arputha79

123 POSTS 0 COMMENTS

UUP–EPI 13

அத்தியாயம் 13

ப்ரோலக்டின்(prolactin) எனப்படும் ஹார்மோன் தான் பால் சுரக்க உதவும் ஹார்மோனாகும். பிறந்த பிள்ளை தாயின் மார்பில் வாய் வைத்து பாலருந்த முயலும் போது இந்த ஹார்மோன் வெளிவருகிறது.

அன்று

“கதிரு டேய்!”

“என்னடி?”

நண்பர்களுடன் பெட்டிக் கடையில் அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருந்த நண்பனை அழைத்தாள் சண்மு. அவள் அருகில் வந்தவன்,

“இங்கலாம் ஏன் வர சம்மு?” என கடிந்துக் கொண்டான்.

“உன் கிட்ட பேசனும்டா! ஆலமரத்துக்கு வரியா?”

“எ..என்ன பேசனும்?” தடுமாறினான் கதிர். தான் பொத்தி பாதுகாப்பாய் வைத்திருக்கும் காதல் மலர்ந்து மணம் வீசி தன்னைக் காட்டிக் கொடுத்து விட்டதோ என பயந்தான் அவன்.

“அங்க வா, பேசலாம்!” என சொல்லியவள் விடுவிடுவென நடந்து விட்டாள்.

உள்ளங்கை திடீரென வேர்க்க, கையை பேண்டில் அழுத்தித் துடைத்துக் கொண்டான் கதிர். அவ்விடத்தை விட்டுக் கிளம்பும் முன் சண்முவுக்குப் பிடித்த சாக்லேட்டை வாங்க தவறவில்லை அவன்.

மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தவள் அருகே தொப்பென அமர்ந்தான் கதிர். அவன் அமர்ந்தது அறிந்தும் அமைதியாக இருந்தாள் சண்மு.

“என்ன சம்மு? எதுக்கு கூப்புட்ட?”

“நீயே சொல்லேன் பார்ப்போம்!”

“இப்படி திடீர்னு கேட்டா, நான் என்ன சொல்ல” மழுப்பினான் இவன்.

அவன் கையில் இருந்த சாக்லேட்டைப் பிடிங்கிக் கொண்டவள், பாதியாக உடைத்து அவனுக்கு மறுபாதியைக் கொடுத்தாள். சாக்லேட்டை மெல்லும் அவள் உதட்டையே திருட்டுப் பார்வை பார்த்திருந்தான் கதிர்.

“என்னடா?”

“சாக்லேட் ஒட்டிருக்கு உதட்டுல”  

“ஓ!” என்றவள் புறங்கையால் தன் உதட்டைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.

“சரி சொல்லு சம்மு! எனக்கு வேலைக் கிடக்கு”

“உனக்கு எப்போத்தான் வேலை இல்லாம இருந்துச்சு! பைக் வந்ததுல இருந்து ஒரே ரவுண்டுதான்! ஊர்ல உள்ளவ எல்லாம் கதிர் மாமா, கதிர் மச்சான்னு முறை வச்சு வழியாறாளுங்கல்ல, அந்த மிதப்பு!”

“யார் வழிஞ்சு என்ன பண்ண! நீ மட்டும் என்னைக் கல்லையும் மண்ணையும் பார்க்கற மாதிரில பார்க்கற” என முனகினான்.

“என்னடா வாய்க்குள்ளயே திட்டற? என் மேல வர வர உனக்கு பயம் விட்டுப் போச்சுல்ல! பூரானைப் புடிச்சிற வேண்டிதான்!”

“பூரானுக்குப் பயந்த காலமேல்லாம் ஓடிப்போச்சு சம்மு! இப்ப நான் பயப்படறதே வேற விஷயங்களுக்குத்தான்”

“என்ன? என்ன பயம்? சொல்லு நான் விரட்டி அடிக்கறேன் அந்தப் பயத்த!”

‘உன் கெண்ட மீன் விழியப் பார்த்து பயம், கெண்டைக் கால பார்த்து பயம், மலர் செண்டா இருக்கற மேனியப் பார்த்து பயம், தூக்கி சொறுகிருக்கற கொண்டையப் பார்த்து பயம்! மண்டு மாதிரி ஏடாகூடாம எதையாச்சும் செஞ்சு உன்னைக் காண்டாக்கி நான் கண்டமாகிருவேனோன்னு பயமோ பயம்! மொத்தத்துல உன்னைப் பார்த்தாலே பயம்!’

“இந்த வருஷம் பரிட்சை இருக்குல்ல! அத நெனைச்சு லேசா பயம் சம்மு” என சமாளித்தான்.

“நடிக்காதடா! படிக்கவே இல்லைன்னு சொல்லிட்டு, பரிட்சை ஹாலுல எக்ஸ்ட்ரா பேப்பர் கேக்கற ஆளுதானே நீ! உனக்கு பயமா?”

“அத விடு சம்மு! இப்ப எதுக்குப் கூப்புட்ட என்னை?”

“இன்னிக்குக் கடைக்குப் போனப்போ உங்கம்மா ஊர் வம்பு பேசறது கேட்டுச்சுடா”

“என்ன? உன்னைப் பத்தி எதாச்சும் சொன்னாங்களா?” லேசாக கோபம் எட்டிப் பார்த்தது அவன் பேச்சில்.

“இல்லடா!”

“அப்புறம் என்ன சம்மு?”

“கிருஷ்ண ஜெயந்தி வருதுல!”

“ஆமா! அதுக்கு என்ன இப்போ?” அலர்ட்டாக கேட்டான் கதிர்.

“இந்த வருஷம் உன் கிட்ட வழுக்கு மரம் ஏற சொல்லிக் கேட்டாங்களாம்”

“ஓஹோ! ஆமாடி கேட்டாங்க! நான் அதெல்லாம் வேணாமான்னு சொல்லிட்டேன்”

“ஏன் வேணா? இல்லை ஏன் வேணாங்கறேன்? மாடு மாதிரி வளந்துட்டத்தானே! இனிமே நீ ஏறுனா என்ன?”

வாரியங்காவலில் கிருஷ்ண ஜெயந்தி மிக விமரிசையாகக் கொண்டாடப்படும். கிருஷ்ணர் வேடம் போட்டு கோயிலுக்குப் போவது, வில்லெடுப்பது, காவடி எடுத்து ஊரை சுற்றி வருவது என தடபுடல்படும். இந்த விழாவின் முக்கிய அங்கமே வழுக்கு மரம் ஏறுவதுதான்.

வழுக்கு மரம் ஏற்பாடு செய்வதற்கென்றே ஒரு தாத்தா இருக்கிறார் இந்த ஊரில். விழாவுக்கு ஒரு மாதத்துக்கு முன்னமே மரத்தை ரெடி செய்து, எண்ணெயில் ஊர வைத்து மொழு மொழு என்று வைத்திருப்பார். இந்த வழுக்கு மரத்தை எல்லோரும் ஏறி விட முடியாது. ஒருத்தர் குடும்பத்துக்கே அந்த மரியாதை. அப்பா, அவருக்குப் பின், மகன், பேரன் இப்படி அவர்கள் குடும்பம் தான் தொடர்ந்து ஏறுவார்கள்.

பரமு தண்ணீரில் மூழ்கி தள்ளாடும் வரை அவரே அதில் ஏறி உச்சியில் இருக்கும் அந்த முடிப்பை எடுப்பார். சுத்தபத்தமாக இருந்து, விரதம் பூண்டு தான் அந்த மரம் ஏற முடியும். அவரால் முடியாமல் போனதில் இருந்து, அவரின் நெருங்கிய சொந்தத்தில் உள்ளவர்கள் ஏறுவது வழக்கமாகியது. கதிரும் சிறுவனாக இருந்ததால் அதுவே வருடா வருடம் தொடர்ந்தது.

“இந்த வருஷம் உன் ஒன்னு விட்ட சித்தப்பா ஏற கூடாது! நீ தான் ஏறுற! உங்கம்மா பாவம்டா! அப்பாத்தான் அப்படி ஆகிட்டாரு! உன்னாலயாச்சும் மறுபடி ஊர்ல மரியாதை கிடைக்கனும்னு நினைக்கறாங்க! செய்யேன்டா!”

“சம்மு வேணான்டி! அதுக்கு விரதமெல்லாம் எடுக்கனும்டி! என்னால கோழி சாப்பிடாம இருக்க முடியாதுன்னு உனக்குத் தெரியும் தானே! அந்தப் பாவபட்ட ஜீவனுக்கு நான் தானே ஆதரவு!”

அவனை முறைத்தவள்,

“விரதம் இருந்து வழுக்கு மரம் ஏறினா, கடவுள் கிட்ட கேட்டது கிடைக்குமாம்டா! நீ நல்லா வேண்டிக்கோ ப்ளஸ் டூல ஸ்டேட் பர்ஸ்ட் வரனும்னு. கண்டிப்பா நடக்கும்!” என அவனை சம்மதிக்க வைக்க வாயில் வந்ததை எல்லாம் புழுகினாள் சண்மு.

“கேட்டதெல்லாம் கிடைக்குமா சம்மு?”

“கண்டிப்பா கிடைக்கும்டா”

“உன்னக் கேட்டாக் கூடவா?”

“என்னாது?”

“உண்ண! சாப்பிட! நான் சாப்பிட எது கேட்டாலும் கிடைக்குமான்னு கேட்டேன்!”

“தீனிபண்டரமாடா நீ? நீ மட்டும் ஏறி உன் குடும்பத்துக்கு நல்ல பேரு எடுத்துக் குடு! என் கையாலயே சமைச்சுக் குடுக்கறேன் ஒரு வாரத்துக்கு!”

“சரிடி! ஏறறேன், தட்டித் தூக்கறேன்!”

‘உன்னையும்தான்’ என மனதுக்குள் சேர்த்து சொல்லிக் கொண்டான் கதிர்வேலன்.

கிருஷ்ண ஜெயந்தியும் வந்தது. அந்த ஊரில் இருந்த கிருஷ்ணர் மடம் கோலாகலமாகியது. கதிரும் மனதை அடக்கி, நாவை அடக்கி விரதம் இருந்து வழுக்கு மரம் ஏற தயாரானான். கூட்டத்தில் இருந்தவர்களிடம் பணம் வசூலிக்கப்பட்டு துணி முடிப்பில் கட்டப்பட்டது. பின் அந்த முடிப்போடு சேர்த்து கவரில் போடப்பட்ட திண்பண்டங்களும் நிறைய வழுக்கு மரத்தில் கட்டப்பட்டது.

கூட்டம் ஆரவாரம் செய்ய வழுக்கு மரம் ஏறும் நிகழ்வும் ஆரம்பித்தது. வேட்டியை மட்டும் மடித்துக் கட்டிக் கொண்டு வெற்றுடம்போடு ஏற ரெடியாகினான் கதிர்வேலன். பரமுவுக்கு சந்தோஷம் பிடிபடவில்லை. ஆல்கோஹால் நரம்பு தளர்ச்சி ஏற்படுத்தி இருந்ததால் அவரால் ஏற முடியாமல் போனாலும், மகனுக்கு நிறைய டிப்ஸ் கொடுத்திருந்தார். அவன் ஏறும் முன்னே மரத்தை சுற்றி சுற்றி வந்து,

“யாழு புள்ள அவன் என்னோட புள்ள

ஜாங்கு ஜக்கா ஜக ஜஞ்ஜக ஜக்கா” என மகனைக் சுட்டிக் காட்டிப் பாடி ஒரே ஆர்ப்பாட்டம் பரமுவுக்கு. பார்வதிக்கும் பெருமைப் பிடிபடவில்லை. சந்தோஷமாக கூட்டத்தின் முன்னே நின்றிருந்தார்.

ஏறும் முன்னே இவன் சண்முவைப் பார்க்க தம்ப்ஸ் ஆப் காட்டி சிரித்தாள் அவள். கண்ணை மூடி அந்த மாயக்கண்ணனை வேண்டிக் கொண்டே அந்த வழுக்கு மரத்தை ஏற ஆரம்பித்தான் கதிர். பல முறை வழுக்கி விட்டது அவனை. கீழே விழுந்து மீண்டும் மனம் தளராமல் ஏறினான். அவன் ஒவ்வொரு தடவை விழுந்து எழுந்து மறுபடி ஏறும் போதும் மக்கள் கூட்டம் கோஷமெழுப்பி அவனை ஆதரித்தது. பல தடவை விழுந்து எழுந்தவனுக்குக் களைத்துப் போனது. விட்டு விடலாமா என நினைத்த நொடி, கூட்டத்தின் கத்தலில் சண்முவின் ‘கதிரு’ மட்டும் தனித்துக் கேட்டது. பாதி மரத்தில் கண்ணை மூடி மூச்சை இழுத்து விட்டவன், மடமடவென ஏறி உச்சியைத் தொட்டுவிட்டான்.

கீழே இருந்தவர்கள்,

“இங்க, இங்க! இங்கடா கதிரு” என திண்பண்டத்துக்காக குரல் கொடுக்க, இவனும் அதையெல்லாம் அவிழ்த்து தனக்கு தெரிந்தவர்கள் நிற்கும் திசைக்கு வீசினான். சண்முவும்

“எனக்குடா கதிரு!” என கேட்ட அவளுக்கு மட்டும் எதையும் போடவில்லை அவன். கடைசியாக பணமுடிச்சை எடுத்துக் கொண்டு அவன் இறங்க ஆர்ப்பாட்டம் முடிந்து மக்கள் எல்லோரும் கலைந்து செல்ல ஆரம்பித்தார்கள்.

தன் தம்பியுடன் நடையைக் கட்டிய சண்முவை,

“சம்மு” என அழைத்துக் கொண்டே ஓடி வந்தான் கதிர்.

“போடா டேய்! தீனியெல்லாம் உன் சொந்தத்துக்கே தூக்கி வீசிட்டு இப்ப என்ன சம்மு வேண்டி கிடக்கு” என கோபித்துக் கொண்டாள் அவள்.

“கைய நீட்டுடி” என அவன் சொல்ல இவளும் நீட்டினாள்.

பணமுடிப்பை அவள் கையில் போட்டவன், கண்ணனிடம் முறுக்கு பாக்கேட்டைத் திணித்து விட்டு தன் அம்மாவைத் தேடி ஓடிவிட்டான். கஸ்டப்பட்டு வழுக்கி, வழுக்கி ஏறி, உடம்பில் அங்கங்கே லேசாய் சிராய்த்துக் கொண்டு, கீழே விழுந்ததால் உடம்பெல்லாம் அங்கங்கே சிவந்திருக்க, பாடுபட்டு எடுத்த பண முடிப்பை தன்னிடம் கொடுத்து விட்டுப் போனவனை புன்னகையுடன் பார்த்திருந்தாள் சண்மு.

“கதிரு, என் ப்ரேண்டு கதிரு!”

(சகோ ஒருவரிடம் கேட்டு இந்த வழுக்கு மரம் ஏறுவதை பற்றி எழுதினேன். அவருக்கு பிக் தேங்க்ஸ்! ஒரு ஊரப் பத்தி எழுதறப்போ எதாச்சும் ஒரு சின்ன விஷயமாவது அதப் பத்தி சொல்லனும்கற எண்ணத்துல எழுதனது. தப்பு தவறு எதாச்சும் இருந்தா மன்னிக்கனும்!)

இன்று

கன்னத்தில் கைத்தாங்கி நின்ற சண்முவுக்கு கண்கள் தணல் போல் ஜொலித்தன. அவளை அறைந்திருந்த தவமங்கையோ,

“இந்த அறை, என் வேல என் கிட்ட இருந்துப் பறிச்சுக்கிட்டதுக்கு!” என்றவள் பின் நெருங்கி சண்முவை அணைத்துக் கொண்டாள்.

“இந்த ஹக், என் லைப்ப காப்பாத்திக் குடுத்ததுக்கு!”

அணைத்து நின்ற மங்கையை தள்ளி நிறுத்திய சண்மு,

“எவ்ளோ தெனாவெட்டு இருந்திருந்தா என் மேலயே கை வச்சிருப்ப? கை நீட்டுனாலே நடுங்கிப் போன சண்மு செத்துப் போயிட்டா! இவ சம்மு, அடங்காப்பிடாரி சம்மு” என சொல்லியவள் எதிரே நின்றிருந்தவளுக்கு ஓங்கி ஓர் அறை விட்டிருந்தாள். இப்பொழுது கன்னத்தைப் பிடித்தப்படி நிற்பது மங்கையின் முறையானது.  

“ஷப்பா என்னா ஒரு அறை! போலீஸ்கார் நிலமையை நினைச்சாப் பாவமால்ல இருக்கு” என சொன்னவள் நடந்துப் போய் கட்டிலில் அமர்ந்துக் கொண்டாள்.

“வாங்க சண்மு! நீங்களும் வந்து உட்காருங்க!” என அழைத்தாள்.

அவள் பக்கத்தில் போய் அமர்ந்த சண்மு,

“நான் இங்க இருக்கறது எப்படித் தெரியும்? எதுக்கு இங்க வந்துருக்க? இப்ப என்னன்னமோ உளறனியே, அதெல்லாம் என்ன?” சரமாரியாக கேள்விக்கணைகளை அடுக்கினாள்.

“வேய்ட், வேய்ட்! எதுக்கு இங்க வந்தென்னு மட்டும் சொல்றேன்! மத்ததெல்லாம் எதுக்குங்க?”

“ஹ்ம்ம் சொல்லு!”

“என்னங்க என்னை ங்க போட்டு மரியாதையா பேசுவீங்க! இப்போ அது மிஸ்சிங்!”

“என்ன ஏதுன்னு கேக்காம கைய நீட்டற உனகெல்லாம் என்ன புடலங்காய் மரியாதை! என் கதிரோட வைப்பாக போறியேன்னு சின்ன புள்ள உன்னைலாம் மரியாதையா நடத்துனேன்! அதுக்குத்தான் பளிச்சுன்னு கன்னத்துல ஒன்னு குடுத்துட்டியே!”

“இதுதான் பிரச்சனை உங்க கிட்ட!”

“எது?”

“என் கதிர்னு சொல்லறது! அப்படி சொல்லற நீங்க அவர் கல்யாணம் பண்ணிக்க கேட்டா மட்டும் முடியாதுன்னு சொல்லறீங்களாம்”

தவமங்கையை மேலும் கீழும் பார்த்த சண்மு,

“இப்போ நீ என்ன வேலை செஞ்சுட்டு இருக்கன்னு தெரியுதா மங்கை? என் வேல், என் வேல்னு சொல்லிட்டு அந்த வேலை தூக்கி என் முதுகுல சொறியற நீ!”

சண்மு சொன்னதைக் கேட்டு வாய் விட்டு சிரித்த மங்கை,

“இப்போ புரியுது வேல் ஏன் உங்கல இன்னும் மறக்காம இத்தனை வருஷமா நெஞ்சுக்குள்ளயே வச்சிருக்காருன்னு! யூ ஆர் சான்ஸ்லெஸ்” என சொல்லி இன்னும் நகைத்தாள். பின் சீரியசாகி,

“ஏன் அடிக்கடி அத சொல்லறேன்னு நீங்க யோசிச்சதுண்டா சண்மு? இவர் எனக்குத்தான் சொந்தம்னு எனக்கு நானே நினைவுப்படுத்திக்கறேன் என் வேல், என் வேல்னு சொல்லி சொல்லி! சின்ன பிள்ளைங்க தன் உரிமைய நிலைநாட்ட என் அம்மா, என் அப்பா, என் பொம்மைன்னு நொடிக்கொரு தரம் சொல்லறாங்களே அது மாதிரிதான் இதுவும். ஆழ் மனசுல வேல் எப்படியும் என்னை நெருங்கி வர மாட்டார்னு ஒரு பீலீங் இருந்துட்டே இருந்துச்சு. ஆனாலும் அதை நான் தலைதட்டி அடக்கி வச்சிருந்தேன்” என சொல்லி பெருமூச்சொன்றை விட்டாள் மங்கை.

“இங்க பாரு மங்கை! நான் இப்பவும் சொல்லறேன் கதிர் உனக்குத்தான்! அவன் தான் உளறிட்டு இருக்கான்னா நீயும் ஏன் அவன் சொல்லறதுக்கு தாளம் போடற! அவன் என்னிக்குமே எனக்கு பிரண்டா மட்டும்தான் இருக்க முடியும்”

“நீங்க அவர பிரண்டா பாருங்க இல்ல ஷாக்கடிக்கும் கரண்டா கூட பாருங்க! அது உங்க ரெண்டு பேரு பிரச்சனை! இனிமே இந்த முக்கோண காவியத்துல இருந்து என்னை கழட்டி விட்டுருங்க”

“உங்க ரெண்டு பேருக்கும் நிச்சயம் ஆகிருச்சு மங்கை”

“நிச்சயம் ஆனா கல்யாணத்துல தான் முடியும்னு இல்லைங்க. அபிஷேக் பச்சனும் கரிஷ்மாவும் கூடதான் நிச்சயம் பண்ணிக்கிட்டாங்க. ஆனா அவர் கட்டிக்கிட்டது ஐஸ்வர்யாவதானே! மேல ஒருத்தன் நம்ம வாழ்கையில நூல் கட்டி விளையாடறான்! அவன் இசைக்கற பாட்டுக்கு நாம ஆடிக்கிட்டு இருக்கோம்! அவ்ளோதான்! வேல் ஆரம்பத்துலயே இந்தக் கல்யாணத்துக்கு சம்மதிக்கல! எல்லா அம்மாவையும் போல அத்தையும் தற்கொலை ஆப்சன வச்சித்தான் அவர லாக் பண்ணாங்க. அப்படியும் என் கிட்ட வந்து பேசனாரு!”

“என்னன்னு?”

“ஒரு பொண்ண உயிருக்குயிராய் காதலிச்சேன்! அவ இப்போ என் லைப்ல இல்ல! ஆனாலும் அவ விட்டு போன நினைவுகள் என் கிட்ட பத்திரமா இருக்கு! என்னால ஒரு காதல் கணவனா உனக்கு ஒரு வாழ்க்கைய அமைச்சுக் குடுக்க முடியுமான்னு தெரியலன்னு வெளிப்படையா சொன்னாரு!”

“ஓ!”

“ஹ்ம்ம்! நமக்குத்தான் யாரவது இப்படி சென்டிமெண்டா பேசிட்டா உடனே சைத்தான் முழிச்சுக்குமே! விட்டுட்டுப் போனவளையே இப்படி நினைச்சு உருகுறாரே, நம்மல கல்யாணம் செஞ்சு காதலிக்கவும் செஞ்சிட்டா இன்னும் எப்படி உருகுவாருன்னு ஒரு நினைப்பு! அதோட நம்மள வேணாம்னு சொல்லறவர வேணும் வேணும்னு நம்ம பின்னாடி சுத்த வைக்கறது ஒரு சேலஞ்சிங்கான விஷயமாச்சே! அதுல கிடைக்கப்போற த்ரீல்! இப்படித்தான் யோசிச்சனே தவிர, படத்துல வர மாதிரி, நாவல்ல வர மாதிரி ரெண்டாவதா வர காதலிய, மனைவிய உருகி உருகி லவ் பண்ணறதெல்லாம் சாத்தியமான்னு யோசிக்கல சண்மு! நாம பெத்த பொண்ணுக்கு, நம்ம புருஷன் முன்னால் காதலி பேரு வச்சு கூப்பிடறத எவளால தாங்கிக்க முடியும்னு யோசிச்சுப் பார்க்கல!”

தலையைப் பிடித்துக் கொண்டாள் சண்மு.

“இங்க பாருங்க சண்மு! கதிர் இந்தக் கல்யாணம் இனி நடக்காதுன்னு சொல்லிட்டாங்க. பாருங்களேன் அவர் எனக்கு வேணாம்னு முடிவு பண்ணதும் என் வாய் கூட ஆட்டோமடிக்கா வேல எடுத்துட்டு கதிர்னு சொல்லுது!” என சொல்லி புன்னகைத்தவள்,

“நீங்க ரெண்டு பேரும் இனிமே கட்டிக்கறீங்களோ இல்ல வெட்டிக்கறீங்களோ, என் முடிவு என்னன்னு நான் சொல்லிட்டேன். கதிர் என்னை நினைச்சு நீங்க ரொம்ப வருத்தப்படறீங்கன்னு சொல்லவும் தான் இங்க வந்தேன்! இனிமே கதிர் வாழ்க்கையில என் பார்ட் முடிஞ்சுப் போச்சு!” என சொன்னவள் எழுந்து பாத்ரூம் போனாள். லேசாக கலங்கி இருந்த கண்களைப் பார்த்தவள் முகத்தை தண்ணிர் ஊற்றிக் கழுவினாள். அதோடு சேர்த்து மனதில் ஒட்டி இருந்த கொஞ்ச நஞ்ச கதிரின் நினைவுகளையும் கழுவினாள். இவளிடம் பேச்சு வாக்கில் பார்வதி சொன்ன விஷயம், அசரீரியாக அவள் காதில் ஒலிப்பது போல இருந்தது மங்கைக்கு.

“உங்க மாமாவ ஏன் திட்டறேன், ஒதுக்கறேன்னு கேக்கறியேம்மா! மனசு வெறுத்துப் போச்சும்மா! தண்ணி போடறவனோட கூட வாழ்ந்துறலாம்! இன்னொருத்திய மனசுல வச்சிருக்கறவன் கூட எப்படிம்மா வாழறது? ஏழையா நான் பொறந்துருக்கலாம்! ஆனா தன்மானம் இருக்கும்மா எனக்கு! இந்தக் கதிரு கூட அந்த விஷயம் எனக்குத் தெரியற முன்னுக்குப் பொறந்தவன்மா! என் வாழ்க்கையின் ஆதாரம் அவன் ஒருத்தன் தான்மா மங்கை”

“என்னை மன்னிச்சிருங்க அத்தை! கல்யாணம் வேணான்னு சொன்னதுக்கு என்னை மன்னிச்சிருங்க! என்னால உங்கள மாதிரி சாமியாரா வாழ முடியாதுத்த! எனக்கு காதல் வேணும்! அதோட இணைஞ்சு வர காமம் வேணும்! சோ, எனக்கு உங்க மகன் வேணா!” தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டவள் ஃபிரஸ்சாக வெளியே வந்தாள்.

“சீக்கிரமே கல்யாண சாப்பாடு போட்டுருவீங்க சண்மு!”

“என்ன உளறல் இது?”

ரூமின் அழைப்பு மணி மீண்டும் அடித்தது. சண்மு மங்கையின் முகத்தைப் பார்க்க, அவளோ நமுட்டு சிரிப்பு சிரித்தாள்.

மெல்ல எழுந்துப் போய் பீப் ஹோலில் பார்த்து, பெருமூச்சுடன் கதவைத் திறந்தாள் சண்மு.

உள்ளே வந்த பரமு,

“மம்மவளே!” என வாயை மட்டும் அசைத்தார்.

அவர் பின்னோடு பார்வதி நுழைய, பாருவின் பின்னால் கோபத்துடன் மீனாட்சி வர, அவர் பின்னால் புன்னகை முகமாக உள்ளே நுழைந்தான் கதிர்வேலன்.

(உயிர் போகும்…)

UUP–EPI 12

அத்தியாயம் 12

ஒக்சிதோசின்(oxytocin) எனும் ஹார்மோன் குழந்தைப் பிறப்பில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. இந்த ஹார்மோன் தான் பிள்ளைப் பிறக்க ஏற்படும் வலியை(contraction) வர வைக்கிறது. அதோடு பால் சுரப்பதற்கும் உதவுகிறது. இந்த ஹார்மோனை லவ் ஹார்மோன் என கூட அழைக்கிறார்கள்.

அன்று

“அண்ணா!”

“அண்ணான்னு கூப்புடாதடா கண்ணா!”

“அப்பல இருந்தே இப்படித்தானே கூப்புடறேன்! பின்ன எப்படி கூப்படனும்?”  என கேட்டான் கண்ணன்.

அவனுக்கு தன் அம்மா, தமக்கை, கதிர் தவிர மற்றவர்களிடம் பேசும் போது சரளமாக பேச்சு வராது. இவ்வளவு நாள் கதிரிடம் பழகி கூட அவன் முன்னே உடற்பயிற்சிக்காக கூட சட்டையைக் கழட்ட மாட்டான். கதிரும் சண்முவுக்கு வாக்கு கொடுத்திருந்தப்படி அடிக்கடி இவனிடம் பேசி அவனது கூச்ச சுபாவத்தில் இருந்து வெளி கொண்டு வர முயன்று கொண்டு தான் இருந்தான். நோஞ்சானாக இருந்தவனை தன்னோடு உடற்பயிற்சிக்கு அழைத்துப் போவான். அவனும் ஆர்வமாக அதில் எல்லாம் சேர்ந்துக் கொள்வான். ஆனாலும் அமைதிதான்.

புத்தி மட்டுக் கற்பூர புத்தி கண்ணனுக்கு. பள்ளியில் சிறந்த மாணவன். ஆனால் குறிப்பிட்டவர்களிடம் மட்டும்தான் நட்பு. தான் உண்டு தன் வேலை உண்டு என இருப்பான். இவன் அமைதிக்காகவே பள்ளியில் பலர் வாண்டட்டாக வந்து வம்பிழுப்பதும் உண்டு. பின் கதிரால் நையப் புடைக்கப்பட்டு அவன் இருக்கும் திசைக்கே கும்பிடு போடுவதும் உண்டு.

“எப்படி கூப்புடறதுனா என்னன்னு சொல்ல! சரி அண்ணானே கூப்டு! வெறும் வாய் வார்த்தைதான் அண்ணா நொண்ணாலாம். மனசுக்குள்ள அண்ணான்னு நினைக்கக் கூடாது மாமா மாதிரி நினைக்கனும்” என சொன்னவனை நிமிர்ந்துப் புரியாமல் பார்த்தான் கண்ணன்.

“என்னப் பார்க்கற? அதெல்லாம் அப்படித்தான். இதெல்லாம் புரிஞ்சுக்க நீ இன்னும் வளரனும்!”

“அண்ணா!”

“என்னா?”

“எனக்கு ஏன் இன்னும் மீசை வரல?”

“வரும்டா டேய்! இப்போத்தானே பதினாலு வயசு. என்னை மாதிரி வளர்ந்ததும் மீசை வரும், தாடி வரும், குரலும் மாறி போகும்” என சொன்ன கதிர் தனது அரும்பு மீசையை நீவி விட்டுக் கொண்டான்.

தன் வீட்டில் இருக்கும் குட்டி உடற்பயிற்சி அறைக்கு எப்பொழுதும் போல கண்ணனை அழைத்து வந்திருந்தான் கதிர். பயிற்சி முடிந்து இருவரும் அங்கேயே அமர்ந்து டீ அருந்திக் கொண்டிருந்தார்கள். பார்வதிக்கு கண்ணன் வருவதும் பிடிக்காது. அதனாலேயே அவர் இல்லாத பகல் சமயங்களில் அழைத்து வருவான் கதிர்.

“இல்லண்ணா, என் கிளாஸ்ல என்னை அழகி அழகின்னு கூப்டு கிண்டலடிக்கிறாங்க. மனசு கஸ்டமா இருக்கு”

கதிர் தன் முன்னே அமர்ந்திருப்பவனை ஊன்றிப் பார்த்தான். நல்ல அழகன்தான் கண்ணன். குழல் ஊதும் கண்ணனைப் போலவே பேரழகு கொட்டிக் கிடந்தது. பெண்ணாய் பிறந்திருந்தால் பல ஆண்களை வசீகரித்திருப்பான்.

“மொழு மொழுன்னு இருக்கடா! அதான் அப்படி சொல்றானுங்க! ஓவரா பேசுனா, எவன்னு கைக்காட்டு! தட்டி தூக்கிருறேன். நீ கவலைய விடுடா! இன்னும் ரெண்டே வருஷம் பொறுத்துக்கோ! முகம், உடம்புன்னு முடி முளைச்சு கரடி மாதிரி ஆகிருவே! சரியா?” என பதினான்கு வயது கண்ணனை சமாதானப்படுத்திய கதிருக்கு கீச் கீச் குரல் போய் முரட்டு ஆண் குரல் வந்து இரு வருடம் ஆகி இருந்தன.

“நெசமா மீசை வந்துருமாண்ணா?”

“ஆமாடா!”

“நெசமா மென்மையான இந்தக் குரல் போய் கரகரன்னு உங்க குரலு மாதிரி வந்துருமாண்ணா?”

“ஏன்டா என் குரலு அவ்ளோ கரகரன்னா இருக்கு?” என கேட்டவன் ஓவென கத்தி தானே தன் குரலை கேட்டு, அவ்வளவு மோசமில்லை என சமாதானமடைந்தான். இவன் செய்த சேட்டையைப் பார்த்து கண்ணனுக்கு குபீரென சிரிப்பு வந்தது.

“சொல்லுங்கண்ணா!” சிணுங்கினான்.

“ஆமாடா ஆமா! ஆஷா போஸ்லே குரலு போயி அண்டங்காக்கா குரலு வந்துரும். சந்தோஷமா?”

ஆமென தலையாட்டிய கண்ணன் மலர்ந்து சிரித்தான்.

பின் இருவரும் அவன் வீட்டுக்குக் கிளம்பினார்கள். பார்வதி கதிருக்காக பைக் வாங்கிக் கொடுத்திருந்தார். அந்த பைக் வீட்டுக்கு வந்து இப்பொழுதுதான் இரு வாரம் ஆகி இருந்தது. பைக் வந்ததும் பரமு செய்த அலப்பறை இருக்கிறதே!!!

“எம் மவேன் பைக்கு ஓழ்ட்ட போலான்! நான் பின்னால ஒக்காந்துக்கினு

“போவோமா ஊழ்கோலம்

ப்பூலோகம் எங்கேங்கோம்”

அப்டினு பாட போலேன்” என்றவர் பார்வதி அங்கு வந்து நிற்க ஈயென இளித்து வைத்தார்.

“பாழு ஒன்ன டபுல்ஸ்சு ஏத்திக்குவா ஜொல்லு? ஓன் லவுண்டு போலாமா?”

“உனக்கு தண்ணியப் போட்டாலே எல்லாம் டபுள் டபுள்ளா தான் டெரியும். சை! தெரியும்! இந்த லட்சணத்துல என்னை டபுள்ஸ் ஏத்தனுமா? போயா போய் கவுந்தடிச்சுப் படு போ!” என பார்வதி காய

“ஜொன்னது நீதானா ஜொல் ஜொல் ஜொல் என்னுயிழே!” என பாடியபடியே படுக்கையை விரித்தார் பரமு.

சின்ராசுவின் அப்பா கதிருக்கு அருமையாக பைக் ஓட்ட சொல்லிக் கொடுத்தார். இரண்டு நாட்களிலேயே அழகாய் ஓட்டக் கற்றுக் கொண்டான் கதிர். தானே ஓட்டக் கற்றுக் கொண்டவுடன் அவன் செய்த முதல் காரியம் தனது உள் மன பிரச்சனைகளை எல்லாம் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு சண்முவை டபுள்ஸ் ஏற்றிக் கொண்டதுதான்.

சண்மு கோயிலுக்குப் போய் வரும் சமயம், ஆலமரத்தடியில் காத்திருந்து ஹாரன் அடித்தவனை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தாள் சண்மு. ஓடி அவன் அருகில் வந்தவள்,

“டேய் கதிரு, பைக் ஓட்ட ஆரம்பிச்சிட்டியாடா? கண்ணா சொல்லி நீ பைக் வாங்கியிருக்கன்னு நான் தெரிஞ்சிக்க வேண்டி இருக்கு” என ஆரம்பத்தில் குதூகலித்தவள் பின்பு முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள்.    

ஊட்டியில் இருந்து வந்ததில் இருந்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சண்முவிடம் இருந்து விலக ஆரம்பித்திருந்தான் கதிர். பள்ளி முடிந்துக் கூட அவளுடன் வீட்டுக்குப் போகாமல் போக்கு காட்டினான். என்னவென்று அவள் கேட்ட, எக்ஸ்ட்ரா கிளாஸ், பந்து விளையாட்டு, வாலிபால் என கதை கதையாய் விட்டான்.

அவனுக்கோ தன் மேலேயே நம்பிக்கை இல்லை. சண்முவைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் உடலில் என்னென்னவோ மாற்றங்கள். அவள் கைப்பிடிக்க வேண்டும், கட்டிக் கொள்ள வேண்டும், சிரிக்க வேண்டும், பேச வேண்டும், அவளுடன் தனித்திருக்க வேண்டும் இப்படி எண்ணங்கள் பேயாய் அவனைத் துரத்தின. வெளியே சொல்ல வெட்கமாய் இருந்தாலும், சண்முவின் கன்னத்தில் ஆக்சிட்டென்டாகவாவது தன் உதடு படாதா என ஏங்க வேறு ஆரம்பித்து விட்டான் கதிர். அதுவே அவனுக்குப் பெரிய இம்சையாய் இருக்க, அவளிடமிருந்து ஒதுங்க ஆரம்பித்தான். நட்பாய் அவள் கைப்பிடிக்க, இவன் ஏடாகூடாமாய் எதையாவது செய்து நட்பை இழந்து விடக்கூடாதே என பயம் வேறு. நட்பு, காதல், அன்பு, ஆசை, இன்பமான அவஸ்தை என தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தான் அந்த விடலைப்பையன்.

ஆனாலும் முதன் முதலாக சண்முவைத் தான் பைக்கில் ஏற்ற வேண்டும் எனும் பிடிவாதத்துடன் வந்திருந்தான். காதல் வந்தால் பைக் வாங்கிக் கொடுத்த தாய் கூட பின்னால் போய் விடுகிறாரே! என்ன விந்தை!

“கோவிச்சுக்காதே சம்மு! அதான் ரொம்ப பிசின்னு சொல்றேன்ல!”

“ஒன்னும் வேணா போ”

“பழகனதும் உன்னைத்தான் முதன் முதலா ஏத்திக்கனும்னு ஓடி வந்தேன். இப்ப பார்த்து மூஞ்ச திருப்பற பாத்தியா! போடி”

“சரி, சரி! உடனே பீலீங்ஸ்ச கொட்டாதே! வரேன்”

அவன் பின்னால் ஏறி அமர்ந்தாள் சண்மு.

“இங்கயே சுத்தி சுத்தி ஓட்டுடா! ஊருக்குள்ள போகாதே! எங்கம்மா உன் முன்னுக்கு ஒன்னும் சொல்லலைனாலும், நீ போனதும் என்னைப் பிடிச்சு காய்ச்சு காய்ச்சுன்னு காய்ச்சுவாங்க. ஆம்பளைப் புள்ளைக்குத்தான் அறிவில்ல வயசுக்கு வந்த பொண்ணுக்கூட பழக கூடாதுன்னு! உனக்கு எங்கடி போச்சு புத்தின்னு திட்டு விழும்”

“அவங்க சொல்றதும் சரிதான் சம்மு! ஆம்பளைப் புள்ள எனக்கு நெஜமா அறிவே இல்லைடி!” பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்யும் முன் மெல்ல முணுமுணுத்தான்.

அவன் அறிவோ,

‘அடேய் நான் சொல்ல சொல்ல கேக்காம, இப்ப அறிவு இல்லைன்னு என்னையே குத்தம் சொல்லறியா!’ என ஏகத்துக்கும் கடுப்பாகியது.

“என்னடா மொனகற?” என கேட்டவள் அவன் தோளில் இரு கைகளையும் போட்டுக் கொண்டாள்.

“ரைட், ரைட்” என சந்தோஷ கூச்சலிட்டவள் பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்ய ஊக்கினாள். அவள் சிரிப்பு இவனையும் தொத்திக் கொண்டது. மெதுவாக ஆரம்பித்து, கொஞ்சமாக வேகம் பிடித்தான் கதிர். ஆலமரத்தடியை சுற்றியும், ஒதுக்குப்புறமாகவும் பயணித்தார்கள். இந்தக் குதூகலம் எல்லாம் சண்மு ஒரு கையை அவன் இடுப்பில் வைக்கும் வரை தான்.

மறு நிமிடம் இருவரும் கீழே விழுந்து கிடந்தார்கள். பைக் இன்னொரு பக்கம் கிடந்தது. சட்டென துள்ளி எழுந்துக் கொண்டவன், சண்முவையும் தூக்கி விட்டான். அவள் மேல் இருந்த மண்ணைத் தட்டி விட்டவன்,

“சாரிடி சம்மு! சாரி! ரொம்ப சாரி! பேலன்ஸ் இல்லாம போச்சு! தடுமாறிட்டேன். அடி எதாச்சும் பட்டுச்சாடி?” என பதறிவிட்டான்.

அவனை முறைத்தவள்,

“முதல்ல உன்னைத்தான் ஏத்தறேன்னு நீ சொன்னப்பவே நான் உஷாராயிருக்கனும்டா! என்னை சோதனை எலியாக்கிட்டல்ல! எத்தனை நாளு இப்படி என்னைக் கீழ தள்ளி கொலை பண்ண திட்டம் போட்டிருந்த?” என கேட்டப்படியே கையில் சிராய்த்திருந்த இடங்களை சோதனையிட்டாள். கல்லும் மண்ணும் குத்தி சிவந்திருந்தது கை இரண்டும்.

‘நீ கைய வச்சிட்டு சும்மா இருந்துருக்கனும்! எதுக்கு இடுப்ப பிடிச்ச? அடுப்பு மாதிரி உடம்பெல்லாம் தீ பத்திக்குச்சு! நான் என்ன செய்ய!’ மனதிலேயே புலம்பிக் கொண்டான்.

அவள் கையை இழுத்து செக் செய்தவன், தன்னுடைய கைக்குட்டையால் நடுக்கத்துடன் மென்மையாக கை முட்டி வரை துடைத்துவிட்டான். பின் கைக்குட்டையை அவளிடமே கொடுத்து,

“நீயே துடைச்சிக்கடி” என நகர்ந்து நின்றுக் கொண்டான்.

இவள் துடைத்து நிமிர்ந்த போதுதான் அவன் கை முட்டியில் இருந்து வழிந்த ரத்தத்தைப் பார்த்தாள்.

“அடேய் கதிரு! ரத்தம்டா கையில! பரதேசி, முதல்ல உன்ன கவனிக்க மாட்ட!” என பதறியவள் அவன் கையை பிடித்து ஆராய்ந்தாள்.

“பரவாயில்ல விடுடி! நான் வீட்டுக்குப் போய் பார்த்துக்கறேன்!” என கையை இழுத்துக் கொண்டான் கதிர்.

படீரென அவன் முதுகில் ஒன்று போட்டவள்,

“வாய மூடிட்டு சும்மா இரு” என மிரட்டினாள். பின் போட்டு குத்தி இருந்த துப்பாட்டாவை கழட்டப் போனவள் கையை அழுத்தமாகப் பற்றிக் கொண்டான் கதிர்.

“விடுடா! துப்பட்டா வச்சு கட்டுப் போடறேன்”

“தேவையில்ல சம்மு! துப்பட்டாவக் கழட்டுன, ஒரே அறை! மூஞ்சி வீங்கிக்கும்! என் கையில ரத்தம் வந்தா வந்துட்டுப் போகுது! அதுக்குன்னு நீ துப்பட்டா இல்லாம வீடு வரைக்கும் போவியா? ஒழுங்கா கழட்டன துப்பட்டாவ மறுபடி போடு” என தன் சண்முவிடம் இதுவரை பேசியிராத கடுமையான குரலில் சொன்னான் கதிர்.

திகைத்துப் போய் அவனைப் பார்த்தவள், துப்பட்டாவை மறுபடி ஒழுங்காய் போட்டுக் கொண்டாள். அவன் அழுத்தமாகப் பற்றிய கையைத் தேய்த்து விட்டுக் கொண்டவள்,

“வர வர முரட்டுப்பயலா ஆகிட்டு வரடா கதிரு! என்னை குரலை உயர்த்தி ஏசற, கையை நெறிக்கற! எனக்கு ஒன்னும் பிடிக்கல போடா”

அவளின் ஆதங்கத்தில் பட்டென கோபம் வடிந்தது இவனுக்கு.

“இல்லடி சம்மு! உன் நல்லதுக்குத்தானே சொல்லறேன்! வயசு பொண்ணு துப்பட்டா இல்லாம ஊருக்குள்ள போலாமா? உங்கம்மா பார்த்தா அடி பின்னிருவாங்கத்தானே! அதுக்குத்தான்டி சொன்னேன்!”

“சரி விடுடா” என சொன்னவள் அவன் எதிர்ப்பார்க்காத சமயத்தில் துப்பட்டா ஓரத்தால் அவன் கை ரத்தத்தைத் துடைத்து விட்டாள். அவன் அருகே நெருங்கி, கை தூக்கி கதிரின் தலையில் படிந்திருந்த மண்ணைத் தட்டி விட்டாள். சண்முவின் நெருக்கமும், அவளின் வாசனையும் இவனை மாய உலகத்துக்கு அழைத்துப் போனது. அந்தி வெயில் அவள் முகத்தில் மோத மஞ்சள் நிலவாய் ஜொலித்தவளைப் பார்த்து மனம்,

“ஒளியிலே தெரிவது தேவதையா…..

உயிரிலே கலந்தது நீ இல்லையா!!!” என மெல்லிசையாய் இசைத்தது.

அப்படியே அவளைக் கட்டிக் கொள்ள முயன்றவனை திடுமென அவள் கேட்ட கேள்வி நினைவுலகுக்குக் கொண்டு வந்தது. சட்டென விலகிக் கொண்டான் கதிர். தான் செய்ய துணிந்த முட்டாள்தனத்தை எண்ணி மறுகியவனிடம் மீண்டும் அதே கேள்வியைக் கேட்டாள் சண்மு.

“குளிச்சியா இல்லையாடா இன்னிக்கு? கிட்ட வந்தா கப்புன்னு அடிக்குது வேர்வை நாத்தம்! ஷப்பா!”

அவள் கேள்வியில் சிரிப்பு எட்டிப் பார்த்தது அவனுக்கு.

“சொறிஞ்சுட்டு திரிஞ்சவங்க, எங்கள கப்புன்னு சொல்றதெல்லாம் கால கொடுமைடா சாமி!” என இவன் பதிலடி கொடுக்க,

“சொறி வேற டிபார்ண்ட்மேன்ட் கப்பு வேற டிபார்ட்மேண்ட்” என இவள் கிளாஸ் எடுக்க, பழையபடி பேசி சிரித்தப்படியே பைக்கை உருட்டிக் கொண்டு நடந்தனர் இருவரும். 

இன்று

சென்னைக்கு ஓடி வந்திருந்தாள் சண்மு. வந்து இருபத்து நான்கு மணி நேரம் ஆகியிருந்தது. நல்ல தரமான ஹோட்டலைத் தான் தேர்ந்தெடுத்திருந்தாள் மூன்று நாள் தங்குவதற்காக. முன்பதிவு ஏதும் இல்லாமல் நேரிடையாக பணம் கட்டி ரூம் எடுத்திருந்தாள். கதிர் கண்டுப்பிடித்து விடாமல் இருக்கத்தான் இத்தனை பில்டப்.

மீனாட்சியிடம் புது விதமான விதை வாங்க சென்னை போக வேண்டும் என கதை விட்டவள் நர்சரியை வேலை செய்யும் பெண்கள் பொறுப்பில் விட்டிருந்தாள். கடம்பூவனம் இன்னும் செயல்பட ஆரம்பிக்காததால் சண்முவால் இப்படி இடையில் ஓடி வர முடிந்தது. அவளுக்கு யோசிக்க வேண்டி இருந்தது. கதிரின் முகம் பார்க்காமல், அவன் குரல் கேட்காமல் தனியாக யோசிக்க வேண்டி இருந்தது.

உணவை அறைக்கே வரவழைத்து உண்டவள், மியூசிக் செனலை திறந்து வைத்துக் கொண்டு இலக்கில்லாமல் வெறித்தப்படி அமர்ந்திருந்தாள். மீண்டும் இந்தியாவுக்குள் காலடி எடுத்து வைத்தது தப்போ என தோன்றியது அவளுக்கு.

‘வேற நான் எங்க போவேன்! என் தாய்நாட்ட விட்டா எனக்கு வேற போக்கிடம் ஏது? மானம் கெட்டு, மரியாதை விட்டு அங்கயே இருந்திருக்க முடியுமா? இந்த சம்மு செத்திருவாளே!’ மனம் ஊமையாய் அழுதது.

எழுந்து போய் தனது கைப்பையை எடுத்து வந்தாள். அதில் இருந்து போட்டோவை வெளியே எடுத்தவள்,

“ஏன்டா கதிரு! ஏன்டா என்னை இந்தப் பாடு படுத்தற! நான் உனக்கு வேணாண்டா ப்ளீஸ்” என பாரதியாக போட்டோவில் இருந்தவனைப் பார்த்து புலம்பினாள்.

மனம் கல்யாணம் நடக்காது என கதிர் சொன்னதையே மறுபடி மறுபடி அசைப்போட்டது.
“இந்தக் கல்யாணம் இனி நடக்காது!”
“என்ன உளருற கதிரு!”
“மனுஷன் சீரியசா பேசிட்டு இருக்கறது உனக்கு உளறலா இருக்கா சம்மு?”
“இதெல்லாம் சரியில்லடா! உன் தவா உன் மேல ரொம்ப ஆசை வச்சிருக்காடா! அவள ஏமாத்திராதடா கதிரு! பெண் பாவம் பொல்லாததுடா!”
“அவ என் மேல ஆசை வச்சிருக்கலாம், ஒத்துக்கறேன். ஆனா நான் ஒருத்தி மேல உசுரையே வச்சிருக்கேனே! அதுக்கு நீ என்ன சொல்லுற? ஆசை பெருசா உசுரு பெருசா சம்மு?” எனும் கேள்வியை  கேட்டவன் நன்றாக சாய்ந்து அமர்ந்துக் கொண்டான்.

இவள் பேவேன பார்க்க,

“அதென்ன எதுக்கெடுத்தாலும் பெண் பாவம் பொல்லாததுன்னு டயலாக்! அப்போ ஆண்கள் எங்களுக்கு எந்தப் பவரும் இல்லையா? நாங்க மட்டும் எந்த வகையில கொறஞ்சி போயிட்டோம்! எங்களோட பாவமும் தான் பொல்லாததுடி! அதுக்கு சாம்பிளா நீயே இருக்க!”

அவனுடைய பாவத்தைக் கொட்டிக் கொண்டதால் தான் வாழாமல் வந்து நிற்கிறாள் என மறைமுகமாக அவன் சொல்ல பொங்கி விட்டாள் சண்மு. அவன் அமர்ந்திருக்க இப்பொழுது இவள் எழுந்து குறுக்கும் நெடுக்கும் நடக்க ஆரம்பித்தாள்.

“இந்த மாதிரி குத்திப் பேசுனா அறைஞ்சி வச்சிருவேன் ஏசிபி சார்! என்ன உங்க பாவத்தை கொட்டிக்கிட்டோம் நாங்க? என்னைப் பேச வைக்காதீங்க சார், சீனாகி போயிருவீங்க!” என சத்தம் போட்டவள்,

“இப்போ ஒழுங்கு மரியாதையா சொல்லுடா, தவாவ கட்டிக்கிட்டு நாலு பிள்ளைங்களப் பெத்துக்கிட்டு சந்தோஷமா இருப்பேன்னு சொல்லுடா” என அவனை நெருங்கி அவன் சட்டைக் காலரைப் பற்றி உலுக்கியபடியே கேட்டாள் சண்மு.

அருகில் ஆவேசமாகக் கத்திக் கொண்டிருந்தவளைப் பிடித்து மடியில் அமர்த்தியவன், அவள் காதோரமாக,

“தவா கிட்ட சொல்லிட்டேன். நேத்து நைட்டே சொல்லிட்டேன்!” என கிசுகிசுத்தான்.

“எ..என்ன சொன்ன?” நடுங்கிய குரலை சமாளித்து மெல்லக் கேட்டாள் சண்மு.

“கல்யாணத்த நிறுத்திரலாம்னு சொல்லிட்டேன்டி! மனசுல ஒருத்திய வச்சிக்கிட்டு பொய்யா இன்னொருத்தி கூட வாழ முடியாதுன்னு சொல்லிட்டேன்டி”

“ஏன்டா ஏன் அப்படி சொன்ன? உனக்கு பைத்தியமாடா கதிரு! ஏன் அப்படி சொன்ன?” காட்டுக் கத்தலாய் ஆரம்பித்தவள் முடிக்கும் போது தேம்ப ஆரம்பித்தாள்.

“ஏன்னா உன்ன மனசுல நினைச்சிக்கிட்டு அவ கூட என்னால பிள்ளைப் பெத்துக்க முடியாது! புரியுதாடி?”

“நான் இங்க வந்தது ரொம்ப தப்பு! தப்பு! தப்பு! நான் போறேன்! திரும்ப போறேன்! ஆஸ்திரேலியாவுக்கே போறேன்! இல்ல, இல்ல, இந்த உலகத்த விட்டே போறேன். அப்பவாவது நீ அவள கட்டிட்டு நிம்மதியா இருப்ப! நான் வரவும் தானே இப்படிலாம் நடந்துக்கற! இல்லைன்னா இந்நேரம் அவள கட்டியிருப்பல்ல!” என மனதில் தோன்றியதையெல்லம் பிதற்றி அழ ஆரம்பித்தாள் சண்மு.

மடியில் இருந்தவளை மென்மையாக அணைத்துக் கொண்டான் கதிர்.

“இனி எங்கயும் போக வேணாண்டி சம்மு! என் கூடவே இருந்துரு! ஒரு தடவை உன்னை மிஸ் பண்ணிட்டேன்! இனி விடமாட்டேன்டி”

“நான் செகேண்ட் ஹேண்டா மட்டி!”

“என் சம்முவ பத்தி எனக்குத் தெரியும்! எல்லாத்துலயும் அவளோட பெஸ்ட்ட குடுப்பா! அன்பு, பாசம், பந்தம் இதெல்லாம் அவளுக்கு ரொம்ப முக்கியம். எப்போ அவனோட உறவு வேணான்னு வெட்டிட்டு வந்துட்டியோ, அப்பவே அவன் சரியில்லன்னு எனக்குப் புரிஞ்சிருச்சுடி! இப்போ கையில ஒரு புள்ளயோட வந்துருந்தா கூட நான் உன்னை விட்டிர மாட்டேன்டி சம்மு! பழச மறந்திரு! என் கூட வந்திருடி”

“வந்திரு வந்திருன்னா எப்படி வரது? கீப்பாவா?” வேண்டும் என்றே அவனைக் கோபப்படுத்தினாள் சண்மு.

மடியில் இருந்தவளை அப்படியே கீழே தள்ளிவிட்டான் கதிர்.

“வச்சிக்கிறது, கீப்பு, இன்னும் என்னென்ன வார்த்தைடி வரும் உன் அசிட் வாயில இருந்து? ஒவ்வொரு வார்த்தையும் பொசுக்குதுடி என் நெஞ்சை!”

கீழே விழுந்துக் கிடந்தவளை மீண்டும் அள்ளி மடியில் வைத்து இறுக்கிக் கட்டிக் கொண்டான் அந்தப் பைத்தியக்கார காதலன்.

“அப்போவே வேணாம், வந்துருன்னு எப்படி கெஞ்சனேன்! அசையலயேடி நீ! இப்போ வந்து செகண்ட் ஹேண்ட், கீப்பு, செருப்புன்னு மனுஷன கொல்லறடி சம்மு. ஒருத்தனுக்கு இருதயக் கோளாறுன்னு வை! மாற்று இருதயம் பொருத்தி அறுவை சிகிச்சை பண்ணறது இல்லயா? கிடைக்கற அந்த இருதயமும் செகண்ட் ஹேண்ட் தானே! அதனால அதை வேணான்னு சொல்லிருவானா? அவன் உசுரு பொழைக்க இருதயம் வேணாமா? அது மாதிரிதான் இதுவும். பொணமா சுத்திட்டு இருக்கற நான் உசுரோட வரணும்னா இந்த செகண்ட் ஹேண்ட் சம்மு எனக்கு வேணும்டி. என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கோ சம்மு!”

பட்பட்டென அவனைப் போட்டு அடித்தாள் சண்மு.

“என்னலாம் பேசறடா! லூசு, பைத்தியம்” மறுபடி மறுபடி சொல்லி சொல்லி அடித்தாள் சண்மு. கை வலிக்கும் வரை அடித்தாள். அவளின் ஒவ்வொரு அடியையும் அப்படியே தாங்கிக் கொண்டு அணைப்பை மட்டும் விலக்காது அமர்ந்திருந்தான் கதிர்.

கோபம் மெல்ல அடங்க, அவனை விட்டு எழுந்துக் கொண்டாள் சண்மு.

“நீ என்ன காரணம் சொன்னாலும் இது நடக்காது கதிரு! இந்தக் கல்யாணம் நடக்காது. நான் தவா கிட்ட பேசறேன்! நீ மன உளைச்சல்ல இருக்க, அதான் இப்படி நடந்துகிட்டன்னு எடுத்து சொல்லுறேன்! என்னைக் கட்டிக்கற பைத்தியக்கார எண்ணத்தை விட்டுட்டு ஜோலிய பாரு. நான் வராம இருந்திருந்தா, என் புருஷன் கூட சந்தோஷமா புள்ள குட்டின்னு வாழ்ந்திருந்தா என்ன செஞ்சிருப்பியோ அத செய் கதிரு!”

“நிச்சயத்துக்கு முன்னயே தவா கிட்ட என் நிலமையை சொல்லியிருக்கேன் சம்மு! நீ தான் நான் காதலிச்சவன்னு கோடிட்டு காட்டாம, எனக்கு ஒரு காதல் தோல்வி இருக்குன்னு சொல்லியிருக்கேன்! என்னால மனசு ஒன்றி வாழ முடியுமா தெரியலைன்னு வெளிப்படையா சொல்லியிருக்கேன்! அம்மாவின் கண்ணீருக்காக, அப்பாவோட கெஞ்சலுக்காக நான் கல்யாணத்துக்கு சரி சொன்னது ரொம்ப தப்புடி! உன்ன நிச்சயத்துல பார்த்ததுமே எனக்குப் புரிஞ்சு போச்சு, என்னால இன்னொரு கல்யாணம் செஞ்சுக்க முடியாதுன்னு!”

“நிச்சயத்துக்கு நான் புள்ள குட்டியோட வந்திருந்தா என்னடா செஞ்சிருப்ப?”

“அப்பவும் கல்யாணத்த நிறுத்திருப்பேன்! இப்படியே கட்டைப் பிரம்மச்சாரியாவே இருந்துருப்பேன். தவாக்கு ஓகே சொன்னேன் தான். ஆனாலும் நீ வரலைனா கூட கல்யாணம் வரைக்கும் போயிருப்பனா தெரியலடி! கால் சிகிச்சைய காரணம் காட்டி என்னால முடிஞ்ச அளவுக்கு கல்யாணத்த தள்ளிப் போட்டேன்! அவள ஏத்துக்க முடியுதான்னு எனக்கு நானே சோதனை வச்சிக்கிட்டேன். என்னால முடியலடி. மனசளவுல நெருங்க முடியலடி! அவள மட்டும் இல்ல வேற எந்தப் பொண்ணையும் கூட மனசால தொட முடியாதுடி என்னால. வெறும் உடம்பால தொட்டுக்க மட்டும் கல்யாணம் செஞ்சுக்கவா? அது துரோகம் இல்லையா? தவாவுக்கு நான் செய்யற துரோகம் இல்லையா? என்னைய துரோகியா மாத்தாதடி! ப்ளீஸ் சம்மு!”

“அப்போ நீ சொன்ன மாதிரி கட்ட பிரமச்சாரியாவே இருந்துட்டுப் போ! நீ எனக்கு வேணா! எவனும் என் வாழ்க்கைக்கு வேணா! இந்த சம்மு தனியாவே வாழ்ந்து காட்டுவா” என சபதம் போட்டவள் மறுநாளே சென்னைக்கு ஓடி வந்திருந்தாள்.

கதிர் கண்டிப்பாக தன்னை இப்படி தனியாக வாழ விடமாட்டான் என புரிந்தது சண்முவுக்கு. அவனை எப்படி தள்ளி வைப்பது, தவாவுடன் எப்படி கோர்த்து விடுவது என ஒரு நாள் முழுக்க யோசித்தாள். எந்த வழியும் புலப்படவில்லை. மண்டை சூடாகிப் போனதுதான் மிச்சம். தலையைப் பிடித்தப்படி அமர்ந்திருந்தவளை ரூமின் அழைப்பு மணி அழைத்தது.

“யார்டா இது! ரூம் சர்விஸ்கு கூட சொல்லலியே நான்” என முனகிக் கொண்டெ எழுந்து போய் பீப் ஹோலில் பார்த்தாள். மனம் தடதடக்க கதவைத் திறந்து விட்டாள் சண்மு.

கதவு மூடிய கணம் பளீரென ஓர் அறை விழுந்தது சண்முவுக்கு.

(உயிர் போகும்…)

UUP–EPI 11

அத்தியாயம் 11

லெப்டின்(leptin) எனப்படும் ஹார்மோன் நமது உடல் பருமன் பிரச்சனைக்கு நேரடியாக சம்பந்தப்பட்ட ஹார்மோனாகும். இந்த லெப்டின் தான் உடலுக்கு சக்தி தேவைப்படுகிறது, ஆகவே உணவு அவசியம் என சிக்னல் அனுப்பி நம்மை சாப்பிடத் தூண்டுகிறது. இந்த லெப்டின் சரியாக வேலை செய்யாத போது, நாம் அதிக உணவை உட்கொண்டு ஓபேசிட்டி எனப்படும் நிலைமையை அடைகிறோம்.

 

அன்று

“லாஜா!”

“ஹ்ம்ம்!”

“இன்னா கோவம்?”

“ஒன்னும் இல்லப்பா”

இருள் கவியும் நேரத்தில் வீட்டின் பின்னால் இருக்கும் துணி துவைக்கும் கல்லில் அமர்ந்திருந்தான் கதிர். கோபம், துக்கம், சந்தோஷம் எது வந்தாலும் அவன் அடைக்கலமாவது சண்முவிடம் அல்லது அந்தக் கல்லிடம் தான்.

“ஜொல்லுப்பா! இங்கன ஒக்காழ்ந்துருக்க! கண்டிப்பா கோவோம்தான். அம்மா ஏஜனாளா?”

“ஆமா!”

“உன்ன ஜும்மா ஏஜமாட்டாளே பாழு! நீ என்னா பண்ண லாஜா?”

“ஸ்கூல்ல எக்ஸ்கர்ஷன் ஏற்பாடு செஞ்சிருக்காங்க ஊட்டிக்கு”

“ஜெரி!”

“அம்மா கிட்ட பணம் கேட்டேன்!”

“ஜெரி!”

“குடுப்பேன் ஆனா குடுக்க மாட்டேன்ன்னு சொல்றாங்க”

தலையை சொறிந்தார் பரமு. அடித்த சரக்கு மகனின் பேச்சில் தெளிந்து விடும் போல இருந்தது.

“டெளிவா ஜொல்லுப்பா!”

“மீனாம்மா சம்முவ அனுப்ப முடியாதுன்னு சொல்லிட்டாங்க. சும்மா சுத்திப் பார்க்கலாம் செலவு செய்ய முடியாது, அடங்கி வீட்டுல இருன்னு சொல்லிட்டாங்களாம். இத கண்ணா என் கிட்ட சொன்னான். அவளுக்கு அங்க வர ரொம்ப ஆசைப்பா. ஆனா என் கிட்ட, நீ போய்ட்டு வாடா கதிரு. அங்கலாம் குளிரும். என்னால தாங்க முடியாதுன்னு பீலா விடுறா!”

மீனாட்சி மயங்கி விழுந்த நாளில் இருந்து சண்மு ரொம்பவே அடங்கிப் போயிருந்தாள். அந்த ஒரு நாள் அவள் குட்டி வாழ்க்கையைப் புரட்டிப் போட்டிருந்தது. குடும்பத்தின் ஆணி வேறான அம்மா இல்லாமல் போனால் தங்களின் நிலைமை என்னவென பயம் சூழ்ந்திருந்தது அவள் மனதில். மீனாட்சி எது சொன்னாலும் எதிர்த்துப் பேசுவதை விட்டாள். சோம்பேறிப்படாமல் கூடமாட எல்லா வேலைகளையும் இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டு செய்தாள். வீட்டில் வேலைகள் நெட்டி முறித்ததால் பள்ளி படிப்பில் கவனம் சிதறியது அவளுக்கு.

அதோடு பத்தாவதில் அடித்துப் பிடித்துப் பாஸ் ஆகி இருந்ததால் காமர்ஸ் க்ருப்பில் இடம் பிடித்திருந்தாள் சண்மு. கதிரோ சயின்ஸ் க்ருப்பில் இருந்தான். இருவரும் பள்ளி ஆரம்பிக்கும் முன் பார்த்துக் கொள்வார்கள். இடைவெளியில் கதிர் ஆண் நண்பர்களுடன் இருக்க, இவள் பெண்களுடன் இருப்பாள். பள்ளி முடிந்ததும் ஒன்றாக வீட்டுக்குப் போவதை மட்டும் இன்னும் கடைப்பிடித்து வந்தார்கள் இருவரும். அதன் பிறகு இவன் டியூசன், உடற்பயிற்சி என பிசியாகி விடுவான். இவளோ வீட்டு வேலை, தோட்ட வேலை என பிசியாகி விடுவாள். சின்ன வயதில் இவர்கள் சந்தித்து அடித்துப் பிடித்துக் கொள்ளும் ஆலமரம், இவர்கள் வரவின்றி வெறிச்சோடிப் போய் கிடந்தது.

“ஓ! மம்மவளுக்கும் அம்மாகிட்ட காஜு கேட்டியா?”

ஆமென தலையாட்டினான் பதினேழு வயது கதிர்.

“ஒனக்குனா அழ்ழி குழ்ப்பாடா! மத்தவங்கனா கை வழாது பாழுக்கு”

“சம்மு போகலனா நானும் போகலப்பா!”

“ஜெரி எம்புட்டு வேணும்?”

எவ்வளவு என சொன்னான் கதிர். தாடையை சொறிந்தப்படி யோசித்தார் பரமு.

“என் கித்தினிய வித்துருவா?”

“அப்பா!!!!!” என கத்தினான் கதிர்.

“ஜெரி வுடு! என் கிட்னி இன்னேழம் ஜட்னியா போய்ழுக்கும். ஒனக்கு ஒண்டி அம்மாட்ட காஜு வாங்கிக்க கதிழு. லாஜாத்திக்கு நான் தேத்திக் குழ்க்கறேன்”

விருந்தாளிகள் வீட்டுக்கு வந்தால் சமைப்பதற்கென பார்வதி வாங்கி அடுக்கி இருந்த பெரிய சில்வர் அண்டாக்களில் இரண்டு சில நாட்களில் காணாமல் போயிருந்தது.

“என் வீட்டு அண்டாவைக் காணோம்” என பார்வதி காட்டுக் கத்தலாய் கத்த,

“நான் இழ்கறப்போ என் வூட்டுல எவன்டா அண்டாவ திழ்டுனான்?” என பரமு வேட்டியை மடித்துக் கட்டிக் கொண்டு தள்ளாடி சீன் போட்டார்.

அவர் சும்மா போயிருந்தாலாவது பார்வதி பேசாமல் இருந்திருப்பார். ஓவர் சீன் போடவும், பரமுவைப் பிடிபிடியென பிடித்துக் கொண்டார் பார்வதி. தான் எடுக்கவே இல்லை என துண்டைப் போட்டுத் தாண்டியவர், ஆத்தா சிவப்பாயி மேலேயும் சத்தியம் செய்தார். பார்வதி குரலை உயர்த்த உருண்டு புரண்டு அழுதார் பரமு. அவரின் அட்டகாசம் தாங்க முடியாமல் தலையில் அடித்துக் கொண்டார் பார்வதி. அன்றிலிருந்து அண்டாவை அடுக்கி வைக்கும் அலமாரிக்குக் கூட பூட்டு போடும் கட்டாயத்திற்கு ஆளானார் அவர்.

வேண்டாம் பரவாயில்லை என சொன்ன தோழியை சரிக்கட்டி, பணம் இல்லை என ஆட்சேபித்த மீனாட்சியையும் கரையாய் கரைத்து சண்முவை பஸ்சில் ஏற்றி இருந்தான் கதிர். பெண்கள் வரிசையில் கண்ணில் சிரிப்புடனும் முகத்தில் பூரிப்புடனும் அமர்ந்திருந்த சண்முவைப் பார்க்க பார்க்க தெவிட்டவில்லை அவனுக்கு. நிமிர்ந்து இவனைப் பார்த்தவள், ‘தேங்க்ஸ்டா’ என வாயசைத்தாள். இவன் சிரிப்புடன் ‘எஞ்சாய்’ என வாயசைத்தான். கூச்சலும் கும்மாளமுமாக அவர்களின் ட்ரீப் ஆரம்பமானது.

ஊட்டி மலை ஏற ஏற குளிர ஆரம்பித்து. இளங்கன்று பயம் அறியாது என்பது போல இந்தக் கன்றுகளுக்கு குளிர் கூட தெரியவில்லை. வந்திருந்த ஆசிரியர்கள் போர்த்திக் கொண்டு வர இவர்கள் ஆட்டம் பாட்டம் மட்டும் ஓயவில்லை. அடுத்த வருடம் முக்கிய பரீட்சை வருகிறதே, இப்பொழுதாவது நன்றாக சுற்றிப் பார்த்து சந்தோஷமாக இருக்கட்டும் என ஆசிரியர்களும் விட்டு விட்டார்கள். ஏற்கனவே அறைகள் புக் செய்யப்பட்டிருக்க, பெண்கள் தனியாகவும் ஆண்கள் தனியாகவும் பிரித்து அனுப்பப்பட்டார்கள். எல்லோரும் ரிப்ரெஷாகி கிளம்பி வர, மதிய உணவு ஹோட்டலிலே வழங்கப்பட்டது.

அதற்குப் பிறகு ஆரம்பித்தது அவர்களின் பயணம். ஊட்டி டீ எஸ்டேட்டில் இருந்து அவர்களின் நிகழ்ச்சி நிரல் ஆரம்பித்தது. அவர்கள் ஊரில் இன்னும் அதிநவீன செல்போன் தனது கரங்களை நீட்டி இருக்கவில்லை. பலர் உபயோகிக்க ஆரம்பித்திருந்தாலும், பள்ளி பிள்ளைகள் கைகளில் தவழும் அளவுக்கு இன்னும் செல்போன் தன் சிறகை விரித்திருக்கவில்லை. அதனாலேயே எல்லா அழகிய வியூவையும் தங்கள் கண்களினாலே படம் பிடித்துக் கொண்டனர் மாணாக்கர்கள்.

கதிர் மட்டும் காமிரா கொண்டு வந்திருந்தான். எல்லா மாணவர்களும் என்னைப் பிடி என்னைப் பிடி என போஸ் கொடுத்து அவனை ஒரு வழி செய்து கொண்டிருந்தனர். ரோஸ் கார்டனில் மஞ்சள் நிற ஸ்வெட்டர் அணிந்து மங்களகரமாக இருந்த சண்முவை மஞ்சள் ரோஜா அருகே நிறுத்தி இவனாகவே ஒரு படம் எடுத்தான். குளிரில் கன்னங்கள் ரோஜா நிறம் கொண்டிருக்க, கண்கள் சிரிக்க, உதடு மினுமினுக்க அழகாக இருந்தாள் சண்மு.

“லவ்ஸ்சா மச்சி?”

சண்மு மீண்டும் தன் தோழிகளுடன் இணைந்திருக்க, தன் காதருகே கேட்ட குரலில் திரும்பிப் பார்த்தான் கதிர். பேசியவன் அவர்கள் பள்ளிக்கு மாற்றலாகி புதிதாக வந்திருந்தவன்.

“சேச்சே, இல்லடா! என் ப்ரேண்ட் அவ!”

“நெஜமா ப்ரேண்ட் மட்டும் தானா மச்சி? அவ உன்னைப் பார்க்கறதையும், சிரிக்கறதையும் பார்த்தா அதுக்கும் மேல மாதிரி இருக்குடா! அவ மட்டும் உன் லவ்வர இருந்தா இந்த உலகத்துலயே நீதான்டா குடுத்து வச்சவன் கதிர்!” பெருமூச்சுடன் அவன் சொல்ல, இந்நேரம் கதிருக்கு முனுக்கென வந்திருக்க வேண்டிய கோபம் மிஸ்சிங்.

அந்த நேரம் சத்தமாக சிரித்த சண்முவை மெல்லத் திரும்பிப் பார்த்தான் கதிர்.

‘இவள் எனக்கே எனக்கானவளா?’ மனம் கேள்விக் கேட்க,

‘அடச்சீ! இப்படிலாம் யோசிக்காதடா! தப்பு, தப்பு!’ என அறிவு அட்வைஸ் செய்தது.

தலையை பலமாக உலுக்கிக் கொண்டவன், சண்மு இருக்கும் இடத்தை விட்டு தூரமாகப் போய் நின்றுக் கொண்டான்.

காதல்!!!! எந்தப் புள்ளியில் அது தொடங்குகிறது? எந்தப் புள்ளியில் நிறைவடைகிறது? இது தெரிந்து விட்டால் மனிதன் காதல் யோகி ஆகிவிடுவான். யாரும் கற்றுக் கொடுக்காமல் தானாக வருவதே காதல். ஒருவன் வாழ்க்கையை அழகுற மாற்றும் அபூர்வ விந்தையே காதல். காதல் எனும் மகுடிக்கு மயங்காதவர் யாருமில்லை.

அதிலும் ரசாயன மாற்றங்கள் உடலைப் புரட்டிப் போடும் பதின்ம வயது இளையவர்களுக்கு எதிர்பாலரின் சிறு கண்ணசைவோ, சின்னச் சிரிப்போ போதும் காதல் தீ பற்றிக் கொள்ள. இதை காதல் என சொல்வதா அல்லது ஹார்மோன் செய்யும் மாயம் என சொல்வதா? தெளிந்த தடாகமாய் இருந்த கதிரின் மனம் சின்ன கல் விழுந்து மெல்ல களங்கிப் போனது.

அதன் பிறகு போட்டிங் போனார்கள். திரும்பி வரும் போது இவன் அருகே வந்து கையைப் பற்றிக் கொண்டாள் சண்மு.

“கதிரு! ரொம்ப குளிருதுல! செம்மையா இருக்குடா க்ளைமேட். நீ மட்டும் சண்டை போட்டு கூப்டு வரலனா, நான் இதை எல்லாம் மிஸ் பண்ணியிருப்பேன்டா”

எப்பொழுதும் கல்மிஷமில்லாமல் கைப்பற்றி பேசிக் கொள்பவர்கள் தான் இருவரும். இன்றைய தொடுதலில் அவள் சாதாரணமாக இருக்க, இவன் நெளியாய் நெளிந்தான்.

“டீச்சர் கூப்டுறாங்க பாரு சம்மு” என அவளைத் திசைத் திருப்பி கையை விடுவித்துக் கொண்டவனின் மனம் தடதடவென மத்தளம் கொட்டியது.

‘கதிர், அவ உன் சொந்தம்டா! உன் சம்மு’ மனம் கூக்குரலிட,

‘வேணான்டா கதிர். புது இடம், இந்தக் குளிர், கண்டவன் பேசன அர்த்தமில்லா பேச்சு, அழகா ஆகிட்டே வர சம்மு இதெல்லாம் தான்டா உன் மனச தடுமாற வைக்குது. அவ சம்முடா, உன்னோட ப்ரெண்ட் சம்மு’ என அறிவு அலறியது. தலையைப் பிடித்துக் கொண்டான் கதிர்.

ஹோட்டலுக்குப் போக பஸ் ஏறும் போது, அவன் அருகே வந்த சண்மு கையில் எதையோ திணித்தாள். இவன் என்னவென பார்க்க, அமிர்தாஞ்சன் பாட்டில் அது.

“என்னடா அப்பப்ப தலையைப் பிடிச்சுட்டு நிக்கிற! பூசிக்கோ! தலை வலிக்காது.” என சொல்லியபடியே பஸ் ஏறி அமர்ந்தாள் அவள். அவள் செயலில் அடிக்கடி எட்டிப் பார்த்த மிஸ்டர் அறிவு பாய் போட்டு படுத்துக் கொள்ள, மிஸ்டர் மனசு குஜாலாக கதிரை ஆக்ரமிக்க ஆரம்பித்தார்.

“ஒரு மூங்கில் காடெரிய

சிறு பொறி ஒன்று போதும்

அந்தப் பொறி இன்று தோன்றியதே!” மெல்ல அவன் உதடுகள் முணுமுணுத்தன.

அன்றிரவு கேம்ப் பயர் வைத்து எல்லோரும் வெளியே அமர்ந்து ஆடிப் பாடி சிரித்திருந்தனர். அவரவர் திறமையை வெளிப்படுத்த, சண்முவைப் பாட சொல்லி ஊக்கினார்கள் தோழிகள். அவள் எழுந்து நின்று தொண்டையைக் கணைக்க எல்லோரும் அவள் பாடுவதைக் கேட்க ரெடியாகினர்.

“ஆஆஆ” வென அவள் இழுக்க, கதிர் அவசரமாக பக்கத்தில் வைத்திருந்த தன் பேக்கில் இருந்து தனது புல்லாங்குழலை வெளியே எடுத்தான். அவள் ஆரம்பிக்கும் போதே என்ன பாடல் என அறிந்திருந்தவன், அதற்கேற்ற மாதிரி குழலை இசைக்க ஆரம்பித்தான்.

“உனக்கே வச்சிருக்கேன் மூச்சு

எதுக்கு இந்த கதி ஆச்சு

அட கண்ணு காது மூக்கு வச்சு

ஊருக்குள்ள பேச்சு

ராசாவே உன்னை நம்பி

இந்த ரோசாப்பூ இருக்குதுங்க!” ஒவ்வொரு வரி அவள் பாடி முடிக்கும் போதும் குழல் அருமையாக அவள் குரலோடு பின்னிப் பிணைந்து வந்தது.

இவர்கள் பள்ளி மாணவர்கள் தவிர, அந்த ஹோட்டலில் தங்கி இருந்தவர்கள் கூட மெய் மறந்து நின்றுவிட்டார்கள் இவர்கள் இருவர் கூட்டணியில். பாடல் முடிய கரகோஷம் வானைப் பிளந்தது. சண்மு கூச்சத்துடன் நெளிய, அவளையே வைத்தக் கண் வாங்காமல் பார்த்திருந்தான் கதிர். சட்டென தன்னை மீட்டுக் கொண்டவன், தோழியாய் பார்த்தவளை காதலியாய் பார்க்க சொல்லித் தூண்டும் மனதை அடக்க முடியாமல் துடித்துப் போனான். கண்களில் சிரிப்புடன் தன்னை நோக்கி கட்டை விரலை உயர்த்திக் காட்டும் சண்முவைப் பார்த்து குற்றக் குறுகுறுப்பில் குறுகிக் குற்றுயிராய் ஆனான் குமரன். இனி நித்தம் போராட்டம்தான்!!!

 

இன்று

அவன் அணைப்பு இறுக இறுக இவளுக்கு மூச்சு முட்டியது.

“இப்படியே இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கிப் பிடிடா கதிரு! போய்ருவியான்னு கேக்கறியே, ஒரேடியா மேல போய்ருவேன்!” என சத்தம் போட்டாள் சண்மு.

சட்டென அவன் பிடி இளகியது. அந்த சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தி அவனை தள்ளி விட்டவள், மேல் மூச்சு கீழ் மூச்சு வாங்கினாள்.

“பைத்தியமாடா உனக்கு? பொசுக்கு பொசுக்குன்னு கட்டிப்பிடிக்கிறியே, உன் போலிஸ் பிடியை என்னால தாங்க முடியுமான்னு கொஞ்சமாச்சும் யோசிச்சுப் பார்த்தியா? மட்டி! மாடு மாதிரி வளந்து நிக்கறியே, எதிர்ல நிக்கறது இன்னொரு மாடா இல்லை முயலான்னு கூடவா தெரியல! ராஸ்கல்!” என திட்டு திட்டென திட்டியவள், நடந்துப் போய் அங்கிருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்துக் கொண்டாள்.

அமைதியாகவே அவள் திட்டியதை வாங்கிக் கொண்டான் கதிர்.

“வாய மூடிட்டு மரம் மாதிரி நிக்கறியே, எதாச்சும் பேசு!” அதற்கும் கத்தினாள்.

அந்த அதிகாலை வேளையில் அவள் சத்தம் எதிரொலித்து கணீர் கணீரென கேட்டது.

“என்ன சொல்லனும்? எனக்கு எப்பவும் நான் சாப்பாடு போட்டு வளர்த்து விட்ட சிங்கப்பெண்ணா தான் நீ கண்ணுக்குத் தெரியற! சிங்கம் வெளிநாடு போய் முயலா மாறி வந்தது யாரோட குற்றம்?” என கேள்வி கேட்டவன் அவள் அருகில் வந்து உட்கார்ந்தான்.

சண்முவின் கையை மெல்லப் பற்றியவன்,

“தவா சொல்லுறா நீ இன்னும் கொஞ்ச நாளுல கிளம்பி போய்டுவேன்னு! சொல்லு போய்டுவியா?” என கேட்டான்.

“ஆமா போய்டுவேன்! அப்படி எதாச்சும் பண்ணிட்டே இரு,கண்டிப்பா போய்டுவேன்!” என சொல்லியவள் கையை உறுவ முயன்றாள். அவளால் முயல மட்டும்தான் முடிந்தது.

“சம்மு, எப்படியோ இந்தியா வந்துட்ட! இனி இங்கிருந்து கிளம்ப முடியாது. கிளம்பவும் நான் விடமாட்டேன்!”

“மிரட்டறீங்களா ஏசிபி சார்? அப்படி என்ன செஞ்சிருவீங்க?”

“கைவசம் நிலுவையில கேசா இல்ல! அதுல எதையாச்சும் உன் மேல தூக்கிப் போட்டு பாஸ்போர்ட் யூஸ் பண்ண முடியாத படி செஞ்சிருவேன் சம்மு! நான் இப்போ சாதாரண கதிரு இல்ல கதிர்வேலன் அசிஸ்டேண்ட் கமிஷனர் ஆப் போலிஸ்! மைண்ட் இட்!” என விறைப்பாக சொன்னான் கதிர்.

கலகலவென நகைத்தாள் சண்மு.

“கதிரு டேய்! வில்லன் கணக்கா பேசறடா நீ!”

“எங்கடி எங்கள ஹீரோவா இருக்க விடறீங்க? எதையாச்சும் செஞ்சு வில்லனால மாத்திடறீங்க!” என அதற்கும் எகிறினான் அவன்.

“கதிரு!”

“என்ன?”

“இப்படிலாம் நடந்துக்காதடா!”

“மொதல்ல சொல்லு, நீ இருப்பியா போய்ருவியா?”

“இப்படி கட்டிப் பிடிக்கிறதுலாம் சரியில்லடா!”

“இருப்பியா கிளம்பிடுவியா?”

“உனக்குன்னு ஒருத்தி வர போறாடா கதிரு!”

“இருப்பியா பாய் சொல்லிடுவியா?”

“அடேய் ஏசிபி! நீ மாத்தி மாத்தி ஒரே விஷயத்தை எத்தனை முறை கேட்டாலும் என் பதில் ஒன்னுதான்!”

“என்ன அது?”

“டிபேண்ட்ஸ்”

“தெளிவா சொல்லு சம்மு!”

“நீ ப்ரேன்ட்ஷிப் மட்டும் மெய்ண்டேய்ன் செஞ்சினா இருப்பேன்! அதையும் மீறி எதாச்சும் கோக்குமாக்கு பண்ணினா கெளம்பிருவேன். ஊர விட்டு இல்ல, இந்த உலகத்த விட்டு!”

“சம்மு!!!!”

“டேய் கைய விடுடா! உடச்சிருவ போலிருக்கு! மண்ணு கிளற, பூ பறிக்க, போக்கே செய்ய கை வேணும்டா! இனிமே தன் கையே தனக்குதவிடா எனக்கு!” என தன் கையை அவன் பிடியில் இருந்து உருவிக் கொண்டாள் சண்மு.

“இப்படிலாம் பேசாதடி! எங்கயோ ஒரு மூலையில சந்தோஷமா உசுரோட இருக்கன்னு தான் நான் இத்தனை நாள் மனச தேத்திட்டு நடமாடிட்டு இருக்கேன். ஒரேடியா போய்ருவேன்னு என் முன்னாடி சொல்லிப் பாரு, சுட்டுப் பொசுக்கறேன் பேசன வாய!”

“இப்ப நான் நம்பறேன்டா!”

“என்ன?” என புரியாமல் கேட்டான் கதிர்.

“என்னோட ஒன்ரைக்கண்ணன் போலீஸ் ஆகிட்டான்னு இப்போ நம்பறேன்டா!”

“இப்ப எதுக்கு இந்த பிட்டு?”

“இல்ல உன் பேச்சுல சுட்டுருவேன், பொசுக்கிருவேன், செஞ்சிருவேன் இப்படிலாம் வார்த்தைகள் விளையாடுதுடா! இப்ப நம்பறேன் நீ சிரிப்பு போலிஸ் இல்ல சீரியஸ் போலிசுதான்னு” என சொன்னவள் கலகலவென சிரித்தாள்.

அவள் சிரிப்பதையே பார்த்திருந்தவனின் கடினமான முகம் மெல்ல இளகியது. சிரிப்பையே மறந்திருந்த உதடுகள் மெல்ல புன்னகைத்தன. கை நீட்டி அவள் உதட்டை வருடியவன்,

“எத்தனை வருஷம் ஆச்சுடி இப்படி நீ சிரிக்கறதப் பார்த்து! உன்னை, என் சம்முவ ரொம்ப மிஸ் பண்ணறேன்டி” என குரல் கரகரக்க சொன்னான்.

‘நானும் இப்படி சிரிச்சு பல வருஷம் ஆச்சுடா கதிரு! உன் முன்னாடி மட்டும் தான் என்னால மனசு விட்டு சிரிக்க முடியுது, கோபப்பட முடியுது, அழ முடியுது. உன் முன்னாடி மட்டும் தான் இந்த சண்முகப்ரியா எந்த வெளிப்பூச்சும் இல்லாம சந்தோஷமான சம்முவா இருக்கா! ஆனா இது சரியில்லையே! நீ ஊரும் உலகமும் மெச்ச சீரும் சிறப்புமா வாழ வேண்டியவன்டா!’

அவன் கையை மெல்ல தன் உதட்டில் இருந்து விலக்கியவள்,

“கதிரு, உன் கிட்ட நான் ஒன்னு கேக்கவாடா?” என்றாள்.

“கேளு சம்மு”

“இப்போ நம்ம உறவுக்கு என்னடா பேரு? நட்புன்னு சொல்லாத! நட்புல இப்படி இறுக்கிக் கட்டிப் புடிக்க மாட்டாங்க! சொல்லுடா இந்த உறவுக்கு என்ன பேரு? அந்த பெருமாள் மாடு கேட்ட மாதிரி என்னை நீயும் வச்சிக்கனும்னு நினைக்கறியா?”

சடாரென அவன் எழுந்த வேகத்துக்கு அமர்ந்திருந்த நாற்காலி எங்கேயோ போய் விழுந்தது. ஆத்திரத்தில் கண்கள் சிவக்க, குறுக்கும் நெடுக்கும் நடைப்போட்டவன் முன்னே தட்டுப்பட்ட அனைத்தும் பறந்தன. அவன் கோபத்தை அமைதியாகவே பார்த்திருந்தாள் சண்மு.

நடந்துக் கொண்டே,

“நாங்க நெறைய கள்ளத்துப்பாக்கி, பாம், இப்டிலாம் சீஸ் பண்ணுவோம் தெரியுமா சம்மு” என கேட்டான்.

எதற்கு இப்பொழுது இதை சொல்கிறான் என குழப்பமாகப் பார்த்தாள் சண்மு.

“அதுல ஒன்னு ரெண்ட எதுக்கும் இருக்கட்டும்னு நான் எடுத்து வச்சிருக்கேன். இல்லீகலா தான்!”

“ஓஹோ!”

“அதுல எம்1911 பிரவுணிங் பிஸ்டல் அப்படின்னு ஒன்னு என் கிட்ட இருக்கு சம்மு! பளபளன்னு ரொம்ப அழகா இருக்கும். அத ரொம்ப நாளா யூஸ் பண்ணி பார்க்கனும்னு ஆசைடி எனக்கு!”

“ஓஹோ!”

“அந்தப் பிஸ்டல அப்படியே பீத்த பெருமாள் வாயில வச்சி அழுத்துனா தொண்டை பின்னாடி குண்டு பிச்சிக்கிட்டு வரும். அழுத்தலாமா?”

என்னவோ தமிழுக்கு எண் ஒன்றை அழுத்தவும் என கால் செண்டர் மிஷின் சொல்லுவது போல சர்வசாதாரணமாக சொன்னவனை பார்த்து சிரிப்புப் பொத்துக் கொண்டு வந்தாலும் முகத்தை சீரியசாக வைத்திருந்தாள் சண்மு.

“இப்ப எதுக்குடா இந்த கொலைவெறி?”

“எவ்ளோ திமிர் இருந்தா இப்படி கேட்பான் அவன்? என் சம்முவ பார்த்து எப்படி அவன் அந்த வார்த்தைக் கேட்கலாம்?”

“அவன் புத்திய பத்தி தான் நமக்கு சின்ன வயசுல இருந்து தெரியுமே! அவன விடு! உன் மேட்டருக்கு வா! நீ என்ன அர்த்தத்துல இப்படி நடந்துக்கற? சொல்லுடா கதிரு! உனக்காக தவா இருக்கா, இன்னும் சில மாசத்துல கல்யாணம் நடக்கப் போகுது உனக்கு! உன் மரமண்டைக்கு அது புரியுதா? எதுக்கு என்னை நெருங்கி வர? இது தப்புன்னு தெரியுதா இல்லையா?”

“நடக்காது!”

“என்ன நடக்காது?”

“இந்தக் கல்யாணம் இனி நடக்காது!” என ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் தெளிவாக நிறுத்தி நிதானமாக உச்சரித்தான் கதிர்வேலன்.

அதிர்ந்துப் போய் நின்றாள் சண்முகப்ரியா.

 

(உயிர் போகும்…)

UUP–EPI 10

அத்தியாயம் 10

கிஸ்பெப்டின் (kisspeptin) எனும் ஹார்மோன் உதவியால் தான் டேஸ்டெஸ்ட்ரோன் மற்றும் ஓஸ்ட்ரடியோல் ஹார்மோன்கள் மனித உடம்பில் சுரக்கிறது. இந்த இரு ஹார்மோன்களே பெண்கள் பூப்படையவும், ஆண்கள் உடல் வளர்ச்சியடையவும் உதவுகிறது. கிஸ்பெப்டின் அப்நார்மலாக இருக்கும் போது பெண்கள் மாதவிடாய் சுழற்ச்சி பாதிக்கப்படுகிறது. அதோடு கருத்தரிப்பதும் கஸ்டமாகிறது. ஆண்களின் தேக வளர்ச்சிப் பாதிக்கப்படுவதோடு பெண்கள் பூப்படைவதும் தாமதமாகிறது.

 

அன்று

 

“நான் பேஜ நின்பதெல்லாம்

நீ பேஜ வேணும் பாழு…..

நாழோடும் பொழுடோடும்

உளவாட வேணும் மை பாழு

உளவாட வேணும்…..”

சாப்பாட்டு மேசையில் அமர்ந்து இட்லியைப் பிசைந்து வாயில் தள்ளிக் கொண்டே கிடைத்த கேப்பில் பாடிக் கொண்டிருந்தார் பரமு. அதே மேசையில் இரவு உணவை சாப்பிட்டப்படி அமர்ந்திருந்தனர் பார்வதியும் கதிரும்.

மகன் இருக்கும் தைரியத்தில் மனைவியை வம்பிழுத்தப்படி இட்லியை ஒரு கட்டுக் கட்டினார் பரமு. கதிர் பக்கத்தில் இல்லாவிட்டால் இவர் பாடிய பாடலுக்கு இந்நேரம் தண்ணீர் டம்ளர் பறந்து வந்திருக்கும்.

“இந்தாளு பேசறத அப்படியே நானும் பேசுனா இந்த உல்கம் அழ்ஞ்சி போய்டும்! அடச்சை கர்மம்! இந்தாளு மாதிரியே நம்ம வாயும் கபடி ஆடுதே!” தனக்குள்ளேயே முனகினார் பார்வதி.

“பாழு இன்னும் லெண்டு இட்லி எட்த்து வையேன்!” கோணல் வாய் சிரிப்புடன் மனைவியை பாசமாக பரிமாறக் கேட்டார் பரமு.

“தலை வாழை இலைப் போட்டு பரிமாரறது ஒன்னுதான் இங்கக் குறைச்சலா இருக்கு!” மகனுக்காகப் பொறுமையாய் இருந்த பார்வதி பொங்கி விட்டார்.

பாவமாகப் பார்வதியைப் பார்த்தவர்,

“பாழு, லெண்டு முடியலன ஒன்னாச்சும் வையேன்! பழ்மு பாவம்ல!” கண்களில் வேறு நீர் கோர்த்துக் கொண்டது.

“யோவ்! இந்த ஊளை அழுவைய எல்லாம் வேற எங்கயாச்சும் போய் வச்சிக்கோ! என் கிட்ட இப்டி படம் காட்டுன, ரீலு அந்துப் போயிரும் பாத்துக்கோ” பத்ரகாளியாய் உறுமினார் பார்வதி.

அவர்கள் இருவரின் சண்டையில் தலையிடாத கதிர், தன் தகப்பனுக்கு தானே இரண்டு இட்லிகளை எடுத்து வைத்து கறிக் குழம்பை அள்ளி ஊற்றினான்.

“நீ சாப்டுப்பா!’

பாசத்தோடு மகனைப் பார்த்தவர்,

“லாஜா, டேங்க்சுப்பா” என சொல்லியபடியே சாப்பிட்டார்.

“ஊருக்கெல்லாம் விடியுது! எனக்கு எப்பத்தான் விடியுமோ தெரியல!” சத்தமாக ஆரம்பித்த பார்வதி, கதிரின் முறைப்பில் வார்த்தையை வாயிலேயேப் போட்டு மென்றார்.

“பாழ்டா லாஜா! உங்கொம்மா எப்புடி பேஜுறான்னு! ஜொல்லி வைடா, ஒன்க்கு ஒரு வாழுக்கை அமேஞ்சதும் நான் ஜொர்ருன்னு மேலோகம் போய்ழுவேன்னு! இது எங்காத்தா ஜெவப்பாயி மேல ஜத்தியம்டா! லோஜக்காரன்டா நானு” என கெத்தாக ஆரம்பித்தவர் கண்ணீரில் முடித்தார்.

“ஏன்மா ஏன்? அவர் தான் தண்ணியப் போட்டுட்டா ஒன்னு தூங்குவாரு இல்ல அழுது ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணுவாருன்னு தெரியும்ல! பின்ன ஏன்மா நீங்களும் சேர்ந்து வம்பிழுக்கிறீங்க? கேட்ட ரெண்டு இட்லிய போட்டு விட வேண்டியது தானே?”

கைக்கழுவி விட்டு வந்தவரைப் பிடித்துக் கொண்டான் கதிர்.

“கையக் கழுவியாச்சுடா கதிரு!” சூசகமாக தன் மனதை சொன்னவர் முன்னறைக்கு நடந்து விட்டார்.

பெருமூச்சுடன் தன் தகப்பனின் அருகில் அமர்ந்து அவர் சாப்பிடுவதையேப் பார்த்திருந்தான் கதிர். வாயில் பாதியும் வெளியில் மீதியும் சிந்தியபடி சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார் பரமு. தனக்கு ரோல் மாடலாக இருக்க வேண்டியவர் இப்படி இருப்பதைப் பார்த்து மனம் வலித்தது மகனுக்கு. சண்மு சொல்லும் ‘உனக்காச்சும் ஒரு அப்பா இருக்காரு. எனக்கு அது கூட இல்லை’ எனும் வாக்கியம் ஞாபகம் வர மெல்ல புன்னகைத்துக் கொண்டான்.

“ஆமாம், அப்பான்னு ஒருத்தர் எனக்கு இருக்காருடி! அது போதும்டி சம்மு!” மெல்ல முனகிக் கொண்டான். எவ்வளவு பெரிய விஷயத்தையும் தன் தோழி அசால்ட்டாய் அணுகுவதை எப்பொழுதும் போல இப்பொழுதும் நினைத்தவனுக்கு புன்னகை சிரிப்பாக மாறியது.

இருவரும் பத்தாவது எழுதி இருந்தார்கள். நட்பு இன்னும் இறுகி இருந்தது. தன் தோழி அழகி என உணர்ந்ததில் இருந்து நண்பன் என்பதையும் தாண்டி பாதுகாவலன் போஸ்ட்டுக்கு முன்னேறி இருந்தான் கதிர். பெருமாளுக்கு நடந்த தரமான சம்பவம் பள்ளி முழுக்க பரவியிருக்க, சண்முவைப் பார்க்கும் பையன்களின் பார்வை கதிர் அருகில் இருக்கும் போதெல்லாம் மரியாதைத்தன்மையை பூசிக் கொள்ளும். மற்ற சமயங்களில் அவர்களின் வயதிற்கேற்ப திருட்டு சைட்டு படு ஜரூராக நடக்கத்தான் செய்தது. இதையெல்லாம் கதிரின் காதுக்கு கொண்டு செல்லமாட்டாள் சண்மு. சாந்தமாக இருக்கும் கதிர்வேலன் இந்த ஒரு விஷயத்தில் மட்டும் சூரசம்ஹாரம் செய்யும் வேலனாக மாறிவிடுவது தான் அதற்கு காரணம்.

சண்மு தளதளவென இருக்க கதிர் இன்னும் ஒல்லியாகத்தான் இருந்தான். ஆனால் இவள் வளர்த்திக்கு வளர்ந்திருந்தான். போலிஸ் ஆக வேண்டும் எனும் கனவில் இருப்பவன், தினமும் உடற்பயிற்சி செய்வான். மகனின் ஆர்வம் அறிந்த பார்வதி, சென்னைக்கு செல்லும் போதெல்லாம் சொந்தங்களிடம் விசாரித்து உடற்பயிற்சி உபகரணங்களை வாங்கி வந்துப் போடுவார். இவனும் முட்டை, பால், காய்கறி, உடற்பயிற்சி என இப்பொழுதிலிருந்தே ஆரம்பித்திருந்தான்.

“ஒல்லிப்பிச்சான் அடிக்கிற அடி ஒவ்வொன்னும் இடிடா” என சொல்லிக் கொண்டு திரிந்தான் பலமாய் வாங்கி இருந்த பெருமாள்.

கதிர் சாப்பாட்டு மேசையில் பரமு செய்துக் கொண்டிருந்த அலப்பறைகளை அமைதியாக பார்த்தப்படி அமர்ந்திருக்க, வெளியே சண்முவின் பதட்டமான குரல் கேட்டது.

“கதிரு, டேய் கதிரு!”

தோழியின் குரலில் இவன் எழுந்து ஓட,

“மம்மவளே!” என தள்ளாடி எழுந்த பரமு, கையைக் கூடக் கழுவாமல் விரலை வாயில் விட்டு சுத்தப்படுத்திக் கொண்டே மகன் பின்னால் தள்ளாட்டமாக நடந்தார்.

வாசலில் கலங்கியக் கண்களுடன் நின்றிருந்தாள் சண்மு.

“என்னடி, என்ன ஆச்சு?”

இவர்கள் சத்தத்தில் டீவி பார்த்துக் கொண்டிருந்த பார்வதியும் வாசலுக்கு வந்திருந்தார்.

“கதிரு, கதிரு! அம்மாடா! மயக்கம் போட்டு விழுந்துட்டாங்கடா! நானும் தண்ணிலாம் தெளிச்சுப் பார்த்தேன். எழ மாட்டறாங்கடா” பயத்தில் வார்த்தைகள் தந்தியடித்தன.

பரமு, நடுங்கிய சண்முவின் கையைப் பிடித்துக் கொள்ள, வீட்டின் உள்ளே ஓடினான் கதிர். வீட்டில் இருந்த போனின் வழி, இவர்கள் அவசரத்துக்குக் கூப்பிடும் கார் வைத்திருக்கும் அண்ணனைத் தொடர்புக் கொண்டு சண்முவின் வீட்டுக்கு வர சொன்னவன் மீண்டும் வாசலுக்கு ஓடினான்.

பார்வதியின் அருகே வந்தவன் சண்முவுக்கு கேட்காத மெல்லிய குரலில்,

“அம்மா, பணம் வேணும்! மீனாம்மாவ ஹாஸ்பிட்டல் கூட்டிப் போகனும். அவங்க கிட்ட இருக்குமா இல்லையான்னு தேட நேரம் இல்லைம்மா” என கேட்டான்.

மகனை நிமிர்ந்து ஆழ்ந்துப் பார்த்தவர் ஒன்றும் சொல்லாமல் உள்ளே சென்று பணம் எடுத்து வந்துக் கொடுத்தார். அந்த நேரத்தில் மீனாட்சியை ஏற்றிக் கொண்டு அரசாங்க மருத்துவமனைக்கு விரைந்தனர். மப்பில் இருந்த பரமு, மருத்துவமனை ஓரத்தில் இருந்த பைப்பில் தண்ணியை அள்ளி தலையோடு ஊற்றிக் கொண்டார். உடல் குளிரில் நடுங்கினாலும் கொஞ்சம் தெளிந்திருந்தார்.

மீனாட்சியை சிகிச்சைக்குத் தள்ளி சென்றிருக்க, நடுங்கியப்படி நின்றிருந்த சண்மு கதிரின் கையை விடவேயில்லை. அவள் தம்பியோ அவள் முதுகில் ஒண்டிக் கொண்டு அழுதவாறே இருந்தான். சும்மாவே அவன் எல்லாவற்றுக்கும் பயப்படுவான். தாயின் நிலைமை அவனை இன்னும் பயமுறுத்தி இருந்தது.

பிள்ளைகள் மீனாட்சியைக் கொண்டு சென்ற அறை வாசலில் நின்றிருக்க பரமுவும், கார் எடுத்து வந்த அவர்களின் சொந்தக்கார பையனும் தான் என்ன ஏது என விசாரித்து வேண்டியதை செய்தனர்.

“கதிரு!”

“என்னடி சம்மு?”

“ரொம்ப பயமா இருக்குடா”

“அம்மாக்கு ஒன்னும் இருக்காதுடி! பயப்படாத”

“அம்மா இல்லைனா நாங்க ரெண்டு பேரும் அனாதைடா” குரல் கம்மி இருந்தது. ஆனால் அழுகையில்லை. கதிரின் கைப்பிடியில் கொஞ்சமாக தைரியம் அடைந்திருந்தாள் சண்மு.

“அனாதை பனாதைன்னுலாம் சொன்ன, கொன்னுருவேன்! நான் இருக்கேன்டி உனக்கு! நான் இருக்கற வரைக்கும் நீ அனாதை இல்ல. புரியுதா?”

புரிகிறது என்பது போல தலையசைத்தாள்.

“அம்மாக்கு சரியாகிருமாடா?” என மீண்டும் ஆரம்பித்தாள்.

இருவரும் அங்கிருந்த பெஞ்சில் அமர்ந்திருந்தார்கள். கண்ணன் சண்முவின் மடியில் விசும்பியபடியே படுத்திருந்தான்.

“சரியாகிரும்டி. அப்பாவும் அண்ணாவும் உள்ள போயிருக்காங்க. இப்ப வந்து நல்லா இருக்காங்கன்னு சொல்லுவாங்க பாரேன்!” என கையை அழுத்தி சமாதானப்படுத்தினான் கதிர்.

சற்று நேரத்தில் வெளியே வந்த பரமு,

“ஒன்னும் இல்லடா ராஜாத்தி! அம்மா கண்ணு முழிச்சுட்டாங்க! அவங்களுக்கு பீபீ இருக்காம். அத கவனிக்காமலே விட்டுட்டாங்கடா! அதான் திடீர்னு கூடி போயி, மயக்கம் அடிச்சிருச்சு. இனிமே மருந்து மாத்திரைலாம் எடுத்துக்கிட்டா சரியா இருப்பாங்கலாம். இன்னிக்கு நைட்டு இங்கன தங்கனுமாம்டா. நீ போயி உள்ள பாருடா” என சண்முவை உள்ளே அனுப்பியவர்,

“அடே கண்ணா! நீ எங்கூடவே இர்டா! அக்காவும், கதிரும் போய் பாக்கட்டும்” என அவனைத் தன்னோடு இருத்திக் கொண்டார். உள்ளே ட்ரீப்ஸ்சோடு சோர்ந்துப் போய் இருக்கும் மீனாட்சியைப் பார்த்து எங்கே மீண்டும் அழுது வைப்பானோ என தன்னுடனே வைத்துக் கொண்டார்.

உள்ளே வந்த மகளைப் பார்த்த மீனாட்சிக்கு கண் கலங்கியது. வயதுப் பிள்ளையை எப்படி மருத்துவமனையில் தன்னுடன் வைத்துக் கொள்வது! அல்லது வீட்டிலும் தானில்லாமல் எப்படி தனித்து விடுவது என பயம் பற்றிக்கொண்டது அவருக்கு.

“சண்மு! உங்களப் பத்தி நினைக்காம இப்படி வந்துப் படுத்துக்கிட்டேனேடி நானு! நீங்க ரெண்டு பேரும் எப்படிடி தனியா இருப்பீங்க?” கண்ணீர் வந்தது அவருக்கு.

சண்மு வாயைத் திறப்பதற்குள்,

“நான் இருக்கேன் மீனாம்மா! நீங்க வர வரைக்கும் சம்முவப் பத்திரமா பாத்துப்பேன்!” என சொல்லி இருந்தான் கதிர். அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்த மீனாட்சி,

“அப்பாவ கொஞ்சம் வர சொல்லுப்பா கதிரு” என சொன்னார்.

இவர்கள் இருவரும் வெளியேற உள்ளே வந்தார் பரமு.

“அண்ணா!”

“இப்ப என்னாத்தா? புள்ளயப் பார்த்துக்கனும்? அவ்வளவுதானே? என் மருமகளயும் அவ தம்பியயும் நான் பத்திரமாப் பார்த்துக்கறே. நீ உடம்ப தேத்திக்கிட்டு வா தாயி!” என தைரியம் சொன்னவர், பிள்ளைகளைக் கூட்டிக் கொண்டு கிளம்பினார்.

சண்முவும், கண்ணனும் வீட்டின் உள் படுக்க, திண்ணையில் படுத்துக் கொண்டனர் அப்பாவும் மகனும். நடுநிசி அமைதியில் மெல்லிய விசும்பல் சத்தம் கேட்க எழுந்து அமர்ந்தான் கதிர். கையில் இருந்த புல்லாங்குழலை எடுத்தவன், மெல்ல வாசிக்க ஆரம்பித்தான்.

“வளரும் பிறையே தேம்பாதே

இனியும் அழுது தேயாதே

அழுதா மனசு தாங்காதே

அழுதா மனசு தாங்காதே”

குழல் குழைந்து வந்தது. பெண் குயிலும் துயர் துறந்து துயில் கொண்டது.

 

இன்று

 

“என் வேல் உங்கள லவ் பண்ணறாரா?”

நடுங்கியக் கையை முயன்று கட்டுப்படுத்திய சண்மு, நிதானமாக காபியை அருந்தினாள். காலி கப்பை கட்டில் ஓரம் இருந்த மேசை மேல் வைத்தவள், மெல்ல கட்டிலில் அமர்ந்து கால் மேல் கால் போட்டுக் கொண்டாள். பின் நிமிர்ந்து, நின்றிருந்த மங்கையை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள்.

“நீங்க டீச்சர்னு கேள்விப்பட்டேனே உண்மையா மங்கை?”

“ஆமா, செகண்டரி ஸ்கூல் டீச்சர்”

“வயசுப் பிள்ளைங்களுக்குப் பாடம் சொல்லிக் குடுக்கற டீச்சர் இவ்வளவு கட்டுப்பட்டித்தனமா இருப்பீங்கன்னு நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்ப்பார்க்கல மிஸ் தவமங்கை” லேசாக குரலில் கடுமையைக் கொண்டு வந்திருந்தாள் சண்மு.

“என்ன சொல்லுறீங்க?”

“பின்ன என்னங்க? ஒரு ஆணும் பெண்ணும் நட்பா இருக்கக் கூடாதா? எதிர் பாலர் ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து பழகனா அது காதலா தான் இருக்கனுமா? திஸ் இஸ் ரிடிக்குலஸ், பார்பேரிஷம், இடியட்டிக்” என தனக்குத் தெரிந்த இன்னும் சில பல ஆங்கில வார்த்தைகளை விட்டடித்தாள் சண்மு.

தவமங்கை பேச வாய் திறக்க, அவளை முந்திக் கொண்டு,

“என் வேல்னு சொந்தம் கொண்டாடினா மட்டும் பத்தாதுங்க மங்கை! தவா தவான்னு உருகறானே அவன் மேல கொஞ்சம் நம்பிக்கையும் வைக்கனும்ங்க. நீங்க என் கிட்ட கேட்ட வார்த்தைய மட்டும் அவன் கிட்ட கேட்டிருந்தீங்க இந்நேரம் காச்மூச்சுன்னு கத்திருப்பான் அவன். நானா இருக்கவும் பொறுமையா பேசறேன்” என்றாள்.

“இருங்க சண்மு! காச்மூச்னு கத்தாதீங்க! நாம பொறுமையா பேசலாம்” என தனது டீச்சர் குரலைக் கொண்டு வந்தாள் மங்கை.

“சரி காபி குடிச்சிட்டு வந்து என் பக்கத்துல உட்காருங்க! நாம உங்க கல்யாணத்தப் பத்தி டீட்டேய்லா பேசுவோம்”

கல்யாணம் எனும் வார்த்தையில் முகம் மலர்ந்தாள் மங்கை. காபியை மடக்கென விழுங்கியவள், சண்முவின் பக்கத்தில் அமர்ந்து அவள் கையைப் பற்றிக் கொண்டாள்.

“என்னை மன்னிச்சிருங்க சண்மு! எனக்கு சில நாளா மனசே சரியில்ல! என்னமோ தப்பா நடக்கற மாதிரி, என் பொருள் என் கை விட்டுப் போகிற மாதிரி ஒரு பீல். அதான் பட்டுன்னு அப்படி கேட்டுட்டேன்”

“உங்களுக்கு ஏங்க அப்படி ஒரு சந்தேகம்?” என மங்கை வாயைக் கிளறினாள் சண்மு.

“ரெண்டு வருஷமா எங்களுக்கு கல்யாணம் பேசறாங்க! முதல்ல இவர் ஒத்துக்கவே இல்ல. அப்புறம் அத்தை எப்படி எப்படியோ பேசி கரையா கரைச்சு ஒத்துக்க வச்சாங்க! அப்புறம் கூட நான் தான் வெக்கத்த விட்டு முதல் அடி எடுத்துச் வச்சேன். நான் மேசேஜ் போட்டேன், அவர் ரிப்ளை செஞ்சாரு. அவரா கால் செய்ய மாட்டாரு. நான் செஞ்சா எவ்ளோ பிசினாலும் நாலு வார்த்தைப் பேசுவாரு. என்னை தவான்னு கூப்பிடுங்கன்னு நான் கேட்க, அதுக்குக் கூட பல மாசம் எடுத்துக்கிட்டாரு. ரொம்ப கேரிங்கா இருப்பாரு, ஆனாலும் என்னமோ ஒதுக்கம் தெரியும். அது வந்து..”

“ஹ்ம்ம். சொல்லுங்க மங்கை”

“இன்னும் ஒரு உம்மா கூட நாங்க குடுத்துக்கல!”

இவள் முகம் விளக்கெண்ணெய்யைக் குடித்தது போல ஆனது.

“யம்மா, புருஷன் பொண்டாட்டிக்குள்ள நடக்கற இந்த டீட்டெயில் எல்லாம் எனக்கு சொல்ல வேண்டாம்மா ப்ளிஸ். என்னா இருந்தாலும் அவன் எனக்கு நண்பன். அவன காதல் மன்னன் ரேஞ்சுக்குள்ளாம் என்னால கற்பனைப் பண்ணிப் பார்க்க முடியல”

“ஐயோ! இன்னும் குடுத்துக்கலன்னு தானே சொன்னேன்! நீங்க வேற ஏங்க! கூட்டத்துல கைப்பிடிச்சு நகர்த்தறது, தோளைத் தொட்டுக் கூப்பிடறது இப்படி தவிர வேற எதுவும் இல்லைங்க சண்மு. ஆனா உங்கள அன்னிக்கு தோள் பிடிச்சி நின்னாரு, சாப்பிடற இடத்துல நீங்க தண்ணிய தவற விட்டப்போ நாப்கின் எடுத்து உங்க கையைத் தொடைச்சி விட்டாரு, உங்களுக்கு எல்லாம் பார்த்து பார்த்து செய்யறாரு. அதான் எனக்கு அப்படி ஒரு சந்தேகம் வந்துருச்சு”

“இத போய் நீங்க அவன் கிட்டயே கேட்டுருக்கலாம். தெளிவ இல்லைன்னு சொல்லிருப்பான். சண்மு என் பெஸ்டிதான். நீ எப்படி இப்படி நினைக்கலாம்னு போலிஸ் காட்டு காட்டிருப்பான். ஜஸ்டு மிஸ்”

“என் வேல் கிட்டயே கேட்டுருப்பேன். ஆனா”

“என்ன ஆனா?”

“அவர் ஆம்னு சொல்லிட்டா அத தாங்கிக்கிற சக்தி எனக்கு இல்ல. இந்த முசுட்டு கதிர்வேலன நான் ரொம்பவே லவ் பண்ண ஆரம்பிச்சிட்டேன். எனக்கு அவர் வேணும்! தவாவோட வேலா வேணும்!” இவ்வளவு நேரம் சிரித்த முகமாக கேசுவலாக தன் உணர்வுகளைப் பகிர்ந்துக் கொண்டிருந்தவளின் குரல் லேசாக கடினப்பட்டிருந்தது.

அந்தக் குரலில் இருந்த மறைமுக மிரட்டல் என்பதா, கட்டளை என்பதா, அந்த ஏதோ ஒன்றை புரிந்துக் கொள்ள முடியாத அளவுக்கு முட்டாளா சண்மு!

“எண்ட நண்பன் உங்களுக்கு கணவன் ஆகிட்டு வரும். பட்சே உன் கணவன் எனக்கி காதலன் ஆகிட்டு வராது. மங்கைக்கு மனசிலாயி?” என கேட்டு புன்னகைத்தாள் சண்மு. சண்முவின் புன்னகை மங்கையையும் தொத்திக் கொண்டது.

அந்த நேரத்தில் போன் வர, எடுத்துப் பார்த்தாள் சண்மு. அழைப்பைப் பார்த்து முகம் மாற, மங்கைக்காக புன்னகையை ஒட்ட வைத்துக் கொண்டு காலை அட்டேண்ட் செய்தாள்.

“சொல்லுங்க”

‘சொல்லித் தொலைடா’

“நல்லா இருக்கேங்க”

‘கொலை காண்டுல இருக்கேண்டா’

“கொஞ்சம் டைம் குடுங்க”

‘கொல்ல டைம் குடுடா’

“கோபம் போனதும் சீக்கிரம் வரேன்”

‘நீ கொள்ளியில போனதும் வரேன்’

“ஹ்ம்ம், ஹ்ம்ம். சரி”

‘ஹ்ம்ம் ஹ்ம்ம்ம் எனக்கு ஏறுதுடா வெறி’

“டாட்டா, பாய் பாய்”

‘கட்டையில போவாய்!’

மங்கை முன் வாய் ஒன்று பேச மனம் வேறு பேசியது.

பேசி முடித்துப் போனை ஆப் செய்து வைத்தவள், கேள்வியாக நோக்கிய மங்கையைப் பார்த்து சிரித்தாள்.

“என்னோட எக்ஸ் ஹஸ்பேண்ட் பிரதாப். ரொம்பபபப நல்லவரு! அவசரப்பட்டு நான் தான் முட்டாள்த்தனமா வெளிய வந்துட்டேன் இந்த பந்தத்துல இருந்து. கொஞ்ச நாள் போகட்டும் மங்கை. மனசு சரியானதும் திரும்ப ஆஸ்திரேலியா போயிருவேன். சோ என்னையும் என் நண்பனையும் பத்தி தப்பு தப்பா யோசிக்காம அவன கல்யாணம் செஞ்சுட்டு சந்தோஷமா இரு. நட்பு என்னையே இப்படி தாங்கறான்னா, நீ மனைவி ஆகிட்ட எப்படி தாங்குவான்னு யோசிச்சுப் பாருடா! அவன் சந்தோஷம் இனி உன் கையிலதான். நல்லா பார்த்துக்கோடா அவன” மெல்ல குரல் கரகரக்க சட்டென தன்னை சமாளித்தாள் சண்மு.

சந்தோசத்துடன் மங்கை விடைப்பெற்றுப் போக, இவள் இரவெல்லாம் அழுது அரற்றினாள். விடிகாலையிலேயே எழுந்து கிளம்பி நர்சரிக்குப் போனாள் சண்மு. அந்த நேரத்தில் கதிரின் கார் அங்கே நின்றிருந்தது.

‘இவன் எதுக்கு காலங்காத்தால வந்து நிக்கிறான்?’ யோசனையுடன் இறங்கி காரைப் பூட்டினாள் இவள்.

அவள் வந்ததை கவனித்து இறங்கி வந்தான் கதிர்.

“உள்ள போலாம்” என அழைத்தான் அவளை.

இன்னும் கட்டி முடிக்காத கட்டிடத்தின் கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்தனர் இருவரும்.

“என்ன இந்த நேரத்துல ஏசிபி சார்?” என கேட்டு வாய் மூடவில்லை இவள். இழுத்து அணைத்திருந்தான் சண்முவை.

“மறுபடி என்னை விட்டுட்டுப் போய்ருவியா? போய்ருவியாடி? போய்ருவியா?” ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் அவன் அணைப்பு இறுகியது.

 

(உயிர் போகும்…)

UUP–EPI 9

அத்தியாயம் 9

 

மெலெடெனின்(melatonin) எனும் ஹார்மோன் தான் நமக்கு தூக்கம் வரவைக்கும் ஹார்மோனாகும். இந்த ஹார்மோன் உடலை ரிலெக்‌ஷாக வைத்து உடலில் உஷ்ணத்தையும் குறைத்து நல்ல தூக்கம் வர உதவுகிறது. தூக்கம் வராமல் தவிப்பவர்களுக்கு மெலெடெனின் சப்ளிமெண்டரி கொடுப்பார்கள் டாக்டர்கள்.

 

அன்று

“யக்கா! இந்த மீனாட்சி மவளப் பாத்தியா? என்னம்மா ஜொலி ஜொலிக்கிறா! நம்ம ஊருல எவளும் இவள மாதிரி இம்புட்டு அழகு இல்லைக்கா”

“அடி போடி கூறு கெட்டவளே! பதினாறு வயசுல பன்னி கூட பளீருன்னுதான்டி இருக்கும். நல்லா எருமை கணக்கா மதமதன்னு வளந்து கிடக்கா, அவளப் பார்த்து அழகு, மொளகுன்னுகிட்டு. வாய்ல நல்லா வந்துரும் எனக்கு!”

தறி வேலை செய்யும் பெண்கள், தங்களுடன் அமர்ந்துப் பேசிக் கொண்டிருந்த பார்வதியின் வாயைப் பிடுங்கி வம்பு வளர்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

“என்னவோ போக்கா! நீதான் அவள கரிச்சுக் கொட்டுற! உன் புருஷன் என் மருமவ, என் ராஜாத்தின்னு ஊரெல்லாம் சொல்லிட்டுத் திரியறாரு”

“அந்தக் குடிகாரன் பேச்செல்லாம் விடிஞ்சா போச்சுடி! என் மவன் ராஜாதி ராஜா! அவனுக்கு போயும் போயும் இந்தப் பிச்சைக்காரியையா கட்டி வைப்பேன்? பிச்சைக்காரியா இருந்தாலும் பரவாயில்லன்னு விட்டறலாம்! அதுவே ஒரு மானங் கெட்டக் குடும்பம். அப்பன்காரன் சின்ன பொண்ணுக் கூட ஓடிப் போயிட்டான். அவனுக்குப் பொறந்தவளை என் மருமகளாக்கிக்க நான் என்ன கேணைச்சியா? இந்த ஊருல எங்களுக்குன்னு மானம் இருக்கு மருவாதை இருக்கு! நான் உசுரோட இருக்கற வரைக்கும் இதெல்லாம் ஒரு நாளும் நடக்காதுடி!” வெகுண்டார் பார்வதி.

தங்களைப் போல அடிமட்டக் குடும்பத்தில் இருந்து வந்து, பெரிய வீட்டு மருமகள் ஆனதும் பார்வதி காட்டும் பந்தாவில் நொந்திருந்த வேலை செய்யும் பெண்களுக்கு இந்த விஷயத்தில் அவரின் கோபத்தைக் கிளறி குளிர் காய்வதில் அலாதி இன்பம். அதில் இன்னொரு பெண்,

“எனக்கென்னவோ அந்த சண்முதான் உன் வீட்டு மருமகளாகி உன் சிண்டு மயிர புடிச்சு ஆட்டுவான்னு தோணுதுக்கா! என் நாக்கு கரி நாக்குக்கா! நான் சொன்னா கண்டிப்பா பலிக்கும் பாரேன்!” என வம்பிழுக்க, பொங்கி எழுந்து விட்டார் பரமுவின் பாழு.

கொண்டையை அவிழ்த்து மீண்டும் முடிந்தவர்,

“தோ பாருடி! என் வீட்டு விஷயத்துல குறி சொல்லுற அந்த கரி நாக்க இழுத்து வைச்சி அறுத்துப்புடுவேன் அறுத்து! தாலாட்டி, பாராட்டி, சீராட்டி நான் ஒத்தப் புள்ளய வளத்து வைக்க, நோகாம அந்த சிறுக்கி(சாரி மக்களே! இந்த வார்த்தை இங்க வந்துதான் ஆகனும்! கோவிச்சுக்காதீங்க ப்ளிஸ்) வந்து லவட்டிக்கிட்டுப் போயிருவாளாம்ல! சொன்ன இந்தக் கரி நாக்குக்காரியையும் கிழிச்சி தோரணம் கட்டுவேன். அதையும் மீறி என் வீட்டுக்குள்ள காலடி எடுத்து வச்சா, அந்த சண்முவையும் ஆஞ்சிப்புடுவேன் ஆஞ்சி! பார்வதிடி!!!! அந்த சிவனையே ஆட்டிப் படைச்ச பார்வதி!” என ஆவேசமாகக் கத்த, அதற்கு மேல் வாயைத் திறக்க அங்கே வேலை செய்பவர்களுக்குப் பைத்தியமா என்ன!

பள்ளி இடைவெளியின் போது எல்லோரும் சாப்பிட சென்றிருக்க, ஜாடை காட்டி கதிரை கிளாசிலேயே இருக்க சொன்னாள் சண்மு. செகண்டரி ஸ்கூலில் இருவரும் தனித்து தான் அமர்கிறார்கள். பெண்கள் ஒரு வரிசையிலும் ஆண்கள் ஒரு வரிசையிலும் அமர்ந்தாலும், மற்ற நேரங்களில் கதிரும் சண்முவும் இன்னும் ஒன்றாகத்தான் திரிந்தார்கள்.

“என்னடி சம்மு? ஏன் வேய்ட் பண்ண சொன்ன? சாப்பிட போலாம்டி, பசிக்குது”

“இருடா கதிரு! உன் கிட்ட ஒரு மேட்டர் சொல்லனும்!”

“சரி சொல்லு! என்ன விஷயம்?”

“அது வந்து..” தயங்கினாள் சண்மு.

“என்னடி? என்னாச்சு? பொட்டிக் கடைக்குப் போய் கறுப்பு பையில அது வாங்கிட்டு வரனுமா?”

“ஒரு தடவை அவசரத் தேவைக்கு உன் கிட்ட ஹெல்ப் கேட்டுட்டேன்! அதுல இருந்து இதை ஒன்ன புடிச்சுட்டுத் தொங்கு! அதெல்லாம் என் கிட்டயே இருக்கு. இது வேற!”

“இல்ல தயங்கனியே! அதான் அந்த மேட்டரோன்னு நினைச்சுட்டேன்.”

“என் பேக்ல யாரோ கிரீட்டிங் கார்ட் வச்சிருக்காங்கடா கதிரு”

“கிரீட்டிங் கார்ட்டா? தீபாவளி வாழ்த்தா இருக்குமோ?”

“உன் தலை! தீபாவளி கார்ட்டு மேலத்தான் ஹார்ட் உட்டுருப்பாங்களா?”

“ஓ!!! அப்ப லவ் சொல்ற கார்டா? எவன்டி உனக்கு கார்ட் குடுத்தான் சொல்லு! இப்பவே போய் பொளந்துக் கட்டிருறேன்” எகிற ஆரம்பித்தான் கதிர். அவனை அடக்கி வைப்பதற்குள் போதும் போதுமென்றாகி விட்டது சண்முவுக்கு.

“இருடா டேய்! உன் கிட்ட காட்டி படிக்கலாம்னு இன்னும் பிரிச்சுக் கூட பார்க்கல” என்றவள் பேக்கில் இருந்து அந்த கார்டை கதிரிடம் நீட்டினாள்.

வாசமாக இருக்க, அதை கையில் வாங்கி முகர்ந்துப் பார்த்தான் கதிர்.

“ரோஸ் வாட்டர் வாசம்டி!”

“ரொம்ப முக்கியம் இப்போ! முதல்ல பிரிச்சுப் படிடா”

கார்டை கவரில் இருந்து எடுக்க, ரோஜா ஒன்று கீழே விழுந்தது.

“டி சம்மு! ரோஸ் வாட்டர் தெளிச்ச கார்டுல ரோஸ்சும் வைச்சிருக்கான்டி அந்தப் பரதேசி பய!” என்றவன் ரோஜா பூங்கொத்துப் படம் போட்டிருந்த அந்தக் கார்டைப் பிரித்துப் படித்தான்.

“நேற்று வரை நெஞ்சினில் யாருமில்லை

இன்று முதல் இதயம் துடிக்கவில்லை

உனைக் காணும் வரை காதல் தெரியவில்லை

கண்ட பின்பு கண்ணில் தூக்கமில்லை”

இரு முறை கவிதையைப் படித்துக் காட்ட சொன்னாள் சண்மு, பின்,

“கதிரு ஒவ்வொரு வரியாப் படி. இத எங்கயோ கேட்ட மாதிரியே இருக்குடா” என கேட்க அவனும் ஒவ்வொரு வரியாகப் படித்தான்.

“நேற்று வரை நெஞ்சினில் யாருமில்லை”

“பொய் சொல்லாதே!”

“இன்று முதல் இதயம் துடிக்கவில்லை”

“பொய் சொல்லாதே!”

“உனைக் காணும் வரை காதல் தெரியவில்லை”

“பொய் சொல்லாதே!”

“கண்ட பின்பு கண்ணில் தூக்கமில்லை”

“பொய் சொல்லாதே!”

“சம்மு இது ஜனவரி நிலவே நலம்தானா பாட்டுடி! நீ பொய் சொல்லாதேன்னு பாடவும் தான் தெரியுது!“ என கோபம் போய் சிரிப்பு வர வயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு சிரித்தான் கதிர்.

“பாட்டு வரியைத் திருடி எனக்கு லவ் லெட்டர் எழுதுன அந்தப் பக்கிப் பேரு என்னன்னு பாருடா! இன்னிக்கு ஒரு தரமான சம்பவம் இருக்கு!” கடுப்புடன் கேட்டாள் சண்மு.

“பேரு குடுக்கலடி! ஆனா விடுகதைப் போட்டுருக்கான்”

“என்னவாம்?”

“பூஜையிலும் இருப்பேன், பூச்சியாகவும் இருப்பேன்!”

“என்னாது பூச்சியா இருப்பானா?”

“பேசாம இருடி கொஞ்ச நேரம்! நான் யோசிக்கறேன்” என்ற கதிர் நெற்றியைத் தட்டி தட்டி யோசித்தான்.

“பூஜை, பூச்சி, பூச்சி, பூஜை, பூஜை, பூச்சி”

“கண்டுப் புடிச்சியாடா கதிரு?”

“இருடி! பூச்சி, பூஜை!!!! ஆங்ங்! கண்டுப்புடிச்சுட்டேன்”

“யாரு, யாரு! சொல்லுடா!”

“பெருமாளு! பெருமாளுக்குத்தான் பூஜை செய்வாங்க! பெருமாள் பூச்சின்னு ஒரு வெட்டுக்கிளியும் இருக்குடி சம்மு”

“அப்படியா சங்கதி! அதான் ஐயா இப்போலாம் என்னைப் பார்த்து இளிச்சு வைக்கிறாரோ! அடிக்கடி நாம எங்கப் போனாலும் கண்ணுல படறானேன்னு யோசிச்சேன்டா கதிரு!”

“உன்னப் பார்த்தாலே மூக்கப் பொத்திட்டு ஓடுவான் அந்தப் பெருமாளு! இப்ப என்னடி பொசுக்குன்னு லவ் லெட்டர் குடுத்துட்டான்! அவன கொல்லனும் மாதிரி எனக்கு வெறியே வருதுடி சம்மு! ஏன்னே தெரியல!”

“கொல்லலாம் வேணாம்டா! இன்னிக்கு அவன தனியா புடிக்கறோம், அடி வெளுக்கறோம்”

“டன்” என்றவன் நன்றாக சண்முவை உற்றுப் பார்த்தான்.

“என்னடா பார்க்கற?”

“இல்லடி சம்மு! திடீர்னு லவ் லெட்டர் குடுத்துருக்கானே, எதப் பார்த்து அவனுக்கு லவ் வந்துச்சுன்னு பார்க்கறேன்!” என சொன்னவன் தோழன்  எனும் பார்வையை விலக்கி ஆண் எனும் கண் கொண்டு முதன் முதலாக தன் சண்முவைப் பார்த்தான்.

“என்னடா கதிரு?”

“நெஜமாவே ரொம்ப அழகாத்தான் இருக்கடி சம்மு!!!”

அன்று மாலை கதிர்,

“என் சம்முவுக்கே நீ லவ் லெட்டர் குடுக்கிறீயா!! எவ்ளோ திமிர்டா பூச்சி பெருமாளு” என பெருமாளை புரட்டி எடுக்க, அருகில் நின்று கதிருக்கு சப்போர்ட் செய்தாள் சண்மு.

கதிர், பெருமாள் பிரச்சனை தாஸ்மாக் வரை போக,

“உம் மவேன் மொகரைகட்டைக்கு எம் மம்மவ கேக்குதா! இன்னா திமிழு இழுந்தா என் லாஜாத்திக்கு லோஜா வச்சி கார்டு போட்டுருப்பான் உன் நாதாலி மவேன்” என பரமு ஆவேசமாகி பெருமாள் அப்பாவின் சட்டையைக் கிழிக்க, அவர் இவர் வேட்டியைக் கிழிக்க என்ன ஒரே சண்டையாகிப் போனது.

அதில் ஹைலைட்டே, கிழிந்த வேட்டியைப் பார்த்து பரமு பாடிய

“ஜட்டை கிழிஞ்சிழுந்தா தெச்சி முழிச்சிடலாம்

வேட்டி கிழிஞ்கிருச்சே எங்கே முழையிடலாம்”

எனும் பாட்டுதான்.

 

இன்று

 

உடல் களைத்துப் போய் கிடந்தது சண்முவுக்கு. உணவை விட படுத்துக் கொள்ள ஒரு பாய் இருந்தால் போதும் என்பது போல ஓய்வுக்கு கெஞ்சியது உடம்பு. உடல் உழைப்போடு சேர்ந்து மனமும் ஓவர்டைம் வேலைப் பார்ப்பதுதான் இந்தக் களைப்புக்குக் காரணம்.

ஒரு முறை நர்சரியை சுற்றி எல்லாம் சரியாக இருக்கிறதா எனப் பார்த்தவள், வீட்டுக்குக் கிளம்பி விட்டாள். அவளுக்கென வாங்கி இருந்த சுவிப்ட் செகண்ட் ஹேண்ட் காரில் ஏறி அமர்ந்தவள், மிக லாவகமாக காரை செலுத்தினாள்.

சண்மு வீட்டினுள்ளே நுழையும் போதே பேச்சு சத்தம் கேட்டது. யாராக இருக்கும் என்ற யோசனையுடன் உள்ளே நுழைந்தாள் அவள். மீனாட்சியுடன் வரவேற்பறையில் அமர்ந்துப் பேசிக் கொண்டிருந்த தவமங்கையப் பார்த்ததும் அதிர்ந்தவள், சட்டென புன்னகையை முகத்தில் பூசிக் கொண்டாள். இவளைப் பார்த்ததும் மலர்ந்து புன்னகைத்தாள் மங்கை.

“உன்னைப் பார்க்கனும்னு வந்திருக்கா கதிரு பொண்டாட்டி! காபி கூட வேணாம், நீ வந்ததும் குடிச்சிக்கறேன்னு உட்கார்ந்துருக்காடி சண்மு. அப்படியே கதிருக்கேத்த மாதிரியே குணம்!” என சிரித்த முகத்துடன் அறிவித்தார் மீனாட்சி.

தவமங்கையை நோக்கி,

“இருங்க மங்கை, நான் ஓடிப் போய் குளிச்சிட்டு வந்துரறேன்! மண்ணுலயே வேர்க்க விறுவிறுக்க நிக்கறது ஒரே கசகசன்னு இருக்கு” என்ற சண்மு தனது ரூமுக்குள் புகுந்துக் கொண்டாள்.

தவமங்கை முன் சிரித்த முகமாய் காட்டிக் கொண்டவள், ரூமில் நுழைந்தவுடன் படபடவென துடித்த நெஞ்சைத் நீவி விட்டுக் கொண்டாள்.

‘இப்போ எதுக்கு இங்க வந்துருக்கா? அன்னிக்கு நான் சொன்னத நம்பலயா? கடவுளே! என்னால என் கதிரு வாழ்க்கைல எந்தப் பிரச்சனையும் வரக்கூடாதுப்பா! அவனாச்சும் சந்தோஷமா பொண்டாட்டி புள்ளைங்கன்னு இருக்கனும்ப்பா முருகா’ என மனதினுள்ளேயே ஒரு வேண்டுதலை வைத்தவள், துண்டுடன் குளியலறையில் நுழைந்தாள்.

ஷவரின் அடியில் நின்றவளுக்கு அன்று நடந்த காட்சி கண் முன் விரிந்தது. இன்னும் கூட கதிர் அணைத்த இடம் தகிப்பது போல இருக்க, ஹீட்டரை அடைத்து விட்டு, குளிர் நீரின் கீழ் நின்றாள் சண்மு.

“விட முடியலையேடி! நான் என்ன செய்ய?”

கொளுகொளுவென இருந்தவள் இப்பொழுது இளைத்துக் கொடியிடையாய் இருக்க, போலிஸ் வேலைக்கு ஏற்ப திடகாத்திரமாய் இருந்தவன் அணைப்பில் சிக்குண்டுத் தவித்துப் போனாள் சண்மு. பின்னால் இருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு கதிரின் பரந்த தோள் மட்டுமே தெரியும்.

“வேல்!”

சண்முவின் அருகாமையில் உருகி நின்றிருந்த கதிர் சட்டென விரைத்தான். அவனுள்ளே அடங்கி இருந்த சண்மு நடுக்கத்துடன் நிமிர்ந்து யார் என உதடசைத்துக் கேட்டாள்.

“தவா!” என இவனும் வாய் அசைத்து சொன்னான்.

“நான் எத சொன்னாலும் வாய திறக்கக் கூடாது நீ! புரியுதா கதிரு?” தன்னை சட்டென மீட்டுக் கொள்வதில் பீஎச்டி வைத்திருந்த சண்மு நிலைமையைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டாள்.

அவளை ஆழ்ந்துப் பார்த்தவன், ஆமெனவோ முடியாது எனவோ ஒன்றும் சொல்லாமல் அமைதியாக நின்றான்.

அவன் அணைப்பில் இருந்து விலகியவள் சிரிப்பை உதட்டில் ஒட்டி வைத்துக் கொண்டு தவமங்கையைப் பார்த்தாள்.

கதிரின் முன் புறமாய் வெகு நெருக்கத்தில் இருந்து வெளி வந்த சண்முவை அதிர்ச்சியாகப் பார்த்தாள் தவமங்கை.

“என்ன அப்படி பார்க்கறீங்க? தப்பா ஒன்னும் நினைச்சுக்காதீங்க! நான் செடிக்கு தண்ணி ஊத்திட்டு திரும்பறப்போ அப்படியே மயக்கம் அடிச்சிருச்சு! லோ பீ.பீ இருக்குங்க எனக்கு! அந்த சமயம் பார்த்து கடையைப் பத்தி பேச வந்த கதிர் சார் பாஞ்சு வந்து காப்பாத்திட்டாரு! பாருங்க நான் கையில வச்சிருந்த வட்டர் கேன் கூட கீழ விழுந்து தண்ணிலாம் கொட்டிக் கிடக்கு! இது தாங்க நடந்துச்சு. வேற ஒன்னும் இல்லங்க” என சொல்லியவள் வேண்டுமென்றே தள்ளாடினாள். சட்டென்று கதிர் அவள் தோளைப் பிடித்துத் தாங்கிக் கொள்ள, தானும் பதறி அருகில் வந்தாள் தவமங்கை.

மங்கை அறியாமல் கதிரின் கையைக் கிள்ளியவள், டேய் பக்கி விடுடா என்னை என்பது போல கண் ஜாடைக் காட்டினாள். அவள் சொல்ல வந்தது புரிந்தாலும் அவளைத் தாங்கிக் கொள்வது போல பிடியை விடாமல் நின்றான் கதிர். இந்த கண் ஜாடையெல்லாம் சண்முவின் இன்னொரு புறம் வந்த மங்கை கைப்போட்டு சண்முவின் தோளைப் பிடித்துக் கொள்ளும் கேப்பில் நடந்தது. சண்முவைப் பிடிக்கும் போது மங்கையின் கை தன் மீது உரச சட்டென சண்முவின் தோளில் இருந்து கையை விலக்கிக் கொண்டான் கதிர்.

சண்முவை மெல்ல நடத்தி அங்கிருந்த நாற்காலியில் அமர்த்தினாள் மங்கை.

“வேல், என்ன அப்படியே நிக்கறீங்க! அந்த வாட்டர் பாட்டிலை எடுங்க” என கதிரை ஏவினாள் மங்கை.

கதிர் பாட்டிலை எடுத்துக் கொடுக்க, அந்த நீரால் சண்முவின் முகத்தைக் கழுவி விட்டாள் மங்கை. அப்படியே கொஞ்சம் குடிக்கவும் அவளுக்குத் தண்ணீர் கொடுத்தாள். மெல்ல தண்ணீரை உறிந்துக் குடித்த சண்மு,கதிரை பார்த்தும் பார்க்காதது போல பார்க்க அவனோ வேறு புறம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

“இப்ப எப்படி இருக்குங்க?” என கேட்டாள் மங்கை.

“கொஞ்சம் ப்ரெஸ்சா இருக்குங்க. ரொம்ப நன்றி! பை தே வே என் பேரு..” என சொல்ல வந்தவளை இடைமறித்து பதில் அளித்தான் கதிர்.

“தவா, நான் சொல்லியிருக்கேனே சம்மு, மை பேஸ்டின்னு அது இவதான். முழு பேரு சண்முகப்ரியா! நிச்சயத்தப்போ அறிமுகப்படுத்த சான்ஸ் கிடைக்கல” என்றவன்,

“சண்மு, மீட் தவமங்கை” என இருவருக்கும் முறையாக அறிமுகப்படுத்தி வைத்தான்.

பெண்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துப் புன்னகைத்துக் கொண்டனர்.

“நீ எங்க இங்க தவா?” என கேட்டான் கதிர்.

“அத்த தான் போன் செஞ்சு கூப்டாங்க வேல். அவங்களோட நகைலாம் எனக்குத்தான் குடுக்கப் போறாங்களாமே, அப்படியே எடுத்துக்கறியா இல்ல மாத்தி என் டேஸ்ட்டுக்கு எதாவது செய்யலாமன்னு கேட்க கூப்டாங்களாம். அதப்பத்தி நீங்க என்ன நினைக்கறீங்க வேல்?”

“நகையைப்பத்தி எனக்கு என்ன தெரியும்!”

“சாருக்கு நகையைப் பத்தி ஒன்னும் தெரியாது! ஆன புகையைப் பத்தி ஓரளவு தெரியும்” என அவன் கட்டிப்பிடித்ததில் கோபத்தில் இருந்த சண்மு கதிரை மாட்டிவிட்டாள்.

“புகையா?”என மங்கை கேட்க,

“ஆமாம், புகைதான்! பதினாறு வயசுல உங்க வேல் நல்லா இழுத்து இழுத்துப் புகை விடுவாரு! அதை நான் போட்டுக் குடுக்க, உங்க அத்தை படையல் போட்டுட்டாங்க! அன்னிக்கி விட்டவரு தான். நான் பார்த்து ரொம்ப நாள் ஆச்சே, இப்ப அடிக்கிறாரா தம்மு?” என மங்கையைக் கேட்டாள்.

“அதெல்லாம் விட்டது விட்டதுதான். ஒரு விஷயத்தைத் தவிர மத்ததெல்லாம் சீச்சீன்னு ஒரு தடவை விட்டுட்டா மறுபடி தொடவே மாட்டேன்” என பதிலளித்த கதிர் சண்முவை ஆழ்ந்து நோக்கினான்.

“அது என்ன அந்த ஒரு விஷயம்?” என கேட்டாள் மங்கை.

என்ன சொல்லப் போகிறானோ என சண்மு பயத்துடன் பார்க்க,

“வீக்கேண்ட் தங்கிட்டுப் போறியா தவா? இல்ல இன்னிக்கே கிளம்பறியா?” என கேட்டு கதையை மாற்றி விட்டான் கதிர்.

“அத்தை தங்கிட்டுப் போக சொல்லறாங்க வேல்! அம்மாவும் வந்திருக்காங்க. வீட்டுல அத்தைக் கூட பேசிட்டு இருக்காங்க. சின்ராசு தான் நீங்க இங்க வந்துருக்கீங்கன்னு சொன்னான். அதான் அப்படியே உங்க கூட ஜாலியா வெளிய டின்னர் சாப்பிட்டுப் போகலாம்னு வந்தேன்”

“சரி போகலாம்!” என்றவன், சண்முவைத் திரும்பிப் பார்த்து,

“நீயும் எங்க கூட சாப்பிட வா” என அழைத்தான்.

“இல்ல! நீங்க ரெண்டு பேரும் ஜோடியா போய் சாப்பிடுங்க! நான் எதுக்கு நடுவுல நந்தியா” என சிரித்து வைத்தாள் சண்மு.

“அப்படிலாம் சொல்லாதீங்க! நீங்களும் வந்தா வேலோட சின்ன வயசு விஷயங்கள் எல்லாம் சொல்லுவீங்க! ஜாலியா போகும் டைம். இவர் இருக்காறே, பேசறதுக்கு கூலி கேப்பாரு! நிச்சயம் ஆகி இத்தனை நாளுல, நானேதான் மேசேஜ் போடறேன். நாலு வார்த்தை கேட்டா ஒத்தை வார்த்தையில பதில் வரும். ரொம்ப ஷை டைப்”

‘யாரு நீயாடா ஷை????’ என மனதிற்குள் நினைத்தவள் மங்கை கவனிக்காதவாறு கதிரை முறைத்து வைத்தாள்.

சண்மு கண்களை உருட்டி முறைக்க, முகத்தை எந்த உணர்ச்சியும் காட்டாமல் வைத்திருந்தவன் கண்கள் மட்டும் அவளைப் பார்த்து சிரித்தது.

அன்று மூவரும் ஒரே டேபிளில் அமர்ந்து இரவு உணவு உண்டார்கள். இரு பெண்களுக்கும் பறிமாறி விட்டே தனக்கு உணவு எடுத்துக் கொண்டான் கதிர். பேசிக் கொள்ளாமலே கதிருக்கு வேண்டியதை உணவு பாத்திரத்தை சண்முவும், சண்முவுக்கு வேண்டியதை கதிரும் நகர்த்தி வைத்துக் கொள்வதை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்த மங்கை, அதை வாய்விட்டுக் கேட்கவும் செய்தாள்.

“அது வந்து.. சின்ன பிள்ளைல இருந்தே சேர்ந்து சாப்பிட்ட பழக்கம்ங்க. அவ்வளவுதான்” என சொன்னாள் சண்மு. அதன் பிறகு தான் உண்டு தன் உணவு உண்டு என இருந்துக் கொண்டாள் அவள்.

பெண்கள் இருவர் மட்டும் பொதுவாக பேசி சிரித்துக் கொள்ள, அவர்கள் பேச்சில் கலந்துக் கொள்ளாமல் அமைதியாகவே இருந்தான் கதிர்.

சாப்பிட்டு முடித்து பில் பே செய்யும் போது, சண்மு தன் பர்சை திறக்கவும் மங்கை அங்கிருப்பதைக் கூட மறந்து ருத்ர மூர்த்தியானான் கதிர்.

“அப்போ இருந்தே உனக்கு நான் தான் சாப்பாடு குடுத்துருக்கேன்! இப்பவும் சாப்பாடு குடுக்கற அளவுக்கு நல்லாத்தான் சம்பாரிக்கறேன்! உன்னோட ஆஸ்திரேலியா காசு இங்க யாருக்கும் தேவையில்ல. மேடம் பர்சை உள்ள வைக்கலாம்” என்றவன் பில்லைத் தானே போய் கட்டிவிட்டு வந்தான்.

கதிரின் கோபத்தில் மிரண்டு போய் நின்ற மங்கையை சண்முதான் தேற்றினாள்.

“பயப்படாதீங்க மங்கை! கதிர் சாருக்கு சட்டுன்னு கோபம் வராது! வந்துட்டா இப்படித்தான் மூக்கு விடைச்சுக்கும்! கோபம் வந்த மாதிரியே பட்டுன்னு ஓடியும் போயிரும்! அவனாவே வந்து சமாதானம் பண்ணுவான். இதெல்லாம் உங்க வருங்கால வாழ்க்கையில நீங்கப் பார்க்கத்தானே போறீங்க! என் நண்பன் ரொம்ப நல்லவன்” என நண்பனில் அழுத்தம் கொடுத்தாள் சண்மு.

இரவாகி விட சண்மு தனியாக போக வேண்டாம் என ,தன் காரை அங்கேயே விட்டு விட்டு, சண்முவின் காரிலேயே மங்கையையும் அழைத்துக் கொண்டு வீடு நோக்கிப் பயணப்பட்டான் கதிர்.

“பாத்தியா கோபம் போயிருச்சு! அவன் கிட்ட பயப்படாதே மங்கை! வெளியதான் முரடு, ஆனா ரொம்ப மென்மையானவன் என் நண்பன்” என மெல்லிய குரலில் மீண்டும் நண்பனை அழுத்தி சொன்னாள் சண்மு.

பெண்கள் இருவரும் முன்னே அமர்ந்து வர, பின் சீட்டில் அமர்ந்து சண்மு கார் ஓட்டும் அழகையேப் பார்த்தப்படி வந்தான் கதிர்.

அந்த கட்டிப்பிடி சம்பவந்த்திற்குப் பிறகு கதிர் சண்முவின் கண்ணிலேயே படவில்லை. இன்று மங்கை வந்து நிற்கிறாள். அவசரமாக துவட்டி, நைட்டி ஒன்றை அணிந்துக் கொண்டு வந்தாள் சண்மு.

காபி ரெடி செய்து வைத்திருந்தார் மீனாட்சி. கப்பை மங்கைக்கு கொடுத்தவள்,

“குடிங்க மங்கை” என்றாள்.

“உங்க கப்பையும் எடுத்துக்குங்க! உங்க ரூம் பார்க்கலாமா?” என கேட்டாள் மங்கை.

“வாங்க, வாங்க! அலங்கோலமா கிடக்கும்! அத மைண்ட் பண்ணிக்கலனா தாராளமா வாங்க” என தன் அறைக்கு அழைத்துப் போனாள். உள்ளே நுழைந்த மங்கை காபி கப்பை ஒரு கையில் பிடித்துக் கொண்டு, மறு கையால் கதவை சாத்தினாள்.

ஆச்சரியமாக சண்மு பார்க்க,

“உங்க கிட்ட ஒன்னு கேக்கனும்” என நேர்ப்பார்வைப் பார்த்தாள் மங்கை.

“கேளுங்க மங்கை”

“என் வேல் உங்கள லவ் பண்ணறாரா?”

அந்தக் கேள்வியில் சண்முவின் கை நடுங்க, கையில் இருந்த காபி கப்பும் மெல்ல ஆடியது.

 

(உயிர் போகும்….)

UUP–EPI 8

அத்தியாயம் 8

 

இன்சுலின்(Insulin) எனும் ஹார்மோன் நமது கணையத்தில்(பன்கிரியஸ்) இருந்து வெளிவருகிறது. இன்சுலின் நமது தசைகள், கல்லீரல் போன்றவைகளில் இருக்கும் செல்கள் ரத்தத்தில் இருக்கும் குளுகோஸ்சை எடுத்துக் கொள்ள உதவுகிறது. இந்த குளுகோஸ்தான் நம் உடலின் சக்தியாக மாறுகிறது. இன்சுலின் சுரப்பது குறையும் போது தான் நீரிழிவு நோய் வருகிறது.

 

அன்று

“ஏ விடுடி சம்மு! அவன விடு”

பெருமாளின் தலை முடியைக் கொத்தாகப் பிடித்து ஆட்டிக் கொண்டிருந்த சண்முவை பிடித்து இழுத்தான் கதிர்.

பதினான்கு வயதில் பெருமாள் மற்றும் கதிரை விட நெடுநெடுவென வளர்ந்திருந்தாள் சண்மு.

“இன்னிக்கு இவன் மண்டையப் பொளந்து உள்ள மூளைன்னு ஒரு வஸ்து இருக்கான்னு பார்க்காம விடமாட்டேன்டா கதிரு!”

இன்னும் ஆங்காரமாய் பெருமாளின் தலை முடியைப் பிடித்து இழுத்தாள் சண்மு. வலியில் கத்திய பெருமாள்,

“விடுடி என் முடிய! வலிக்குது விடுடி எருமை” என சொல்லியபடியே பலம் கொண்ட மட்டும் தம் கட்டி சண்முவைக் கீழே தள்ளிவிட்டான்.

தன் தோழி மண் தரையில் விழுந்ததைப் பார்த்ததும் கதிருக்கு கோபம் பொத்துக் கொண்டு வந்தது.

“ஏன்டா அவள கீழ புடுச்சு தள்ளுன? ஒரு பொம்பள புள்ள கிட்ட எப்படி நடந்துக்கறதுன்னு தெரியாது உனக்கு? சாவுடா!” என எகிறியவன் பெருமாளைக் கீழே தள்ளி அவன் மேல் ஏறி முகத்திலேயே அறைய ஆரம்பித்தான்.

அடிப்பவனைத் தடுத்துக் கொண்டே,

“அவ பொம்பள புள்ளையாடா? பாவாடை போட்ட பேய்டா அவ! அவ எதுக்குடா தேமேன்னு போனவன் முடியப் புடிச்சு இழுத்து அடிக்கிறா?” என கத்தினான்.

“சம்மு காரணம் இல்லாம கை நீட்டிருக்க மாட்டா! அதெல்லாம் அவ விட்டு ரெண்டு வருஷம் ஆச்சு! அவ கை நீட்டினா என் கிட்ட வந்து சொல்லு! நான் என்னன்னு கேக்கறேன்! அத விட்டுட்டு ஏன்டா கீழ தள்ளி விட்ட! இனிமே அவ மேல கை வைப்ப, கை வைப்ப?” என கேட்டு கேட்டு அறைந்தான் கதிர்.

“உன் சம்மு, கும்மு என்னை அடிச்சா நானும் திருப்பி அடிப்பேன்டா! நான் பெருமாள்டா! பெரியவங்க சொன்னா பெருமாள் சொன்ன மாதிரிடா என் டுபுக்கு! நான் சொன்னா பெரியவங்களே கேப்பாங்க! உன் சம்மு என்னடா சுண்டைக்காய்” என சொல்லியவன் கதிரை புரட்டிப் போட்டு இவன் அடிக்க ஆரம்பித்திருந்தான்.

எழுந்து நின்று, கதிர் அடிப்பதை வேடிக்கைப் பார்த்த சண்மு, இப்பொழுது தன் நண்பன் அடி வாங்கவும் இவளும் களத்தில் இறங்கினாள். சண்முவும் கதிரும் பெருமாளைப் புரட்டி எடுக்க நெற்றியில் காயம் பட்டு அவனுக்கு ரத்தம் வழிந்தது.

“கதிரு விடுடா! ரத்தம் வருது”

முதலில் சண்மு தான் சண்டையை நிறுத்தினாள். தோழி தடுத்து நிறுத்தவும் தான் ரத்தத்தைக் கவனித்தான் கதிர்.

கோபத்துடன் எழுந்து நின்ற பெருமாள்,

“ரத்தக் காயம் பண்ணிட்டீங்கல்ல! இந்த பெருமாள சாய்ச்சுப்புட்டிங்கல்ல! உங்க ரெண்டு பேரையும் கதற கதற அழ வைக்கல, என் பேரு பட்டாப்பட்டி பெருமாளு இல்லடா!” என சபதம் எடுத்தவன் தன் தகப்பனைத் தேடிப் போனான்.

டாஸ்மாக்கில் ஃபுல் ஒன்று ஏத்திவிட்டு ஊறுகாயை நக்கியப்படி பரமுவிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தார் பெருமாளின் தகப்பன். பேச்சின் ஊடே அங்கே பாட்டுக் கச்சேரி வேறு அரங்கேறிக் கொண்டிருந்தது. பெருமாளின் அப்பா மேசையை மத்தளமாக்கித் தட்ட, பரமு தன் இனிமையான குரலால் பாடி வந்திருந்த குடிமக்களை மகிழ்வித்துக் கொண்டிருந்தார்.

“ஞான் விட்டேலிஞ்சேன் ஜல்லிய

ஏழ்த்திக்கிட்டேன் மில்லிய

குதிலை மேல ஏழி போயி

வாங்க போலேன் தில்லிய

நம்ம ஜிங்காரி ஜரக்கு…”

சுதி ஏற ஏற பரமுவுக்கு சுருதியும் ஏறியது. அமர்ந்திருந்தவர்கள் மேசையைத் தட்டி உற்சாகப்படுத்த, இன்னும் சிலர் எழுந்து ஆட என அந்த இடமே கோலாகலமாக இருந்தது. எல்லாமே பெருமாள் கதறிக் கொண்டு வரும் வரைதான்.

“யப்பா! அந்த சண்மு என் மேல கைய வச்சிட்டாப்பா! அவ கூட சேந்து அந்த கதிரும் என்னை அடிச்சிட்டான்பா”

“ஓடிப் போனவன் பெத்து வுட்ட கிரகம் புடிச்சவ, எவ்வளவு கொழுப்பு இருந்தா என் மவன் மேல கைய வச்சிருப்பா. இன்னிக்கு வீடு பூந்து அவள தூக்கிப் போட்டு மிதிக்கறேன் பாரு” என பெருமாள் அப்பா முழங்க, அடுத்த நொடி அவர் வாயில் இருந்து குபு குபுவென ரத்தம் கொட்டியது.

கையைத் தேய்த்து விட்டுக் கொண்டே பரமு,

“என் மம்மவள மீச்சிருவியா நீயீ! கொன்ட்ருவேன் பாழ்த்துக்கோ. லாஜாத்திடா அவ, என் லாஜாத்தி!” என ஆவேசமாக நின்றிருந்தார்.

அதற்கு பிறகு என்ன, அங்கே நட்பு புட்டுக் கொண்டது. மேசை நாற்காலி பறக்க கையும் காலும் சண்டையிட்டுக் கொண்டது. சற்று முன் சிரிப்பில் குலுங்கிய இடம் ரணகளமாகி நலுங்கிப் போனது,

“எத்தனை தடைவைடி சொல்லறது கை நீட்டாதன்னு! என் கிட்ட சொன்னா நான் பாத்துக்க மாட்டேனா? என்ன பிரச்சனை இப்போ அந்தப் பெருமாள் கூட? அதுவும் முடியப் புடிச்சு அடிக்கற அளவு?” பெருமாள் போனதும் தன் தோழியைக் கடிந்துக் கொண்டான் கதிர்.

“நான் முன்னைக்கு எவ்வளவோ அடக்கமா இருக்கேன்னு உனக்குத் தெரியும் தானே கதிரு? ஆனா அதுக்கும் ஒரு எல்லை இருக்குடா! நீ தானே நம்ம பக்கம் நியாயம் இருந்தா அச்சமென்பது இல்லையேன்னு சொல்லிருக்க!”

“அடியே, அத நான் சொல்லலடி! பாரதியார் சொல்லியிருக்கார்.”

“பாரதி சொன்னத நான் பார்க்கல! என் நண்பன் கதிரு சொன்னத தான் பார்த்தேன், கேட்டேன்! அதனால என்னைப் பொருத்த வரைக்கும் அத சொன்னது நீதான்”

“சரி அத விடு! பெருமாள் மேட்டருக்கு வா சம்மு”

“கண்ணன அடிச்சிட்டான்டா அவன்! தம்பி கையில வச்சிருந்த மாங்காயப் புடுங்கிக்கிட்டானாம். புடுங்கி தின்னானே அப்படியே போக வேண்டித்தானே! உங்கக்காவ அடிக்க முடியல, அதுக்கு பதிலு உன்னையாச்சும் அடிச்சுக்கறேன்னு சொல்லி அடிச்சிட்டுப் போயிருக்கான் அந்த பெருமாளு!” சொல்லும் போதே அவளுக்கு கண் கலங்கியது.

தன் தோழிக்கு தம்பி மேல் உள்ள அளப்பரிய பாசத்தை அறியாதவனா கதிர்!

“இத ஏன் நீ முன்னயே சொல்லல! இன்னும் நாலு சாத்து சாத்திருப்பேன் அவன”

“இந்தக் கண்ணன் ஏன்டா இப்படி இருக்கான் கதிரு! யார பார்த்தாலும் பயப்படறான்! எதிர்த்து நின்னு பேச மாட்டறான். என் பாவாடையப் புடிச்சுட்டே இன்னும் சுத்துறான். எல்லாப் பசங்களும் அவன சீண்டறதும், அவன் சாப்பாட புடுங்கிக்கிறதும்னு தொல்லைக் குடுக்கறாங்க. இவன் ஏன்டா கதிரு உன்ன மாதிரி ஸ்ட்ராங்கா நிக்காம, பயந்து சாகறான்? சீக்காளியா இருக்கானேன்னு நானும் அம்மாவும் ரொம்ப செல்லம் குடுத்துட்டமோ? இல்ல,பொம்பளைங்க கூட வளரறதுனால அவனும் மென்மையா ஆகிட்டானோ!” குழம்பித் தவித்தாள் சண்மு.

“இப்போத்தானே அவனுக்கு பத்து வயசு சம்மு! நம்மா கண்ணா போக போக சரியாகிருவான்டி!”

“நெஜமாவாடா?”

“நெஜமாடி! ஆனா சம்மு, நீ சொன்னதுல ஒன்னு சரியில்ல தெரியுமா?”

“என்ன சரியில்ல கதிரு?”

“உன்னைப் பார்த்து தம்பியும் மென்மையா இருக்கான்னு சொன்னியே, அது அண்டப்புளுகு ஆகாசப் புளுகுடி!”

ஒற்றைப் புருவத்தைத் தூக்கி அவனைப் பார்த்தவள்,

“என்ன சொன்னீங்க கதிரு சார்?” என கேட்டாள்.

லேசாக தள்ளி நின்றுக் கொண்டவன்.

“சம்முவுக்கு மென்மை, கண்மைலாம் தெரியாது. அவளுக்குத் தெரிஞ்சது எல்லாம் கருமை, வன்மை, எருமை! அவ்ளோதான்!” என சொல்லியவன் மெல்ல மெல்ல பின்னால் நகர்ந்துக் கொண்டே,

“திடீர்னு ஒரு கவிதை தோணுது சொல்லவா சம்மு?” என கேட்டான்.

ஏற்கனவே அவளை வன்மை எருமை என சொன்னதில் கடுப்பாக இருந்தவள்,

“சொல்லு!!! சொல்லித்தான் பாரு” என்றாள்.

“மரத்துல தாவுதாம் குரங்கு

சம்முக்கு இருக்குதாம் சிரங்கு!!!” என சொல்லியபடியே மெல்ல ஓட்டமெடுத்தான்.

அவன் பின்னால் ஓடியபடியே,

“டேய் கதிரு! சொறிலாம் நல்லா போச்சுடா எனக்கு! இப்போலாம் சொறியறதே இல்லன்னு உனக்குத்தான் தெரியுமே!” என கேட்டப்படியே அவனைப் பிடிக்கத் துரத்தினாள்.

“எப்படி பைத்தியம் தன்னை ஒரு பைத்தியம்னு ஒத்துக்காதோ, அதே மாதிரி சொறித்தியமும் தன்னை சொறிப் புடிச்சவன்னு ஒத்துக்காது”

அவன் ஓட்டத்தின் வேகம் அதிகரித்திருந்தது.

“சொறித்தியம்னு ஒரு வார்த்தை இருக்காடா?” என கேட்டவளின் ஓட்டத்தின் வேகமும் அதிகரித்தது.

“உனக்காகவே அகராதில புதுசா சேர்த்துருக்காங்கடி சம்மு”

“அத அகராதி புடிச்ச நீ சொல்லக்கூடாதுடா” என அவன் பின்னால் அடிக்கத் துரத்தியவளின் சிரிப்பொலி கதிரின் சிரிப்போடு கலந்தொலித்தது. நீ ஆண், நீ பெண் என இரு வீட்டு அம்மாக்களும் அவர்கள் பழகுவதற்கு தடைப் போட்டிருந்தாலும், இவர்களின் நட்பு கள்ளம் கபடம் இல்லாமல் தொடர்ந்துக் கொண்டுத்தான் இருந்தது.

 

இன்று

ஒரு வாரமாக கதிரைக் கண்ணால் கூட காணவில்லை சண்மு. டிபார்ட்மெண்ட் விஷயமாக சென்னை சென்றுள்ளான் என சிவா போனில் பேசும் போது ஏதேச்சையாக கேட்டிருந்தாள் அவள்.

வேலையோ தலைக்கு மேல் இருந்தது சண்முவுக்கு. சிறு வயதில் இருந்தே தோட்ட வேலையில் பழக்கம் இருந்தாலும், ஆஸ்திரேலியாவில் இதைப்பற்றி நேரடியாக அறிந்திருந்தாள். அங்கு வீட்டுப் பக்கமாக இருந்த ஒரு நர்சரியில் வேலைப் பார்த்திருக்கிறாள். அதோடு பொக்கே செய்வதற்கான தனிப்பயிற்சியும் பெற்றிருந்தாள் சண்மு.

கதிரின் தலையீட்டால் கட்டட வேலை அதி வேகமாக நடந்தது. இன்னும் இரு வாரங்களில் கடையைத் திறந்து வியாபாரத்தையும் ஆரம்பித்துவிடலாம் என திட்டமிட்டிருந்தாள். அதற்காக திறப்பு விழா கார்டையும், கடை முன் வைக்க வேண்டிய பெயர் பலகையையும் தானாகவே டிசைன் செய்ய முனைந்தாள். கட்டிட இடத்தில் தூசியும் மண்ணாகவும் இருக்க, நாற்காலி கொண்டு வந்து நர்சரி உள்ளேயே அமர்ந்துக் கொண்டாள்.

சாருமதி புதிதாக வாங்கி இருந்த பூச்செடிகளை சூரிய ஒளி படும்படி வரிசையாக கண்ணுக்கு நேர்த்தியாக அடுக்கிக் கொண்டிருக்க, நடு வயது பெண்ணான மேகலை பெத்துனியா என அழைக்கப்படும் பூச்செடி விதைகளை குட்டியான ஜாடிகளில் விதைத்துக் கொண்டிருந்தார். பல வண்ணங்களில் இருக்கும் இந்த மலரைத் தொங்குவது போல் வீட்டுத் தோட்டத்தில் அல்லது வராண்டாவில் வைத்தால் அழகாக இருக்கும். வளர்த்து விற்பதற்காக தான் அந்த விதைகளைத் தேடி வாங்கி இருந்தாள் சண்மு.

இருவரும் வேலை செய்வதை கவனித்தவள், அவர்களே சமாளிப்பார்கள் என தோன்றவும் லாப்டாப்பில் டிசைனிங் வேலையை ஆரம்பித்தாள். ஏற்கனவே கடைக்குப் பெயர் தேர்ந்தெடுத்திருந்தாள் அவள். “கடம்பூவனம்”(எதுக்கு இந்தப் பேர்னு கெஸ் பண்ணி சொல்லுங்க டியர்ஸ்) என்பதே அவள் தேடிப்பிடித்திருந்த பெயர். ப்ரோஷர்ஸ், அழைப்பிதழ், பெயர் பதாகை போன்றவற்றை டிசைன் செய்தவள், பெண்களிடம் சொல்லிவிட்டு இவற்றை ப்ரிண்ட் செய்யும் கடையைத் தேடிப் போனாள்.

மூன்று வருடங்களில் ஜெயங்கொண்டான் பல மாற்றங்களைக் கண்டிருந்தது. கடையைக் கண்டுப்பிடித்து உள்ளே நுழைந்தவள், ஆணி அடித்தது போல நின்றாள்.

“பெருமாளு!”

“யாரு?” என சண்முவை உற்றுப் பார்த்தவனின் முகம் ஏளன சிரிப்பைத் தத்தெடுத்தது.

“வாங்க, வாங்க சம்மு மேடம்! எப்படி இருக்கீங்க? நம்ம ஊருக்கே திரும்பி வந்துட்டீங்கன்னு கேள்விப் பட்டேன். வந்து கண்டுக்கனும்னு நினைச்சேன். அதுக்குள்ள நீங்களே வந்துட்டீங்களே என்னைத் தேடி” வார்த்தை ஒவ்வொன்றும் நக்கலில் குளித்து வந்தது.

“சம்முன்னு கூப்புடாதேன்னு சொல்லிருக்கேன்!”

“ஓ ஆமால்ல! சம்முன்னு அந்தப் பெரிய மனுஷர் தானே கூப்புட முடியும். எங்களையெல்லாம் தள்ளில நிறுத்துவீங்க சண்மு மேடம்! சம்மு என் பொம்முன்னு பின்னாலேயே சுத்திட்டு இருந்தவனுக்கு சூப் குடுத்தல்ல, அதான்டி இப்ப யாரும் இல்லாம நிக்கற. ஆனாலும் இன்னும் அதே அழகோடதான்டி இருக்க”

கோபத்தை முயன்று அடக்கியவள், கடையில் இருந்து வெளியேற முனைந்தாள்.

“புருஷனும் விட்டுட்டான், கதிரும் வேற ஆள் தேடிட்டான். இனியாச்சும் என்னை கொஞ்சம் நெனைச்சுப் பார்க்கலாம்ல சண்மு!”

பட்டென திரும்பிப் பார்த்து முறைத்தாள் சண்மு.

“என்னடி பார்க்கற? நானும் வீடு வாசல், கடை கண்ணின்னு நல்லாதான் இருக்கேன். என்ன, வீட்டுல ஒரு பொண்டாட்டி இருக்கா! இருந்துட்டுப் போகட்டுமே! அது வேற ரூட்டு, நீ வேற ரூட்டு! ரெண்டையும் அழகாக மேயின்டேன் பண்ணுவான் இந்தப் பெருமாளு” என சொல்லியவன் கடகடவென சிரித்தான்.

அவன் சிரித்து முடிக்கும் வரை காத்திருந்தவள்,

“அந்த வயசுல லவ் லேட்டர் குடுத்தப்ப, செருப்ப சாணில முக்கி அடிச்சதெல்லாம் மறந்துப் போச்சுன்னு நினைக்கறேன் பெருமாள் சார்! கொஞ்சம் ஞாபகம் படுத்தி பாருங்க! இல்லைன்னா உங்க பொண்டாட்டி முன்னுக்கே வந்து நான் ஞாபகப்படுத்த வேண்டி வரும். வீட்டம்மா ரொம்ப டெரர் பீசாம்மே! பிஞ்சி உடம்பு பிஞ்சிறபோது! வரட்டா” என கெத்தாக கேட்டவள், அவன் கெட்ட வார்த்தைகளில் அர்ச்சனையை ஆரம்பிக்க காது கேளாதது போல வெளியே வந்துவிட்டாள்.

முகத்தைக் கல் போல வைத்திருந்தாலும், உள்ளே கோபம் கனன்று கொண்டிருந்தது சண்முவுக்கு. கொண்டவனைப் பிரிந்து வந்தால் கண்டவனுக்கெல்லாம் கொண்டாட்டமாகிப் போகிறதே என மனம் ஊமையாய் அழுதது.

அவளது தாரக மந்திரத்தை மனதில் பல முறை உச்சரித்து மனதை அமைதியாக்க முனைந்தாள் சண்மு.

“துச்சமாக எண்ணி நம்மைச் தூறுசெய்த போதினும்
அச்சமில்லை அச்சமில்லை அச்சமென்ப தில்லையே”

போன வேலையை முடித்துக் கொண்டு அவள் நர்சரிக்கு வந்தப் போது மாலை ஆகியிருந்தது. இரு பெண்களும் அவளிடம் விடைப் பெற்றுப் கொண்டு வெளியேற, ரேடியோவை ஓடவிட்டவள், மாலையில் மட்டும் நீர் பாய்ச்ச வேண்டிய செடிகளுக்கு நீர் விட ஆரம்பித்தாள்.

“தேவைப்பட்ட தண்ணி மட்டும் குடிங்க கண்ணுகளா! ரொம்ப குடிச்சாலும் உங்களுக்கு உடம்பு முடியாம போயிரும். அப்புறம் அம்மாவுக்குத்தான் மனசு கவலையா இருக்கும். நான் வீட்டுக்குப் போனதும், நைட் பத்திரமா தூங்கி ஓய்வெடுக்கனும். சரியா? காலையில வந்து எழுப்பி விடறேன். இப்போ எல்லாரும் அம்மாவுக்கு பாய் சொல்லுங்க” என பேசியபடியே திரும்பியவள், பின்னால் நின்றிருந்த உருவத்தின் மேல் மோதிக் கொண்டாள்.

வாட்டரிங் கேனுடன் தடுமாறி நின்றவளை பிடித்து நிறுத்தினான் கதிர்.

“பார்த்து, விழுந்துறாதே” என்றவன் அவளைப் பிடித்திருந்தப் பிடியை மட்டும் விடவில்லை.

“விடுங்க ஏசிபி சார்” என விலக முனைந்தாள் சண்மு.

இவன் விலகி, அவளை விலக்கத்தான் முனைந்தான்! ஆனால் முடியவில்லை. சண்முவின் தோளைப் பற்றி இருந்த கைகள் மெல்ல அவளை இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டது.

“விடுங்க சார், விடுங்க”

“ஷ்ஷ்ஷ், சண்மு! நான் தான்டி”

“இல்ல வேணா, விடு, விடு” அவன் அணைப்பில் இருந்து வெளியாகப் போராடினாள் சண்மு. அவள் கையில் இருந்த வாட்டெரிங் கேன் கீழே விழுந்து தரையில் நீர் கொட்டியது. ஆனாலும் அவன் பிடி தளரவில்லை.

“சம்மு!”

அந்த அழைப்பில் மெல்ல தொய்ந்தாள் சண்மு. கண்கள் கலங்க,

“வேணான்டா கதிரு! விட்டுருடா” என மெல்ல முனங்கினாள்.

“விட முடியலையேடி! நான் என்ன செய்ய?” குரல் கரகரத்தது கதிருக்கு. எவ்வளவு நேரம் அப்படி நின்றார்களோ இருவரும்!

“வேல்!” எனும் குரல் இருவரையும் தரை இறக்கியது.

சண்மு கூனிக் குறுக, கதிர் உடல் விரைத்தான்.

 

(உயிர் போகும்….)

KKE–EPILOGUE

எபிலாக்

 

“அந்த ஜிப்பாவப் போட்டிருக்கியா இன்னிக்கு? அப்போ கச்சேரி களை கட்டும்னு சொல்லு” தன் ஆசை மனைவியை அணைத்து உச்சி முகர்ந்தான் ஜம்பு.

“இன்னிக்கு நாம முதன் முதலா சந்திச்ச நாள் ஜம்ப். செலிபரேட் பண்ணலாம்னு தான் உனக்குப் பிடிச்ச மாதிரி இந்த ஜிப்பாவுல நிக்கறேன்” என சிரித்தாள் மெய் லிங்.

“நீ இத முதன் முதலா மெரினா பீச்ல போட்டீயே, அப்போவே உன்னைக் குழந்தை மாதிரி தூக்கி சுத்தி இறக்கி விடனும்னு தோணுச்சு. அவ்ளோ க்யூட்டா இருந்த”

அது அவனுக்கு அவள் வாங்கி கொடுத்த ஜிப்பாதான். அவர்களின் முதல் இரவுக்கே அதைதான் போட்டு காத்திருந்தாள் அவள். கணவனோ அல்லது மனைவியோ யாராவது அந்த ஜிப்பாவை அணிந்திருந்தால் அன்றைக்கு கச்சேரி டே என்பது அவர்களின் கோட் வோர்ட்.

அவளை அணைத்து மெதுவாக காதைக் கடித்து வைத்தான் ஜம்பு. மஞ்சள் நிற காது அவன் கண் முன்னே சிவக்கவும் தான் இது கனவல்ல நிஜம் என நிம்மதி அடைந்தான்.

“இன்னும் ஹவ் லாங் இப்படி என் காதைக் கடிச்சு இது கனவா நனவான்னு செக் பண்ணுவ. என் காது ரெண்டு பிஞ்சி போக போது பாரு ஜம்ப்” செல்லமாக மிரட்டினாள் மெய் லிங்.

“என்னால இன்னும் நம்ப முடியலடி சமூ, நீ இப்போ என் பொண்டாட்டின்னு.” அவளை இறுக்க அணைத்துக் கொண்டான்.

“மொரடு, மொரடு. எலும்பெல்லாம் வலிக்குது விடுடா”

அவர்கள் திருமணம் முடிந்த இந்த மூன்று வருடங்களில் மெய் லிங் நன்றாக தமிழ் பேசக் கற்றிருந்தாள். அவளின் டியூசன் டீச்சர் அவளின் மாமியார்த்தான்.

ஜம்புவைப் பிரிந்து சிங்கப்பூர் சென்றவளுக்கு வாழ்க்கை ஒரு ப்ளேக் அண்ட் வயிட் படம் போல சந்தோஷ வண்ணம் இல்லாது ஓடியது. இந்தியா வரும் முன் வேலைக்கு இரண்டு மாத அன்பேய்ட் லீவ் போட்டு தான் வந்திருந்தாள். ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் மார்க்கெட்டிங் பிரிவின் அதிகாரியாக இருந்தாள் மெய் லிங். மீதமிருந்த லீவை கான்சல் செய்து விட்டு வேலைக்குப் போனாள்.

வெளிப் பார்வைக்கு காட்டிக் கொள்ளாவிட்டாலும் ஜம்புவின் நினைவிலேயே காலத்தை ஓட்டினாள். சாப்பாடு, வேலை, தூக்கம் என நார்மலாக இருந்தாலும் முகத்தில் சிரிப்பைத் தொலைத்திருந்தாள். பேச்சும் குறைந்துப் போனது. வேலை முடிந்து வந்து ரூமிலேயே அடைந்துக் கிடந்தாள். தகப்பன் தன்னை கண் கொத்திப் பாம்பாய் கவனிக்கத் தொடங்கவும் வேறு வழி இல்லாமல், நண்பர்களைப் போய் பார்த்தாள். அவர்களுடன் படம் பார்க்க போனாள், பப்புக்குப் போனாள், நண்றாக சுற்றித் திரிந்தாள். ஆனால் இரவின் மடியில் தன் கட்டிலில் கண்ணீரிலேயே கரைந்தாள். அந்த பச்சை சேலையை போர்த்திக் கொண்டு தூங்கப் பழகினாள்.

எப்பொழுதும் போல தகப்பனிடம் பேசி, சிரித்தாலும் அதில் உயிர்ப்பு இல்லை. அவளை அப்படியே விடக்கூடாது என முடிவெடுத்த அவளின் அப்பா தனது இனத்திலேயே அழகாக, படித்த ஒருத்தனை அவளுக்குத் துணையாக தேர்ந்தெடுத்தார். வேண்டாம் என்றவளை, மிரட்டி, வற்புறுத்தி அவனுடன் வெளியே அனுப்பினார்.

அவனுடன் சாப்பிடும் நேரம் முழுக்க ஜம்புவுக்கு முள்கரண்டியால் சாப்பிட சொல்லிக் கொடுத்ததே ஞாபகம் வந்து இம்சித்தது. கஸ்டப்பட்டு முன்னால் அமர்ந்திருந்தவன் பேசுவதைக் காது கொடுத்து கேட்டாள். டேட்டிங் முடிந்து வீட்டில் விடும் முன், வாசலில் நிறுத்தி கன்னத்தில் முத்தமிட வந்தவனை அவளையும் அறியாமல் ரத்தம் வர பிராண்டி வைத்திருந்தாள். ஹராஸ்மெண்ட் என போலிஸ் கேஸ் ஆகி, எப்படியோ செட்டில் செய்தார் அவள் அப்பா. நாளுக்கு நாள் அவள் இன்னும் ஒடுங்கவும், உள்ளுக்கு பாசத்தைக் கொட்டி வைத்திருந்தவர் வேறு வழி இல்லாமல் இறங்கி வந்தார்.

மகளின் நல்வாழ்வுக்கு முன் நாடு, இனம், மதம் எல்லாம் பின்னுக்குப் போனது. தனக்காக தன் மனம் கவர்ந்தவனை மறுத்து, தனக்காகவே இங்கு வந்து கவலையில் உழண்டாலும் தனது பாப்பாவை விட்டுக் கொடுக்காத தன் மகளை நினைத்து பெருமையாக இருந்தது அவருக்கு.

அங்கே ஜம்புவும் அவள் போலத்தான் இருந்தான். டூருக்குப் போனான், சாப்பிட்டான், தூங்கினான். தூக்கத்தில் சமூ, சமூ என புலம்பி அலறி எல்லோரையும் பயம் காட்டினான். மங்கியின் மூலம் விஷயத்தைக் கேள்வி பட்ட அவனின் பெற்றோர் அவனுக்கு சீக்கிரமாக பெண் பார்த்து நிச்சயிக்க முற்பட்டனர்.

அன்று வீட்டுக்கு வந்தவன் வாசலில் கிடந்த பல வகையான செருப்புக்களைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டான். உள்ளே நுழைந்தவனை ஓடி வந்து வரவேற்றார் பொன்னு.

“ஜம்பு டேய்”

“என்னம்மா?”

“உன்னை மாப்பிள்ளைப் பார்க்க வந்துருக்காங்கடா”

“என்னது? இது என்ன இது எங்கும் இல்லாத பழக்கமா இருக்கு?” குரலை உயர்த்தினான்.

அதற்குள் அங்கே வந்த ஆதி,

“இங்க இருக்கறவங்கலாம் புதுமைய விரும்பறப்போ நாங்களும் இப்படித்தான் புது பழக்கமெல்லாம் அனுசரிக்க வேண்டி இருக்கு” என நக்கலாக சொன்னார்.

“ஏங்க, கொஞ்சம் கம்முன்னு கிடங்களேன். நான் தான் புள்ளைகிட்ட பேசறேன்ல” அடக்கினார் பொன்னு.

“ஏழு கழுதை வயசாச்சு, இன்னும் கல்யாணத்துக்கு சம்மதிக்கலன்னா என்னன்றது? இப்ப பாத்துருக்கற பொண்ணும் நல்லா வெள்ளையா அழகாத்தான் இருக்குது. துரைக்கு அப்படி கலரா இருந்தாத்தானே பிடிக்குதாம். வந்து சம்பிரதாயத்துக்கு மூஞ்ச காட்டிட்டு, மாப்பிள்ளையா அடங்கி இருக்க சொல்லு”

“ம்மோ! இந்த மாதிரி நக்கலு விக்கலுலாம் என் கிட்ட வச்சிக்க வேணாம்னு சொல்லும்மா உன் புருஷன! வெள்ளையா உள்ளவள பிடிக்குதுன்னு, எல்லா வெள்ளையா உள்ளவளையும் பிடிச்சிரும்மா? எனக்குன்னு பொறந்தவ அவ தான். அவளே என்னை விட்டுட்டுப் போய் அங்க என்ன பாடு படறாளோன்னு தினம் தினம் செத்துட்டு இருக்கேன். இதுல கல்யாண ஏற்பாடு வேற!” எகிறினான்.

“நீ இருக்கற கலர பாத்துத்தான் அந்த பொண்ணு விட்டா போதும்னு ஓடிருக்கும். போனவள நினைச்சு என்ன பண்ண, இந்த பொண்ணு கல்யாணத்துக்கி ஒத்துக்கிச்சு. தாலி கட்டறதுக்கு வழிய பாரு” அவரும் எகிறினார்.

“ஓஹோ! கருப்பு, கருப்புனா என்ன அர்த்தம்? உங்கள மாதிரி அட்டைகரியா பெத்து போட்டது நீங்கதானே! என்னமோ நான் ஆசைப் பட்டு இப்படி பொறந்த மாதிரி நக்கலு. அந்தப் பொண்ணு கொஞ்சம் வெள்ளையா இருக்குன்னா நீங்களே கட்டிக்கிங்க. கருப்பான எங்கம்மாவ கூட்டிட்டு நான் வெளிய போறேன்”

“டேய் பரதேசி பயலே! உனக்கு நான் கல்யாண பண்ணி வைக்க நினைச்சா நீ எனக்கு டைவோர்ஸ் வாங்கி குடுக்க ட்ரை பண்ணுறியா?” என அடிக்கவே வந்துவிட்டார் ஆதி.

“எட்டப் போங்க! தோளுக்கு வளந்த பையனை இன்னும் கை நீட்டிக்கிட்டு. ஜம்பு, என்னைப் பெத்த ராசா! நீ கல்யாணம் பண்ணி பார்க்கனும்னு எனக்கு ஆசை இருக்காதா ராசா? அந்த சீன பொண்ணையே கட்டிக்கிட்டாலும் சரிடா, எனக்கு நீ குடும்பம் குட்டின்னு இருந்தா போதும்டா” கண் கலங்கினார் பொன்னு.

“நானாம்மா மாட்டேன்னு சொல்லூறேன். விதி என் வாழ்க்கையில கபடி விளையாடுதேம்மா. நான் என்ன செய்ய” தாயைக் கட்டிக் கொண்டு தானும் கண்ணீர் உகுத்தான் ஜம்பு.

அப்பொழுது அங்கே வந்த பொண்ணின் அப்பா,

“மாப்பிள்ளை, என்ன கண்ணீர் விடறீங்க? என் பொண்ணு உங்கள கண்ணு கலங்காம வச்சிக்கும்” என சொல்லிவிட்டு இடி இடியென சிரித்தார். ஜம்புவுக்கு வந்ததே ஆத்திரம்.

“யாருய்யா உனக்கு மாப்பிள்ளை! தோ வரேன்” என அவரை நெருங்கியவனை இழுத்துப் பிடித்துக் கொண்டார் ஆதி.

“யோ, அவன் கோபத்துல வரான்யா. வேட்டிய கழட்டி ஓட ஓட அடிக்கறதுக்குள்ள ஓடிருய்யா. போய்யா!” என விரட்டினார். பொண்ணு வீட்டுக்காரர்கள் பதறி ஓட, தட்டு, தாம்பளம் எல்லாம் பறந்தது.

அவனின் வெறித்தனத்தைப் பார்த்து ஐயோ பைத்தியம் என பெண் வீட்டுக்காரர்கள் அலறி புடைத்து ஓடினார்கள். சீனாக்காரியோ, கொரியாக்காரியோ எவளோ ஒருத்தி மருமகள் என வந்தால் போதும் என முடிவுக்கு வந்தனர் இவன் பெற்றோர்.

இப்படி அவனின் அலப்பறையில் அவர்கள் நொந்திருந்த சமயம் மெய் லிங்கின் தகப்பன் வரவும், இரு கரம் நீட்டி அரவணைத்துக் கொண்டனர் ஆதியும் பொன்னும். அவசர அவசரமாக நல்ல நேரம் பார்த்து, கோயிலிலேயே இருவருக்கும் திருமணத்தை முடித்து விட்டுத்தான் ஓய்ந்தனர் அம்மூவரும். கல்யாணத்துக்கு அந்த கிளிப்பச்சை சேலையையே அணிந்துக் கொண்டாள் மெய் லிங்.

கோயிலிலேயே மகன் ஜொள்ளு ஊற்றி தரையை வழுக்க வைக்க, தலையில் அடித்துக் கொண்டார் ஆதி. மெய் லிங்கின் அப்பாவுக்கோ மருமகனின் பாசம் மனதில் சந்தோஷத்தை விதைத்தது. சண்டையெல்லாம் மறந்துவிட்டு, பாப்பா பாப்பா என அவர் பின்னாலேயே சுற்றினான் ஜம்பு. மகள் விழுந்தது போலவே அவரும் மருமகனின் அன்பில் விழுந்து விட்டார். காடாறு மாசம் வீடாறு மாசம் என்பது போல சிங்கப்பூருக்கும், இந்தியாவுக்கும் பறந்து பறந்து வாழ்ந்தார் அவர்.

மெல் லிங் இவர்கள் வீட்டுக்கு வாழ வந்த ஆரம்ப நாட்களில் பொன்னுவும், ஆதியும் பரதநாட்டியத்தை நன்றாக கற்றுத் தேர்ந்தனர். அறவே ஆங்கிலம் தெரியாத அவர்கள் பின்பு என்னதான் செய்ய முடியும்! அபிநயம் பிடித்து தான் அவளுடன் உரையாடினர்.

“மருமக வந்தா வாய்க்கு ருசியா ஆக்கிப் போடுவான்னு பார்த்தா என் கிரகம் இன்னும் நானே தான் சமைக்க வேண்டி இருக்கு” என சில சமயங்களில் புலம்புவார் பொன்னு.

கோபம் பொத்துக் கொண்டு வந்துவிடும் ஜம்புவுக்கு. மறுநாள் பொன்னு எழும் முன் மணக்க மணக்க உணவு ரெடி ஆகியிருக்கும்.

“என் பொண்டாட்டிக்கு தெரியலைன்னா என்ன, நான் செஞ்சிட்டுப் போறேன். அதுக்குன்னு நான் இல்லாதப்போ அவள ஏதாவது திட்டினீங்கன்னு தெரிஞ்சது அம்புட்டுத்தான். தனிக்குடித்தனம் போயிருவேன்.” மிரட்டுவான் ஜம்பு.

“ஆமாடா, திட்டுனா மட்டும் உன் சீனா லட்டுக்குப் புரிஞ்சிற போகுதாக்கும். என்ன சொன்னாலும் ஆமா அத்தே, இல்ல அத்தே, போதும் அத்தே, சோறு அத்தேன்னு அதே நாலு வார்த்தைய கலந்து கலந்து அடிப்பா. சிரிக்கற மூஞ்ச பார்த்து ஏசவும் மனசு வரமாட்டுது” புலம்பிக் கொண்டே போவார்.

உள்ளுக்குள் நகைத்துக் கொள்வான் ஜம்பு. என்னதான் புலம்பினாலும் மருமகள் மீது கொள்ளை ஆசை அவருக்கு. முடியை நீளமாக வளர்த்து நாளைக்கு ஒரு பூச்சூடி மகிழ்வார். அறவே காரம் சேர்க்காமல் அவளுக்கு தனியாக சமைத்துக் கொடுப்பார் பொன்னு.

ஆதி அதற்கும் ஒரு படி மேல்.

“மெய்யம்மா, மெய்யம்மா” என உருகிவிடுவார்.

“என் மருமக மகாலெட்சுமிடி. அவ கம்பேனிக்கு வந்ததுல இருந்துதான் லாபம் கொட்டுது.” என பாராட்டித் தள்ளுவார். வெளியே தெருவே போனால், மருமகளுக்குத் தின்பண்டம் இல்லாமல் வரமாட்டார். மெய் லிங் ஜம்பு செய்யமாட்டேன் என்ற ட்ராவல்ஸ் நிர்வாகத்தைத் தன் கையில் எடுத்துக் கொண்டாள். வெளிநாட்டில் இருந்து இங்கு வருபவர்களை மட்டுமே கஸ்டமர்களாக வைத்திருந்தவர்கள், இப்பொழுது இங்கிருந்து மக்களை வெளிநாட்டுக்கு சுற்றிப் பார்க்க அனுப்பும் அளவுக்கு முன்னேறி இருந்தார்கள்.

“என் செல்ல சீனா மொட்டு, முன்னொரு தரம் ஹோட்டல்ல வச்சி என் மடியில உட்கார்ந்து தோளுல சாஞ்சிகிட்டயே அதே மாதிரி சாஞ்சிக்கடி ப்ளிஸ்.”

“செய்டினா செய்யப் போறேன். எதுக்கு எங்கிட்ட இன்னும் ப்ளிஸ் போடற?” அவன் மடியில் அமர்ந்து கட்டிக் கொண்டு தோளில் சாய்ந்துக் கொண்டாள் மெய் லிங்.

“நான் ப்ளிஸ்னு சொல்ல நீ என்ன ப்ளிஸ் பண்ண அதுல கிடைக்கற சுகமே தனிடி என் செல்ல சமூ” என அவள் சப்பை மூக்கை பிடித்து ஆட்டினான் ஜம்பு.

“மூக்கு வலிக்குதுடா ஜம்ப்.”

“வலிக்கட்டும். பாப்பா வேணும்னு என்னை விட்டுட்டுப் போனவதானே நீ”

“இன்னும் எத்தனை நாளைக்குத்தான்  நான் போனதுனால கோபத்துல இருக்கேன்ற சாக்குல என்னை வித விதமா கொஞ்சுவ? போடா டேய் கருவாப்பையா!”

“இந்த கருவாப்பையாலாம் யாருடி உனக்கு சொல்லி தரா? மை மம்மியா?”

“இல்ல என் மாமானார்”

“அவரா?”

“மெய்யம்மா, உன் புருஷன் அந்தக் கருவாப்பையன் வந்துட்டானா?” என மாமனாரைப் போலவே பேசிக் காட்டினாள்.

“அந்தாளுக்கு தான் மட்டும் அஜித்குமார் கலருல இருக்கற மாதிரி நினைப்புதான்.” கருவினான் ஜம்பு. அப்பாவுக்கும் மகனுக்கும் இன்னும் எதுவும் சரியாகவில்லை.

“அவரு பேச்சை விடுடி. இது நமக்கான நேரம். என்னை மட்டும் கவனி. என்னை மட்டும் லவ் பண்ணு” மனைவியின் உதட்டை வன்மையாக சிறைப்பிடித்தான் ஜம்பு. சிவந்துப்போன அவள் வாயை ஆசையாக ரசித்தான்.

“சிவப்பிடி நீ. தொட்டாலே சிவந்து போயிருற” கொஞ்சிக் கொண்டவன் தாவாங்கட்டையில் இருந்த மச்சத்துக்கு ஸ்பெஷல் முத்தம் வைத்தான். மன்மத லீலையை ஆரம்பிக்கும் போது, கதவு படபடவென தட்டப்பட்டது.

“ஜம்பு டேய்!”

“என்னம்மா இந்த அர்த்த ராத்திரியில கதவ தட்டறீங்க?”

“ராத்திரி பத்து உனக்கு அர்த்த ராத்திரியாக்கும்”

“இந்த சந்தேகத்தை கேட்கத்தான் கதவ தட்டுனீங்களாம்மா?”

“அட நீ ஏன் டா நக்கலு பண்ணிகிட்டு திரியற. கருப்பனுக்கு அவன் அம்மாத்தான் வேணுமாம். உங்கப்பாவ போட்டு எத்தி ஒதைக்கறான். உன் பொண்டாட்டிய வந்து தூக்கிட்டுப் போவ சொல்லுடா. சிவப்பி தூங்கிட்டா”

“சரியான இம்சைம்மா அவன்”

“பெத்த புள்ளைய போயி இம்சைன்னுகிட்டு படவா!”

கல்யாணம் ஆகி மூன்று வருடங்களில் இரண்டு பிள்ளைகளை வரமாகப் பெற்றிருந்தனர். கருப்பன் என அழைக்கப்படும் கவிலிங்கம், அப்படியே ஜம்புவின் மறுபதிப்பு, அம்மாவின் செல்லம். சிவப்பி என அழைக்கப்படும் சிந்தியா லீ, அப்படியே மெய் லிங்கின் மறுபதிப்பு, ஜம்புவின் செல்ல சிட்டு.

சிரித்தப்படியே போய் தன் மகனை மாமியாரின் அறையில் இருந்து தூக்கி வந்தாள் மெய் லிங். ஜம்பு போய் அவன் அப்பாவை முறைத்தவாறே தன் மகளைத் தூக்கினான்.

“வயசு மட்டும் ஏழு கழுதைக்கு மேல ஆகுது. குட்டி பேரப்பையன இன்னும் சமாளிக்கத் தெரியல” தகப்பனுக்கு கேட்கும் படி முனகினான்.

“அப்பன மாதிரியே அறந்தவாலா இருந்த என்னத்த சமாளிக்க! பேரனை பெத்துக்குடுக்க சொன்னா, அவன மாதிரியே பேப்பயல பெத்துப் போட்டுருக்கான்” அவரும் சத்தமாக முனகினார்.

மகளை நெஞ்சில் போட்டுக் கொண்டவன் மனைவியை தன் கையில் படுக்க வைத்துக் கொண்டான். மகனோ மெய் லிங்கின் நெஞ்சுக்குள் புதைந்து கொண்டான்.

“ம்மா பாத்து பாது” என்ற மகனுக்கு, அவர்களைத் தூங்க வைக்கும் போது எப்பொழுதும் பாடும் பாடலை தன் அழகிய கீச்சுக் குரலில் பாடினாள் மெய் லிங்.

சிட்டு குருவி ஒன்று
ஸ்நேக பார்வை கொண்டு
வட்ட பாறையின் மேல்
என்னை வா வா என்றது

கீச்சு கீச் என்றது
கிட்ட வா என்றது
பேச்சு ஏதுமின்றி
பிரியமா என்றது

ஒற்றை சிறு குருவி நடத்தும்
ஒரங்க நாடகத்தில்
சற்றே திளைத்திருந்தேன்

கீச்சு கீச் என்றது
கிட்ட வா என்றது
பேச்சு ஏதுமின்றி
பிரியமா என்றது !!!!!

 

(முற்றும்)

 

KKE–EPI 17

அத்தியாயம் 17

 

திரிவேந்திரம் ஏர்போர்ட் கேரளாவின் முதல் ஏர்போர்ட் ஆகும். இது 1932ல் நிர்மாணிக்கப்பட்டது.

 

மறுநாள் ஷோப்பிங்கிற்காக ஒதுக்கப்பட்டது. கால் கடுக்க கடை வீதிகளை சுற்றி வந்தார்கள் எல்லோரும். மெய் லிங் ஜம்புவை கண்களால் நிரப்பிக் கொண்டாளே தவிர அவன் அருகே போகவில்லை.

அவன் என்னுடனே இருந்து விடு என்று கேட்டுவிட்டால் சத்தியமாக சரி என சொல்லி விடும் நிலமையில் இருந்தாள். அதற்கு பயந்தே ஒதுங்கிப் போனாள். அவனும் அவள் அருகில் வர முயற்சிக்கவில்லை.

ஏர்போர்ட் கிளம்ப நேரம் வந்ததும், எல்லோரும் வேனில் வந்து ஏறினார்கள். மெய் லிங்குக்கு துடைக்க துடைக்க கண்கள் வேர்த்தது. கறுப்பு கண்ணாடியை எடுத்து அணிந்துக் கொண்டாள். கூலர்ஸ் வழியாக ரியர் வியூ மீரரில் தெரிந்த ஜம்புவைப் பார்த்துக் கொண்டே வந்தாள் அவள்.

ஏர்போர்ட்டை அடைந்ததும் அவரவர் லக்கேஜ்களை கரேக்டாக செக் செய்து எடுத்தனர் எல்லோரும். மங்கிக்கும், ஜம்புவுக்கும் நன்றி உரைத்தவர்கள் அன்பின் பரிசாய் பணத்தையும், சில பரிசு பொருட்களையும் கொடுத்தனர். மங்கி அவர்களை உள்ளே அழைத்து செல்ல, மெய் லிங் தயங்கி தயங்கி நின்றாள்.

“வா மெய் லிங்” அவளது லக்கேஜ் பேக்கை எடுத்துக் கொண்டான் ஜம்பு.

“ஜம்ப்”

“என்னடி?” அவளின் சோகத்தை இவனால் தாங்க முடியவில்லை. தனது துயரத்தை அடக்கி வைத்தவனுக்கு அவள் துயர் காண சகிக்கவில்லை.

“ஆல் இஸ் வெல். சீக்கிரம் என்னை பர்கேட் பண்ணிருவே. டோன் வொரி, டோன்ட் க்ரை” என்றான்.

“ஐ அம் சாரி ஜம்ப்”

“சொல்லதடி, சாரி மட்டும் சொல்லாதே! நம்ம லவ் நோபடி மிஸ்டேக். நடந்துப்போச்சு, விட்டுரு. சாரி டெல், நம்ம லவ் இஸ் தப்பு மாதிரி இருக்கு. சோ நோ சாரி. ஓகேவா?”

“ஹ்ம்ம்”

“இன்சைட் போலாமா?”

“ஹ்ம்ம்”

“என்னடி சமூ?”

“ஒரு தடவை கென் வீ சிங் அவர் சாங்?”

“ஹ்ம்ம்”

“கீச்சு கீச் என்டது”

“கிட்ட வா என்றது” பதில் கொடுத்தவன் அவளை நெருங்கினான்.

அவளும் அவனை நெருங்கி கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள். சுற்றி ஆள் நடமாட்டம் இருக்க, எதையும் அவள் கண்டுக் கொள்ளவில்லை.

“வோ ஐ நீ ஜம்ப்” எக்கி அவன் உதட்டில் தன் உதட்டைப் பொருத்தினாள்.

தன் காதலியிடம் இருந்து பெறப்படும் கடைசி முத்தமாயிற்றே! தன் முழு உயிரையும் முத்தத்தில் வைத்து அவளுக்கு ஊட்டினான் ஜம்பு.

“மெய் லிங்!” எனும் கடுங்குரல் அவர்கள் இருவரையும் நிஜ உலகுக்குக் கொண்டு வந்தது.

“பாப்பா!” கலவரமாக ஜம்புவைப் பார்த்தாள் மெய் லிங்.

“ஹவ் டேர் யூ!” பளாரென அவரின் கை அவள் கன்னத்தைப் பதம் பார்த்தது. ஜம்பு சுதாரிப்பதற்குள் அவனுக்கும் பல அறைகள் விழுந்தது. மெய் லிங்கின் அப்பா என்பதால் கிடைத்ததை வாய் திறக்காமல் வாங்கிக் கொண்டான் ஜம்பு.

“பாப்பா, லீவ் ஹிம் பாப்பா. ப்ளீஸ் பாப்பா. ஹீ இஸ் இன்னசண்ட். லீவ் ஹிம் பாப்பா” அவரின் கைப்பிடித்து கதறினாள் மெய் லிங்.

கோபத்தில் அவள் புறம் திரும்பியவர் அவள் மறுகன்னத்தில் இன்னொரு அறை வைத்தார். உதடு கிழிந்து ரத்தம் வந்தது. பொங்கி விட்டான் ஜம்பு.

“யோவ், என் சமூ மேல இன்னொரு முறை கை வச்ச பொழந்து கட்டிருவேன்” என அவரைப் பிடித்துத் தள்ளிவிட்டான். மெய் லிங்கின் கன்னத்தைப் பற்றி உதட்டில் வழிந்த ரத்தத்தை அழுந்த துடைத்தான்.

அவனை தள்ளி விட்டவள் தடுமாறி கீழே விழுந்த தன் தந்தையிடம் ஓடினாள். அவரை மெல்ல தூக்கி அமர வைத்தவள்,

“ஹவ் டேர் யூ ஜம்ப்! ஹீ இஸ் மை பாப்பா. நோபடி கென் டச் ஹீம். ஐ வோண்ட் அல்லவ் இட்” தன் தகப்பனை அடிப்பது யாராக இருந்தாலும் தன்னால் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாது என பொங்கி விட்டாள்.

 

“சாரிடி சமூ. உன்னை அடிக்கவும் பொங்கிட்டேன்”

“ஆர் யூ ஓகே பாப்பா?” அவரை எழுப்பி நிறுத்தி கண்களில் நீர் வழிய ஆராய்ந்தாள் அவள். பின் ஜம்புவின் அருகில் வந்து அவன் நெஞ்சிலேயே அடித்தாள்.

“டோன்ட் எவர் டூ தட் ஜம்ப்.” சொல்லி சொல்லி அடித்தாள். ஒவ்வொரு அடிக்கும் அவள் கண்ணில் கண்ணீர் வழிந்தது.

“அங்க அடிக்காதடி! அங்கத்தான் நீ இருக்க. உனக்குத்தான் வலிக்கும். யூ தேர். உனக்குத்தான் பேய்ன்”

“போடா, சன் சிங் பிங்(பைத்தியம்)” என அழுதுக் கொண்டே திட்டியவள் அவனை இழுத்து அணைத்துக் கொண்டாள்.

பின் விடுவித்தவள்,

“கமான் பாப்பா. லெட்ஸ் கோ” என தன் தகப்பனின் கையைப் பிடித்தாள். அவளுடன் நடக்க ஆரம்பித்தவர், திரும்பி ஜம்புவைப் பார்த்து,

“ஷீ இஸ் மை டாட்டார். நோபடி கென் டேக் ஹேர் ப்ரம் மீ. மைண்ட இட் யூ இடியட்” என நக்கல் சிரிப்புடன் சொன்னார்.

“யோ மாமா! கமிங் டைம் ஷீ யுவர் டாட்டர். நவ் கோயிங் பேக் டைம் ஷீ மை வைப். குங்குமம் வச்சி என் பொண்டாட்டியா ஆக்கிட்டேன்யா. அவளுக்காகத்தான் அவள விட்டுக் குடுக்கறேன். விதவுட் மீ ஷீ நோ ஹெப்பி, நோ லவ், நோ லைப். எப்படியும் என் கிட்ட திரும்பி வருவாய்யா! வில் கம் பேக். யூ மைண்ட் இட்” என கத்தினான்.

அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தவள், ஏதோ நினைவு வந்தவளாக ஒரு பையை அவனிடம் கொடுத்தாள்.

“யுவர் ஜிப்பா. வச்சிக்கோ. ஐ நெவர் வாஷ். போறேன். நான் ஒன்ன காதலிக்கறேன். நவ் அண்ட் போரேவெர்! பாய் ஜம்ப்லிங்கம்.” என சொன்னவள் விடுவிடுவென உள்ளே போய் விட்டாள்.

உடல் இறுக அவள் போவதையேப் பார்த்திருந்தான் ஜம்பு.

“போகுதே போகுதே

என் பைங்கிளி வானிலே

நானும் சேர்ந்துப் போகவும்

சிறகு இல்லையே உறவும் இல்லையே”

KKE–EPI 16

அத்தியாயம் 16

தமிழ் சொற்களான திரு, அனந்த,புரம் ஆகிய பதங்களின் இணைப்பே திருவனந்தபுரமாகும். அனந்தன் என்ற பாம்பின் மீதே திருமால்(அரங்கநாதர்) படுத்திருப்பார். இவ்வூரிலுள்ள புகழ்பெற்ற அரங்கநாதர் திருக்கோயிலால் இப்பெயர் வந்தது இவ்வூருக்கு.

 

சுசிந்திரத்தில் இருந்த தாணுமாலயன் கோயிலில் தான் இவர்களுக்கு விடிந்தது. மெய் லிங் ஒவ்வொரு சந்நிதியிலும் மனமுருகி கண்ணீர் சிந்தி வேண்டிக் கொண்டாள். அவளையேப் பார்த்திருந்தாலும், அவள் அருகில் போகவில்லை ஜம்பு.

வாயால் பிரியலாம் என சொல்லிவிட்டாலும், அவள் மனம் துடிப்பது அவனுக்கு நன்றாகவே தெரிந்தது. தூக்க வெறியில் கூட வோ ஐ நி சொல்லியவள் ஆயிற்றே அவள். இதற்கு மேல் அவளை அழ விட அவனுக்கு மனதில்லை. இன்று ஒரு நாளாவது அவளை சந்தோஷமாக வைத்திருக்க முடிவெடுத்தவன், தனது துக்கத்தை மறைத்து அவள் அருகி சிரித்த முகமாகப் போய் நின்றான். அந்த கோயிலின் வரலாறை சொல்லியபடியே, கைப்பிடித்து நடந்தான்.

நாளையோடு ட்ரீப் முடியப் போகிறது எனவும் மற்ற பெண்களும் அமைதியாகத்தான் இருந்தார்கள். மங்கி முடிந்த வரை அவர்கள் இருவருக்கும் தனிமைக் கொடுத்து மற்றவர்களைத் தானே கவனித்துக் கொண்டான்.

அங்கிருந்து கிளம்பி திருவனந்தபுரத்தில் இருந்த பத்மநாபஸ்வாமி கோயிலை அடைந்தார்கள். அங்கே வணங்கி விட்டு நாளை ஏர்போர்ட் போகும் வரை அவர்களுக்கு ரிலேக்ஸ் செய்து கொள்வதோடு, ஆயூர்வேத மசாஜ் செய்து கொள்ள ஏதுவாகவும் பூவர் ஹைலண்ட் போவதுதான் நிகழ்ச்சி நிரலில் இருந்தது. அங்கே ஒரு ரிசோர்ட்டில் இவர்களுக்காக அறைகள் புக் செய்யப்பட்டிருந்தன.

வேனைப் பார்க் செய்து விட்டு போட் வழியாக அந்த ரிசோர்ட்டை சென்றடைந்தார்கள். நீச்சல் குளமும், பச்சை பசேலென இயற்கையும், தீவை சுற்றிய நீருமாக மனதை அள்ளியது அந்த இடம். சோக கீதம் வாசித்த மெய் லிங் கூட அவ்விடம் கொடுத்த பொசிட்டிவ் வைப்ரேஷனில் முகம் மலர்ந்துப் போனாள். மறுநாள் செக் அவுட் செய்வது வரை அவர்களின் நேரம் அவர்கள் கையில்.

“ஏற்கனவே மசாஜ் புக் பண்ணியிருந்தவங்களுக்கு எல்லா அரேஞ்ச்மண்டும் செஞ்சிருக்கு. ரூம்ல பேக்கை வச்சிட்டு நீங்க ஸ்பா போகலாம். மத்தவங்க, உங்க இஸ்டப்படி சுத்திப் பார்க்கறதோ, குளிக்கப் போறதோ எதா இருந்தாலும் துணையோட போங்க. பாதுகாப்பான இடம்தான் இருந்தாலும் தனியா எங்கயும் போக வேணாம். நாளைக்கு கரேக்டா காலை பதினொரு மணிக்கு லாபிக்கு வந்திருங்க. இங்கிருந்து கிளம்பி, லாஸ்ட் மினிட் ஷாப்பீங் பண்ணிட்டு ஏர்போர்ட்டுக்கு ஏழு மணிக்கெல்லாம் போயிரனும்” என அறிவுறுத்தினான் ஜம்பு.

எல்லோரும் தலையாட்டியபடியே அவரவர் அறைக்குப் போனார்கள். மெய் லிங் ஜம்புவின் பக்கத்திலேயே நின்றிருந்தாள்.

“நீ போகலையா சமூ?”

“யூ கம் வித் மீ” என அவனையும் கூப்பிட்டாள். இவன் தர்மசங்கடமாக மங்கியைப் பார்க்க அவனோ,

“போங்கண்ணா! போய் பேசிட்டு இருங்க. நாளைக்கு கிளம்பிருவாங்க. நாம் எப்போதும் வர இடம்தானே. நம்மாளு ஒன்னு கிச்சனுல ஹெல்பரா இருக்கு. நான் போய் ஓசியில சாப்டுக்கிட்டே கடலைப் போட்டுகிட்டு இருக்கேன்” என கண்ணடித்தான்.

அவன் சொல்லிய விதத்தில் சிரிப்பு வந்தது ஜம்புவுக்கு.

“வா” என அவள் பேக்கைத் தூக்கிக் கொண்டு நடந்தான் ஜம்பு.

ரூமை திறந்து அவளை உள்ளே விட்டு இவன் பின்னே வந்தான். கடற்கரை வியூ உள்ள சூட் அது. பெரிய கட்டில், ஒற்றை சோபா, தொலைக்காட்சி பெட்டி. மினி ப்ரீட்ஜ் என அட்டகாசமாக இருந்தது.

மெய் லிங் பாத்ரூமை ஆராய இவனோ பால்கனியில் வந்து நின்று சுகமாய் தழுவும் காற்றை கண் மூடி ரசித்தான். சற்று நேரத்துக்கெல்லாம் அவன் பின்னால் காலடி ஓசைக் கேட்டது.

மெல்ல நடந்து வந்தவள், கண் மூடி சிலையென நின்றிருந்தவனைப் பின்னால் இருந்து அணைத்துக் கொண்டாள். கன்னத்தை அவன் முதுகில் பதித்து சுகமாக கண் மூடி நின்றாள் மெய் லிங். அப்படியே அசையாமல் நின்றிருந்தனர் இருவரும். மெல்ல தன் முதுகு அவள் கண்ணீரால் நனைவதை உணர்ந்ததும் அவளை முன்னே இழுத்து தன் நெஞ்சில் புதைத்துக் கொண்டான் ஜம்பு.

“இன்னிக்கு முழுக்க நீ நோ க்ரை. வீ ஹேவ் டீமோரோ டூ க்ரை” என சொல்லி கண்ணீரைத் துடைத்து விட்டான்.

“போ, போய் அந்த குட்டி புள்ள ட்ரேஸ் போட்டுட்டு வா. பீச்சுக்குப் போலாம்”

“ஆர் யூ சுவர்? நீ ஷை ஆவீயே!” என கண்ணீரோடு சிரித்தாள்.

“அது வந்து, ஹ்ம்ம்.. ஷால் வச்சு ஹிப்ல டை பண்ணிக்க. சோ நான் ஷை ஆக மாட்டேன்” என சமாளித்தான் ஜம்பு.

அவள் ரெடி ஆகி வரவும், இருவரும் நடந்தே பீச்சுக்குப் போனார்கள். சன் ஸ்க்ரீன் லோஷன் போட்டு கூலர்ஸோடு அவன் கைப்பிடித்து நடந்தாள் மெய் லிங். ஏற்கனவே நெருப்பில் வெந்த கரிக்கொட்டை கலரில் தானே இருக்கிறோம், என அவள் லோஷனைக் கொடுத்தப் போது அவன் பூசிக்கொள்ள மறுத்துவிட்டான். பிடிவாதமாக பூசி விட்டுத்தான் கூட்டி வந்திருந்தாள் மெய் லிங்.

சின்னபிள்ளைகள் போல இருவரும் மணல் வீடு கட்டி மகிழ்ந்தார்கள். மணலில் ஹார்ட் வரைந்து அதில் தங்கள் பெயர் எழுதி போட்டோ எடுத்துக் கொண்டார்கள். பீச்சில் கால் நனைத்து, அலையோடு ஓடிப்பிடித்து விளையாடி, தண்ணீரில் உருண்டு பிரண்டு சந்தோஷமாக பொழுதைக் கழித்தனர்.

“ஜம்ப், ஸ்வீங்! என்னை ஆட்டு” என தென்னை மரங்களுக்கு நடுவே கட்டியிருந்த ஊஞ்சலைப் பார்த்து குதூகலித்தாள் அவள். அவள் ஆசைப்படியே அதில் அமர வைத்து ஆட்டி விட்டான் ஜம்பு.

“ஹை, ஹை, ஹை” என அவன் உயிரை வாங்கி விட்டாள் அவள்.

ஒருத்தரை ஒருத்தர் பிரியாமல் ஒட்டிக் கொண்டு ஹனிமூன் வந்த ஜோடி போல மகிழ்ந்திருந்தனர் இருவரும். இருட்டிக் கொண்டு வரவும்,

“லெட்ஸ் கோ” என அழைத்தான் ஜம்பு.

“இன் அ மினிட்” என்றவள் திரும்பி போகவே மனமில்லாதவள் போல அங்கேயே அமர்ந்துவிட்டாள். இவனும் அவள் அருகில் அமர்ந்துக் கொண்டான். பேசிக் கொள்ளாமல் ஒருவர் கையை ஒருவர் பிடித்துக் கொண்டு, வானத்தையும், கடல் அலைகளையும் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தனர். மீண்டும் அழைத்தான் ஜம்பு. அவள் பிடிவாதமாக அமர்ந்திருக்கவும், அப்படியே அலேக்காக தன் கைகளில் அள்ளிக் கொண்டான் அவளை.

“லோங் டைம் வேணான்டி! குளிரு நடுங்குது பாரு உனக்கு” என சொல்லியபடியே அப்படியே தூக்கிப் போனான். அவளும் அமைதியாக அவன் நெஞ்சில் காதை வைத்தப் படியே வந்தாள். ரிசார்ட் அருகே வந்ததும் இறக்கி விட்டான் ஜம்பு. ரூமை நெருங்கியதும், வெளியவே நின்றுக் கொண்டான்.

“சாப்பிடுட்டு, தூங்கு சமூ. சீ யூ டுமோரோ”

“ஜம்ப்”

“ஹ்ம்ம்”

“ஹேவ் டின்னர் வித் மீ ப்ளீஸ்”

முடியாது என தலையாட்டினான் ஜம்பு. உடனே கண்கள் இரண்டும் கலங்க, முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள் மெய் லிங்.

“ஏன்டி என்னைப் புரிஞ்சுக்க மாட்டற! ரொம்ப நேரம் என் கூட ஸ்பேன்ட் பண்ணா, வீட்டுக்குப் போனதும் இதெல்லாம் நினைச்சு நினைச்சு அழப் போறடி. அதுக்குத்தான் போதும்னு சொல்லுறேன்” தமிழில் புலம்பியவன்,

“சரி. ஓன் ஹவர் தான். ஒகேவா? அப்புறம் ஐ வில் கோ” என விட்டுக் கொடுத்தான்.

சட்டென முகம் பல்ப் போட்ட மாதிரி பிரகாசிக்க, கதவைத் திறந்து அவனை உள்ளே இழுத்துக் கொண்டாள். ரூம் சர்வீசில் உணவை ஆர்டர் கொடுத்தவள்,

“ஜம்ப், ஐ கோ குளி” என பாத்ரூமுக்கு சென்று விட்டாள். உணவு வருவதற்குள் குளித்து வாசமாக பாத் ரோபுடன் வந்தாள். முட்டி வரை இருந்த அந்த பிங்க் கலர் பாத் ரோப் கூட அவளுக்கு அழகை சேர்த்தது.

உணவு வந்ததும், இருவரும் கட்டிலின் கீழ் தரையிலேயே அமர்ந்துக் கொண்டனர். இருவருக்குமெ ப்ரைட் ரைஸ் தான் சொல்லி இருந்தாள் மெய் லிங்.

“ஜம்ப், ஃபீட் பண்ணி விடறியா?” என கேட்டாள் மெய் லிங்.

சரி என தலையாட்டியவன், கரண்டியில் உணவை அள்ளினான்.

“கையால ஃபீட் பண்ணு” என கேட்டவள் நெருங்கி அமர்ந்தாள்.

குருவி போல அவள் வாயைத் திறக்க, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஊட்டினான் ஜம்பு. இவளும் அவனுக்கு ஊட்டினாள். இருவரும் மாறி மாறி ஊட்டிக் கொண்டே சாப்பிட்டு முடித்தனர். கை கழுவியவன்,

“போகட்டா?” என கேட்டான்.

“வேய்ட்! இன்னும் ஃபைவ் மினிட் இருக்கு” என்றவள் மிஈண்டும் பாத்ரூமுக்குள் நுழைந்துக் கொண்டாள்.

“தடாஆஆ” என குரல் கொடுத்தப்படியே பாத்ரூமில் இருந்த வெளி வந்தாள். நிமிர்ந்துப் பார்த்த ஜம்புவுக்கு சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை. பட்டுப் பாவாடையின் ரவிக்கையை அணிந்து, அன்று காஞ்சிபுரத்தில் வாங்கிய கிளிப்பச்சை சேலையை உடம்பில் போர்த்தியபடி வன் முன் வந்து நின்றாள் மெய் லிங்.

“இதுக்குப் பேரு சேலை கட்டறதா, சேலைய போர்த்துறதா?” என சிரித்தவன் அவள் அருகில் போய் அந்த சேலையை கையில் எடுத்துக் கொண்டான். ஏதோ அவனுக்கு தெரிந்த அளவில் அதை அவள் உடம்பில் சுற்றி விட்டான் ஜம்பு.

பின் அவளை தன் புறம் திருப்பியவன்,

“மகாலெட்சுமி மாதிரி இருக்கடி சமூ” என சொல்லி நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.

“லெட்ஸ் டேக் செல்பி” என இருவரும் அருகருகே நின்று ஒரு படம் எடுத்துக் கொண்டனர். கண்கள் வலியைக் காட்டினாலும் இருவர் முகமும் முயன்று புன்னகையைப் பூசி இருந்தது.

கடிகாரத்தைத் திரும்பி பார்த்தவன்,

“போகனும்டி” என்றான்.

“போடா!”

“பாய்”

“ஹ்ம்ம் பாய்”

அறைக்கதவின் குமிழியைத் திருகும் முன் ஓடி வந்து அவனைப் பின்னோடு அணைத்துக் கொண்டாள் மெய் லிங்.

அவளைத் திருப்பி முகம் முழுவதும் முத்தமிட்டவன், கடைசியாக உதட்டில் வந்து இளைப்பாறினான்.

“ஐ வில் மிஸ் யூ எவரிடே!” என்றான் ஜம்பு.

“மீ டூ ஜம்ப்”

“வோ ஐ நி டி சமூ”

“நான் உன்ன காதலிக்கறேன் ஜம்ப்”

பாசமாக அவள் உதட்டில் லேசாக முத்தமிட்டவன், வேகமாக கதவைத் திறந்து வெளியேறிவிட்டான்.

UUP–EPI 7

அத்தியாயம் 7

ப்ரஜெஸ்டரன் (progesterone) எனும் ஹார்மோன் மாதவிடாய் மற்றும் கர்ப்பம் தரித்தலுக்கு உதவும் மிக முக்கிய ஹார்மோனாகும். இந்த ஹார்மோன் கரு முட்டை வெளியானதும், கரு தரிக்க உடலை தயார் செய்கிறது. கரு தரிக்காமல் போகும் பட்சத்தில், முட்டை உதிர்ந்து மாதவிடாய் நேருகிறது. இந்த ஹார்மோன் குறைவாக சுரக்கும் போது தான் மாதவிடாய் அப்நார்மலாக இருக்கும். அதோடு கர்ப்பம் அடைவதிலும் பிரச்சனைகள் எழும்.  

 

அன்று

“அப்பா! எனக்கு சம்முவ பார்க்கனும்பா. அவ ஸ்கூலுக்கும் வரல, விளையாடவும் வரல. அம்மா அவ வீட்டுப் பக்கமே போக கூடாதுன்னு சொல்லுறாங்க. மீறி போனேனா, மீனாம்மா விரட்டி விட்டுட்டாங்கப்பா”

குழப்பமே வடிவாகத் தன் முன்னே நின்றிருந்த மகனை யோசனையுடன் பார்த்தார் பரமு. அது ஒரு அந்தி சாயும் நேரம். சரக்கடிக்க கிளம்பிக் கொண்டிருந்தவரைத் தான் நிறுத்தி வைத்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தான் கதிர்.

“அது வந்துப்பா ராசா! அது வந்து”

“சொல்லுங்கப்பா! சம்முக்கு அம்மை கிம்மை போட்டுருக்கா? காய்ச்சல், பேதினா கூட ஸ்கூலுக்கு லீவ் போட்டாலும் என் கூட விளையாட வராம இருக்க மாட்டாளே. சொல்லுங்கப்பா! அவளுக்கு என்ன?” விடாமல் தன் தகப்பனை நச்சரித்தான் பன்னிரெண்டு வயது கதிர்.

மணி வேறு ஆகிக் கொண்டிருந்தது. கை காலெல்லாம் தண்ணியடிக்காமல் கபடி ஆடிக் கொண்டிருந்தது பரமுவுக்கு. சொல்லாமல் கதிர் விட மாட்டான் என அறிந்தவர், தாடையை சொறிந்துக் கொண்டார்.

“மருமக பெரிய மனுசி ஆகிட்டாடா கதிரு” தண்ணி உள்ளே போகாத நேரத்தில் நார்மலாக பேச்சு வரும் அவருக்கு.

“அவ பெரிய மனுஷி ஆனது இப்போத்தான் தெரியுமா உங்களுக்கு எல்லாம்! அவ எப்பவுமே என்ன விட பெருசா, பெரிய மனுஷியா தான் இருக்கா. நல்லா வழிச்சு வழிச்சு சாப்படறா இல்ல, அதான்! அதுக்கு ஏன் வீட்டுலயே இருக்கனும்?”

“அடேய்! இதெல்லாம் பொம்பளைங்க சமாசாரம்டா! நான் என்னன்னு ஒனக்கு விளக்குவேன்! என் ராஜால்ல, செல்லம்ல! அப்பா கடைக்குப் போகனும்டா! அப்புறம் பேசலாம்டா” கை காலை உதறிக் கொண்டார் பரமு. அப்பாவின் கையை இறுகப் பற்றிக் கொண்ட கதிர்,

“எனக்குப் புரியற மாதிரி சொல்லுங்க! அப்போத்தான் விடுவேன்” என பிடிவாதம் பிடித்தான்.

“நம்ம சம்மு இவ்வளவு நாளா குழந்தையா திரிஞ்சிட்டு இருந்தால்ல, இப்போ குமரியா ஆகிட்டாடா! என் ராஜாத்தி தங்கம் இப்போ புடம் போட்ட தங்கமா மாறிட்டா! தங்கத்த சும்மா அப்படியே வெளிய விட்டுற முடியுமா? உரசிப் பார்த்துருவாங்கல்ல! அதான் இனிமே மருமகள அடக்கம் ஒடுக்கம்னு சொல்லி பாதுகாத்து வைப்பாங்கடா கதிரு!”

தன் தகப்பன் சொன்னதை கிரகிக்க இவன் முயல, பரமு அவன் கையை பிரித்துக் கொண்டு அப்படியே எஸ்சாகி இருந்தார்.

“அடக்கி வச்சிருவாங்களா? அவளையா? நடக்குமா?” என சத்தமாக முணுமுணுத்தவன் மீண்டும் அவள் வீட்டருகே போய் நின்றான். சண்முவின் சொந்தங்கள் வாசலில் கூட்டமாக அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

“சம்மு, சம்மு!” என இவன் அழைத்தும் அவள் உள்ளே இருந்து வரவில்லை. மீனாட்சிதான் வெளியே வந்தார்.

“என்னடா கதிரு? நான் தான் இந்தப் பக்கமே வரக்கூடாதுன்னு சொன்னேன்ல”

“சம்முவ பார்க்கனும் மீனாம்மா! ரெண்டு நாளாச்சு அவளப் பார்த்து!” பாவமாய் சொன்னவனை ஆற்றாமையுடன் பார்த்தார் மீனாட்சி. அவன் குரலுக்கு வெளியே ஓடி வர முயன்ற மகளை இப்பொழுதுதான் தலையில் கொட்டி அமர வைத்து விட்டு வந்திருந்தார் அவர்.

“அதெல்லாம் இப்போ பார்க்க முடியாதுடா! அஞ்சாறு நாளுல ஸ்கூலுக்கு வருவா, அப்போ பார்த்துக்க! அதோட இனிமே அடிச்சுப் புடிச்சு, தொட்டு வெளாடறதெல்லாம் விட்டுருனும் கதிரு! மீனாம்மா சொல்லறது புரிஞ்சதா?”

அவர் குரலில் இருந்த மிரட்டலில் புரியாவிட்டாலும் புரிந்தது என்பது போல தலையாட்டியவன், சோகமாக திரும்பி நடக்க ஆரம்பித்தான். பெரியவர்கள் அரைகுறையாக அவனுக்கு அளித்த விவரத்தில் அவன் அறிந்துக் கொண்டதெல்லாம், இனி சம்முவைத் தொட்டுப் பேசக் கூடாது, சேர்ந்து விளையாட கூடாது, தன்னிடம் இருந்து தள்ளி நிறுத்த வேண்டும் என்பதுதான். இவ்வளவு நாள் தனக்கென இன்ப துன்பங்களில் துணையிருந்த ஒரே தோழி திடீரென தன் வாழ்க்கையில் இருந்து விலக்கப்பட்டது போல தோன்ற கண்கள் கலங்கியது அவனுக்கு. அந்த நிகழ்வே நீ ஆண் நான் பெண் எனும் பேதத்தை அவர்களுக்குள் முதலில் விதைத்தது.

“கதிரு டேய்!”

சம்முவின் குரல் பின்னால் கேட்க தானாக நின்றது அவன் நடை. மகிழ்ச்சியுடன் திரும்பினான் கதிர். அங்கே பாவாடை, தாவணியில் மூச்சு வாங்க நின்றிருந்தாள் சண்மு. அந்தி வெயில் முகத்தில் அடிக்க, மஞ்சள் தேய்த்த முகம் பளபளவென மின்னியது. நெற்றியில் அழகாக குங்குமப் பொட்டு. காதில் சின்னதாக தங்க ஜிமிக்கி, கழுத்தில் குட்டி ஆரம். சிக்கெடுத்து சீவப்பட்ட தலையில் கனகாம்பர பூ குலுங்கியது. ஓடி வந்ததில், தலை கலைந்து பூ கோணல் மாணலாக தொங்கியது. புதிதாக தாவணி உடுத்தி இருப்பதால், ஒரு கை தாவணியை இழுத்து விட்டுக் கொண்டே இருந்தது. மறு கை தலையை சொறிந்துக் கொண்டு இருந்தது. சர்வ அலங்கார பூஷிதையாய் நின்றிருந்த தன் தோழியைப் பார்த்து கதிருக்கு சிரிப்புப் பொத்துக் கொண்டு வந்தது.

“என்னடி கோலம் இது?” என சத்தமாக சிரித்தான் கதிர்.

சட்டென அவன் வாயைப் பொத்தினாள் சண்மு.

“சிரிச்ச, கொன்னுருவேன் படவா! ரெண்டு நாளா வீட்டு வாசல்ல நின்னு சம்மு சம்முன்னு கத்துறியேன்னு சுவரேறி குதிச்சு ஓடி வந்தேன்ல, இப்படித்தான்டா சிரிப்ப!”

உடலில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள், அடி வயிற்றில் சுரீலென இழுக்கும் வலி, இதை செய்யாதே அதை செய்யாதே என மீனாட்சியின் கொட்டுக்கள் என ஓய்ந்து சோர்ந்து போயிருந்தாள் சண்மு. தன் கோலம் கண்டு நண்பன் சிரிக்கவும், கோபம் வந்தாலும் அவளையும் மீறி சில பல கண்ணீர் துளிகள் கன்னத்தை நனைக்க ஆரம்பித்தன. மற்றவர்களை அழ வைத்து பார்க்கும் தன் தோழி கண் கலங்கவும், சட்டென கதிரின் சிரிப்பு உறைந்தது.

“ஏன்டி அழற? சரி, சரி சிரிக்கல. இந்த பாவாடை ரொம்ப நல்லா இருக்கு. இந்தப் பூ ரொம்ப அழகா இருக்கு. பொட்டு சூப்பரா இருக்கு. அழாதே ப்ளீஸ்! சம்மு அழாதே!”

தன் தோழி அழகாய் இருக்கிறாள் என்று கூட சொல்லத் தெரியாமல், அவள் அணிந்திருந்தவைகளை அழகாய் இருக்கிறது என சொல்லிக் கொண்டு இருந்தான் கதிர். பத்து வயதுக்கு மேல் குழந்தையாய் திரிந்த குட்டிப் பெண்களை பூப்படைய வைத்து கட்டாயமாய் முதிர்ச்சி அடைய வைக்கும் இயற்கை, ஆண்களை மட்டும் பதினைந்து வயது வரை சிறுவர்களாகவே திரிய வைத்து வேடிக்கைப் பார்க்கிறது.

“எனக்கு எவ்ளோ கஸ்டமா இருக்குத் தெரியுமாடா கதிரு! அம்மா ஏசிட்டே இருக்காங்கடா! அதுக்குள்ள குத்த வச்சிட்டாளே, ஒத்தப் பொம்பளையா இவள எப்படி கட்டி மேய்க்கப் போறேனோன்னு என்னைப் பார்த்து பார்த்து அழறாங்கடா! வீட்டுக்கு வர சொந்தக்காரங்களாம் ஒரே அட்வைஸ்டா! தலை குனிஞ்சு நில்லு, ஓடாதே, பூமி அதிர நடக்காதே, சோத்தை அள்ளி வாயிலே அடைக்காதே அப்படி இப்படின்னு. எல்லாத்தையும் போனா போகுதுன்னு விட்டுருவேன்டா. ஆனா இனிமே ரெண்டு வேளை குளிக்கனும்மாம்டா! அதை நினைச்சாத்தான் அழுக்காச்சியா வருது” கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டாள் சண்மு.

தான் சிரித்ததால் அழவில்லை தோழி, குளிக்க சொன்னதால் தான் அழுகிறாள் என்பதாகப் புரிந்துக் கொண்டவன் அவளை சமாதானப் படுத்த முனைந்தான்.

“சென்னைக்குப் போனப்போ செண்ட் வாங்கிக் குடுத்தாங்க அம்மா! அதை உனக்கு தரேன்டி. ஓன் டைம் குளி. ஓன் டைம் குளிக்கற மாதிரி நடி. அந்த செண்ட் போட்டுக்கோ. வாசமா இருப்பே, யாருக்கும் தெரியாது நீ குளிக்கலேன்னு. இதுக்கெல்லாம் அழுவாங்களா, மக்கு!” என தோழிக்கு ஐடியாவை வாரி வழங்கினான் நண்பன்.

“அப்போ சரி! நான் கெளம்பறேண்டா! வீட்டுல ஒரு மூலையில உட்கார வச்சிட்டாங்க என்னை. ஓன் பாத்ரூம் போறேன்னு சொல்லிட்டு ஓடி வந்தேன். எப்படியும் நான் காணோம்னு கண்டுப்புடிச்சிருப்பாங்க. அம்மா ரெண்டு நாளா அடிக்கறதுல இல்ல, வெறும் கொட்டுத்தான். அதனால பயம் இல்லடா! நான் போறேன்டா கதிரு. அடுத்த வாரம் ஸ்கூலுல பார்ப்போம்”

திரும்பி ஓட முயன்றவளை, கதிரின் குரல் நிறுத்தியது.

“பெரிய மனுசி ஆகறதுனா என்னடி சம்மு?”

திரும்பி நின்று நிதானமாகத் தன் நண்பனைப் பார்த்தாள் சண்மு.

“டீச்சர் சொல்லிக் கொடுத்தத சொல்லவா? நானே கண்டுப்பிடிச்சத சொல்லவா?” என கேட்டாள் அவள்.

“ரெண்டையும் சொல்லுடி!”

“டீச்சர் அன்னிக்கு பொம்பள புள்ளைங்க எல்லாத்தையும் மட்டும் தனியா கூப்டு பேசுனாங்கல்ல!”

“ஆமா, நாங்க பசங்களாம் என்னதான் பேசறீங்கன்னு கதவு வழியா ஒட்டுக் கேக்கறதுக்கு வெளிய நின்னிருந்தோம்! ரொம்ப மெதுவா பேசவும் ஒன்னும் விளங்கல”

“ரொம்ப முக்கியம்டா இதெல்லாம் ஒட்டுக் கேக்கறது! டீச்சர் சொன்னாங்க பொண்ணுங்களுக்கு தகுந்த வயசு வந்ததும் உடம்புல மாற்றம் வருமாம். நெடு நெடுன்னு வளர்ந்துடுவாங்களாம். மாசா மாசம் சில நாட்களுக்கு ஒன்னு உடம்புல இருந்து வெளிய போகுமாம். அந்த ஒன்னு என்னன்னு நான் உனக்கு சொல்ல மாட்டேன். நீ பயந்துடுவ! எனக்கே முதல்ல பார்த்ததும் பயம் புடுங்கிக்கிச்சு. டீச்சர் சொல்லி இருக்கலனா கத்தி கதறி இருப்பேன். இதெல்லாம் எல்லா பொம்பள புள்ளைங்களுக்கும் வரதுதானாம். அதனால பயப்படாம இதுக்கெல்லாம் பழகிக்கனுமாம். அப்புறம் அந்த டைம்ல எப்படி சுத்தபத்தமா இருக்கனும் அப்படிலாம் சொல்லிக் குடுத்தாங்கடா!”

“நான் பயப்பட மாட்டேன் சம்மு! நீ சொல்லு! நான் பயப்படற அளவுக்கு என்ன வெளிய போகுது உன் உடம்புல இருந்து? சொல்லு, எனக்கு தெரியனும்”

இடுப்பில் கை வைத்து கதிரை முறைத்தாள் சண்மு.

“சரி, சரி காளியாத்தா மாதிரி முறைக்காதே! அதப்பத்தி கேக்கல! பெரிய மனுஷி ஆகறதுன்னா என்னன்னு நீயே என்னமோ கண்டுப்புடிச்சேன்னு சொன்னியே அத பத்தி சொல்லு”

“பெரிய மனுஷி ஆகறதுனா வேற ஒன்னும் இல்லடா கதிரு, இந்த சம்மு இனிமே வாலை சுருட்டி வச்சிட்டு சண்முகப்ரியாவா மாறனும். அவ்வளவுதான்டா மேட்டரு” என சொல்லியவள் சிட்டாகப் பறந்து விட்டாள்.

மனைவிக்குப் பிடிக்காது என தெரிந்தும், மனதுக்குள் மருமகளாய் நினைத்து விட்டவளின் சடங்குக்கு சுத்தபத்தமாய் போய் மாமன் சீர் கொடுக்க தவறவில்லை பரமு. பட்டு சேலை, பூ, பழம் என ஜமாய்த்து விட்டு வந்தார் அவர். குளியல் அறையில் மறந்துப் போய் கழற்றி வைத்திருந்த பார்வதியின் இரண்டு பவுன் மோதிரம் சேலையாய் மாறியது தனி கதை. அடுத்து வந்த இரண்டு வாரத்துக்கு பரமு இடி சோறு வாங்கியது தனி கதையின் கிளை கதை.

 

 

இன்று

கடை வேலை ஆரம்பித்திருந்தது. கட்டுமானப் பணிக்கான பொருட்கள் எல்லாம் கொண்டு வந்துக் குவிக்கப்பட்டிருந்தன. தனக்கு கீழே மூன்று பேரை வைத்து கட்டிடம் எழுப்பும் வேலையை ஆரம்பித்திருந்தான் சிவா. கட்டிடம் கட்டுவதற்கு முன் சின்னதாக பூஜை செய்யலாம் என மீனாட்சி சொல்ல, மற்ற விஷயங்களுக்குத் தான் செவி சாய்ப்பது இல்லை இதையாவது அவர் விருப்பப்படி செய்யலாம் என விட்டு விட்டாள் சண்மு.

மீனாட்சி காலையிலேயே அவளுடன் புறப்பட்டு வந்திருந்தார். கடை கட்டும் இடத்தில் இரண்டு செங்கல்லை வைத்து அவரே பூஜை செய்தார். அமைதியாகவே தாய் சொல்லும் ஸ்லோகங்களை கேட்டப்படி ஒதுங்கி நின்றிருந்தாள் சண்மு. சாமி கும்பிட்டு முடித்தவர், மகள் நெற்றியில் திருநீறை வைத்து விட்டார்.

“சண்மு! செடி கொடிங்க கிட்ட ஆறுதல் தேட முடியும்டி ஆனா அரவணைப்ப எதிர்ப்பார்க்க முடியாது! அனுபவத்துல சொல்லுறேன், இதுதான் வாழ்க்கைன்னு நின்னுறாதேடி! மாப்பிள்ளை சொல்லவும் தான் இந்த கடை கண்ணி வைக்கறதுக்கெல்லாம் ஒத்துக்கிட்டேன். உன்னோட வீம்புல வாழ்க்கைய தொலைச்சிட்டு நிக்காதடி. திரும்ப ஆத்திரேலியாவுக்கே போயிருடி! புருஷன், புள்ளக்குட்டின்னு வாழ்ந்தா தான்டி பெருமை” என கண்ணீர் குரலில் சொன்னார் மீனாட்சி.

“யாருக்குப் பெருமை?” என கடுப்பான குரலில் கேட்டாள் சண்மு.

“உனக்குத்தான்டி பெருமை!”

“அம்மா, நான் கூட இருக்கறது கஸ்டமா இருக்குதுன்னா சொல்லிரு! கடையோடு சேர்த்து ஓய்வெடுக்க சின்னதா ரூம் கட்ட சொல்லிருக்கேன். அங்கயே நான் தங்கிக்கறேன். என்னால உனக்கு எந்தக் கஸ்டமும் வேணா! பெருமை இல்லாத பொண்ண வச்சிக்கிட்டு நீ பொருமவும் வேணா”

கொஞ்ச நாளாக அமைதியே உருவாக இருந்தவள், திரும்பிப் போக சொல்லவும் சீறி விட்டாள்.

“நீ மனசுல என்ன திட்டம் போட்டு இங்க திரும்ப வந்துருக்கன்னு எனக்குத் தெரியாதுன்னு நினைச்சியாடி? அப்படி மட்டும் எதாச்சும் நடந்ததுச்சு நான் தூக்குல தொங்கிருவேன்!” என குரலை உயர்த்தினார் மீனாட்சி.

முழு நிமிடம் கண்களை மூடித் திறந்து தன்னைக் கட்டுக்குள் கொண்டு வந்தவள்,

“ம்மா! நீ மனசுல எத நினைச்சுப் பேசறேன்னு எனக்குத் தெரியாது! ஆனா இனிமே என் வாழ்க்கை இந்த செடி கொடியோடதான். இத மட்டும் நல்லா மனசுல ஏத்திக்கோ! இதுக்கும் மேல இப்படி பேசிட்டு இருந்தேன்னு வை, கிளம்பிக் கண் காணாம போயிருவேன் பாத்துக்கோ” என அமைதியாகவே சொன்னாள் சண்மு.

இவளுக்கு பதில் சொல்ல வந்த மீனாட்சியின் கண்கள் சண்முவின் பின்னால் வந்து நின்றவன் மேல் நிலைக் குத்தி நின்றது. முகத்தில் புன்னகையை ஒட்ட வைத்தவர்,

“வாப்பா கதிரு! நல்லா இருக்கியா?” என கேட்டார்.

மெல்லிய புன்னகை ஒன்றை சிந்தியவன்,

“நல்லாருக்கேன் மீனாம்மா” என்றான்.

“அன்னைக்கு நிச்சயத்துக்கு வந்திருந்தேன்! பொண்ணு மகாலட்சுமியாட்டம் இருக்காப்பா! உனக்கு ரொம்ப பொருத்தமா இருந்தா! சீக்கிரமே கல்யாணம் பண்ணிக்கோ கதிரு! உன்னை குடும்பஸ்தனா பார்க்கப் போறதுல எனக்கு எவ்வளவு சந்தோஷம் தெரியுமா!” என பெரிதாக புன்னகைத்தார்.

ஒன்றும் சொல்லாமல் புன்னகையைத் திருப்பிக் கொடுத்தவனின் பார்வை மட்டும் சண்முவின் மேலேயே பதிந்திருந்தது.

“இந்தக் கடை, பூந்தோட்டம்லாம் சும்மா கொஞ்ச நாளைக்குத்தான் கதிரு. கோபம் குறைஞ்சதும் திரும்பப் போயிருவா ஆத்திரேலியாவுக்கு. என் மருமகன் எப்ப திரும்ப வந்தாலும் ஏத்துக்குவேன்னு சொல்லித்தான் வச்சிருக்காரு. உன் தோழிக்கு நீ கொஞ்சம் புத்தி சொல்லேன் கதிரு”

அவர்கள் பேசுவதை முகத்தில் எந்த வித உணர்வுகளையும் காட்டாமல் பார்த்திருந்தாள் சண்மு.

“சொல்லுறேன்மா” என முடித்துக் கொண்டான் கதிர்.

“சரிப்பா! நீ கிளம்பனா நானும் உன் கூட வரேன். வீட்டுல இறக்கி விட்டுடேன்” என அவனை அங்கே நிற்க விடாமல் அழைத்துக் கொண்டு போனார் மீனாட்சி.

அவர் பாடிய மருமகன் புராணத்தைக் வழி நெடுக கேட்டவன், அவரை இறக்கி விட்டு விட்டு மீண்டும் சண்முவை நாடி வந்தான்.

அவன் வந்த நேரம் மதிய உணவு நேரமாய் இருக்க, வேலைக்கு சேர்ந்திருந்த இரு பெண்களும், கட்டிட வேலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர்களும் சாப்பிட வெளியே சென்றிருந்தனர். சண்முவைத் தேடி நர்சரிக்குள் நுழைந்தவனின் காதில் மெல்லிய குரலில் அவள் பாடிக் கொண்டிருந்த ஆங்கில பாடல் காதை நிறைத்தது.

சத்தம் செய்யாமல், அவள் ரோஜா செடியின் அருகே மண்டியிட்டு காய்ந்த இலைகளை அகற்றி, லேசாக மண்ணை கொத்தி விட்டப்படியே ஹஸ்கி குரலில் பாடிக் கொண்டிருப்பதை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் கதிர்.

“I love it when you call me señorita
I wish I could pretend I didn’t need ya
But every touch is ooh la la la
It’s true, la la la
Ooh, I should be running
Ooh, you keep me coming for you”

செனொரிட்டா(மிஸ்) என நீ ஆராதிப்பதை விரும்புகிறேன்

நீ எனக்கு வேண்டாமென பொய்யுரைக்க ஆசைப்படுகிறேன்

ஆனால் ஒவ்வொரு தொடுகையும் ஓ லாலாலா

இது உண்மைதான் லாலாலா

ஓ…ஓட நினைக்கிறேன்

ஓ…உன்னை நோக்கி ஓடி வர வைக்கிறாய்…..(இது டைரக்ட் ட்ரென்ஸ்லேஷன். நம்ம தோழி ஒருத்தங்க அவங்க ஸ்டைல்ல ஒரு ட்ரென்ஸ்லேஷன் குடுத்தாங்க. ஷேர் பண்ணியே ஆகனும். அவ்வளவு அழகு. தேங்க்ஸ் ஃபாத்திமா டியர்)

(அழகே என்று ஆராதிப்பதை விரும்புகிறேன்

என் அருகே நீ வர நான்

விலகி செல்வது போல முயல ஆசைப்படுகிறேன்

நீ நெருங்கி வர

உள்ளுக்குள் ராகமிட

ராகமெல்லாம் லாஆஆஆஆ

லாஆஆஆ லாஆஆஆ

கால்கள் தாளமிட

உன் கால்களின் துணையுடன்……)

அவளின் மெல்லிய குரலில் பட்டுப்போல மிருதுவாய் வந்த ஓலாலாலா கதிரை என்னவோ செய்தது. தலையை பலமாய் உலுக்கிக் கொண்டவன்,

“சேவிங் அண்ட் சோவிங் பத்தி தெரியாதவங்களாம் இங்கிலிபீசுல பாடறது உலக அதிசயமா இல்ல?” என கேட்டு அவனை சுற்றி அவள் குரல் பின்னி இருந்த மாய வலையை வெட்டி எறிந்தான்.

திடீரென கேட்ட குரலில் திடுக்கிட்டாலும், சட்டென சமாளித்துக் கொண்டாள் சண்மு. எழுந்து நின்றவள், மண்ணாய் இருந்த கைகளை ஏப்ரனில் துடைத்துக் கொண்டாள். மெல்ல நிமிர்ந்து கதிரைப் பார்த்தவள்,

“இசை மொழியறியாது ஏசிபி சார்! இசை பிடிச்சிட்டா இங்கிலிபீசு பாட்டென்ன, இஸ்தான்புல் பாட்டு கூட இனிமையாதான் இருக்கும்” என சொன்னாள்.

“இருக்கும், இருக்கும்! மேடம் வெளிநாடெல்லாம் போய்ட்டு வந்தவங்களாச்சே, அவங்க சொன்னா சரியாத்தான் இருக்கும்”

“எனக்கு யார் கூடயும் இப்ப ஆர்கியூ பண்ண மூட் இல்ல சார்! நீங்க எதுக்கு வந்தீங்கன்னு சொல்லிட்டு,கிளம்பி போய்கிட்டே இருக்கலாம்” என கட் அண்ட் ரைட்டாக சொன்னாள் சண்மு.

“கடை கட்டி முடிக்கற வரைக்கும் சுதந்திரமா இங்க வந்து போக எனக்கு ஃபுல் ரைட்ஸ் இருக்கு மேடம்”

“கட்டிட வேலை அங்கத்தான் நடக்குது. தேவையில்லாம நர்சரிக்குள்ள வந்து நிக்க வேணாம் சார். என்னோட பேரு ஏற்கனவே ஊருக்குள்ள சந்தி சிரிக்குது. நீங்க வேற அடிக்கடி வந்து நின்னு, இருக்கற பேரை இன்னும் டேமேஜ் பண்ணி வைக்க வேணாம்” என காரமாகவே பதில் கொடுத்தாள் சண்மு. அவனிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தாலும், கை மட்டும் அடிக்கொரு முறை இடுப்பைத் தடவி விட்டுக் கொண்டது.

சண்முவை ஏற இறங்கப் பார்த்தான் கதிர்.

“சாப்டியா?”

“அது உங்களுக்குத் தேவை இல்லாத விஷயம் சார்”

“இன்னும் சாப்பிடல! அதான் காரமா பதில் வருது. எதாச்சும் சாப்பிட எடுத்து வந்தியா, இல்லை வாங்கிட்டு வரவா?”

“இத்தனை வருஷமா என் சாப்பாட்டு விஷயத்தை நான் தான் பார்த்துக்கிட்டேன். இனிமேலும் பார்த்துப்பேன். நீங்க கிளம்பலாம்.” என சொல்லியவள், அருகில் இருந்த நாற்காலியை இழுத்துப் போட்டு அமர்ந்துக் கொண்டாள்.

அவளை யோசனையாகப் பார்த்தவன், கையைத் திருப்பி கடிகாரத்தில் தெரிந்த தேதியைப் பார்த்தான். பின் ஒன்றும் பேசாமல் கிளம்பி விட்டான்.

‘இவன் எதுக்கு வந்தான், எதுக்கு சண்டைப் போட்டான், ஏன் சாப்டியா கேட்டான், எதுக்கு கடிகாரத்தப் பார்த்துட்டு கிளம்பிட்டான்?’ என மனதில் ஒரு பெரிய பட்டிமன்றமே நடத்தி ஓய்ந்தாள் சண்மு. அதற்குள் சாப்பிட போயிருந்தவர்கள் திரும்பி இருந்தார்கள்.

“அக்கா, கதிரண்ணா இத உங்க கிட்ட குடுக்க சொன்னாரு” என ஒரு பொட்டலத்தை நீட்டினாள் கடைக்கு வேலைக்கு சேர்ந்திருந்த பெண் சாருமதி.

அதை வாங்கிப் பிரித்து பார்த்த சண்முவின் கண்கள் கலங்கி சிவந்தது. அதனுள்ளே அவள் விரும்பி சாப்பிடும் மட்டன் பிரியாணி பார்சலும், மாதாந்திர பிரச்சனையின் போது வரும் வலிக்கு அவள் சாப்பிடும் மாத்திரை அட்டையும் இருந்தது.

 

(உயிர் போகும்…)

error: Content is protected !!