Aji Pavi

124 POSTS 126 COMMENTS

UKIK – 8

8

இன்னும் ஒரு நாள் தான் மீதமிருக்கிறது, அதற்குள் தனது கையில் இருக்கும் கொலை கேஸில் ஏதாவது தடயம் சேகரித்துவிட வேண்டும் என நினைத்த கனிஷ்கா, இரவு ரவுன்ட்ஸை கொலை நடந்த இடத்தின் பக்கம் வைத்தாள்..

எப்போதையும் போல பைக்கை மெதுவாய் ஓட்டி வந்தவள், ஆளில்லா அந்த பஸ் நிலையத்தின் ஓரமாய் பைக்கை ஸ்டான்ட் போட்டு நிறுத்தினாள்..

பின்பாக்கெட்டில் இருந்து கர்சீப்பை எடுத்தவளின் கரங்கள் கைத் துப்பாக்கி இருக்கிறதா எனத் தொட்டுப் பார்க்க, இன்று அவளின் போதாத காலம் மறந்து வைத்துவிட்டு வந்திருந்தாள்..

‘உச்’ கொட்டி தனது மடத் தனத்தை ஒதுக்கியவள், கையில் வைத்திருந்த கர்சீப்பை உதறி, அந்தப் பேருந்து நிலையத்தில் ஒரு இருக்கையில் அமர்ந்தாள்..

லேசாக குனிந்து அமர்ந்து கைகளை தொடைக்கு மேல் வைத்து முன்னே கோர்த்தவள், தலையை கொஞ்சம் மேலே நிமிர்த்தி சுற்றம் பார்த்து கொண்டே கொலை நடந்த அன்றைய சம்பவத்தை தனது மனக் கண்ணில் கொண்டு வந்தாள்..

பத்து நாட்களுக்கு முன் காலை 6.30 மணி,

“இந்தா மா லஞ்ச் பேக்..” பைக்கில் இருந்து இறங்கும் ஸ்தமதியின் கையில் தந்தை கோபால் கொடுத்த உணவு பையை வாங்கியவள்..

“ம்..” என முனங்கலுடன் அவ்விடம் விட்டு அகன்று பேருந்து நிறுத்தத்தில் இப்போது கனி உட்கார்ந்திருக்கும் இதே இடத்தின் அருகே வந்து நின்று கொண்டாள் ஸ்தமதி..

எப்போதும் மகளை இறக்கிவிட்ட உடனே கிளம்பிவிடும் கோபால் அன்று ஒரு நிமிடம் வரை அவ்விடத்தில் நின்றுவிட்டு கிளம்பினார்..

தந்தை சென்றதும் தனது கைப்பையில் மெல்லமாய் சினுங்கி இசைக்கும் தனது போனை ஆன் செய்தவள் பேசிக் கொண்டே போக, கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் வேலைக்கு போகும் இளைஞர்களின் கூட்டமும் பேரூந்து நிலையத்திற்கு வரத் தொடங்கியது..

பேசியில் யாருடனோ வாதம் புரிந்து கொண்டே ஸ்தமதி தற்செயலாய் திரும்ப, அவளது பத்தடி தூரத்தில் கைத் துப்பாக்கியுடன் வந்தவன், அனைவரும் சுதாரிக்கும் முன் நெஞ்சிலும் வாயிலும் அவளைச் சுட்டிருந்தான்..

அனைவரும் பேருந்தை எதிர் பார்த்து ரோட்டைப் பார்த்து கொண்டும் போனை நோண்டிக் கொண்டும் இருந்த அந்த நொடி நேரத்தில், “டொப்..” என்ற துப்பாக்கி சத்தத்துடனும் அதைத் தொடர்ந்த அலறலுடனும் கீழே விழுந்திருந்தாள் ஸ்தமதி..

கூடியிருந்தோர் ஸ்தம்பித்து அவனைப் பிடிக்க அடியெடுத்து வைக்க முனையும் போதே துப்பாக்கி முனையில் அனைவரையும் மிரட்டி பக்கத்தில் இருந்த ரயில் நிலைய சுவர் ஏறி குதித்து மறைந்திருந்தான்…

இரத்த வெள்ளத்தில் 7.15 மணிக்கே ஸ்தமதி மிதந்திருக்க, அடுத்தடுத்த போலீஸுக்கு தகவல் தெரிவித்திருந்தனர்..

சம்பவத்தை மணக் கண்ணில் கொண்டு வந்தவள், கொலைகாரன் தப்பித்தாய் சொல்லும் சுவரை கூர்ந்து பார்த்து தற்செயலாய் கீழே பார்க்க,
அங்கே ஸ்தமதி இரத்த வெள்ளத்தில் படுத்திருந்து கனியைப் பார்த்து இதழ் சுழித்து கோரமாய் சிரித்தாள்..

தன் கண் முன்னே ஸ்தமதி இருக்கவும், நெஞ்சம் டக்கென அதன் இயக்கத்தை ஒருமுறை நிறுத்த, அடுத்த நொடி தன்முன்னே பிணமாய் மாறி புகையாய் காற்றில் கரைந்தாள் ஸ்தமதி..

புகையாய் அவள் மறைந்ததும், துணிச்சலாய் எழுந்த கனி, குற்றவாளி ஏறி குதித்த சுவரில் ஏற முயல, இரண்டு முறை தோல்வியைத் தழுவி மூன்றாம் முறையே அவளால் ஏற முடிந்தது..

சுவரில் கை வைத்து எம்பியவள் அப்போது தான் கவனித்தாள், தான் கை வைத்த இடத்தைத் தவிர்த்து மத்த இடங்களில் பீங்கான் பாட்டில்கள் நொறுக்கிப் போட்டிருப்பதை..

இப்போது தான் கைவைத்த இடத்தை கவனிக்கும் போது அது பீங்கான்களை எடுத்துவிட்டு சிமின்ட் பால் ஊற்றப்பட்டிருப்பதை போன்று இருக்க, வேகமாய் உள்வாங்கி கொண்டு எம்பி மேலேறி நின்றாள் கனிஷ்கா..

சுவரில் ஏறி நின்று சுற்றும் முற்றும் பார்க்க, இப்போது பஸ் நிலையத்தின் வாயிலில் கால்களை குறுக்கி தனது வயிற்றைப் பிடித்து உட்கார்ந்து இவளையே பார்த்து கொண்டிருந்தாள் ஸ்தமதி..

விழிகளை ஸ்தமதிவிட்டு வேறு பக்கம் திருப்பிய கனிஷ்கா, இப்போது குதிக்கும் இடத்தைப் பார்க்க, அது தான் ஏறி உயரத்தைவிட பள்ளமாய் இருந்தது..

இரு கைகளில் இருந்த தூசியை தட்டிவிட்டவள், எப்படி ஏறினாலோ அதே போல கீழே இறங்க, அவள் இறங்கி பைக்கில் ஏறி அங்கிருந்து அகலும் வரையிலும் அங்கே உட்கார்ந்து வெறித்து பார்த்து கொண்டிருந்தாள் ஸ்தமதி..

அச்சாலையைவிட்டு கிளைச்சாலைக்குள் வண்டியைச் செலுத்தி கொண்டிருந்த கனிஷ்காவிற்கு, இப்போது பல சந்தேகங்கள் முளைத்திருக்க, நேற்றில் இருந்து தான் ஒரு புது மனிதனால் கண்காணிக்கப் படுவதை உணராமல் பரத்திற்கு வாய்ஸ் மெசேஜ் அனுப்பிக் கொண்டிருந்தாள்..

***

நேற்று இரவு தூங்காத தூக்கத்தைக் கண்கள் இரண்டும் இறைஞ்ச, நாலு மணி நேரமாய் தனது தூக்கத்தை தொடர்ந்த சந்த்ருவை எழுப்பினான் ஆனந்த்..

கண்களைத் திறக்காமலே போனை எடுத்து காதுக்கு கொடுத்தவன், “ம்..” என முனங்க

“பாஸ், இவனை என்ன பண்ண..?” எனக் கேட்டான்..

“கிளம்பி வரேன்..” இருவார்த்தையில் பதிலளித்தவன் அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் தனது வீட்டில் இருந்து
ஈசிஆர் போகும் சாலையில் வண்டியை ஓட்டினான்..

மனதில் வேகமாய் ஆயிரம் யோசித்தவனுக்கு, இரண்டு தினங்களுக்கு முன் ஈஸ்வர் இறந்த அன்று கனி குழப்பமாய் நின்றது சின்ன சிரிப்பை உதிர்க்க, அவளது எண்ணுக்கு,

“கொலை நடந்த இடத்தை பத்துமுறை பார்த்தா
கொலைகாரன் கிடைக்க மாட்டான்..” என அனுப்பி வைத்தான்..

ஈசிஆர் பங்களாவினுள் தனது வண்டியை அவன் நிறுத்தியதும், அன்றைக்கு போலவே ஒருவன் ஓடிவந்து நம்பர் ப்ளேட்டை மாற்றி வைக்க, சந்த்ரு வேகமாய் நடுகூடத்தை கடந்து ஆனந்த் இருக்கும் அறைக்குள் நுழைந்தான்..

ஆனந்த அங்கிருந்த ஒரு சேரில் தலைவைத்து படுத்திருக்க, மூலையில் கை, கால்கள் கட்டப்பட்டு கிடந்தான் ஒரு வாலிபன்..

ஆனந்தை எழுப்பாமல் நேரே அவனுக்கு எதிரே சந்த்ரு செல்ல, இவனது ஷூவின் சத்தத்தில் எழுந்துவிட்டான் ஆனந்த்..

சந்த்ரு கிடத்தப்பட்டவனுக்கு அருகே சென்றதும், ஆனந்த் ஓடிச் சென்று அவனது வாயின் கட்டை அகற்ற, அருகில் இருந்த சேரை இழுத்து போட்டு அதில் அமர்ந்தான் சந்த்ரு..

கைகளை மார்பின் குறுக்கே கட்டியவன், இடது காலின் மேல் வலது காலை வைத்து, அவனையே தீர்க்கமாய் பார்க்க,

“யாரு நீ..”எனக் கத்தி கொண்டிருந்தவனின் கண் கட்டு இன்னும் அவிழ்க்கப்படவில்லை..

அவனது எந்தக் கேள்விக்கு பதில் கூறாமல் அமைதி காத்தவன், “உன் பேர் என்ன..?” என்றான்..

சந்த்ருவின் கேள்வியில் வாயை இறுக மூடிக் கொண்டவன், அமைதியாய் இருக்க, அவனது உள்ளங்காலில் பிரம்பை வைத்து அடித்தான் ஆனந்த்..

வலியில் கத்துபவனின் முடியைக் கொத்தாய் பற்றிய சந்த்ரு, “சொல்லு..” என மொட்டையாய் சொல்ல,
“முத்து..” எனச் சொன்னான் அவன்..

“ம்…முத்து..” ஒருமுறை சொல்லி பார்த்தவன் ஆனந்திடம் கண்களால் செய்கை செய்து அனுப்பியவன்,

”எதுக்கு அந்த போலீஸ்காரியை ஃபாலோ பண்ற..?” எனக் கேட்டான்..

“அது வந்து..” அவனது தயக்கத்தில் இதழ் பிரித்து சிரித்தவன்,

“எது வந்து..?”

“அது..அது..” என்றவன் தயங்க, இப்போது அவனது வலது கையைப் பிடித்து, சுவரில் துளையிடும் மிஷினை ஆன் செய்து,

“சொல்றீயா இல்ல கையில ஹோல்ஸ் போடுவோமா..?” என மிரட்டலாய் ஆனந்த் கேட்டான்..

“இல்ல வேணாம்..என்கிட்ட ஒருத்தர் பணம் கொடுத்து அந்த மேடத்தை ஃபாலோ பண்ண சொன்னார்..” என்க

“யார் பணம் கொடுத்தா..?”

“அது தெரில..”

“தெரிலனா..?”

“எனக்கு அது யாருனு தெரில..”

“அதான் தெரிலனா..?”

“எனக்கு ஒரு நெட் நம்பர்ல இருந்து போன் வந்து இவங்கள ஃபாலோ பண்ண சொல்லி அசைன்ட்மென்ட் கொடுத்தாங்க..” என்றவன் சொல்ல, இப்போது தீர்க்கமாய் அவனது வாய் மொழியினை உள்வாங்கியவன்,

“எதுக்கு இவளை ஃபாலோ பண்ணனும்..?” என்று கேட்க

“அது தெரியாது…”

“டெய்லி அவன் கிட்ட என்ன சொல்லுவ..உன்கிட்ட அவன் என்ன கேட்பான்..?”

“டெய்லி அந்த அம்மா எங்க எங்க போகுதுனும் யார் யார்கிட்டலாம் பேசுறாங்கன்னும் பார்த்து சொல்லனும் சார்..”

“நீ எத்தன நாளா ஃபாலோ பண்ற..”

“ஒன் வீக்கா தான் சார்..” என்றவன் முடிக்க அவனது பேன்ட் பாக்கெட்டில் போன் அலறியது,

“ஆனந்த் அது யார் போன்..”

“இவன் கிட்ட இருந்து எடுத்த ஃபோன் தான் பாஸ்..” எனவும், கைநீட்டி அந்த போனை எடுத்து தனது பாக்கெட்டில் போட்டுக் கொண்டவன் ஆனந்தை வெளியே வருமாறு செய்கை செய்தான்..

விறுவிறு எட்டு வைத்து முன்னேறியவன், தனது பின்னே ஆனந்த் வந்ததும், “அவனுக்கு மயக்க மருந்து கொடுத்து, நுங்கம்பாக்கம் ரோட்ல இன்னைக்கு மிட் நைட் ஈஸ்வரை விட்ட அதே ரோட்ல போட்ருங்க..” என்றவன் காரில் ஏறும் முன்,

“அவன் எக்காரணத்தைக் கொண்டும் இந்த வீட்ல இருக்கிற யாரையும் முக்கியமா உன்னய கூட அவன் பார்க்க கூடாது..” ஸ்திரமாய் சொன்னவனது கார் காற்றாய் பறந்தது..

ஆட்டம் வலுக்கும்..

Un Kannil Inbangal Kanbein

7

மறைவிடத்தில் சந்த்ரு நின்று கனியை நோட்டம் விடும் போது ஈஸ்வரை ஆம்புலன்ஸில் ஏற்றியிருக்க, கூர்ந்து ஈஸ்வரின் முகத்தைப் பார்த்த சந்த்ரு, சத்தம் வராமல் இதழ் பிரித்து,

“ஐ லவ் யூ ஜாகீர் உசேன்..” என்றான் வெற்றிச் சிரிப்பில்..

அவன் அகன்று, கனியும் பல குழப்பத்துடன் அங்கிருந்து விலகியதும் மறைந்திருந்த இடத்தைவிட்டு வெளியே வந்தவனின் போன் இசைந்தது..

தனது கையில் இருந்த ஈஸ்வரின் எண்ணுக்கு வந்த வெளிநாட்டு நெட் அழைப்பை ஏற்ற சந்த்ரு அதைக் காதுக்கு கொடுத்து மவுனம் காக்க,

“ஃஹூ இஸ் திஸ்..?” என்றான் போன் செய்தவன்,

எதிர்முனையில் பேசுபவனின் குரலை உள்வாங்கி கொண்டவன், தனது மற்றொரு எண்ணில் இருந்து அவன் பேசிக் கொண்டிருந்த அதே எண்ணுக்கு அழைப்புவிடுக்க, இப்போது அந்த வெளிநாட்டு அழைப்பை ஊடுருவி அட்டென்ட் ஆனது இவனது மற்றொரு எண்..

சந்த்ரு அட்டென்ட் செய்து கான்பெரென்ஸ் போட முனையும் போதே, “யார் உனக்கு கால் பண்ணுறா..?” என ஆங்கிலத்தில் கேள்வி கேட்டது அந்த கனீர் குரல்,

அந்த குரலின் கேள்விக்கு சாகும் தருவாயில் ஈஸ்வர் கூறிய இறுதி வார்த்தையான “ப்ளாக் கோஸ்ட்” என்ற வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வர,

“பளாக் கோஸ்ட்..” என எதிர்முனையின் இருப்பவனை அழைத்தான் சந்த்ரு..

சந்த்ரு அழைத்ததும் இடியென சிரித்த எதிராலி, “எஸ்..இட்ஸ் மீ..சாவு வரப்போறதை முன்கூட்டியே தெரிஞ்சு வச்சிருக்க போல..” என்றவனின் தமிழ் கதைப்பில் புருவம் சுருக்கிய சந்த்ரு..

“மை லவ் ப்ளாக் கோஸ்ட்…லெட்ஸ் கவுன்ட் தி டே..” என மிதப்பாய் சந்த்ரு சொல்லியதும், ஆக்ரோஷமாய் சிரித்தவன்,

“நான் உன்னை எப்போ பார்க்கணும்னு நான் தான் முடிவு பண்ணனும்..” என்க

“ச்சூ..” பாவமாய் நாக்கைத் துருத்தி சத்தமெழுப்பிய சந்த்ரு,

“நீ என்னை எப்போ பார்க்கணும்னு நான் தான் முடிவு பண்ணுவேன்..அதே போல நான் உன்னை எப்போ மீட் பண்ணனும்னும் நான் தான் முடிவு பண்ணுவேன்…”

சந்த்ருவின் பேச்சில் ஒரு நிமிடம் அமைதி காத்த ப்ளாக் கோஸ்ட், “லெட்ஸ் ஸ்டார்ட் தி கேம் மை மேன்..” என உரக்கச் சொல்லி போனை வைத்திருந்தான்..

இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டதும் கையில் இருந்த கர்சீப்பால் முகத்தை அழுந்தத் துடைத்தவன் பைக்கை கிளப்பினான்..

ஓரமாய் பைக்கை நிறுத்தியவன் வீட்டிற்குள் நுழைய, அதற்குள் கனியை ஃபாலோ செய்த அந்த வாலிபன் தனது கஸ்டடியில் இருப்பதாய் தகவல் அனுப்பினான் ஆனந்த்.

ஆனந்திடம் இருந்து வந்த தகவலை வாய் முணுமுணுக்கப் படித்தவன், மாடிபடிகளில் ஏறிக் கொண்டே அவனுக்கு அழைப்பு விடுத்தான்..

அந்தப் பக்கம் ஆனந்த் அழைப்பை ஏற்றதும், “ஒரு நாளைக்கு ஒரு கொலை தான் பண்ண முடியும்..” என்றவன் இப்போது அவனது பதிலுக்கு காத்திராமல் அழைப்பைத் துண்டித்தான்..

அறைக்கு வந்து தனது மடிக்கணினியை எடுத்தவன், யார் யாரிடலாமோ தனது உரையாடலைத் துவங்க, மறுபடியும் ஈஸ்வரின் எண்ணுக்கு அழைப்பு வந்தது..

இப்போது கவனமாய் தனது அறையில் பொருத்தியிருந்த மைக்கின் பக்கம் அவனது மொபைலை வைத்து அட்டென்ட் செய்து அமைதி காக்க,

“மை மேன்…” என கர்ஜனையுடன் அழைத்த கோஸ்ட்

“இன்னும் மூன்று நாளில் காத்திரு..” என ஆங்கிலத்தில் தகவல் சொல்லி அழைப்பைத் துண்டித்தது..

***

அனுஷிற்கு அன்று காலையில் இருந்தே ஏதோ விபரீதமாய் நடக்கப் போவதாய் மனம் அலறிக் கொண்டே இருந்தது..

தனது கையணைவில் படுத்திருக்கும் லீசாவின் மென்மையான ப்ரவுன் நிறக் கூந்தலுக்குள் தனது முகத்தைப் புதைத்தவன் ஆழ்ந்து வாசம் பிடிக்க , அதிகாலையில் அவன் செய்யும் இந்தச் சின்ன செய்கையை ரசித்த லீசாவும் அவனது கழுத்தில் தனது முகத்தைப் புதைத்து அவனுக்கு இசைந்து கொடுத்தாள்..

அவளின் இசைவில் தனது மன சஞ்சலத்தை ஒதுக்கி வைத்தவன் அவளது மேனியில் தனது கரங்களை அலயவிட சரியாக அவனது போன் இசைந்து தனது இருப்பைக் காட்டியது..

இசைந்த போனின் ரிங்-டோனில் இருந்தே யாரென அறிந்து கொண்ட லீசா எரிச்சலாய் ஒரு சத்தத்தை விடுக்க, லீசாவிடம் அமைதியாய் இருக்குமாறு சைகை செய்தான்..

அருகே கழற்றி வைத்திருந்த டீசர்ட்டை கழுத்து வழியே மாட்டிக் கொண்டவன் அழைப்பை வேகமாய் எடுத்துப் பேச,

“அப்பா…” என ஆசையாய் அழைத்தாள் அரசி..

“என்ன செல்லம் தூங்கலையா..?” பாசமாய் கேட்டவனின் இடது கை போனைப் பிடித்திருக்க வலது கையோ தனது அருகே இருந்த மற்றொரு எண்ணில் இருந்து வந்த குறிப்புகளை நோட்டம்விட்டுக் கொண்டிருந்தது..

“நோ அப்பா..நான் இன்னைக்கு யோகா க்ளாஸ் போறேன்..சோ மம்மி சீக்கிரமே கிளம்ப சொல்லிட்டாங்க..” என்றவளின் பேச்சில் அவனுக்கு கனியின் நினைவு எழ,

“ஹோ சோ சுவீட்..மம்மி எங்க டா..?” என்றவனை லீசா முறைப்பது தெரிந்தாலும் கண்டு கொள்ளவில்லை..

“மம்மி..மாமா கூட பேசுறாங்க..” என்றதும்,

“ஓஹ்..ஓடிப்போய் உங்க மாமாவும் மம்மியும் பேசுற இடத்துக்கு போய் போன குடு..” என்றவன் நிறுத்தி,

“மாமாவும் மம்மியும் பிஸியா பேசிட்டு இருந்தா அங்கேயே வெயிட் பண்ணி அவங்க ஃப்ரீ ஆன அப்புறம் போன கொடுக்கனும்..” என்றவனிடம்

“சரி அப்பா..” எனச் சொல்லி சின்னவள் ஓட,

“பார்த்து மெதுவா போ பேபி..” காதில் மாட்டியிருக்கும் இயர் ஃபோனில் தந்தையின் ஜாக்கிரதைகள் கேட்டாலும் சிட்டாய் மாடிக்கு ஓடி கனியின் அருகே இருந்த சேரில் அமர்ந்தாள் அரசி..

அரசி வந்ததைக் கவனித்தாலும் பரத்தும் கனியும் ஆழ்ந்த ஆலோசனையிலிருக்க, தந்தைச் சொல்லியதைப் போல
போனை வைத்து அமைதியாய் அவர்களுக்காக காத்து கொண்டிருந்தாள்..

சில நிமிடங்கள் பொறுத்து பார்த்தவள் இப்போது காதில் மாட்டியிருந்த ஹெட் போனைக் கழற்றி பேசியைத் தலைகீழாய் டீபாயில் வைத்துவிட்டு மீன் தொட்டியிடம் சென்றுவிட்டாள்..

நாளைக் காலை கனியின் கையைவிட்டு ஸ்தமதியின் கேஸ் போகப் போகிறது, இது அவள் அறிந்த விஷயம் என்றாலும், ஆர்டர் வருவதற்கு முன்பே ரிப்போர்டகள் வீட்டின் வாசலில் நின்றிருந்தனர்..

“கனி…ஆர் யூ ஓகே..?” தலையைப் பிடித்து அமர்ந்திருக்கும் கனியின் தோளைத் தட்டி பரத் கேட்க,

“பரத்…நாளைக்கு என் கையைவிட்டு கேஸ் போயிடும்..அதுக்குள்ள இன்னைக்கு வித்யாவை வச்சி அந்தக் கேஸ் சிபிஐ’க்கு மாத்தனும்னு கேஸ் போடச் சொல்லனும்..” என்றவள்

“அனு..” எனச் சத்தமாய் அழைக்க,

அனு என்னவென்பது போல எட்டிப் பார்க்க, பரத்தும் அதேப் பார்வை தான் பார்த்து வைத்தான்..

“பின்வாசல்ல ஒரு நாலைஞ்சு புடவைய கம்பில காயப்போட்டு, முன்வாசல்ல எத்தன பேர் இருக்காங்க..பின் வாசல்ல எத்தன பேர் இருக்காங்கன்னு பாரு..” கட்டளையாய் உரைத்தவளின் போன் மெல்லமாய் சிணுங்க,

“விது, பின் வாசல் வழியா மாடிக்கு வா..” என்றவள் அணைப்பைத் துண்டித்து பரத்துக்கும் கதவைத் திறந்துவிடுமாறு செய்கை செய்தாள்..

வித்யா உள்ளே வந்ததும், “வாங்க என் ரூமுக்கு போயிடலாம்..” என்ற கனி முன்னே செல்ல, பின்னே இருவரும் தொடர்ந்தனர்..

வித்யா வந்ததைக் கவனித்து அவளைப் பார்த்து சிரித்த அரசிக்கு அப்போது தான் தனது தந்தை போனை கனியிடம் கொடுக்கச் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது..

அவள் போனை எடுத்து கனியிடம் கொடுப்பதற்குள் அவள் அறையை மூடியிருக்க, லைனில் தந்தையில்லாததை கவனித்தவள் கீழே அழைத்த அனுவிடம் சென்றுவிட்டாள்..

அறைக்குள் நுழைந்ததும், “விது இன்னைக்கு நான் சொன்ன மாதிரி மனு தாக்கல் பண்ணு..” கனியின் பேச்சில் இடைப்புகுந்த பரத்,

“எப்படியும் இன்னும் டுவன்ட்டி டேஸ்ல இந்தக் கேஸ் எங்க கைக்கு வந்திடும் கனி..அப்புறம் எதுக்கு..?”

“பரத், இந்தக் கேஸ் ஃபைல் நீ பாத்தியா..?” வித்யாவின் கேள்விக்கு இல்லையென பரத் தலையசைத்ததும், தனது இடப்பக்கத்தில் ட்ராவைத் திறந்தாள் கனி..

அதிலிருந்த ப்ளூ கலர் உரையிட்ட ஃபைலை பரத்தின் கைகளில் திணித்தவள், “திறந்து பாரு..” என்க..

அந்தப் பெண் இறந்ததில் இருந்து தற்போது வரை மீடியாக்களில் வந்த நீயூஸ் கட்டிங் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக இருந்தது..

“கனி..மீடியா பீப்புல் சொல்றதை வச்சிட்டு நாம கேஸை மூவ் பண்ண முடியாது..” என்றவனைப் பார்த்து சிரித்தவள், இருவரையும் அமருமாறு செய்கை செய்து,

“இப்போதைக்கு அவங்களும் நாமளும் ஒரே வேவ்-லென்த் தான்..”

“புரியல..” இருவரும் கோரஸாய் சொல்ல,

“நான் இன்னும் விசாரணைய முழுசா முடிக்கல..ஆனா எனக்கு தெரிஞ்ச வரைக்கும் சொல்றேன்..”

“கொலை செய்யப்பட்ட அன்னைக்கு வந்த பேப்பர் கட்டிங் பாரு..அதுல அந்த பொண்ணோட ஆடை விலகி ரொம்ப பயங்கரமா இருப்பா சம்பவம் நடந்த இடத்துக்கு வந்த அவளோட அப்பா அவரோட ஃப்ரெண்ட்னு யாருமே அவளை டச் கூட பண்ணிருக்க மாட்டாங்க..”

“கனி…போலீஸ் டச் பண்ண கூடாது சொல்லிருப்பாங்க..”என்றவனை கை நீட்டித் தடுத்தவள்..

“பரத், எல்லா நேரத்துலையும் நாம டெக்னிக்கா பார்த்தா விக்டிம் கிடைக்காது..கொஞ்சம் சென்ட்டிமென்டலாவும் யோசிக்கனும்..” என்றவள் தொடர்ந்து..

“கேஸ்ல முக்கியமான எந்த தடயமும் அந்த விக்டிம் சூட் பண்ணுன புல்லட் தவிர அவளோட போன் இப்போ வரைக்கும் என் கைக்கு வரல..அங்க நின்னு பார்த்தவங்க அவன் சுட்டுட்டு ஓடுனதா தான் வாக்குமூலம் கொடுத்திருக்காங்களே தவிர அவன் எந்தப் பொருளையும் எடுத்துட்டு போனதா வாக்குமூலம் கொடுக்கல..”

“அப்போ அவளோட ஃபோன் எங்க போச்சு..?”

“ம்ம்… சிசிடிவி வச்சி கண்டுபிடிக்க செவன்ட்டி பெர்சன்ட் முடியாது ஏன்னா? உனக்கு எந்த ஃபுட்டேஜ்லையும் அக்யூஸ்ட் தெளிவா இல்ல… ஸ்தமதியோட பேரென்ட்ஸ் இப்போ வரைக்கும் என்னைச் சந்திக்கல..”

“எல்லாமே வச்சி பார்க்கும் போது எங்கேயோ இடிக்குன்னு உனக்குப் புரியலையா பரத்..” என்றவளிடம் அவன் மறுப்பாய் தலையசைக்க,

“பரத்..எங்க டிப்பார்ட்மென்ட்ல இருந்து கேஸ் சிபிஐ கிட்ட போகக் கூடாதுன்னு பயப்படுறாங்க அது ஏன்னு உனக்குப் புரியலையா..?” என்றதும் இடையிட்ட வித்யா,

“ஏய் அது உங்க டிப்பார்ட்மென்ட்க்கு கவுரவ கொறச்சலா இருக்கும்..”

“நோ.. நாங்க சில கேஸ்ல முக்காவாசி கண்டுபிடிச்ச அப்புறம் சிபிஐக்கு மாறும் அப்போ தான் எங்களுக்கு கோபம் வரும்..ஆனா இந்தக் கேஸைப் பொறுத்த வரைக்கும் யார் எடுத்தாலும் எக்ஸெப்ட்..” என்றவள் நிறுத்த

“ஜெ.ஸி.என்..” பரத் வேகமாய் சொல்ல,

“ம்ம்….அவனைத் தவிர எவன் உள்ளே வந்தாலும் மண்ணைக் கவ்வுறது உறுதி..” என்றவள் நிறுத்த

“அது என்ன உன்னால முடியாதது ஜெ.ஸி.என்’னால முடியும்னு சொல்ற..?” என்ற வித்யாவை இடைமறித்த பரத்

“ஜெ.ஸி.என் காத்து போக முடியாத இடத்துக்கு கூட போய்ட்டு வர அளவுக்கு தைரியசாலி…எங்க டிப்பார்ட்மென்ட்ல எல்லோரும் பேச யோசிக்கும் ஒரே ஆளு அவரு தான்..” என்றவனிடம்..

“எப்போ வாறார் அந்த ஜெ.ஸி.என்..” என்க,

“இன்னைக்கு நைட் டெல்லி போயிட்டு சென்னை வருவார்..” அவனது பதிலைப் பொறுத்து அடுத்தடுத்த அவர்களின் விவாதம் தொடர்ந்தது..

****

மாலை வேளையில் சூரியன் தன் வெப்ப கதிர்களைச் சுருக்கிக் கொள்ளும் இளமஞ்சள் நேரத்தில் இடது கையில் அரசியைப் பிடித்து கொண்டு வலது கையில் தங்களது வளர்ப்பு செல்லமான டைகரின் செயினைப் பிடித்து கொண்டே நடைபயின்றாள் கனிஷ்கா..

வார லீவு நாள், காலையில் எழுந்ததில் இருந்து இப்போது வரையிலும் நொடி கூட விலகாது பேபியை உடன் வைத்து சுற்றித் திரிகிறாள் கனி..

நேற்றைக்கே தனது கையைவிட்டு ஸ்தமதி கேஸ் போயிருக்க, இருந்த கொஞ்ச அயர்வையும் இன்றைய பொழுதின் மூலம் களைந்துவிட்டாள் அரசி..

தனது கையைப் பிடித்து ஆடிக் கொண்டே வரும் அரசி, “மம்மி, எனக்கு ஐஸ் க்ரீம் வாங்கி கொடுங்க ப்ளீஸ்..” என்க..

குழந்தையின் பேச்சில் சின்ன கண்டிப்போடு திரும்பியவள், “பேபி…நீ இப்போ தானே ஐஸ்க்ரீம் சாப்பிட்ட..?” என்றதும் தனது பிஞ்சு விரல்களில் இரண்டு விரலை மட்டும் காட்டி..

“நோ மம்மி, நா அப்ப ஒன் தா சாப்பித்தேன்..”

சமத்தாய் பதில் சொல்லும் மகளின் கன்னம் கிள்ளியவள், “நோ வே பேபி.. இப்போ ஐஸ்க்ரீம் கேட்டா நான் இன்னைக்கு உங்க அப்பா கிட்ட சொல்லிக் கொடுத்திருவேன்..”

கனியின் மிரட்டலில் வாயைப் பிதுக்கியவள், “நீ சொன்னா நானும் சொல்வேன்..” என்றாள் கைகளை மார்பின் குறுக்கே கட்டி,

“என்ன பேபி சொல்லுவ..நான் தான் உன்னை மாதிரி ஐஸ் க்ரீம் கேட்கலையே..?”

“நீ கேக்கல மம்மி..பட் நேத்து நீ..?!” கண்களை கை வைத்து மறைத்து அழுவதைப் போல் செய்து காட்டியவள்,

“நீ இப்படி இப்படி அழுதல்ல அதைச் சொல்லுவேன்..” என்றதும் சின்னவளை முறைத்தவள்..

“நீ என்ன வேணும்னாலும் பண்ணு..உனக்கு இப்போ ஐஸ் க்ரீம் கிடையாது அவ்வளவு தான்..காட் இட்..”
என்றவள் சின்னவளின் உயரத்துக்கு முட்டியிட்டு சொல்ல,

தன்முன்னே உட்கார்ந்திருக்கும் கனியைவிட்டு பின்னே கால்களை அகல விரித்து இவர்களையே பார்த்து கொண்டிருந்தவனிடம் ஓடிய அரசி, அவனது இடது காலை இறுகப் பற்றி,

“டாடிஇஇஇஇ..”எனக் கத்தினாள்..

ஆட்டம் தொடரும்..

UKIK – 6

6

கமிஷ்னரின் அறை பரபரப்பாகயிருக்க, அங்கே வெளியே கேஸ் பைலுடன் காத்துக் கொண்டிருந்தாள் கனிஷ்கா..
உள்ளே வேறு சில உயரதிகாரிகளுடன் மீட்டிங்கை தொடர்ந்த கமிஷ்னர் கனியை உள்ளே வரச் சொல்ல, அவளுக்குத் தெரியும் இந்த மீட்டிங் ஐம்பது நாட்களுக்கு முன் நடந்த அந்தப் பஸ் ஸ்டான்ட் பெண்ணின் கொலை சம்பவத்திற்கும், ஈஸ்வரின் மரணத்திற்கும் தான் என்பது..

உள்ளே நுழைந்தவள் கமிஷ்னருக்கு சல்யூட் அடிக்க, “கனிஷ்கா, இன்னும் அந்த ரெண்டு கேசும் முடியல போல..” என்க

“எல்லா இடத்துலையும் விசாரிச்சிட்டு தான் சார் இருக்கோம்..” நிமிர்வாய் பேசுபவளிடம்..

“இன்னும் எத்தனை நாளுக்கு தான் விசாரிச்சிட்டு மட்டுமே இருப்பீங்க..” கடுப்பாய் அவர் கேட்க,

“சார்..கிட்டதட்ட இந்த ஐம்பது நாளுல நாற்பது பேர் கிட்ட விசாரிச்சாச்சு..ஸ்பாட் அங்க இங்கன்னு ஒரு இடம் விடாம அலசியாச்சு..அந்த கொலைகாரன் வந்த தடத்தை வச்சி விசாரிச்சா கூட இது கிராமம் இல்ல, இங்க ஒரு நாளைக்கு ஆயிரக் கணக்குல வராங்க போறாங்க..எதை வச்சி தான் விசாரிக்க சொல்றீங்க..?”

“கனி புரியுது..பட்..”

“சார்..பொண்ணு வீட்டுல விசாரிக்க இப்போ வரைக்கும் நீங்க பெர்மிஷன் கொடுக்கல..அவங்க வீட்டுல அரசியல் செல்வாக்கு இருக்குன்னு அங்கயும் கால் வைக்க கூடாது அப்புறம் எங்கயிருந்து சார் துப்பு கிடைக்கும்..” கோபமாய் கேட்பவளிடம் இடையிட்டவர்

“கனி இன்னும் ஒன் மன்த்ல இந்த கேசை நீங்க க்ளோஸ் பண்ணலனா சிபிஐக்கு நம்ம கேஸ் போயிடும்…சோ க்விக்கா..”

“என்னால முடிஞ்ச வரைக்கும் நான் ட்ரை பண்றேன் சார்..” என்றவள்

“அந்த இறந்த பொண்ணு ஸ்தமிதி வீட்டுல விசாரிக்க நாளைக்கு போறேன் சார்..” இதோடு என் பேச்சு முடிந்தது என அவள் கிளம்பியதும், தனக்கு எதிரே இருந்த அதிகாரிகள் வைத்தப் புகார்களுக்கு இம் கொட்டத் தொடங்கினார் கமிஷ்னர்..

“சார்..இந்த லேடி நியாயம் எல்லாம் பேசி விசாரிக்கிறதுக்குள்ள கேஸ் கிட்ட சிபிஐ போயிடும்…அப்படி சிபிஐக்கு மட்டும் கேஸ் போயிட்டுனா நாம பெட்டி பெட்டியா வாங்குனத அவுக்க வேண்டியது தான்..” கோபமாய் பேசிய அதிகாரி கமிஷ்னரிடம்..

“சார், கேஸை என் கையில கொடுங்க நாங்க எப்படி எப்படி முடிக்கனுமோ அப்படி அப்படி முடிச்சிக்கிறோம்..” என்றதும், சரியெனத் தலையசைத்தவர்

“ஒரு இரண்டு நாள் போகட்டும் யா..அப்றம் அந்தப் பொம்பளைய ரிலீவ் பண்ணிட்டு உங்க கையில சார்ஜ் கொடுக்குறேன்..” என்றவர் அடுத்தப் பேச்சைத் தொடங்கினார்..

கமிஷ்னர் அலுவலகம் விட்டு வெளியே வந்த கனிஷ்காவை தற்செயலாய் பரத் பார்க்க, “கனி..” என சத்தமாய் அழைத்திருந்தான்..

அவனது சத்தம் வந்த திசையை நோக்கித் திரும்பிய கனி, “என்ன டா சிபிஐ இந்தப் பக்கம்..?” என்றதும்,
“அந்த வடபழனி பஸ் ஸ்டான்ட் மர்டர் ஸ்தமதி கேஸ் விஷயமா உங்க கமிஷ்னரைப் பார்க்க போறேன்..” என்றவனிடம்

“இப்போவே என்ன டா அவசரம்..? அதான் இன்னும் ஒரு மாசம் டைம் இருக்கே..” என்றவளைப் பார்த்து சிரித்தவன்..

“அப்போ அந்த ஒரு மாசத்துல கூட கண்டுபிடிக்க மாட்டீங்க அப்படி தானே..”

வெறுப்பாய் தனது இதழை வளைத்தவள், “ஸ்தமதி பேரெண்ட்ஸையே நாளைக்கு தான் பரத் விசாரிக்கப் போறேன்..” என்றவளிடம்

“என்னது..? அப்போ மர்டர் அப்போ என்ன பண்ணுனீங்க..?” என்க

“மர்டர் அப்போ அவங்க ஒத்துழைக்கல..கேட்டா பொண்ண பறிகொடுத்த அதிர்ச்சில இருக்கோம் அப்படி இப்படினுட்டாங்க..சரின்னு அப்புறம் விசாரிக்க போனா அந்த பொண்ணோட அப்பா இருக்க கட்சி ஆளுங்கள வச்சி பிரச்சனை பண்ணுறாரு..” என்றதும் சிரித்தவன்..

“அப்போ தப்பு அங்க தான் இருக்கும்னு சொல்றீயா..?” என்றவனை இடைமறித்தவள்..

“நான் அந்தப் பொண்ணோட அப்பாவ இன்னும் பார்க்கல, பட் உண்மையா அவங்க அம்மா அப்புறம் மொத்த ஃபேமிலி கண்ணுலையும் கொஞ்சம் கூட பொய் இல்லை..சோ அவங்களா இருக்க வாய்ப்பில்லை ஆனா விசாரணைக்கு ஏதாச்சும் யூஸ் ஃபுல்லா கிடைக்கலாம் இல்லையா..?” என்றவளிடம் சரியெனத் தலையசைத்தவன்..

“அப்போ இன்னும் ஒரு மாசத்துல கேஸை முடிச்சிருவன்னு சொல்லு..” என்றதும் மறுப்பாய் தலையசைத்தவள்,

“இன்னும் இரண்டு நாளுல இந்த கேஸ் என் கைவிட்டு போயிடும் பாரு..” என்றவளின் மொபைல் போன் இப்போது ஒலித்தது..

“சரி பரத்..ஈவ்னிங் வீட்டுல பார்ப்போம்..” என்றவள் அவ்விடம் விட்டு நகர்ந்திருந்தாள்..

கமிஷ்னர் அலுவலகத்தில் இருந்து காரை ஸ்டேஷனுக்கு ஓட்டிக் கொண்டிருந்தவளின் நினைவலைகளில் ஈஸ்வர் பற்றியே ஓடிக் கொண்டிருக்க, முயன்று அவனைப் பார்த்த அந்நாளுக்குத் தனது கவனத்தைக் கொண்டு சென்றாள்..

அன்று,

காக்கி நிற பேண்டும் கருப்பு நிற முழுக்கை சட்டையும் அணிந்து தலையை ஏற்றி கொண்டைப் போட்டு அதற்கு மேல் கேப் வைத்திருந்தவளின் கைகள் அனிச்சையாய் தனது முதுகில் இருக்கும் பிஸ்டலை தடவிப் பார்த்து கொண்டது..

தூரத்திலே ஒருவன் தள்ளாடியடி நடந்து வருவதைக் கண்டவள், வாய்க்குள்ளே “குடிகாரப் பய..” என முணுங்க போதை தலைக்கேறியவனுக்கு எதிரேவரும் கனியின் வண்டியில் இருக்கும் ஹெட்லைட் கூட தெரியவில்லை..

கனியின் அருகே நெருங்கியவன் இப்போது சுருண்டு கீழே விழ, அவன் விழுந்ததும் ஐந்தடி தூரத்திலே வண்டியை நிறுத்தியவள், பைக்கை ஆப் செய்யாமல் சைட் ஸ்டான்ட் போட்டு கீழே விழுந்தவனை நெருங்கினாள்..

தற்காப்புக்காக அவனைத் தொட்டு தூக்காமல், காலால் நகற்றி பார்க்க, அங்கே மயக்கமாய் கிடந்த ஈஸ்வரைப் பார்த்து திகைத்து தான் போனாள்..

சுற்றி பார்வையை சுழல விட்டவளுக்கு தூரத்தில் நின்றிருந்த இன்டிக்கோ பார்வையில் வட்டத்துள் விழுந்தது..

அந்த வண்டியில் மீதும் தன்னைச் சுற்றியும் கவனத்தை வைத்தவளின் கைகள் ஸ்டேஷனுக்கு அழைப்பு விடுத்தது..

தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருக்கும் ஸ்டேஷனுக்கு அழைப்பு விடுத்தவள் கைகளைக் கட்டி தனது வண்டியில் ஏறி அமர, சந்த்ருவும் அவளைத் தான் இமைக்காமல் பார்த்து கொண்டிருந்தான்..

தூரத்திலே நின்ற காரை ஓரக் கண்ணால் பார்த்தவளுக்கு அதில் ஏதோ அசைவு தெரிவதாய் இருக்க, கனியையே கூர்ந்து உள்வாங்கியனுக்கு இப்போது தனது காரின் மீது அவளது சந்தேகப் பார்வை விழுவதை ஊர்ஜித்தவன், தனது எண்ணில் இருந்து ஆனந்திற்கு குறுந்தகவலைத் தட்டிவிட்டான்..

அவள் தகவல் தெரிவித்த அரை மணி நேரத்திற்கெல்லாம் கான்ஸ்டெபிளும் இன்ஸ்பெக்டரும் ஜீப்பில் வந்துவிட, அவர்கள் வைத்த வணக்கத்தை புறந்தள்ளியவள்…

“மணி சார், இங்க பக்கத்துல இப்போ எந்த 24 ஹவர்ஸ் தொறந்திருந்தாலும் ஒரு டாக்டரை உடனே கூட்டி வாங்க..” கான்ஸ்டபிளுக்கு ஆணையிட்டவள்,

“முருகன் சார், இவனோட பேண்ட் பாக்கெட் எல்லாத்தையும் செக் பண்ணுங்க..அப்புறம் நீங்க பிஸ்டல் வச்சிருக்கீங்களா..?”

“நோ மேம்..”

“ஓ..தட்ஸ் குட்..நீங்க இங்க நில்லுங்க..நான் கொஞ்ச தூரம் போயிட்டு வாரேன்..” என்றவள் பைக்கை விடுத்து நடந்து செல்ல,

“மேம்..நானும் வரவா…?”

“ஏன் சார்..? தனியா நிக்க பயமா இருக்கா..?” எள்ளல் மிகுந்த குரலில் கேட்கும் கனியை மனதினுள் அர்ச்சித்தவன்,

“இல்ல மேம் நீங்க தனியா..?”

“இட்ஸ் ஓகே..ஐ வில் மேனேஜ்..” என்றவள் அடுத்தவன் பேச முற்படும் முன் அந்தக் காரை நோக்கி நகர்ந்திருந்தாள்..

அவளுக்கும் அந்தக் காருக்கும் இடையில் இருந்த ஐம்பது அடியைக் கடக்கும் முன், இருவர் பைக்கில் வந்து அந்தக் காரை மறைத்து கொண்டு நிற்க, அதில் ஒருவன் கீழிறங்கி அந்தக் காரின் டிக்கியைத் திறந்து பின்னால் இருந்து எதையோ எடுத்தான்..

பைக்கில் இருந்தவன், காரின் முன் பக்கத்திற்கு பைக்கை கொண்டு செல்ல கண் மூடித் திறக்கும் சொற்ப நேரத்தில் அந்தப் பைக்கில் இருந்தவன் இறங்கி அதில் சந்த்ரு ஏறி அப்படியே யூ டேர்ன் அடித்து வண்டியை கிளப்பியிருந்தான்..

அவை அனைத்தும் சொற்ப நிமிடங்களுக்குள் நடந்து முடிந்திருக்க, கனிக்கு இருவர் பைக்கில் வந்ததும் மட்டுமே தெரிந்ததே அன்றி ஒருவன் கீழிறங்கி இடம் மாறியதை அவள் உணரவேயில்லை..

காரை நெருங்கியவள் பின்னே டிக்கியை நோண்டிக் கொண்டிருந்தவனிடம், “இந்த நேரத்துல இங்க என்ன பண்ணுறீங்க..?” என்றாள்..

நிமிர்ந்தவன், “மேடம் வண்டி ரிப்பேர்னு சொன்னாங்க..நான் பக்கத்துல தான் மெக்கானிக் ஷாப் வச்சிருக்கேன்..” என்க

“அப்படியா..உன் மெக்கானிக் ஷாப் பேரு என்ன..?” கேள்வி அவனிடம் இருந்தாலும் கண்கள் என்னவோ காரைச் சுற்றியே இருக்க,

“சந்த்ரு டூ வீலர் ஃபோர் வீலர் மெக்கானிக் ஷாப் மேடம்..” என்றவனிடம் சரியெனத் தலையசைத்தவள்,
வின்டோவின் டோரைத் தட்டி, “சார் நீங்க தான் வண்டி ஓனரா..?”

“இல்ல மேடம் நான் டிரைவர் தான்..”

“ம்..அப்போ வண்டியோட இன்ஸ்சூரன்ஸ் எல்லாம் நான் பார்க்கலாமா..?” என்றவளிடம் அனைத்தையும் அவன் எடுத்து கொடுக்க, முறையாக அதைப் பார்வையிட்டவள் இப்போது தனது செல்லில் ஒரு புகைப்படத்தை எடுத்து கொண்டு,

“தாங்க் யூ சார்..” என்று நிதானமாய் ஈஸ்வர் விழுந்திருந்த இடத்தில் பரிசோதித்துக் கொண்டிருந்த டாக்டரை நோக்கி நடந்தாள்..

அவள் சென்று சிறிது நேரம் டாக்டரிடம் பேச அதற்குள் ஆம்புலஸ் வந்து அவனை ஏற்றிச் சென்றது..

கனிக்கு அவன் போதை மருந்து எடுத்திருக்கிறான் என்பது புரிந்தாலும் அவன் எடுத்து கொண்ட அளவிற்கு பிழைப்பது கடினம் என்றாகிவிட, அவன் எப்படி தப்பித்தான்? எதனால் இங்கு இப்படி கிடக்கிறான்? என்பதையெல்லாம் நினைத்து தலைவலி தான் வந்தது..

ஈஸ்வரைத் தூக்கிச் சென்ற ஒரு மணி நேரத்தைக் கடந்தும் கனி, அச்சாலையிலே அந்தப் பக்கம் இந்தப் பக்கம் நடந்து யோசித்து கொண்டிருக்க, அவள் பின்னே நிழல் போல தொடரும் அந்த வாலிபனை இறுக்கிப் பிடித்து வண்டியில் ஏற்றியிருந்தான் ஆனந்த்…

தூரத்தில் நின்று கனி யோசிப்பதையும் அவள் முகத்தில் சூழ்ந்திருக்கும் குழப்பங்களையும் ஆசைத் தீர பார்த்தவன், இப்போது தனது நோக்கியா பேஸிக் மாடலில் இருந்து,

“இறக்கப் போகும் பிணத்திற்கு பின்னால்
எனது வேட்டையும் உனது குழப்பமும் தொடரும்..”

என அனுப்பி, தனது கையில் இருந்த ஈஸ்வராகிய உசேமின் மொபைலுக்கு வந்த அழைப்பை எடுத்து உரக்கச் சிரித்தான்..

வேட்டை நிற்காது..

Un Kannil Inbangal Kanbein – 5

5

சரவணபவன் ஹோட்டலில் தன் முன்னே மிளகு பால் ஆர்டர் செய்து அமர்ந்திருக்கும் சந்த்ருவை கேள்வியுடன் நோட்டம்விட்டவளுக்கு சில தினங்களாய் தினமும் இவனைப் பார்க்கிறோமோ எனத் தோன்றியது..

தன்மீது சந்தேகப் பார்வையை வீசும் கனியின் முன் கூலர்ஸ் அணிந்து அமர்ந்திருவனின் இதழ்கள் இறுகி கண்கள் சிரித்தது..

அவளது ஆராய்ச்சி பார்வையை சிறிது நேரம் தொடரவிட்டவன் அவளது மனதைப் படித்தவாறே, மிளகு பாலை சிப் செய்து குடித்து கொண்டிருக்க, அவளோ தனக்கு முன்னே வைத்திருந்த காபி ஆறி அளந்து போனப் பின்பும், ஏதோ யோசித்தவளாய் அமர்ந்திருந்தாள்..

பதுங்கி நின்று வேட்டையாடுவதைக் காட்டிலும் மானின் முன் வீரமாய் நின்று அதை விரட்டி வெலவெலக்க வைத்து வேட்டையாடும் புலிக்கு உண்மையில் தைரியமும் ஆவேசமும் மிக அதிகமே..

“இவன் கிட்ட பேசிப் பார்ப்போம்..” ஒரு முடிவெடுத்தவள் அவனை நோக்கி தொண்டையை செரும,
அவள் தன்னிடம் பேச விழைவதை உணர்ந்தவன் போல, “எக்ஸ்க்யூஸ் மீ..பில் ப்ளீஸ்..” என்றிருந்தான் சத்தமாய்..

அவன் சத்தமிட்டதும் பேரர் அருகே வந்துவிட, தனது பேச்சு தடைப்பட்டதை உணர்ந்தவள் அடுத்து பேச முயற்சிக்கும் முன்,

“பேரர்..மேடத்தோட காபி ஆறி போச்சு..நல்ல சூடா ஏலம் இஞ்சி தட்டிப்போட்டு நச்சுன்னு ஒரு டீ கொண்டு வந்து கொடுங்க..” என்றவன் ஒரு நூறு ரூபாய் தாளை அவன் கைகளில் திணிக்க,

“ஏய் நில்லு..” கோபமாய் கனி எழும் முன்..

“எனக்கு சாப்பிடாம எந்திரிச்சா பிடிக்காது…” அவளது காதின் ஓரத்தில் கதைத்தவன், அவள் திரும்பி முறைக்கும் முன் வெளியேறியிருந்தான்..

கோபத்தில் மேல் மூச்சு கீழ்மூச்சு வாங்க, தன்முன்னே டீயை வைத்த பேரரை முறைத்தவள், ஆடை போர்த்தியிருந்த காபியை வாயில் சரித்து,

“எனக்கு ஓசில வந்த எதுவும் பிடிக்காது..” கர்ஜனையாய் சொன்னவள் அவனது கைகளில் நூறு ரூபாய் தாளை கொடுத்தாள்..

கனியின் கோபத்தில் வாயை மூடிக் கொண்டு பேரர் நகர்ந்துவிட்டான்.

“நாராயணா..” எனக் கனி அழைக்க,

பாதி ரவா கிச்சடியை உண்டு கொண்டிருந்தவன் எழுந்து நின்றதும், “சாப்பிட்டு வாங்க, நான் காருல வெயிட் பண்றேன்..” என்றவளுக்குச் சிறிது நேரத்திற்கு முன் சந்த்ரு சொல்லிய
‘எனக்கு சாப்பிடாம எந்திரிச்சா பிடிக்காது…’ என்ற வரிகளே ரிங்காரமிட்டது..

வெள்ளை நிற சட்டையின் கைபகுதியை மடித்துவிட்டுக் கொண்டே படியிறங்கியவள், ஓரமாய் நிறுத்தியிருந்த தனது வண்டிக்கு அருகே சென்று சட்டையின் மத்தியில் மாட்டியிருந்த கூலர்ஸை கண்களில் மாட்டிக் கொள்ள, சிவப்பு நிற ஹோண்டா டிசையர் வண்டியில் இவளை உறுத்து விழித்துக் கடந்து சென்றான் சந்த்ரு..

கீழே குனிந்து நின்றவளுக்கு அவனது பார்வையை காணக் கிடைக்காமல் போக, இப்போது அவளது மண்டையில் அந்தக் கொலை சம்பவமே சுற்றிக் கொண்டிருந்தது..

அடித்துபிடித்து ஓடிவந்த நாராயணன் வண்டியைக் கிளப்ப இப்போது சிசிடிவி ஃபுடேஜை மறுபடியும் மறுபடியும் ஓடவிட்டுப் பார்த்தாள் கனி…

பேருந்து நிலையத்தின் ஒரு பக்க ஃபுட் ஏஜ் மட்டுமே அதில் இருக்க, வெளியே இருந்த கான்ஸ்டேபிளை சத்தமாய் அழைத்தவள்,
“இந்த பஸ் ஸ்டான்ட் சுத்தி எங்கலாம் சிசிடிவி இருக்கோ அதெல்லாம் வாங்குங்க…இந்த ஆள் எப்படி அங்க வந்தாம்னு தெரியனும்..” என்றவளின் விழிகள் கட்டம் போட்ட சட்டை அணிந்து துப்பாக்கியுடன் ஓடும் கொலைகாரனின் மீதே நிலைத்திருந்தது..

கேஸின் ஃபைலை இப்போது மறுபடியும் சரிபார்த்தவள் இன்ஸ்பெக்ட்டரை அழைக்க, “சார், இந்தப் பொண்ணோட வீட்டுல அப்புறம் காலேஜ்ல எல்லாம் விசாரிங்க..” என்றவள் நாற்காலியில் கண்கள் மூடி அமர்ந்தாள்…

ஹோட்டலில் இருந்து தனது வீட்டுக்குச் சென்று கொண்டிருந்தவனின் இதழில் சிரிப்பு குடி கொண்டிருக்க, பக்கத்தில் இருந்த ஆனந்திற்கு அவனது சிரிப்பின் காரணம் புரியவில்லை…

“ஆனந்த்..”

“சார்…”

“அந்த ஈஸ்வர நுங்கம்பாக்கம் கொண்டு வரச் சொன்னேனே..?”

“கொண்டு வந்தாச்சு சார்..அந்த அப்பார்ட்மென்ட்ல..”

“அப்பார்ட்மென்ட்…சரி..அவனை இன்னைக்கு மிட் நைட் ஒரு டுவல் தேர்ட்டிக்கு நுங்கம்பாக்கத்துல நான் சொல்ற இடத்துக்கு கொண்டு வாங்க..” என்றவன் சாலை ஓரத்தில் ஆனந்தை இறக்கிவிட்டான்..

வழியில் இறக்கவிட்டு கட்டளையுடன் நகரும் சந்த்ருவின் காரை வெறித்தவனுக்கு நேற்று ஈசிஆரில் நடந்த சம்பவம் நினைவுக்கு வந்தது..

கையில் ஒரு பார்சலுடன் ஆனந்த் அறைக்குத் திரும்பும் போது ஈஸ்வரும் சந்த்ருவும் சுவாரஸ்மாய் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்..

இருவரையும் திகைப்புடன் பார்த்தவன், பார்சலை சந்த்ருவின் முன் வைக்க,

“யார் தல இவரு..?” என்றான் ஆனந்தை சுட்டிக் காட்டி சந்த்ருவிடம்..

“இது நம்ம ஆளு தான் பா..” என்ற சந்த்ருவின் பேச்சில் அவனுக்குப் பின்னே சென்று நின்று கொள்ள,

“இந்தா டேனி எடுத்து சாப்பிடு..” என்றான் தனது எண்ணில் இருந்து பின்னால் நின்றவனுக்கு ஒரு மெசேஜ் அனுப்பிக் கொண்டே..

சந்த்ரு சைகையால் மொபைலை சுட்டிக் காட்ட, அவனது விழியசைவைப் புரிந்து கொண்டவன், ஈஸ்வர் அறியாமல் மொபைலில் வந்திருந்த வேலையை செய்து முடித்தான்…

முன்னே இருந்த ஈஸ்வர் உண்டு முடித்து கைகழுவி வந்ததும், “டேனி..என்ன ஈஸ்வர்னு பேர் மாத்திட்டியாமே..? அப்படியா..?” எனக் கேட்க,

“தல, நம்ம தொழிலுல இதெல்லாம் சாதாரணம் உண்மையான பேரை தான் யார்கிட்டயும் சொல்ல கூடாதே..” என்றவன் அன்னார்ந்து தண்ணீர் அருந்தினான்..

மற்றவன் தண்ணீர் அருந்தி முடித்ததும், “போலீஸ்ல ரொம்ப அடியோ..?” எனக் கேட்க

“தல..அந்த குட்டி அது பேரு என்ன கனிஷ்கா வா எம்மா என்ன பார்வை அது குலநடுங்கி போச்சு சார்…” என்றவனின் குரலில் சிரித்தவன்..

“பயத்துல உண்மையான பெயரைச் சொல்லிட்டியோ..?”

“பயத்துல தான் சார் ஈஸ்வர்னு சொன்னேன்..” என்றான் இகழ்ந்த சிரிப்பில்

“அப்போ உன் உண்மையான பெயர் என்ன உசேம்..?” என்றவனின் கேள்வியில் புரையேறி அமர்ந்திருக்க,

“என்ன ஆச்சு..? தண்ணீய குடி தண்ணீய குடி..”

“தல…” என்றவன் அதிர்வாய் அழைக்க

“ம்ம்ம்…சொல்லு சரக்கெங்க..?” என்றான் தனது கூலர்ஸை அளந்து கொண்டே..

“உங்களுக்கு தேவையான சரக்கு உங்ககிட்ட கொடுத்தாச்சு..மத்தது உங்களுக்கு எதுக்கு..?” என்றவனின் கேள்வியை புறந்தள்ளியவன்,

“மிச்ச சரக்கு இன்னும் யார் யார் கையில இருக்கு..?” கால் மேல் கால் போட்டு கர்ஜிக்கும் சந்த்ருவை கோபமாய் பார்த்தவன்,

“என்ன தள்ளிட்டு வந்து மிரட்டுறியா..? நான் மட்டும் இப்போ உனக்கெதிரா விரல் அசைச்சா போதும்..எப்படி..விரல் அசைச்சா..உன்னப் பத்தி கம்ப்ளைன்ட் நீ சரக்கு வாங்குன போட்டோவோட போலீஸுக்கு பறக்கும் …” என்றவனின் மிரட்டலில் வாய்விட்டுச் சிரித்த சந்த்ரு..

“விரல் அசைச்சா தானே வரும்..” என்றான் அடக்கமான குரலில்..

“ஏன் பண்ண மாட்டேன்னு நினைக்கிறியா..?”

“நான் உன்னை இன்னும் உயிரோட விட்டு வைப்பேன்னு நினைக்கிறீயா ஜாகீர் உசேன்…”

அழுத்தமாய் அவனது முகத்தைப் பார்த்து கத்தியவன், கைத்தட்டியதும் ஆனந்த் கதவடைத்து வேளியேறினான்..

கதவை அடைத்து அதன் அருகே நின்றவனுக்கு துல்லியமாக அந்த ஜாகீரின் அலறல் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது..

ஒரு மணி நேரம் கழித்து வெளியே வந்தவன், “ஆனந்த் அவனுக்கெல்லாமே உள்காயம் தான்..அதுவும் ரெண்டு நாளுல ஆறிடும்..புரிஞ்சுதா…ரெண்டு நாளும் இவன் இங்க ராஜாவா இருக்கனும்..” என்று சென்றவன் தான்..

தனக்காக காத்திருக்கும் காரின் ஹார ஓசையில் நிகழ்வுக்கு வந்தவன் காரில் ஏறி ஈசிஆரை நோக்கி விரைந்தான்..

அங்கே காரை வீட்டின் வாயிலில் விட்டவனுக்குக் கனியுடன் விளையாட்டைத் தொடங்கி வைக்க மனம் ஆசை கொண்டதும்,
தனது உள்கோட்டில் இருந்த நோக்கியா பேஸிக் மாடலிலிருந்து,

“நீ தேடும் பொருள் கையில் இருந்தும்
தேடிக் கொண்டே இரு..”

என்ற குறுஞ்செய்தியை கனியின் பர்செனல் எண்ணுக்கு அனுப்பி வைத்து தனது விளையாட்டுக்கு பிள்ளையார் சுழி போட்டு வைத்தான் சந்த்ரு…

புலி கொஞ்சம் பூனையிடம் விளையாடிப் பார்க்க ஆசை கொண்டதோ..?

தனக்கு வந்த குறுஞ்செய்தியின் சத்தத்தை அசட்டையாய் தவிர்த்தவள் இப்போது விசாரணைக்கு நாயாய் பேயாய் அலைந்து கொண்டிருக்க,

எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் கொலையாளி யாரென கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை..

ப்ரெஸின் வாயை அடைக்க, சிசிடிவி ஃபுட் ஏஜில் இருந்த கொலையாளியின் புகைப்படத்தை வெளியிட, இப்போது எங்குத் திரும்பினாலும் இந்தக் கொலையைப் பற்றிய பேச்சாக மட்டுமே இருந்தது..

காதல் விவகாரத்தில் தொடங்கி பல கோணங்களில் விசாரித்து ஒரு துப்பும் துலங்கவில்லை..

நள்ளிரவில் நுங்கம்பாக்கத்தில் கனி இன்று ரவுன்ட்ஸ் வரப்போகும் சாலையில் முன்கூட்டியே ஈஸ்வருடன் வரப் பணித்த சந்த்ரு..தனது மற்றொரு வண்டியான டாட்டா இன்டிக்கோவில் காத்திருந்தான்..

அவன் வந்த சில மணி நேரங்களில் ஆன்ந்த் வந்துவிட, ஈஸ்வர் இருந்த காருக்குள் நுழைந்தவன், கை வாய் கட்டப்பட்டு இருக்கும் ஈஸ்வரின் தலைமுடியைக் கொத்தாய் பிடித்து அடித்தான்…

மதுவின் மயக்கத்தில் இருந்த ஈஸ்வருக்கு சந்த்ரு அடிப்பது தெரிந்தாலும் அவனை எதிர்க்கும் வலு சுத்தமாய் இல்லை..

இறுதியாய் தனது தொண்டையை செருமி, “இப்போ சொல்லு சரக்கெங்க இருக்கு..?” என்றான் அவனது விழிகளை ஊடுருவி..

“சத்தியமா எனக்குத் தெரியாது..” உளறலாய் மற்றவன் சொன்னதும்,

“அப்போ உன் முதலாளி யாருன்னு சொல்லு அவன்கிட்ட சரக்க வாங்கிட்டு அவனையும் உன்கூடவே அனுப்பி வைக்கிறேன்..” சந்த்ரு நக்கலாய் கேள்வி கேட்டதற்கு அங்கே ஈஸ்வர் அளித்த பதிலில் இருவருமே ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்து போயினர்..

“ஆனந்த்..” கோபமாய் சந்த்ரு அழைத்ததும் அவனது கையில் ஒரு கையுறையைக் கொடுக்க,

கையுறை மாட்டி முடித்த சந்த்ருவிடம் இப்போது ஒரு பொட்டலத்தை ஆனந்த் கொடுத்தான்..

அதில் இருந்த போதை வஸ்த்துவான ப்ரவும் சுகரை மொத்தமாய் தனது கைகளில் கொட்டியவன்..

“ஜாகீர்..உனக்கு மொத்தமாய் நான் கொடுத்த டைம் இதோட முடிஞ்சு போச்சு…இப்பவும் கடைசியா கேட்குறேன்..சொல்லு..சரக்கெங்க..?” என்றான் ஆழ்ந்த குரலில்..

போதை கொஞ்சம் தெளிந்த ஜாகீர், “எனக்குத் தெரியாது..” என்பதையே சொல்ல,

“இனி நீ இருந்து எனக்கு நோ யூஸ்…குட் பை மை பாய்..” பல்லைக் கடித்து வெறியுடன் சொன்னவன்..
ஆனந்திடம் செய்கையில் ஈஸ்வரின் வாய்க் கட்டை அவிழ்த்துவிடப் பணித்தான்..

கட்டு அவிழ்க்கப்பட்டதும் அதை மொத்தமாய் அவனது வாயில் அடைக்க,

ஒரு துளி எடுத்தாலே பல நேரம் இருக்கும் போதை, ஒரு கையளவு கொடுத்ததில் மூளை நரம்பு செயழிலக்க துவங்கியதும் நடுவீதியில் கனி வரும் சமயம் பார்த்து இறக்கிவிட்டவன் இப்போது வேகமாய் தனது காருக்கு மாறி ஆனந்தை கிளம்பச் சொன்னான்..

ஆனந்த அந்தத் தெருவை புயலாய் கடந்து, மெயின் ரோட்டில் எந்த அவசரமும் இல்லாமல் மெதுவாய் வண்டியைச் செலுத்தினான்..

காருக்குள் அமர்ந்த சந்த்ரு தனது க்ளவுஸை கழற்றி பாலீத்தின் பைகளுக்குள் திணித்து, தனது உடையை கர்சீப் கொண்டு தட்டி சரிசெய்து கொண்டவனின் பார்வை ரிவ்யூ மிரரில் தெரியும் கனியைக் கண்டு நக்கலாய் சிரித்தது..

ஆட்டம் தொடரும்…

Un Kannil Inbangal Kanbein -4


4

அதிகாலை நேரத்தை வெகு நாட்களுக்கு பின் சுகமாய் அனுபவித்து கொண்டிருந்தான் சந்த்ரு..
தனக்குப் பிடித்த லேட்டஸ்ட் பாடலானா,

“நீ எவனாய் இருந்தால் என்ன
சிவனாய் இருந்தாலும்
உனக்கு சமமாய் அமர்வேன் நான்” வாய்க்குள் முணுமுணுத்து கொண்டவனின் இடையில் டவல் சுற்றியிருக்க, முறுக்கேறிய புஜங்களை அரைக் கை பனியன் இன்னும் மெருக்கேற்றி காட்டியது..

சந்த்ரு நல்ல மனநிலையில் இருந்தால் அவனுக்குத் தேவையானதை அவனே சமைத்து கொள்வான், அதே அதிக சந்தோஷத்துடன் இருந்தால் வீட்டில் உள்ள அனைவருக்குமே அன்றைய சமையல் அவனுடையது தான்…

சந்த்ருவின் கைப்பக்குவம் அப்படியே அவன் அன்னை சீதாலெஷ்மியை கொண்டிருக்கும்..குறைவாய் சமைப்பான் அதிகமெனுக்கள் இருக்கும் ஆனால் சுவை குறைவில்லாமல் இருக்கும்…

அவனது வீட்டில் அவனும், அம்மாவின் காலத்தில் இருந்த ஆஸ்தான கணக்காளர் தனசேகரும், வீட்டின் சமையல் காரன் முத்து மற்றும் தோட்டக்காரன் ராமு…

மொத்தம் நால்வரே அடங்கியவர்கள் இருக்கும் அது வீடல்ல அரண்மனை..

ஆம்! அரண்மனை தான் மத்திய சென்னையைத் தாண்டி கொஞ்சம் வாகன நெரிசல்கள் மற்றும் அரவம் அடங்கிய இந்தப் பழைய காலத்து வீட்டில் கூடம் முற்றமென மொத்தம் இருப்பது இருபத்தி ஆறு அறைகள்..

ஒரு காலத்தில் இவ்வீடு காணாது என சொல்லும் அளவிற்கு வாழ்ந்த கூட்டுக் குடும்பம், இன்று இவனே இவ்வீட்டின் மிச்சம்…

பெற்ற தந்தை இருந்தும் இல்லாமலும் இருக்கிறார்!

கண்ணுக்கு எதிரே எமன் வந்து சட்டமாய் நின்றாலும் பயமில்லாமல் அவனைக் கடந்து செல்லும் ரகம் சந்த்ரு..

தன்னுடைய பதினாரு வயதில் தந்தையை விடுத்து மற்றவரை இழந்த போதும் தனியொருவனாய் துணிந்து நின்றான்..தனசேகர் கூட இவனது கல்லென்னும் மனதைக் கண்டு நிலைத் தடுமாறியது உண்டு..

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் தனது வெளியூர் வேலைகளை முடித்துவிட்டு தமிழ்நாடு வரும் போது வீட்டை புதுபித்திருந்தான்…வீட்டின் அனைத்து இடங்களும் கருப்பு, வெள்ளை மற்றும் சிகப்பு நிறங்களில் மாற்றியமைக்க இன்டெரியர் ஒருவர் இவனுக்கென்று பிரத்யேகமாக வடநாட்டில் இருந்து வந்து செய்து கொடுத்தார்..

அவனது தற்போதைய மனநிலை மற்றும் அவனை போலவே வீட்டின் நிறங்களும் இறுகியவை தான்..

பாடலை சத்தமாய் பாடி முடித்தவனின் கை பழக்கம் போலும் ஆம்லெட்டை திருப்பி போட, பின்னால் இருந்து தனது இருப்பைக் காட்டியது அவனது மொபைல் போன்..

சாம்சங் S8 மாடல் போன் அலறியதும் தனக்கு கைக்குள் சிறையிட்டு அழைப்பு வந்த எண்களை விழிகளால் தழுவ, ஆனந்த் தான் அழைத்தான்..

அவனைத் தவிர யாருக்கும் இந்த நம்பர் தெரியாது என்றாலும் தற்சமயத்தில் அதை மறந்திருந்தான்..

“ஹலோ பாஸ்..”

“ம்ம்…”

“நேத்து போலீஸ் கஸ்டடியில் இருந்து எடுத்தோமே அவன் பேரு கூட…”

“ஈஸ்வர்..”

“ம்ம்ம்…ஆமா சார் ஈஸ்வர் அவனை என்ன பண்ண..?”

“ஈசிஆர்..” குறிப்பாய் உச்சரித்தவன் அழைப்பைத் துண்டித்துவிட, அந்தப் பக்கம் அலைபேசியை பிடித்திருந்தவனுக்கு தான் வியர்த்தது..

அலைபேசியை அணைத்து தனது இடுப்பில் கட்டியிருக்கும் டவலில் சொறுகி கொள்ள, ப்ரெஞ் டோஸ்டும், வெஜிடபிள் ஆம்லேட்டுடன் ஆரஞ்ச் ஜூஸ் அவனது கைகளை நிரப்பியிருந்தது..

டைனிங் டேபிளில் தட்டுகளை அடுக்கினான்..அவன் அடுக்கும் சத்தம் கேட்டு சமையல் காரன் முத்து வரும்போது குறுக்கே பாய்ந்து ஓடியது அடர்கருப்பு நிற பூனை..

ஒவ்வொரு முறையும் அதைப் பார்க்கும் போது முத்துவிற்கு தொண்டைக்குழியில் ஒரு உருண்டை சதுரங்கம் ஆடும்…அதன் பழுப்பு நிற விழிகளை ஒருநாள் இருட்டில் கண்டதில் இருந்து இன்றுவரை அவன் நடுராத்திரியில் அறையைவிட்டு வெளியே வருவது இல்லை..

பூனையும் ஒன்றும் சாதரணமானது அல்ல.. தன்னையோ தனது நண்பன் சந்த்ருவையோ எவரேனும் தனக்கு முன்னால் பேசினால் கடிக்காமல் விடமாட்டான்.. அவ்வளவு முரடு..

அவன் அடங்கிப் போவது சந்த்ருவிடமும் தனசேகரிடமும் மட்டுமே…

பூனை பாய்ந்து ஓடியதில் ஒருமுறை நெஞ்சைப் பிடித்து நின்ற முத்து, பின் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டு சந்த்ருவிடம் விரைய அதற்குள் தனது தட்டை காலி செய்து ஜூஸில் வாயை வைத்திருந்தான்..

அவனது முன்னால் அமர்ந்திருந்த பூனை, தனது நண்பனைக் கண்ட சந்தோசத்தில் அங்குமிங்கும் குதிக்க, ஓரக்கண்ணால் அதைப் பார்த்து கொண்டே ஜூஸை குடித்து முடிக்க,
அதற்காகவே காத்திருந்தது போல அவனது மடியில் தாவி அமர்ந்தது..

“மைலோ..” கனிவாய் அழைத்தான் சந்த்ரு..

நண்பன் தன்னை அழைத்ததும், “மியாவ்..மியாவ்..” என மைலோ கத்தியதில் கூட ஒரு இனிமை இல்லை…

தனக்கருகே நிற்கும் முத்துவிடம், “மைலோக்கு சாப்பிட ஏதாச்சும் குடு முத்து..” மைலோவின் காது பக்கம் மற்றும் முதுகை வருடிக் கொடுக்க, இதமாய் அவன் மடியில் அமர்ந்து கண்மூடிக் கொண்டான் மைலோ..

கொஞ்சம் நேரம் அதனுடன் செலவிட்டவன், இப்போது அவனைத் தட்டியெழுப்பி, “மைலோ,இட்ஸ் கெட்டிங் லேட்..நீ போய் விளையாடு..” பேசிக் கொண்டே உணவு மேஜைக்கு கீழ் இறக்கிவிட்டவனைக் கண்டு முகம் திருப்பிய மைலோ ஒரு சிறு குழந்தை போல சமையல் அறைக்குள் கோபம் கொண்டு ஓடிவிட்டான்..

இது நிதமும் நடக்கும் ஒன்று என்பதால் சிரித்து கொண்டே அவ்விடம் வந்த தனசேகர், இடுப்பில் கைவைத்து மைலோ ஓடிய திசையைப் பார்த்து நின்றவனின் தோளில் தட்டினார்..

“ஹாய் அங்கிள்…குட் மார்னிங்..” பல மாதங்களுக்கு பின் அவன் சிரித்து பார்க்கிறார் தனசேகர்..

“குட் மார்னிங் தம்பி..”

“ம்…நீங்க சாப்பிடுங்க..எனக்கு வேலையிருக்கு..” நடந்து கொண்டே பேசி சென்றவன் அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் மிடுக்காய் கிளம்பி வந்திருந்தான்..

நடுக்கூடத்தில் நின்று, “அங்கிள்..” என்றவன் அழைக்கவும், உணவு மேஜையில் இருந்து அவர் எட்டிப் பார்க்க, வேகமாய் அவருக்கு அருகே சென்றவன்..

“இன்னைக்கு உங்க எல்லோருக்கும் மன்த்லி செக்அப் பண்ண டாக்டர் வருவாங்க..” தகவலாய் உரைத்தவன்
அடுத்த ஆன்ந்தின் அழைப்பிற்கு செவி சாய்த்து வெளியேறினான்..

ஈசிஆர் கடற்கரை சாலை பங்களா..

கிட்டதட்ட மூன்று ஏக்கர் நிலத்தில் சுற்றிலும் தென்னந்தோப்பு இருக்க, நடுநாயகமாய் வீற்றிருந்தது அந்த இரண்டு படுக்கையறையைக் கொண்டு குட்டி வீடு..

இவனது காரைக் கண்டதும் அங்குள்ள வாட்ச் மேன் கேட்டைத் திறந்துவிட புளுதியைக் கிளப்பிக் கொண்டு உள்ளே வந்தவனை வெளிவாசலில் நின்றே வரவேற்றான் ஆனந்த்..

காரைவிட்டு இறங்கியவன், அங்கு ஓரமாய் நின்றிருந்த தோட்டக்காரனுக்கு கண்களால் செய்கை செய்து உள்ளே செல்ல, காரின் நம்பர் ப்ளேட்டை இருபுறமும் மாற்றியமைத்தான் அவன்..

வேகமாய் முன்னேரும் பாஸிற்கு ஈடு கொடுத்தவாறே ஓடிய ஆனந்தை முந்திக் கொண்டு அன்டர்கிரவுன்ட் அறைக்குள் நுழைந்தான் சந்த்ரு..

சேரில் கை கால்கள் கட்டப்பட்ட நிலையில் தலை தொங்க அமர்ந்திருக்கும் ஈஸ்வரைக் கண்டவன், ஆனந்திடம் திரும்பி செய்கையில்,

“ஏதாச்சும் சாப்பிட்டானா..?” எனக் கேட்க, மற்றவன் மறுத்து தலையசைத்ததும், தனது டக்-இன் செய்த சட்டையை வெளியெடுத்துவிட்டு, மார்பின் முதல் இரண்டு பித்தான்களை கழற்றிவிட்டவனின் இடது கரம்
இப்போது வலது கர சட்டையை மேலேற்றிக் கொண்டிருந்தது..

நிதானமாய் ஈஸ்வருக்கு அருகே சேரை இழுத்து போட்டவன், கால்மேல் கால் போட்டு ஓய்யாரமாய் அமர்ந்து கொண்டே ஆனந்திற்கு செய்கை காட்டினான்..

சந்த்ருவின் கண்ணசைவில் தனக்கு முன்னால் இருந்த ஜக்கின் நீரை ஈஸ்வரை முகத்தில் பீய்ச்சியடிக்க, அரக்கபரக்க விழித்தவன் அங்கே சத்தியமாய் சந்த்ருவை எதிர்பார்க்கவில்லை..

தனக்கு முன்னால் இருந்தவனின் முகத்தில் கண்ட பீதியில் தனது உள்ளம் குளிர,
“கட்டை அவுத்து விடு..” என்றான் இடது கையில் மாட்டியிருந்த வாட்சை கழற்றியவாறே..

கட்டை அவுத்துவிட்ட ஆனந்திடம், “சாப்பிட ஏதாச்சும் கொண்டு வா..” என வெளியனுப்பி வைக்க

மற்றவன் வெளியேறியதும், “தல..என்னா தல இப்படி கட்டி வச்சுட்ட…” கூலாய் விசாரித்தவன் இப்போது இடது காலை தனது சேரில் தூக்கி வைத்து கட்டப்பட்ட கையை நீவி விட்டுக் கொண்டான்..

“டேனி..உன்னைக் காப்பாத்திருக்கேன்..” என முறைப்பாய் சொன்ன சந்த்ருவிடம் சிரித்தவன் எழுந்து அவ்வறையை நோட்டம்விட்டான்..

********

இன்றொடு தனது அலுவலகம் அடித்து நொறுக்கப்பட்டு இரண்டு தினங்கள் முடிந்துவிட்டது.. வந்தவர்கள் யாரென அறிவது எங்கே சந்தேகம் கூட படமுடியாத அளவிற்கு எதில் தொட்டாலும் சிக்கல் தான்…

ஈஸ்வர் யாரென அறியவும் அவளால் முடியவில்லை… அவனிடம் இருந்து எடுத்த அலைபேசியை கூட விடாமல் எடுத்து சென்றுவிட்டிருந்தனர்..

போதாத குறைக்கு அந்த பஸ் நிலையத்தில் நடந்த கொலை சம்பவம் வேறு மறுபக்கம் தலைவலியை கொடுத்திருக்க, சுற்றிலும் எல்லா பக்கமும் போட்ட முட்டுக்கட்டையில் அயர்ந்து போயிருந்தாள் கனி..

ஒரு பார்க்கின் ஓரத்தில் வண்டியை நிறுத்தச் சொல்ல, தனது பக்க கதவை திறந்து கொண்டு அமைதியாய் கண்ணை மூடி அமர்ந்து கொண்டாள்..

சரியாக அங்கே வந்த ஒரு மணி நேரத்தில் தனது எண்ணுக்கு அனுஷிடமிருந்து அழைப்பு, இருந்த சோர்வை முயன்று விரட்டி..

“மாம்ஸ் சொல்லுங்க..” என்றாள்.

“என்ன டார்லிங் குரல் டல்லடிக்குது..?”

“அதுஒண்ணும் இல்ல…இங்க கொஞ்சம் வேலை பிஸி அவ்வளவு தான்..”

“ஓ..சாப்டியா..?”

“ம்ம் ஆச்சு…நீங்க..?”

“ம்ம்ம்…அப்புறம்…அந்த அக்யூஸ்ட் கிடைச்சுட்டானா..?” அவனது கேள்விக்கு பெருமூச்சை விடுத்தவள்..

“இல்ல ட்ராக் பண்ணவே முடில..” என்றவளிடம்

“சரி அதுக்குன்னு இப்படியா சோர்ந்து போயிடுறது..?”

“அவன் மட்டும் சிக்கட்டும்..!!நான் கொஞ்சம் கேர்லெஸ்ஸா இருந்துட்டேன்..” என்றவளை சமாளிக்கும் பொருட்டு,

“இதெல்லாம் உனக்கு ஒரு சேலன்ஜா எடுத்து பண்ணு எனக்கு உன்மேல நம்பிக்கையிருக்கு..அவன் கண்டிப்பா உன்கிட்ட மாட்டிப்பான்…அவன் மாட்டுனதும் எனக்கு சொல்லு..” என்றவனிடம் சரியென்றவள் மற்றதை பேசி வைக்க, நேரம் மாலை ஆறு மணியைத் தொட்டு நின்றது…

வண்டியை கிளப்பி கொலை நடந்த சம்பவ இடத்திற்கு விசாரனையின் பொருட்டு சென்றவள், அங்கிருந்த அலுவலக அதிகாரி, டைம் கீப்பரென ஒவ்வொருவராய் விசாரிக்க,

அனைவரிடமும் இருந்து வந்த ஒத்த பதில்கள், “மேடம், டக்குன்னு வெட்டிட்டு ஓடிட்டான்..நாங்க அவன் கையில வச்சிருந்த கத்திக்கு பயந்து பக்கத்துல போகல..” என்பதே..

தலையைப் பிடித்து கொண்டவளுக்கு சிசிடிவியும் கைகொடுக்காமல் போய்விட, கொஞ்சம் திணறித் தான் போனாள்..

“கொலை நடந்து 48 மணி நேரத்தைக் கடந்தும் கொலையாளி இன்னும் கைது செய்யப்படவில்லை-போலீஸின் அலட்சியம்”
அனைத்து ஊடகங்களும் நடுதெருவில் இவர்களது மானத்தைக் கூறு போட்டு விற்க,

“ஒரு நாள் காக்கி சட்டைய மாட்ட வச்சி, அக்யூஸ்ட்ட பிடிக்க வச்சா தெரியும் நம்ம நெலம…டிஆர்பிக்காக..ச்சீ..” வெறுப்பாய் வார்த்தையைக் கக்கிட மட்டுமே அவளால் முடிந்தது..

இறந்த பெண்ணின் குடும்பம் மொத்தமும் ஆளும் கட்சியின் விழுதுகளாய் இருக்க, போதாக்குறைக்கு அப்பெண்ணது தந்தை வேறு ஜாதி கட்சி தலைவர்..

“நாராயணா..எங்கயாவது நிறுத்துங்க ஒரு டீ குடிச்சிட்டு போகலாம்..” தலையில் கைவைத்து கொண்டு சொல்லும் கனியிடம் சரியென்றவர் சரவண பவன் வாசலில் வண்டியை நிறுத்தினார்..

வண்டி நின்றதும் இறங்கியவள், “நாராயணா, நீங்களும் வண்டியை ஓரமா விட்டுட்டு வாங்க..”

“சரி மேடம்..” என்றவரும் வண்டியை சாலையின் ஓரமாய் நிறுத்தி உள்ளே செல்ல அதற்குள் இருவருக்குமாய் காபியும் அவருக்கு மட்டும் சிற்றுண்டியும் ஆர்டர் செய்துவிட்டிருந்தாள்..

கனியுடன் உட்காரதயங்கிய நாராயணன் அவளுக்கு அடுத்ததாக இருந்த டேபிளுக்கு சென்று உட்கார்ந்து கொள்ள, எதுவும் பேசாமல் சுற்றத்தை பார்வையால் அளந்து கொண்டிருந்தவளின் முன்னுள்ள மேஜையில் அமர்ந்தான் சந்த்ரு..

Unnalei Uzhagam Azhagachei – 2

2

ஆண்டாளிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது தற்செயலாய் அவளது முதுக்கு பின்னே நிறுத்தியிருந்த பைக்கின் சைட் மிரரில் அருண் கோபமாய் ஹாக்கி ஸ்டிக்கை ஓங்குவதைக் கண்டவன், நொடிகளுக்கும் குறைவான நேரத்தில் தானும் குனிந்து ஆண்டாளின் பேக்கைப் பிடித்திழுத்து அவளையும் குனிய வைத்திருந்தான்…

சரியாக அவன் ஓங்கியது, ஆண்டாள் நின்ற பைக்கில் பட்டு தூரப் போய் விழ, ஃபெரோஸ் கோபமாய் திரும்பும் முன் பரணி அருணின் சட்டையைக் கொத்தாய் பிடித்திருந்தான்..

ஆண்டாளும் என்ன ஏதென உணர்ந்து அங்கே சண்டைக்கு தயாராய் நிற்பவர்களைப் பிரித்துவிட்டவள்,

“எதுக்கு அருண் இப்படி பண்ணுன..?” கொஞ்சம் கோபமாய் கேட்டவளின் முன் நின்ற அருண் ஒல்லியாய் அழகாய் இருந்தாலும் அவனது விழிகளில் வழிவது பொறாமை மட்டுமே…

“அவன் உன்னை டார்ச்சர் பண்ணுனா நான் பார்த்துட்டு இருப்பேனா..?”

“அவன் என்ன டார்ச்சர் பண்ணுறதா உன்கிட்ட சொன்னேனா அருண்..” என்றவளைப் பார்த்து முகம் மலர சிரித்தான் ஃபெரோஸ்..

அவனது சிரிப்பைத் திரும்பாமலே உணர்ந்தவள் தலையில் அடித்து கொள்ள, அருண் ஒருவித நம்பாத பார்வை பார்த்து,
“என்ன பிரியா நீ அவனுக்கெல்லாம் சப்போர்ட் பண்ணுற..?” என்றவனுக்கு உண்மையாக பிரியா என்றால் உயிர் தான்..

ஆம்! அவன் பிரியாவை உண்மையாக விரும்பினான்… ஆனால் ப்ராக்ட்டிக்கலில் பிரியாவின் பின்னால் சுத்தும் தனது மானசீக எதிரியான ஃபெரோஸிடம் எங்கே ஓகே சொல்லிவிடுவாளோ என்ற பயத்தில் மற்றும் ஈகோவின் பொருட்டே அவன் சூசைட் நாடகத்தை அரங்கேற்றியது..

இப்போதும் அவனுக்குத் தெரியும் ஆண்டாள் தன்னை விரும்பவில்லை என்பது…அவளது அண்ணனும் காதல் தோல்வியில் தற்கொலை செய்து இறந்து போனதால் மட்டுமே இவன் மீதுள்ள பயத்தில் எங்கே இவனும் அதே போல செத்துவிடுவானோ என்ற குழப்பத்தில் அவனுடன் இருக்கிறாள்..

யோசனையில் ஆழ்ந்தவனின் முன்னே சொடக்கிட்டவள் தனக்கு அருகே நின்ற ஃபெரோஸின் கையைப் பிடித்திழுத்து, “இவன்கிட்ட சாரி கேளுங்க அருண்..” என்றாள்..

உரிமையான தன்னை இதுவரையில் சுண்டுவிரல் கூட தீண்ட அனுமதிக்காதவள், அந்த ஃபெரோஸை தொட்டு இழுக்கவும் அவளைப் பார்த்து முறைத்தவனுக்கு அவளை எதிர்க்கும் துணிவு சுத்தமாய் இல்லை, அதற்காக அவனிடம் மன்னிப்பும் கேட்க முடியாதே!

இருவரையும் பொசுக்கிவிடுவதைப் போல பார்த்தவன் விறுவிறுவென அங்கிருந்து நகர்ந்துவிட, “இவனை…” எனப் பல்லைக் கடித்த ஆண்டாள், ஃபெரோஸிடம் திரும்ப,

அவனோ அவள் பிடித்திருந்த தனது கையை நண்பர்களுக்கு காண்பித்து கெத்து காட்டிக் கொண்டிருந்தான்…
அவனது முகபாவனையில் அவனது கையை உதறியவள், “உன்னயெல்லாம் திருத்தவே முடியாது..போடா..” என்க…

அவள் தனது கையை உதறியதும் பாவமாய் பார்த்தவன், “அதுக்கு எதுக்கு பட்டுகுட்டி கையை உதறுர..இந்தா மாமா கையைப் பிடிச்சுக்கிட்டே சொல்லு பார்ப்போம்…” என்றவனை முறைத்து அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்..

அவள் சென்ற திசையை விழியெடுக்காமல் பார்த்தவன் தனது தலையைக் கோதி கொள்ள, “என்ன மச்சான் இது..?” என்ற நண்பர்களின் கேள்விக்கு சிரிப்பைப் பதிலாய் கொடுத்தான்..

“அவா தான் அருணை லவ் பண்ணுறான்னு தெரியும்ல டா..அப்புறம் எதுக்கு இப்படி..?” என்ற சேதுவிடம்..

“மாமு…அந்த அருண் அவளைவிட்டு ஒருநாள் போயிடுவான்..” என்றவனை முறைத்தவர்கள்,

“உன் சுயநலத்துக்கு இப்படி சொல்லலாமா..?” எனக் கேட்க

“இல்ல மாமு…ஆண்டாளுக்கு அவனைப் பிடிக்காது..”

“பிடிக்காம தான் லவ் பண்ணுறாளா..?” என்ற நண்பனின் கேள்விக்கு ஃபெரோஸ் சிரிக்க, அவனது சிரிப்புடனே மணி அடித்து அன்றைய வகுப்பைத் தொடங்கியது..

அவனைக் கடந்து வந்த ஆண்டாளைப் பிடித்து கொண்ட ராகவி, “ப்ரியா, என்ன ஆச்சு..” என்க,

அங்கே நடந்ததை விளக்கமாய் சொன்னதும் ராகவி சொன்ன முதல் வாக்கியம், “அந்த அருண் சரியே இல்லை..அவன் வேணாம் டி..” என்றாள் தினமும் உச்சரிக்கும் தாரக மந்திரமாய்..

அவளுக்கு ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்த ஆண்டாள், “எனக்கே தெரியும் ராகு..இன்னும் ஆறு மாசம் தானே..அவன் படிக்க ஃபாரின் போனதும் அப்படியே மறந்திடுவான்…” என்றவளை இடைமறித்தவள்,

“ஒருவேளை அப்பவும் உன்னை விடலைனா என்ன பண்ணுவ..?”

“எனக்கு அருண் மேல நம்பிக்கையிருக்கு அவன் என்னைவிட்டு போயிடுவான்னு..”

“அப்றமும் எதுக்கு டி லவ் பண்ணுற..? இப்படி அருணை ஏமாத்துறது தப்பில்லையா..?” என்ற கேள்விக்கு பெருமூச்சை விடுத்தவள்..

“என்னோட அப்பா சின்ன வயசுலயே இறந்துட்டார் ராகு..எனக்கு ஒரு அண்ணா இருந்தான்..”

“இருந்தாங்க அப்படின்னா..?”

“நவ் ஹி இஸ் நோ மோர்..” குரல் கரகரக்க சொன்னவள்

“என்னைவிட எட்டு வயசு பெரியவன்..? வேலைக்குப் போய் எங்களை காப்பாத்திடுவாம்னு நம்பிக்கையில தான் எங்க அம்மா கஷ்டப்பட்டு அவனைப் படிக்க வச்சாங்க..படிக்கும் போதே ஏதோ பிள்ளைய லவ் பண்ணுனானாம் அவங்க ஒத்துக்கல, சூசைட் பண்ணி இறந்துட்டான்..அதே போல இவனும் பண்ணிப்பேன்னு சொன்னதும்..” என நிறுத்தியவளைத் தொடர்ந்து மணியடிக்க

“வா ராகு க்ளாஸ்க்கு போகலாம்..” என்றாள் முகத்தை அழுந்தத் துடைத்து..

ராகவிக்குப் புரிந்தது, இது தேவையில்லாத பயம் என்பது..ஆனால் ஒரு இழப்பில் இருந்து மீண்டவர்களுக்கு அருணின் மிரட்டல் எவ்வளவு பயத்தைக் கொடுத்திருக்கும் என்பதையும் அவளால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது…
ஆண்டாளை நினைத்து பெருமூச்சை விடுத்தவள்,

“கடவுளே..அந்த கொம்பு மூக்கனை எப்படியாச்சும் இந்த காலேஜ் விட்டு அனுப்பிடு..” என வேண்டி, ஆண்டாளின் பின்னே ஓடினாள்..

மாலை கல்லூரி முடிந்ததும், வீட்டிற்கு வந்த ஃபெரோஸை முன்வாசலின் பக்கவாட்டில் உள்ள தோட்டத்தில் தொழுது கொண்டிருந்த மைதீன் பிச்சை வரவேற்க, தந்தை ஓதும் சத்தம் கேட்டவன், பைக்கை நிறுத்தி தள்ளிக் கொண்டு வந்து வீட்டில் விட்டான்..

சத்தம் வராமல் சூவைக் கழற்றியவன், மெதுவாய் வீட்டுக்குள் நுழைய அங்கே தனது அன்னை ஜென்ஸி குழந்தை யேசுவின் படத்திற்கு முன் மெழுகுவர்த்தி ஏற்றிக் கொண்டிருக்க, அவரையும் கடந்து சத்தமில்லாமல் தனது அறைக்குள் நுழைந்தவன் உடை மாற்றி,

“செல்லத்தா செல்ல மாரியாத்தா, எங்கள் சிந்தையில் வந்து அருளை நாடி நில்லாத்தா
பொன்னாத்தா உனைக் காணாட்டா இந்தக் கண்கள் இருந்து என்னப் புண்ணியம் சொல்லடி நீயாத்தா..”
என்ற பாடலை அலறவிட்டிருந்தான்..

தொழுது முடித்து வாயிலில் அமர்ந்திருந்த மைதீனுக்கும், அவருக்கு காபி கலந்து எடுத்து வந்த ஜென்ஸிக்கும் இது ஆறு மாத காலமாய் பழகி போயிருக்க, பக்கத்து வீட்டு ராகவேந்திரன் காம்பவுன்ட் சுவரில் பக்கம் நின்று,

“என்ன மைதீன் சார்…? பாட்டு பலமா இருக்கு..?” எனக் கேட்க,

அந்நேரம் வெளியே வந்த ஃபெரோஸ், “அங்கிள், என் லவ்வர் ஹிந்து அதான்…” என்றான் சிரித்த முகமாய்..

மகனின் முதுகில் ஒன்று வைத்த ஜென்ஸி, “லூசு மாதிரி பேசாம வாயை மூடுடா..” என்க

“சில உண்மைகள் கசக்க தான் செய்யும் அம்மோய்..” என்றவனின் குரலில் அவனை முறைக்க, மைதீனோ,

“பிஜிலி, உண்மையாவே லவ்வா டா..?” என்றார் கண்களில் ஆர்வம் மின்ன..

“விட்டா புள்ளய இவரே கெடுத்துருவார் போல..எந்திரிச்சு உள்ள போடா..” சராசரி தாயாய் உரையாடும் ஜென்ஸியைப் பார்த்து சிரித்தவன்,

“ஏன் அம்மோய், நான் யாரையாச்சும் லவ் பண்ணுனா என்ன பண்ணுவீங்க..?” மகனது கேள்வியில் இடைபுகுந்த மைதீன்,

“பெயர் சொல்லும் பிள்ளை டா நீ…நான்லாம் பச்சை சிக்னல் போட்டு விட்டிருவேன்..” என்றதும்,

“வேணாம் பிஜிலி…நீ உங்கத்தை மவா பர்வீனையே கல்யாணம் பண்ணிக்கோ..அப்படியாச்சும் உங்க ஆச்சிக்கு நம்ம மேல இருக்க கோபம் போகட்டும்..நீயும் காதல் கீதல்னு எங்க தலையில மண்ணை அள்ளி போட்டுறாத டா..” இவ்வளவு நாள் சொந்தமில்லாமல் வாழ்ந்த ஆதங்கத்தில் பேசியவர் உள்ளே சென்றுவிட,

“அவா கிடக்கா டா கூறுகெட்டவா..நீ உனக்கு பிடிச்ச வாழ்க்கைய வாழனும் டா பிஜிலி…” என்றவரிடம்,

“என்ன நைனா சென்ட்டிமென்ட்ட போட்டு தாக்குற..?”

“ஹி ஹி..சும்மா…ஏன்டா மவனே..உண்மையாவே பொண்ணு ஹிந்துவா..?”

“யேன் நைனா ஹிந்து வேணாமா..?”

“இல்ல டா..எனக்கு பிரச்சனை இல்ல..ஆனா அந்த பொண்ணு வீட்டுல ஒத்துப்பாங்களா..?”

“நைனா முதல்ல அந்த பொண்ணு ஒத்துக்குமா’னு கேளு..” மகன் சொன்னதும் வியப்பாய் பார்த்தவர்,

“உனக்கு என்ன டா நீ என்னை மாதிரியே அம்புட்டு அழகா இருக்க..உன்னை யவா வேணாம்னு சொல்லுவா..?” தற்பெருமை பேசும் தந்தையை அவன் சுட்டெரிக்கும் போதே,

“ஹா ஹோ ஹோ டாடி..செம காமெடி..” என காமோன்ட் சுவர் ஏறி வந்தான் பரணி..
பரணியும் சேதுவும் அக்கம்பக்கம் வீட்டார் தான்..சிறிது நேரம் முன்பு காமோன்ட் சுவரில் எட்டிப் பார்த்தாரே ராகவேந்தர் அவர் தான் பரணியின் தந்தை…

“ஏன்டா உருப்படாதவனே..முன்வாசல் வழியா வரவே மாட்டியா..?” என ஃபெரோஸ் திட்ட,

“அதெல்லாம் விடு நண்பா..நான் சுவர் ஏறி குதிக்கும் போது ஏதோ அழகுன்னு என் காதுல விழுந்துச்சே உனக்கு எதுவும் கேட்டுச்சா..?” ஓரக் கண்ணால் தன்னைப் பார்த்து கொண்டே கேட்கும் பரணியை கண்டும் காணாமல் தனது அலைபேசிக்குள் மைதீன் மூழ்கிவிட,

“அதுவா என் நைனா நம்ம வயசுல ஹிருத்திக் ரோஷன் மாதிரியே இருந்தாராம் டா..அதை தான் பேசிட்டு இருந்தோம்..” தன்பங்குக்கு மைதீனை வாரிக் கொண்டிருக்கும் போதே, வாயிலின் கேட்டை திறந்து இவர்கள் இருக்கும் பத்தடி தூரத்தை நிரப்பியபடி வந்து சேர்ந்தார் ராகவேந்தர்..

ராகவேந்தர் வருவதை ஓரக் கண்ணால் கண்டுவிட்ட பரணி, “உங்க அப்பாவாச்சும் பரவாயில்ல டா என் அப்பா நம்ம வயசுல அமிதாப் பச்சன் மாதிரியே இருந்ததா இப்போ தான்டா பீலா வுட்டுட்டு வாராரு..” என்றவன் சொன்னதும் ஃபெரோஸ் வாய்விட்டு சிரிக்க,

“உங்க அப்பாவ உத்து பாரு அப்படியே நோட்டா படத்துல வர ms.பாஸ்கர் மாதிரியே இல்ல..”

“எங்க அப்பா அம்புட்டு அழகாவா மச்சான் இருக்காரு..இரு எங்க அம்மா கிட்டயே கேட்போம்..” என்றவன்..

“அம்மோய்..இங்க ஒரு நிமிஷம் வா..” என அழைக்க

“என்ன டா..?” தோசை மாவு பிசைந்த கையோடு வந்தவரிடம்

“அம்மா அப்பா அழகாவா இருக்காரு..?” எனக் கேட்டு வைக்க, பக்கத்து வீட்டுக்காரர் உட்கார்ந்திருக்கும் போது விவஸ்தையில்லாமல் பேசும் தனது மகனை முறைத்தவர் அதே கையோடு வீட்டுக்குள் சென்றுவிட்டார்..

அன்னையின் முறைப்பில் அசடு வழிய திரும்பியவன், “ஹி ஹி எங்க அம்மாவுக்கு என்மேல அன்பு ஜாஸ்தி டா..” என்றவனை நக்கல் சொட்டும் விழிகளால் பரணி பார்த்தான்..

“இந்தா வந்துட்டாருல்ல நம்ம ராஜசேகர்..” சேரில் உட்காரும் ராகவேந்திரரை சுட்டிக் காட்டி பெரோஸ் சொல்ல,

“டேய் எரும எங்க அப்பா பேரு ராகவேந்திரன்..”

“உங்க அப்பாவ பார்க்க ராஜா ராணி நாடகத்துல வர ராஜசேகர் மாதிரியே இல்ல டா மாமு..”

“ராஜா ராணில யாரு டா ராஜசேகர்..”

“அதான் மாமு நம்ம செண்பாவோட மாமனார்..”

“அவர் ரொம்ப நல்ல மனுஷன் டா..” மகன்கள் இருவரும் பேசும் நாடக அரங்கேற்றத்தை காண வலுயில்லாமல் எரிச்சலுற்ற இருவரும்,

“டேய் இரண்ட் பேருக்கும் இது தானகடைசி வருஷம்..படிக்கலாம்ல..உருப்படுற வழி கொஞ்சம் கூட இல்ல..இதெல்லாம் என் அரசி மண்டிய பார்த்துக்க கூட லாய்க்கு இல்ல..”ராகவேந்தர் திட்டுவதை தோளில் தட்டி துடைத்து போட்ட பரணி..

“மச்சான்..வா டா நாம ஓரமா போய் பேசலாம்..இங்க நம்ம அமெரிக்க அதிபர் ட்ரம்பும் வடகொரிய அதிபர் கிம் ஜொங் உன்னும் ஏதோ நாட்டு வளர்ச்சி பத்தி உரையாட போறாங்களாம்…” என்றவன் ஃபெரோஸில் முதுகில் கைப்போட்டு அணைப்பாய் கூட்டிச் செல்ல,

மைதீன் பிச்சை வெடித்து சிரித்தார் என்றால் ராகவேந்திரருக்கு காதில் புகை வந்தது..

உலகம் அழகாகும்..!

Unnalei Uzhagam Azhagachei – 1

சென்னையின் மிகப் பிரபலமான இன்ஜினியரிங்க் கல்லூரி..

மேல் நடுத்தர வர்க்கத்தினரும், பணக்கார பசங்களும் மட்டுமே படிக்கும் அக்கல்லூரியின் முகப்பைக் கடந்து கொஞ்சம் உள்ளே நுழைந்தால் பார்க்கும் இடமெல்லாம் கண்ணைக் கவரும் வண்ணம் பச்சையாய் செடி கொடிகள் படர்ந்திருக்க அங்கிருந்த ஆண்களும் பெண்களும் அழகாய் இருந்தனர்..

கணினித் துறைக்கும், மெக்கானிக்கல் துறைக்கும் இடையேயான பக்கவாட்டில் இருபிரிவுக்கும் பொதுவான வாகன நிறுத்துமிடம் இருக்க, அதில் ஆறு ஏழு மாணவர்கள் நிற்க வைத்திருந்த பைக்கில் ஏறி அமர்ந்து தங்களது எதிர்காலத்தைப் பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருந்தனர்..

அவர்களைவிட்டு கொஞ்சம் தள்ளியிருந்த சிமென்ட் இருக்கையில் மூன்று மாணவிகள் அமர்ந்திருக்க, அவர்களை அம்மாணவர்கள் கண்டுகொண்டதாய் தெரியவில்லை..

மூன்று மாணவிகளும் வேறு தலைப்பில் தங்களது கனவு நாயகன் விஜய் தேவரெகொண்டாவைப் பற்றி காரசாரமாய் விவாதித்து கொண்டிருக்க, அவர்களின் பேச்சு அம்மாணவர்களின் காதில் விழுந்தாலும் அவர்கள் செகென்ட் கணினி பிரிவு என்பதை அறிந்தவர்கள் காதில் வாங்கியும் வாங்காமலும் தங்களது அரட்டைகளைத் தொடர்ந்தனர்..

சிறிது நேரத்தில் மாணவர்கள் அமர்ந்திருந்த இடத்தை நோக்கி வந்த அபி, அங்கு நடுநாயகமாய் கடலை வறுத்துக் கொண்டிருந்த பரணியிடம், “பரணி, ஃபெரோ எங்க..?” எனக் கேட்க,

“நினைச்சேன்..என்ன டா காலையில இருந்து இன்னும் ஒருத்தியும் அவனைத் தேடலையேன்னு..” முணுமுணுத்தவன்,

“எதுக்கு..?” என்றான் புருவத்தை ஏற்றி இறக்கி…

“இல்ல, அவன் கிட்ட கொஞ்சம் பர்சனலா பேசனும்..” என்றவளின் தயக்கம் அவளுக்கு எரிச்சலைக் கொடுக்க,

“அவன் வந்ததும் உனக்கு சொல்லி அனுப்புறேன்..” என்றவன் தனது பக்கத்தில் நின்ற சேதுவிடம்

“மச்சி, அவனுக்கு மட்டும் எப்படி டா மடியிறாளுக..” என்றவனுக்கு இன்னும் தனக்கு ஆள்யில்லையே என்ற வருத்தம் மட்டும் இறுதி ஆண்டு என்பதால் மேலோங்கி இருந்தது..

மறுபடியும் அவர்களது உரையாடல் துவங்கிய அரை மணி நேரத்தில் இவர்களை நோக்கி நடந்து வந்தாள் ராஜி, அவளும் சொல்லி வைத்தது போல, “பரணி அண்ணா…ஃபெரோ எங்க..?” எனக் கேட்க

“நீயுமா மா? நீங்களும் அதே பெர்சனல் விஷயம் தானா..?” என்றான் கொஞ்சம் எரிச்சலுடன்..

“இல்ல அண்ணா..அவர் தான் ‘காலைல வந்ததும் என்னவந்து பார்த்துட்டு போ’ன்னு சொன்னார்..”

“அந்த அவர் இன்னும் வரல வந்தா சொல்லி அனுப்புறோம்..” எனச் சொன்னவன், மறுபடியும் தனக்கு அருகே அமர்ந்திருந்த சேதுவிடம்

“மச்சி, அவனுக்கு மட்டும் எப்படி டா மடியிறாளுக..” என்க,

“விடு மச்சி, நமக்கு சிக்குவாளுங்க..” என மற்றவன் தேற்றிட மறுபடியும் அவர்களது அரட்டை விட்ட இடத்தில் இருந்து தொடங்கியது…

அவர்கள் பேச ஆரம்பித்த பத்து நிமிடங்களுக்கு ஒருமுறை ஒவ்வொரு பெண்ணாய் வந்து பரணியிடம் கேட்க, பரணி சேதுவிடம் புலம்ப என்ற கதையாய் இருக்க, இறுதியாய் வந்தாள் ஈசிஇ டிப்பார்ட்மென்ட்டில் இருந்து ஒரு பெண்,

இவர்களது குழுவை நெருங்கியவள், அனைவருக்கும் பொதுவாய் சொடக்கிட, “எவா இவ..?” என்ற கத்தலுடன் திரும்பிய பரணி,

“என்னம்மா வேணும்..” என்றான் அவளது சிவந்த முகத்தை பொருட்படுத்தாமல்,

“ஃபெரோஸ் ஸ்டீபன் எங்க…?”

“நீயும் அவனைத் தான் தேடி வந்தியா மா…? உனக்கு ஏதாச்சும் பர்சனெல் விஷயமா..?” அடுக்கடுக்காய் தன்முன்னே நின்று கேள்வி கேட்கும் பரணியை அவள் முறைக்க

“சரி சரி முறைக்காத அவன் வந்ததும் சொல்லி அனுப்புறேன்…” என்றவன் இப்போது சேதுவிடம் திரும்பி,

“மச்சி, அவனுக்கு மட்டும் எப்படி டா மடியிறாளுக..” என்றதும், பரணியின் முதுகில் தட்டி பின்னே நின்றவள் அழைக்க,

“எஸ் கம் இன்..” என்றவன், ‘இப்ப யாரு..?’ என்ற ரியாக்சனில் திரும்ப,

கன்னத்தில் ஒரு அறை வைத்து, “யாரு மடியுறா..? கொன்னுருவேன்..” என்றாள் பல்லைக் கடித்து,

அவள் அடித்த அடியில் ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்து நின்ற கூட்டத்தினர், “ஏய்! எங்க வந்து யார் மேல கையை வைக்குற..?” என அவளை நோக்கி கூச்சலிட, எதிரே இத்தனை பேர் கத்தியும் அசையாது அவ்விடத்திலே மார்பின் குறுக்கே கையைக் கட்டி நின்றவளின் அருகே இப்போது பைக்கை நிறுத்தி இறங்கினான் ஃபெரோஸ் ஸ்டீபன்..

அவளின் பின்னால் நின்றவனைக் கண்டதும் எகிறிக் கொண்டிருந்தவர்கள் கொஞ்சம் அமைதியாக, அவர்களின் அமைதியை உணர்ந்தவள் திரும்பி பார்க்க, அங்கே கால்களை அகல விரித்து காற்றில் கேசம் அலைய, தீர்க்கமாய் அவளைப் பார்த்து நின்றான் ஃபெரோஸ் ஸ்டீபன்..

தன்னை நோக்கி அவள் திரும்பியதும், என்னவென இரு புருவத்தை மேலே ஏற்றி இறக்கி கேட்டவனின் சட்டையில் முதல் பொத்தான் விடுப்பட்டு இருக்க, அவளது மனம் லேசாக வசீகரித்தாலும் அவனை முறைத்து தான் நின்றாள்…

அவளை விடுத்து அவளுக்கு பின்னால் நின்ற நண்பர்களிடம், “என்ன மாமு..?” எனக் கேட்க,

“டேய் மச்சான்…யாரு டா இவா..? வந்ததும் வராததுமா நம்ம பரணி மேல கைய வைக்குறா..?”

“என்னது..?” திகைப்பாய் கேட்டவன் அப்போது கன்னத்தில் கை வைத்து நின்ற பரணியைக் கண்டான்,
கோபமாய் அவளது பக்கம் திரும்பியவன், “என்ன டி இது..?” என்க

“என்ன டி யா…? அந்த அடி உன் கன்னத்துல விழ வேண்டியது டா..?” எனத் திமிராய் உரைக்க,

“நீ அடிக்கலாம் பட்டு குட்டி..அடிக்கலாம் மிதிக்கலாம் ஏன் ஓடி வந்து மாமா கூட கபடி கூட விளையாடலாம்
டா..ஆனா மாமா ஃப்ரெண்டை அடிக்கலாமா..அது தப்பில்லையோன்னோ..?” என வலிசலாய் அவளிடம் பேச, அங்கே நின்ற நண்பர்களுக்கு எந்த சுவரில் முட்டி கொள்ளலாம் என வந்தது..

“டேய் வேணாம் என்னைக் கடுப்படிக்காத..” அவளது கோபத்தினை மார்ப்பின் குறுக்கே கைகளைக் கட்டி நின்றவன் இப்போது இடுப்பில் கைவைத்து ரசிக்க,

“சரி சரி..கூல் பேபி…ஆஸ்க் சாரி டூ ஹிம்..” என்றான் சிரித்த முகமாய்..

“முடியாது டா…” திமிராய் அவள் சொல்ல

“ஐ சே ஆஸ்க் சாரி டூ ஹிம்..” என்றவனின் குரலில் இருந்த அழுத்தத்திற்கு நேரெதிராய் முகம் சிரித்தது..

“ஐ கான்ட்…நீ பண்ணுனது தப்பு..” என்றவள் ஆள் காட்டி விரலை அவளை நோக்கி காட்ட,

“சரி நான் பண்ணுனது தான தப்பு…அவன் கிட்ட சாரி கேளு..” என்றான் விடாபிடியாக,
அவளுக்கு பரணியை அடித்தது தவறு எனப் புரிய, மன்னிப்பு கேட்கலாம் என அவள் நினைக்கு போது ஃபெரோஸ் வந்தான்..அவன் சொல்லிய பின் தான் மன்னிப்பு கேட்டால் தனது தன்மானத்திற்கு இழுக்கு என நினைத்தவள்..

“நான் உன் ஃப்ரென்ட் கிட்ட சாரி கேட்கனும்னா நீ அருண் கிட்ட சாரி கேட்கனும்..” என்றவள் இதற்குமுன் நின்றது போல மார்பின் குறுக்கே கைகளை கட்டி நிற்க,

“அந்த நாதாரி கிட்ட நா எதுக்கு சாரி கேட்கனும்..” என்றவன் முகம் கொஞ்சம் கடுகடுத்தது..

“ஏன் அது உனக்கு தெரியாதா..?” என்ற இருவரின் உரையாடலில் குறுக்கே வந்த பரணி,

“எம்மா தாயே..யாரு மா நீ..?” அவளிடம் கேட்டவன், ஃப்ரோஸிடம் திரும்பி,

“யாரு மச்சான் இவா..?” எனக் கேட்க, அவள் வாயைத் திறக்கும் முன் முந்திக் கொண்டு வாயைத் திறந்த ஃபெரோஸ்..

“மாமுஸ்…திஸ் இஸ் மை ஆளு அபித்தகுஜலாம்பாள் டா..” என்றவன் கை நீட்டி அவளைச் சுட்டி காட்ட

“டேய் மவனே..” என ஃபெரோஸிடம் எகிறியவள் இவர்களிடம் திரும்பி,

“நான் ஒன்னும் அபித்தகுஜலாம்பாள் இல்ல என் பேரு ஸ்ரீஆண்டாள் பிரியதர்ஷினி..” என்றவளிடம் தனது பக்கத்தில் சேதுவின் கையில் வைத்திருந்த வாட்டர் கேனை திறந்து கொடுத்த பரணி..

“குடிங்க சிஸ்டர்..இவ்வளவு பெரிய பெயரை சொல்லி கண்டிப்பா களைச்சி போயிருப்பிங்க..” என்க.. அவனை முடிந்தமட்டிலும் முறைத்தவள், அவனையே பார்த்து நிற்க,

“எதுக்கு இப்போ அவனையே பார்க்குற..?” என்ற ஃபெரோஸிற்கு தெரியும் அவள் என்ன நினைத்திருப்பாள் என்பது,

“இல்ல இன்னொரு கன்னத்தைவிட்டு வச்சது ரொம்ப தப்போன்னு யோசிக்கிறேன்..” என்றதும் கையில் வைத்திருந்த வாட்டர் கேனை தொப்பென கீழே போட்டவன் இருகை கொண்டு கன்னத்தை மூடிக் கொள்ள, அதில் வாய்விட்டுச் சிரித்தான் ஃபெரோஸ் ஸ்டீபன்..

சிரிக்கும் ஃபெரோஸை நோக்கி திரும்பியவள், “நீ வந்து சாரி கேளு டா..” என்க

“அவன் எதுக்கு சாரி கேட்கனும்..?” என அடுத்தக் கேள்வியை கேட்ட சேது இப்போது முன்னெச்சரிக்கையாய் கன்னத்தை கைகளுக்குள் மறைத்து கொண்டான்..

நண்பர்களது செயலில் மீண்டும் சிரித்த ஃபெரோஸ், “அவன் கிட்டலாம் சாரி கேட்க முடியாது போடி..” என்றதும்,

“டேய் அவன் பாவம் டா ரொம்ப ஃபீல் பண்ணுறான்..ப்ளீஸ்..” என அவள் கெஞ்ச

“டேய் மச்சான்…எந்த அருண் கிட்ட டா இவா சாரி கேட்க சொல்லுறா..” என்ற பரணியிடம்

“அதான் மாமு…அந்த ஈசிஇ படிப்ஸ் அருண் செல்வம்…” பதிலளித்தவனின் முகம் போன போக்கில்,

“இவா யாரு டா அவனுக்கு வக்காலத்து வாங்கிட்டு..” என்றதும்

“மாமு அவன் இவளோட ஆளு..” கம்மி போன குரலில் சொன்னாலும், முகம் என்னவோ அவளைப் பார்த்து சிரித்து கொண்டு தான் இருந்தது..

“அட நாரப் பயலே…இது என்னடா கதை..” அவனின் நண்பர்கள் புலம்பி,

“சரி அது கிடக்கு..நீ இப்போ என்ன பண்ணி தொலைச்ச..?”

“வெயிட் டா… எல்லோரும் இப்போ மேலே பாருங்க..”
ஃபெரோஸ் சொன்னதும் அனைவரும் மேலே பார்த்து நிற்க, கழுத்து வலித்ததே தவிர அங்கே ஒண்ணும் தெரியவில்லை..

“என்ன டா மச்சான் ஒண்ணுமே தெரியல..” ஒவ்வொருவராய் சொன்னதும்..

“என்ன டா தெரியுது அங்க..?” என்ற ஆண்டாளின் குரலில் நடப்புக்கு வந்தவன்

“அது ஒண்ணுமில்ல பட்டுகுட்டி ஃப்ளாஷ் பேக் ஓட்டப் போறேன்..அதான் எல்லோரையும் மேல பார்க்க சொன்னேன்..” எனச் சொன்னதும், விசுக்கென பார்த்த நண்பர்கள் ஏகபோகத்துக்கு முறைக்கத் துவங்கியிருந்தனர்..

ஆறு மாதத்திற்கு முன்பிருந்தே அவளை காதலிக்கிறான் ஃபெரோஸ்..இது நாள் வரையில் நண்பர்களுக்கு கூட அவன் சொன்னதில்லை…நண்பர்களிடம் சொன்னால் காலேஜ் முழுவதும் டபாரம் அடித்துவிடுவார்கள் என நினைத்தவன் ஓகே ஆன பின்பு சொல்லிக் கொள்ளலாம் என நினைத்திருந்தான்… இவன் தனது காதலை தெரிவிக்க நினைத்த அன்று அவளைக் காதலிப்பதாய் சொல்லி செத்துவிடுவதாய் மிரட்டிக் கொண்டிருந்தான் அருண் செல்வம்..

இவனது உரையாடலையும் கையில் அவன் வைத்திருந்த கத்தியையும் மாறி மாறிப் பார்த்தவளின் முகம் பேயரைந்தது போல இருக்க, முதலாம் வருட இறுதியில் இருந்தவளும் அவன் எங்கே செத்துவிடுவானோ என்ற பயத்திலே,

“ஐ லவ் யூ..” என்றிருந்தாள்..

அவள் சொன்னதும் வருத்தமாய் இரு நாட்கள் சுற்றியவனுக்கு என்ன முயன்றும் ஆண்டாளை விட முடியவில்லையென்பதாலும் அவளுக்குப் அருணைப் பிடித்து காதலிக்கவில்லை என்பதை உணர்ந்ததாலும் அவனும் அவளை இன்றுவரை விடாமல் துரத்திக் கொண்டிருக்கிறான்…

அனைவரின் முறைப்பையும் அசராமல் புறந்தள்ளியவன், “கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி..”

“ம்ம்ம்…” என மற்றவர்கள் கோரஸ் போட,

காலை ஏழு மணிக்கு தனது ரெக்கார்டை முடிக்கும் பொருட்டு ஒன்பது மணி காலேஜுக்கு அப்போதே வந்திருந்தாள் ஆண்டாள்..

அவளது ஏழு மணி விஜயத்தை ஆண்டாளின் தோழி ராகவி மூலம் அறிந்து கொண்டவன், ஆறே முக்காலுக்கெல்லாம் கல்லூரி வாயிலில் தவமிருக்க, ராகவியுடன் நுழைந்தாள் ஆண்டாள்..

“கண்மணி…” தனது முதுகிற்குப் பின்னால் கேட்கும் செல்லமான அழைப்பில் இருந்தே அந்தக் குரலுக்கு சொந்தக்காரனை அறிந்து கொண்டவளுக்கு ரத்தக் கொதிப்பு உயர்நிலையை அடைந்தது….

‘அவனைக் கண்டுக்காத மாதிரியே திரும்பி பார்க்காம ஓடிடனும்’ மனதிற்குள் நினைத்தவள் பக்கத்தில் நின்ற தனது
தோழியின் முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்க்க அவளோ கனகச்சிதமாய் அவன் நின்ற திசையை வெறித்துப் பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள்…

இன்றைக்குள் அவளது பார்வை தன்னை அழைத்தவனைவிட்டு மீளாது என்பதை உணர்ந்தவள், முன்னேறி மெதுவாய் இரண்டு அடிகளாய் எடுத்து வைத்து பின் மெதுவாய் தனது வேகத்தைக் கூட்ட, இப்போது அவனது குரல் அவளது முதுகிற்கு பின்னால் கேட்டது…

“ஸ்ரீ ஆண்டாள் பிரியதர்ஷினி (எ) அபித்த குஜலாம்பாள் கொஞ்சம் நிக்றேளா..” அவளது பெயரைக் கிண்டலாய் மொழிந்து அவள் முன் சொடக்கிட்டு அழைத்தான் ஃபெரோஸ் ஸ்டீபன்..

தனது முழுபெயரையும் தவறாய் உச்சரிக்கும் சீனியரை முறைக்க முடியாமல், “அண்ணா…” என்ற அழைப்புவிடுக்க

அவளது அழைப்பில் முகத்தைச் சுருக்கியவன், “ஏன்னா’ன்னு வேணும்னா கூப்பிடு பட்டுகுட்டி…அண்ணா வேணாமே…” பாவம் போலும் அவனது குரல் இருந்தாலும் முகத்தில் அவ்வளவு சீண்டலும் இதழில் அழகான சிரிப்பும் நிலைத்திருந்தது..

அவனது பேச்சில் வெளிப்படையாக முறைத்தவள், “எதுக்கு இப்படி என்னைப் பாடாப்படுத்தி எடுக்றேள்…” என்க

“ஹேய் மைனா… எத்தன தடவ சொல்லணும்..ஐ லவ் யூ ஐ லவ் யூ ஐ ரியல்லி லவ் யூன்னு….”

“நேக்கு தான் உங்களை பிடிக்கலன்னு சொல்லிட்டேனோ இல்லையோ…” அவளது பதிலுக்கு எப்போதையும் போல செவிமடுக்காதவன்…

“ஓஹ் அப்போ மாமி எனக்கு மட்டும் கெட் அவுட்டு அந்த அருணுக்கு மட்டும் கெட் இன்னா…” அவனது கோபமான கேள்விக்கு

“அது தான் நானும் அருணும் லவ் பண்ணுறோம்னு உங்களுக்கு தெரியுமே அப்படியும் ஏன் என்னை டார்ச்சர் பண்ணுறீங்க…” அழுது விடுவதை போல கேட்கும் தனது மனம் கவர்ந்த ஸ்ரீ ஆண்டாள் பிரியதர்ஷினி முன் சொடக்கிட்டவன்…

“ஐ லவ் யூ தர்ஷி” என்றான் தனது பக்கத்தில் வந்து நிற்கும் அவளது காதலன் அருணை கண்டுக் கொள்ளாமல்….
இவனது பேச்சை பக்கத்தில் நின்று கேட்டு கொண்டிருந்த ராகவி, “ஃபெரோஸ் அப்போ நேத்து என்ன டார்லிங் கூப்பிட்டது பொய்யா..?” எனக் கண்களில் குறும்புடன் கேட்க,

“டார்லிங்…நீ எப்பவுமே என் டார்லிங் தான் ஆனா என் மாமி முன்னாடி இதைச் சொல்லாதே… அப்புறம் எனக்கு நீதான் வாழ்க்கை கொடுக்க வேண்டியதா இருக்கும்..” என்றவன் கண்ணடித்து அங்கிருந்து நகர, ராகவி அவன் சென்ற திசையைப் பார்த்து சிரித்தாள்..

ப்ளாஸ் பேக்கில் இருந்து வெளிவந்தவர்களிடம்,

“இது தான் மாமு நடந்தது…” என்றவனிடம்

“டேய் மச்சான் நீயா டா ஏழு மணிக்கே வந்த..?” என்ற கேள்வி கேட்க

“ஆமா டா மாமு…சாப்பிட கூட இல்ல தெரியுமா..?” எனப் பரிதாபமாய் நண்பன் சொன்னதும்,

“குட்டிப்பா சாப்பிடாம வரலாம் செல்லக்குட்டி…” சேது ஃபெரோஸின் கன்னம் தடவி கேட்க

“டேய் உங்க நாடகத்த நிறுத்துங்க டா..” என வெடித்தவள்,

“உன்னால அவன் ஃபீல் பண்ணிட்டு சாவப் போறேன்னு சொல்றான்…ப்ளீஸ்..நம்மக்குள்ள ஒண்ணுமில்ல’ன்னு சொல்லு..” என்றவளை அவன் முறைக்க, அவனது முதுகுக்கு பின்னே ஹாக்கி ஸ்டிக்கால் அடித்தான் அருண் செல்வம்..

உலகம் அழகாகும்…

Un Kannil Inbangal Kanbein – 3

3

கூட்டத்தினரில் சந்த்ருவை அவள் உற்று நோக்க அவனது பார்வையோ அவளை விடுத்து வண்டியில் இருந்த அந்தப் பையனின் மீதே நிலைத்திருந்தது..

ஒரு சில விநாடிகளே ஆனாலும் அவனது ஆழமான பார்வை அந்தப் பையனை நோட்டம் விட்டு பின் இவளிடம் வந்து நிற்க அவளும் இவனை மட்டும் தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்..

இவளது பார்வைக்கு பதிலளிக்கும் விதமாய் கண்களைச் சிமிட்டி அவன் சிரிக்க, அவனை வெட்டும் பார்வை பார்த்து,

“நாராயணா வண்டிய எடு யா..” என்றாள் சீற்றமாய்
கனியின் சீற்றத்தில் வாயை மூடி வண்டியைக் கிளப்பிய நாராணயனின் வாய், “இம்சை யா..” என முணுமுணுத்தது..

கனி அவ்விடம் விட்டு அகன்றதும், தனது வண்டி நோக்கிச் சென்றவன் உடன் வந்த ஆனந்திடம், “ஆனந்த், இப்போ அந்தப் போலீஸ்ல சிக்குனானே அவன் எனக்கு இன்னைக்கு ஈவ்னிங் குள்ள வேணும்… புரிஞ்சுதா.. இன்னைக்கு ஈவ்னிங்…” என்றான் தீவிரமாய்..

மற்றவன் சரியென்றதும் தனது மொபைலில் இருந்து அழைப்பினை இப்போது சந்தித்த அப்பெரும் புள்ளிக்கு விடுத்தவன், “போலீஸ்ல சிக்குன ஒரு பையன தூக்க சொல்லிருக்கேன்.. அவனா தப்பிச்சதா தான் இருக்கனும்..” என்றவன் அவரிடமும் அதையே சொல்லி வைத்தான்..

ஸ்டேஷன் வாசலில் ஜீப் நின்றதும் வேகமாய் கீழிறங்கியவள் அங்கிருந்த செக்யூரிட்டியை அழைத்து, “அவனை உள்ள கூட்டிட்டு வாங்க..” என்க,

அவளது கட்டளைக்கு ஏற்றபடி உள்ளே அவனை இழுத்து வந்தவர், கனியின் முன் நிற்க வைத்தார்..

அதற்குள் கனி அவனது மெம்மரி கார்டை தனது போனில் போட்டு செக் செய்ய, அவனது மொபைலையும் பக்கத்தில் நின்ற பெண் போலீஸிடம் கொடுத்து பார்க்கச் சொன்னாள்..

இவளது சுறுசுறுப்பான வேலையைக் கண்டவன், கொஞ்சம் எட்டி அவளது பெயரைப் படிக்க முயல,
“என்ன என் பெயர் தெரியனுமா..?” அவனது முகத்தை வைத்தே மனதைப் படித்தவள் இப்போ தான் மறைத்து
நின்ற தனது பெயர் பலகையைவிட்டு கொஞ்சம் தள்ளி நிற்க

“கனிஷ்கா சரவணன், அசிஸ்டென்ட் கமிஷ்னர் ஆப் போலீஸ்” என்ற தங்க நிறத்தில் கருப்பு மையால் எழுதப்பட்ட பலகை பளபளத்தது..

அவளது பெயரை வாய்விட்டு சத்தம் வராமல் படித்தவன் இன்னும் அவள் தன்னை எடைப் போடுவதைப் பார்த்து குனிந்தான்..

எதிரே நின்றவன் அப்பாவியாய் மூஞ்சை வைத்தாலும், கண்களில் அனைத்தையும் தாண்டி தான் மாட்டிக் கொள்வோமோ என்ற பயம் அப்பட்டமாய் தெரிந்தது..

அவனது விழிகளுக்குள் எதையோ தேடுவது போல் கனி உற்று நோக்க, அவள் பார்த்த பார்வையில் அவனது அடிவயிற்றில் சில்லிட்டது..

“பெயரென்ன..?” பக்கத்தில் நின்ற கான்ஸ்டெபிளிடம் லத்தியை வாங்கி கொண்டே அவள் கேட்க, அவனது கண்களில் லத்தியைக் கண்டு பயம் கொள்ளாமல், பின்னால் அந்தப் பெண் போலீஸ் நோண்டிக் கொண்டிருந்த மொபைலிலே நிலைத்திருந்தது..

“நிர்மலா, அந்த போன கொடுங்க..” அசால்டாய் கேட்டவள், அதில் கலேரி மெயில் எனத் தனது பார்வையை ஓட்ட,

“அதுல எல்லாமே மேப், கோலம்னு தான் மேம் இருக்கு..வேறெந்த வீடியோவும் இல்ல…” மற்றவள் சொன்னதும் சரியெனத் தலையசைத்த கனி, இன்கம்மிங் அவுட் கோயிங் கால்களை செக் செய்ய,
அனைத்தும் வெளிநாடுகளில் இருந்து வந்த நெட் கால்களாகவே இருக்க, அவுட் கோயிங் கால்கள் வெறுமையாய் இருந்தது..

“ஏதுவோ தவறு”, அவளது உள்மனம் அடித்து பேச,

“உன்கிட்ட பெயரைக் கேட்டு எவ்வளவு நேரமாச்சு..?” கேள்வி அவனிடமிருந்தாலும் கைகள் லத்தியின் முனையைச் சரிபார்த்து கொண்டிருந்தது..

“ஈஸ்வர்..” வேகமாய் பதிலளித்தவன் எச்சிலைக் கூட்டி விழுங்க,

“அது என்ன போன் ஃபுல்லா சென்னையோட முக்கிய இடங்களோட மேப் ஸ்டில்ஸ்…? ஏன் நீ சென்னைக்குப் புதுசா..?”

“ஆ…ஆமா..ஆமா..”

“உனக்கு சொந்த ஊர் எது..?”

“பாண்டிசேரி..”

“ஓஹ்…” என்றவள் அவனது முன்னே நோட் பேடைத் தூக்கிப் போட அதை லாவகமாக கேட்ச் பிடித்தவனிடம்

“ஈஸ்வர், அதுல உன் அட்ரெஸ் எழுது..?” என்றவள் இப்போது அவனது மெம்மரி கார்டை செக் செய்ய அதுவும் வெறுமை தான்..

“ஈஸ்வர்..போன் நல்லா இருக்கே..? எப்போ வாங்குன..?” என்க,

“அதுவாங்கி ரெண்டு வருஷம் இருக்கும் மேம்..” என்றவனிடம்

“உன் தமிழ் வித்தியாசமா இருக்கே…”

“ஆமா மேம் எனக்கு டெல்..எங்கம்மாவுக்கு டெல்லி பக்கம்..” என்றவனிடம் இருந்த தடுமாற்றத்தைக் குறித்து கொண்டவள்..

“ஓஹ்..அப்படியா..சரி பஸ்ல என்ன பிரச்சனை..?” என்றவள் இப்போது கைகளைக் கட்டி சேரை அவன்முன் இழுத்து போட்டு அமர்ந்து கொள்ள,

“அது வேற யாரோ இடிச்சதுக்கு நான் தான்னு..” என்றவன் பேசி முடிக்கும் முன், கனியின் மேஜையில் இருந்த தொலைபேசி அலறியது…

அவன்மீது ஒற்றைப் பார்வையை பதித்து கொண்டே, நிர்மலா எடுத்து கொடுத்த போனை காதுக்கு கொடுத்தாள்..

“ஏசி மேம்..”

“ம்ம்…சொல்லுங்க..”

“மாம்பலம் ரயில்வே ஸ்டேஷன் பக்கம் ஒரு மர்டர்..சீக்கிரம் ஸ்பாட்டுக்கு போங்க..” டிசி ஆபிஸில் வந்த போனில் பதறி எழுந்தவள்,

“நிர்மலா, என்கூட வாங்க…” காற்றாய் பறந்தவள்,

“நாராயணன் வண்டியை எடுங்க…” என்றாள்..

உடன் வந்த யாருக்கும் அவளது பதட்டம் புரியவில்லை என்றாலும், அங்கு நின்றவனின் இதழில் சின்னதாய் ஒரு சிரிப்பு மலர்ந்தது..

கனியின் கார் அவ்விடம் விட்டு அகன்றதும், ஈஸ்வரை அங்கிருந்த பெஞ்சில் அமரச் சொல்ல, அமைதியாய் உட்கார்ந்தவனுக்கு அங்கிருந்து வெளியேறும் மார்க்கம் மட்டும் புலப்படவில்லை..

சுற்றி கண்களை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தவனுக்கு, வெளியே நின்ற மூன்று நான்கு போலீஸ்காரர்களைத் தவிர ஒன்றிரன்டு பொதுமக்கள் ஆங்காங்கே நிற்பது புரிய, இப்போது அவனுக்கு தப்பிப்பதைவிட, எதனால் கனி பதட்டமாய் கிளம்பினாள் எனத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது இருந்தது..

அவன் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே முகமூடி அணிந்த ஆறுபேர் வெடுவென ஸ்டேஷனுக்குள் நுழைய, என்ன ஏதென அனைவரும் சுதாரித்து தடுக்கும் முன் அருகே வந்த இரு போலீஸாரை காலிலும் கையிலும் சுட்டவர்கள், துப்பாக்கி முனையில் ஈஸ்வரை மீட்டிருந்தனர்..

சம்பவம் நடந்த இடத்தில் உயிர்சேதத்தை குறித்து கொண்டிருந்தவளுக்கு, ஸ்டேஷனில் இருந்து அழைப்பு வர, நிலைமை புரிந்தவள் என்ன ஏதென ஸ்டேஷனுக்கு வரும் போது அனைத்தும் தலைகீழாய் இருந்தது..

****

கனடாவின் டொராண்டோவில் இரவு நேர லேசான மழைச் சாரலில் தனது காரை செலுத்திக் கொண்டிருந்த அனுஷின் மனநிலையை முற்றும் நிறைத்திருந்தாள் கனி…

லேசாக விசில் அடித்தவன் தனது வலது கையில் மாட்டியிருந்த பிட்னெஸ் வாட்சின் வைப்ரேஷனில் பார்வையை ஓட்ட, அதில் தனது செல்ல மகளிடமிருந்து வந்த ஏபிசிடியைப் பார்த்து சிரித்தான்…

“அனைத்திலும் தங்களது மகள் சுட்டி தான்..” மானசீகமாய் மகளைக் கொஞ்சியவனுக்கு இப்போது சிறிது காலமாய் இந்தத் தனிமை ஒரு சின்ன சுனக்கத்தைக் கொடுத்து கொண்டிருந்தது..

வீட்டின் போர்டிக்கோவில் காரை நிறுத்தியவனை வாயிலில் நின்ற லீசா வரவேற்க, அவளைக் கேள்வியாய் பார்த்தவன்,
“என்ன லீசா…?” என்றான் ஆங்கிலத்தில்

“உனக்காக தான் அனுஷ்…ஏன் இப்போ எல்லாம் என்கிட்ட பேசல..” என்றவளின் உணர்வுகள் அவளது தாய் மொழியும் ஆங்கிலமும் கலந்து உச்சரிக்க

அவளை முறைத்தவன், ஒற்றை கையால் கதவைத் திறந்து கொண்டே அவளை வீட்டினுள் அழைத்தான்..
சில நிமிடங்கள் அவளிடம் பேசிவிட்டு வலுகட்டாயமாய் அவளை அனுப்பி வைத்தவனுக்கு,

“ஊருல இருக்குற எல்லாருக்கும் என்னைப் பிடிக்குது இந்த கனிக்கு மட்டும் ஏன் என்னைப் பிடிக்காமல் போச்சு…”என்ற நினைப்பு எழாமல் இல்லை..

முயன்று தனது நினைப்பினை தள்ளி வைத்தவன், கையோட வாங்கி வந்திருந்த பிட்சாவை கை கழுவிவிட்டு உண்ணத் துவங்க, நாக்கு தமிழ்நாட்டு உணவை கேட்டாலும் கடனே என உண்டு முடித்தான்..

தட்டில் இருந்த அனைத்து துண்டுகளையும் விழுங்கியவன், கொஞ்சமாய் கிழே சிதறி இருந்த சீஸ்களையும் ஆனியன்களையும் கையில் எடுத்து குப்பைத் தொட்டியில் போட்டு டிவியை ஆன் செய்தான்..

ஆன் செய்ததும் தமிழ் நியூஸ் சேனல்களுக்கு மாற்ற, தங்க நகை விளம்பரத்தில் பிரபு பேசிக் கொண்டிருக்க, கீழே தலைப்பு செய்தியில் “சென்னை போலீஸ் ஸ்டேஷனில் துப்பாக்கிச் சூடு” என்ற வாக்கியம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது..

செய்தியைப் பார்த்த அடுத்த நொடி கனிக்கு தனது அழைப்பை விடுக்க, அவளது எண் ஸ்விட்ச் ஆப் செய்யப்பட்டுள்ளதாய் ஒரு பெண் குரல் மாறி மாறி சொல்ல, இவனது கோபம் இப்போது அப்பெண்ணின் மீதும் தொடர்ந்தது..

ஒரு அரை மணி நேரம் லேப்பில் ஆழ்ந்தவன், தனக்கு தெரிந்த நபர்களுக்கு அழைத்து விசயத்தைக் கரந்து வைக்க, இன்னும் கனியின் எண் நடப்புக்கு வரவில்லை..

****

தனது கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் ஸ்டேஷனில் இத்துணிகர சம்பவம் என்றதும் அதிர்ச்சியுடன் பயணித்தவளை இன்னும் சென்னையில் ட்ராபிக் சோதித்து பார்த்தது…

“நாராயணா, வேற வழில போங்க…” என்றவள் சொன்னதும், பதட்டத்தில் காரை லேசாக ரிவர்ஸ் எடுத்தவன் பின்னால் நின்ற காரில் மோதிவிட,

“யூ இடியட்..” பல்லைக் கடித்து கத்தியவள் வேகமாய் வண்டியில் இருந்து இறங்கி பின்னால் நின்ற வண்டியை நோக்கி நகர, காரைவிட்டு இறங்கிய நாராயணனுக்கு இப்போது என்னச் செய்வது எனத் திணறினான்…

பின்னால் நின்ற பிஎம்டபிஸ்யூவின் ட்ரைவர் சீட் விண்டோவை தட்டியவள் கிழே லேசாகக் குனிய, கண்ணாடியைத் திறந்து கூலர்ஸைக் கழற்றாமல் தலையை மட்டும் இவளை நோக்கி திருப்பினான் சந்த்ரு..

காலையில் இருந்து இரண்டாவது முறையாக அவனைப் பார்க்கிறாள், இவன்கிட்ட போயா மன்னிப்பு கேட்க என உடன்பிறந்த ஈகோ தடுத்தாலும்,

“சாரி சார்..கொஞ்சம் அர்ஜென்ட் அதான்…” என்றாள் தணிவான குரலில்..

“இட்ஸ் ஓகே..இனி இப்படி மிஸ்டேக் பண்ணாதீங்க..” பெரிய மனது செய்து மன்னிப்பு கொடுத்தவன்,முகத்தில் அடித்தது போல கண்ணாடியை ஏற்றிக் கொண்டான்..

வந்த கோபத்தை இருக்கும் இடம் கருதி அடக்கி வைத்தவள் வண்டியில் ஏறி,
“நாராயணா, பார்த்து போங்க..” என்பதை மட்டும் சொல்லி, விடாமல் ஒலித்த வாக்கி டாக்கியில் கவனத்தைச் செலுத்தியதால் தனது பின்னே கடந்த ஒரு வாரமாய் தொடரும் ஒருவனை இன்றும் கவனிக்கவில்லை..

இவளது ஸ்டேஷனை அடித்து நொறுக்கிய பின்னும் அமைதியில்லாது அவளது முகபாவனைகளை பார்த்திட நினைத்த சந்த்ரு, அவளைத் தொடர்ந்து வண்டியைச் செலுத்த அவன் கவனித்துவிட்டான் அவளை நோட்டம்விடும் அவ்வட நாட்டு வாலிபனை..

தனக்குப் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து தொழில் நிமித்தமாய் யாரிடமோ பேசிக் கொண்டிருக்கும் ஆனந்திடம், “ஆன்ந்த்..ஒன் மினிட்..” என்றான் செய்கையில் போனை கட் செய்ய அறிவுறுத்தி,

“சார், ஐ வில் கால் யூ பேக்..” அந்தப் பக்கம் பேசியவரிடம் சொன்னவன், என்னவென சந்த்ருவிடம் கேட்டு வைக்க

“நம்ம ஃபெரென்ட்ல ஒரு ராயல் என்பீல்ட் க்ளாஸிக்ல ஒரு ப்ளாக் டெனிம் போட்டு ஒருத்தன் போறான் பார்த்தியா…அவனோட பைக் நம்பர் TN********”

“எங்க சார்..ரெண்டு பேர் ப்ளாக் ட்ரெஸ்..”

“யூ மேட்..அவன் ஆஷ் கலர்ல பேக் போட்டிருக்கான் பாரு…”

“எஸ் சார்..அந்த டால் பையன் தான..”

“யா..யூ ஆர் ரைட்..அவனை ஃபாலோ பண்ண சொல்லுங்க..” அவனது கட்டளைப் பறந்த அடுத்த நிமிடம், பல்சரில் இவர்களிடம் தலையசைத்து ஒருவன் அந்த வாலிபனை பின் தொடர்ந்தான்..

அனைத்தும் சொற்ப நிமிடங்களில் நடந்துவிட, தனக்கு பின்னால் சுற்றப்படும் வலையை அறியாத கனிஷ்காவின் கார், இப்போது ஸ்டேஷன் வாயிலில் நின்றது..

இன்பங்கள் தொடரும் மர்மங்களாய்…

Un Kannil Inbangal Kanbein – 2

2

இரவு வெகு நேரம் கழித்து வீட்டுக்கு வந்த போதும் அதிகாலை ஐந்து மணிக்கெல்லாம் எழுந்து கொண்டான் சந்த்ரு..அவனது வீட்டில் இருக்கும் ஜிம்மிற்கு சென்றவன் உடற்பயிற்சிகளில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்ள, வரிசையாய் வந்த மெசேஜ்களில் அவனது கவனம் பதிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை..

இரண்டாம் தளத்தில் இருந்த பாத்ரூமில் குளித்து ஏழு மணிக்கெல்லாம் அலுவலகம் செல்ல ரெடியாகி கீழே
வந்தவனை தனசேகர் கேள்வியாய் பார்க்க அவரது முகத்தை நிமிர்ந்தும் பாராமல், ஹாலில் அமர்ந்தவனின் கண்கள் இப்போது தனது செல் போனை நோண்டத் துவங்கியது..

பசைப்போட்டது போல வாயை அழுந்த மூடிக் கொண்டிருக்கும் சந்த்ருவை எப்படி பேச வைப்பது எனக் குழம்பியவர், முயன்று தனது குரலைச் சரிசெய்து கொண்டு, “தம்பி, நான் இன்னைக்கு ஊருக்கு கிளம்புறேன்..” என்றார் தரையில் தனது தலையைப் புதைத்து..

அவரது குரலில் ஒருமுறை தலையை நிமிர்த்திப் பார்த்தவன், தனது இருகையை இணைத்துத் தட்ட, அவனது வலது புறத்தில் இருந்த அறையில் இருந்து, “இதோ வந்துட்டேன் சார்..” எனச் சத்தமிட்டான் ஆனந்த், சந்த்ருவின் உதவியாளன்.

சந்த்ரு அழைத்து ஒரு நிமிடத்தில் அந்த அறைவிட்டு வெளியே வந்த ஆன்ந்திடம் தனது இடக்கையை நீட்ட, அவனது குறிப்பறிந்து பைலில் வைத்திருந்த ஐநூறு ரூபாய் கட்டை சந்த்ருவின் கைகளில் கொடுத்தான்..

எதிரே அமர்ந்திருந்த தனசேகரை ஒரு பார்வை பார்த்தவன், தனது முன்னால் இருந்த டீபாயில் ரூபாய் கட்டினைப் போட்டுவிட்டு வேக எட்டுகள் வைத்து வெளியேறிவிட்டான்..

அவன் சென்ற திசையைப் பார்த்து பெருமூச்சை விடுத்த தனசேகர் ரூபாய் கட்டினை தனது பையில் பத்திரப்படுத்திக் கொள்ள, அப்பெரியவரைப் பார்க்க பாவமாய் இருந்த போதிலும் எதுவும் சொல்லாமல் சந்த்ருவின் பின்னே ஓடினான் ஆனந்த்..

ட்ரைவர் சீட்டில் ஏறி அமர்ந்த சந்த்ரு, வண்டியைக் கிளப்ப அவனுக்குப் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த ஆனந்தும் அவனையும் போலவே வாயை இறுக மூடி தனது பயணத்தைத் தொடர்ந்தான்..

முழுதாய் ஒரு மணி நேரம் கடந்து அந்த மிகப்பெரிய கட்டடத்தினுள் தனது வண்டியை பார்க் செய்தவனின் பார்வையில் நேரத்துடன் வந்துவிட்ட முக்கிய பெரும் புள்ளியின் கார் விழுந்தது..

இதழ் பிரிக்காமல் அர்த்தத்துடன் ஆனந்தை நோக்கி கண்ணைச் சிமிட்டி சிரித்தவன் திரும்ப, சற்று தூரத்தில் நிறுத்தி வைத்திருக்கும் Yamaha FZ25 அவனது கருத்தில் பதிந்து நேற்றைய சம்பவத்தை நினைவுபடுத்தியது..

பாக்கெட்டில் வைத்திருந்த கையடக்க டைரியை எடுத்தவன், அதில் நேற்றைக்குப் பார்த்தவளின் வண்டி எண்ணை எழுதி ஆனந்திடம் நீட்டியவன் செய்கை செய்ய, சந்த்ருவின் மனதைப் படித்தவன் போல ஆர்டிவோ ஆபிஸிற்கு தனது அழைப்பை விடுத்தான்..

ஆர்டிவோ ஆபிஸில் அவன் பேசி வைப்பதற்குள் அந்த ஹோட்டலில் தாங்கள் சந்திக்க போகும் நபர் இருக்கும் அறை வந்துவிட, ஒரு சில நொடி தாமதித்தவன் பின் அறைக்குள் நுழைந்தான் முகத்தில் வரவழைக்கப்பட்ட புன்னகையோடு..

“ஹாய் சந்த்ரு…”

“ஹலோ சார்…ரொம்ப நேரம் ஆச்சா வந்து..?”

“நோ நோ…நான் இப்போ தான் வந்தேன்..” என்றவர் தனது பெட்டியில் இருந்து சில பல டாக்குமென்டுகளை அவனிடம் கொடுக்க, அதை வாங்கிப் பார்க்க ஆரம்பித்தவனின் பாவனை திருப்தியாய் இருந்தது..

“சார்..யூ டோன்ட் வொர்ரி…இனி எல்லாத்தையும் நான் பார்த்துக்கிறேன்..” என்றவனின் இதழில் விஷமச் சிரிப்பும், கண்களில் கொலை செய்யவும் நான் துணிவேன் என்கிற எச்சரிக்கையும் இருக்க,

அவனது முகத்தில் இருந்தே மனதைப் புரிந்து கொண்டவர், “நோ அவசரப்படாதீங்க…எனக்கு எந்தப் பொருளும் கைவிட்டு போகக் கூடாது அதே நேரம் அவன் உயிரோட வேணும்..ரொம்ப ரிஸ்க்கி ஜாப் தான் பட் சக்ஸஸ் ஆகிட்டா அதுகேத்த லாபம் நமக்கு இருக்கும்..சோ…” என்றவர் தனது பேச்சை நிறுத்தி அவனது முகம் பார்க்க, புரிந்தது எனும் விதமாய் தலையசைத்து அவரிடம் விடைபெற்றான் சந்த்ரு..

அறையைவிட்டு வெளியே வந்ததும், தன்பின்னே வந்த ஆன்ந்திடம் கையில் வைத்திருந்த ஃபைலைக் கொடுத்தவன், “செக் இட் அவுட்..” என்பதை மட்டும் உதிர்த்து அவனது முகம் பார்க்க

“சார்…அந்த வண்டி வேணுகோபால்’னு ஒருத்தர் பேர்ல ரிஜிஸ்ட்டர் ஆகிருக்கு, வண்டி ரிஜிஸ்ட்ரேஷன் திருவான்மியூர் தான் சார்..இப்போ அட்ரெஸ் வாங்கியாச்சு..” என்றவன் மனப்பாடப்பகுதியைப் போல் ஒப்பிக்க ஒற்றைத் தலையசைப்பில் கேட்டுக் கொண்டவனுக்கு அவளது முகம் மனக்கண்ணில் வந்து சென்றது.

“ஆனந்த்..எனக்கு அந்த அட்ரெஸ்ல யார் யார்லாம் இருக்காங்க..என்ன வொர்க் பண்ணுறாங்க் எல்லா டீடெய்ல்ஸும் வேணும்…அதுவும் டூ டேய்ஸ்ல..” என்றவனின் முழுநீள பேச்சில் ஆனந்துக்கு தலைச் சுற்றியது..

ஆனந்திற்கு தெரிந்து இந்த மூன்று வருடங்களில் ஐந்தாவது முறையாக இன்று தான் அவன் இவ்வளவு பேசியிருக்கிறான்…

ஆனந்த் ஆச்சர்யமாய் பார்க்கும் போதே அவனது கண்களுக்கு முன் சொடக்கிட்ட சந்த்ரு…

“என் பெயர் எந்த இடத்துலையும் வெளிய வரக் கூடாது..” என்றான் செய்கையில்..

காலை ஆறு மணிக்கு வீடு வந்தவள் பத்து மணிக்கெல்லாம் விழித்து அறையைவிட்டு வெளியே வர, அங்கே ஹாலில் கால்மேல் கால் போட்டு தேநீர் அருந்திக் கொண்டிருந்தான் பரத், தேவியின் கணவன் போதாக் குறைக்கு கனியின் தம்பி..

தேநீர் உறிஞ்சும் சத்தம் முச்சந்தி வரை கேட்கும் அளவிற்குப் பெரியதாய் இருக்க, “ச்சுசூ…” என்ற கனியின் அதட்டலில் இப்போது மொத்த காபியும் அவனது வாயில் சரிந்திருந்தது..

“குட் மார்னிங் அக்கா..”

சகோதரனின் காலை வணக்கத்தைக் காதில் வாங்காதது போல் அவன் முன்னே அமர்ந்தவளின் கால்கள் டீபாயில் பதிய, அவனது முன்னே கையை நீட்டி பேப்பரை வாங்கியவளின் கண்கள் தினசரியை வாசிக்கத் துவங்கியது..

“திமிரு பிடிச்சவா..” காலையிலே முகத்தை உர்ரென வைத்து தனது பேச்சு கேட்காதது போல அமரும் கனியை மனதிற்குள் திட்டித் தீர்த்தவன் வெளியே சிரிக்க, அவனது முக்கல் முனங்கல் அறிந்தாலும் அதைப் பொருட்படுத்தாதவள்,

“நேத்து எதுக்கு போன் எடுக்கல..” என்றாள் கடுமையான குரலில்..

இக்கேள்வியை எதிர்பார்த்திருந்தவனைப் போல, “நேத்து ரொம்ப டையர்ட் கனி..என்னையும் அறியாம தூங்கிட்டேன்..” அவனது பதிலில் முறைத்தவள் ஏதும் சொல்லாமல் தலையை செய்தித் தாளில் புதைத்துக் கொண்டாள்..

அவள் எழுந்து வந்த அரவம் கேட்டு அவளுக்குக் காபி எடுத்து வந்த தேவி, “இந்தாங்க கனி..” என்க்

“ம்…அரசி எங்க..”

“அவா ஸ்கூலுக்கு போயிட்டா..”

“ஸ்கூலுக்கா..? நைட்லாம் தூங்கலையே அவா..”

“அங்கயும் தூங்க தான் வைப்பாங்க..பேபி க்ளாஸுக்கு படிக்கவா சொல்லப் போறாங்க..” என்ற பரத்தின் பதிலுக்குத் தலையசைத்தவள், இப்போது காபியை குடித்து அலுவலகத்திற்குச் செல்ல கிளம்பி வந்திருந்தாள்..

கனி கிளம்பி வருவதற்குள் பரத் கிளம்பிச் சென்றிருக்க, வேகமாய் சாப்பிட்டவளின் காக்கி பேன்ட்டும் வெள்ளை நிற முழுக்கைச் சட்டையும் அவளை எடுத்துக் காட்டியது..

வெளியில் வந்தவள், அங்கிருந்த ட்ரைவர் வைத்த வணக்கத்தை ஒற்றைத் தலையசைப்பில் ஏற்றுக் கொண்டு, ட்ரைவருக்கு அருகே அமர்ந்து கூலர்ஸை எடுத்து கண்களில் மாட்டியவளின் இடது கை கதவின் கண்ணாடியை இறக்கிவிட்டு அதற்குமேல் இருந்த கைப்பிடியைப் பிடித்திருந்தது..

அமர்ந்ததில் இருந்து தனது கழுகுப் பார்வையைச் சுழற்றிக் கொண்டே வந்தவளின் கார் ஒரு நான்குவழி சாலை சிக்னலில் நிற்க, அவளுக்கு வலது புறத்தில் இருந்த கவர்மென்ட் பஸ்ஸில் ஒரே சலசலப்பு..

ஒருசில நொடிகள் அங்கேயே உற்று நோக்கியவள் இப்போது காரைவிட்டு வேகமாய் இறங்கி அப்பஸிற்குள் நுழைய, அங்கே எதிர்புறமாய் காரில் அமர்ந்திருந்த சந்த்ரு அவளைக் கண்டு கொண்டான்…தனக்கு சிக்னல் விழுந்துவிட்டதைக் கண்டதும் காரை முன்னேற்றி ஓரமாய் நிறுத்தி, அவள் ஏறிய பஸ்ஸிலே தனது பார்வையை பதித்தான்..

பஸ்ஸிற்குள் ஏறியவள் கூட்டத்தை விலக்கி, ட்ரைவர் சீட்டுக்கு அருகே சென்று, “யோவ் வண்டிய ஆஃப் பண்ணுயா..” எனக் கத்த, அவளது தோற்றத்தைப் பார்த்தவன் உடனே அவள் சொன்னதைச் செய்தான்..

கூட்டத்தினரைப் பார்த்து, “யேய்..எல்லோரும் வழிவிடுங்க…” என்றவள் இப்போது அக்கும்பலுக்குள் நுழைந்திருக்க,
“இங்க என்ன பிரச்சனை..?” என்றவளின் குரலில் அனைவரும் அவளைத் திரும்பி பார்க்க,

“நீங்க யாரு மேடம்..?” என்ற பெண்களின் கேள்விக்கு..

“போலீஸ்..” என்றாள் ஒற்றை வார்த்தையில்..

“மேடம்…அந்தப் பையன் இந்தப் பொண்ணு மேல தப்பா கை வச்சிட்டான்..” அவர்கள் சுட்டிக் காட்டிய திசையைப் பார்த்தவள்,

அங்கே அடிவாங்கிக் கொண்டிருந்த பையனின், சட்டைக் காலரை தன்னோக்கி இழுத்தவள் தனக்கு அருகே பிடித்து வைத்து கொள்ள..

“ஏமா நீதான் அந்தப் பொண்ணா..?”

“ம்ம்ம்…இவனை சும்மா விடக் கூடாது மேம்..நான் இவன் மேல கம்ப்ளைன்ட் கொடுக்கிறேன்..பொம்பளைங்கன்னா இவனுக்கு அவ்வளவு கேவலமா போயிட்டா..?” என்றவளைத் தடுத்த கனி,

“நீயும் வண்டியை விட்டு இறங்கு மா…?”

அந்த பையனைப் பிடித்திருந்த சட்டையை விடாமல் கீழே இறக்கியவள் அந்தப் பெண்ணும் அவளுடைய தோழியும் கீழே இறங்கியதும், ப்ஸ்ஸின் பின்னேத் தட்டிய கனி
“நீங்க வண்டிய எடுங்க..” என்றாள்..

ஓரமாய் அவனை இழுத்துச் செல்லும் போதே கூட்டம் ஓரளவிற்குக் கூடியிருக்க, தனது வண்டியின் அருகே கொண்டு சென்றவள்..

அங்கிருந்த கூட்டத்தினரையும் அவர்களின் கையில் வீடியோ பதிவாகிக் கொண்டிருந்த மொபைலையும் கண்டு எரிச்சலுற்றவள், “நாராயணன் இவனை வண்டில ஏத்துங்க..”

“இங்க என்ன படமா ஓடுது…இப்போ எதுக்கு எல்லாம் வீடியோ எடுத்துட்டு இருக்கீங்க..கலஞ்சு போங்க…ம்..” கூட்டத்தினரைப் பார்த்துச் சத்தமிட்டவள்…

“என்னப் பிரச்சனைனு ஒருத்தன் கேட்கல…வீடியோ மட்டும் எடுத்து தள்ளுறீங்க…போங்க…” என்றவள் இப்போது அந்தப் பெண் நின்றிருந்த திசையில் கை நீட்டி..

“ஏமா இங்க வா நீ..”

“மேம்..”

“படிக்கிறியா இல்ல வேலைக்குப் போறீயா..?”

“XXX காலேஜ்ல டாக்டருக்கு படிக்கிறேன் மேம்..”

“ம்ம்…ஏமா படிக்குற பொண்ணு ஒழுங்கா ட்ரெஸ் பண்ண மாட்டியா..”

“இப்போ என்ன மேடம் சொல்ல வரீங்க..நான் ஒழுங்கா ட்ரெஸ் பண்ணிருந்தா அவன் என்னைத் தொட்டிருக்க மாட்டாம்னா..?”

“அவனை யோக்கியம்னு நான் சொல்லல மா..தப்பு உன்மேலையும் இருக்குன்னு தான் சொல்றேன்..”

“ஐஞ்சு வயசு பொண்ணுங்களைக் கூட விட்டு வைக்காம கற்பழிக்குற நாட்டுல இருந்துட்டு எங்க ட்ரைஸை குறைச் சொல்லுறீங்க மேம்…குறை எங்க ட்ரெஸ்ல இல்ல மேம் நீங்க பார்க்கும் பார்வையில தான் இருக்கு…” சிறுபிள்ளையாய் தன் முன்னே எகிறும் நவீன யுவதியை கைநீட்டித் தடுத்தவள்..

“ஏமா..ட்ரெஸ் எதுக்காக பண்ணுறோம்…? நீங்க இப்படி ட்ரெஸ் பண்றதால தான் அவன் உன்னைத் தொட்டாம்னு நான் சொன்னேனா? இல்லையே… உன்னைப் பார்க்கும் போது கண்ணியமா தெரிய வேண்டாமா..சொல்லுங்க…கொஞ்சம் வல்கரா ட்ரெஸ் பண்ணுறத குறைச்சிக்கோங்க…உன்னைத் தொட்டோ இல்ல கற்பழிச்சலோ தான் தப்புன்னு இல்ல தப்பான பார்வை பார்த்தலே அது தப்பு தான்..அதுக்கு எதுக்கு மா நீ வழிவிடுற..”

“நீங்க கம்ப்ளைன்ட் எதுவும் பண்ண வேணாம்..படிக்குற பசங்க…நீங்க போங்க நான் பார்த்துக்கிறேன்..” என்றவள் தனது காருக்குள் செல்ல முற்பட,

“மேம்…அவனோட செல்லுல என்னைத் தப்பா போட்டோ எடுத்துட்டான்..”

“நாராயணன் அந்த பையன்கிட்ட அந்தப் போன வாங்குங்க..” கட்டளையாய் சொன்னவள் அப்பெண்களிடம் திரும்பி,

“இதுக்கு தான் கொஞ்சம் டீசென்ட்டா ட்ரெஸ் பண்ண சொல்லுறது..” என்றவள் அவர்களது முன்னே மொபைலில் உள்ள மெம்மரி கார்டை தனது பாக்கெட்டுள் போட்டு மொபைலையும் தனது கையில் வைத்துக் கொண்டு

“9543****** என் மொபைல் நம்பர் ஈவ்னிங் க்ளாஸ் முடிச்சிட்டு கால் பண்ணிட்டு வாங்க..” என்றவள் இப்போது காரில் ஏறி அமர்ந்து தனது கண்களை ஒரு வட்டமடித்து கூட்டத்தினரைப் பார்க்க, அவளது விழிவட்டத்துள் வந்து நின்றான் சந்த்ரு..

இன்பங்கள் தொடரும்..

Un Kannil Inbangal Kanbein – 1

1

நடுஇரவு ஒரு மணிக்குத் தனது பிரத்யேக Yamaha FZ25 பைக்கை கிளப்பி சென்னையை வலம் வந்து கொண்டிருந்தாள் அவள்..

ஆம்! நடுஇரவு தான், ஆனால் பகல் போல, யாருமற்ற சாலையில் ஒய்யாரமாய் கருப்பு நிற ஜீன்ஸும் பழுப்பு நிறமுழுக்கை சட்டையும் அணிந்து ஆறஅமர ஓட்டிக் கொண்டிருந்த அந்தப் பெண்ணுக்கு பயம் என்பது தமிழில் வரும் ஒரு வார்த்தை அவ்வளவே..

அவளது உறுத்து விழித்த கருவிழிகள் இருட்டில் எதையோ தேடி அலைபாய, கவனம் முழுவதும் சாலையிலும் தன்னைச் சுற்றிலும் எனச் சரிபாதியாய் நிலைத்திருந்தது.

தோள்ப்பட்டையில் புரளும் முடிக்கற்றைகளை அவள் தூக்கி முடிந்திருக்க, ஒற்றைக் கையை ஹான்ட்பாரிலும் மறுகையைத் தொடையிலும் தட்டி வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தவளின் அசட்டுத் துணிச்சல் அபாரம் தான்..

அவளது வண்டியின் வேகம் நுங்கம்பாக்கத்தின் ஒரு பிரத்தியேக சாலையில் முடிவுற, அங்குள்ள முச்சந்தில் வண்டியை ஓரங்கட்டி நிறுத்தியவளின் உடல் மொத்தமும் அங்குள்ள மரத்தில் சாய்ந்து வலது கால் வண்டியின் மீது மடங்கியிருந்தது…

சட்டையின் மத்தியில் மாட்டியிருந்த கூலர்ஸை இப்போது கண்ணுக்கு இடம் மாற்றியவள், போனை ஆன் செய்து ஹெட் ப்ளுடூத்தை அதனுடன் இணைத்து காதுக்கு கொடுத்து வைத்தாள்..

அவள் அங்கு வந்து நின்ற சில மணி நேரங்கள் கழித்து, வெள்ளை நிற ஸ்கார்ப்பியோ அவளைக் கடந்து பத்தடி தூரத்தில் நிற்க, அவர்களின் மீதே தனது கவனத்தைப் பதித்து நின்றவளின் கரங்கள் தனது சட்டைப்பையில் மாட்டி வைத்திருந்த பேனாவின் முனையில் உள்ள கேமராவை ஆன் செய்தது..

இவளது மொத்த உருவத்தையும் அந்த இருட்டு உள்வாங்கியிருக்க, அருகே வந்து உற்று நோக்கினால் ஒழிய அவள் தெரிவதற்கு வாய்ப்பில்லை என்பதால் அசிரத்தையாய் அவ்விடத்தை நோட்டம் விட்டவளின் பார்வை வட்டத்துக்குள் இப்போது அந்த ஸ்கார்பியோவில் இருந்து இறங்கிய இளம் பெண்கள் விழுந்தார்கள்..

அவர்களின் வயது கண்டிப்பாக இருபத்தி மூன்றுக்குள் தான் இருக்க வேண்டுமென வேகமாய் கணக்குப் போட்டவளின் வயது(!) கண்டிப்பாக இருபத்தி ஏழு இருக்கும்..

அவர்கள் வந்திறங்கிய சில நொடிகள் கடந்து உள்ளிருந்து ஒருவன் இறங்க அவனை உற்று நோக்கியபடியே தனது இடது கையால் தனக்குத் தெரிந்த ஒருவனுக்கு அழைப்புவிடுத்தவளின் கவனம் அவர்களிடையே இருந்தாலும், கோபம் என்னவோ அழைப்பை ஏற்க மறுப்பவனிடம் வந்து நின்றது..

அழைப்பை ஏற்காமல் நடுச்சாமத்தில் தூங்கும் அவனை ஒன்றும் செய்ய இயலாமல், மறுபடியும் அவனுக்கு அழைப்புவிடுக்கக் கீழே குனிந்த நொடி நேரத்தில் அவளுக்கு முன் பைக்கில் வந்து நின்று, அவளது கைகளில் இருந்த மொபைலை தட்டிவிட்டு, “யார் நீ..?” என்றான் தனது கர்ஜனைக் குரலில்..

அவனது கர்ஜனைக் குரலில் அவனை நிமிர்ந்து உற்று நோக்கியவளின் மறுகரம் கீழே விழவிருந்த மொபைலை அசூசையாய் பிடிக்க, அவனுக்குப் பதிலேதும் சொல்லாமல் தனது கூலர்ஸைக் கழற்றி வைத்தவளின் பார்வை தன்னிச்சையாய் அவனது பின்னே நின்ற வெள்ளை நிற ஸ்கார்ப்பியோவைத் தழுவியது..

அவளது பார்வை சென்ற திசையில் தனது பார்வையையும் ஓட்டியவனின் முகத்தில் இப்போது அறுவெறுப்பு குடியிருக்க, “சொல்லு யார் நீ..?” என்றான் தனது கர்ஜனைக் குரலைக் கடினமாக்கி..

அவனது அதட்டல் மொழியில் எரிச்சலுற்றவள், “யார் யா நீ..? சும்மா நொய்யி நொய்யின்னு..கிளம்பு..வேலை நேரத்துல இடஞ்சல் பண்ணிகிட்டு” தனது முழு கோபத்தையும் அவனது முன்னே கொட்டியவளின் ‘வேலை நேரம்’ என்ற வார்த்தையில் சினம் பொங்கப் பார்த்தவன்,

“என்னது வேலை நேரமா..? கிரகம்…கவுரவமா ஏதாச்சும் ஒரு ஹோட்டல்ல டேபிள் துடைச்சு சாப்பிடுறத விட்டுட்டு..ஏம்மா இப்படிப்பட்ட தொழில் செஞ்சு நாசமா போற..?” என்றவனின் அதட்டலில் யாருடா நீ? என்கிற பார்வை வீசியவள்..

“யோவ் இப்போ கிளம்ப போறீயா இல்லையா..?” என்றவளின் எரிச்சல் அவனுக்கு அனல் வீச,

“யோவா..?” பைக்கைவிட்டு வேகமாய் அவன் இறங்குவதைப் பொருட்படுத்தாதவள்,

“ஆமா யோவ் தான்..ஒழுங்கா மரியாதையா இங்கயிருந்து போயிடு..நானே செம காண்டுல இருக்கேன்..”

“என்ன இன்னைக்கு கஷ்டமர் ஏதும் கிடைக்கலன்னு காண்டுல இருக்கியா..?” அவனது கேள்வியின் முழு சாராம்சத்தை இப்போது புரிந்து கொண்டவளின் இதழ் இப்போது சிரிப்பில் நெளிந்தது..

“ஏன் நீ வந்து கஷ்டமர் பிடிச்சி கொடுக்கப் போறீயா..?” என்றவளின் கேள்வி அவனுக்கானதாக இருந்தாலும், கண்களால் யாருக்கோ கட்டளைப் பிறப்பித்தாள்..

அவளது விழியசைவை இருட்டின் விளைவால் அறியாதவன், “ஆமா அதுக்கு தான் நாங்க ஊருக்குள்ள சுத்துறோம்..சரி உனக்கு என்ன ரேட்டு..?”

அவனது பதிலில் வந்த சிரிப்பை இதழுக்கடியில் புதைத்தவள், “யேய், பேசாம இங்கிருந்து போ..அதுதான் உனக்கு இப்போதைக்கு நல்லது..”

அவனது கூர்விழியில் தனது ஸ்திரமான பார்வையை நிலைக்கவிட்டுப் பதிலளித்த இடைப்பட்ட நேரத்தில் அந்த ஸ்கார்ப்பியோ அவ்விடத்தைவிட்டுப் பறந்தது..

ஸ்கார்ப்பியோ அங்கிருந்து அகன்றதும் கோபமாய் தனது வண்டியைத் தட்டியவள், தனக்கு முன்னே நிற்பவனைப் பொருட்படுத்தாமல் பைக்கில் ஏறி அமர, அவளின் வேகத்தைக் குறைக்கும் விதமாய் அவளது பைக்கின் முன்னே வந்து நின்றான் அந்நெடியவன்..

இன்னும் போகாமல் தனது முன்னே வந்து நிற்கும் ஆறடி ஆடவனைத் தனது உயரம் குறைவு காரணமாய் தலையை நிமிர்த்தி முறைத்து,”அடிங்க என்ன யா வேணும் உனக்கு..?”

அவளின் கோபத்தைப் புறம் தள்ளியவன், “நீ யாருன்னு எனக்கு இப்போ தெரிஞ்சே ஆகனும்..” பைக்கின் ஹேன்ட்பாரை வலுவாய் பிடித்து கேள்வி கேட்பவனை என்ன செய்தால் தகும் என்கிற ரீதியில் பார்த்து வைத்தவள்…

“அடங் கொய்யால..இவனோட என்ன யா இது இம்சையா போச்சு..?” வெறுப்பாய் பேசியவளின் அலைபேசி இப்போது மூன்று முறை அடித்து ஓய்ந்திருந்தது,

“ஏழரைய கூட்டாம வழிவிட்டு நில்லு யா..”
அவளின் கத்தலைப் புறம் தள்ளியவன் இப்போது அவள் முன்னே கைகளைக் கட்டி கால்களை அகல விரித்து வலுகூட்டி நிற்பவனின் மொபைல் இப்போது சிணுங்கியது..

அவள் மீது தனது ஓரப் பார்வையை நிலைக்கவிட்டவனின் கைகள் தாமாய் அவளது பைக்கை விடுத்து மொபைலை எடுத்து, “ஹலோ, திஸ் சந்த்ரு ஹியர்..” என்றான் கடினமானக் குரலில்

அவனது பெயரைக் குறித்துக் கொண்டவளின் நொடி நேரப் பார்வை அவனது பைக்கின் நம்பர் ப்ளேட்டை தொட்டு மீள, அவன் அவளைவிட்டு அகன்ற அந்த அரையடி தூரத்தைப் பயன்படுத்து அங்கிருந்து பைக்கை கிளப்பினாள்..

தனது நொடி நேர கவனக் குறைவை ஏகத்துக்கும் சபித்த சந்த்ரு அவள் சென்ற திசையைப் பார்த்து மூச்சை இழுத்துவிட்டு தனது Harley-Davidson பைக்கை கிளப்பியிருந்தான்..

நடுச்சாமம் கடந்து நிதானமாய் வண்டியைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்தவனுக்கு மனதில் மூன்று தினங்களாய் இந்தச் சாலையில் அவளைப் பார்த்த நியாபகச் சுவடுகள் தான்..

அவனுக்கு அவள்மீது பெரிதாய் ஈர்ப்பு இல்லை ஆனால் இரவு நேரத்தில் பயமில்லாமல் தனியாய் சுத்தும் அவள் யாரென அறிந்து கொள்ளும் ஆர்வம் மட்டுமே..இப்போது அவள் யாரென கொஞ்சம் தெரிந்து கொண்டதில் அவனது ஆர்வம் மொத்தமும் வெறுப்பாய் மாறியிருந்தாலும் மனதின் ஓரம் இன்னும் அவளைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்கிற வேகம் மட்டும் வலுவாய் இருந்தது..

இப்படியான பல சிந்தனைகளுடன் பைக்கை ஓட்டிச் சென்றவனின் கைகள் தன்னிச்சையாய் வீட்டு வாசலில் பிரேக் அடித்து நிற்க, ஹாரன் சத்தத்தில் அவசரமாய் வந்து கதவைத் திறந்து வணக்கம் வைக்கும் செக்யூரிட்டியிடம் லேசாய் தலையசைத்தவனின் முகம் முன்பிருந்ததைவிட இப்போது நன்றாக இறுகிப் போயிருந்தது..

அவனது பைக் வீட்டின் போர்டிக்கோவை அடைந்ததும் வாசலை இழுத்து மூடியவர், திரும்பத் தனது இடத்திற்குச் சென்று உட்காந்து கொள்ள, நீள எட்டுக்கள் வைத்து வீட்டுக்குள் சென்றவனுக்கு எப்போதையும் போல் யாருமற்ற தனிமை நெஞ்சைச் சுட்டது..

ஹாலில் நடுநாயகமாய் மாட்டி வைத்திருக்கும் தந்தையின் புகைப்படத்தை நிமிர்ந்து பார்க்க விரும்பாதவன் போல மாடிப்படிகளில் தாவி ஏறி தனது அறைக்குச் சென்று கதவடைத்துக் கொள்ள, அவன் வந்த சத்தம் கேட்டு முன்னறைக்கு வந்த தனசேகர் எப்போதையும் போல ஒரு பெருமூச்சைவிடுத்து அங்கிருந்து நகர்ந்தார்..

அறைக்குள் வந்தவனின் மனதில் நிம்மதி என்பது துளியளவும் இல்லை.. ஆழபெருமூச்சை விடுத்தவனின் மனச் சோர்வு உடலையும் தாக்க, உடையைக்கூட களையாமல் கட்டிலில் குப்புற விழுந்த சந்துருவின், ஆறடி உயரத்தை மெத்தைகள் விழுங்கிக் கொண்டது..

அவனது முறுக்கேறிய உடம்பில், ஹிந்திக்கார நடிகன் போல இருந்தவனின் தாடையில் லேசாய் வளர்ந்திருந்த தாடி அவனுக்குத் தனி அழகைக் கொடுக்க, தூங்கும் போது கூட இறுக்கமாய் எதையோ சிந்திப்பவன் போல இருந்தான்..

கற்றையாய் இருந்த முடிகள் கொஞ்சம் ஏறியிருந்த நெற்றியில் புரள, அதனுள் தனது வலது கையை விட்டு அழுந்தப் பிடித்தவனுக்கு தலைவலியா அல்லது மனவலியா என்பது அவனறிந்தது..

வருடம் பல கடந்தாலும் சில உறவுகள் அவனுக்குக் கொடுத்த அதிபயங்கர வலி கற்றுத் தந்த பலவற்றுள் ஒன்று
எவ்வளவு துன்பம் வந்தாலும் சிரித்து கொண்டே கடப்பது தான்..

அவனுக்கு எப்போதும் அவனே எதிரி அவனே சொந்தம் அவனே நெருங்கிய நண்பன்.. இந்த உலகம் என்பது கூட சந்த்ரு என்கிறவனில் தொடங்கி அவனுள்ளே முடிந்து போகும் சகாப்தம் எனப் பல இடங்களில் அவன் பேசும் போது கேட்கக் கூடும்..

இவனைப்பற்றி நாம் தெரிந்து கொள்ள போன சில மணித் துளிகளில் அவனை நித்ராதேவி வாரியணைத்துக் கொள்ள, நமது நாயகி இப்போதும் தனது பைக் பயணத்தைவிடாமல் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தாள்..

சந்த்ருவிடமிருந்து தப்பி பைக்கை விரட்டியவளின் போன் இப்போதும் விடாமல் சிணுங்க, போனை அட்டென்ட் செய்து அவர்களுக்குத் தக்க பதிலளித்தவளின் நினைவிடுக்கிலும் மூன்று தினங்களாய் தன்மீது குழப்ப பார்வையை வீசிச் செல்லும் அவனின்மீதே இருந்தது…

அதிகாலை ஆறு மணி வரையிலும் பைக்கில் வலம் வந்தவள் இப்போது தனது பைக்கை ஒரு வீட்டின் முன்னிறுத்தி அங்கிருந்த காலிங்பெல்லை அழுத்த, துவண்ட நடையுடன் கதவைத் திறந்த தேவியின் தூக்கம் நிறைந்த நடையை, “உன் புருஷன் எங்க..? நைட் போன் பண்ணுனா எடுக்க மாட்டானா அவன்?” என்ற அதட்டலான குரல் நிறுத்தியது..

அவளது கேள்விக்கு மலுப்பலாய் சிரித்தவள், “தூங்குறாங்க..”

“ஓஹ்..சார் தூங்குறாங்களோ…இன்னும் நல்லா இழுத்து மூடித் தூங்க சொல்லு..போ..”

“அதுவந்து…அண்ணி…” தேவியின் அண்ணி என்கிற அழைப்புக்கு முறைத்தவள்..

“தேவி…என்னை அப்படி கூப்பிடாதேன்னு உனக்கு எத்தனையோ தடவை சொல்லிட்டேன்..இதுவே லாஸ்ட் வார்னிங்கா இருக்கட்டும்..காட் இட்..”

“சாரி கனி…”

“ம்..சொல்லு..”

“இல்ல இன்னைக்கு என்ன ரொம்ப நேரமாகிட்டு..?அத தான் சந்து கேட்க வந்தேன்..” தேவியின் கேள்விக்கு நிமிர்ந்து கடிகாரம் பார்த்த சந்துவிற்கும் இன்றைய தாமதம் புரிய,

“அரசி எங்க..?” என்றாள் கேள்வியாய், சந்துவின் சத்தம் கேட்டதும் துள்ளிக் குதித்து வந்த அரசி,

“மம்மி…” என ஓடிவந்து அவளது காலைக் கட்டிக் கொண்டது..

“பேபி..குட் மார்னிங்..” சந்துவின் குரலில் இதுவரையிருந்த இறுக்கம் முற்றிலும் தொலைந்திருக்க, சின்னவளை அதட்ட வந்த தேவி கூட இப்போதிருக்கும் கனியின் நிலையில் கப்சிப்பென வாயை மூடிக் கொண்டாள்..

தனது கன்னத்தில் முத்தம் வைத்து காலை வணக்கம் சொல்லும் மம்மியின் கழுத்தைக் கட்டி கன்னத்தை மெல்லமாய் கடித்த அரசி, “மம்மி..வாங்க நாம அப்பா கிட்ட பேசலாம்..” என்றழைத்தாள்..

அவளின் அழைப்பிற்குச் செவிசாய்த்தவள், “வாங்க தங்கம் பேசலாம்..” இடுப்பில் அமர்ந்திருக்கும் குழந்தையுடன் சின்னவளின் அறை நோக்கி ஓடியவளை ஏமாற்றாமல் ஸ்கைப்பில் அனுஷ் காத்திருந்தான்..
“ஹாய் மாம்ஸ்…” கனியின் குரலில் கீழே குனிந்து மொபைலை நோண்டிக் கொண்டிருந்தவன் நிமிர்ந்து,

“ஹாய் டார்லிங்…என்ன இன்னைக்கு லேட் ஆகிட்டு போல..” என்றான் தனது அக்மார்க் துள்ளல் குரலில்..

“என்ன மாம்ஸ் பண்ணுறது…நம்ம தொழில் அப்படி…என்ன இன்னும் தூங்கலையா..?”

“ஹாஹா..பேசாம வேலையைவிட்டுட்டு கனடா வந்துருன்னு சொன்னா நீ கேக்குறீயா..தூங்கலாம்னு போனேன் பேபி போன் பண்ணிட்டாங்க…” என்றவனின் விழிகள் இப்போது அரசி எனப்படும் அன்பரசியை தழுவி நிற்க, அவனது பார்வையின் ஏக்கம் புரிந்தவள்..

“டோன்ட் வொர்ரி மாம்ஸ்..இன்னும் மூனே மாசம் தான்..நாங்க வரோம் அங்க..” என்றவளின் சில பல நலவிசாரிப்புகளுடன் தேவியும் அனுஷிடம் பேச, மேலும் அரை மணி நேரம் கடந்து போனை வைத்த அனுஷிற்கும் கனிக்கும் மனம் நிறைந்திருந்தது..

உரையாடலின் முடிவில் அரசி தூங்கியிருக்க, அவளைக் கட்டிலில் கிடத்தியவள், தனது அறைக்குச் சென்று உடை மாற்றிக் கட்டிலில் சரிந்தவளின் மனம் எப்போதும் போல முன்தினம் நடந்த சம்பவங்களை அக்குவேறு ஆணிவேராக அலசத் துவங்கியது..

இன்பங்கள் காண்பார்கள்!

error: Content is protected !!