்த்த மதி..

அவளை முந்திக் கதவைத் திறந்து, “ராஜ்…ரேக்ஸ் உன் ரூம் தெரியாம இருந்தா அதான் அவளை பத்திரமா கூட்டி வந்தேன்..” என்றவளின் கத்தலில் அங்கே ராஜும் நெஞ்சைப் பிடித்து கட்டிலில் இருந்து எழுந்துவிட்டான்..

அவனது செய்கையையும் விசித்திரமாகப் பார்த்த மதி, “பை ரேக்ஸ்..பை ராஜ்..” என்றவள் கதவைச் சாற்றி ஆதிக்கின் அறைக்குள் நுழைந்துவிட்டாள்..

‘பத்த வச்சுட்டியே பரட்ட..’ மனதிற்குள் நினைத்த ரேகா தலையை மேலும் தரையில் புதைத்துக் கொள்ள..

மதியின் பேச்சில் இருந்து வெளி வந்த ராஜ் ரேகாவின் புறம் திரும்பி, “என்ன டி..?” என்றான் கர்ஜனைக் குரலில்..

திரட்டி வைத்திருந்த தைரியம் மொத்தமும் உடைய ஏற்கெனவே தன்னை இவன் வேண்டாம் என்றவன்..தன்னை இவன் காதலிக்கவில்லை என்ற பல எண்ணங்கள் மேலெம்ப சொந்தமில்லா பார்வையை அவன் நோக்கி வீசியவள்,
“இந்த டி போடுற வேலையெல்லாம் என்கிட்ட வேண்டாம்..” இடுப்பில் கை வைத்து அவள் சொல்ல

காலையில் இருந்து தனது காதலைப் புரிந்து கொள்ளாமல் அவளது அண்ணன் பார்த்த மாப்பிள்ளை என்று தெரிந்து தன்னைக் கல்யாணம் செய்து கொண்டாள் என்பதில் அவனுக்குக் கோபமிருக்க இதில் இவள் எதிர்த்து பேசவும், கோபமாய் அவளது முன்னே வந்தவன் முழங்கையைப் பிடித்து தனது முன்னால் நிறுத்தினான்

பிடித்த கையை விடாமல், “நான் அப்படி தான் டி சொல்லுவேன்.. அது எப்படி டி லவ் பண்ணவன விட்டு இன்னொருத்தனை உன்னால கல்யாணம் பண்ண முடிஞ்சது..” கோபமாய் அவன் கேட்க

“உன்னால எப்படி எனக்கு லவ்வ சொல்லிட்டு இன்னொருத்திக்குத் தாலி கட்ட முடிஞ்சதோ அப்படி தான்..” என்றவளின் பதிலில் அவளது கையை உதறி பால்கனிக்கு விரைந்தான்..

இருவரின் மனதில் இருப்பது இது தான்..தனது காதலை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை என்பதில் தொடங்கி அவன் உச்சத்தில் நிற்க, தன்னை விடுத்து அவன் இன்னொருத்தியைக் கல்யாணம் செய்து கொள்ள வந்தான் என்பதில் நின்றது அவளது கோபம்..

அதாவது காதலில்லாமல் வீட்டில் பார்த்தவரை திருமணம் செய்து கொண்டார்கள் என்பதை போன்ற பிம்பம் இருவரின் இடையில் விழுந்திருந்தது.

உண்மை தான் தனது காதலில் இருவரும் நிலையாய் நிற்காமல் இருந்ததே இதற்குக் காரணம்…காதல் வேண்டும் என நினைத்த இருவருமே உரிய நேரத்தில் காதலை பரிமாறத் தவற விட்டிருந்தனர்..

பால்கனிக்கு போய் அவன் நின்றதும் அவனது பின்னாடியே சென்றவள், “அத்தை சாப்பிட கூப்பிட்டாங்க..” அவனது முதுகை வெறித்துப் பார்க்க

வேகமாய் திரும்பியவன், “என்னை மன்னிச்சிடு..” என்றான் கடினமான குரலில்
அவனது இப்பதிலை அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை என்பது அவளது முகத்தில் இருந்து கண்டு கொண்டவன் தானே தொடர்ந்து,

“உண்மையா சொல்லனும்னு கடைசியா உன்கிட்ட பேசிட்டு வந்த கோபத்துல கல்யாணம் பண்ணிக்க போனேன்..என்னால நிம்மதியா இருக்க முடியல, அண்ணாவுக்கு ம்க்கும் ஆதிக் சார்க்கு நிச்சயம் முடிந்ததும் என்னோட நிச்சயத்தை நிறுத்தனும்னு நான் நினைக்கும் போது தான் நீ வந்த..

சத்தியமா சொல்றேன் நீ அந்த இடத்துல இல்லனா நேத்து அந்த நிச்சயம் நடந்திருக்காது..” அவனது பதிலில்
“ஏன் நேத்து நிறுத்தனும் அதுக்கு முன்னமே நிறுத்தியிருக்கலாமே.. சும்மா கதை விடுறான்..” மனசாட்சி அவனுக்கு எதிராக குரல் கொடுக்க அதை சரியாய் கண்டு கொண்ட ராஜ்..

“நீ நினைக்குற மாதிரி என்னால முன்னமே நிறுத்தியிருக்க முடியும் ஆனால் என்னோட சேர்ந்து அண்..ஆதிக் சார் கல்யாணமும் பிரச்சனையா ஆகிருக்கும்..ஆனா நீ கல்யாணத்தை நிறுத்த நினைச்சியா..? உண்மையா நீ என்னை காதலிச்சிருந்தா நீ என்னை தேடி வந்திருப்ப..” என்றவன் இப்போது அறையை விட்டு வெளியேறி இருந்தான்..
ராஜ் கூறியவை அனைத்தும் அவளது செவிகளில் ரிங்காரமிட, அசையாமல் அதே இடத்தில் மடிந்து அழத் துவங்கியவளுக்கு..

“அப்போ நான் உண்மையா இவர காதலிக்கலையா..?” என்றவளுக்கு என்ன சொல்வது என்றே தெரியவில்லை…
அவளிடம் இவ்வளவும் சொன்ன ராஜிற்கு நிம்மதி என்பது கொஞ்சமும் இல்லை…அவளுக்கு பார்த்திருக்கும் மாப்பிள்ளை வேறு யாரேனும் இருந்தால் என்ன செய்திருப்பாள்..? என்பதில் அவனது காதல் அமிழ்ந்து போக வெற்றிடம் நிரம்பி அதில் உணர்வு என்பது சிறிதும் இல்லை..

அன்னையின் அழைப்பில் நிகழ்வுக்கு வந்தவன் அறைக்குள் நுழைந்து, “அம்மா சாப்பிட கூப்பிடுறாங்க..போய் மூஞ்ச கழுவிட்டு வா..சாப்பிட போகலாம்..” என்றான் கட்டிலில் அமர்ந்து..

அவளது அழுது வீங்கிய விழிகள் அவனுக்குக் கஷ்டத்தை கொடுத்தாலும் தன்னைவிட்டு போக நினைத்தால் என்பதே அவனது முன்னுக்கு நின்றது..

அமைதியாய் அவனை ஒரு பார்வை பார்த்தவள் கிளம்பி வந்து அவனுடன் கீழிறங்கி சென்றாள்..
ரேகாவை உள் அனுப்பிவிட்டு ஆதிக்கின் அறைக்குள் நுழைந்த மதி, “சாப்பிட போகலமா…எனக்கு பசிக்குது..” மறுபடியும் திடுமென குரல் கேட்கவும் அவன் அடித்துபிடித்து நிமிர்ந்து பார்க்க, அவளோ அவனது அவசரத்தில் திருதிருவென விழித்தாள்..

“அடியேய் வரும் போது கதவை தட்டிட்டு வரமாட்டியா டி..”தன்னையறியாமல் அவன் ‘டி’ என அழைத்திருக்க..

“என்னது டி யா…? இன்னொரு முறை டி சொன்ன நான் டா சொல்லுவேன் பார்த்துக்க..” என்றவள் இப்போது அங்கிருந்த இருக்கையில் ஏறி அவனது முகத்திற்கு நேராய் தன் முகம் இருக்குமாறு நின்றிருந்தாள்..

இருக்கையில் ஏறி நின்றும் கூட தன்னைவிட கொஞ்சம் குள்ளமாய் இருக்கும் மதியை ரசித்து சிரித்தவன், “ஏய் அரைக்கா பிடி சைஸுல இருந்துட்டு…ஹா ஹா..என்னை மிரட்டுறீயா நீ..ஹா ஹா..” ஆதிக் மெல்லியதாய் சிரிக்கும் போதே அவனை ஆவென பார்ப்பவளுக்கு இன்று அவன் ஆரவாரமாய் சிரிக்க, கேட்கவா வேண்டும்,
விழியகலாமல் அவனது சிரிப்பை ரசித்தவளை அவன் புருவம் உயர்த்தி என்னவென கேட்டு வைக்க, “ரொம்ப அழகா இருக்க நீ..” என்றவளின் பாராட்டில் அவனது முகம் செந்தனலாய் மாறியது..

ஆண்களின் வெட்கம் எவ்வளவு அழகு என்பதை ரசித்து பார்த்தவர்களுக்கு மட்டுமே தெரியும்..ஆனால் வெட்கத்தை பற்றி மருந்துக்கும் அறியாதவளின் முன் அவனது வெட்கமும் வீண் என்பதற்கு ஏற்றாற் போன்று,
“உன் முகம் பிங்கிஸா ஆகி இன்னும் அழகா தெரியுற..” என்றவள் இப்போது அவனது முகத்தை வருட கையை உயர்த்தியிருக்க..

‘நான் பண்ண வேண்டியத அவா பண்ணுறா..அவா பண்ண வேண்டியத நான் பண்ணுறேன்’ என்றவனின் இதழில் அழகான குறுநகை உறைந்தது..

உயர்ந்த அவளது கைகளை தனது கை கொண்டு தடுத்தவன், “எனக்கு கொஞ்சம் வேலையிருக்கு..நீ போய் சாப்பிடு நான் அப்புறமா சாப்பிடுறேன்..” என்றவனிடம்

“ஓகே..நீ வேலையை பாரு..நான் உன்கூடவே சாப்பிட வரேன்..எனக்கும் இப்போ பசிக்கல..” என்றவள் பாந்தமாய் அவனது கட்டிலில் இடது கை தலையை தாங்க படுத்தாள்..

அவளது இயல்பு போன்ற சில செய்கையில் ஆதிக்கின் இதயம் நின்று துடித்தது என்னவோ உண்மை தான்..எதையும் கண்டுகொள்ளாமல் அவளுக்கு பிடித்தது போல் அவள் இருந்தாள்..

அவள் படுத்த பத்து நிமிடத்தில் அவனது அறையின் இன்ட்டர்காம் ஒலிக்க அதை எடுக்க எழுந்தவனை தடுத்தவள்..
“நீ வேலை பாரு..” என பேசியை எடுத்து காதுக்கு கொடுத்து

“ஆண்ட்டி..அவருக்கு வேலையிருக்காம்..நீ சாப்பிடுங்க நான் அவர் கூட சாப்பிடுறேன்..” மதியின் பேச்சில் நிம்மதி அடைந்த வேணி சந்தோசத்துடன் அழைப்பை வைக்க, ஆதிக்கிற்கு அவளின் குணம் முதலாய் ஆழப் பதிந்து போனது..

அந்நொடி சந்தோசத்தை முற்றிலும் அனுபவித்த வேணிக்கு இனி தான் மகனின் வாழ்க்கை முற்றிலும் தொலைய போவது தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை…

“ஆதிக்..இங்க பாரு..” மதியின் கிசுகிசுக்கும் குரலில்

கணினியில் இருந்து பார்வையை எடுத்தவன் அவள் மீது பதித்து, “சொல்லு..” என்க

“ரேகாவுக்கு இந்த கல்யாணத்துல விருப்பம் இல்லையோ..?” என்றவளை ஏன் கேட்குற? என்பது போல் அவன் பார்த்து வைக்க

“இல்ல…ரேகா அழுதுட்டு இருந்தா அப்புறம் ராஜ் ரூம்க்கு போக பயந்துட்டு வேற இருந்தாளே..”

“அப்படியெல்லாம் இல்ல…ரேகா ராஜை லவ் பண்ணுனா..சொல்ல போன அவங்களுக்கு லவ் கம் அரேஞ் மேரேஜ் தான்..” என்றவன் மார்பின் குறுக்கே கைகளை கட்ட

“அப்போ நம்மல மாதிரி இல்லன்னு சொல்லுங்க பாஸ்..” என்றவள் இருக்கையில் சம்மனமிட்டு அமர்ந்தாள்..

“நம்மல மாதிரி இல்லன்னா..?”

“நம்மல மாதிரி இல்லன்னா..லவ்வும் இல்லாம பிடித்தமும் இல்லாம விருப்பமும் இல்லாம..” என்றவளை கை நீட்டி தடுத்தவன்

“சோ..” என்றவனுக்கு புரிந்தது அடுத்து அவள் எதில் வந்து நிற்கப் போகிறாள் என்பது..

“சோ..நாம பிரிஞ்சிடலாமே..” கண்ணைச் சிமிட்டி அவள் வினவ

“நாம பிரிஞ்சிடலாம்னா…என்னால பிரிய முடியாது நீ வேணா எப்படியோ போ..” என்றவனை அவள் முறைத்து பார்த்ததும்

“மதியழகி நான் உன்கிட்ட ஒண்ணு கேட்கட்டுமா..?” சின்ன சிரிப்போடு அவன் கேட்க

“அதுக்கு முன்னாடி நான் உங்க கிட்ட ஒண்ணு கேட்கட்டுமா..?” என்றவளுக்கு அவன் சரியென்பதாய் தலையசைத்ததும்

“எதுக்கு என்ன மதியலகி மதியலகின்னு கூப்பிடுற..உனக்கு பொண்டாட்டிய செல்லமா கூப்பிட தெரியாதா..?” என்றவளின் இயல்பான கேள்விக்கு அவனது முகத்தில் அழகாய் ஒரு சிரிப்பு தோன்றி மறைந்தது..

“உன்னோட பெயர் மதியலகி இல்ல மதியழகி.. எங்க சொல்லு பார்ப்போம் ம..தி..ய..ழ..கி…” தெரியாமல் கேட்டுவிட்டோமே எனப் பேந்த பேந்த விழித்தவள்

“அட விடுங்க பாஸ்..பேரா முக்கியம் ஆமா ஏதோ அவசரமா கேட்க வந்தீங்களே..” ஈயென சிரித்து அவள் கேட்டதும்..

அவளது மழுப்பலை கண்டு அடக்க மாட்டாமல் சிரித்தவனுக்கு அவன் கேட்க போகும் கேள்விக்கு அவள் எடுக்கப் போகும் காளி அவதாரம் தெரிந்திருந்தாள் வாயை விட்டிருக்க மாட்டான்…

ஒருவேளைத் தெரிந்திருந்தால் உள்வீட்டுப் போரை முதலிலே தடுத்திருக்கலாமோ..?

மதி வருவாள்..

EKVV-18

~18~

அனைத்துச் சடங்குகளும் இனியதாய் முடிந்திருக்க, மதிய உணவுக்குப் பின் தம்பதிகளை மறுவீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றனர்.

ராஜும் ரேகாவும் விகாஷ் வீட்டிற்குச் சென்றுவிட, ஆதிக்கும் மதியும் அவளது தாத்தா வீட்டிற்குச் சென்றனர்.

அங்கேயும் அனைத்துச் சடங்குகளும் விரைவாய் முடிந்திருக்க, வளர்ந்த வீட்டில் இருந்து கிளம்பும் சமயம் ரேகாவின் கண்கள் கண்ணீரை சிந்தியது..

அவளை மித்ரா சமாதானம் செய்ய, ராஜோ கையை பின்னாடி கட்டிக் கொண்டு வேறெங்கோ வெறித்துப் பார்த்து கொண்டிருந்தான்.

விகாஷின் ஒரு பார்வை அவர்கள் மீது இருந்த போதும், ராஜின் இந்த ஒதுக்கத்தை அவன் கவனிக்காமல் இல்லை.
ஒருவழியாய் அந்த ஜோடி வீட்டிற்கு வந்து சேரும் போது மாலை ஆறு மணி ஆகியிருந்தது.

அங்கே, மதியழகி அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்வாள் என்றெல்லாம் எண்ணவில்லை என்றாலும், இவ்வளவு அமைதியை ஆதிக் அவளிடம் எதிர்பார்க்கவில்லை.

உள்ளே சென்ற வேகத்தில் தனது உடைமையை எடுத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தவள், அவனது அருகே வந்து அமர்ந்து கொண்டாள்..

எந்தவித வெட்கமோ ஒதுக்கமோ இல்லாமல் இயல்பாய் இருந்தாள்..ஆனால் அந்த உறவை அதே இயல்புடன் ஏற்றுக் கொண்டாளா? என்பது தானே முக்கியம்.

வீட்டில் அன்னை தந்தையிடம் விடைபெற்றவள் ஆதிக்கின் முகம் பார்க்க அவனும் அவளைத் தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

“கிளம்பலாமா..?” எனப் பார்வையால் அவள் கேட்டிருக்க

அவனும், “போகலாம்..” என விழி மூடித் திறந்தான்..

பார்வையின் பாஷைகளை இருவரும் தங்களை அறியாமலே கற்றுக் கொண்டனரோ..?கிளம்பும் தருவாயில் விடைபெற்று கொள்ள இருவரும் எழுந்து நிற்க, சரியாக மதியின் அலைப்பேசி அலறியது..

நாகரீகம் கருதி ஆதிக்கிடம் தலையசைத்தவள், தனியாகச் சென்று அழைப்பை ஏற்க, அவளது வருகையை எதிர்பார்த்து தலைமையதிகாரி பரபரத்தார்..

பாதியில் விட்டு வந்த வேலைகள் ஒவ்வொன்றாய் நினைவுக்கு வர, தான் வேலைக்கு இப்போது செல்ல வேண்டும் என்ற அவசியமும் நினைவுக்கு வந்தது..

குரலைக் கொஞ்சம் சரி செய்தவள், “டேனி இன்னும் என்னோட லீவ் ப்ரீயட் முடியல..நான் சொன்ன டேட்ல ஜாயின் பண்ணுவேன்..இப்போ நான் இந்தியாவில் இருக்கிறேன்..” என்றவளின் பதிலுக்கு..

“சரி முடிந்த அளவிற்குச் சீக்கிரம் வாங்க மதி..” என்றவர் இப்போது அழைப்பைத் துண்டித்திருந்தார்..

ஒருவிரலால் தலையை தட்டி யோசித்தவள், ஆதிக்கை நெருங்க, குழலி மதியழகியின் பாஸ்போர்ட்டை கொண்டு வந்து அவளிடம் கொடுத்திருந்தார்.

தன்னிடம் கேட்காமல் பாஸ்போர்ட்டை கொண்டு வந்து கொடுக்கும் மனைவியை மருமகன் முன் முறைக்கவும் முடியாமல் தடுக்கவும் முடியாமல் நின்றிருந்த செழியனை ஓரக் கண்ணால் பார்த்துக் கொண்டே வாங்கிய மதியின் இதழில் குறுநகை தோன்றி மறைந்தது.

கீழே குனிந்து செல்லை பார்த்து கொண்டிருந்தவன் போல் இருந்தாலும் அவனது கண்ணில் இது எதுவும் தப்பவில்லை. அவனுக்குச் செழியனின் பார்வைக்கு அர்த்தம் என்னவென கேட்க நினைத்தாலும் தனக்கு என்ன வந்தது என்ற எண்ணத்தில் அமைதியாய் இருந்து கொண்டான்.

இருவரும் கிளம்பிய பின், குழலியின் அருகே வந்த செழியன் உறுத்து விழிக்க

“என்னங்க இப்படி உத்து பார்க்குறீங்க..?” என்றவரின் வெட்கம் கலந்த பார்வையில் தலையில் அடித்துக் கொண்டவர்

“என்ன அவசரம்னு இப்போ பாஸ்போர்ட் எடுத்து கொடுத்த..?” என்ற கேள்வியை தாங்கி மனைவியின் முகம் பார்க்க

“இல்லங்க..நேத்து நைட் மதி தாங்க கேட்டா..” என்றவரிடம் எதுக்கு? எனப் புருவம் உயர்த்திக் கேட்க

“நம்ம மாப்பிள்ளை ஹனிமூன்க்கு வெளிநாட்டுக்கு கூட்டிட்டு போறதா சொன்னாராம்..அதாங்க மதி நேத்து பாஸ்போர்ட் கேட்டா அதான் கொடுத்துவிட்டேன்…நான் கூட நம்ம மதி இப்படி மாறுவான்னு நினைச்சு கூட பார்க்கலங்க..புள்ள முகத்துல நேத்து பார்த்த வெட்கம் இருக்கே..” சிலாகித்து பேசிக் கொண்டிருக்கும் மனைவியை முறைத்தவர்

“அட அறிவு கெட்டவளே!” காது கிழியும் அளவிற்குக் கணவன் கத்தி வைக்க

“எதுக்கு இப்படி கத்தி வைக்கிறீங்க..?” என்றவருக்கு முறைப்பையே பதிலாய் கொடுத்த செழியன்..

“நேத்து மார்னிங் கல்யாணம் வேணாம்னு உன்கிட்ட சண்டை போட்டவ எப்படி டி ராத்திரி ஹனிமூன் பத்தி பேசுவா..லூசு லூசு..” தன்னை திட்டும் கணவனைக் கண்டு பேந்த பேந்த விழித்தவர்..

“என்னங்க என்ன சொல்ல வாரீங்க..?” குழப்பமாய் வினவும் மனைவியை முறைத்தவர்

“அடியேய் அவளைப் பத்தி தெரிஞ்சும் எதுக்கு டி என்கிட்ட சொல்லாம கொடுத்த..?” என்றவருக்குப் பதில் சொல்ல அங்கில்லாமல் ஓடியிருந்தார் குழலி.

ஓடும் போதும், “பாவி மக என்னைக்கு என் வயித்துல பொறந்ததோ அன்னையில இருந்து என்னுயிர வாங்குது..” எனத் திட்டவும் மறக்கவில்லை.

வழியெங்கிலும் அமைதியாய் பறக்க பார்த்துக் கொண்டிருந்த மதியைக் கவனித்தவன்,

“மதியழகி..” அழுத்தமான அவனது முழுநீள அழைப்பில் எப்போதையும் வந்த எரிச்சலை மறைத்தவள்

“சொல்லு ஆதிக் வர்மன்..” என்றாள் அவனைப் போலவே நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து.
இதுவரையில் அவனை யாருமே முழுபெயரிட்டு அழைத்தது இல்லை. அதுவும் அவனது முதலாளி மற்றும் நண்பனான விகாஷ் கூட பெயரிட மாட்டான்..

அவளது அழைப்பிலும், தன்னைப் போலவே உடல் மொழியைக் கொண்டு வந்து பார்க்க முயற்சிக்கும் அவளது துடுக்குத் தனத்தையும் ஒருமுறை இரசித்தவன்..பின் தன்னை மீட்டு

“யாரோ கல்யாணத்தை நிறுத்தப்போறதா சொன்னாங்களே..” என்றவன் நிறுத்தி அவள் முகம் பார்க்க (இவனுக்கு வாயில சனி பகவான் டான்ஸ் ஆடுறார் போல)

அவளது உதடுகள் முணுமுணுவென சில ஆங்கில கெட்டவார்த்தைகளை உதிர்த்து பின் ஈயென சிரித்து, “இங்க பாரேன்..” என்றவள் இப்போது அவனது புறம் திரும்பி குதிங்காலை மடித்து உட்கார்ந்தாள்..

வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கும் போது அவளது முகம் காண முடியாமல் ஒருமுறை திரும்பி பார்த்தவன், “சொல்லு..” என்பதைப் போல் விழியசைக்க

கொஞ்சமும் தயக்கமில்லாமல் அவனது தாடையைப் பற்றி தன்பக்கம் திருப்ப முயல, அவளது இயல்பான தொடுகையில் அவனுக்குத் தான் மூச்சிறைத்து நின்றது.

அதுவும் சில நொடிகள் தான், அதற்குள் வண்டியை அவன் ஓரமாய் நிறுத்தியிருந்தான்.

அவளுக்கு அவனைத் தொட்டது எதுவும் பெரியதாய் தோன்றவில்லை என்பது போல, அவனது வண்டி கிரீச்சிட்டு நிற்கவும், பயத்தில் அவனுடன் ஒன்றியிருந்தாள் மதி.

அவனை இதுவரை தாயை தவிர வேறு எந்தப் பெண்ணும் தொட்டுப் பேசி பழக்கமில்லாதவன், அதுவும் ஒரு குறிப்பிட்ட வயதுக்குப் பின் தாயோடு கூட அளவாய் பழகியிருந்தவனுக்கு அவளது திடீர் ஸ்பரீசம் ஒருமாதிரி அன்-ஈசீயாக இருந்தது தான் உண்மை..

தொட்டதும் காதல் வர அவன் நடிகன் அல்லவே!

தன் இடது தோள் வளைவில் முகம் புதைத்திருந்தவளை அவன் தொட்டு எழுப்பும் முன் அவளே எழுந்தவள் அவனை விட்டு கொஞ்சமாய் விலகி அமர்ந்து

“எதுக்கு இப்படி பண்ணுன..இனி ரோட்ல இப்படி வண்டி ஓட்டாத உனக்கு சேஃப் இல்ல” என்றவளின் பார்வை ரோட்டின் மீதிருந்தது.

எது எப்படியோ இந்த நிமிடம் அவள் தன்மீதுள்ள அக்கறையில் மிதமாய் உதிர்த்த வார்த்தைகள் அனைத்தையும் மீறி சுகமாய் இருந்தது அவனுக்கு..

தன் மனம் அவள் பால் இலகும் அந்த நொடியை விரும்பாதவன், “சரி சொல்லு எதுக்கு உன்னை பார்க்க சொன்ன..?” என்றவன் இப்போது அவளது கண்களைத் தான் பார்த்திருந்தான்..

மதி எவ்வளவு தான் ஆண்களின் வட்டத்துள் வாழ்ந்திருந்தாலும் ஆண்களை அவர்களின் ஒற்றைப் பார்வையில் அளவெடுத்து அடக்கித் தூர நிறுத்திவிடுவாள்..

பொதுவாக ஆண்களின் நோக்கத்தை அவர்களின் பார்வையை வைத்தே கண்டுபிடித்து விடலாம்..அதாங்க, பெண் பிள்ளைகளோட பேசும் போது கண்கள் அலைபாயக் கூடாது..

மதி அவனைச் சந்தித்த இருமுறையும் ஏன் திருமணம் ஆன பின் கூட அவனது விழி கண்களைவிட்டு சிறிதும் கீழிறங்கியது இல்லை..அதை நன்றாகக் கவனித்த பின்பே அவனைத் தொட்டு பேசும் அளவிற்கு அவள் அவனை நம்பியிருந்தாள்.

மதி அறியாத ஒன்று திருமணம் ஆன பின்பும் கணவனின் பார்வை மனைவியை வருடும் போது கண்களையும் ஒரு அங்கமாய் கடக்க வேண்டும் என்பதை..

எல்லைகள் இல்லா புனிதமான உறவு என்பதை அந்நேரம் உணராமல் போயிருந்தனர் இருவரும்.

அவன் சொல்லு என்றதும் தனது தொண்டையை செருமிக் கொண்டவள், “ஆதிக் எனக்கு கல்யாணத்துல விருப்பம் இல்லை” என்றாள் ஏதோ எனக்கு வாழைப்பூ பிடிக்காது என்பது போல

“சோ வாட்..” என்றவனிடம்

“சோ..எதுக்கு இப்படி பிடிக்காம நாம இருக்கனும்..” என்றவள் புரிந்ததா என்பது போல் அவனது முகம் பார்க்க
அவனோ நிறுத்தி நிதானமாய்,”சோ” என்றான் நிதானமாய்

“சோ..நான் என் வழியில போறேன் நீ உன் வழியில போ..”

அவள் முடிக்கும் போதும் அதே நிதானத்துடன், “அப்புறம்..” என்றான் கதை கேட்கும் பாவனையில்
காலையில் தான் திருமணம் முடிந்திருக்கும் அதற்குள்ளாக இவள் பேசும் பேச்சு என்ன தான் பிடிக்காத திருமணமாய் இருந்தாலும் வேப்பங்காயாக தான் கசந்தது..

அவனது கேள்வியில் புருவத்தை ஒரு முறை சுருக்கி விரித்தவள், “நான் என் வீட்டுக்கு போறேன்..” என்றாள்..

“உன் வீட்டுக்கு மீன்ஸ்..?” என்றவனது கேள்வியில் ஒரு முறை இவன் என்ன லூசா என்ற பார்வையை அவள் செலுத்த..

“நான் லூசு இல்ல டி நீ தான் லூசு..” என்றவனது குரல் எப்போதையும் போல் அவளை வசீகரிக்கத் தவறவில்லை..

ஒரே ஒரு நிமிடம் அசையா பார்வை பார்த்தவள் அடுத்த நிமிடம் தலையை சிலுப்பி, “நான் ஊருக்கு போறேன்..” திடமாய் ஒலித்த குரலில் இருந்தே இது அவள் ஏற்கெனவே எடுத்த முடிவு என்பது புரிந்த போதும், அவளை ஊருக்கு அனுப்ப அவன் விரும்பவில்லை..

“ஊருக்கு போறதா இருந்தா நேத்தே போயிருக்கலாமே..” என்றவனின் நிதானம் இப்போதும் அவளை ஆச்சர்யம் கொள்ள வைத்தது.

அவனிடம் தன் தாய் தந்தையை விட்டுக் கொடுக்க விரும்பாதவள், “ஊருக்கு போறதும் போகாததும் என் இஷ்டம்..” என்றவளின் குரலும் அகமும் திமிரில் சிலிர்த்திருந்தது..

“சரி உன் இஷ்டம் தான் அப்புறம் எதுக்கு என்கிட்ட கேள்வி கேட்டு டையத்தை வேஸ்ட் பண்ணுற..” என்றான் நிதானத்தின் நிதானமாய்..

“ஆம் இவன் சொல்றதும் சரிதான் நாம எதுக்கு இவன்கிட்ட இதெல்லாம் சொல்லுறோம்..?” மனதிற்குள் நினைத்தவள் வெளியே எதையும் காட்டிக் கொள்ளாமல்

“நீ என் ஹஸ்பெண்ட் தான அதான் சொல்லி வச்சேன்..” என்றவளை பார்த்து அவனது விழிகள் சிரிப்பை சிந்த, பதிலேதும் சொல்லாமல் வண்டியைக் கிளப்பியிருந்தான் ஆதிக்..

தனக்குப் பதில் சொல்லாத அவன் மீது கோபம் வந்தது என்றால், தன்னை நினைத்து அவளுக்கே ஆத்திரமாய் இருந்தது..

பல யோசனைகளுடன் இருவரும் வீட்டை அடைந்திருக்க, வீட்டின் பக்கவாட்டில் வண்டியை நிறுத்தியவன்
“மதியழகி..லிஸன் மீ..எனக்கு ஒரு விசயத்தை ஒயாம பேசுறது பிடிக்காது..சோ..” என்றவன் நிறுத்தி தனது ஸீட் பெல்ட்டை எடுத்துவிட்டு அவள் புறம் திரும்பி அமர்ந்தவன்..

“நான் அல்ரெடி உன்கிட்ட போன்ல இதைப்பத்தி சொன்னதா நினைவிருக்கு இருந்தாலும் இன்னொரு முறை சொல்றேன் கேட்டுக்கோ..” என்றவன் அவள் கழுத்தில் இருந்த தாலியை வெளியே எடுக்கத் தன்னிச்சையாய் அவள் பின்னடைந்தாள்..

“இதோ இதை கட்டுற வரைக்கும் தான் என்னைவிட்டு போறத பத்தி யோசிக்கணும் எப்போ இதை நான் உன் கழுத்தில் கட்டுனேனோ அப்போவே உன்னோட மிச்ச லைஃப் என்னோட டைரில எழுத ஆரம்பிச்சாச்சு..காட் இட்..என்னை விட்டோ இங்கயிருந்து போறத நினைச்சோ இனியும் நீ யோசிக்க ஒண்ணுமில்லை..இதுக்கு மேல தேவையில்லாம நீயும் யோசிச்சு என்னையும் கோபப்பட வைக்காத..” அதிர்ந்திருந்த அவளது முகத்தை உற்று நோக்கி..

“முகத்தை கொஞ்சம் நார்மலா வச்சிட்டு கீழிறங்கு..” என்றவன் இப்போது காரில் இருந்து கீழிறங்கி அவள் பக்க கதவைத் திறந்து விட்டிருந்தான்..

அவர்களின் ஊடல் புரியாத குடும்பத்திற்கு ஆதிக் காரின் கதவைத் திறந்து விடுவது சந்தோசத்தை கொடுக்க, அதே சிரித்த முகத்துடன் மித்ரா ஆரத்தியெடுக்க வலது காலை அவள் அறியாமல் எடுத்து வைத்து வாழ்க்கையின் முதல் படியை எட்டியிருந்தாள் மதியழகி..

உள்ளே நுழைந்தவர்களை சோபாவில் அமர்ந்திருந்த ராஜும் ரேகாவும் வரவேற்க, ஆதிக்கை விடுத்து வேகமாய் ரேகாவை அடைந்த மதி..

“ஹே ரேக்ஸ்..” சத்தமாய் அழைத்தவள் அவளை இடித்துக் கொண்டு அமர்ந்து கொள்ள, அவளின் சுபாவம் வேணிக்கு மிகவும் பிடித்து போனது..

தேவையில்லாத அலட்டல் எதுவுமில்லாதவளை பிடிக்காமல் போகுமா..?

மதியின் அழைப்பில் நிமிர்ந்து பார்த்து சிரித்தவளின் கண்கள் அழுது தடித்திருக்க

“எதுக்கு ரேக்ஸ் அழுற உன்னை யாரும் திட்டுனாங்களா..?” என்றவளின் பார்வை இப்போது சுற்றத்தை தழுவ
எதிரே அமர்ந்திருந்த விகாஷிற்கு கூட அவளது குணம் பிடித்துவிட்டது..

“இல்ல என்னை யாரும் திட்டல..கண்ணுல தூசி விழுந்துட்டு..” என்றதும்

“தூசியா விழுந்துட்டு..” என்றவள் தனது சேலை முந்தானையைச் சுருட்டி வாயில் இலேசாக வைத்து உதடு குவித்து அதில் ஊதி..

“ரேக்ஸ் எந்த கண்ணுல தூசி விழுந்துட்டு..” என்க

சும்மா சொன்ன காரணத்திற்கு எந்தக் கண்ணை சொல்ல என்று தெரியாமல் விழிக்க

“ஓ ரெண்டு கண்ணுலையுமா…சரி..” அவளே ஒரு காரணம் கண்டுபிடித்து அவளது கண்ணில் ஒத்தடம் வைத்துவிட சுற்றியிருந்தோர் இப்போது மதியைத் தான் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, ஆதிக்கின் பார்வையோ ஒருவித இரசனையில் அவளை வருடியது..

ஆதியும் மதியும் இணைவார்கள்….

Ennai Ko(Ve)llum Vennailavei – 17

    ~18~

திருமணத்தை எதிர்கொள்ள மதி தயாராகி விட்டாளா? அல்லது அன்னையின் பேச்சில் வாயடைத்து நின்றுவிட்டாளா? அவளே அறியாத கேள்விக்கு விடைக் கண்டுபிடிப்பது சிரமம் தானே..?

மதியின் போன் அழைப்பைத் துண்டித்த ஆதிக், அவளது பேச்சினை அசைபோட அவளது மனம் அவனுக்குத் தெளிவாய் புரியாவிட்டாலும், இத்திருமணத்தில் அவளுக்கு உடன்பாடு இல்லை என்பதை உணர்ந்தவனுக்குக் காரணம் தெரிந்து வைக்க ஆர்வம் இல்லை.

பெற்றவர்களுக்காகச் செய்து கொள்ளும் திருமணம் தானே? என ஒரு மனம் விட்டேற்றியாக இருந்தாலும்..இன்னொரு மனமோ தான் என்ன செய்து கொண்டு இருக்கிறோம் என சுய அலசலில் இறங்கியது.

புரியாத கேள்விக்கு விடை கண்டுபிடித்து விடலாம்…புரிந்துகொள்ள விரும்பாத கேள்விக்கு மனம் எப்படி விடையளிக்கும் என்கிற ரீதியில் மூளையும் மனமும் அவனை அலைக்கழிக்க சோர்ந்து தான் போனான்.

நடுச்சாமத்தை கடந்து வீட்டிற்குள் நுழைந்தவன் உறங்க முற்பட, காலையில் மனமும் உடலும் மகிழ்வுற வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தார் வேணி.

அத்தனை நாடகம் ஆடி, திருமணத்தை முடிக்கப் போகும் சந்தோஷமும், இரு மகன்களின் திருமண வேலையும் அவரை இன்னும் இளமை ஆக்கியிருந்தது.

நேற்று நள்ளிரவில் வீட்டை விட்டு வெளியேறிய ராஜ், இன்னும் வீடு வந்து சேராமல் இருக்க, மாலையில் நடக்கவிருந்த நிச்சயதார்த்தத்தின் வேலையிலும் வேணியின் விழி வாசல் பக்கமே இருந்தது.

ஒருவன் வீட்டிற்கே வராமல் இருந்தான் என்றால் மற்றொருவனோ, அறையின் கதவைத் திறக்க மனம் இல்லாமல் உள்ளே அடைந்து கிடந்தான்..

இருவரின் இப்பரிமாணம் புதிது, கோடி ரூபாய் கொட்டிக் கொடுத்தாலும் வீட்டில் தங்காத ஆதிக் அறையில் இருக்க, வீட்டின் வாசத்தை விரும்பும் ராஜ் வீட்டிற்கு வரவேயில்லை.

தர்மர் ஒருபுறம் அமர்ந்து ராஜின் செல்லுக்கு அழைப்பு விடுக்க, வேணியோ ஆதிக்கின் அறைக் கதவை தட்டித் தட்டி ஓய்ந்து போனார்.

ஐந்து மணிக்கு வீட்டில் இருந்து கிளம்ப வேண்டுமே என வேணியின் மனம் பரிதவிக்க, சரியாய் நாலரை மணிக்கு கதவைத் திறந்து ஆதிக் வர, வீட்டிற்குள் நுழைந்தான் ராஜ்..

இருவரிடமும் ஏகபோக அமைதி, “ராஜ் கிளம்பி வா..” ஆதிக்கின் அழைப்பில்

“சரிங்க பாஸ்..” எனச் சொன்னவன் மறந்தும் வேணி தர்மரை நிமிர்ந்து பார்க்கவில்லை..

ஏதோ கம்பெனி மீட்டிங் போகிறவர்கள் போல கிளம்பி வந்த ஆதிக்கும் ராஜும் தனியாக காரில் வர, அவர்களைப் பின் தொடர்ந்து மூன்று கார்களில் சொந்த பந்தங்கள் புடைசூழ வேணியும் தர்மரும் கிளம்பினர்.

வீட்டில் இருந்து மண்டபத்தை அடைய எடுத்துக் கொண்டு சில மணி நேரங்களில் வேணியின் மனம் அவசரப்படுகிறோமோ எனப் பதைபதைத்து நிற்க, தர்மரோ ஊரில் உள்ள அனைத்துத் தெய்வங்களுக்கும் வேண்டுதலை வைத்தார்.

மண்டபத்தில் மாப்பிள்ளை வீட்டார் நுழைந்த சில நிமிடங்களில் பெண் வீட்டாரும் வந்து சேர, வேணியும் தர்மரும் வாசலில் நின்று அழைப்பு விடுத்தனர்.

நிமிர்ந்து பார்க்காமல் ரேகா வர அவளின் தோலில் தட்டிக் கொடுத்து வேணி உள்ளழைத்து செல்ல, பின்னே வந்த மதியோ நிமிர்ந்த நடையுடன், கண்களால் சுற்றத்தை தழுவி வர, அவளின் தோலையும் மென்மையாய் தட்டி வரவேற்றார் வேணி..

ஆதிக்கின் குடும்பத்தையும் தனது குடும்பத்தையும் தவிர்த்து நிற்கும் மதியின் குடும்பம் தான் தனது மாப்பிள்ளை வீட்டார் என ரேகா நினைத்திருந்தாள் என்றால், மாடியில் தமையனுடன் அறைக்குச் சென்ற ராஜ் கட்டிலில் படுத்துவிட்டான்.

ஆதிக் இருந்த மனநிலையில் முதலில் ராஜை கவனிக்காதவன் பின் கவனித்து எழுப்ப, அப்பட்டமாய் அவனது முகத்தில் தெரிந்த சோர்வும் விரக்தியும் ஆதிக்கின் முகத்திலும் பிரதிபலித்தது.

இதுவரை அண்ணன் என அவன் அழைக்காவிட்டாலும் ராஜை தனது தம்பியாய் பாவித்த ஆதிக்கு அவனது வருத்தம் கவலையை கொடுக்க, தனது முகத்தைச் சீராக்கியவன், “ராஜ், வாழ்க்கைய அதோட ஓட்டத்துக்கு வாழ ஆரம்பிச்சிட்டா நமக்கு பிரச்சனை இல்ல, எப்போ நாம அதோட பாதைய மாத்தனும்னு நினைக்கிறோமோ அப்போ தான் போராட்டமும் வேதனையும் அதிகம் ஆகும்..” என்றவன் நிறுத்தி

“உன்கிட்ட சொல்ல தேவையில்லை இருந்தும் சொல்றேன்..எதையும் குழப்பிக்காம இந்த நிமிஷத்தை மட்டும் மனசுல நிறுத்திட்டு கிளம்பு, நல்ல படியா எல்லாம் நடக்கும்…நான் எப்பவும் உன்கூட தான் இருப்பேன்..கிளம்பி வா..” தனக்குச் சேர்த்தே சொல்லிக் கொள்ள, ஆதிக்கின் பேச்சில் தனது சிந்தனையை ஒதுக்கி வைத்தவன் கிளம்பச் சென்றான்.

கிளம்பும் சமயத்திலும், ராஜின் எண்ணம் முழுவதும், ரேகாவிற்கு எப்போது திருமணம் எனத் தெரியவில்லையே என்பதில் தொடங்கி, தான் செய்வது தவறு என்பதில் தொங்கி நிற்க, மருந்துக்கும் புன்னகை இல்லாமல் கிளம்பி வந்தனர் மணமகன்கள் இருவரும்..

மதியின் பேரமைதியை குழலி கல்யாண கலை என நினைத்திருக்க, செழியன் அடுத்து வரப்போகும் சுனாமியை எதிர்பார்த்தே காத்திருந்தார்.

ரேகாவின் மனமோ அடிக்கண்ணால் ராஜ் வந்திருக்கிறானா என ஆதிக்கின் குடும்பத்தினுள் நோட்டம் விட மனதைக் கண்ணையும் தனது கட்டுக்குள் கொண்டு வந்தவள் அவனை எதிர்பார்க்கக் கூடாது என்பதைப் புத்தியில் ஏற்றிக் கொண்டு சபையில் அன்னமாய் நடந்து மேடையேறினாள்.

மணமேடையில் நடுநாயகமாய் போட்டிருந்த இருக்கையில் ஆதிக்கும், ராஜும் அமர்ந்திருக்க, வேண்டாவெறுப்பாய் பார்வையைச் சுழல விட்ட ராஜின் கண்கள் நிலைகுத்தி நின்றது ரேகாவின் வரவில்.

போன நிமிடம் வரை அலைக்கழித்த மனம் ஒரு நிமிடம் அமைதியாய் இருக்க, மூளை கூட வேலை நிறுத்தம் செய்திருந்தது.

பிரமை பிடித்தவனைப் போல் நின்றிருந்த ராஜின் விளாவில் மெல்லமாய் குத்திய ஆதிக், “என்னடா..?” கேள்வியாய் கேட்டவன் சுற்றத்தைப் பார்வையால் சுட்டிக் காட்ட..

அவனின் விழியசைவைப் புரிந்து கொண்டவனின் முகம் முன்பிருந்ததைவிட இப்போது இறுகி இருந்தது. அவனின் மனதையும் முக மாற்றத்தையும் புரிந்து கொள்ளாத வேணி அவர்களின் அருகே வந்து திருஷ்டி கழித்து
மணப்பெண்களுக்கு வழிவிட, அப்போது தான் நிமிர்ந்து பார்த்தாள் ரேகா..

குழப்பம், ஆசுவாசம், வெறுப்பு என அனைத்தும் அவளது முகத்தினில் வந்து சேர, இப்போது ராஜின் எண்ணமோ தனது காதலை புரிந்து கொண்டு தன்னைத் தேடி வந்து விட்டாளோ எனச் சிந்திக்க தொடங்கியிருந்த வேளையில் அவனை அழைத்தார் வேணி..

நிமிர்ந்து பார்த்தவனின் அருகில் ரேகா ஒட்டி வைத்த சிரிப்புடன் நின்றிருக்க, வேணியோ, “டேய் எப்படி எங்க சர்ப்ரைஸ்..?இப்போ சொல்லு டா பொண்ணை பிடிச்சிருக்கா..?” என்றார்..

அவரது கேள்விக்கு பதில் அளிக்க விரும்பாதவன் போன்று, “ம்ம்..” என்றவன், வந்தவர்கள் மீது தனது கவனத்தைச் செலுத்த, வேணியும் சுற்றம் கருதி அங்கிருந்து விலகி விட்டார்..

இருவருக்கும் சொல்ல முடியா கோபமும், துயரமும் இருப்பினும் அதைமீறிய ஒரு அமைதி குடி கொண்டது என்னவோ உண்மை தான்..

அங்கே ஆதிக் இயந்தர கதியில் வந்தவர்களை மதிக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்க, அவளுக்கு அது ஒருவித எரிச்சலைக் கொடுத்த போதும், நாகரீகம் கருதி ஒப்புக்குச் சிரித்து வைத்தாள்..

தொடர்ந்து மூன்று மணி நேரம் நின்றதில் இரு ஜோடியுமே சோர்ந்து போயிருக்க, இன்னும் கூட்டம் குறைந்த பாடில்லை..

அடுத்தடுத்து வந்தவர்களைச் சளைக்காமல் அறிமுகம் செய்து வைக்கும் ஆதிக்கை முறைத்த மதி, அவனது முகத்தைப் பார்க்க, அவளது பார்வையை கவனியாதவன் அடுத்து வந்த சொந்தங்களின் மீது தனது பார்வையைச் செலுத்தினான்..

அணிந்திருந்த மாலையின் நடுவே தனது கரத்தை அவனை நோக்கி நீட்டியவள், அவனது கோட்டை பிடித்து இழுக்க, அவளது தொடுகையில் திரும்பியவன் அவளை நோக்கிக் குனிய,

“நீ எதுக்கு எல்லோரையும் இன்ட்ரோ கொடுத்துட்டே இருக்க, எனக்கு நினைவுல வச்சுக்க கஷ்டமாயிருக்கு..” என்றவளின் கிசுகிசுக்கும் குரலில்,

என்னவென்பது போல் புரியாத பார்வை செலுத்தி, புரிந்த பின், “அது சும்மா தான்..நீ நினைவுல வச்சிக்கணும்னு ஒண்ணுமில்லை” என்றான் லேசான சிரிப்புடன்.

“ஓஹ்…எனக்கு கால் வலிக்குது..” என்றாள் அடுத்ததாக

விழா நடந்து கொண்டிருக்கும் போதே இப்படிச் சொல்கிறாளே என்றவன் அவளை நோக்கி பார்வையை திருப்ப, உண்மையாகக் களைத்து தான் போயிருந்தாள்..

கொஞ்சமும் இடைவேளை இல்லாமல் கூட்டம் வந்த வண்ணமாய் இருக்க, இப்போது இங்கிருந்து அகல முடியாது என்பது அவளுக்குப் புரிந்தாலும், பாவமாய் அவனது முகம் பார்க்க
அவனும் அவளைத் தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்..

அவனது பார்வையை எதிர்கொண்டவள் உதட்டைப் பிதுக்கி அடுத்து வந்தவர் நோக்கி இருகரம் கூப்பியவள், அவன் நோக்கி, “நீ ஆரம்பி..” என்றாள் சோர்வு மிகுந்த குரலில்.

அவளிடம் ஏதும் சொல்லாதவன் விகாஷின் மனைவி மித்ராவை தனது அருகே அழைத்து காதில் ஏதோ சொல்ல, மதியையும் ரேகாவையும் உடன் அழைத்துக் கொண்டு மணமகள் அறைக்குள் நுழைந்துவிட்டாள்..

ரேகாவை மித்ரா அழைத்ததும் அவள் ராஜின் முகம் பார்க்க, அவனோ மருந்துக்கும் அவளது முகம் காணாமல் வந்தவர்கள் மீது தனது கவனத்தைச் செலுத்தினான்..

அவளும் அவனை விடுத்து மித்ரா மற்றும் மதியழகியுடன் சென்றுவிட்டாள்..
பெண்கள் இருவரும் கிளம்பியதும் தம்பியின் அருகே சென்றவன், “ராஜ்..” என்று அழைக்க

“சொல்லுங்க பாஸ்..” என்றான் அவனது முகம் ஏறிட்டு

“வா..நாம கீழ இறங்கலாம்..” என்றவனை சின்னவன் புரியாமல் பார்க்க

“அவங்க ரெண்டு பேரும் ரொம்ப டயர்ட் ஆகிட்டாங்க டா…அதான் ஒரு ஒன் ஹவர் ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு அவங்க சாப்பிட வரட்டும்..வா நாம அதுவரைக்கும் கெஸ்ட் கிட்ட பேசிட்டு இருக்கலாம்..” என்றவன் அவனையும்
அழைத்துக் கொண்டு விகாஷ் இருந்த பக்கம் நோக்கி நகர்ந்தான்..

ரேகாவிற்கு மதியை அறிமுகம் செய்து வைத்த மித்ராளினி, மூவருமாய் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்..

மேடையில் இருந்து ஆதிக் இறங்கி வந்ததும் அவனது தோளைத் தட்டிய விகாஷ், “பிடிக்கல…பிடிக்கலன்னு சொல்லிட்டு என்னமா ரொமான்ஸ் பண்ணுறாங்கன்னு பார்த்தியா டா ராஜ்…” பார்வை ஆதிக்கிடமும் கேள்வி ராஜிடமும் தொங்கி நிற்க

அதையெல்லாம் கவனிக்கும் அளவிற்கா ராஜின் மனநிலை இருந்தது, அவனே கடனுக்கு நின்றான்.
விகாஷின் கேள்விக்கு ஆதிக், “டேய் கால் வலிக்கிதுன்னு சொன்னா அதான் போக சொன்னேன்..இதுல என்ன ரொமான்ஸ நீ கண்ட..”

“ஏன்டா நாயே..என் ரிஷப்ஷன்ல என் பொண்டாட்டிக்கு கால் வலிக்குதுன்னு நான் போக சொன்னதுக்கு என்னை எவனோ ஒருத்தன் முறைச்சான்…அதுவும் வந்தவங்க சிஸ்ட்டர என்ன நினைப்பாங்கன்னு குதிச்சான்..அந்த நல்லவன் எங்கடா போனான் இப்போ..?” விகாஷ் சொல்லி முடிக்கும் முன் அவனைவிட்டு வேகமாய் விலகியிருந்தான் ஆதிக்..

அவனது விலகலைத் தொடர்ந்து அருகே பார்க்க, அப்பாவியாய் முகத்தை வைத்து பேக்க பேக்க முழித்து கொண்டு ராஜ் நிற்க
“இவன் ஒருத்தன் லவ் பண்ணும் போதும் இப்படி தான் நிற்கிறான்..கல்யாணம் முடிவானாலும் இப்படி தான் நிற்கிறான்..” சன்னமாய் முணுமுணுத்தவன் ராஜை அழைத்து மற்றவர்களுடன் பேசத் தொடங்கினான்..

அதிகாலையில் ஆறு மணிக்கெல்லாம் மண்டபம் களைக்கெட்ட காணும் இடமெல்லாம் பட்டுப்புடவை சலசலப்பு தான்..

அன்னமாய் குனிந்த தலை நிமிராமல் ரேகா நடந்து வந்து ராஜின் அருகே அமர, ஆர அமர நிமிர்ந்து தலையை சுத்தி கூட்டத்தை வெறிக்க பார்த்துக் கொண்டு சேலையை லேசாக தூக்கிப் பிடித்து கொண்டு நடந்து வர அவளது புறம் லேசாய் சரிந்த குழலி, “மதி கீழ குனிந்து நடந்து வா..” என்க

அன்னையை புரியாமல் பார்த்து, “கீழ குனிந்தா எப்படி மா நடக்க முடியும்..” என்றவள் இப்போது ஆதிக்கின் அருகே வந்திருந்தாள்..

அவளின் பதிலில் ஆதிக்கின் இதழில் இலேசாக புன்னகையை தோற்றுவிக்க, குழலியோ, “வந்தவங்க எல்லோரையும் விஷ் பண்ணிக்கோ..” என்றார் அதே மெல்லிய குரலில்

ஆனால் அதுவோ தவறாமல் அவனது செவியை வந்தடைந்தது.

பிடிக்காத திருமணத்திற்கு எவ்வளவு கண்டிஷன் தான்..அன்னையை முறைத்தவள், “ஏன் நான் விஷ் பண்ணலன்னா எல்லோரும் போயிடப்போறாங்களா..?” திமிர் திமிர் உடம்பெல்லாம் திமிர் என்று அவனுக்கு நினைக்கத் தோன்றாமல் இல்லை..

அமைதியாய் அவனது அருகே அமர்ந்தவள் ஐயரையும், ஆதிக்கையும் மாறி மாறி வேடிக்கை பார்க்க, அவளது பார்வையை உணர்ந்தாலும் அவளை நிமிர்ந்தும் பார்க்காமல் கடமையே கண் என அனைத்தையும் செய்து கொண்டிருந்தான்..

தன்னை நிமிர்ந்து பார்க்காதது அவளுக்குச் சின்னதாய் ஒரு ஏமாற்றத்தைக் கொடுத்தாலும், அதை அவள் பெரியதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. ஆனால் இதழ் மட்டும் அழகாய் எதிரில் எடுத்துக் கொண்டிருந்த புகைப்படத்துக்கு ஏதுவாய் சிரித்தும் பார்த்தும் கொண்டிருந்தது..(பயபுள்ள இதுல எல்லாம் விவரமா தான் இருக்குது)

இதற்கு நேரெதிராய் ராஜின் முகத்திலும் ரேகாவின் முகத்திலும் மருந்துக்கும் சிரிப்பு..

பெற்றவர்களின் ஆசீர்வாதத்திலும் காலத்தின் கட்டளையாலும் திருமணம் இனிதே நடந்து முடிந்த சொற்ப மணி நேரத்தில் மதியின் அலைபேசி அலறியது..

இனி கொல்வாள் மதி…
ஆதியும் மதியும் இணைவார்கள்..

Rudrangi ~ 20

View Fullscreen
error: Content is protected !!