arputha79

103 POSTS 0 COMMENTS

KKE-EPI 9

அத்தியாயம் 9

திருவண்ணாமலையிலுள்ள மலையானது 260 கோடி ஆண்டுகள் பழமையானது என டாக்டர் பீர்பால் சகானி என்ற விஞ்ஞானி தெரிவித்துள்ளார். சைவர்களின் நம்பிக்கைப் படி இம்மலையானது கிருத யுகத்தில் நெருப்பு மலையாகவும், திரேதாயுகத்தில் மாணிக்க மலையாகவும், துவாபரயுகத்தில் தங்க மலையாகவும், தற்போது நடைபெறும் கலி யுகத்தில் கல் மலையாகவும் இருப்பதாக சொல்லப்படுகிறது.

 

 

காலையில் சொன்ன நேரத்துக்கெல்லாம் செக் அவுட் செய்து விட்டு எல்லோரும் வேனுக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். ஜம்புவின் கண்கள் மெய் லிங்கை அந்த அரையிருட்டில் தேட, அவளோ ராணியின் பின்னால் ஒளிந்தவாறு நின்றிருந்தாள். எல்லோரும் ஏறி அமர்ந்ததும், எப்பொழுதும் போல அவளின் தரிசனத்துக்காக ரியர் வியூ கண்ணாடியைப் பார்த்தவனுக்கு கோபம் பொத்துக் கொண்டு வந்தது.

வேனில் ஏறியதும் அவனுக்கு எப்பொழுதும் காலை வணக்கம் சொல்லி அவனுக்குப் பின்னால் அமர்பவள், இன்று வேனின் கடைசி இருக்கையில் இருந்தாள்.

‘என்னமோ நான் கையைப் பிடிச்சு இழுத்துட்ட மாதிரி என்ன கோபம் இவளுக்கு? என்னைப் பார்க்க பிடிக்காம பின்னால போய் உட்கார்ந்துருக்கா ராட்சசி’

“என்னண்ணா உங்க சமூ பின்னாடி போயிருச்சு? குட் மார்னிங்னு காலையில குயில் கூவும். இன்னிக்கு ஒன்னையும் காணோம்! லடாயா?” என கேட்டான் மங்கி.

“லடாயும் இல்ல கடாயும் இல்ல! உன் தூங்கற வேலையப் பாருடா!” எரிந்து விழுந்தான் ஜம்பு.

“விடுகதையா இந்த வாழ்க்கை, விடை தருவார் யாரோ” என பாடியபடியே கண்ணை மூடிக் கொண்டான் மங்கி.

கோபம் வந்தாலும் நிதானம் தவறாமல் பார்த்து பதமாகவே வேனை செலுத்தினான் ஜம்பு. சுற்றி பார்க்க வந்தவர்கள் உயிர் எல்லாம் அவன் கையில் அல்லவா!’

அவர்களின் நிகழ்ச்சி நிரலின் படி, திருவண்ணாமலையை குறித்த நேரத்தில் சென்றடைந்தார்கள். சக்தியும் சிவனும் ஒன்றே என உலகுக்கு உணர்த்திய அண்ணாமலையார் அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றார். அப்பெரிய கோயிலையும் அதன் பிண்ணனியில் தெரிந்த மலையையும் வாய் பிளக்க நிமிர்ந்துப் பார்த்தாள் மெய் லிங். ஏழு பரிகாரங்களையும், ஒன்பது கோபுரங்களையும், நாற்பதுக்கும் மேற்பட்ட சன்னதிகளையும் சுற்றி வந்தவள், கேள்விகளால் மங்கியைத் துளைத்தெடுத்தாள். உச்சிகால பூஜையில் கலந்துக் கொண்டவர்கள் திருப்தியாக அண்ணாமலையானை தரிசித்தார்கள். கிடைத்த சந்தர்ப்பங்களில் அவளை நெருங்கிப் பேச முயன்ற ஜம்புவுக்கு தோல்வி தான் கிட்டியது. அவனின் புறம் பார்வையைத் திருப்பாதது மட்டுமின்றி யாராவது ஒருவருடன் ஒட்டியபடியே சுற்றினாள் மெய் லிங்.

பூஜை முடித்து மதிய உணவுக்கு சென்றார்கள். அவர்களை உள்ளுக்கு அனுப்பியவன், வேனுக்குள்ளே அமர்ந்துக் கொண்டான். சாப்பிடாமல் அவன் அமர்ந்திருப்பதை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தபடியே ராணியுடன் சாப்பிட நுழைந்தாள் மெய் லிங்.

மங்கியின் அருகில் அமர்ந்தவள்,

“வை ஜம்ப் இஸ் நாட் ஈட்டிங்?” என கேட்டாள்.

ஜம்புவுக்கு வயிறு சரியில்லை என அவன் சொல்லியிருந்த காரணத்தை அப்படியே இவளிடம் சொன்னான் மங்கி. இவர்கள் இருவருக்கும் நடந்த உள்நாட்டுப் பூசல் அவனுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை.

அவளுக்கு வயிறு சரியில்லாத சமயங்களில் இலகு உணவுகளாய் ஆர்டர் செய்ய கற்றுத் தந்திருந்தான் ஜம்பு. அதுவும் மங்கியின் வழியாக தான். மற்றவர்கள் முன்னால் முடிந்த அளவுக்கு நேராக பேச மாட்டான் ஜம்பு. ராணி இவளிடம் எச்சரித்தது தெரிந்துதான் தள்ளி நின்று பழகுகிறான் என அவன் சொல்லியிருந்ததால் அவள் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.

தயிர் சாதம் பாக்கேட் வாங்கியவள் மங்கியிடம் நீட்டினாள்.

“கோ கிவ் ஹிம்! டோண்ட் டெல் ஐ கிவ்” என சொல்லித்தான் அனுப்பினாள்.

மங்கியோ சாதத்தை அவனிடம் நீட்டி,

“ண்ணா! நடத்துங்க, நடத்துங்க! உங்க சமூ நீங்க பட்டினியா இருக்கறத பார்க்க முடியாம தவிச்சுப் போய் சாதம் வாங்கிக் குடுத்துருக்கு. எஞ்சோய்” என சிரித்தவன்,

“சிவப்பான ஆண்கள் இங்கே சில கோடி உண்டு

கறுப்பான எங்கண்ணனைக் கண்டு கண் வைத்ததென்ன” என பாடி விசிலடித்துக் கொண்டே ஜம்புவின் பக்கத்தில் அமர்ந்தான்.

இவ்வளவு நேரம் சோக கீதம் வாசித்த ஜம்புவின் இதயம், பட்டென குத்து பாடல் மோடுக்கு மாறியது. பிளாஸ்டிக் ஸ்பூன் கொண்டு ஆசையாக அள்ளி விழுங்கினான் தயிர் சாதத்தை. தன் அம்மா சமைத்த சாப்பாட்டிற்கு பிறகு இந்த சாதமே அமுதென சுவைப்பதாக தோன்றியது அவனுக்கு.

சாப்பிடுபவனை கண்டும் காணாமல் வந்து வேனில் ஏறி பின்னால் சீட்டுக்குப் போனாள் மெய் லிங். காதில் இயர் போனை மாட்டிக் கொண்டு கண்களை மூடிக் கொண்டாள். அவன் சாப்பிட்டு முடித்ததும் வேன் கிளம்பியது.

“அண்ணே, இப்போ போற இடத்துல எல்லாரும் சுத்து பாத்துட்டு நைட் ஹோட்டலுக்குப் போனதும் எனக்கு லீவ் வேணும்”

“கிடையவே கிடையாது!”

“ப்ளீஸ் ண்ணா! சின்னப்பையன் ஆசையை நிறைவேத்தி வைங்க. சொர்க்கப்புரிக்குப் போயிட்டு சோமபானம் அருந்தாட்டி எப்படிண்ணா?”

“டேய் அடங்குடா! லேடிசா வந்துருக்காங்க இந்த தடவை. கொஞ்சம் அடக்கம் ஒடுக்கமா இருக்கனும்”

“அதுக்குத்தான் அவங்களாம் செட்டில் ஆனதும் போகறதுக்கு கேக்கறேன். மனசு வைங்கண்ணா”

“குடி குடிய கெடுக்கும். குடிக்கறவன் குமரிய கெடுப்பான். அதனால இந்த வேலைலாம் வேணாண்டா மங்கி.”

“ஹ்கும். இந்த தடவை வந்துருக்கிற பேட்ச்சுக்கு நீங்க சொன்ன புது மொழிலாம் செட் ஆகாது. எல்லோரும் பாதி கிழவிஸ். ஒன்னே ஒன்னு குளுகுளுன்னு இருக்கு. அதையும் நீங்க ஆட்டைய போட்டு எனக்கு அண்ணியாக்கிட்டீங்க”

“என்னடா ஆட்டைய போட்டுட்டேன் அப்படி இப்படின்னு பேசற! கொஞ்சம் கூட மரியாதை இல்ல. எங்களுக்குள்ள ஒன்னும் இல்லடா டேய். அவ என்னை ப்ரேண்டா தான் பார்க்கறா” மெதுவான குரலில் இருவரும் பேசிக் கொண்டே வந்தார்கள்.

“ஆனா நீங்க அதுக்கும் மேல போயிட்டீங்க போலண்ணா! ஹ்ம்ம். மனச கல்லு மாதிரி வச்சிக்கிங்க. எப்படியும் இந்த காதல் பூட்ட கேசுதான். சமூ கிளம்பனதும் தாடி வளர்த்துகிட்டு ‘என் ஜீவன் பாடுது, உன்னைத்தான் தேடுதுனு’ பாடிட்டு திரியாம அம்மா காட்டற பொண்ண கட்டிக்கிட்டு செட்டில் ஆகுங்க.”

“முடியாதுடா!”

“பைத்தியம் முத்திருச்சு! அண்ணா, இதுக்கு எதிர்காலம் இல்லைன்னு தெரிஞ்சும் ஏண்ணா? அவங்க சிங்கப்பூர்காரங்கண்ணா. நல்லா படிச்சிருக்காங்க, அழகா இருக்காங்க, கிறிஸ்டியன் வேற. அதோட மிக முக்கியமானது அவங்க சீனா வம்சாவளி. மாடு சாப்பிடுவாங்க, பன்னி சாப்பிடுவாங்க, தண்ணீ அடிப்பாங்க, ஏன் சிகரேட் கூட ஊதுவாங்க. அப்படியே உங்கள பிடிச்சிருக்குன்னு சொன்னாலும், கல்யாணம் பண்ணிக்குவாங்களா? அவங்க ஊருல அதுவும் இவங்க கலாச்சாரத்துல கல்யாணம் ஆகாம சேர்ந்து வாழறது எல்லாம் சர்வ சாதாரணம்ண்ணா! நம்ம கல்ச்சருக்கு ஒத்து வருமா இதெல்லாம்? உங்க அம்மா உங்கள வெளக்காமாரு தேய தேய அடிப்பாங்கண்ணா! அப்பா அதுக்கும் ஒரு படி மேல போய், மறுபடியும் வீட்ட விட்டுத் துரத்திடுவாரு. பார்த்தமா, சைட் அடிச்சமா பை சொன்னம்மான்னு இருக்கனும்ண்ணா! என்னோட பெரியவரு நீங்க, நான் என்னத்த அட்வைஸ் செய்யறது!”

என்ன அட்வைஸ் செய்வது என சொல்லிக்கொண்டே நிதர்சன உண்மையைப் புரிய வைத்தான் மங்கி. பெருமூச்சு ஒன்றை இழுத்து விட்ட ஜம்பு,

“எனக்கு மட்டும் இதெல்லாம் புரியலன்னு நினைக்கறியாடா? மனசோட போராடி பார்த்துட்டேண்டா! இது வேணாம், சரிப்படாதுன்னு. ஆனா மண்டைக்குப் புரிஞ்சது பாழா போன மனசுக்குப் புரியலடா. அவதான் வேணும்னு அடம் புடிக்குது. பார்த்த சில நாட்களுக்குள்ள மனசுல ஆணி அடிச்சு உக்காந்துட்டாடா மங்கி.”

“கலர பாத்து கவுந்துட்டீங்கண்ணா நீங்க”

“இல்லடா இல்ல! நம்ம ஊருல வெள்ளையா பொண்ணுங்க இல்லையாடா? இல்ல இவளோட வெள்ளைக்காரிங்கள எல்லாம் நாம பார்த்தது இல்லையா? என்னமோ ஒன்னு, இல்லடா பல விஷயம் இவ கிட்ட காந்தம் போல என்னை இழுக்குதுடா”

“பொழுது போகட்டும், சொல்லுங்க கேக்கலாம்! என்ன இழுக்குது உங்கள? அழகு இல்லைன்னு மட்டும் சொல்லிடாதீங்க!”

மெல்ல புன்னகைத்தவன்,

“முதல்ல பார்க்க வச்சது அவ அழகுதான்டா. பொம்மை மாதிரி இருக்காளேன்னு ஒரு பிரமிப்பு. அதுதான் அவள உண்ணிச்சுப் பார்க்க வைச்சது. ஆனா புறத்தோற்றம் மட்டுமே அழகா இருந்திருந்தா, இன்னேரம் அவ எனக்கு ப்ரெண்டா மட்டும்தான் இருந்துருப்பா. என் மனசுக்குள்ள மகாராணியா வந்துருக்க மாட்டாடா மங்கி.”

“எனக்கு அழக தவிர வேற ஒன்னும் தெரியலையே!”

ரியர் வியூ கண்ணாடியை நன்றாக அட்ஜஸ்ட் செய்து ஆக பின்னால் உட்கார்ந்திருக்கும் அவளை நோக்கினான் ஜம்பு. தூக்கக் கலக்கத்தில் சீட்டில் சரிந்து விழுந்துக் கொண்டிருந்தாள் அவன் சமூ. முகத்தில் புன்னகை தவழ மங்கியிடம் தன் காதலைப் பகிர்ந்துக் கொண்டான் ஜம்பு.

“என் சமூக்கு முகம் மட்டும் இல்லடா மனசும் அழகுதான். நம்ம கூட பயணம் செய்யற எல்லார் கூடயும் சிரிச்ச முகமாத்தான் பேசுவா. அவளால முடிஞ்ச அளவுக்கு, சின்ன சின்ன உதவிங்கள செய்வாடா! எதுக்கும் முகத்த சுளிச்சுக்கவே மாட்டா. இதுல பல பேரு, உன்னையும் என்னையும் மனுஷனா நினைச்சுக் கூட பேசறது இல்ல. நம்ம பணத்துக்கு கைடா வந்தவங்கத்தானேன்னு ஒரு அலட்சியம். ஆனா எப்பவாவது உன்னையோ, என்னையோ அவ மரியாதை இல்லாம பேசி இருக்காளாடா?”

“இல்லைண்ணா! ரொம்ப ப்ரெண்டிலியாத்தான் பேசுவாங்க. எனக்கு சாப்பிட கூட எதாச்சும் வாங்கி தந்துட்டு தான் இருப்பாங்க”

“ஆமாடா! அவளுக்குன்னு சில கொள்கைகள் இருக்கு. அதுல அவ உறுதியாத்தான் இருக்கா. ராணி மேடம் என் கிட்ட ரொம்ப வச்சுக்க வேணாம்னு சொல்லியும், என் ப்ரேண்ட் நான் பேசுவேன்னு அடிச்சு சொன்னா. அதோட சுயமரியாதை ரொம்படா அவளுக்கு. ஒருத்தங்க கிட்ட இருந்து எதையும் ஃப்ரீயா வாங்கிக்க மாட்டா. ஜிப்பா வாங்கி குடுத்தது மட்டும் இல்லாம, ஹாஸ்பிட்டல் பணத்தையும் பிடிவாதமா திருப்பிக் குடுத்தா. மகாபலிபுரம் போனப்போ ஜோசியம் பார்க்கிறேன்னு பலரும் சூழ்ந்துகிட்டாலும், ரொம்ப மரியாதையா வேணாம்னு சொன்னாலே தவிர, யாரையும் புழு மாதிரி பார்க்கல. பிச்சைக்காரப் பொண்ணு ஒருத்திக்கு காசு போட போனப்போ, மத்த பிச்சைக்காரங்களும் அவள சூழ்ந்துகிட்டாங்களே, அப்ப கூட பயந்தாளே தவிர முகம் சுளிக்கலடா. பர்ஸ எடுத்து எல்லோருக்கும் காசு போட்டுகிட்டே இருந்தா. நான் மட்டும் புடிச்சு இழுத்துட்டு வரலனா, மேடம் எல்லா காசையும் அங்கயே முடிச்சிருப்பாங்க” சொல்லிவிட்டு சிரித்தான்.

“அண்ணா, உங்க முகத்துல ஜொள்ளு ஊத்துதுணா”

“அது ஜொள்ளு இல்லைடா, கள்ளு”

“கள்ளா?”

“காதலும் ஜொள்ளும் கலத்து ஊத்தறதுக்குப் பேரு கள்ளுடா” மந்தகாசமாகப் புன்னகைத்தான் ஜம்பு.

“அட்ரா, அட்ரா” வாய்விட்டு சிரித்தான் மங்கி.

“மெல்ல சிரிடா. எல்லாம் தூங்குறாங்க!”

“அவளுக்கும் என்னைப் பிடிக்கும்டா மங்கி. பிடித்தம் இருக்கு, ஆனா காதல் இருக்கா தெரியலடா. காதல்னு மட்டும் தெரியட்டும், நீ மேல சொன்ன எந்த காரணமும் என்னைத் தடுக்கப் போறதில்லைடா! மதம், இனம், நாடு, சாப்பாடு, எங்கம்மா வெளக்கமாரு எல்லாம் இரண்டாம் பட்சம் தான் எனக்கு. அப்படியே அவளை என் பொண்டாட்டியா தூக்கிட்டு வந்துருவேன். சமூடா என் சமூ அவ. என் சீனா லட்டு” உணர்ச்சிகரமாக பேசினான் ஜம்பு.

“உங்க காதல் சக்சஸ் ஆகி வெள்ளையும் கருப்புமா புள்ளைங்க பொறக்க வாழ்த்துகள்ண்ணா” மனமார வாழ்த்தினான் மங்கி.

“நடக்கும்ன்ற?” நிராசையாக கேட்டான் ஜம்பு.

“உன் மீது உனக்கே நம்பிக்கை இல்லையென்றால் கடவுளே நேரில் வந்தாலும் பயனில்லைன்னு சுவாமி விவேகானந்தர் சொல்லி இருக்காருண்ணா. ஓய்வு கிடைக்கறப்பலாம் சமூக்கு நான் அடிமை, நான் அடிமை, நான் அடிமைன்னு சொல்லிட்டே இருங்க. கண்டிப்பா கல்யாணம் பண்ணிகிட்டு நீங்க அவங்களுக்கு அடிமை ஆகிருவீங்க”

“இது எந்த சுவாமி சொன்னதுடா?”

“ஹஹ, இது சுவாமி மங்கி சொன்னது”

வாய் விட்டு சிரித்தான் ஜம்பு. அவன் சிரிப்பு சத்தத்தில் கண் திறந்த மெய் லிங்குக்கு தன்னை மீறி உதட்டில் புன் முறுவல் பூத்தது.

UUP–EPI 3

அத்தியாயம் 3

 

கொர்டிசெல்(cortisol) ஹார்மோனை மன அழுத்த ஹார்மோன் என அழைப்பார்கள். நமக்கு மன அழுத்தம் ஏற்படு போது இந்த ஹார்மோன் சுரக்கிறது. பின் மன அழுத்தம் குறைந்ததும் ஹார்மேன் லெவல் சரியாகி விடுகிறது. அடிக்கடி இது சுரக்கும் பட்சத்தில் நமக்கு டிப்ரெஷன், தலைவலி, தூக்கமின்மை, இதய கோளாறு போன்றவை ஏற்பட வாய்ப்பிருக்கிறது.

 

அன்று

 

“கதிரு! கதிர் டேய்!”

மெல்லிய சத்தத்தில் ஒற்றைக் கண்ணை மட்டும் திறந்துப் பார்த்தான் கதிர். அவனுக்கு கண் ஆபரேஷன் முடிந்து பத்து நாட்கள் ஆகி இருந்தன. இன்று காலைதான் சென்னையில் இருந்து வந்திருந்தனர் அவனும் அவன் அம்மாவும்.

சென்னையில் ஒரு புகழ்பெற்ற கண் மருத்துவரிடம் தான் கதிரைக் காட்டி வந்தார் பார்வதி. முதலில்  வீட்டிலேயே மருந்து மட்டும் கொடுத்து கண்களை ஆபரேஷனுக்கு தயார் செய்ய சொல்லிய டாக்டர், அறுவை சிகிச்சையை சென்னையில் வைக்க ஏற்பாடு செய்திருந்தார். கதிருக்கு வலது கண்ணில் மட்டும்தான் அறுவை சிகிச்சை தேவைப்பட்டது. இடது கண்ணை அதற்குறிய பயிற்சிகளின் மூலமே சரிப்படுத்தி விடலாம் என சொல்லி விட்டார் டாக்டர்.

சென்னைக்கு கிளம்பும் முன் அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்து விட்டான் கதிர்.

“ம்மா! வலிக்குமாமா? சம்மு சொன்னா கண்ணுக்கு உள்ள மாட்டு ஊசி போடுவாங்களாம்! ஆமாவாமா?”

கண் சரியாக வேண்டும் என ஆர்வம் இருந்தாலும், அந்த வயதிற்குரிய பயமும் இருந்தது. அதில் இன்னும் எண்ணெயை ஊற்றி எரிய விட்டிருந்தாள் சண்மு.

“அவ கிடக்கறா ராங்கி புடிச்ச கழுதை! இப்போ நீ பரிட்சைல ஒன்னானா வரல, அந்தக் கழுதை கடைசியா வருதுல, அதனால பொறாமைடா அவளுக்கு! கண்ணு நல்லா போச்சுன்னா நீ இன்னும் நல்லா படிப்பல்ல, அது வேணான்னு தான் உன்னை பயம் காட்டி விடறா! அவ கூட சேராதன்னு சொன்னா எங்கடா கேக்கற நீ”

“என் சம்முக்கு பொறாமைலாம் இல்ல” அழுகை அடங்கி கோபம் வந்திருந்தது.

“கதிரு!!!”

“அவள பத்தி பேசனதுமே மூக்கு வேர்த்துருச்சு! வந்துட்டா பாரேன்” கடுப்பாக திட்டினார் பார்வதி.

கதிர் ஓட்டமாய் ஓடி வாசலில் நின்றான்.

“கெளம்பிட்டியா கதிரு கண்ணுக்கு ஊசி போட?” என கேட்டாள் சண்மு.

“ஹ்ம்ம். காரு இப்போ வந்துரும்”

“அப்பாடா கரேக்டா வந்துட்டேன். உனக்காக வேண்டிக்க கோயிலுக்கு போனேனா, பூசாரி குளிச்சிட்டு வான்னு தொரத்தி விட்டுட்டாருடா! ஓடிப் போய் குளிச்சிட்டு மறுக்கா வேகமா கோயிலுக்குப் போனேன். நல்ல வேளை நீ இன்னும் கிளம்பல!” என்றவள் மடக்கிப் பிடித்திருந்த கையை விரித்தாள். உள்ளங்கை வியர்வையில் திருநீறு நனைந்துப் போய் கிடந்தது. அப்படியே அள்ளி அவன் நெற்றியில் பூசி விட்டாள் சண்மு.

“சாமி! கதிருக்கு ஒன்ரை நல்லா போய் ரெண்டா ஆகிறனும் கண்ணு. ஊசி போடறப்போ வலிக்கக் கூடாது! ஓம், ஓம், ஓம்!!!” என சொல்லியபடியே பூசி விட்டாள். உள்ளங்கையில் மீதி இருந்த திருநீறை தன் நாக்கால் வழித்து வயிற்றுக்குள் அனுப்பினாள் சண்மு.

“தேங்க்சு சம்மு! இந்தப் பாவாடை உனக்கு ரொம்ப நல்லா இருக்கு சம்மு” என நூறாவது முறையாக சொன்னான் கதிர்.

அது கதிர் கொடுத்த மஞ்சள் சேலையில் தைக்கப்பட்ட பாவாடைதான். மகன் கொடுத்து விட்டான் என்பதால் மனதுக்குள் கோபம் இருந்தாலும், பரவாயில்லை என விட்டு விட்டார் பார்வதி. அதை சண்மு அணியும் போதெல்லாம் பாராட்டி விடுவான் கதிர். அவளும் அந்தப் பாவாடையை அடிக்கடி அணிந்து ஊரில் உள்ள பிள்ளைகள் முன்னே, தனக்கும் அழகான உடை இருக்கிறது என்பது போல மிதப்பாக நடப்பாள்.

அவள் அங்கே இருக்கும் போதே பார்வதி வாடகைக்கு அமர்த்தி இருந்த கார் வந்து ஹாரன் அடித்தது.

“கதை பேசனது போதும், கெளம்புடா கதிரு!”

“அப்பா வர்ட்டும்மா! சொல்லிட்டுப் போலாம்”

“பெத்த பையன் ஆபரேசனுக்குப் போறான்னு ஒரு அக்கறை இல்ல உங்கப்பனுக்கு! இந்நேரம் எந்த ரோடுல விழுந்து புதையல வாரிட்டு இருக்காறோ! நீ வாடா” என மகனின் கையைப் பிடித்தார்.

“போய்ட்டு வரேன் சம்மு! பத்திரமா இரு! ஸ்கூலுல யார் கிட்டயும் சண்டை போடாத! பாடம் புரியலனா நான் வந்து சொல்லித் தரேன்.” அவன் அம்மா கையைப் பிடித்து நடத்திக் கொண்டே போக, திரும்பிப் பார்த்து இவளிடம் பேசியபடியே போனான் கதிர்.

“போ, போ! எனக்கு எல்லாம் தெரியும். மொதல்ல உன் கண்ணை நல்லாக்கிட்டு வா! மறுபடி ஒன்ரையாவே வந்தனா, நான் உங்கூட சேராம பக்கத்து பெஞ்சு பெருமாள் கூட கூட்டாளி ஆகிருவேன், சொல்லிட்டேன்!” மிரட்டி அனுப்பினாள் சண்மு.

அவன் பதில் சொல்வதற்குள் கதிரை காரில் ஏற்றி இருந்தார் பார்வதி.

கை ஆட்டி விடை கொடுத்தாள் சண்மு. கார் வீட்டில் இருந்து நகரும் நேரம் நேராக காரின் முன் வந்து நின்றார் பரமு. தள்ளாடியவாறே,

“நித்து, நித்து…கார நித்துடா! என் மொவன பாக்கறதுக்குள்ள ஒன்ன ஆரு கார எடுக்க ஜொன்னா? நித்து!” என சத்தம் போட்டார். கார் நிற்கவும், கதிர் இறங்கி தகப்பனிடம் ஓடி வந்தான்.

“ப்பா! போய்ட்டு வரேன்! நான் இல்லன்னு சாப்டாம இருகாதப்பா! சின்ராசுட்ட சொல்லிருக்கேன். அவன் சாப்பாடு குடுப்பான். ஒழுங்கா சாப்டனும்! என்ன?”

“ஜெரிடா மவனே! என் ராசா! பத்தரமா போய்ட்டு வாடா! ஜெத்துப் போன எங்காத்தா ஜெவப்பாயி(சிவப்பாயி) உன்ன மேல இருந்து நல்லா பாத்துப்பா” என தலையில் கை வைத்து ஆசிர்வதித்தார்.

“க்கும்! உசுரோட இருந்தப்பவே அந்தக் கெழவி ஒரு நல்லதும் செய்யாது. ஊரான் வீட்டு நெய்யே என் பொண்டாட்டி கையேன்னு, அதோடது எல்லாத்தையும் பதுக்கிட்டு நம்ம கிட்ட புடுங்கித் தின்னும். இது மேல போய்தான் நல்ல மனசு வந்து என் மவன ஆசீர்வதிக்கப் போகுதாக்கும்! கெரகம்!” சத்தமாகவே முனகினார், காரில் இருந்து இறங்கி இருந்த பார்வதி.

முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு நின்ற மனைவியைப் பார்த்து,

“பாழ்வதி என்னைப் பாழடி (பார்வதி என்னைப் பாரடி)

பூங்கொழி என்னைச் சேழடி” (பூங்கொடி என்னை சேரடி) என பாடி அழைத்த பரமு,

“பாழு, புள்ள பத்ரம்” என கேட்டுக் கொண்டார்.

“அக்கறை உள்ள ஆளு, இப்படி ஊத்திக்கிட்டு வராம நிதானமா வரனும்! எல்லா வூட்டுலயும் ஆம்பளைங்க எடுத்து செய்ய, இங்க நான் மட்டும் ஒத்தப் பொம்பளையா இருந்து அல்லாடுறேன்! எல்லாம் நான் வாங்கி வந்த வரம்” மூக்கை உறிஞ்சினார்.

“எங்காத்தா ஜத்தியமா நாளைல இழுந்து குடிக்க மாட்டேண்டி பாழு”

“அடச்சை! நீ பண்ண ஆயிரத்தெட்டு பொய் சத்தியத்துனாலதான்யா அந்தக் கெழவி சீக்கிரமா புட்டுக்கிச்சு” என அர்ச்சனை செய்தவர், மகனைக் காரில் ஏற்றி கிளம்பிவிட்டார்.

தனியே நின்றிருந்த சண்முவைப் பார்த்த பரமு,

“மம்மவளே, என் மவனே கட்டிக்க” என ஆரம்பிக்கும் முன்னே ஓடிப் போனாள் சண்மு.

அந்த ராத்திரியில் ஜன்னல் ஓரமாக சண்முவின் குரல் கேட்க மெல்ல எழுந்து தட்டுத் தடுமாறி நடக்கப் பார்த்தான் கதிர்.

“இருடா! ஒத்தைக்கண்ணுல கட்டுப் போட்டுருக்காங்க. நடக்காத, நானே வரேன்!” என திறந்திருந்த ஜன்னல் வழியாக எகிறி குதித்து ரூமுக்குள் நுழைந்தாள் சண்மு.

“சம்மு! நான் பகல்லயே வந்துட்டேன் தெரியுமா! நீ இப்பத்தான் வர என்னப் பார்க்க!” என கோபித்துக் கொண்டான் கதிர்.

“நான் ஒன்னப் பார்க்க வந்தேண்டா! பாரும்மாத்தான் நீ ரெஸ்ட் எடுக்கனும். தொந்தரவு பண்ணாம போன்னு சொல்லிட்டாங்க! வீட்டுல அம்மா தூங்கற வரைக்கும் வேய்ட் பண்ணிட்டு இப்ப ஓடி வந்தேன்.”

உள்ளே வந்து கதிரின் கட்டிலில் அமர்ந்தவள்,

“மெத்தை மெத்து மெத்துன்னு இருக்குடா! நான் படுத்துப் பார்க்கவா?” என கேட்டுப் படுத்துப் பார்த்தாள். பின் எழுந்து அமர்ந்தவள், கதிரின் கண்ணை ஆராய்ந்தாள்.

“கண்ணு சரியா போச்சாடா கதிரு? பேண்டேஜ் போட்டுருக்காங்க, எப்ப கலட்டுவாங்க?” என பட்டும் படாமல் கட்டைத் தொட்டுப் பார்த்தாள்.

“இன்னும் ஒரு வாரத்துல! அப்புறமா கண்ணு பயிற்சிலாம் சொல்லிக் குடுப்பாங்க! ரெண்டு கண்ணுக்கும் செய்யனும். அப்புறம் பாரேன்! நானும் உன்ன மாதிரியே நேரா பார்ப்பேன்”

“என்ன சொல்லுடா, ஒனக்கு ஒன்ரை தான் அழகு” என சொல்லியபடியே, அங்கிருந்த மேசையில் வைக்கப்பட்டிருந்த ஆப்பிளை எடுத்துக் கடிக்க ஆரம்பித்தாள் சண்மு.

“ஒன்னும் வேணா போ! எனக்கு ஒன்ரையா இருக்கவும் தானே அந்தப் பெருமாளு பக்கத்துல போய் உக்காந்துக்கறேன்னு சொல்ர! இனிமே எனக்கு கண்ணு நல்லாயிரும். என் பக்கத்துல தான் நீ எப்பவும் உக்காரனும் சொல்லிட்டேன்.”

“சரி, சரி! உடனே முகத்தைத் தூக்கி வச்சிக்காதே! அந்தப் பெருமாளு கூடலாம் நான் சேரமாட்டேண்டா! நான் பக்கத்துல போனாலே மூக்கப் புடிச்சிக்குறான்! ராஸ்கல்! பூமர் பபள் கம்ம நல்லா மென்னுட்டு அத அவன் கணக்கு நோட்டு உள்ளார ஒட்டி வைக்கனும்டா கதிரு! புக்கு வீணாப் போகனும், வாத்தி அவன வெளுக்கனும், நான் சிரிக்கனும்!” பழிவாங்கும் ப்ளானை எடுத்து விட்டாள் அந்த ராத்திரியில்.

“நான் ஸ்கூலுக்கு வர வரைக்கும் வேய்ட் பண்ணு! ஒன்னா செய்யலாம் சம்மு”

“வேற வழி! நீதானே பூமர் வாங்கிக் குடுக்கனும். காசுக்கு நான் எங்கப் போவேன்!”

இருவரும் கதிர் ஊரில் இல்லாத போது நடந்த விஷயங்கள், சென்னையில் நடந்த ஆபரேஷன், பார்வதி கதிருக்கு வாங்கிக் கொடுத்த மூங்கில் புல்லாங்குழல் என விட்டுப் போன கதைகளை பேசித் தீர்த்தனர். தூக்கக் கலக்கத்தில் அவன் கட்டிலிலேயே தூங்கிப் போனாள் சண்மு. தூங்குபவளை எழுப்பாமல், தன் போர்வையால் போர்த்திய கதிர், அவள் அருகிலேயே உறங்கிப் போனான். மறுநாள் காலையில் சண்முவைப் பார்த்த பார்வதி, அவளைத் தேடி வந்த மீனாட்சி என இரு பெண்மணிகளும் அவளைப் புரட்டி எடுத்தது வேறு கதை!

 

இன்று

 

இரவில் கசிந்து வந்த புல்லாங்குழல் இசை அந்த வீட்டை ரம்மியமாய் தாலாட்டியது. கூடத்தில் அமர்ந்திருந்த பார்வதி ஆகட்டும், தன் அறையில் போதையில் முடங்கிக் கிடந்த பரமு ஆகட்டும் அந்த உயிர் உருக்கும் இசையை ஆசையாகக் கேட்டிருந்தனர்.

“காற்றின் அலை வரிசைக் கேட்கிறதா

கேட்கும் பாட்டில்

ஒரு உயிர் விடும் கண்ணீர் வழிகின்றதா

நெஞ்சு நனைகிறதா?” என புல்லாங்குழல் வழி வந்த இசை கேள்விக் கேட்டது. பரமுவின் விழிகளில் கண்ணீர் கசிந்தது மகனின் இசைக் கேட்டு. மகன் மனதறிந்தவராயிற்றே! அவன் வாழ்க்கையின் கருப்புக் பக்கங்களைக் கண்டவராயிற்றே!

எழுந்து தள்ளாடியவாறே கதிரின் அறை நோக்கிப் போனார். தன் அறைக் கதவைத் திறந்து தகப்பன் வந்தது கூட தெரியாமல் ஜன்னலில் தெரிந்த நிலவைப் பார்த்துக் கொண்டே குழலூதிக் கொண்டிருந்தான் இவன். யார் சொன்னார் கண்ணன் தான் குழல் ஊதுவான் என்று, இந்த வேலனும் குழலிசைப்பான். மன பாரம் தீர கதிர்வேலனும் குழலிசைப்பான்!

மெல்ல தன் மகனின் தோளைத் தொட்டார் பரமு. சட்டென இசை நின்றது. தன் முக பாவங்களைக் கட்டுப் படுத்திக் கொண்டவன், ஒட்ட வைத்தப் புன்னகையுடன் திரும்பினான்.

“தூங்கலையாப்பா?”

“நீ ஏன் லாஜா(ராஜா) தூங்கல? பழ்சுலாம் மழந்துரு(மறந்துரு) கதிலு. போனது போனதாவே இர்க்கட்டும்! மங்கே(மங்கை) ஒன்ன நல்லாப் பார்த்துக்குவா லாஜா. மழந்துரு, அல்லாத்தையும் மழந்துரு” மகனின் தாடையைப் பிடித்துக் கெஞ்சல் குரலில் பேசினார்.

“ப்பா! விட்டாச்சுப்பா! மனசுல இருந்து எல்லாத்தையும் தூக்கிப் போட்டாச்சு! மங்கைதான் இனி என் பியூச்சர்! நீங்க கண்டதையும் யோசிச்சு மனசப் போட்டுக் குழப்பிக்காதீங்க! போங்க போய் படுங்க!” என தகப்பனை சமாதானப் படுத்தி அனுப்பினான்.

தகப்பனுக்கு சொன்னதை நிரூபிக்கும் வகையில், போனை எடுத்து வாட்சாப் டீபீயாக நிச்சயதார்த்தம் அன்று எடுத்த தங்கள் இருவரின் போட்டாவை வைத்தான். பேஸ்புக்கில் சிங்கிள் என இருந்ததை இன் அ ரிலேஷென்ஷிப் என மாற்றினான். தங்கள் இருவரின் போட்டோ போட்டு மங்கை தேக் பண்ணியிருந்த போஸ்டுக்கு ஹார்ட்டை அழுத்தினான். அந்த போட்டோவுக்கு ஹார்ட்டை அழுத்தும் போதே தன் ஹார்ட்டை யாரே அழுத்தி அமுக்குவது போன்ற உணர்வு வர, போனைத் தூக்கி கட்டிலில் எறிந்தான். அதற்கு மேல் தனியாக இருக்கப் பிடிக்காமல், ஹாலுக்கு வந்தான் கதிர். சோபாவில் அமர்ந்திருந்த பார்வதியின் மடியில் வந்துப் படுத்துக் கொண்டான்.

நாடகம் பார்த்துக் கொண்டே, மடியில் படுத்திருந்த மகனின் தலைக் கோதிக் கொடுத்தார் பார்வதி. கதிர் மெல்ல உறக்கத்தைத் தழுவ, தொலைக்காட்சியை நிறுத்தினார் அவர். சில வருடங்களாய் ஒரு எட்டு தள்ளியே நின்றவன், இன்று தாய் மடி தேடி வந்ததை நினைத்து மகிழ்வதா? அல்லது தாய் மடி தேடும் அளவுக்கு மகன் மனதை வாட்டும் ஏதோ ஒரு விஷயத்தை நினைத்து வருந்துவதா என யோசனையாக மகனைப் பார்த்திருந்தார் பார்வதி.

அழகாய் சீரமைக்கப்பட்டு பெரிதாய் கட்டப்பட்டிருந்த தன் வீட்டில், தனது அறையில் விட்டத்தை வெறித்தப்படி அமர்ந்திருந்தாள் சண்மு. வெளியே தன் அம்மா, ஆஸ்திரேலியாவில் இருக்கும் தன் தம்பி கண்ணனிடம் போனில் பேசுவது காதில் கேட்டது. உதட்டில் விரக்தி சிரிப்பு நெளிய, மனம் மட்டும் ஒரு வாக்கியத்தை பாராயணம் செய்துக் கொண்டிருந்தது.

“இதுவும் கடந்து போகும்!”

“இதுவும் கடந்து போகும்!”

“இதுவும் கடந்து போகும்!”

 

(உயிர் போகும்)

KKE–EPI 8

அத்தியாயம் 8

 

கிருஷ்ணரின் வெண்ணெய்ப் பந்து, குன்றின் சரிவில் நான்கடி பரப்பளவில் 1,200 ஆண்டுகளாக நிலைத்து நிற்கிறது. 1908-இல், எந்நேரத்திலும் கீழே விழும் நிலையில் இருக்கும் இப்பெரிய உருண்டையான கல்லை, பாதுகாப்பு காரணம் கருதி ஏழு யானைகளின் உதவியால் குன்றுலிருந்து கீழே இறக்க முயற்சி எடுத்தனர். ஆனால் கொஞ்சம் கூட அக்கல்லை அசைக்க முடியவில்லை.

 

வேன் மகாபலிபுரத்தில் இருந்த அந்த பிரமாண்டமான பீச் ரிசார்டில் நின்றது. காஞ்சிபுரத்தை சுற்றி விட்டு மதிய உணவுக்குப் பிறகு நேராக மகாபலிபுரத்துக்கு வந்திருந்தார்கள். செக் இன் செய்து விட்டு எல்லோரும் லக்கெஜ்களை எடுத்துக் கொண்டு தங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அறைகளுக்குப் போனார்கள்.

மங்கியைப் பார்த்து ஜம்பு ஜாடை செய்ய, அவன் மெய் லிங் அருகில் போனான். வெயில் காலமாக இருப்பதால் தலைக்கு சந்தனம் பூச சொல்லிப் பணித்தவன், அப்படியே ஜம்புவின் ஜிப்பாவையும் கேட்டான்.

“ஆஸ்க் ஹிம் டு டால்க் டு மீ!” என ஜம்புவைப் பார்த்தபடியே மங்கியிடம் பேசினாள் மெய் லிங்.

“ஒன்னும் வேணா போடி” என முகத்தைத் திருப்பிக் கோண்டான் ஜம்பு.

“சன் ச்சிங் பிங்!” என சத்தமாக முனகினாள் மெய் லிங்.

“டேய் மங்கி! என்னடா சங்கு பிங்குன்னு என்னமோ திட்டறா!”

“எனக்கு மட்டும் சீனாக்காரன் பாஷை தெரியுமா? ஜாக்கி சான் படத்தையே தமிழ்ல பார்க்கற ஆளு நானு. இருங்க கூகள் பண்ணி பார்ப்போம்” என்றவன்,

“அண்ணா சமூ உங்களா முட்டா பைத்தியம்னு திட்டிட்டுப் போறாண்ணா” என சிரித்தான்.

“முட்டா பைத்தியமா?”

“ஹிஹிஹி பைத்தியம்னு மட்டும்தான் சொல்லிருக்கா. அதுக்கு முன்ன வந்த அடைமொழிய நானா சேர்த்துக்கிட்டேன்”

“தொலைச்சிருவேன்டா ராஸ்கல். ஓடிரு”

“விடுண்ணா, நம்பளுக்குள்ள என்ன கோபம். ஏண்ணா, இவங்களாம் மட்டும் சொகுசா ரூமுல தங்குறாங்க. என்னை மட்டும் வேன்லயே படுக்க வைக்கறீங்களே, இது நியாயமா?”

“போற இடத்துல எல்லாம் நமக்கும் ரூம் போட்டா செலவு எகிறிரும்டா. எங்கப்பாட்ட யாரு பேச்சு கேக்குறது? அந்தாளு நல்லா பேசுனாலே என்னால கேட்க முடியாது. இதுல வண்ண வண்ணமா பேசுனா காதுல ரத்தம் வரும். பரவாயில்லயா?”

“உங்க சொத்துதானேணா? உங்க வசதிக்கு கொஞ்சமா செலவு பண்ணிகிட்டா என்ன?”

“நீ ராங்கா பேசறடா! இது எங்கப்பா கஸ்டப்பட்டு சேர்த்த சொத்து. என் புள்ள குட்டிங்க வேணும்னா உரிமை கொண்டாடலாம். நான் போய் சொத்துக்கு நிக்க மாட்டேன். செய்யற வேலைக்கு கை நிறைய சம்பளம் தராரு. இப்போதைக்கு அது போதும். ஒரு நாள் நானும் சொந்தமா ட்ராவல்ஸ் தொறப்பேன்டா. வெளிநாட்டு டூர்லாம் பண்ணுவேன், கோடி கோடியா சம்பாரிப்பேன். என் பேரப் புள்ளைங்களுக்கு சொத்த எழுதி வைப்பேன்”

“இங்க காதலிக்கே வழிய காணோமாம். இதுல பேரனுக்கு சொத்து எழுதி வைக்கிறத பத்தி பேச்சு! விளங்கிரும்!” சொல்லி விட்டு கடற்கரையை நோக்கி நடையைக் கட்டினான் மங்கி.

“ஹ்ம்ம் அது என்னமோ நிஜம்தான்! வில்லன் மாதிரி கருப்பா, காண்டாமிருகம் மாதிரி பெத்ததும் இல்லாமா, அந்தக் காலத்து அடியாள் பேர வேற வச்சிவுட்டுருக்காங்க. லோக்கல் பொண்ணுங்களே பேரை கேட்டா சும்மா அதிருதுல்லன்னு ஓடி போயிருதுங்க. இதுல ஐயாவுக்கு பளபள ஃபாரின் சரக்கு மேல நாட்டம். விளங்கிரும்டா ஜம்பு.” தன்னைத் தானே திட்டியபடி மங்கியைத் தொடர்ந்து கடலுக்குப் போனான்.

ஒரு மணி நேரம் கழித்து மீண்டும் அனைவரும் வேனில் இருக்க, பயணம் தொடர்ந்தது. ஏற்கனவே ப்ளான் செய்த இடங்களை முடிந்த வரை சுற்றிக் காட்டுவார்கள் டூர் ஏற்பாட்டாளர்கள். பயணிகள் சில சமயங்களில் தாமதம் செய்வதால், சில இடங்கள் பார்க்க முடியாமல் போய்விடும். ஏன் சொன்னபடி சொன்ன இடங்களை காட்டவில்லை என பயணிகள் பல சமயங்களில் பிரச்சனை செய்வது உண்டு. கொடுத்தப் பணத்தைத் திருப்பி கேட்பதும் உண்டு. ஜம்பு ட்ரிப் அடிக்கும் போது, முடிந்த அளவு எல்லோரையும் இன்முகமாக சமாளித்துவிடுவான். குறித்த நேரத்துக்கு வந்துவிட வேண்டும் என நினைவுறுத்திக் கொண்டே இருப்பான்.

கடற்கரை கோயிலில் அவர்களை இறக்கிய போதும் அதையேத்தான் தேய்ந்து போன ரெக்கார்ட் மாதிரி மீண்டும் சொன்னான். தலையை ஆட்டிக் கொண்டு எல்லோரும் இறங்கிப் போனார்கள். மங்கியும் ஜம்புவும் அவர்கள் பின்னாலேயே போனார்கள். மங்கி அடிக்கடி வருவதால், மகாபலிபுரத்தின் சரித்திரத்தையே கையில் வைத்திருந்தான். கைடாக அவனே இவர்களுக்கு விளக்கம் அளித்தப்படி வந்தான்.

உடல் நலம் சரியில்லாமல் இருந்ததால் முகம் களைப்பாக இருந்தாலும், கண்கள் ஒளிர மங்கி சொல்வதையும், கோயில் சிற்பங்களையும் சுற்றிப் பார்த்தாள் மெய் லிங். ஜம்புவைக் கண்டுக் கொள்ளவேயில்லை. பிறகு குகைக்கோயில், அர்ஜுனன் சிற்பம், புலிக்குகை என மற்ற இடங்களையும் பார்த்தார்கள்.

மெய் லிங் எல்லாவற்றையும் தனது போனில் படம் பிடித்து வைத்துக் கொண்டாள். எல்லோரையும் போலவே அவளும் பட்டர் பாலைப் பார்த்து பிரமித்து நின்றாள். சிறு பிள்ளை போல், அதைக் கையில் தூக்குவது போல போஸ் கொடுத்து மங்கியை படம் பிடிக்க சொல்லி மகிழ்ந்தாள்.

நன்றாக சுற்றிவிட்டு, அங்கிருந்த கடைகளை நோட்டமிட்டார்கள். ஐஸ்க்ரீம், தின்பண்டங்கள் என மற்றவர்கள் வாங்க இவள் எதையும் சாப்பிடவில்லை. புதிதாக தர்பூசணி பழம் ஒன்றை வெட்ட சொல்லி வாங்கி மங்கியிடம் கொடுத்தனுப்பினான் ஜம்பு. இவன் தான் அனுப்பினான், என தெரியவும் அவள் வாங்கிக் கொள்ளவில்லை.

“அண்ணே, இனிமே என்னை தூது போக சொல்லாதீங்க. ரெண்டு பேரும் அடிச்சு விளையாட நான் என்ன பூப்பந்தா?” என கலண்டுக் கொண்டான் மங்கி.

ஒரு கடையில் நின்று அவள் குட்டி சிற்பங்களை ஆராய, அருகில் வந்து நின்றான் ஜம்பு. திரும்பி பார்க்காமல் தன் வேலையில் கவனமாக இருந்தாள் அவள். தொண்டையை செறுமினான் ஜம்பு. அதற்கும் எந்த ரியாக்‌ஷனும் இல்லை.

“மெய் லிங்!”

சிரிப்புடன் திரும்பி பார்த்தாள் அவள்.

இப்போதுதான் பேச்சு வந்ததா என கேட்டவள், அவன் கையில் வைத்திருந்த பழத்தை தானாகவே எடுத்து உண்டாள்.

“திஸ் மெலன் இஸ் எஸ் சுவீட் எஸ் யூ ஜம்ப்!” என ஐஸ் வைத்தவள் மீண்டும்,

“ப்ரேண்ட்ஸ்?” என கை நீட்டினாள்.

“ஐ கீவ் ஓன், யூ டேக், வீ ப்ரேண்ட்ஸ்!” என அவள் முகத்தைப் பார்த்தான் ஜம்பு.

குழப்பமாக அவன் முகத்தைப் பார்த்தவள், சரியென தலை ஆட்டினாள். பேண்ட் பாக்கேட்டில் கை விட்டவன், சின்ன ப்ளாஸ்டிக் பையை எடுத்து அவளிடம் நீட்டினான்.

வாங்கிப் பார்த்தவள்,

“வெரி க்யூட்” என சொல்லி சிரித்தாள். அதை எடுத்து அப்பொழுதே தன் மொட்டை மண்டையில் அணிந்துக் கொண்டாள்.

பச்சை, மஞ்சள், சிவப்பு என மூன்று நிற நூல்களால் பின்னப் பட்டிருந்த அழகிய தொப்பிதான் அது.

“தேங்க் யூ ஜம்ப்”

“தலை ஹோட். இதப்போட்டுக்க ஆல்வேய்ஸ்” என சொல்லியவன், இப்பொழுது கையை நீட்டி,

“ப்ரேண்ட்ஸ்?” என கேட்டான்.

அவளும் சந்தோஷமாக கைக்குலுக்கினாள்.

சில நிமிடங்களுக்கும் மேலாகவே அவள் கையைத் தன் கையில் பிடித்திருந்தான் ஜம்பு. அவள் இருவரின் கையையும் ஜாடையாகப் பார்த்து தொண்டையைக் கணைக்கவும் தான் விட்டான்.

“மெய் லிங்!”

“யா”

“ஜிப்பா வேர்?”

“லேட்டர்” என சொல்லிவிட்டு மற்றவர்களுடன் போய் இணைந்துக் கொண்டாள்.

அங்கிருந்து கிளம்பியவர்கள் மீண்டும் பீச் ரிசார்ட்டை அடைந்தனர். இந்த ட்ரீப்பிலேயே இந்த தங்குமிடம் மட்டும்தான் கொஞ்சம் கிராண்டானதாக தேர்வு செய்யப்படிருந்தது. இதற்கு மேல் அவர்கள் பீச்சுக்குப் போவதோ, உள்ளிருந்த மற்ற வசதிகளான ஜிம், ஸ்பா போன்றவற்றை பயன்படுத்திக் கொள்வதோ அவர்களின் விருப்பம்.

இவர்களை இறக்கி விட்டு ஜம்புவும், மங்கியும் ஒரு ரவுண்ட் மீண்டும் மகாபலிபுரத்தை சுற்றி வந்தார்கள். இரவு உணவை முடித்துக் கொண்டு இருட்டிய பிறகே திரும்பி வந்தனர் இருவரும். மங்கி படுத்துக் கொள்ள, ஜம்பு தூக்கம் வராமல் விழித்திருந்தான்.

‘மொட்டு மொட்டுன்னு உட்கார்ந்து இருக்கறதுக்கு, பீச் காத்துலயாச்சும் நடந்துட்டு வருவோம். அப்பவாச்சும் இந்த மனப்புழுக்கம் அடங்குதான்னு பார்ப்போம்’ என கிளம்பினான். அந்த ரிசார்ட்டுக்கு என ப்ரைவேட் பீச் இருந்தது. வெளியாட்கள் யாரும் அங்கே வர முடியாது.

காற்று அடித்து வீசி, உடம்பை ஊசியாய் குத்தியது. சுகமாக அதை அனுபவித்துக் கொண்டே மணலில் அமர்ந்தான் ஜம்பு. முடியைக் கோதிக் கொண்டவன், மல்லாக்க மணலில் சரிந்தான். வானத்தில் முழு நிலவு அவனைப் பார்த்து சிரித்தது.

‘நிலா கூட என் சமூ முகம் மாதிரி வட்டமா மொட்டையா இருக்கே!’ புன்னகைத்துக் கொண்டவன் பேண்ட் பாக்கேட்டில் வைத்திருந்த கீ செயினை எடுத்து தடவிக் கொடுத்தான். மெய் லிங்கின் முடியை கொஞ்சமாக அள்ளினானே, அதை சின்ன சடையாக போட்டு லேமினேட் செய்து லிங் (ஜம்பு{லிங்}கம்) லவ் லிங் (மெய் {லிங்}) என அழியாத மார்க்கரில் எழுதி ஹார்ட் விட்டிருந்தான்.

விடலைப் பையன் மாதிரி தான் செய்து வைத்திருந்த காதல் சின்னத்தைப் பார்த்து அவனுக்கு சிரிப்பு முட்டிக் கொண்டு வந்தது. யாரும் இல்லை என்கிற தைரியத்தில் வாய் விட்டு சிரித்தான்.

திடீரென கடல் நீரில் சலசலப்பு. எழுந்து உட்கார்ந்தவன், கடலில் இருந்து நீர் சொட்ட சொட்ட வெளி வந்த மெய் லிங்கைப் பார்த்து அதிர்ந்தான். குட்டியாக ஒரு டீசர்டும், அரை தொடையில் நின்றிருந்த கால் சட்டையுடனும் அவசரமாக நடந்து வந்தாள். அவன் அருகே வந்தவள், இவனைப் பார்த்ததும் தான் ஆசுவாசமாக மூச்சை இழுத்து விட்டாள்.

“யூ ஸ்கேர்ட் மீ ஜம்ப்”

கடலில் நீந்திக் கொண்டிருக்கும் போது, திடீரென கேட்ட சிரிப்பு சத்தத்தில் பயந்து விட்டதாக சொன்னவள், பொத்தென அவன் அருகில் அமர்ந்தாள். அவள் உடலில் இருந்த தண்ணீர் லேசாக அவன் முகத்தில் பட்டு ஜில்லிப்பை கொடுத்தது. துடைத்துக் கொள்ளாமல், அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தான் ஜம்பு. இல்லை அதிர்ச்சியாக என சொல்ல வேண்டுமோ!

“ஜம்ப்” அவன் அமைதியாக இருக்கவும் அழைத்தாள் மெய் லிங்.

“ஹ்ம்ம்”

“இன்னாச்சு?” உடைந்த தமிழ் வந்தது.

“நத்திங்”

இன்னும் கோபமா, ஏன் முகத்தைப் பார்க்காமல் பேசுகிறாய் என கேட்டவளுக்கு பதில் இல்லை.

அவன் தாடையைப் பற்றி தன் புறம் திருப்பினாள் மெய் லிங்.

அவளைப் பார்க்காமல் வேறெங்கோ பார்த்தான் ஜம்பு. இவளுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. சண்டை போட்டால் கூட கண்ணைப் பார்த்து பேசும் இவனுக்கு என்ன ஆனது என யோசித்தாள்.

“ஜம்ப்!” தாடையைப் பிடித்து ஆட்டினாள். அவளின் ஈர விரல்கள் தாடையை மட்டும் பிடித்திருந்தாலும், அவன் உடல் முழுக்க சிலிர்ப்பு ஓடி அடங்கியது.

“யூ ஆர் ஷிவரிங்!” எழுந்து நடந்தவள், பீச்சில் இருந்த நாற்காலியில் வைத்திருந்த குட்டி பேக்கை எடுத்து வந்தாள். அதில் இருந்த சால்வையை எடுத்து அவனுக்குப் போர்த்தி விட்டவள், தனது துண்டை எடுத்து உடம்பைத் துடைத்துக் கொண்டு அதை வைத்தே மூடிக் கொண்டாள்.

அப்பொழுதுதான் ஜம்புவுக்கு மூச்சே வந்தது.

‘ராட்சசி! அஞ்சு வயசு புள்ள போடுற சட்டையைப் போட்டுட்டு வந்து கொஞ்ச நேரத்துல எனக்கு ஹார்ட் அட்டாக் வர மாதிரி பண்ணிட்டாளே! முத்துமாரியா பார்த்தவன, மலை மலை மருதமலைன்னு ஆடுனா மும்தாஜ பார்க்கற மாதிரி பார்க்க வச்சிட்டாளே!’ மனதில் புலம்பித் தள்ளினான் ஜம்பு.

சால்வையை இன்னும் நன்றாக இழுத்திப் போர்த்தி உடல் நடுக்கத்தை நிறுத்தினான். அவனும் என்னதான் செய்வான், படத்தில் மட்டும்தான் இப்படிப்பட்ட காட்சிகளைப் பார்த்திருக்கிறான். நேரில் லைவ்வாக நனைந்த தாஜ்மகாலைப் பார்ப்பது இது தான் முதல் முறை.

“ஜம்ப்” கன்னத்தில் கை வைத்து தூங்குவது போல காட்டியவள், தூங்கவில்லையா என கேட்டாள்.

இப்பொழுது நிமிர்ந்து அவள் கண் பார்த்து,

“ஸ்லீப் நோ கமிங்” என பதிலளித்தான்.

“மீ டூ”

தூக்கம் வராமல் மொட்டு மொட்டென்று ரூமில் இருக்கப் பிடிக்காமல், நீந்தினால் தூக்கம் அவரும் என கடலுக்கு வந்ததாக சொன்னாள். தூக்கம் வரும் வரை பேசிக் கொண்டிருக்கலாம் என்றவள், அவனைப் பற்றி விசாரித்தாள்.

அவள் கேட்டதும் மடை திறந்த வெள்ளம் போல் ஆதி முதல் அந்தம் வரை தன்னைப் பற்றி பகிர்ந்துக் கொண்டான் ஜம்பு.

“மை அம்மா அப்பா மேரேஜ், ரொம்ப நாள் கழிச்சி ஐ போர்ன். அவங்க ரொம்ப புவர். காசு இல்ல. ரொம்ப கஸ்டம். எனக்கு ஃபுட் ஹேவ் ஆனா டாய்ஸ்லாம் இல்ல. தமிழ் மீடியம் ஸ்கூல்தான். அம்மா வடாம், அப்பளம் புட்டிங். மீ கோ ஹவுஸ் ஹவுஸ் விக்கறதுக்கு. அப்பா எவரிடே ட்ரைவர். வீக்கேண்ட் ஒன்லி வீடு. சோ மீ சோ சேட்டு. புக் பை நோ மணி, ஸ்கூல் ட்ரிப் கோ நோ மணி, கடலை முட்டாய் பை அல்சோ நோ மணி. எவிரிதிங் நோ மணி. எனக்கு ரொம்ப ஆங்கிரி. சின்ன புள்ளைல ஓடா உழைச்சது மீக்கு ரொம்ப அசதி. படிப்பு நோ ஏறிங். அப்புறம் அப்பா பிஸ்னஸ் பிக் அப்பு. செம்ம பிக் அப்பு. மணி கொட்டிங் யூ க்நோ. கஸ்டம் எல்லாம் கோ கோ! அப்போ ஐ லிட்டில் பிட் பிக் ரெடி. காலேஜ் கோ ரெடி. நிறைய ப்ரேண்ட்ஸ். சடன் மணி கிடைக்கவும் ஒரே ஆட்டம். பட்ட கஸ்டத்துக்கு எல்லாம் எஞ்சாய் பண்ணனும்னு திங்கிங். நிறைய கெட்ட பழக்கம். சிகரேட், தண்ணி அதான் லிக்கர், அப்புறம்“ லேசாக முகம் சிவந்தான்.

“அப்புறம் வாட் ஜம்ப்? டெல் மீ!” ஊக்கினாள் மெய் லிங்.

“கொஞ்சமா சைட் கேர்ல்ஸ். சும்மாதான் டைம் பாசிங். நோ டச்சிங் டச்சிங். தென் ஓன் டே ஓன் கேர்ள் ப்ரோபோஸ் மீ. அப்படி ஒரு ஹெப்பி எனக்கு. தலை சுத்திப்போச்சு”

அடப்பாவி எனும் ரேஞ்சுக்கு அவனைப் பார்த்தாள் மெய் லிங்.

“நான் தான் கேர்ள் பிரண்ட்னு நெனைச்சென். அவளுக்கு நான் ஏடிஎம் மிஷினாத்தான் தெரிஞ்சிருக்கேன். ஐ மீன் மணி பிடுங்கிங். எவ்ரிடே சாப்பாடு ஷீ ஆஸ்க் ஐ பை! பிட்ஷா, பிரியாணி, மினி மீல், ஃபூல் மீல் ஆல் ஐ பை! வாட் ஷீ ஆஸ்க் ஐ கீவ். போன், ரீசார்ஜ், எவ்ரிதிங் ஐ டூ. தெரியல மெய் லிங் அப்போ. ஆல் திஸ் டேஸ் பொண்ணு ஒன்னு கூட நோ சீ மீ! மீ கருப்பு அதான். அண்ட் வெரி பீக். ஆல் டோண்ட் லைக் மீ” குரல் கரகரக்க சொன்னான் ஜம்பு.

அவன் கையைப் பற்றி தட்டிக் கொடுத்த மெய் லிங்,

“யூ ஹேவ் அ பிக் ஹார்ட் ஜம்ப். ஒன்லி எ குட் கேர்ள் கேன் சீ தட். சூன் ஷீ வில் கம்” என்றாள்.

அவளின் சில்லென்ற தீண்டல் அவனின் மனக் கவலையைக் குறைத்தது. மெல்ல புன்னகை அரும்பியது ஜம்புவுக்கு. முடியைக் கோதுவது போல கையை உருவிக் கொண்டாள் மெய் லிங்.

“அப்புறம் டெல்!”

“இவ ஐ லவ் யூ சொல்லவும் மீ சோ ஹெப்பி. ஐ பீல் லைக் பெரிய பருப்பு. ஐ மீன் பிக் பாஸ். ஓன் டைம் ஐ கல்லால கை வச்சிங். டேக் பிப்டி தவுசண்ட் கிவ் ஹேர் அம்மா ஆபரேஷன். மை அப்பா பைண்ட் அவுட். இவளோ நாளா ஹீ ஸ்கோல்ட் மீ எருமைகடா, உருப்படாத தெண்டம், சாவுகிராக்கி ஆல் பேட் பேட் வொர்ட். பட் அன்னிக்கு அடிய கெளப்பி விட்டுட்டாரு. யூ க்நோ, பீட்டிங். செம்ம பீட்டிங். பெல்ட் பிஞ்சிங். மை அம்மா கம் நடுவுல, ஷீ அல்சோ செம்ம அடி வாங்கிங். அது தான் எனக்கு கோபம் வந்துருச்சு. ஐ யூ கென் பீட், ஐ சன். மை அம்மா வை யூ பீட்? எங்கம்மா வலியில கத்தவும், பெல்ட்டை பிடிங்கி அடிக்க போயிட்டேன்.  ஹீ வெரி அதிர்ச்சி. அம்மா அல்சோ அதிர்ச்சி. மீ பேல்ட் தூக்கி வீசிங். தெண்ட சோறு சாப்பிடற டாக்குக்கு இவ்வளவு கொழுப்பா ஹீ ஸ்கோல்ட். ஐ மானம் ரோஷம் ஹேவ் மெய் லிங். ஆல் மணி இன் பேண்ட்ஸ், மை போன், மை பைக் கீ ஆல் வீசி அடிச்சேன். ப்ரம் நவ் ஐ கோ அவுட்சைட். இனிமே நீங்க எனக்கு அப்பா நோ சொல்லிட்டேன். மை அம்மா க்ரை. ஐ கட்டிப்பிடி ஹேர் அண்ட் அம்மா அழாதே ஐ டேல். உன் பையன் மானஸ்தன் ஐ டெல். தென் ஐ கோ அவுட்.”

சற்று நேரம் நிலவையே வெறித்திருந்தான் ஜம்பு. இவளும் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள்.

“அப்புறம் ஐ கோ ஆல் மை ப்ரேண்ட் ஹவுஸ். ஆல் சே மை அப்பா ஸ்ட்ரீக்ட், யூ மை ஹவுஸ் நோ ஸ்டே. மை தங்கச்சி ஹேவ், மை ஹவுஸ் யூ டோண்ட் ஸ்டேன்னு. மனசு ஒடஞ்சி போச்சு மெய் லிங். என் கிட்ட நல்லா வாங்கி தின்னவனுங்க, வென் ஐ பேட் பொசிசன் அப்படியெ கலட்டி வுட்டுட்டானுங்க. என்னைப் பார்த்தா அவனுங்க தங்கச்சிய கையப் பிடிச்சு இழுக்கறவன் மாதிரியா இருக்கு? ப்ரேண்ட் சிஸ்டர் இஸ் மை சிஸ்டர். நொந்து போய்ட்டேன். ஐ கோ மை கேர்ள்ப்ரேண்ட் ஹவுஸ். மணி ஐ கீவ் யூ க்நோ வாட் ஷீ யூஸ்? ஹேர் மேரேஜ். என்னோட பணத்த வச்சி, ஷீ மேரேஜ் யூஸ். வீட்டுக்குள்ள நிச்சயம் ஹேப்பென். என்னைப் பார்த்ததும் மாப்பிள்ளை முன்னுக்கு வாட் ஷீ டெல், இது மை ப்ரேண்ட். அண்ணன் மாதிரின்னு. கேட்டதும் ஆங்கிரி நோ கம், சிரிப்பு தான் வந்துச்சு. அண்ணன் கிட்டதான், உங்க நினைப்பாவே இருக்கு இன்னிக்கு பிட்ஷா போலாமான்னு கேப்பியா? போடின்னு மீ அவுட்சைட் கம். ஏற்கனவே இது புட்டுக்கும்னு மீ மைண்ட்ல செட் போல மெய் லிங். சோ ஐ நோ சேட். பணத்த என்னோட மொய்யா வச்சிக்கிட்டு நல்லா இரு மீ டேல். தென் ஐ வால்க் ஆல் ரோடு நோ மணி. தர்ஸ்டி, ஹங்கிரி மணி நோ. தென் ஐ க்நோ, இன் தீஸ் வோர்ல்ட் பணம் தான் முதல்ல. அப்பயும் மீ ஸ்டபர்ன். வீட்டுக்குப் போவலயே. அப்படியே ஒரு டீ கடைல ஹங்கிரி காது அடைக்க மீ சிட். அப்போத்தான் இந்த மங்கி ஐ சீ. ரொம்ப ஏழை. சட்டை கிழிஞ்சிங். டீ பொறை ஹீ பை. என்னைப் பார்த்துட்டு கம் நியர் மீ கிவ் ஹால்ப் டீ, ஹால்ப் பொறை. எனக்கு கண்ணு கலங்கி போச்சு, ஐ க்ரை. அழாதண்ணா, எல்லாம் நல்லா போகும் ஹீ டெல். அவன் அட்ரஸ் வாங்கிட்டு, நான் மை ஹவுஸ் கோ. பெத்தவங்க கிட்ட என்ன வீராப்பு ஹேர்னு தோணிருச்சு. வீட்டுக்கு போனேன். ஒன்னுமே பேசல. அவங்களும் ஒன்னும் நெவர் ஆஸ்க். அப்படியே வேலைல செட்டில் ஆகிட்டேன். அம்மா தான் எல்லாம். அப்பாவ பார்த்தாலே இன்னும் காண்டாகும். அடிச்சிட்டாறே! தோளு மேல வளந்த புள்ளையே பீட்டிங். சின்ன வயசுல இவங்களுக்காக நானும் எவ்வளவு கஸ்டப் பட்டுருக்கேன். ஆனா அடிச்சிட்டாரு. என் நல்லதுக்குத்தான் அடிச்சாரு. ஆனாலும் மனசு தாங்கல. பணம் இல்லாதப்ப பாசம் இருந்துச்சு, பணம் வந்ததும் பாசம் காணா போச்சு. இன்னும் மனசு காயம் ஆறல மெய் லிங் “ கலந்துக் கட்டி அடித்தவன் கடைசியில் தாய் மொழியிலேயே பேசி முடித்தான்.

மணலை சிறிது நேரம் கைகளில் அள்ளி அளைந்தான்.

“வேலைல செட்டில் ஆனதும், ஐ ஸ்போன்சர் மங்கி. ஆஸ்க் ஹிம் ஸ்டடி. நவ் ஹீ கோலேஜ் கோயிங். ஃபீஸ் ஐ பே. லீவ் டைம் ஹீ கம் ஹெல்ப் மீ. மங்கி மை கூடப் பிறக்காத ப்ரதர்.”

“மங்கி இஸ் வெரி லக்கி”

“இல்ல, நான் தான் லக்கி”

சற்று நேரம் அமைதியாக போனது. கடலலைகளின் சத்தம் மட்டுமே கேட்டபடி இருந்தது.

“அம்மா மேரேஜ் டால்க் எவிரிடைம். ஐ டோண்ட் வாண்ட் மெய் லிங். அவ மேல லவ்வுன்னு இல்ல. ஆனா அட்டப் பிகர் அவளுக்கே என்னைப் பிடிக்கல, மத்த பொண்ணுங்களுக்குப் பிடிச்சிருமான்னு ஒரு காம்ப்லேக்ஸ். அம்மா போர்ஸ், நான் தண்ணி அடிச்சிட்டு வந்து ரகளை மேக். ஷீ கீப் குவாயட். அப்படியே போயிருச்சு வாழ்க்கை”

அவன் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தவள்,

“யூ ஆர் ஹேன்ட்சம் ஜம்ப். ப்ளேக் இஸ் எ பியூட்டிபுல் கலர். அண்ட் யூ ஆர் சோ மேன்லி. ஆல் கேர்ள்ஸ் வில் ஃபைட் டு கெட் யூ. பட் யூ நீட் டூ கிவ் சாண்ஸ் ஃபார் லவ் அகெய்ன்” என சொன்னாள்.

பின் அவளும் தன்னைப் பற்றி மேலோட்டமாக சொன்னாள். அப்பா மட்டும்தான் இருக்கிறார் என்றும் அவர் மீது இவள் உயிரையே வைத்திருப்பதாகவும் தெரிவித்தாள். பின் தன் நண்பர்கள், தன் நாடு, என இருவரும் நேரம் போவது தெரியாமல் தாங்கள் சிருஷ்டித்த வாய்மெய் (சைகையாலும், வாயாலும் பேசுவது) பாஷையில் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

பேக்கில் வைத்திருந்த பிஸ்கட் பாக்கேட்டைத் திறந்தவள்,

“ஐம் ஹங்கரி ஜம்ப்.” என்றவாறே சாப்பிட ஆரம்பித்தாள். அவனுக்கும் நீட்டினாள். கொஞ்ச நேரம் அலைகளின் ஓசையைக் கேட்டுக் கொண்டு இருவரும் அமைதியாக சாப்பிட்டனர்.

“டூமோரோ சீக்கிரம் வேக் அப். யூ கோ ஸ்லீப்” என்றவன் தானும் எழுந்துக் கொண்டான். சால்வையை மடித்து அவளிடம் கொடுத்தான். அவளும் போர்த்தியிருந்த துண்டை உதறி மடித்து எடுத்துக் கொண்டு அவனைத் திரும்பி பார்த்தாள். இவளைப் பார்க்காமல் முதுகு காட்டி நின்றுக் கொண்டிருந்தான் ஜம்பு.

தன்னை இந்தக் கோலத்தில் பார்ப்பதற்கு தடுமாறுகிறான் என புரிந்துக் கொண்டாள் மெய் லிங். அவளுக்கு புன்னகை அரும்பியது. அவர்கள் நாட்டில் அவள் இன்னும் செக்சியாகவெல்லாம் உடை அணிந்து வெளியே சென்றிருக்கிறாள். அவள் தோழிகளும் அப்படித்தான் அணிவார்கள். அதனால் இப்படி இருந்தது அவளுக்கு வித்தியாசமாகப் படவில்லை. ஆனால் இங்குப் பார்த்தப் பெண்கள் கொஞ்சம் மாடர்னாக இருந்தாலும், இந்தளவு உடுத்தவில்லை என்பதைக் கண்டு கொண்டவளுக்கு அவனின் செய்கை மரியாதையை வரவழைத்தது. காணாமல் கிடைத்ததை திருட்டுத்தனமாகவாவது பார்ப்பது தானே மனித இயல்பு. இவனானால் இப்படி நெளிகிறானே என உள்ளுக்குள் சிரித்துக் கொண்டாள்.

கொஞ்சம் அவனை வம்பிழுக்கும் ஆசை வந்தது அவளுக்கு. அவன் முன்னே மீண்டும் போய் நின்றவள்,

“ஜம்ப்” என அழைத்தாள்.

கடலை வெறித்துக் கொண்டே,

“வாட்?” என கேட்டான் ஜம்பு.

“லுக் அட் மீ”

“இல்லை, பரவாயில்லை. இப்படியே சொல்லு”

கைகளை உயர்த்தி அவன் தாடையைப் பற்றி தன்னை பார்க்குமாறு திருப்பினாள் மெய் லிங்.

“யூ ஆர் ப்ளஸ்ஸிங்!” அவனுக்கு வெட்கத்தில் முகம் சிவப்பதாக சொல்லி சிரித்தாள் மெய் லிங்.

சிரிப்பவளையேப் பார்த்தபடி நின்றிருந்தான் ஜம்பு. அவள் கை இன்னும் அவன் தாடையில் தான் இருந்தது.

“சிரிக்கறப்போ நீ எவ்வளவு அழகா இருக்கத் தெரியுமா?” குரல் கிணற்றுக்குள் இருந்து வந்தது அவனுக்கு.

“அழகு? யூ மீன் பியூட்டிபுல்? நோ லா” அவர்கள் பாசை லா பின்னால் ஒட்டிக் கொண்டு வந்தது.

“யெஸ் லா” என்றவனின் கை மெல்ல உயர்ந்து அவள் முகவடிவை அளந்தது. அவளின் தாவாங்கட்டையில் இருந்த மச்சத்தில் விரல்கள் ப்ரேக் அடித்து நின்றன. அந்த மச்சத்தை சுற்றி விரல்களால் வட்டம் போட்டபடியே மெய் மறந்து நின்றான் ஜம்பு.

உடல் நடுங்க சட்டென தன் கையை அவன் தாடையில் இருந்து விலக்கிக் கொண்டாள் மெய் லிங். விலகிய கையை மீண்டும் பிடித்து தன் தாடையில் வைத்து அழுத்திக் கொண்டான் ஜம்பு.

“லீவ் மை ஹேண்ட் ஜம்ப்” அவள் குரல் நடுக்கத்துடன் ஒலித்தது.

“கொஞ்ச நேரம்டி, ப்ளிஸ்” கெஞ்சியவன் தாடையில் இருந்த அவள் கை மீது தன் கையையும் வைத்து அவள் கை எடுக்க முடியாதபடி பிடித்துக் கொண்டான். தியானத்தில் இருப்பவன் போல, சில நிமிடங்கள் கண் மூடி நின்றிருந்தான். இங்கே இவள் நெளிந்தவாறே இருந்தாள்.

“ஜம்ப்”

அவள் குரலில் தெரிந்த பதட்டத்தில் கையை விட்டுவிட்டான். ஆனால் பார்வை மட்டும் அவள் பார்வையைக் கௌவி அவனின் காதலை அவளுக்குள் கடத்த விழைந்தது. அவனின் பார்வையை விலக்க முடியாமல் அப்படியே கட்டுண்டுக் கிடந்தாள் மெய் லிங். சட்டென தன் தலையை உலுக்கிக் கொண்டவள், அவனிடம் இருந்து விலகி மணலில் கால் புதைய வேகமாக நடந்தாள்.

“மெய் லிங்!” அவன் அழைப்பை அலட்சியம் செய்தவள் பேயை கண்டது போல ஓடினாள். அவள் பின்னாலேயே போனவன், அறைக்குள் நுழைந்து அவள் கதவை சாத்துவதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு தான் வேனுக்கு திரும்பி சென்றான்.

KKE–EPI 7

அத்தியாயம் 7

 

காஞ்சிபுரம் நெசவுத்தொழிலுக்கு மிகவும் புகழ் பெற்றது. இங்கு தயாரிக்கப்படும் காஞ்சிப் பட்டுப் புடவைகள் மிகவும் பிரபலமானவை. பரம்பரை பரம்பரையாகப் பட்டுப் புடைவைகளை நெய்யும் நெசவாளிகள் இங்கு வாழ்கிறார்கள்.

 

காலை உணவுக்குப் பிறகு ஹோட்டலை செக் அவுட் செய்து விட்டு மூட்டை முடிச்சுக்களுடன் காஞ்சிபுரத்துக்குப் பயணப்பட்டார்கள் எல்லோரும். ட்ரிப் ஆரம்பித்த சில நாட்களுக்குள்ளாகவே எல்லோர் முகத்திலேயும் களைப்புக் குடிகொண்டிருந்தது. வளவளவென பேசிக் கொண்டு வருபவர்கள், இப்பொழுது தூங்கி வழிந்துக் கொண்டு வந்தார்கள்.

ஜம்பு மெய் லிங்கைத் தான் பார்க்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். மொட்டை மண்டையில் சந்தனம் துலங்க, காதில் இயர் போனுடன், கண் மூடி சீட்டில் சாய்ந்திருந்தாள். அவள் முகம் மட்டும் ஏதோ வலியைப் பொறுப்பது போல தெளிவில்லாமல் இருந்தது. இரு கைகளையும் வயிற்றில் அழுத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

‘என்னாச்சு சீனா பிட்டுக்கு? முகமே சரியில்லையே’ என யோசித்தவன்,

“மங்கி டேய்” என அழைத்தான்.

“ஹ்ம்ம்ம்”

“எழுந்திருடா”

“என்னண்ணா? மனுஷன தூங்க விடாம தொல்லைப் பண்ணுறீங்க?” சலித்துக் கொண்டான்.

“தூக்கம் ரொம்ப முக்கியமாடா இப்போ?”

“இந்த வயசுல தூக்கம், பிரியாணி, டாவு, கொஞ்சமா பீரு இதுதாண்ணா முக்கியம். உங்க வயசு வரப்போ வேணுன்னா வேலை, கடமை, கண்ணியம், தயிர் சாதம்னு மாறிக்கலாம். இப்போ என்னைத் தூங்க விடுங்க”

“டேய்!”

“அச்சோ! உங்களோட இம்சையா போச்சு. இப்போ என்ன வேணும் உங்களுக்கு?” கண்ணைத் தேய்த்து விட்டுக் கொண்டு கடுப்பாக கேட்டான் மங்கி.

“சமூக்கு என்னமோ பண்ணுதுடா. ஒரு மாதிரியா இருக்கா”

“என்னமோ பண்ணுதுன்னு அவங்க சொன்னாங்களா?”

“இல்லைடா, ஆனா பார்த்தாலே தெரியுது”

இவன் பின்னால் திரும்பி மெய் லிங்கை பார்த்தான். நார்மலாக இருப்பதாக தான் பட்டது.

“அவங்க நல்லாத்தான் இருக்காங்க. உங்களுக்கு தான் பைத்தியம் முத்திருச்சு.” இவன் பேசிக் கொண்டு இருக்கும் போதே அவள் படாரென கண் விழித்து பரபரவென எதையோ தேடினாள்.

“வாட்?” என பதட்டமாக ஜம்பு கேட்க,

“ஐ கோன வாமிட்” வாந்தி வரப்போவதா சொன்னவள் கண்களை சுழற்றினாள்.

“மங்கி சீக்கிரமா ப்ளாஸ்டிக் பையை எடுத்து அவ கிட்ட குடு. நான் ஓர் ஓரமா வண்டியை நிறுத்துறேன்” என்றான் ஜம்பு.

ப்ளாஸ்டிக் பை கையில் வந்ததும், வே வே என வாந்தி எடுத்தாள் மெய் லிங். எல்லோரும் அவள் சத்தத்தில் விழித்துக் கொண்டனர். ராணி அவளை கைப்பற்றி கீழே இறக்கி விட்டார். அந்த நேரத்தில் கூட பிசியாக இருந்த சாலை ஓரத்தில், குடலே வெளி வரும் அளவுக்கு வாந்தி எடுத்தாள் மெய் லிங். ராணி முதுகை தடவிக் கொடுக்க, வயிற்றில் இருந்து எல்லாம் வெளியேறிக் கூட இன்னும் உமட்டியவாறே இருந்தாள் அவள்.

தண்ணீர் பாட்டிலுடன் பக்கத்தில் நின்றிருந்த ஜம்புவுக்கு, அவள் அருகில் கூட செல்ல முடியவில்லை. மற்றவர்கள் முன் அவளிடம் எந்த உரிமையில் நெருங்குவது! ராணியிடம் பாட்டிலைக் கொடுத்தவன், கைக்கட்டி அவள் படும் பாட்டைப் பார்த்தபடியே நின்றிருந்தான்.

உமட்டி, உமட்டி களைத்துப் போய் மயங்கும் அளவுக்குப் போனவளை பட்டென அருகே சென்று தன் மேல் தாங்கிக் கொண்டான் ஜம்பு.

“ராணி மேடம், காஞ்சிபுரம் நெருங்கப் போறோம். உங்கள எல்லாம் கோயிலுல விட்டுட்டு இவங்கள நான் ஹாஸ்பிட்டல் கூட்டிட்டுப் போறேன். நீங்களும் வரதுனா வாங்க” என அழைத்தான்.

“வந்து தம்பி, இவள பார்க்கவும் பாவமாத்தான் இருக்கு. ஆனா நான் காஞ்சி காமாட்சிக்கு வேண்டுதல் வச்சிருக்கேன். அதை நிறைவேத்துனும்.” என கைகளைப் பிசைந்தார்.

“அப்போ என் மேல நம்பிக்கை வச்சு நீங்க போய் வேண்டுதல பாருங்க. நான் பத்திரமா இவங்கள கூட்டிட்டு போய்ட்டு வரேன்” என்றவன் கைத்தாங்கலாக அவளை அழைத்து வந்து வேனில் உட்கார்த்தி வைத்தான். இன்னும் உமட்டிக் கொண்டுதான் இருந்தாள் மெய் லிங். நெஞ்சை நீவி விட நீண்ட தன் கையை கஷ்ட்டப்பட்டு அடக்கிக் கொண்டான் ஜம்பு.

காஞ்சி காமாட்சி அம்மன் கோயிலில் மற்றவர்களையும், மங்கியையும் இறக்கி விட்டவன் வேனை பக்கத்தில் இருந்த ஹாஸ்பிட்டலுக்கு விட்டான். வாகனத்தை நிறுத்தியவன், மெய் லிங்கை கைத்தாங்கலாக உள்ளே அழைத்துப் போனான். இவர்களை அழைக்கும் வரை அங்கிருந்த பெஞ்சில் அமர்ந்துக் கொண்டவன், நடுங்கியபடி இருந்தவளை தன் நெஞ்சில் சாய்த்துக் கொண்டான். முதலில் வேண்டாமென விலகினாலும், மயக்கத்தில் தலை சுழல்வது போல இருக்க தானாகவே அவன் நெஞ்சில் ஒட்டிக் கொண்டாள் அவள்.

அவளின் முதுகை நீவிக் கொண்டே, மொட்டைத் தலையில் இருந்து வந்த சந்தன வாசத்தை முகர்ந்துக் கொண்டு ஜென் நிலையில் அமர்ந்திருந்தான் ஜம்பு. இவர்கள் முறை வரவும் மெல்ல நடத்தி மருத்துவரைப் பார்க்க அழைத்துப் போனான் அவன். இங்குள்ள உணவு வகை அவளுக்கு ஒத்துக் கொள்ளாமல் தான் இப்படி இருக்கிறது என சொன்ன டாக்டர், அவள் வீக்காக இருப்பதால் கண்டிப்பாக ட்ரிப்ஸ் ஏற்ற வேண்டும் என சொல்லிவிட்டார். இரண்டு பாட்டில் ட்ரிப்ஸ் ஏற்றிய பின் அழைத்து செல்லலாம் என்றவர் அதற்குரிய ஏற்பாட்டை பார்க்குமாறு நர்சை பணித்தார்.

சிறிய ரூம் ஒன்றில் மெய் லிங்கை படுக்க வைத்து, கையில் ஊசி ஏற்றி டிரிப்ஸ் போட்டார்கள். கட்டிலில் கண் மூடி படுத்துக் கொண்டவள், ஜம்புவின் கையை மட்டும் விடவேயில்லை. நர்ஸ் வெளியேறியவுடன், நாற்காலியை இழுத்துப் போட்டு அவள் அருகிலேயே அமர்ந்துக் கொண்டான் ஜம்பு.

அந்த ஹாஸ்பிட்டலில் இருந்த நர்ஸ், டாக்டர் மற்றும் வந்திருந்த மற்ற நோயாளிகள் வரை இவர்களை ஒரு மாதிரியாகத் தான் பார்த்தார்கள். வெள்ளை சீனா எலியை, கருப்பு தமிழ் பூனை கடத்தி வந்துவிட்டதைப் போல் இருந்தது அவர்கள் பார்வை. அவனின் ட்ராவல்ஸ் உரிமத்தையும், அவளின் பாஸ்போர்ட்டையும் காட்டித்தான் ரெஜிஸ்டர் செய்திருந்தான். அதற்கு பிறகே அந்த டாக்டர் சிகிச்சை எடுத்தார்.

இரண்டு மணி நேரத்துக்குப் பிறகு மெல்ல கண் விழித்தவள் முதலில் கண்டது, ஜம்புவின் கையோடு பிணைந்திருந்த தன் கையைத்தான். அவசரமாக தன் கையை இழுத்துக் கொண்டாள் மெய் லிங்.

அவளை ஆழ்ந்துப் பார்த்தவன்,

“உடம்புல கொஞ்சம் பலம் வந்துருச்சுல, அதான் டக்குன்னு கையப் பிரிச்சுட்ட! இவ்வளவு நேரம் என் நெஞ்சுல சொகுசா சாய்ஞ்சிருந்தது எல்லாம் ஞாபகம் இருக்கா இல்லையா? உனக்கு இருக்குமோ இல்லையோ, இனிமே அந்த ஞாபகம் தான் என்னை உயிர்ப்போடு வச்சிருக்கும்” கனவில் மிதப்பவன் போல மென்மையாக பேசினான்.

“வாட் ஜம்ப்?” புரியாமல் கேட்டாள் மெய் லிங்.

“நத்திங்! நவ் யூ ஓக்கே?”

ஆமாமென தலையாட்டியவள்,

“ஜம்ப் ஐ எம் ஹங்கரி” என்றாள்.

“பசிக்காதா பின்னே! வயித்துல உள்ளது எல்லாத்தையும் தான் வெளிய எடுத்துட்டியே! வெய்ட், வரேன்” என வெளியேறினான்.

வெளியெ செல்லும் அவனையே கண் இமைக்காமல் பார்த்திருந்தாள் மெய் லிங். திரும்பி வரும் போது, கஞ்சி வாங்கி வந்திருந்தான் அவன்.

“லைட்டா ஈட்” என்றவன் கரண்டியால் அவளுக்கு அள்ளி கொடுத்தான்.

“ஐ கென் ஈட் மைசெல்ப்” என வாயைத் திறக்காமல் இறுக மூடிக் கொண்டாள் மெய் லிங்.

ஜம்புவுக்கு கோபம் எட்டிப் பார்த்தது.

“கைல ட்ரிப்ஸ்! ஐ பீட், யூ ஈட்” என கோபத்தை அடக்கி பொறுமையாக சொன்னான் அவன். தானே சாப்பிடுவதாக அடம் செய்து, வாயைத் திறக்காமல் அமர்ந்திருந்தாள் அவள்.

“ங்கொய்யால! இவ்வளவு அடம் ஆகாதுடி சமூ!” என கோபமாக கத்தியவன், பின் கெஞ்சலாக

“ப்ளிஸ் மெய் லிங். ஐ பீட்” என குரலை தளைத்தான்.

கோபத்தில் இருந்து பட்டென கெஞ்சலுக்கு மாறிய அவன் முக பாவத்தைக் கவனித்திருந்த மெய் லிங், பின் அமைதியாக தன் பிங்க் அதரங்களைத் திறந்தாள்.

கண்கள் பளபளக்க, உதடுகள் சந்தோசத்தில் நெளிய தெய்வத்துக்கு நைவேத்தியம் படைப்பது போல பயபக்தியாக அவளுக்கு கஞ்சியை ஊட்டினான் ஜம்பு. பாதியில் போதும் என சாப்பிடுவதை நிறுத்திக் கொண்டாள் அவள்.

“ஃபுட் நோ வேஸ்ட்” என்றவன் மீதி இருந்த கஞ்சியை மெல்ல ரசித்து ருசித்து குடித்து முடித்தான். ஒன்றும் சொல்லாமல் அவன் சாப்பிடுவதையேப் பார்த்திருந்தாள் மெய் லிங்.

இரண்டு பாட்டில் ட்ரிப்ஸ் ஏறியவுடன், உமட்டல் அறவே நின்றிருந்தது. டாக்டர் கொடுத்த மருந்தும் அவளின் வயிற்று வலியை குறைத்திருந்தது. கிளம்பலாம் என அவள் சொல்ல, கொஞ்ச நேரம் அவளை அங்கேயே இருக்க சொல்லியவன் அரை மணி நேரம் கழித்துதான் வந்தான். அவன் கையில் மருந்து பை இருந்தது.

“லெட்ஸ் கோ” என சொல்லியவன், அவள் கையைப் பற்றிக் கொண்டான். மெல்ல அவன் பிடியில் இருந்து கையை விடுவித்துக் கொண்டவள்,

“ஐ கென் வால்க்” என சொல்லி மெல்ல நடக்க ஆரம்பித்தாள். ஒரு பெருமூச்சுடன் அவள் பின்னாலேயே வந்தான் ஜம்பு. ரிசப்சனை நெருங்கியவள், எவ்வளவு பில் என கேட்டாள்.

ஏற்கனவே கட்டிவிட்டதாக வந்த பதிலில், பின்னால் நடந்து வந்த ஜம்புவை முறைத்தாள் மெய் லிங். எவ்வளவு கட்டப்பட்டது என கேட்டுக் கொண்டவள், ஒன்றும் பேசாமல் வெளியே நடந்தாள். வேனில் அவன் பின்னால் கதவைத் திறக்க, அதை அடித்து மூடிவிட்டு முன்னால் மங்கியின் சீட்டில் போய் அமர்ந்தாள்.

“யப்பா, சீனா பட்டுக்கு இம்புட்டு கோபம் வருது!” மெல்லிய நகைப்புடன் ட்ரைவர் சீட்டில் அமர்ந்து வேனைக் கிளப்பினான். அவள் அமைதியாகவே வர, ஓரக்கண்ணால் அவளைப் பார்த்தவாறே வேனை ஓட்டினான் ஜம்பு.

கோயிலை அடைந்ததும் வேனை பார்க் செய்தவன் அவளைப் பின்னால் போய் கொஞ்ச நேரம் படுத்துக் கொள்ள சொன்னான்.

“ஐ வாண்ட் டூ கோ திஸ் டெம்பிள்”

“நெக்ஸ்ட் டைம். யூ நோ வெல்” என மென்மையாக சொன்னான்.

“ஐ வாண்ட் டூ கோ” அடமாக சொன்னாள் மெய் லிங்.

“உடம்பு முழுக்க திமிரு. சொன்ன பேச்சை கேட்கறதுனா ரொம்ப கஷ்டம். எவன் உன்னைக் கட்டிக்கிட்டு படப்போறானோ! ஹ்ம்ம், அது நானா இருந்தா எவ்வளவு நல்லா இருக்கும்!” கடுப்பில் ஆரம்பித்து ஏக்கத்தில் முடித்தான்.

“கம்” என வேனில் இருந்து இறங்கினான்.

அவனோடு இறங்கியவள்,

“பிபோர் தட் டேக் திஸ்” என அவன் ஹாஸ்பிட்டலில் கட்டி இருந்த பணத்தை அவன் கையில் திணித்தாள். அவன் பணத்தை மறுபடியும் அவளிடமே கொடுக்க முயன்றான்.

“நோ!” என்றவள் கையை பின்னால் கட்டிக் கொண்டாள். அவளை முறைத்தவன்,

“உனக்கு நான் காசு கட்ட கூடாதாடி? உனக்கு செல்வு பண்ணதுல நான் என்ன பிச்சைக்காரனாவா ஆகிருவேன்?” என கேட்டான்.

பதிலுக்கு அவளும் சீன மொழியில் படபடவென பொரிந்தாள். அவன் பேய் முழி முழிக்க, அவன் தமிழ் பேசும் போது தனக்கும் அப்படிதான் இருக்கிறது என ஆங்கிலத்தில் குத்திக் காட்டினாள் மெய் லிங். அவள் கைகள் இரண்டும் பின்னால் கட்டி இருக்க, பணத்தை தோளில் மாட்டி இருந்த அவள் பேக்கில் வைத்தான் ஜம்பு.

அவன் செயலில் அவளுக்கு அப்படி ஒரு கோபம் வந்தது. இப்போது பணத்தை எடுத்துக் கொள்கிறாயா இல்லை நான் ஏதாவது ஏடாகூடமாக செய்யவா என கத்தினாள். அசராமல் நின்றான் ஜம்பு. கோபம் ஏற கையில் பிடித்திருந்த ஹாஸ்பிட்டலில் கொடுத்த மருந்து பையை தூக்கி தூர எறிந்தவள், தன்னால் முடிந்த அளவு வேகமாக நடந்தாள்.

இவன் ஓடிப்போய் மருந்து பையை பொறுக்கிக் கொண்டு வந்தான்.

‘ராட்சசி! நல்ல வேளை எல்லாம் மாத்திரை தான். இல்லைனா இவ வீசுன வேகத்துக்கு பாட்டில் உடஞ்சி போயிருக்கும்.’

அவள் பின்னோடு போய் கைப்பிடித்து நிறுத்தினான் ஜம்பு.

“டேக்” என மருந்துப் பையை நீட்டினான்.

“யூ டேக் தெ மணி ஃபர்ஸ்ட்” என பேரம் பேசினாள். பணத்தை வாங்காவிட்டால் இவள் மருந்துகளை உட்கொள்ளமாட்டாள் என்று தோண, கோபத்துடன் பணத்தை வாங்கிக் கொண்டான்.

“போடி போ! இவ பெரிய இவ, பணத்த திருப்பிக் குடுக்கறாளாம் திருப்பி. இனிமே உன் மூஞ்சில முழிச்சா ஏன்னு கேளுடி சீனா பிட்டு” கத்தியவன் கோயில் முன்புறம் நின்றிருந்த மங்கியிடம் போனான்.

“அவள கூட்டிட்டுப் போய் கோயில காட்டிட்டு சீக்கிரம் வா. அடுத்த இடத்துக்குப் போக நேரமாச்சு. நான் காபி குடிச்சுட்டு வேன்ல வெய்ட் பண்ணுறேன்”

அவள் பொறுப்பை மங்கியிடம் கொடுத்து விட்டு மற்றவர்களை வேனுக்கு அழைத்துப் போனான் ஜம்பு. கோபமாகப் போகும் அவனையே திரும்பி திரும்பி பார்த்தப்படி கோயிலுக்குள் நுழைந்தாள் மெய் லிங்.

அதன் பின் காஞ்சியில் இருந்த வரதராஜ பெருமாள் கோயிலுக்கு சென்றார்கள். அங்கிருந்த சிலைகளையும் சிற்பங்களையும் அதிசயமாகப் பார்த்து சிலாகித்தப்படியே வந்தார்கள் மற்ற பெண்கள். மெய் லிங்கோ சிலை நிற்பது போலவே கால் தூக்கி நின்று மங்கியைப் படம் எடுக்க சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். எடுத்த படங்களை சுட சுட இன்ஸ்டாகிராமில் பதிவேற்றம் செய்து கொண்டிருந்தாள்.

‘ரெண்டு பாட்டில் ட்ரீப்ஸ் ஏறி தெம்பு வந்ததும் கால தூக்கி, இறக்கி போஸ் குடுக்கறா சீனா லைட்டு. இதுக்கு முன்ன நடக்கக் கூட முடியாம என் கைய புடிச்சு தொங்கிகிட்டு வந்தது மறந்துப் போச்சு. காரியம் ஆனதும் என்னை திரும்பிக் கூட பார்க்கல’ பொருமியபடி அவளை தூரமாக நின்று முறைக்கிறேன் என பெயர் செய்து கொண்டு சைட்டடித்துக் கொண்டிருந்தான் ஜம்பு.

இன்னும் சில கோயில்களைப் பார்த்து முடித்தவர்கள், பட்டு சேலை வாங்கும் இடத்திற்கு வந்தார்கள்.

“காஞ்சிபுர பட்டு வேணும்னு கேட்டீங்களேன்னு இங்க நிறுத்துறேன். முடிஞ்ச அளவு கூட்டுறவு சங்கம் நடத்தற கடையில எடுங்க. நிறைய இமிடேஷன் பட்டு சேலைங்க இருக்கு. ஏமாந்துறாம உங்க பணத்துக்கு வேலியூ குடுக்கற மாதிரி பட்டு சேலை எடுங்க. ஒரிஜினல் காஞ்சிபுர பட்டுல ஜிஐ(GI) டேக் இருக்கும். அதையும் பாருங்க” என விளக்கி சொன்னான் ஜம்பு.

“இப்படிலாம் ஏமாத்துவாங்களா” என குசுகுசுவென பேசிக் கொண்ட பெண்கள்,

“தம்பி, எங்க கூட வந்து நல்லதா செலெக்ட் பண்ணி குடுங்க. டிப்ஸ் மாதிரி பணம் வேணுன்னா குடுக்கறோம்” என அழைத்தனர்.

“பணம்லாம் வேணாங்க. நீங்க தேர்ந்தெடுங்க, நான் ஒரிஜினலா இல்லையான்னு பார்த்து சொல்லுறேன்.” என்றவன் மங்கியுடன் அவர்களைப் பின் தொடர்ந்தான்.

“அண்ணே, ராஜ்கிரண் மாதிரி ஒரு பக்கேட்டுல தண்ணி எடுத்துக்குங்க. அப்படியே நெருப்பெட்டியும் எடுத்துக்குங்க.”

“எதுக்குடா?”

“எல்லாரும் உங்கள நம்பி வராங்க! புடவைய தண்ணில நனைச்சு சாயம் போகுதான்னு பார்த்து, ஜரி நெருப்பு புடிக்குதான்னு டெஸ்ட் பண்ணி எல்லாம் கரேக்டா செய்யனும்ல. அதுக்குத்தான்.”

“வாய மூடிட்டு வாடா”

“அண்ணே!”

“என்ன?”

“அன்னைக்கு சமூகிட்ட அள்ளி விட்டா நான் கேட்டத வாங்கி தரேன்னு சொன்னீங்களே!”

“சரிடா, என்ன வேணும்?”

“கொஞ்சம் விலை குறைவா பட்டு சேலை வாங்கிக் குடுங்க. சம்பளத்துல பிடிச்சுக்குங்க”

“உனக்கு ஏன்டா பட்டு சேலை? அதுக்குள்ள சைட்டு பிடிச்சிட்டியா?”

“சைட்டெல்லாம் நிறைய இருக்குண்ணே! எல்லாம் டைரி மில்க் வாங்கிக் குடுக்கற ரேஞ்ச்ல தான் இருக்குங்க. சேலைக்கு இன்னும் ப்ரோமோட் ஆகல”

“ஓஹோ!”

“இந்த சேலை என் தங்கச்சிக்குண்ணே. புள்ள வயசுக்கு வந்ததுல இருந்து நான் ஒரு அண்ணனா ஒன்னும் வாங்கிக் குடுத்தது இல்ல. பட்டுலாம் எடுக்க எங்கப்பாவுக்கும் முடியாது. நானாச்சும் எடுத்து தரேன். அந்த பக்கி சந்தோசத்துல ஆடிப்போயிரும்”

“சரிடா, நல்ல சேலையா எடுத்துக்க. காசு திருப்பி தர வேணாம். நம்ம தங்கச்சிக்கு நீ குடுத்ததா இருக்கட்டும்”

“தேங்க்ஸ்ண்ணா, செண்டிமெண்ட் பிட்ட போட்டா நீங்க அசைஞ்சிருவீங்கன்னு தெரியும். பாருங்க ஃப்ரியா ஒரு சேலை உஷார் பண்ணிட்டேன்.” சிரித்தான் மங்கி.

“டேய், நல்லா வருவடா நீ!”

கடையில் ஒர் ஓரமாய் நின்றுக் கொண்டு பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். பேச்சு மங்கியிடம் இருந்தாலும் பார்வை மெய் லிங் மேலேயே இருந்தது ஜம்புவுக்கு.

“அண்ணே, உங்க சமூ விட்டா கடையையே வாங்கிருவாங்க போல. எல்லா சேலையையும் எடுத்து மேல போட்டு பார்க்கறாங்க. அவங்க இங்லீசு புரியாம கடை பையன் வேற முழிச்சுட்டு நிக்கறான்.”

“போய் ஹெல்ப் பண்ணுடா அவளுக்கு”

“ஏன் நீங்க போறது?”

“அவளுக்குப் பிடிக்காதுடா”

“ரெண்டு பேரும் நல்லாத்தான் கையாட்டி பேசறீங்க, அப்புறம் என்ன பிடிக்காது!”

“அதெல்லாம் அப்படித்தான். போய் ஹெல்ப் பண்ணு. தோ இப்போ போட்டு பார்க்கறாளே அந்த கிளி பச்சை கலர் சேலை, அது சூப்பரா இருக்குடா. அவ மண்டைய கழுவி அதையே எடுக்க வைடா. மேல போட்டு பார்க்கறப்பவே பாளையத்து அம்மன் மாதிரி தெய்வீகமா இருக்காடா சமூ”

“ஹ்க்கும்! பேசமாட்டாராம், ஆனா சேலை மட்டும் நல்லா இருக்காம். தெரியாமத்தான் கேக்கறேன், சைட்டடிக்கற அரிச்சுவடியாவது உங்களுக்கு தெரியுமா?”

“ஏன்டா இப்படி ஒரு சந்தேகம் திடீர்னு?”

“நீங்க பேசறத கேட்டா அப்படித்தான் இருக்கு. பொண்ண சைட்டடிக்கறதுனா எப்படி தெரியுமா? அவ கண்ண பார்த்தா வாவ், சிலுக்கு மாதிரி போதைடா அப்படின்னு நினைக்கனும். மூக்க பார்த்தா அனுஷ்கா மாதிரி ஷார்ப்புடா அப்படின்னு ரசிக்கனும். உதட்ட பார்த்தா, ஏஞ்சலினா ஜோலி மாதிரி தடிப்புடா அப்படின்னு சிலிர்க்கனும். கன்னத்த பார்த்தா…”

“போதும் போதும் நிறுத்து!”

“சிம்ப்லி வேஸ்டுண்ணா நீங்க! மகாலெட்சுமி, பாளையத்து அம்மன், ராஜ ராஜேஸ்வரின்னுகிட்டு. சைட்டடிக்க சொன்னா சாமி கும்பிட்டுகிட்டு!”

“போடா டேய்! எனக்கு மனசுல எப்படி தோணுதோ அப்படிதானேடா சைட்டு வரும். இந்த காலத்து சின்ன பசங்களாம் ரொம்ப ஓவரா போறிங்கடா! சைட்டடிக்கறேன்னு கண்ணாலயே ரேப் பண்ணறீங்கடா பாழா போனவனுங்களா! நாங்களாம் சைட்டுல கூட கற்போட இருப்போம்டா. உங்கள மாதிரி நேரா உத்து உத்துப் பார்க்காம ஓரக்கண்ணால ஆசையா பார்ப்போம்டா. எங்க சைட்டுலாம் முகத்தோட நின்னுறும். கழுத்துக்கு கீழ இறங்காது. நாங்களாச்சும் நல்லவனுங்களா இருக்கவும் தான் இன்னும் தமிழ்நாட்டுல மழை பெய்யுதுடா என் வெண்ட்ரு”

“போங்கண்ணா! இன்னும் பழைய பஞ்சாங்கமாவே இருங்க. அதான் உங்க ஜெனரேஷன்கு இன்னும் பொண்ணு செட் ஆக மாட்டுது”

“நம்ம சண்டைய அப்புறம் வச்சிக்கலாம்டா! டேய் அந்த கிளி பச்சை சேலையை சேல்ஸ் கேர்ல் வச்சு கட்டிக் காட்ட சொல்லுடா. ப்ளிஸ் போடா. எப்படியாவது பேசி சம்மதிக்க வைடா”

“அண்ணா, வர வர உங்க தொல்லை தாங்க முடியாம போய்ட்டு இருக்கு. கூடிய விரைவுல நான் ரிசைன் பண்ண வேண்டி வரும்னு நினைக்றேன்”

“போடா, இது பெரிய சுந்தர் பிச்சை செய்யற வேலை. இதுக்கு ரிசைன் ஒன்னுதான் கேடு. நானே எங்கப்பன் கிட்ட பிச்சை எடுத்து அதுல கொஞ்சம் உனக்கு போடறேன்.”

“சரி, சரி. நம்ம நிலமையை இப்படி பப்ளிக்கா சொல்லக் கூடாது. கெத்த மெய்ண்டேய்ன் பண்ணுங்க” என சொல்லியவாறே மெய் லிங்கை நெருங்கினான்.

ஜம்பு ஆசைப்பட்ட கிளிப்பச்சை சேலையை ஆஹா ஓஹோவென புகழ்ந்து கடைப்பெண்ணை வைத்து சுடி பேண்ட் மேலேயே கட்டி விட சொன்னான் மங்கி. புது வித அனுபவமாக இருக்கவும் மெய் லிங்கும் ஆசையாகக் கட்டிக் கொண்டாள். கண்ணாடியின் முன் நின்று முன்னும் பின்னும் திருப்பிப் பார்த்து தன்னையே ரசித்துப் பார்த்தாள். அதே கண்ணாடி வழி தெரிந்த ஜம்புவின் பிம்பத்தைப் பார்த்து மூச்சடைத்தது அவளுக்கு. தெய்வத்தை நேரில் பார்க்கும் பக்தன் போல மெய் மறந்து வாய் பிளந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் அவளை. இருவரின் பார்வையும் அந்த கண்ணாடி வழி மோதிக் கொண்டது. அவன் சட்டென பார்வையைத் திருப்பிக் கொள்ள, அவளோ அவசரமாக சேலையைக் கழட்டினாள்.

அவள் அந்த சேலையை வாங்காவிட்டால், தானாவது வாங்கி அவளின் ஞாபகமாக வைத்துக் கொள்ளலாம் என அவன் நினைத்திருக்க, அவளோ அதை கீழேயே வைக்காமல் அப்பொழுதே பணம் செலுத்தி வாங்கிக் கொண்டாள்.

UUP–EPI 2

அத்தியாயம் 2

 

எஸ்ட்ரோஜன் எனும் ஹார்மோன் பெண்களின் உடலில் அதிகமாகவும், ஆண்களின் உடலில் குறைவாகவும் காணப்படுகிறது. இந்த ஹார்மோன் பெண்கள் பூப்படையவும், அவர்களின் உடலில் ஏற்படும் மாற்றங்களையும் ஏற்படுத்தும் காரணகர்த்தா. பெண்களை பெண்கள் என அடையாளம் காட்ட உதவுவது இந்த எஸ்ட்ரோஜன் எனும் ஹார்மோன் தான்.

 

அன்று

 

மீனாட்சி கொல்லையில் களை எடுக்கும் வேலையில் இருந்தார். அவர்களின் வீடு தான் அந்த கிராமத்திலேயே மிக சிறிய வீடு. ஒற்றைப் படுக்கையறை, குட்டியாக சமையல் அறை, நாற்காலிகளை நகர்த்தினால் மூன்று பேர் பாய் போட்டு படுக்கும் அளவுக்கு இருக்கும் வரவேற்பறை, வெளியே தனியாக கட்டியிருக்கும் குளியலறை என் மூவர் வாழ பாந்தமான இல்லம். வீட்டை சுற்றி கொஞ்சம் தாராளமாக இடம் இருந்தது. அதில் கொஞ்சமாக காய்கறி, நிறைய மல்லிகைப் பூச்செடிகள் என வளர்க்கிறார் மீனாட்சி.

மல்லிகையை மொத்தமாக ஜெயங்கொண்டமில் உள்ள பூக்கடைக்கு கொடுத்து சம்பாதிப்பார். அது போக தையல் தொழில் வேறு செய்கிறார். அந்தக் கிராமத்தில் விஷேச நாட்களில் தைப்பதற்கு நிறைய வரும். மற்ற நாட்களில் கொல்லைதான் அவர்களுக்கு சோறு போட்டது. மகள் சண்முகப்ரியாவுக்கு அடுத்து நான்கு வருடங்கள் கழித்துப் பிறந்தவன் கண்ணன். அவன் பிறந்த அடுத்த மாதமே மீனாட்சியின் கணவர் சிவராமன் பக்கத்து தெருவில் இருந்த ஒரு சின்ன பெண்ணுடன் கம்பி நீட்டி இருந்தார். போனது அவர் மட்டும் இல்லை, மீனாட்சியின் ஏழை பெற்றோர் கடனை உடனை வாங்கிப் போட்டிருந்த நகை நட்டும்தான். மீனாட்சி கதறி அழுதது இரண்டே நாட்கள்தான். மூன்றாவது நாள் வழக்கம் போல் வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தார். ஊர் மக்கள் மீனாட்சியை முன்னே விட்டு பின்னே பேசிய புரணியை, கேலிப் பேச்சுக்களை, நடு ராத்திரி கதவைத் தட்டிய கணவான்களை எல்லாம் நெருப்புப் போன்ற பார்வையாலும், சாட்டைப் போன்ற நாக்காலும் ஓரம் கட்டி பிள்ளைகளுக்காக வாழ்ந்தார்.

பிள்ளைகளிடமும் எந்நேரமும் கண்டிப்புத்தான். சின்னவன் கண்ணன் ரொம்பவும் அமைதி. ஆனால் சண்மு தினமும் இல்லாத வம்பை எல்லாம் இழுத்து வருவாள். ஊரில் யாராவது ‘ஓடிப்போனவன் பெத்தவ’ என சொல்லி விட்டால், ஆள் யாரென்று பார்க்க மாட்டாள் அடுத்த நிமிடம் அவர்கள் நெற்றியை இவள் எறிந்த கல் பதம் பார்த்திருக்கும். தினம் தினம் முதுகில் பட்டாசு வெடிப்பதால், சண்முவுக்கு மட்டும் வருடம் முழுக்க தீபாவளிதான்.

நான்கு வயது தம்பிக்கு சாம்பார் சாதத்தைப் பிசைந்து ஊட்டிக் கொண்டிருந்தாள் சண்மு.

“வாயப் பெருசா தொறடா கண்ணா! குருவி கணக்கா தொறந்தா நான் எப்போ ஊட்டி முடிச்சுட்டு வெளாட போறது!” வாய் சலித்துக் கொண்டாலும்  கை பொறுமையாக தம்பிக்கு ஊட்டியது. உட்கார்ந்த இடத்திலேயே மெல்ல வாய் திறந்து உணவை வாங்கிக் கொண்ட கண்ணன் பொறுமையாக மென்று முழுங்கினான். ஒரு கையை சாதத்திலும், மறு கையை தட்டைப் பிடித்தப் படி இருந்தவள்,

“டேய் கண்ணா! அக்காவுக்கு முதுகு அறிக்குதுடா! சொறிஞ்சு உடு!” என தம்பியை உதவிக்கு அழைத்தாள். காடு மேடு என பயம் இல்லாமல் சுற்றி வருபவள், தெருப்புழுதியில் விழுந்து புரள்பவள், குளிக்க சொன்னாள் ஊரையே கூட்டுபவள் இந்த சண்மு. உடல் முழுக்க சொறி சிரங்கு. மகளின் முடியைக் கொத்தாகப் பிடித்து நகர விடாமல் இழுத்து சென்று குளிப்பாட்டி விடுவார் மீனாட்சி. வேப்பிலை, மஞ்சள் என அரைத்து சண்மு கதற கதற தேய்த்து விடுவார். ஆனாலும் அடங்க மாட்டாள் மகள். குளித்து முடித்த அரை மணி நேரத்தில் ஆள் விளையாடப் போயிருப்பாள். மீனாட்சிக்கு பெரும் தலை வேதனையே இவள் தான். அடித்து அடித்து சண்முவுக்கு உடல் மரத்து போனதோ இல்லையோ, மீனாட்சிக்கு கைகள் மரத்துப் போனது.

தன் பிஞ்சுக் கரங்களால் அக்காவின் முதுகை சொறிந்து விட்டான் கண்ணன்.

“அங்க இல்லடா! லெப்டுக்கா வா! அங்க இல்ல! இன்னும் கொஞ்சம் கீழ இறக்கு! ஆங் அங்கத்தான்! நல்லா சொறிடா!”

அம்பானி கூட சொறிவதற்கு அசிஸ்டேன்ட் வைத்திருக்க மாட்டார். நம் சண்மு வீட்டில் முதுகு சொறிவதற்கு கண்ணனையும், வெளியே போனால் அந்த வேலையைப் பார்க்க கதிரையும் நியமித்திருந்தாள். தம்பியையாவது பாசமாக கூப்பிட்டு சொறிய சொல்லுவாள். கதிரிடம் என்றுமே அதிகாரம்தான்.

கதிரும், சண்முவும் சிறு வயதில் இருந்தே நண்பர்கள். இப்பொழுது ஒன்றாகவே கவர்மேண்ட் பள்ளியில் படித்தார்கள். ரவுடி பேபியான சண்முவிடம் மற்ற பிள்ளைகள் விளையாட தயங்குவார்கள். கதிரின் கண்கள் அப்படி இருப்பதால் அவனைக் கண்டால் ஊர் பிள்ளைகளுக்கு இளக்காரம். அவனைக் கேலி எனும் பெயரில் அடிப்பது, தள்ளி விடுவது என அழ வைத்துத் தான் அனுப்புவார்கள். தனித்து நின்ற இவர்கள் இருவரும் கைக்கோர்த்து நண்பர்கள் ஆனார்கள். என்னதான் கதிரை கேலி, கிண்டல், மிரட்டல் என படுத்தி எடுத்தாலும், மற்றவர்கள் அவனை வம்பிழுத்து விட்டால் எகிறி குதித்து சண்டைக்குப் போவாள் சண்மு. பார்வதிக்கு இவர்கள் நட்பு பிடிக்காவிட்டாலும், மகனுக்கு விளையாட வேறு யாரும் இல்லையே என கண்டும் காணாமல் இருந்து விடுவார்.

தம்பிக்கு உணவு ஊட்டி முடித்தவள், மெல்ல நடந்து தனது அன்னை என்ன செய்கிறார் என எட்டிப் பார்த்தாள். அவர் மும்முரமாக தோட்ட வேலையில் இருக்கவும், சத்தம் செய்யாமல் சமையல் அறைக்கு சென்றாள் சண்மு. உளுந்து டப்பாவை சத்தம் இல்லாமல் எடுத்து திறந்து உள்ளே கைவிட்டு அலசினாள். கையில் தட்டுப்பட்ட சில்லறையை தனது பாவாடை பாக்கேட்டில் போட்டுக் கொண்டாள். அப்போது வந்த லேட்டஸ்ட் பாட்டான உப்புக் கருவாடு ஊற வச்ச சோறு பாட்டை சீழ்க்கை அடித்தப்படியே தம்பியைத் தூக்கிக் கொண்டாள்.

“கண்ணா! குச்சி ஐஸ் வாங்க போலாமா?”

கண்கள் மலர சரி என தலையாட்டினான் அவன். நான்கு வயதானாலும் ஊட்டமான உணவு இல்லாமல் குட்டியாகத்தான் இருப்பான் அவன். சண்முவோ பழைய கஞ்சியாக இருந்தாலும் வஞ்சகமில்லாமல் சாப்பிடுவாள். அதோடு கதிர் வேறு அவன் வீட்டுப் பலகாரங்களை பார்வதிக்கு தெரியாமல் எடுத்து வந்துக் கொடுப்பான். அதையும் முழுங்கி விட்டு,

“என்னடா கதிரு, கொஞ்சமா எடுத்துட்டு வர. அடுத்த முறை நெறையா கொண்டு வரனும்! சரியா?” என கேட்டு வாங்கி சாப்பிடுவாள். அதனாலேயே கொஞ்சம் சதைப்பிடிப்புடன் கொலுக் மொலுக்கென இருப்பாள் சண்மு.

பள்ளி முடிந்து வந்ததும் கதிர் தூங்கி விடுவான். கண்களுக்கு நிறைய வேலைக் கொடுப்பதால், மதிய தூக்கம் அவனுக்கு கட்டாயமாக்கப்பட்டிருந்தது. தூங்கி எழுந்ததும் தான் சண்முவைத் தேடி வருவான். கதிர் தூங்கும் நேரத்தில் இவள், அம்மாவுக்கு கொல்லையில் உதவி செய்வாள், தம்பியையும் பார்த்துக் கொள்வாள்.

கண்ணனை இடுப்பில் சுமந்தவாறே திருட்டுத்தனமாக கடையை நோக்கி எட்டுப் போட்டாள் சண்மு. கையில் இருந்த பணத்துக்கு ஒரு ஐஸ் மட்டும்தான் வாங்க முடிந்தது. அக்காவும் தம்பியும் ஒருவர் மாற்றி ஒருவர் அந்த குச்சி ஐசை சப்பியபடியே வந்தனர். கடைக்கு அடுத்து இருந்த தெருமுனையில் ஒரு உருவம் கீழே விழுந்துக் கிடந்தது. நமக்கு ஏன் வம்பு என அப்படியே போகாமல், கிட்டப் போய் பார்த்தாள் சண்மு.

அந்த உருவம் வேறு யாருமில்லை, கதிரின் அப்பா பரமுதான். மதிய உணவாக சரக்கைப் போட்டுவிட்டு நிதானம் தெரியாமல் ரோட்டில் விழுந்து கிடந்தார். தம்பியை இறக்கி அவர் பக்கத்தில் அமர்த்தியவள், அவரை தட்டி எழுப்பினாள். சண்முவுக்கு பார்வதியைத்தான் பிடிக்காது, பரமு என்றால் கொள்ளைப் பிரியம். அவரும் நிதானத்தில் இருந்தாள் மருமகளே என கொஞ்சுவார்.

“கதிரப்பா! ஏந்துருங்க!” என கையைத் தட்டினாள். கீழே விழுந்ததில் கை சிராய்த்து ரத்தம் வந்தது அவருக்கு. உடனே டர்ரென தன் பாவாடையைக் கிழித்தவள், அந்தத் துணியைக் கொண்டு அவருக்கு கட்டுப் போட்டுவிட்டாள். அவளுக்கு இருப்பதே நான்கு பாவாடைதான். அதில் ஒன்றை கிழித்ததிற்கு தன் முதுகு தோல் இன்று கிழியும் என அவளுக்குத் தெரியும். ஆனாலும் தன் கதிரப்பா ரத்தக் காயத்தைக் கண் கொண்டு பார்க்க முடியவில்லை அவளால். மெல்லிய முனகல் அவரிடம். அவர் வாயருகே தன் காதை வைத்துக் கேட்டாள் சண்மு.

“ஜக்கலக்கா பேபி ஜக்கலக்கா பேபி, நோநோநோநோ” என மெல்லிய குரலில் பாடிக் கொண்டிருந்தார். சண்முவுக்கு சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை. வாய் விட்டு சிரித்து விட்டாள். அவளது கலகல சிரிப்பில் மெல்ல கண் திறந்தார் பரமு. சண்முவைப் பார்த்ததும் கண்கள் மெல்ல ஒளிர்ந்தன.

“மம்மவளே!”

“நான் ஒன்னும் உங்க மருமக இல்ல! அந்த ஒன்ரைய நான் கட்டிக்க மாட்டேன் கதிரப்பா” என முறுக்கிக் கொண்டாள் அவள்.

பரமுவுக்கு புன்னகை எட்டிப் பார்த்தது. மெல்ல முயன்று எழுந்து அமர்ந்தார்.

“ஒன்னை லாணி(ராணி) மாதிரி பாத்துப்பான் என் மவேன்(மகன்). என் ஜெல்லம்ல! கதிருப்பயல ஒன்னை வுட யாழு நல்லா பாத்துப்பா!” என எட்டு வயது சண்முவிடம் சம்மந்தம் பேசிக் கொண்டிருந்தார் அவர்.

“ஒன்னும் வேணா! கதிரப்பா, இப்படியே உட்காந்திருங்க! நான் போய் பாரும்மாவ கூட்டிட்டு வரேன். வீட்டுக்குப் போலாம். என்னால உங்கள தூக்க முடியாது” என சொன்னவள், தம்பியை மீண்டும் இடுப்பில் இருத்திக் கொண்டு ஓட்டமாக கதிரின் வீட்டுக்கு ஓடினாள்.

அந்த ஊரிலேயே பெரிய வீடு என அழைக்கப்படுவது கதிரின் இல்லம்தான். பல அறைகள், காற்றோட்டமான வரவேற்பறை, பெரிய சமையல் அறை, கதிருக்கென தனி ரூம் அட்டாச் பாத்ரூமுடன் என சகல வசதிகளையும் கொண்ட வீடு அது. வீட்டின் வாசலில் போய் நின்றாள் சண்மு. வீட்டின் உள்ளே போக மாட்டாள். போனால் பார்வதி பார்வையாலே எரித்து விடுவார்.

“கதிரு, டேய் கதிரு” என கத்தினாள் அவள்.

பாதி தூக்கத்தில் இருந்தவன், படக்கென கண் முழித்தான். எப்பொழுதும் தூங்கி எழுந்தால், கண் பார்வை வசம் வர சில நிமிடங்கள் பிடிக்கும் அவனுக்கு. மெல்ல கண் மூடி ஆழ மூச்சு விட்டவன், பின் கண்ணைத் திறந்தான். அதன் பிறகு குடுகுடு ஓட்டம்தான். அவனுக்கு முன்பே பார்வதி வாசலுக்கு வந்திருந்தார்.

“பார்த்து வாடா கதிரு! தூங்கி எழுந்ததும் மெதுவா வரனும்னு எத்தனை தடவை சொல்லறது? எங்கயாச்சும் இடிச்சுக்கிட்டனா யாருக்கு கஸ்டம்?” மெல்ல கடிந்துக் கொண்டவர், எட்டு வயது மகனைத் தூக்கிக் கொண்டார். தன் தோழியின் முன் சின்னக் குழந்தை மாதிரி தன் அன்னைத் தூக்கிக் கொண்டது அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை.

“எறக்குங்கம்மா, எறக்குங்க!” என மெல்ல திமிறியபடி கீழே இறங்கிக் கொண்டான் கதிர்.

“என்னடி ராங்கி? இந்த நேரம் கதிரு தூங்குவான்னு தெரியும் தானே! எதுக்கு அவனை எழுப்புன?” என சண்முவைக் கடிந்துக் கொண்டார் பார்வதி.

“கதிரப்பா ரோட்டுல விழுந்துக் கெடக்காரு! கைல ரத்தம்” என விஷயத்தை சொன்னாள் சண்மு.

“சேலைக்கடியில ஒளி வச்சிருந்த காச காணோம்னு பார்த்தப்பவே தெரியும் இந்தாளு இப்படி தான் பண்ணி வைக்கும்னு. எவன் எவனுக்கோ சாவு வரது! இந்தாளுக்கு வந்து தொலைய மாட்டுதே!” என புலம்பியவர்,

“எலே கதிரேசு!” என சத்தமிட்டு அழைத்தார். சின்ராசுவின் தகப்பன் தான் இந்த கதிரேசு. அவரின் குடும்பம் இவர்களின் பக்கத்து வீட்டில் தான் இருந்தார்கள். பார்வதிக்கு நெருங்கிய சொந்தம். வேலைவெட்டி இல்லாமல் சுற்றிக் கொண்டிருந்தவனுக்கு வேலை வாங்கிக் கொடுத்து பெண் பார்த்துக் கட்டியும் கொடுத்தார். பார்வதியின் மேல் அளவுக்கடந்த விசுவாசம் அவனுக்கு.

“என்னக்கா?” என ஓடி வந்தான்.

“உங்க மாமா, ரோட்டுல விழுந்து பொரண்டு கோலம் போட்டுட்டு இருக்காறாம். இந்தக் குட்டிய கேட்டு எந்த ரோடுன்னு பாத்து அள்ளிட்டு வாடா”

“சரிக்கா” என சண்மு முன்னே போக பின் தொடர்ந்தார் கதிரேசு. அவர்களுடன் போகப் பார்த்த கதிரை இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டார் பார்வதி.

“என் ராசால்ல! கண்ணுக்கு மருந்து விட்டுட்டு ரெண்டு மணி நேரமாச்சும் தூங்கனும்னு டாக்டரு சொன்னாருல! அப்போத்தானே வருஷ கடசில ஆப்பரேசன் பண்ணறப்போ எல்லாம் சரியா இருக்கும்! போய் தூங்குடா என் சாமி” என மகனைக் கெஞ்சினார் பார்வதி.

மற்ற விஷயத்துக்கு பிடிவாதம் பிடிக்கும் கதிர், கண் என வந்து விட்டால் சொன்னப் பேச்சை கேட்பான். அவனுக்கு கண் நன்றாக வேண்டும் எனும் வெறியே இருந்தது. மற்றவர்களைப் போல இரண்டு கண்ணும் ஒரே நேர்க்கோட்டில் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும், போலிசாக வேண்டும், சண்முவை தோழியாக பக்கத்திலேயே வைத்துக் கொள்ள வேண்டும், ஒன்ரை என அழைப்பவள் கதிர்வேலன் என அழைக்க வேண்டும் என பல லட்சியங்கள் இருந்தன அந்தக் குட்டி இதயத்தில். சரி என தலையாட்டியவன், மீண்டும் போய் கட்டிலில் படுத்துக் கண் மூடிக் கொண்டான்.

அன்றிரவு பிள்ளைகள் படுத்து விட, விளக்கை அணைத்து விட்டுப் படுக்க ஆயத்தமான மீனாட்சியின் காதில் மெல்லிய கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்டது. கொஞ்ச நாளாக இல்லாத வழக்கம், மீண்டும் ஆரம்பித்ததில் மிரண்டுப் போனார்.

“யாரது? நேரங்கெட்ட நேரத்துல வாசக்கதவ தட்டுறது? அருவா முனையால வகுந்துருவேன் வகுந்து” என சத்தமிட்டார் மீனாட்சி.

“மீனாம்மா! நான் தான் கதிரு”

‘ராத்திரி நேரத்துல இந்தப்பய புள்ள இங்க என்னப் பண்ணுது!’ என யோசித்தவாறே போய் கதவைத் திறந்தார் மீனாட்சி. நண்பனின் குரல் கேட்டு சண்முவும் எழுந்து வந்திருந்தாள்.

“என்னடா கதிரு இந்த நேரத்துல?” என கேட்டார் மீனாட்சி. அவர் பின்னால் சண்மு தலையை சொறிந்தப்படியே நண்பனை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள்.

“அம்மா இப்போதான் தூங்குனாங்க! அதான் நான் இப்ப வந்தேன்”

“எதுக்குடா?” என கேட்டாள் சண்மு.

“அப்பா கையில பாவாடைய கிழிச்சி கட்டுப்போட்டியா?”

அந்த விஷயத்தை இன்னும் மீனாட்சி கண்டுப்பிடித்திருக்கவில்லை. பயத்துடன் அவரை ஏறிட்டவள்,

“அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல” என சத்தமாக மறுத்தவள் கதிரை முறைத்துப் பார்த்தாள்.

“இப்ப ஏன் பொய் சொல்லுற? அது உன் பாவாடை துணிதான். எனக்குத் தெரியும்! உங்கிட்ட இருக்கறதே நாலு பாவாடைதானே! அதான் மனசு கேக்கல. அம்மா புடவை ஒன்னு உனக்காக எடுத்துட்டு வந்தேன். இந்தா வாங்கிக்கோ” என இவ்வளவு நேரம் கையில் பிடித்திருந்த புடவையை அவளிடம் நீட்டினான் கதிர். மஞ்சள் கலரில் அழகான பட்டுப்புடவை இருந்தது அவன் கையில்.

மீனாட்சிக்கு பக்கென இருந்தது.

“இதெல்லாம் வேணாண்டா கதிரு” என அவர் சொல்வதற்குள் கை நீட்டி வாங்கி இருந்தாள் சண்மு. நண்பன் எது கொடுத்தாலும் வாங்கிப் பழகி விட்டாளே!

“திருப்பி குடுடி! அவன் ஆத்தா நம்மள திருட்டுக் கும்பல்னு சொல்லறதுக்கா!’ என மகளைத் திட்டினார் மீனாட்சி.

“வாங்கிக்குங்க மீனாம்மா! அம்மா நான் குடுத்தா ஒன்னும் சொல்ல மாட்டாங்க. சம்முக்கு பாவாடை சட்டை தச்சுக் குடுங்க.” என கெஞ்சினான் கதிர்.

“டேய் கதிரு! இதெல்லாம் ஒன்னும் வேணா! சேலைய எடுத்துட்டு கிளம்பு போ” என மிரட்டினார் அவர்.

உடனே அழ ஆரம்பித்து விட்டான் கதிர்.

“நீங்க எடுத்துக்கலனா நான் இங்க வாசலிலேயே படுத்துப்பேன். ரோட்டுல போற நாயெல்லாம் வந்து என்னைக் கடிக்கட்டும். நான் வீட்டுக்குப் போகவே மாட்டேன்” என அழுது அடம் பிடித்தான்.

“அம்மா, கதிரு அழறான்மா! அவன் கண்ணு வலிக்கும்மா! வாங்கிக்க, வாங்கிக்க” என மீனாட்சியின் சேலைத் தலைப்பைப் பிடித்து இழுத்தவாறே மன்றாடினாள் சண்மு. தூங்க வேண்டிய நேரத்தில் சின்னவர்கள் செய்யும் அழிச்சாட்டியத்தில் கண்ணைக் கட்டியது அவருக்கு. மறுநாள் பார்வதியிடம் திருப்பிக் கொடுத்து விடலாம் என சேலையை வாங்கிக் கொண்டார்.

மீனாட்சி சேலையை எடுத்துக் கொண்டதும், பட்டென நின்றது கதிரின் அழுகை.

“சாப்டியாடா?” என கேட்டாள் சண்மு.

“சாப்டேன் சம்மு! ஆனா அழுததுல மறுக்கப் பசிக்குது” என பாவமாக சொன்னான் கதிர்.

“அம்மா சாப்ட என்ன இருக்கு?”

“ஆஹ்ன்! இட்லி, வடை, பொங்கல் இருக்கு! எவடி இவ! பழைய சோத்துல தண்ணீ ஊத்தி வச்சிருக்கேன்” என கடுப்பாக சொன்னார் அவர்.

“பழைய சோத்துல தண்ணியாம்டா! உனக்கு ஓகேவா?” என இவள் கேட்க, சரி என அவன் தலையாட்டினான்.

சண்முவே போய் உணவை எடுத்து வந்தாள். கீழே ஒழுக விட்டு அவன் சாப்பிடுவதைப் பொறுக்கமாட்டாமல், இவளே ஊட்டி விட்டாள். சிறுவர்கள் இருவரையும் ஒரு வித கலக்கத்துடன் பார்த்திருந்தார் மீனாட்சி!

‘இந்த நட்பு நிலைக்குமா?’ என மனம் அடித்துக் கொண்டது அவருக்கு.

 

இன்று

 

இரவெல்லாம் சரியாக தூங்க முடியாமல் அல்லாடியவன், காலைக் கருக்கலில் தான் தூங்க ஆரம்பித்திருந்தான். பத்து மணி வாக்கில் துயில் கலைந்து எழுந்தவனுக்கு, தலை விண்ணேன தெறித்தது. மெல்ல காலைக்கடன்களை முடித்தவன், ரூமில் இருந்து வெளியேறி கிச்சனுக்குப் போனான். நேற்று நிச்சயத்துக்கு வந்திருந்த சொந்தங்கள் இன்னும் அங்கங்கே அமர்ந்து கலகலத்தப்படி இருந்தனர். டைனிங் டேபிளில் அமர்ந்தவன்,

“அம்மா, காபி” என குரல் கொடுத்தான்.

“வரேண்டா!” என குரல் கொடுத்த பார்வதி மகனுக்குப் பிடித்த விதமாய் காபி கலக்கி டம்ளரில் எடுத்துக் கொண்டு வந்தார்.

சில்வர் தட்டை அவன் முன்னே வைத்தவர், இட்லியையும் பரிமாறினார்.

“நல்லா தூங்குனியா ராசா?” என கேட்டப்படியே அவனுக்கு இஸ்டமான காரப்பொடியை வைத்தார்.

சாப்பிட்டுக் கொண்டே தலையை மட்டும் ஆமேன ஆட்டினான்.

“நேத்து என் மருமக தங்க சிலையாட்டம் தகதகன்னு ஜொலிச்சால்ல! என் கண்ணே பட்டுருக்கும். என்ன அழகு, என்ன பதவிசு! அப்பப்பா காண கண் கோடி வேணும்டா ராஜா!” தவமங்கையை புகழ்ந்து தள்ளினார்.

மெல்லிய புன்னகை மட்டுமே அவனது பதிலாக இருந்தது. மகனின் தட்டில் இன்னொரு இட்லியை வைத்தவாறே,

“சீக்கிரம் கல்யாணத்த முடிச்சுப்புடலாம்னு சொன்னா, கால் குணமாகிற வரைக்கும் அந்தப் பேச்சே கூடாதுன்னு சொல்லிப்புட்ட. இப்பத்தான் வலி குறைஞ்சிருச்சே, கல்யாணத்த அடுத்த முகூர்த்தத்துல வச்சிக்கலாமா?” என பிட்டைப் போட்டுப் பார்த்தார் அவர்.

அதற்கு வேண்டாம் என மெல்லிய தலையாட்டால் மட்டும் வந்தது.

“அம்மா!”

“என்னடா ராஜா?”

“ஹ்ம்ம்! அவ ஏன் திரும்ப வந்துருக்கா?”

“அவன்னா எவ?”

“அதான் அந்த சண்முகப்ரியா!” விட்டேத்தியாக கேட்டான் கதிர்.

மகனை கூர்ந்து ஒரு கணம் பார்த்தார் பார்வதி. திரும்பி தாயை நேர் கொண்ட பார்வைப் பார்த்தான் கதிர்.

“ஊரு ஒலகம் மெச்ச வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளைன்னு அந்த ஆத்திரேலியாக்காரனுக்கு(ஆஸ்திரேலியா) கட்டி வச்சாங்கல்ல, மூனே வருஷத்துல அவன் அத்துவுட்டுட்டான். இந்த ராங்கிக்காரிக்கு அடங்கி ஒடங்கி ஒருத்தன் கூட இருக்க முடியுமா! ஆத்தா வூட்டுக்கு, போன மச்சான் திரும்பி வந்த கதையா, வாழாவெட்டியா வந்து நிக்கறா!” என நீட்டி முழக்கினார் பார்வதி.

வாய்க்குக் கொண்டு போன கை அப்படியே அந்தரத்தில் நின்றது கதிருக்கு. நெஞ்சு இறுக்கிப் பிடிக்க, கண் கலங்குவது போல இருந்தது அவனுக்கு. கண்ணில் ஜீவன் அற்று, கொளுகொளு முகம் ஒட்டிப்போய், புஷ்டியான உடம்பு குறுகிப் போய், காற்றடித்தால் விழுந்து விடும் அளவில் இருந்த நேற்றுப் பார்த்த சண்மு மனக்கண் முன் வந்து நின்றாள்.

‘என்னடி சம்மு இதெல்லாம்?’ உள்ளம் ஊமையாய் அரற்றியது.

 

(உயிர் போகும்)

KKE–EPI 6

அத்தியாயம் 6

 

திருப்பதி வெங்கடாசலபதி கோயிலுள்ள திருமலையும், அருள்மிகு பத்மாவதி தாயார் கோயில் கொண்டுள்ள திருப்பதியும் இரு நகரங்களாக விளங்கினாலும் பொதுவில் திருப்பதி என்றே பக்தர்களால் போற்றப்படுகிறது. திருமலை மேல்திருப்பதி என்றும் மற்றது கீழ் திருப்பதியெனவும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

 

மறுநாள் அதிகாலையிலேயே பசியாறல் முடிந்து வேன் திருப்பதிக்குப் பயணப்பட்டது. வேனில் அனைவரும் தூங்கியபடியே வர ஜம்பு மிக கவனமாக ஓட்டினான். பார்வை அவ்வப்போது தூங்கி வழியும் மெய் லிங்கிடம் சென்றாலும் பாதையில் கவனமாக இருந்தான். மூன்றரை மணி நேரப் பயணத்தில் திருப்பதியை அடைந்தார்கள். மற்ற பெண்கள் சேலையில் இருக்க, மெய் லிங் இவன் தேர்ந்தெடுத்துக் கொடுத்த பாவாடை தாவணியில் இருந்தாள்.

இவர்கள் வேன் ஏறும் போது அரை வெளிச்சமாக இருந்ததால் சரியாக கவனிக்காதவன், பொழுது புலர்ந்த வேளையில் மெய் லிங்கை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தான்.

“வெள்ளை மகாலட்சுமி” முணுமுணுத்துக் கொண்டான்.

விகல்பமில்லாமல் அவன் முன் வந்து நின்றவள்,

“ஹவ் டூ ஐ லுக் ஜம்ப்?” என கேட்டாள்.

“லைக் மை சாமி” என்றான் ஜம்பு.

ராணி அவளுக்கு தாவணியை அழகாக கட்டி விட்டிருந்தார். பார்க்கவே பாந்தமாக இருந்தது.

“சாமி? யூ மீன் காட்?” என கேட்டாள் அவள்.

“ஆமா”

“யூ சில்லி!” அவன் கையைக் கிள்ளி சிரித்துவிட்டு மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து நடந்தாள்.

போகும் போக்கில் ராணி அவளிடம், ட்ரைவரிடம் தள்ளி நின்று பழகு என சொல்ல,

“ஹீ இஸ் மை ப்ரேண்ட்” என சொல்லியபடியே அவள் செல்வது கேட்டது ஜம்புவுக்கு. மனம் நொந்துப் போனான்.

‘ப்ரேண்ட்னு அழகா சொல்லுறா சீனா நட்டு. நான் தான் மானங்கெட்டுப் போய் அப்போ அப்போ அவள சைட் அடிக்கறேன். டெம்பிள் ட்ரீப் வந்துட்டு இப்படி அல்பமா நடந்துக்கறேனே! ஏடு கொண்டலவாடா, கோவிந்தா, எனக்கு நல்ல புத்திய குடுப்பா’ கோவில் இருந்த திசை நோக்கி கை எடுத்து கும்பிட்டான் ஜம்பு.

இவர்கள் குழுவுக்கு பணம் கொடுத்து விஐபி தரிசணம் வாங்கி இருந்ததால், அதற்குண்டான வரிசையில் அவர்களை நிறுத்தி வைத்தான் ஜம்பு. தரிசணம் முடித்து விட்டு எந்த வழியாக வர வேண்டும் என விளக்கியவன், மங்கியை அவர்களிடம் நிறுத்தி விட்டு வந்தான்.

மனம் ஒரு நிலையில் இல்லாமல் அலைப்புற்றவாறே இருந்தது ஜம்புவுக்கு. இவர்கள் மாதிரி வெளிநாட்டவர்களை அழைத்துக் கொண்டு எத்தனையோ ட்ரிப் அடித்திருக்கிறான். அதில் வெள்ளைக்காரிகள் கூட அடக்கம். ஆனால் இந்த அலைப்புறுதல் இருந்ததில்லை. யாரையும் தப்பாகவும் இதுவரை அவன் பார்த்ததில்லை. மெய் லிங் எப்படியோ அவனை ஈர்த்திருந்தாள். கையை தூக்கிக் கொண்டு சின்ன பிள்ளை போல் ஏர்போர்ட்டில் அவன் முன் வந்து நின்றாளே அப்பொழுதா? இல்லை இட்லி கடையில் அவன் அருகில் இயல்பாக அமர்ந்தாளே அப்பொழுதா? ஆங்கிலத்தில் இவன் தடுமாறினாலும், சிரிக்காமல் இவனுக்கும் புரியும் படி கை ஆட்டி, உடல் நெளித்து வார்த்தையை நிறுத்தி உச்சரித்து பேச முயன்றாளே அப்பொழுதா? இல்லை இவனுக்காக ஜிப்பா வாங்கிக் கொடுத்தாளே அப்பொழுதா? ஏதோ ஒரு தரமான சம்பவத்தில் சின்ன கல்லாக விழுந்து அவன் மனக்கடலை பெரிதாக கொந்தளிக்க வைக்க ஆரம்பித்திருந்தாள்.

சைட்டு மட்டும்தான் என எண்ணிக் கொண்டாலும், அவள் பால் கண்கள் அடிக்கொரு முறை போவதையோ, அவள் நெருங்கி பேசும் போது மனம் மத்தளம் தட்டுவதையோ, கைப்பிடிக்கும் போது உள்ளுக்குள் உதறுவதையோ அவனால் தடுக்க முடியவில்லை. இது ஈர்ப்பா, ஆசையா, காதலா, காமமா அவனுக்கே விளங்கவில்லை. ஆனால் எதுவாக இருந்தாலும் அதற்கு எதிர்காலம் இல்லை என்று மட்டும் நன்றாக புரிந்தது. அவளோடு இருக்கும் இந்த சில நாட்களை அப்படியே அதன் போக்கிலேயே விட்டுவிட்டு இயல்பாக இருப்பது என கஷ்டப்பட்டு முடிவெடுத்தான் ஜம்பு.

“ஏன்டா ஜம்பு, நம்ம ஊருல இல்லாத பொண்ணுங்களா? தரமான தமிழச்சிங்க, மலர்ச்சியான மலையாள பொண்ணுங்க, தெளிவான தெலுங்கு பொண்ணுங்க, கலர்புல் கன்னட பொண்ணுங்க, வசுந்தரமான வடநாட்டு பொண்ணுங்கன்னு நம்ம நாட்டுலயே இத்தனை வகை இருக்கு. ஆனா உன் மனசு இப்படி சிங்கப்பூர் சீனா குட்டி மடியில விழப்பார்க்குதே! நியாயமாடா இது?” மெல்ல தனக்குள்ளே பேசிக்கொண்டான்.

அந்த நேரம்தான் அலைப்பேசி அடித்து அழைத்தது.

“என்னடா மங்கி?”

“அண்ணே இங்க வாங்க. அவசரம்” சொல்லிவிட்டு போனை வைத்து விட்டான் அவன்.

“என்னாச்சுன்னு தெரியலையே! இந்த சீனா துட்டு வேலையாத்தான் இருக்கும்” முனகியவாறே அவசரமாக அவர்களை கஷ்ட்டப்பட்டு தேடிப் பிடித்தான். மங்கி மட்டும் மெய் லிங்குடன் தனியாக கியூவில் இல்லாமல் நின்றிருந்தான்.

“என்னாச்சுடா மங்கி?” கேள்வி அவனிடம் இருந்தாலும் பார்வை இவளிடம் இருந்தது.

“அண்ணா, இவங்க மொட்டைப் போடனுமாம்!”

“என்னடா சொல்லுற?” அதிர்ந்தான் ஜம்பு.

“பிடிவாதம் பிடிக்கிறாங்கண்ணா. மொட்டை அடிச்சுட்டு தானே தரிசணம் போகனும். அதான் மத்தவங்கள வேற இடத்துல நிப்பாட்டிட்டு உங்களுக்குப் போன் போட்டேன். மொட்டை போட்டு நீங்களே தரிசணத்துக்கு அழைச்சுப் போங்க. நான் மத்தவங்கள எல்லாம் போய் பார்க்கிறேன்” என விடுவிடுவென நகர்ந்துவிட்டான் மங்கி.

மெய் லிங்கையும் அவளின் அடர்ந்தியான நேர் கூந்தலையும் அதிர்ச்சியாகப் பார்த்தான் ஜம்பு.

“மொட்டைப் போடனும்னு உனக்கு யார் சொல்லிக் குடுத்தா? இப்போ அதுக்கு என்ன அவசியம்? இம்புட்டு அழகா, பட்டு மாதிரி இருக்கற முடியை ஏண்டி மொட்டை அடிக்கனும்? உனக்கு என்னதான் பிரச்சனை கூந்தலை குடுக்கற அளவுக்கு?” மடமடவென தமிழில் பொரிந்தான் ஜம்பு.

அவன் சொல்வது புரியாவிட்டாலும் கோபமாக இருக்கிறான் என்பது மட்டும் இவளுக்குப் புரிந்தது. தேவையில்லாமல் தொல்லைக் கொடுப்பதாக நினைக்கிறானோ என வருந்தினாள் மெய் லிங்.

அவனிடம் மன்னிப்பைக் கேட்டவள், எங்கே மொட்டைப் போடுவது என மட்டும் காட்ட சொன்னாள். மற்றதெல்லாம் தான் பார்த்துக் கொள்வதாக சொன்னவள், முகத்தைப் பாவமாக வைத்திருந்தாள்.

“கிழிச்ச! மூஞ்சிய பாரு, பால் குடிக்கற பூனை மாதிரி” திட்டியவன் கண்கள் அவள் மீண்டும் சாரி என தலை ஆட்டி சொல்லும் போது ஆடி அசைந்த அவளின் கூந்தலின் மேல் போனது. பெருமூச்சு ஒன்றை விட்டவன்,

“நியூ சட்டை கோட்?” மாற்றுடை இருக்கிறதா என கேட்டான்.

நேற்று கடற்கரை சம்பவத்துப் பிறகு சின்ன பேக் ஒன்று மாற்றுடைகளுடன் கொண்டு வந்திருந்தாள் அவள். வேனுக்குப் போய் அந்த பேக்கை எடுத்துக் கொண்டு, மொட்டை போடும் இடத்திற்கு அவளை அழைத்து சென்றான் ஜம்பு.

உடன் நடக்கும் போது,

“வை மொட்டை?” என தலையத் தடவிக் காட்டினான்.

“இங்க வந்து மொட்டைப் போட்டா நல்லதாமே! எங்கம்மா இங்க வந்தா மொட்டைப் போடறதா வேண்டி இருந்தாங்களாம். அவங்களால வர முடியாததனால நான் போட்டுக்கறேன்.” என ஆங்கிலத்தில் சொன்னாள்.

“அவங்கள வந்து போட சொல்லு. வை யூ புட்டிங்?”

புன்னகைத்தாளே தவிர பதில் சொல்லவில்லை.

“சிரிச்சே ஆள ஏமாத்து” அதற்கும் சத்தமில்லாமல் திட்டினான்.

முடி இறக்கும் இடத்தில் அவளை கொண்டு நிறுத்தினான். முடி இறக்குபவரிடம் பார்த்து பதமாக செய்ய சொன்னான் ஜம்பு. பயத்துடன் அவள் அமர்ந்திருக்க,

“யூ சுவர்?” மொட்டை போட்டுத்தான் ஆக வேண்டுமா என மறுபடியும் கேட்டான் ஜம்பு. கண் மூடி ஒரு நிமிடம் என்னவோ யோசித்தவள், ஆமேன தலையை பிடிவாதமாக ஆட்டினாள். பெருமூச்சுடன், வேலையை ஆரம்பிக்க சொன்னான் ஜம்பு. அவர் மெய் லிங்கின் தலையை மழிக்க, ஒரு வித இயலாமையுடன் வைத்தக் கண் வாங்காமல் பார்த்திருந்தான் ஜம்பு. கண் மூடி அமர்ந்திருந்த அவள் உடல் மெல்ல நடுங்கவும், கையை பற்றி தட்டிக் கொடுத்தான்.

“பயம் நோ! ஐ எம் ஹியர்” என மென்மையாக சொன்னான்.

அவளின் முடிக்கற்றைகள் தரையில் விழுவதை பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான் ஜம்பு. அவள் கண் மூடி இருக்கவும், மெல்ல குனிந்து கொஞ்சமாக அவள் முடியை அள்ளி தன் பேண்ட் பாக்கேட்டில் நுழைத்துக் கொண்டான். முடி எடுப்பவர் அவனை ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்ததைக் கூட அவன் பொருட்படுத்தவில்லை. மொட்டைப் போட்டு முடித்ததும், மெய் லிங் இன்னும் அழகாக அவன் கண்களுக்குத் தெரிந்தாள். கண்ணிலே அன்பிருந்தால் கல்லிலே தெய்வம் வரும் என்று இவனை அறிந்துதான் கண்ணதாசன் பாடி வைத்தாரோ!

அவளோ அவனை நிமிர்ந்துப் பார்க்காமல்,

“வாட்ஸ் நெக்ஸ்ட்?” என கேட்டாள்.

“லுக் அட் மீ” என அவளை நிமிர சொன்னான் ஜம்பு.

கண்களில் கண்ணீருடனும், முடி போய் விட்ட துக்கத்திலும் அவனை நிமிர்ந்துப் பார்த்தாள் மெய் லிங்.

தனக்குப் பிடித்த பொம்மை காணாமல் போனதை நினைத்து அழும் குழந்தை போல இருந்தாள் அவள்.

“நோ க்ரை மெய் லிங். முடி சாமிக்கிட்ட கோ! வீ மஸ்ட் கீவ் ஹெப்பிலி. இல்லைனா சாமி கண்ணை குத்திங்” என கோபுரத்தைக் காட்டி சைகையுடன் விளக்கினான்.

“ஓகே ஜம்ப்” என்றவள் பளிச்சென புன்னகைத்தாள்.

குளிக்கும் இடத்திற்கு அவளை அழைத்துப் போனவன்,

“கோ குளி” என அனுப்பி வைத்தான். குளித்து அவள் உடை மாற்றி வர, கையில் சந்தனத்துடன் நின்றிருந்தான் ஜம்பு.

தலையில் பூசிக் கொள்ள சொன்னவனை, புரியாமல் பார்த்தாள் மெய் லிங்.

“மண்டை ஹோட். சந்தனம் மஸ்ட் புட்” என விளக்கியவன், நீரில் குழைத்திருந்த சந்தனத்தை காட்ட, அவள் கொஞ்சமாக அள்ளி தலையில் அப்பிக் கொண்டாள். விடுபட்ட இடங்களில் இவனே பூசிவிட்டான். பூசி விடுபவனை இமைக்காமல் பார்த்திருந்தாள் மெய் லிங்.

பின் அவளை அழைத்துப் போய் கியூவில் நின்று தரிசனத்தை முடித்தான். இவர்கள் லட்டு வாங்கிக் கொண்டு திரும்பி வந்தப் போது, மற்றவர்கள் இவர்களுக்காக காத்திருந்தனர். மதிய உணவை முடித்து, இன்னும் கொஞ்சம் அங்கேயே சுற்றிக் கழித்து மாலையில் திருப்பதியில் இருந்து மீண்டும் சென்னைக்குப் பயணப்பட்டனர். ஹோட்டலை அடைந்த போது எல்லோரும் மிகவும் களைத்திருந்தனர். மெய் லிங்கை நிறுத்தி அவள் கையில் சந்தன பாக்கேட்டைத் திணித்தான் ஜம்பு. மங்கியை விளக்கி சொல்லுமாறு சொல்லிவிட்டு விலகி நடந்தான் அவன்.

KKE–EPI 5

அத்தியாயம் 5

 

தியாகராய நகர் அல்லது தி.நகர் என்பது சென்னையின் மிக முக்கியமான மற்றும் பெரிய பகுதி. இந்த முக்கியமான வணிகப்பகுதி நகரின் மையத்தில் அமைந்துள்ளது. 

 

அதன் பிறகு மொட்டை வெயிலில் மெரினா பீச்சுக்கு சென்று வேனை நிறுத்தினான் ஜம்பு.

“சென்னைக்கு வந்துட்டு, உலக தமிழர்களையே ஜல்லிக்கட்டுக்காக திரும்பி பார்க்க வச்ச மெரினா பீச்ச பார்க்கலைனா எப்படி! வெயிலா இருந்தாலும் சென்னையின் உயிர் நாடி மெரினா பீச்சை ஒரு ரவுண்டு பார்த்திரலாம். இங்கிருக்கற எம்.ஜி.ஆர் , அண்ணா, அம்மா, கலைஞர் சமாதி எல்லாம் பார்த்துட்டு, பீச்சுல கால் நனைச்சுட்டு ரெண்டு மணி நேரத்துல வந்துருங்க. லன்ச் முடிச்சுட்டு ஷோப்பிங் வச்சுக்கலாம்” என மெய் லிங்கை பார்க்காமலே சொல்லி முடித்தான்.

அவளோ உண்ணிப்பாக இவன் உதட்டையேப் பார்த்திருந்தாள். அவள் அப்படி பார்ப்பது எவனுக்கு என்னவோ செய்தது. பக்கத்தில் நின்றிருந்த மங்கியை ஒரு இடி இடித்தான் ஜம்பு.

“போய் சொல்லுடா அவ கிட்ட” என சொல்லியவன், மங்கியை அவர்களுடன் போக சொல்லிவிட்டு வேனுக்குள் அமர்ந்துக் கொண்டான்.

அமைதியாக அரை மணி நேரம் கண் மூடி அமர்ந்திருப்பான் ஜம்பு. அவன் புறம் உள்ள கண்ணாடி பட் பட்டென தட்டப்பட்டது. கண்களைத் திறந்துப் பார்த்தவன், தொப்பலாக நனைந்திருந்த மெய் லிங்கை பார்த்து அதிர்ச்சியானான்.

‘கடல்ல கால் நனைக்க சொன்னா, முழுசா நனைஞ்சி வந்துருக்காளே இந்த சீனா துட்டு!’ பல்லைக் கடித்தான்.

“வாட்?” என்ன ஆனது என கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தவன் கேட்டான்.

அவள் ஆங்கிலத்தில் நிறுத்தி நிதானித்து, கையாட்டி சொன்னதில் அவன் புரிந்துக் கொண்டது இதுதான். கடல் நீரில் கால் நனைத்து நின்றவளை, யாரோ சில காலி பயல்கள் தண்ணீரில் முழுதாகத் தள்ளி விட்டிருக்கிறார்கள். மங்கி அவர்களை விரட்டி விட்டு, வேன் அருகே கொண்டு வந்து விட்டு விட்டு மீண்டும் மற்ற பெண்களைப் பார்க்கப் போயிருந்தான்.

“ஐ டோண்ட் ஹேவ் எனி அதர் க்ளோத்ஸ் நவ் ஜம்ப்” இப்பொழுது மாற்ற வேறு மாற்றுடை இல்லை என நடுங்கிக் கொண்டே சொன்னாள் மெய் லிங்.

அவளின் உடை உடம்புடன் ஒட்டி இருக்க, துப்பட்டாவை போர்த்தியபடி நின்றிருந்தாள். முடியில் இருந்து தண்ணீர் சொட்டியது. முகத்தில் அங்கங்கே நீர் வெயில் பட்டு பளபளத்தது. வேகமாக தனது பேக்கை வெளியே எடுத்தவன், அவனின் துண்டை எடுத்து அவள் கையில் கொடுத்தான்.

“தலைய துடைச்சிக்க”

துண்டு துவைத்து சுத்தமாக இருந்தாலும், அவன் பாவித்திருந்த துண்டு என பார்க்கும் போதே தெரிந்தது. அதை வாங்கவே தயங்கினாள் மெய் லிங்.

அவனும் துண்டை நீட்டியபடியே, வேறு ஒன்றும் சொல்லாமல் அவளையேப் பார்த்தபடி நின்றான். சில நிமிடங்கள் மனதினுள்ளே போராடிப் பார்த்தவள், கை நீட்டி அதைப் பெற்றுக் கொண்டாள். அவனுக்கு முதுகு காட்டி நின்றவள், துண்டை முகர்ந்துப் பார்த்தாள். சோப் வாசம் தான் வந்தது.

“தேங்க்ஸ் ஜம்ப்” தலையை துவட்டிக் கொண்டாள்.

‘நடுங்கறாளேன்னு நான் பாவிக்கற துண்ட குடுத்தா மோந்துப் பார்க்கறா இந்த சைனா பிட்டு. கொழுப்புடி உனக்கு!’ எரிச்சலுடன் வேறு புறம் திரும்பிக் கொண்டான் ஜம்பு.

துவட்டினாலும் உடை ஈரத்தால் இன்னும் நடுங்கியபடிதான் இருந்தாள் அவள். மெல்லிய மேனி, திடீர் என கடலில் விழுந்தது என எல்லாம் சேர்ந்து அவள் நடுக்கத்தைக் கூட்டியதே தவிர குறைக்கவில்லை. பற்கள் வேறு டைப்படிக்க ஆரம்பித்தன.

ஓரக்கண்ணால் பார்த்தவனுக்கு அதற்கு மேல் பொறுக்க முடியவில்லை. தன்னுடைய பேக்கில் இருந்த டீ சர்டை கொடுத்தால், அதற்கும் தயங்குவாள் என புரிந்துக் கொண்டவன் அவள் வாங்கிக் கொடுத்த ஜிப்பாவை மீண்டும் அவளிடம் நீட்டினான்.

“போட்டுக்க” என சொன்னவன் டாய்லட் பக்கமாக அழைத்துச் சென்றான். சல்வார் மேல் சட்டையை மட்டும் கழற்றி விட்டு, உடம்பை துடைத்து புது ஜிப்பாவை அணிந்துக் கொண்டு வந்தாள் மெய் லிங். அவன் சைசுக்கு வாங்கி இருந்த அந்தப் பெரிய ஜிப்பா தொள தொள என தொங்கியது. அதன் வளர்த்தியோ அவளின் பாதம் வரை வந்தது. ஜம்புவுக்கு சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை. அவளைப் பார்த்து வாய் விட்டு சிரித்தான். சப்பையாக இருந்த தன் மூக்கை சுருக்கியவள்,

“திஸ் இஸ் நாட் ஃபன்னி” என முறைத்தாள்.

“நீ பன்னி இல்லடி, வெள்ளை முயல் குட்டி” முணுமுணுத்தவன்,

“வா, கோ பீச்! காத்துல ஆல் ட்ரை” என மீண்டும் பீச்சுக்கு அழைத்துப் போனான்.

அவளை வம்பிழுத்த அந்த இளைஞர் பட்டாளம் இன்னும் அங்குதான் சுற்றிக் கொண்டிருந்தனர். இவளைப் பார்த்ததும் மீண்டும் அவர்களுக்கு குஷியானது. அவளை முன்னே விட்டு கொஞ்சம் பின்னால் வந்த ஜம்பு என்னதான் செய்யப் போகிறார்கள் என அமைதியாக கவனித்தான்.

மெய் லிங்கை சுற்றிக் கொண்டவர்கள், ஆங்கிலத்தில் அவளைக் கிண்டலும் கேலியுமாக வம்பிழுத்தனர். வாய் பேச்சாக இருக்கும் வரை அமைதிக் காத்த ஜம்பு, அதில் ஒருத்தன் இவள் கைப்பற்றவும் கொதித்துப் போனான். அவர்கள் நடுவே வந்து நின்றவன், மெய் லிங் கையைப் பிடித்தவனை இழுத்து சப்பென ஒர் அறை வைத்தான். திடீரென அவர்கள் அருகே வந்திருந்த கருத்த ஆஜானுபாகுவான ஜம்புவைப் பார்த்து பயந்துப் போனார்கள் அந்த விடலை பையன்கள்.

“அண்ணா, சும்மாத்தான் பேசிட்டு இருந்தோம்னா. வேற ஒன்னும் இல்லைண்ணா” என திணறினார்கள்.

“பேசிட்டு மட்டும் இருந்தா நான் ஏன்டா அடிக்கப் போறேன்? நம்ம நாட்ட நம்பி ஒரு பொண்ணு வந்துருக்காளே, அவளுக்கு உதவியா இல்லைனாலும் போவுது இப்படி காலித்தனம் பண்ணுறீங்களே! அப்புறம் எப்படிடா மத்த நாட்டுக்காரவங்க நம்ம நாட்ட மதிப்பாங்க? இந்தியாவுல இயற்கை அழகும், பாரம்பரிய இடமும் கொட்டிக் கிடக்கு, ஆனாலும் மத்த நாட்டுக்காரவங்க வரவே பயப்படறாங்க. எல்லாம் உங்கள மாதிரி காலி பையனுங்களால எங்கே மானத்துக்கு பங்கம் வந்துருமோ, உசுருக்கு ஆபத்து வந்துருமோன்னு பயம். இனிமே இப்படி கை நீட்டுவீங்களா?” கேட்டுக் கொண்டே சுளீர் சுளீரென விலாசி விட்டான் ஜம்பு.

“அண்ணா வலிக்குதுண்ணா. விட்டுருண்ணா! எங்க கேள்பிரண்ட் தவிர இனி ஆல் லேடிஸ் எங்களுக்கு சிஸ்டருண்ணா! வேணாண்ணா!” என கத்திக் கொண்டே ஓட்டம் பிடித்தனர் அவர்கள். பின்னால் ஓடப் போன ஜம்புவின் கையைப் பற்றிக் கொண்டாள் மெய் லிங்.

“வுடு ஜம்ப். லெட் தெம் கோ” என சிரித்தாள்.

“வை லாபிங்?” என்ன சிரிப்பு என கேட்டவனை, யானை எலிய அடிப்பது போல இருக்கிறது உங்களது சண்டை என சைகையில் காட்டினாள்.

‘என்னைப் பார்த்து யானைன்னு சொல்லிட்டாளே சீனா பொட்டு! அம்புட்டு பெருசாவா இருக்கேன்?’ தங்கள் இருவரையும் ஒப்பு நோக்கினான். அவன் கருப்பாக, விறைப்பாக, நெடு நெடுவென வளர்த்தியில், வளர்த்திக்கு ஏற்ற சைசில் இருந்தான். அவளோ, வெள்ளையாக, மென்மையாக, அவன் நெஞ்சளவைக் கூட எட்டாத உயரத்தில் இருந்தாள்.

‘சரிதான்! ஏழாம் பொருத்தம் தான் எங்களுக்குள்ள! ஆமா, உனக்கு ஏன் இம்புட்டு பீலிங்? சும்மா சைட்டடிக்க பத்து பொருத்தமும் பொருந்தி வரனுமா என்ன? கண்ணால சைட்டடிக்கறதோட நிறுத்திக்கனும், மனசுக்குள்ள விட்டுறக்கூடாது. அதெல்லாம் சரிப்பட்டு வராது’ மீண்டும் மனதுக்கு கட்டளையிட்டு அடக்கினான்.

அங்கிருந்து நேராக சாப்பிட கிளம்பினார்கள். லன்ச் முடித்துக் கொண்டு தி.நகருக்கு அழைத்து சென்றான் ஜம்பு. இறங்கும் முன்னே அங்கே எவ்வளவு நேரம் இருக்கலாம், ஷோப்பிங் முடித்தவுடன் எங்கே வர வேண்டும், பிக்பாக்கேட் பற்றிய அறிவுருத்தல் என மீண்டும் எடுத்து சொன்னான். அவர்கள் எல்லோருக்கும் அவனின் தொலைபேசி எண்ணைத் தந்திருந்தான். அவர்கள் வீட்டினர், இவனுக்கு தொடர்பு கொண்டு அவர்களுடன் பேசவே இந்த ஏற்பாடு. பலருக்கு ரோமிங் சேவை இருந்தாலும், சில சமயம் சரியாக லைன் கிடைக்காததால் இந்த ஏற்பாடே வசதியாக இருந்தது.

மெய் லிங் வேனிலேயே இருந்துக் கொண்டாள்.

“யூ நோட் கமிங்?” என கேட்டார் ராணி.

தான் ஏற்கனவே வேண்டியதை வாங்கி விட்டதாகவும், அலை மோதும் கூட்டத்தைப் பார்க்க பயமாக இருப்பதாகவும் சொல்லிவிட்டாள் மெய் லிங்.

மற்றவர்கள் இறங்கியதும் சீட்டில் கால் நீட்டிப் படுத்துக் கொண்டாள் அவள். வேனைப் பூட்டி விட்டு காபி அருந்தப் போகலாம் என நினைத்த ஜம்புவும், மங்கியும் அவள் சுருண்டுப் படுக்கவும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

“அண்ணா, உங்க சமூ ப்ளாட் ஆகிட்டாங்க. எப்படி நாம வெளியே போகிறது?” என குசுகுசுவென கேட்டான் மங்கி.

“நாடு விட்டு நாடு வந்துருக்கால்ல, அந்தக் களைப்பா இருக்கும்டா. அவ தூங்கட்டும், நாம இப்படியே உட்கார்ந்திருப்போம்”

“என்னால முடியாதுண்ணா. நான் போய் கொஞ்சம் கண்ணு கழுவிட்டு வரேன். கலர் கலரா பட்டாம்பூச்சிங்க என்னை கை நீட்டி அழைக்குதுங்க. மீ கோயிங்” என கிளம்பிவிட்டான்.

“போடா போ, பட்டாம் பூச்சி செருப்ப தூக்காம பாத்துக்கோ”

அடித்துப் போட்டது போல புரண்டு புரண்டுப் படுத்தாள் மெய் லிங். அவள் புரளும் வேகத்துக்கு எங்கே சீட்டில் இருந்து விழுந்து விடுவாளோ என பயந்துப் போனான் ஜம்பு. அவன் தூக்கம் வராமல் தவிக்கும் போது கேட்கும் பாடலான ஒரு ஜீவன் அழைத்தது ஒரு ஜீவன் துடித்தது எனும் பாடலை மெல்லிசையாக ரீப்பீட் மோடில் ஓடவிட்டான். திரும்ப திரும்ப அதே பாடல் ஓட, அவளின் புரளல் மெல்ல நின்று ஆழ்ந்த உறக்கத்துக்குப் போனாள் மெய் லிங்.

ஒரு மணி நேரம் அசந்து அவள் தூங்க, இவன் அவளைப் பார்ப்பதும், அது தப்பு என தன்னையே திட்டிக் கொண்டு போனை நோண்டுவதும், மீண்டும் அவளைப் பார்ப்பதுமாக நேரத்தைக் கடத்தினான்.

‘தூங்கறப்போ அப்படியே குழந்தை மாதிரி இருக்கா இவ! முடி புரண்டு கன்னத்துல வந்து அழகா விழுது. வெள்ளை இடியப்பத்துல கருப்பு சீனிய தூவுன மாதிரி பார்க்கவே அம்சமா இருக்கு. இடுயப்பத்த முழுங்கற மாதிரி அந்த கன்னத்தையும் அப்படியே கடிச்சு முழுங்கிறனும்’

தன் மனம் போன போக்கில் மிரண்டவன், தப்பு தப்பு என கன்னத்தில் போட்டுக் கொண்டான்.

இங்கொருவன் கடிக்கவா சுவைக்கவா என தன்னைப் பற்றி பட்டிமன்றம் நடத்திக் கொண்டிருப்பது தெரியாமல் தூக்கம் கலைந்து கண்ணைக் கசக்கிக் கொண்டு மெல்ல எழுந்து அமர்ந்தாள் மெய் லிங். கண்கள் இரண்டும் சிவந்துப் போயிருந்தது. அங்கே ஜம்பு மட்டும் இருக்கக் கண்டு,

“சாரி ஜம்ப். டேம்ன் டயர்ட்.” என்றவள் தான் தனியாக இருப்பதாகவும், எங்காவது போக வேண்டும் என்றால் போய் வருமாறும் கூறினாள்.

தமிழ் மீடியத்தில் இருந்ததால் ஆங்கிலம் ஓரளவு விளங்கும் அளவுக்குப் பேச வருவதில்லை ஜம்புவுக்கு. மெய் லிங் நிறுத்தி நிதானமாகப் பேசும் போது புரிந்தது. புரியாத வார்த்தைகள் கூட அவள் காட்டும் பாவனையில் அவனால் விளங்கிக் கொள்ள முடிந்தது. திருப்பி பேசுவதில் தான் இவனுக்கு சிரமம். தப்பாக பேசி விடுவோமோ என வெட்கம் வேறு. இவளிடம் மட்டும், வேறு வழி இல்லாமல் கலந்துக் கட்டி அடித்தான்.

அவனுக்கு காபி வேண்டும் போல் இருந்தது. தனியாக அவளை விட்டுப் போகவும் பயம். தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்து அவளிடம் கொடுத்தவன், முகம் கழுவி விட்டு காபி குடிக்க அவனோடு வருமாறு அழைத்தான். அவனுக்கு சிரமம் வேண்டாம் என இவள் மறுத்தாள்.

“ஓகே, ஐ நோ கோ” அவனும் அப்படியே அமர்ந்துவிட்டான்.

சலித்துக் கொண்டவள்,

“வெரி ஸ்டபர்ன்” என அவனைத் திட்டியபடியே இறங்கி வந்தாள். பெரிய ஜிப்பா வேறு கழுத்தில் இருந்து நழுவி தோள் வழியாக வழிந்தது. ஈர போக காய்ந்திருந்த துப்பட்டாவை எடுத்தவள், ஜிப்பா ஒரு இடத்தில் நிற்பதற்காக அதை இடுப்பில் பெல்ட் போல கட்டிக் கொண்டாள்.

“டூ ஐ லுக் ஓகே?” என ஜம்புவைக் கேட்டாள் மெய் லிங்.

அந்த ஸ்டைல் கூட பார்க்க அழகாகத்தான் அவன் கண்ணுக்குத் தெரிந்தது.

“டபுள் ஓகே!”

இருவரும் மெல்ல நடந்து ஜனத்திரளில் கலந்தார்கள். கூட்டத்தில் இவள் தடுமாற, ஜம்பு அவள் கையைப் பற்றிக் கொண்டான். சூடாக இருந்த அவன் கரத்தை இவள் இன்னும் இறுக்கிக் கொண்டாள். வேன் ஏசி குளிரில் இருந்தது, இவன் கை சூடு படவும் இதமாக இருந்தது அவளுக்கு. ஆண் நண்பர்களுடன் பேசுவது, சகஜமாக கல்மிஷமில்லாமல் கைப்பிடித்துக் கொள்வது எல்லாம் இவர்கள் நாட்டில் சாதாரணமான ஒன்று. ஜம்புவை நண்பனாக ஏற்றுக் கொண்டதால், அவனை தொடுவது அவளுக்குத் தப்பாகத் தோன்றவில்லை.

அவள் தொலைந்து விடாமலிருக்க கைப்பற்றிய ஜம்புவோ, சிலிர்த்துப் போனான். முன்னே பின்னே எந்தப் பெண்ணையும் இவ்வளவு அருகில், கைப்பிடித்து நடந்ததில்லை அவன்.

‘டேய், டேய்! கண்ணு தெரியாதவங்கள கைப்பிடிச்சுக் கூட்டிட்டுப் போற மாதிரி இது ஒரு சேவைடா. மனச அலைபாய விடாதே. கவுந்துறாம கெத்தா இருடா. சைட்டு மட்டும் போதும், தும், தும்…’ மனதை அடக்கினான். பிடித்த கையை விடாமல், அவளை ஒரு சிறிய ஹோட்டலுக்கு அழைத்துச் சென்றான். உட்கார இடமில்லாததால் நின்றபடியே ஒரு ப்ளேட் பானிபூரியும், அவளுக்கு டீயும் தனக்கு காபியும் சொன்னான்.

“டேக்”

பானிபூரியை அவளிடம் நீட்டினான். தூங்கி எழுந்தது பசியைக் கிளப்பி விட்டருந்தது. என்ன ஏது என ஆராயாமலே பூரியை வாயில் எடுத்துப் போட்டுக் கொண்டாள் மெய் லிங். காரம் தொண்டையில் இறங்க, இருமல் விடாமல் வந்தது. கண்கள் கலங்க, நாக்கை வெளியே நீட்டி கையை வைத்து விசிறினாள்.

“ஸ்பைசி ஜம்ப்!” கத்தினாள்.

கடையில் உள்ளவர்கள் எல்லாம் இவர்களை வேடிக்கைப் பார்க்க ஆரம்பித்து விட்டார்கள். பாம்பு போல நாக்கை உள்ளேயும் வெளியேயும் நீட்டி கையை உதறிக் கொண்டாள். இவள் செய்யும் வித்தையைப் பார்த்து இவனுக்கு ஒரு பக்கம் சிரிப்பு வந்தாலும், பாவமாகவும் இருந்தது. குவளையில் தண்ணீர் எடுத்துக் கொடுத்தான்.

“குடி”

அவசரமாக வாங்கி ஒரே மடக்கில் பருகினாள். டீயையும் அவளிடம் நீட்டினான். சூடான டீ நாக்கில் பட, உறைப்புக்கும் சூட்டுக்கும் இன்னும் முகம் தக்காளி போல சிவந்துப் போனது. இருமல் மட்டும் நிற்கவே இல்லை. பதட்டமாக அவள் முதுகை நீவி விட்டான். அவன் கையைத் தட்டி விட்டவள்,

“ஐ கென் மேனேஜ்” என்றாள்.

‘கஷ்டப்படறாளேன்னு நீவி விட்டேன், அதுக்கு இப்படி தட்டி விடறா இந்த சீனா மொட்டு! கொழுப்பு, உடம்பு முழுக்க கொழுப்பு’ கடுப்பானான் ஜம்பு.

பொதுவாகவே சிங்கப்பூர், மலேசிய வாழ் சீனர்களுக்கு நமது உணவின் மேல் தனிப்பிரியம். ஆசையாக காரத்தை சாப்பிட்டு, முகமெல்லாம் சிவந்துப் போய் நிற்பார்கள். இங்கே மெய் லிங்கும் இப்படி தான் நின்றிருந்தாள்.

கையைத் தட்டி விட்டதால் கோபம் வந்தாலும் ஒரு பக்கம் செவ செவவென இருந்த அவள் முகத்தைப் பார்க்க பாவமாகவும் இருந்தது.

டீ மாஸ்டரிடம் சீனி கேட்டு, அவள் வாயைத் திறக்க சொல்லி அள்ளி அள்ளிப் போட்டான் ஜம்பு.

‘ஷப்பா, ஒரு பானி பூரிக்கு இவ்வளவு அலம்பலா? எங்கம்மா வைக்கிற மீன் குழம்பு மட்டும் நாக்குல பட்டுச்சுனா எரிஞ்சு போயிருவா போலிருக்கே’

மூன்று கிளாஸ் தண்ணீர், ஐந்து கரண்டி சீனிக்கு அப்பால், கொஞ்சம் முகம் பழையபடி மாறி இருந்தது மெய் லிங்குக்கு. வேறு ஏதாவது வேணுமா என அவன் கேட்க வேண்டவே வேண்டாம் என தலையாட்டினாள் அவள்.

பணத்தை அவன் கொடுக்க போக அவன் கைப்பிடித்து தடுத்தாள். அவன் கையை அவள் தட்டிவிட்டது போல இப்பொழுது இவன் அவள் கையைத் தட்டிவிட்டான்.

அவனை முறைத்தப்படியே பேக்கிலிருந்து பணத்தை எடுத்தாள். அதற்குள் சட்டைப்பையில் இருந்து பணத்தை எடுத்து கொடுத்து விட்டு வெளியே நடக்க ஆரம்பித்தான் ஜம்பு. வேகமாக அவன் அருகே ஓடி வந்தாள் மெய் லிங்.

“வெய்ட் ஜம்ப்”

ஓடி வந்து கையைப் பிடித்தாள். அவள் கையை முறைத்தவன்,

“நவ் யூ வை டச்சிங் டச்சிங்?” என கோபமாக கேட்டான்.

முதுகில் இருந்து கையைத் தட்டிவிட்டதில் கோபித்துக் கொண்டான் என புரிந்துக் கொண்டவள்,

“சாரி ஜம்ப்!” என்றாள்.

“வேணாம் போ!”

“ஐம் ரியலி சாரி!” கைப்பிடிப்பது வேறு, ஆனால் முதுகை தடவுவது தனக்கு கூச்சமாக இருப்பதாக தெரிவித்தவள், மீண்டும் மன்னிப்பைக் கேட்டாள்.

அப்பொழுதும் அவன் பேசவில்லை. அவளும் அவன் கையைப் பிடித்த பிடியைத் தளர்த்தவில்லை. அப்படியே வேனுக்கு வந்தவர்கள், அவரவர் இருக்கையில் அமர்ந்தனர். மற்றவர்களும் வந்துவிட, சென்னையின் நைட் லைப் எப்படி இருக்கிறது என காட்ட, வேனிலேயே ஒரு ரவுண்ட் கூட்டிப் போனான் ஜம்பு.

வழியில் ஐஸ் க்ரீம் பார்லரைப் பார்த்ததும், தனக்கு ஐஸ்க்ரீம் வேண்டும் என மங்கியிடம் கேட்டாள் மெய் லிங்.

“அண்ணா ஐஸ் க்ரீம் வேணுமாம் உங்க சமூவுக்கு”

“அவ மட்டும் என்ன ஸ்பெஷல்? மத்தவங்க எல்லாரும் சரின்னா நிறுத்தலாம்” என்றான் ஜம்பு.

அதை அப்படியே மெய் லிங்கிடம் மொழி பெயர்த்து வத்தி வைத்தான் மங்கி. அதை கேட்டதும் ரியர் வியூ மிரர் வழி ஜம்புவை முறைத்தாள் மெய் லிங். பதிலுக்கு அவனும் திருப்பி முறைத்தான்.

வேனில் இருந்த மற்றவர்களிடமும் கேட்க, அவர்களும் சரி என விட வேன் ஐஸ்க்ரீல் பார்லரில் நின்றது. எல்லோரும் இறங்கி உள்ளே போக, ஜம்பு மட்டும் எப்பொழுதும் போல வேனில் அமர்ந்து கொண்டான். சற்று நேரத்தில் அவன் பக்க ஜன்னல் தட்டப்பட்டது.

‘அவளாத்தான் இருக்கும். அவ மட்டும்தான் இப்படி என் ஜன்னல் பக்கம் வந்து தட்டி தட்டி கூப்புடுவா’ என அவன் நினைத்தது சரியாக இருந்தது. கண்ணாடியை கீழே இறக்க, அவன் முகத்தின் முன்னே ஒரு ஐஸ் க்ரீம் நீட்டப்பட்டது.

“மீ ஐஸ்க்ரீம் நோ லைக்”

“காபி லாட்டே ப்ளேவர்” என நீட்டியபடியே நின்றாள் மெய் லிங். அவன் தான் காபி பிரியனாயிற்றே. அதை கவனித்து காபி ப்ளேவர் வாங்கி வந்திருந்தாள். இது ஒரு சமாதான உடன்படிக்கை அவள் புறமிருந்து. உதட்டில் மெல்லிய முறுவல் மலர்ந்தாலும், இதற்கெல்லாம் இறங்கி விட்டால் ஜம்புவின் கெத்து என்னாவது.

“ஐஸ் க்ரீம் ஐ டேக். நோ வேஸ்ட். ஆனா நோ மோர் டால்கீங் உன் கூட” என்றபடியே ஐஸ் க்ரீமை வாங்கிக் கொண்டான்.

சீன மொழியில் என்னத்தையோ முனுமுனுவென முனகி விட்டு உள்ளே போய்விட்டாள்.

எல்லோரும் ஐஸ் க்ரீம் சாப்பிட்டு வந்தவுடன் அவர்களை தங்குமிடத்தில் இறக்கிவிட்டான் ஜம்பு. இரவுணவு அங்கேயே ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள்.

எல்லோரும் இறங்கிப் போக, தயங்கி தயங்கி இவன் அருகில் வந்தாள் மெய் லிங்.

“ஜம்ப்!”

இவன் அவள் பக்கம் திரும்பவே இல்லை. எதற்கு பேச வேண்டும், பழக வேண்டும், பின் எங்காவது தொட்டு விட்டால் பொல்லாப்பு வர வேண்டும் என அமைதியாக இருந்தான்.

அவன் சட்டை நுணியைப் பிடித்து இழுத்தாள் மெய் லிங். என்ன என்பது போல திரும்பிப் பார்த்தான்.

படபடவென ஆங்கிலத்தில் பொரிந்தாள். தலையை சொரிந்துக் கொண்டான் ஜம்பு. நமுட்டு சிரிப்புடன் அவன் அருகில் வந்து நின்றான் மங்கி.

“இங்க நீங்க மட்டும்தான் அவங்களுக்கு ப்ரேண்டாம். நல்லதுலாம் சொல்லித்தரீங்களாம், இட்லி வாங்கி தரீங்களாம், டீ வாங்கித்தரீங்களாம். நீங்க கோச்சிகிட்டுப் பேசலனா அவங்களுக்கு மனசு கஷ்டமா இருக்காம். கையைத் தட்டி விட்டதுக்கு சாரியாம். அதுக்குத்தான் ஐஸ் க்ரீம் வாங்கி குடுத்தாங்களாம் சமாதானப்படுத்த. அதுவும் பத்தலைனா வேணும்னா முதுகுல இன்னொரு தடவை தடவுறதுன்னா தடவிக்க சொல்லுறாங்க.” என்றான் மங்கி.

“என்னது? தடவிக்க சொல்லுறாளா?” அதிர்ந்தான் ஜம்பு.

ஜம்புவின் அதிர்ச்சியில் வாய்விட்டு சிரித்தான் மங்கி.

“ஐயோண்ணா! என்னால மிடில. மன்னிப்பு மட்டும்தான் கேட்டாங்க. அடுத்தது நானே போட்ட பிட்டு.”

“அட கிரகம் புடிச்சவனே! எதுல விளையாடறதுன்னு இல்ல.” பளீரென மங்கியின் முதுகில் ஒரு அடியை வைத்தான் ஜம்பு. பின் மெய் லிங்கிடம் திரும்பியவன்,

“ஓகே! சாரி ஓகே!” என்றான்.

கையை நீட்டியவள்,

“ப்ரேண்ட்?” என கேட்டாள். தன் முன் நீண்டிருந்த வெள்ளைக் கையை சில நிமிடங்கள் பார்த்திருந்தவன் பின் கைக்குலுக்கி

“ப்ரேண்ட்” என்றான்.

கருப்புக் காபியில் வெள்ளைப் பால் கலந்தது போல தன் கருப்பு நிற கரத்தினுள் அவளின் மெல்லிய வெள்ளைக் கரம் இணைந்ததை காண ஒரு வகை சிலிர்ப்பு ஓடியது ஜம்புவுக்கு.

‘அடங்கு, அடங்கு! சீனா நட்டு அதோட சிங்கப்பூர் சிட்டு. உனக்கு ஏணி போட்டாலும் எட்டாது. கைய உருவிட்டு வேற வேலையைப் பாருடா ஜம்பு’

கையை இழுத்துக் கொண்டவன்,

“மை சட்டை, ஐ வாண்ட்” என அவள் போட்டிருந்த அல்லது போர்த்தி இருந்த ஜிப்பாவைக் காட்டினான்.

“ஐ பை யூ அனதர்” தான் போட்டு விட்டதால் வேறு வாங்கி தருவதாக சொன்னாள்.

“நோ! திஸ் ஐ வாண்ட்” என பிடிவாதமாக சொன்னான் ஜம்பு. மீண்டும் சண்டை வேண்டாம் என நினைத்தவள் சரி என தலையாட்டி விட்டு ஹோட்டலுக்குள் சென்று விட்டாள்.

“அந்த பெட்ரோமாக்ஸ் லைட்டே தான் வேணுமாண்ணா?” கிண்டல் குரலில் கேட்டான் மங்கி.

“போய் நமக்கு நைட் திங்கறதுக்கு ஏதாவது பார்சல் வாங்கிட்டு வாடா. நொய் நொய்னு காதை ஓட்டைப் போடாத”

“நாங்க பேசற தமிழ்லெல்லாம் நொய் நொய்னு தான் இருக்கும். இப்போலாம் கியா மியான்னு பேசனா தானே உங்களுக்கு காதுல தேன் வந்து பாயுது”

“மண்டைய பொளக்கறதுக்குள்ள கிளம்பிரு”

“போறேன், போறேன்.”

UUP–EPI 1

அத்தியாயம் 1

டேஸ்டெஸ்ட்ரோன் ஹார்மோன் ஆண்களின் எலும்பு வலுப்பெறவும், தசைகள் உறுதியாக இருக்கவும், விந்தணு உற்பத்திக்கும் உதவுகிறது. ஆண்களை ஆண் என அடையாளம் காட்டுவதே இந்த ஹார்மோன்தான்.

 

அன்று

“ப்ரூம்! ப்ரூம்! ப்ரூம்! நகரு நகரு, லாரி வருது”

கையில் வைத்திருந்த ப்ளாஸ்டிக் லாரியில் மண்ணை அள்ளிப் போட்டு விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள் சண்மு. அவள் அருகில் அமர்ந்து லாரியைப் போக விடாமல் தடுத்தப்படி அமர்ந்திருந்தான் கதிர்.

“வழி விடுடா காட்டெருமை! வண்டி வரது கண்ணுக்குத் தெரியல?”

“நான் போலிசுடி சம்மு! மணல் லாரிலாம் நான் தான் தடுத்துப் புடிப்பேன்”

“உன்னைலாம் போலிசுல சேக்க மாட்டாங்கடா! கை காலுலாம் குச்சி மாதிரி இருக்கு! கண்ணு வேற ஒன்னு கிழக்கும் இன்னொன்னு மேற்கும் பாக்குது! திருடன் லெப்டுல ஓடுனா நீ ரைட்டுல ஓடுவ! அதனால உன்னை சேர்த்துக்கமாட்டாங்க”

“அதெல்லாம் சேத்துக்குவாங்க! நான் கண்ணு ஆபரேஷன் போக போறேன்! அதுக்கு அப்பறம் போலிசுல சேர்த்துக்குவாங்கன்னு எங்கம்மா சொன்னுச்சு”

“உங்கம்மா பொய் சொல்லுதுடா! ஒன்ரைக் கண்ணுக்கெல்லாம் ஒன்னுமே செய்ய முடியாதாம்! உங்கம்மா ஊரையே ஏச்சு வட்டிக்கு உடுதுல அதான் சாமி உனக்கு கண்ண இப்டி ஆக்கிருச்சாம். ஆத்தா செய்யற பாவம் மவன அடிக்குதாம். எங்கம்மா சொன்னுச்சு”

“அப்படிலாம் பேசாத சம்மு! எனக்குக் கோபம் வருது”

“அப்படித்தான்டா பேசுவேன்! ஒன்ரைக்கண்ணா!”

“அப்டி கூப்புட்டே, கடிச்சு வச்சிருவேன் பாத்துக்கோ! போதும் உன் கூட வெளாண்டது. என்னோட லாரிய குடுடி! நான் வீட்டுக்குப் போறேன்!”

“முடியாது போடா! எப்போ என் கைக்கு வந்துச்சோ இனிமே லாரி என்னோடது!”

“ஏ சொறி சம்மு! எங்கம்மா அப்பவே உன் கூட சேர கூடாதுன்னு சொன்னிச்சு! உன் சொறி எனக்கு ஒட்டிக்குமாம்! நான் தான் அவங்க பேச்ச கேக்காம விளையாட வந்தேன். இனி உன் கூட சேரவே மாட்டேன். என் லாரி பொம்மைய குடுடி”

“யாருடா சொறி சம்மு? நானா? இருடா வரேன்!”

புழுதியில் கதிரின் லாரியை பிடுங்கி வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்த சண்முவுக்கு சொறி என்றதும் கோபம் கரை கடந்தது. கட்டி இருந்த பாவாடையைத் தூக்கி லுங்கி போல மடித்துக் கட்டியவள், அடுத்த நொடி கதிரின் மேல் பாய்ந்திருந்தாள். புழுதி பறக்க இருவரும் அந்த மண் சாலையில் கட்டிப் புரண்டு அடித்துக் கொண்டனர்.

அடித்துக் கொள்ளும் கதிருக்கும் சண்முவுக்கும் வயது ஆறுதான். வாரியங்காவல் எனும் கிராமத்தில் ஒரே தெருவில் வசிப்பவர்கள். இரண்டு வீட்டுக்கும் ஆகவே ஆகாது. ஆனால் சிறுசுகள் மட்டும் சேர்ந்து விளையாடுவார்கள்.

சண்டையில் கதிரின் புது லாரி உடைக்கப்பட, அவன் அழுதுக் கொண்டே வீடு நோக்கி ஓடினான்.

“எங்கம்மாட்ட சொல்லி உன்னை என்ன செய்யறேன் பாருடி!”

“போடா போடா! எனக்கு யாரைப் பார்த்தும் பயம் இல்ல! இப்போதைக்கு லேசாத்தான் கடிச்சு வச்சிருக்கேன்! இனிமே சொறி சம்முன்னு சொல்லு, முழு காதையும் கடிச்சு நாய்க்குப் போட்டுருவேன்” என தொடையை சொறிந்துக் கொண்டே அவனை மிரட்டி அனுப்பினாள் சண்மு.

அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடம், சண்முவின் வீட்டின் முன்னே நின்றிருந்தார் பார்வதி. அவர் பக்கத்தில் அழுதபடியே கதிர்.

“அடியே மீனாட்சி! வெளிய வாடி”

“எவடி அவ என் வீட்டு வாசல்ல நின்னுட்டு என்னையே வாடி போடின்னு கூப்படறது?”

தோளில் வழிந்த முடியை அள்ளிக் கொண்டையாக முடிந்தபடி வெளியே வந்தார் மீனாட்சி, சண்முவின் அம்மா.

“பிச்சை எடுக்குதாம் பெருமாளு, அதைப் புடுங்கி திங்குதாம் அனுமாருன்ற மாதிரி, என் வீட்டுப் பையனுக்கு நாலு காசு சேர்த்து வச்சு லாரி பொம்மை வாங்கிக் குடுத்தா, உன் வீட்டு அராத்து அதையும் உடைச்சிப் போட்டுருக்காளே! இது எங்கயாச்சும் அடுக்குமா? பொருளுதான் போகுது போன்னு விட்டரலாம், நான் ஒன்னே ஒன்னு கண்ணே கண்ணுன்னு பெத்துப் போட்டுருக்கற என் மவனையும்ல காதை கடிச்சு அனுப்பி வைச்சிருக்குறா!”

அழுதபடி நின்றிருந்த கதிரைப் பார்த்த மீனாட்சி,

“சண்மூ!!!!” என குரலெடுத்துக் கத்தினார்.

கொய்யாக்காயைக் கடித்தப்படி தெனாவெட்டாக வந்து நின்றாள் சண்மு.

“என்னாம்மா?”

“கதிரு காதைக் கடிச்சியா?”

“இல்லையே!”

“பாரேன் எவ்வளோ திமிரா நின்னுக்கிட்டு பொய் சொல்லுறான்னு! பொட்டைப் புள்ள மாதிரியா வளத்து வச்சிருக்க இவள! சரியான ரவுடி! எவன் கிட்ட உதை வாங்கிட்டு வந்து நிக்கப் போறாளோ தெரியல” வறுத்தெடுத்தார் பார்வதி.

மீனாட்சிக்கு கோபம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஏறிக் கொண்டே இருந்தது. தன் மகளை தான் ஏசலாம், பேசலாம் ஏன் கொல்லக் கூட செய்யலாம். ஆனால் மூன்றாவது மனுஷியான பார்வதி வாயில் எல்லாம் அவள் விழுந்து எழுவது மீனாட்சியின் கோபத்தைத் தூபம் போட்டுக் கிளறியது.

“திரும்ப கேட்கறேன் சண்மு! அவன் காதைக் கடிச்சியா?”

“ஏண்டா கதிரு, நான் உன் காதைக் கடிச்சேன்?” என அதே கேள்வியை கண்களை உருட்டி கதிரைப் பார்த்துக் கேட்டாள் சண்மு. அவள் கண்ணை உருட்டியதில், இவனுக்கு பயம் எட்டிப் பார்த்தது.

“அது வந்து, மீனாம்மா… லேசா தான் கடிச்சா! வலிக்கவே இல்ல” என திக்கித் திணறி சொன்னான் கதிர்.

அடுத்த நொடி சண்முவின் முதுகில் பட்டாசு வெடித்தது. சரமாரியாக வெளுத்து விட்டார் மீனாட்சி.

“வலிக்குதும்மா, வலிக்குது! விடு வலிக்குது” என கதற கதற விடவில்லை. அவள் அடி வாங்குவதை திருப்தியாகப் பார்த்தப்படி நின்றார் பார்வதி. கதிரோ தன் விளையாட்டுத் தோழி கண்ணிரோடு கத்தி அழுவதைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாமல் அவர்கள் நடுவே நுழைந்தான்.

“அடிக்காதீங்க மீனாம்மா! அடிக்காதீங்க! சண்மு பாவம்! அடிக்காதீங்க” என அவனும் பெருங்குரலெடுத்துக் கதறி நாலு அடியை தன் முதுகில் வாங்கிக் கொள்ள ஊரே அந்த வீட்டின் முன்னே நின்று வேடிக்கைப் பார்த்தது.

 

இன்று

ஜெயங்கொண்டமில் இருந்த அந்தக் கல்யாண மண்டபம் களைக்கட்டி இருந்தது. மண்டபத்தின் வெளியே பூக்களினாலே ‘நிச்சயதார்த்தா விழா’ என எழுதி ‘கதிர்வேலன்’ கீழே ஹார்ட் போட்டு அதற்கும் கீழே ‘தவமங்கை’ என எழுதி இருந்தார்கள். அந்தி சாயும் அந்த நேரத்தில் பெயர்களின் மேல் லைட் போடபட்டு பார்க்கவே மிக அழகாக இருந்தது.

உள்ளே கூட்டம் கூட்டமாக மக்கள் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டும், சிரித்துக் கொண்டும் இருந்தனர். மாப்பிள்ளை வீட்டினர் பரபரப்பாக அங்கும் இங்கும் அலைந்துக் கொண்டே வந்திருந்தவர்களுக்கு டீ காபி என சப்ளை செய்துக் கொண்டிருந்தனர். அந்த பரபரப்பிலும் பார்வதியின் குரல் அங்கங்கே உரக்க ஒலித்த வண்ணம் இருந்தது.

“டேய் சின்ராசு, சாப்பாடு வேலைலாம் ஒழுங்கா நடக்குதான்னு ஒரு கண்ண அங்க வச்சிக்கடா! எம்மா ராஜி, பொண்ணு வீட்டுக்காரங்க சீர் தட்டுலாம் ஒழுங்கா அடுக்கி வச்சிருக்காங்களான்னு பார்த்து வச்சியா? இவனே இத்தனை வருஷம் கழிச்சு இப்பத்தான் கல்யாணத்துக்குப் புடி குடுத்துருக்கான். எல்லாம் பக்காவா இருக்கனும். என் வீட்டு கல்யாணம் மாதிரி இந்த வாரியங்காவல்லயே எவன் வீட்டுலயும் நடந்துருக்கக் கூடாது. சும்மா அதிரிபுதிரி பண்ணிறனும்”

“அதெல்லாம் பேஷா பண்ணிறலாங்கா! நீ கொஞ்ச நேரம் அக்கடான்னு உட்காரு. நாங்கள்லாம் எதுக்கு இருக்கோம். தூள் கிளப்பிருறோம்” என்றவாறே சீர் தட்டை சரிப்பார்க்கப் போனார் ராஜி, பார்வதியின் ஒன்றுவிட்ட சகோதரி.

‘நிச்சயத்தையே கல்யாண ரேஞ்சுக்கு தடபுடல் பண்ணுதே இந்தக்கா! இன்னும் மூனு மாசம் கழிச்சு வர கல்யாணத்துக்கு எப்படிலாம் அதகளம் பண்ணப்போதோ தெரியல போ! நம்ம ஊருல இல்லாத மண்டபமா, இல்ல இவங்க வீட்டுல இல்லாத வசதியா! ஊருக்கே பஸ்சு புடிச்சு இங்க கொண்டு வந்து நிச்சயத்த வச்சிருக்குப் பாரேன். எல்லாம் பணம் படுத்தும் பாடு’ கொஞ்சமாக பொறாமையும் வயித்தெரிச்சலும் கலந்துக் கட்டி பெருமூச்சு விட்டவாறே வேலையைப் பார்க்கப் போனார் அவர்.

“சின்ராசு டேய்!” சத்தமாக கூப்பிட்டார் பார்வதி. சின்ராசு அவர் வீட்டில் எடுபுடிக்கு இருப்பவன்.

“என்னம்மா?”

“எங்கடா இந்த மனுஷன்?”

பதில் சொல்லாமல் தலையை சொறிந்தான் சின்ராசு.

ஊதா கலர் பட்டுப் புடவைக்கு எடுப்பாக இருக்கப் போட்டிருந்த காசு மாலையை சரி செய்தவாறே சின்ராசுவை கூர்ந்துப் பார்த்தார் பார்வதி.

“சொல்லுடா!”

“நான் காவலுக்கு ஆள் பக்கத்துலயே வச்சேன்மா! அப்பவும் கண்ணுல மண்ண தூவிட்டு போய்ட்டு வந்துட்டாரும்மா”

தலையிலேயே அடித்துக் கொண்டார் பார்வதி.

“பெத்தப் பையன் நிச்சயத்தன்னிக்குக் கூட அந்த சனியன் புடிச்ச சரக்க போடாம இருக்க முடியலனா, இந்தாளுலாம் என்ன ஒரு அப்பன்! எல்லாம் நான் வாங்கி வந்த வரம். தண்ணியில அந்தாள பார்த்தாலே இவன் எகிறுவானேடா! பொண்ணு வீடு முன்னுக்கு என் மானம் இப்படி கப்பல் ஏறப் போகுதே!” புலம்பினார் அவர்.

“ம்மா! ரூமுக்குள்ள தள்ளி கதவை பூட்டி வச்சிருக்கேன்! வாங்க போய் தலைக்கு தண்ணிய ஊத்தி வேற சட்டை மாத்தி விடலாம். ஒரே நாத்தம்”

சுற்றி முற்றிப் பார்த்து விட்டு இவர்கள் இருவரும் பரமசிவம் இருந்த ரூமுக்குப் போனார்கள். கதவைத் திறந்த நொடியே, குபீரென ஒரு நெடி. கட்டிலில் மல்லாக்கக் கிடந்தார் பரமு.

அவர் அருகில் போய் தட்டி எழுப்பினார் பார்வதி.

“யோவ், எழுந்திரியா! எழுந்திரி”

கண்ணைக் கஸ்டப்பட்டுத் திறந்தார் பரமு. எதிரே மங்களகரமாக பார்வதி. முகத்தில் ஒரே இளிப்பு அவருக்கு.

“பாழு, பாழும்மா! (பாரும்மா)! அழ்க்கா இழுக்கடி! ஊடா ஜேலைல ஒட்ரே அழ்க்கு! ஜிங்குச்சா ஜிங்குச்சா ஊடா கல்ரு ஜிங்குச்சா! வண்ண வண்ண ஜேலைங்க! ஜிங்குச்சா” என பாட வேறு செய்தார். பற்றிக் கொண்டு வந்தது பார்வதிக்கு.

“பாவி மனுஷா! படிச்சு படிச்சுத் தானயா சொன்னேன்! இன்னிக்கு ஒரு நாளைக்கு தண்ணிப் போடாம நிதானமா இருன்னு! ஏன்யா நீ செத்து ஒழியாம நிதம் என் பிராணன வாங்கி என்னை சாகடிக்கற!”

“பாழும்மா! ஜெத்துப் போட்டா? நோம்மா நோ! ஒன்கு பூ போய்ரும், பொட்டு போய்ரும் பாழும்மா! ஜாக மாட்டேன்” மனைவி சாக சொன்னதில் கண்ணீர் கண்ணில் வழிய சாக மாட்டேன் என புலம்பி அழுதார் பரமு. பட்டென அறைக் கதவு திறக்கப்பட யாரேன திரும்பிப் பார்த்தார்கள் சின்ராசுவும் பார்வதியும்.

ஒட்ட வெட்டிய முடி, கருத்த நிறம், முறுக்கி விட்ட மீசை, கட்டுமஸ்த்தான தேகம், ஆளைத் துளைக்கும் பார்வை என அங்கே நின்றிருந்தான் கதிர்வேலன். அவனது லேசர் விழிகள் சட்டென சூழ்நிலையை உள்வாங்கியது.

“தண்ணியா?”

“ஆமாப்பு!” தயங்கி பதில் சொன்னார் பார்வதி.

“ராசு, போய் லெமன் ஜீஸ் வாங்கிட்டு வா” என சின்ராசுவை அனுப்பியவன் மெல்ல தந்தையின் அருகே வந்து கைக்கட்டி நின்றான். நடையில் நிதானம் இருந்தது. கூர்ந்துப் பார்த்தால் கொஞ்சமே கொஞ்சம் விந்தி நடப்பது தெரியும்.

கம்பீரமான மகனை நிமிர்ந்துப் பார்த்த பரமு,

“லாசா! நீ கண்ணாலத்துக்கு ஜெரி ஜொல்லிட்ட ஜந்தோஷத்துல அப்பா தண்ணி போட்டுட்டேன்பா! ஒட்ரே ஜந்தோஷம். கை காலுலாம் ஆடிப்போச்சு. அதான்பா ஹால்ப் போட்டேன்! கோச்சிக்காதே என்ற ஜாமி” கை எடுத்துக் கும்பிட்டார். பட்டென அவர் கையை இறக்கி விட்டான் கதிர்.

ஒன்றுமே பேசவில்லை அவன். தான் அணிந்திருந்த ஜிப்பாவையும், வேட்டியையும் கலட்டி கட்டிலில் வைத்தவன், தன் அப்பாவை கைப்பிடித்துத் தூக்கினான். சின்ன வயதில் தன்னைத் தூக்கிக் கொஞ்சி குளிபாட்டி விட்ட தகப்பனை குழந்தைப் போல தூக்கி இவன் குளிக்க வைக்க பாத்ரூம் அழைத்துப் போனான். தலையோடு அவருக்கு தண்ணீரை ஊற்றி, குளிக்க வைத்தவன் ஈரம் போக துவட்டி விட்டு மீண்டும் தோளணைத்து கூட்டி வந்து கட்டிலில் அமர்த்தினான். பார்வதி எடுத்து வைத்திருந்த உடைகளை அவருக்கு மாட்டி விட்டவன், தலையைத் துவட்டி, படிய வாரி விட்டான். மகன் செய்த பணிவிடைக்கெல்லாம் அமைதியாகவே இருந்தார் பரமு. அதற்குள் லெமன் ஜீசுடன் வந்திருந்தான் சின்ராசு. பரமுவின் வாயைப் பிடித்து,

“வாயைத் திறந்து இத குடிங்க” என்றான் கதிர். மடமடவென குடித்தார் பரமு.

“நிச்சயம் முடியற வரைக்கும் நான் உட்கார வச்ச இடத்துல அசையாம உட்கார்ந்து இருக்கனும். நகர்ந்தீங்கன்னு தெரிஞ்சது, நிச்சயமும் வேணாம் ஒரு மண்ணும் வேணாம்னு சென்னைக்குக் கிளம்பிருவேன். புரியுதா?” குரலில் கண்டிப்புடன் கேட்டான் கதிர்.

தலையை சரி என ஆட்டினார் அவர். மீண்டும் தனது உடையை அணிந்துக் கொண்டவன், கைத்தாங்கலாக தகப்பனை அழைத்துப் போய் மேடைக்கு கீழே நாற்காலிப் பார்த்து அமர்த்தினான். பின் தனது நண்பர்களையும் வந்திருந்தவர்களையும் கவனிக்கப் போய் விட்டான்.

சரியாக இரவு எட்டு மணிக்கு நிச்சய வைபவம் ஆரம்பித்தது. பெண் தவமங்கை, பார்வதிக்கு தூரத்து உறவு. அழகாக அதோடு மகனுக்கேற்றார் போல படித்து இருந்த மங்கையை மிகவும் பிடித்து விட்டது பார்வதிக்கு. மகன் கம்பீரத் தோற்றத்துக்கு ஏற்ற கொடியிடையாளைத் தேடிப் பிடித்தவருக்கு அவள் ஒரு கவர்மெண்ட் உயர்நிலைப் பள்ளி ஆசிரியை என்பது இன்னும் மகிழ்ச்சியைக் கூட்டியது. போட்டோவைப் பார்த்ததும், இத்தனை நாள் கல்யாணம் வேண்டாம் என சொன்னவன் கூட ஒத்துக் கொண்டதில் பார்வதி வானத்தில் மிதந்தார்.

சிறப்பாக நிச்சயம் முடிய மாப்பிள்ளையும் பெண்ணும் மோதிரம் மாற்றிக் கொண்டார்கள். போட்டோகிராபர் வேறு போட்டோக்களை எடுத்துத் தள்ளினார். ரிஷப்ஷன் அளவுக்கு தடபுடலாக போனது நிகழ்வு. வாழ்த்தியவர்கள் சாப்பிட போக, இளசுகளுக்கு கொண்டாட்டம் ஆனது. மேசை நாற்காலிகளை தள்ளி ஹாலின் நடுவே இடம் ஒதுக்கியவர்கள் ஆட்டக் கச்சேரியைத் தொடங்கி இருந்தார்கள். எல்லோரும் சொந்தம், ஒன்றுக்குள் ஒன்று. அதனால் பெரியவர்களும் ஒன்றும் சொல்லாமல் ஒதுங்கி அமர்ந்து கதைப் பேசியவாறே சிறுசுகளின் ஆட்டத்தைப் பார்த்து ரசித்தனர்.

மெலொடியாக ஏதோ ஒன்று உன்னைக் கேட்பேன் பாடல் ஒலிக்க கதிரை பிடித்து இழுத்து வந்தார்கள் அவன் நண்பர்கள். அந்தப் பக்கம் மங்கையையும் அவனுடன் கொண்டு வந்து சேர்த்தார்கள். சிரிப்புடன் இருவரும் கையை மட்டும் பிடித்து மெல்லிய நடனம் ஒன்றை ஆடினார்கள்.

“என்ன நான் கேட்பேன் தெரியாதா

இன்னமும் என் மனம் புரியாதா

அட ராமா இவன் பாடு

இந்தப் பெண்மை அறியாதா ஆஆஆ”

எனும் வரிகளுக்கு மெல்ல மங்கையை பற்றி ஒரு சுற்று சுற்றியவனின் கண்கள் வாசலில் அப்பொழுதுதான் நுழைந்த ஒரு பெண்ணின் மீது ஆணியடித்து நின்றது. உடல் விறைக்க, கண்கள் மெல்ல சிவக்க, சின்ன வயதில் இருந்தது போல கண்கள் மறுபடியும் மேற்கையும் கிழக்கையும் பார்ப்பதைப் போல மாயத்தோற்றம் வர, உதடு மட்டும் மெல்ல முணுமுணுத்தது.

“சம்மு!!!!”

(உயிர் போகும்….)

KKE–EPI 4

அத்தியாயம் 4

 

வங்காள விரிகுடாவில், சென்னையில் உள்ள மெரினா பீச் தான் இந்தியாவின் மிக நீண்ட மற்றும் உலகின் இரண்டாவது நீண்ட கடற்கரை ஆகும். 

 

கபாலீஸ்வரர் கோயிலுக்கு கொஞ்சம் தள்ளி வேனை நிறுத்தினான் ஜம்பு.

“மங்கி கூட்டமா இருக்கு. நீ எல்லாரையும் அழைச்சிட்டுப் போ. நான் பார்க் பண்ணிட்டு வரேன்” என்றவன் மற்றவர்களிடம்,

“இங்க ஒரு ஒன்னரை மணி நேரம் நீங்க எடுத்துக்கலாம்மா. சாமி கும்பிட்டுட்டு சுற்றி பாருங்க. கரெக்டான டைம்ல எல்லாரும் வாசலுக்கு வந்துருங்க. முடிஞ்ச அளவுக்கு நம்ம ஆளுங்க எல்லாம் ஒன்னாகவே மூவ் பண்ணுங்க. அப்போத்தான் காணா போகாம இருப்பீங்க” என சொன்னான்.

மங்கி மெய் லிங்கிடம் சொல்ல, தலையாட்டியவள் மற்றவர்களுடன் கீழே இறங்கினாள். அதில் அவள் அருகில் அமர்ந்து வரும் பெண்மணியை மட்டும் தனியாகப் பிடித்தான் ஜம்பு.

“ராணி மேடம், அந்த சீன பொண்ணு மேல ஒரு கண்ண வச்சிக்குறீங்களா? ஒன்னும் புரியாம முழிக்கறா, என்ன ஏதுன்னு சொல்லிக் குடுக்கறீங்களா?” என கேட்டுக் கொண்டான்.

“சரிப்பா ஜம்பு. எங்க நாட்டுப் பொண்ணு, விட்டுருவோமா! பாஷையும் புரியாம, பாரம்பரியமும் தெரியாம எதுக்கு வந்தான்னே தெரியலையே! திருவிழால காணா போன மாதிரி முழிக்கறா. நான் பாத்துக்கறேன்” என்றவர் ஆங்கிலத்தில் பேசியபடியே அவளை உள்ளே அழைத்துப் போனார். பேச்சு துணைக்கு ஆள் கிடைத்ததில் அவளுக்கு சந்தோஷமாகிவிட்டது.

வேனை பார்க் செய்து விட்டு ஒரு கப் காபி வாங்கி அருந்தினான் ஜம்பு. பின் அவசரமாக கோயிலுக்குள் நுழைந்தான். நார்மலாக செய்ய வேண்டியதை சொல்லிவிட்டு வேனிலேயே இருப்பான், அல்லது கடை வீதியை அலசுவான். இன்றைக்கு மனசு கேட்காமல் கோயிலின் உள்ளே புகுந்து விட்டான். உள்ளே நுழைந்தவனுக்கு, மெய் லிங்கை கண்டுப்பிடிக்க சிரமமே ஏற்படவில்லை.

ஜனத்திரளில் அவள் மட்டும் தனியாகத் தெரிந்தாள். அவள் நிறத்தை எடுத்துக் காட்டும் மஞ்சள் நிற சுடிதாருடன் அம்சமாக இருந்தாள். ஒவ்வொரு சந்நிதானத்திலும் கைக் குவித்து கண் மூடி வேண்டியபடியே இருந்தாள். பலரின் பார்வை அவளைச் சுற்றி வட்ட மடித்தது. அதில் பல கண்கள் ஆண்களின் கொள்ளிக் கண்கள்.

“கோயிலுக்கு வந்தமா சாமிய கும்புட்டமான்னு இல்லாம, எவ வெள்ளையும் சொள்ளையுமா வருவான்னு அலையறது. பரதேசி பயலுக” முணுமுணுத்தான் ஜம்பு.

ட்ரீப் வந்த மற்ற பெண்கள் எல்லாம் துப்பட்டா போட்டு சுடிதாரும், சிலர் சேலையும் அணிந்திருந்தார்கள். இவளோ துப்பட்டாவை இடுப்பில் கட்டி இருந்தாள். தலையில் அடித்துக் கொண்டான் ஜம்பு. அவளைப் பார்த்துக் கொள்ள மற்றவர்களிடம் சொல்லி இருந்தாலும், அது அவர்கள் வேலை இல்லையே. சுற்றிப் பார்க்க வந்தவர்கள் தானே அவர்களும். என்ன கொடுமைக்கு நான் அவளுக்கு காவல் இருக்க வேண்டும் என கேட்டுவிட்டால் முகத்தை எங்கே வைத்துக் கொள்வது?

‘காவல் வேலையை நாமே பார்ப்போம்! நம்ம பொறுப்புதானே அவ’ என முடிவெடுத்தவன் அவள் அருகே போனான். அவள் முணுமுணுவென அவள் பாசையில் ஏதோ வேண்டிக் கொண்டிருந்தாள்.

‘தமிழ் சாமிகிட்ட வந்து சைனிஸ்ல வேண்டிக்கிறாளே, இவள என்ன பண்ண? எல்லாம் வல்ல இறைவனுக்குத் தெரியாத மொழியா? கண்டிப்பா தெரியும். இருந்தாலும் சேப்டிக்கு இவளுக்காக நாம தமிழுல வேண்டிக்குவோம். சாமி! இவ என்ன கேட்டாலும் நிறைவேத்திக் குடுப்பா’ என வேண்டிக் கொண்டான்.

‘டேய், அவ என்ன கேக்கறான்னே எனக்கு தெரியல. அவ கேட்டத நிறைவேத்துன்னா, என்னன்னுடா நான் நிறைவேத்துவேன்? அற்ப பதரே’ இது கடவுளுடைய மைண்ட் வொய்ஸ்.

அவள் வேண்டி முடித்ததும்,

“கம்” என அவளை அழைத்தான் ஜம்பு.

“வேர்?”

“வாடினா வரமாட்டியா? தெப்ப போண்ட் (தெப்பக்குளம்)”

“போண்ட்? ஓகே லெட்ஸ் கோ” என அவனுடன் வந்தாள்.

அதற்குள் மற்றவர்களைப் பார்த்துக் கொள்ளும்படி மங்கியிடம் சைகைக் காட்டியவன் அவளை அழைத்துப் போய் படியில் அமர்த்தினான்.

“துப்பட்டா அவுட்” துப்பட்டாவை சைகையில் இடுப்பில் இருந்து அவிழ்க்க சொன்னான் ஜம்பு.

அவனை மேலும் கீழும் பார்த்தவள் சொன்னதை செய்யாமல்,

“வொய்?” என கேட்டாள்.

“ஹ்ம்ம் நான் போட்டுக்க! இவ ஒருத்தி வொய்க்குப் பிறந்தவ!” முணுமுணுத்தான்.

சத்தமாகப் பேச சொல்லி ஆங்கிலத்தில் சொன்னாள் மெய் லிங்.

“துப்பட்டா நெஞ்சு புட். நோபடி சீ யுவர் நெஞ்சு” நெஞ்சை மறைத்து துப்பட்டா போட வேண்டும் என கற்றுக் கொடுத்தான். அங்கே வந்திருந்த சில பெண்களை சுட்டிக் காட்டினான். பெரும்பாலும் கோயிலுக்கு வந்தவர்கள் அப்படித்தான் போட்டிருந்தார்கள்.

“ஓ! இந்தியன் கல்ச்சர். ஓகே ஐ அண்டேர்ஸ்டேண்ட் ஜம்ப். தேங்க் யூ” என சொன்னவள் இடுப்பில் இருந்து கழற்றி நெஞ்சை மறைத்துப் போட்டுக் கொண்டாள். அவர்கள் நாட்டிலும் மற்றவர்கள் சுடிதார் அணிந்துப் பார்த்திருக்கிறாள். ஆனால் துப்பட்டாவை ஸ்டைலாக இடுப்பிலோ, தோளில் ஒரு பக்கத்திலோ, இன்னும் பல பல விதமாகப் பார்த்திருக்கிறாள். ஆனால் துப்பட்டாவின் முக்கிய பங்கு முன்னே மறைப்பதற்காகத்தான் என இப்பொழுது புரிந்தது அவளுக்கு.

அவனிடம் காட்டியவள்,

“ஓக்கே?” என கேட்டாள்.

‘அழகுடி நீ, சீனா புட்டு’ மனதில் பாராட்டியவன், வெளியே ஓகே என மட்டும் சொன்னான்.

முகம் மலர புன்னகைத்தவள், மீண்டும் நன்றி சொன்னாள். அதற்குள் அவளைத் தேடி ராணி வந்திருந்தார்.

“என்னப்பா?” குரலில் ஒரு சந்தேகத்துடன் அவனைப் பார்த்தார். சீனத்தியாக இருந்தாலும் அவரின் நாட்டுக்காரப் பெண், வயது பெண் வேறு. வேன் ஓட்டும் கைடுடன் தெப்பக்குளத்தில் அருகருகே பார்க்க அவருக்கு என்ன தோன்றியதோ!

“ஒன்னும் இல்ல மேடம். துப்பட்டா சரியா போடல, பசங்களாம் ஒரு மாதிரியாப் பார்க்கறாங்க. அதான் கோயிலுல எப்படி நடந்துக்கனும்னு சொல்லிக் குடுத்தேன்.”

“அப்ப சரி. கம் மெய் லிங். லெட்ஸ் கெட் ப்ரசாட்” பிரசாதம் வாங்க போகலாம் என அவளை அழைத்துக் கொண்டார் அவர்.

“ஜம்ப், கம்” என இவனையும் அழைத்தாள் மெய் லிங்.

“நீ கோ! நான் கம்” என அனுப்பி வைத்தவன் அங்கேயே கொஞ்ச நேரம் உட்கார்ந்துக் கொண்டான்.

‘மத்தவங்களுக்கு சந்தேகம் வர மாதிரி என் நடத்தை இருக்கு. இது நல்லதுக்கு இல்ல. இனிமே இந்த சீனா தட்டு பக்கமே திரும்பக் கூடாது.’ மனதில் சபதம் எடுத்துக் கொண்டு வேனுக்குப் போனான் ஜம்பு.

KKE–EPI 3

அத்தியாயம் 3

 

சென்னை கபாலிசுவரர் கோயிலில் சிவன் சுயம்புவாக அருள்பாலிக்கிறார். அவரை வழபடுவோர்க்கு மனநிம்மதி கிடைக்கும் என்பது ஐதீகம்.

 

ப்ளேயரில் பாடல் ஒலிக்க, ஸ்டீயரிங் வீலில் தாளம் போட்டப்படியே கண் மூடி அமர்ந்திருந்தான் ஜம்பு. கண்ணாடி ஜன்னல் தட்டப்பட கண்ணைத் திறந்து பார்த்தான் அவன். மெய் லிங் அங்கே தலைவிரிக் கோலமாக நின்றிருந்தாள்.

அவசரமாகத் தலைக்கு குளித்திருப்பாள் போல. முடி காயாமல், நீர் சொட்டிக் கொண்டு இருந்தது. முன்பு பார்த்த போது முடியை போனி டெயில் போட்டு வைத்திருந்ததால், அவன் சரியாக அதனை கவனித்திருக்கவில்லை. இப்பொழுது காய்வதற்காக விரித்து விட்டிருந்த முடி அவன் கருத்தைக் கவர்ந்தது. பட்டு போல் நீளமான முடி. சரியான உவமை பட்டுதான். பொதுவாகவே சீனர்களுக்கு முடி வள வள, பள பளவென இருக்கும். சீப்பை நுழைத்தால் வழுக்கிக் கொண்டு போகும். இவளும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல. கருப்பு முடியில் அங்கங்கே சிவப்பு ஹைலைட் செய்திருந்தாள். அது அவள் மஞ்சள் நிற சருமத்துக்கு எடுப்பாக இருந்தது.

“ஜம்ப்!” சத்தமாக அழைத்தாள் மெய் லிங்.

முடியையே வைத்தக் கண் வாங்காமல் பார்த்திருந்தவன், அவள் அழைப்பில் தன்னை உலுக்கிக் கொண்டான்.

“முடி வை வெட்? சளி கமிங்!” என அவள் முடியைச் சுட்டிக்காட்டி ஏன் துவட்டவில்லை, சளி பிடித்துக் கொள்ளப் போகிறது என கேட்டான் நம் ஜம்பு.

“சளி?” அவளுக்குப் புரியவில்லை.

மூக்கை சிந்துவது போல சைகை செய்தான் ஜம்பு. அவன் சைகையைப் பார்த்து அவளுக்கு புன்னகை விரிந்தது.

“தட்ஸ் ஓகே! ஐ கேன் மேனேஜ்”

“சளி புடிச்சாலும் அவங்கள அவங்க பாத்துக்குவாங்களாம். நீங்க அடக்கி வாசிக்கலாம்னு சொல்றாங்க” என அப்பொழுதுதான் அவர்கள் இருக்கும் இடம் வந்த மங்கி மொழி பெயர்த்தான்.

“எங்களுக்குத் தெரியும். நீ…” வாயை மூடு என சைகை செய்த ஜம்பு,

“யூ சிட்” என மெய் லிங்கை வேனில் அமர சொன்னான்.

அவள் எப்பொழுதும் போல பின்னால் அமர வேன் புறப்பட்டது. மங்கி அவளிடம் பேச்சுக் கொடுக்க, அவளும் பேசிக் கொண்டே வந்தாள். நடுநடுவே ஆமாம், இல்லை என தமிழ் வார்த்தைகளையும் பயன்படுத்தினாள். நாக்கை சுழற்றி அந்த வார்த்தைகளை அவள் சொல்ல, கேட்கவே மழலை மொழி போல இனிமையாக இருந்தது. பாட்டு சத்தத்தைக் குறைத்துவிட்டு அவள் சத்தத்தை ரசித்தப்படி வந்தான் ஜம்பு. நடுவில் தலை தூக்கியது மனசாட்சி.

‘சும்மா ரசிக்கத்தானே செய்யறேன். இந்த மாதிரி வெள்ளையா, குட்டியா, அழகா இருந்தா கண் இல்லாதவன் கூடத்தான் ரசிப்பான்’ என்ற அவனின் மைண்ட்வொய்சிற்கு,

‘ஓஹோ!! அட்ரா, அட்ரா! கண் இல்லாதவன் கூட ரசிப்பானா? எங்கயோ போய்ட்டடா ஜம்ப்’ என தலையில் அடித்துக் கொண்டது மனசாட்சி.

அவர்கள் கடைக்குள் நுழைய,

“அண்ணே, நான் போய் ரீசார்ஜ் பண்ணிட்டு வரேன். அவங்க எடுக்கட்டும்” என கழண்டுக் கொண்டான் மங்கி. ஏற்கனவே அம்மா, தங்கையுடன் வந்து அவர்கள் படுத்தி எடுத்த அனுபவம் இருப்பதால் எஸ் ஆகி விட்டான்.

“டேய், இவ டஸ்சு புஸ்சுன்னா நான் என்னடா பண்ணுறது?”

“ஆதி மொழியாம் கை மொழி இருக்க, உமக்கேன் பயம்? ஜாடை காட்டிப் பேசுங்க” என ஓடிவிட்டான்.

“பரதேசி பய!” முனகமட்டும் தான் முடிந்தது அவனால். கடையில் ஜம்புவின் நண்பன் இன்னும் வந்திருக்கவில்லை. கடைப்பையன் தான் இருந்தான்.

“டேய் தம்பி! இவங்களுக்கு ஏத்த சைஸ்ல சுடிதார், டாப்ஸ்லாம் எடுத்துக் காட்டுடா.”

‘சில கோயில் உள்ளுக்கு சேலைல கட்டிட்டுப் போகனும். இவளுக்கு கட்டத் தெரியுமா? கட்டுனாலும் இடுப்புல நிக்குமா?’ அவளை மேலும் கீழும் ஆராய்ந்தான். அவன் வயிற்றுக்கு கொஞ்சம் மேல் தான் அவள் வளர்த்தி. நெஞ்சளவு கூட வரவில்லை. சின்ன சரீரம். இடுப்பு என்ற ஒரு வஸ்து இருக்கிறதா என்று கூட தெரியவில்லை.

அவள் கடைப்பையன் எடுத்துப் போட்ட சுடிதாரை ஆராய, இவன்

“தம்பி, இந்தப் பொண்ணுங்கலாம் சேலைக்குப் பதிலா அதே மாதிரி இன்னொரு ட்ரெஸ் போடுவாங்களே அது பேரு என்னப்பா?” என கேட்டான்.

“பாவாடை, தாவணியாண்ணா?”

“அது என்ன கர்மமோ! எனக்கு என்ன அக்கா தங்கச்சியா இருக்காங்க தெரிஞ்சு வச்சிக்க.”

“அட போங்கண்ணா! அக்கா தங்கச்சி இருந்தா மட்டும்தான் தெரிஞ்சு வச்சிக்கனுமா? சைட் அடிக்க கண் இருக்கறவன் எல்லாம் தெரிஞ்சு வச்சிக்கலாம். நீங்க சொல்லறது தாவணி தான்ணே. அத தான் ஹால்ப் சாரின்னு சொல்லுவாங்க” என கடைக்கண்ணால் மெய் லிங்கை பார்த்தபடியே பேசினான்.

“டேய் தம்பி! வாய்ஸ் என் பக்கம், லுக்கு அந்தப் பக்கமா? தேற மாட்டீங்கடா நீங்களாம்! ஒழுங்க வேலைய பாரு, இல்ல உன் முதலாளி கிட்ட சொல்லி சீட்ட கிழிக்க சொல்லிருவேன். அந்த ஹால்ப் சாரிலாம் எடுத்துப் போடு”

“சைஸ் சரியா எடுத்துப் போடறதுக்காகத்தான் பார்த்தேன்ண்ணா! தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. பாவாடை அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கற மாதிரி ரெடிமேட்டா வருது. ஆனா ரவிக்கைத் தைக்கனும் அண்ணே”

“அது வேறயா!”

“பக்கத்துல கடை இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல திறந்துருவாங்கண்ணே! அரை மணி நேரத்துல தச்சு குடுத்துருவான். நீங்க எந்த கலர் வேணும்னு மட்டும் சொல்லுங்க” என சொன்னவன் பட்டுப் பாவாடைகளை எடுத்துப் போட்டான்.

“மெய் லிங்!” என அழைத்தான் ஜம்பு.

“யெஸ் ஜம்ப்” என திரும்பி பார்த்தாள்.

பாவாடை தாவணி செட்களை காட்டியவன்,

“சூஸ்” என்றான்.

“வாட் இஸ் திஸ்?”

‘என்னான்னு நான் வெளக்குவேன்? இம்சைடி’

“டெம்பிள் போட்டுக்க” கட்டுவது போல சைகை காட்டினான்.

“ஓ!” என்றவள் பால் வண்ணம் ஒன்றும், டார்க்கான ஊதா கலர் ஒன்றும் தேர்ந்தெடுத்தாள். குவியலில் இருந்த மெருன் கலர் பாவாடை இவனைப் பார்த்து சிரித்தது. அதை விட்டு இவனால் கண்ணை எடுக்கவே முடியவில்லை.

“திஸ் டேக்” என அதை எடுத்து அவளிடம் நீட்டினான்.

இவன் எதற்கு நமக்கு தேர்ந்தெடுத்துக் கொடுக்கிறான் என அவனை சந்தேகமாய் பார்த்தாள் மெய் லிங்.

‘அய்யோ ஒரு மாதிரியா பார்க்கறாளே! இந்த கலர்ல போட்டா, மகாலெட்சுமி மாதிரி இருப்பா, அப்படியே ஆளை அசத்துமேன்னு எடுத்து குடுத்தேன். அது குத்தமா? ஹ்ம்ம். அவ முறைக்கறதுலயும் தப்பில்ல. என்ன உரிமைல நான் எடுத்துக் குடுக்க முடியும்’

“டெம்பிள் திஸ் கலர் மஸ்ட்” கோயிலுக்கு இந்த கலரில் தான் போட வேண்டும் என புளுகிவிட்டான் ஜம்பு.

“ஓ, தென் ஓக்கே” என எடுத்துக் கொண்டாள்.

பக்கத்துக் கடை திறக்கவும், சைகை காட்டி ஒரு வழியாக புரிய வைத்து ரவிக்கைக்கு அளவு கொடுத்து விட்டு வந்தார்கள். பிறகு சுடிதார்களையும், டாப்ஸ், லெக்கிங்களையும் மடமடவென தேர்ந்தெடுத்தாள் மெய் லிங்.

அதிசயமாகப் பார்த்திருந்தான் ஜம்பு. வேகமாக எடுத்தாலும் அவளுக்குப் பொருத்தமாக, ஆளை அடிக்கும் அளவுக்கு இல்லாமல், கண்ணை உறுத்தாமல் அருமையாக எடுத்திருந்தாள்.

அவள் ஷோப்பிங் செய்ய இவனுக்குக் களைத்து விட்டது. காபி அருந்தலாம் என நினைத்தவன்,

“மெய் லிங்! காபி வான்ட்?” என கேட்டான்.

“நோ தேங்க்ஸ் ஜம்ப்”

“யூ இங்கயே ஸ்டே! ஐ கோ கம்”

“டேய் தம்பி! சீனா சிட்டு பத்திரம். ஏதாச்சும் சேட்டையைக் காட்டுனேன்னு தெரிஞ்சது, வகுந்துருவேன்!” கடைப்பையனை எச்சரித்தான் ஜம்பு.

ரோட்டோர கடையில் காபி வாங்கி அருந்தியவன், வேகமாகவே திரும்பி வந்தான். அதற்குள் ரவிக்கையும் தைத்து வந்திருக்க, இவளும் பணம் செலுத்தி விட்டுக் காத்திருந்தாள்.

“வேற எனிதிங்?”

“வாட் எல்ஸ் ஐ நீட்?” வேற என்ன வேண்டும் என கேட்டாள் அவள்.

“வளையல், தோடு, பொட்டு!” என தன் கையை, காதை நெற்றியைத் தொட்டுக் காட்டினான்.

அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே வந்திருந்தான் மங்கி.

அவனிடம் திரும்பியவள், அதெல்லாம் கண்டிப்பாக போட வேண்டுமா என கேட்டாள்.

அவன் பதில் சொல்வதற்குள்,

“போடனும்னு சொல்லுடா. இல்லைனா கோயிலுக்குள்ள விட மாட்டாங்கன்னு சொல்லு”

“ஏண்ணா இப்படி? இதெல்லாம் எப்போ சட்டத்துல கொண்டு வந்தாங்க?” என கிண்டலாகக் கேட்டான்.

“சொன்னதை அப்படியே சொல்லுடா என் வெண்ட்ரு! காதுல, நெத்தியில ஒன்னும் இல்லாம மூளியா இருக்கா. இதெல்லாம் போட்டா மகாலெஷ்மி மாதிரி இருப்பாடா”

“ஓ!!! எந்த மகாலெஷ்மிண்ணா சப்பை மூக்கா இருக்கு? காலண்டர்ல அப்படி நான் பாத்தது இல்லையே”

“கொன்ட்ருவேன்டா! சொல்லித் தொலை”

“அப்படி சொன்னா, எனக்கு என்ன குடுப்பீங்க?”

“ஓஹோ, பேரம் பேசறீங்களோ! என்ன வேணும் சொல்லி தொலை!”

“இப்போதைக்கு ஒன்னும் வேணா! அப்புறம் கேட்கறேன்” என்றவன் இவர்கள் வாயையே பார்த்திருந்த மெய் லிங்கிடம் ஜம்பு சொன்னதைப் போலவே சொன்னான். அருகில் இருந்த அக்சசரிஸ் கடையில் அவசர அவசரமாக வளையல், தோடு, பொட்டு என தேர்ந்தெடுத்து வாங்கினார்கள்.

மூவரும் ஹோட்டலை அடைய, சரியாக காலை பத்து மணி ஆகி இருந்தது.

“சீக்கிரம் போய் சீனா லட்ட சல்வார் சூட் மாத்திட்டு வர சொல்லுடா. ட்ரீப் ஆரம்பிக்கனும்”

அவன் சொல்ல, அவசரமாக இறங்கியவள் உள்ளே போகும் முன் ஜம்புவிடம் ஒரு கவரை நீட்டினாள்.

“வாட்?”

“ப்ரேக்பஸ்ட் மணீ” என சொல்லியவள் கவரை அவன் கையில் திணித்து விட்டு உள்ளே ஓடிவிட்டாள்.

கவரைப் பிரித்தால் உள்ளே அழகிய வேலைப்பாட்டுடன் ஒரு ஆகாய நீல நிற ஜிப்பா இருந்தது.

“அடிப்பாவி! காபி அடிக்க போன கேப்ல எனக்கு ஜிப்பா வாங்கிருக்கியா! சைஸ்லாம் கரேக்டா இருக்கே! அப்படி என்ன அவசரம் காச திருப்பிக் குடுக்க.” முணுமுணுத்தவன் கழுத்துப் பட்டையில் விலையைத் தேடினான். அதை கிழித்து எடுத்திருந்தாள் அவள். ஆனால் முதுகு பகுதியில் இருந்த விலை அட்டையைக் கவனிக்கவில்லை மெய் லிங்.

“பாருடா! மூனு இட்லிக்கு, ஐநூறு ரூபாய்க்கு ஜிப்பா எடுத்துக் குடுத்திருக்கா இந்த சமூ” ஜம்புவுக்கு முகமெல்லாம் சிரிப்பு.

சின்ன வயதில் பெற்றவர்கள் வாங்கி கொடுத்தது. அதன் பிறகு இவன் உடை எல்லாம் இவனேத்தான் வாங்கிக் கொள்வான். இது தான் முதன் முறை வேற்றாள் வாங்கி தருவது. மனம் குதூகலமானது. துணியைத் தன் கையால் வருடிக் கொடுத்தான்.

“சமூவா?”

“ஹ்ம்ம்! சமூ தான்”

“அப்படின்னா?”

“அதெல்லாம் உனக்கெதுக்கு? போய் எல்லாரும் வந்துட்டாங்களான்னு ரிசப்சன்ல செக் பண்ணு” என விரட்டி விட்டான் மங்கியை.

பின் தனக்குள்ளாகவே,

“சமூன்னா சப்பைமூக்கி” என சொல்லி புன்னகைத்துக் கொண்டான் ஜம்புலிங்கம்.

error: Content is protected !!