Monisha Selvaraj

61 POSTS 8 COMMENTS

Aval throwpathi alla – 17

முகமூடி

‘போச்சு! நான் செத்தேன்’ என்றபடி வீரா தலையிலடித்து கொள்ளும் போதுதான் உணர்ந்தாள்.

அவள் கரத்திலேயே அவள் மீசை ஒட்டி கொண்டிருந்ததை!

விழித்தவுடன் முகத்தை துடைக்கும் போதே இந்த தவறு நிகழ்ந்திருக்கும் என்பதை துரிதமாய் கணித்தவள்,

உடனடியாய் தன் மீசையை சரியான இடத்தில் ஓட்ட வைத்தும் கொண்டாள்.

“என்ன நின்னுட்டிருக்க? ப்ரஃஷ்ஷாயிட்டு வா… டைமாச்சு, கிளம்பனும்” என்றவன் அதிகாரமாய் சொல்ல,

அப்போது படக் படக்கென பரபரப்பாய் துடித்து கொண்டிருந்த இதயத்தை,

“ஆல் இஸ் வெல்… ஆல் இஸ் வெல்” என்று சொல்லி தேற்றியபடியே

அவன் புறம் தன் பார்வையை திருப்பினாள்.

மீண்டும் அவள் இதயம் சரமாரியாய் எம்பி குதிக்க ஆரம்பித்தது.

அவனை அப்படி இடையில் ஒற்றை துண்டோடடு பார்த்த பின்!

கட்டுக்கோப்பாய் செதுக்கி வைத்தது போன்ற தேகம். அதுவும் மேற்சட்டையில்லாமல் அவன் தோற்றத்தின் கம்பீரம் இன்னும்  பன்மடங்கு பெருகியிருக்க,

வீராவின் பெண்மைக்கு வந்த சோதனை  அது!

என்னதான் அவன் குணமும் செய்கைகளும் அவள் விரும்பத்தகாத நிலையில் இருந்தாலும், அவனின் ஆண்மையின் வசீகரத்தை அவளால் மறுக்கவோ நிராகரிக்கவோ முடியவில்லை. சற்றே நிலைத்தடுமாறிதான் போனாள்.

தன்னையும் அறியாமல் அவள் பார்வை அவனிடம் லயிக்க,

அவளின் பார்வையின் அர்த்தத்தை அவனால் யூகிக்க முடியவில்லையே!

“எதுக்கு இப்ப பிடிச்சி வைச்ச பிள்ளையார் மாறி நிக்கிற… போ… போய் ப்ஃரிஷாயிட்டு வா… டைமாச்சு” என்றவன் அவளை முறைத்தபடி அழுத்தமாய்  உரைக்கவும்

அவள் ஒருவாறு சுதாரித்து கொண்டு,

“ஹ்ம்ம்… சரி சார்” என்று தலையை அசைத்துவிட்டு துரிதமாய் குளியலறைக்குள் புகுந்தாள்.

அங்கே இருந்த கண்ணாடியில் தெரிந்த அவளின் பிம்பத்தையே பார்த்து,

அவளுக்கு சரமாரியாய் கோபம் எழுந்தது.

‘உனக்கு தேவை டி…  இன்னமும் தேவை… இதுக்கு மேலயும் தேவை… செஞ்சதெல்லாம் செஞ்சிட்டு ஒண்ணும் தெரியாத மாறி முழிக்கிறியா? நல்லா முழி… ஒரு நாள் அந்த சாரதிகிட்ட நீ சிக்கதான் போற… அவன் உன்னை வைச்சி செய்யதான் போறான்… பார்த்துட்டே இரு’

தன் மனசாட்சி இவ்விதம் மிரட்டியதாக அவளுக்கு அவளே கற்பனை செய்து கொண்டிருக்க,

அவள் தன் கர்வத்தையும் திமிரையும் எந்நிலையிலும் விட்டு கொடுப்பதாக இல்லை.

‘இந்த வீராவாச்சும் மாட்டிறதாவது… அந்த கடவுளே வந்தாலும் மாட்ட மாட்டேன்’ என்று தனக்குத்தானே தைரியம் உரைத்து கொண்டிருக்க,

“வீரா சீக்கிரம்” என்று வெளியே இருந்து சாரதியின் குரல் கேட்டது.

“தோ வர்றேன் சார்” என்றவள் உரைத்த அதே நேரம்,

‘கொஞ்ச நேரம் கூட நம்மல நிம்மதியாவே இருக்க விடவே மாட்டானே’ என்று அலுத்து கொண்டவள் தன் காலை கடனெல்லாம் முடித்துவிட்டு அவனுடன் புறப்பட தயாரானாள்.

நாட்கள் பரபரவென ஓடின.  ஒரு மாதம் முடிவடைந்த நிலையில் வீரா தன் முதல் மாத சம்பளத்தை வாங்கியிருந்தாள். அதனை தன் அம்மாவின் போட்டோவின் முன்னிலையில் வைத்தவளின் முகமெல்லாம் சிவந்து விழிகள் கலங்கிட,

அவளின் வலி நிறைந்த உணர்வுகளை விவரிக்க வார்த்தைகளே இல்லை.

“அக்கா” என்று நதி அவள் தோள்களை தொட

வீரா தன் விழி நீரை துடைத்து கொண்டாள். 

“யக்கா… நீ பெரிய ஆளு… எப்படியோ அந்த சர்வாதிகாரியை இத்தனை நாளா டபாய்ச்சிட்ட” என்று அமலா உரைக்க,

நதியா இதை கேட்டு சத்தமாய் சிரித்துவிட்டாள்.

வீரா கலவரத்தோடு, “நீ வேற அம்மு… அவன் எமகாதகன்… எப்போ என்னை கண்டுக்குவானோன்னு எனக்கே திக்கு திக்குன்னு இருக்கு” என்று அச்சப்பட,

“பேசாம நீ வேலையை உட்ரேன் க்கா… இந்த சம்பளத்தை வைச்சி… நம்ம எப்படியாச்சும் ஒரு இரண்டு மாசத்தை ஓட்டிருலாம்… அதுக்குள்ள நீ வேற வேலை தேடிக்கலாம் இல்ல” என்று நதியா பொறுமையோடு எடுத்துரைக்க,

வீரா மௌனமாய் கேட்டு கொண்டிருந்தாள்.

நதியா மேலும், “அடுத்த மாசம் எனக்கு எக்ஸேம்ஸ் முடிஞ்சிருச்சின்னா… நானும் வேலைக்கு போறேன் க்கா…  நீ மட்டும் தனியா ஏன் க்கா கஷ்டபட்டுக்குன்னு” என்றவள் சொல்ல, வீராவின் புருவங்கள் நெறிந்தன.

“ஓ!! வேலைக்கு போக போறியா… அது சரி… அதுக்கு இன்னாத்துக்கு எக்ஸேம்லாம் முடிச்சிக்கின்னு… பேசாம நாளைக்கே போயேன்” என்றவள் தீவிரமான முகபாவனையோடு தன் தங்கையை பார்த்து உரைத்தாள்.

“அக்கா” என்று நதியா குழப்பமாய்  அவளை பார்க்க,

வீராவின் பார்வை கனலேறியிருந்தது.

“செவுல்யே உட்டேனா பாரு… வேலைக்கு போறாளாமே” என்று வீரா முறைப்பாய் பார்க்க,

“நான்தான் அப்பவே சொன்னேன் இல்ல… அக்கா கோபப்படும்னு” என்று அமுதா சொல்லவும்,

“நீ வாயை மூடுறி” என்று தங்கையை அடக்கினாள் நதியா!

“நீ முதல்ல வாயை மூடுறி” என்றபடி வீரா நதியாவை உஷ்ணமாய் பார்த்தாள்.

“இல்ல க்கா நீ கஷ்டபடிறதை பார்க்கும் போது” என்று நதியா சொல்லும் போதே,

வீராவின் கோபப் பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் அவள் பேசமுடியாமல் திக்கி நின்றாள்.

“நான் கஷ்டபடிறேன்னு உன்கிட்ட சொன்னேனாடி?” என்று வீரா அழுத்தமாய் கேட்க,

“இல்ல க்கா நீ டெய்லிக்கும் சீக்கிரம் போய் லேட் லேட்டா வர்றியா… சில நேரத்தில வீட்டுக்கு கூட உன்னால வர முடியல”

“இதெல்லாம் ஒரு விஷயமா?”

“அதுமட்டுமா… அந்த சாரதி வேற உன்னை போட்டு டார்ச்சர் பன்றான் இல்ல” நதியா அவளை கூர்ந்த பார்வையோடு கேட்க,

“எந்த வேலைக்கு போனாலும் இந்த மாதிரி டார்ச்சருங்க இருக்கத்தான்டி செய்யும்… அதுக்கெல்லாம் பயந்தா ஆவுமா?” சலிப்போடு பதிலுரைத்தாள் வீரா!

“அதில்ல க்கா” என்று நதியா ஏதோ பேச ஆரம்பிக்க,

“லூசு மாறி இப்படி பேசிறதை நிறுத்திறியா?!” வீரா நதியாவை கோபமாய் கத்திவிட்டாள்.

அப்போது அமலா மெலிதான குரலில்,

“நதி க்கா ஏன் இப்படி சொல்லுதுன்னு எனக்கு தெரியும்” என்றதும்

“இன்னா மேட்டரு?” அமலாவை குழப்பமாய் பார்த்து வீரா வினவினாள்.

“நீ கொஞ்சம் கம்முனு கிறியா” என்று நதியா அமலாவை மிரட்ட,

வீரா நதியாவிடம் கோபமாய் திரும்பி, “நீ கொஞ்சம் சும்மா கிட… அம்மு பேசட்டும்” என்றாள்.

“அது வந்துக்கா” என்று இழுத்தபடி அம்மு நதியாவை பார்க்க,

“பட்டுன்னு சொல்லு… இன்னாத்துக்கு இப்ப இழுத்துன்னுகிற”

“அந்த சவுண்டு சரோஜா இல்ல”

“ஆமா! என்ன.. அது ஏதனாச்சும் உங்க இரண்டு பேர்கிட்ட வம்பு பண்ணுச்சா” வீரா கோபம் பொங்க கேட்க,

“இல்ல க்கா… உன்னைதான்” என்று தயக்கத்தோடு நிறுத்தினாள் அமலா!

“என்னைதான்… மேலே சொல்லு” வீரா கூர்மையான பார்வையோடு கேட்க

“தப்பு தப்பா பேசுது”

“தப்பு தப்பான்னா”

நதியாவும் அமலாவும் மௌனமாய் மேலே எதுவும் பேச முடியாமல் தலைகவிழ்ந்து நின்றனர்.

வீரா சலிப்பாய் பார்த்து,

“ஹ்ம்ம்… புரியுது… நான் தப்பா போறேன்… தெ*** தொழில் பன்றேன்னு சொல்லிருப்பா” என்றவள் சொல்லி கொண்டிருக்கும் போதே,

“அக்கா” என்று இரு தங்கைகளும் அதிர்ந்தனர்.

அவர்கள் இருவரும் தாங்க முடியாமல், “ரொம்ப கஷ்டமா இருந்துச்சு க்கா… வாய்க்கு வந்ததெல்லாம் பேசிறாங்க” என்றபடி தன் தமக்கையை அணைத்து கொண்டு கண்ணீர் பெருக்கினர்.

நதியா மேலும் அழுது கொண்டே, “நீ அன்னைக்கு நைட்டு வரலல… நீ எங்க போன… இன்னா வேலை செய்றன்கு குடைஞ்சி எடுத்துடுச்சு… அதோட விடல… வீட்டில குடித்தன இருக்கிறவங்க கிட்டயெல்லாம் தப்பு தப்பா சொல்லி வைச்சிருச்சு… அவங்கெல்லாம் எங்ககிட்ட வந்து இன்னா ஏதுன்னு விசாரிக்கிறாங்க” என்றவள் விவரிக்க,

“இதெல்லாம் ஒரு மேட்டர்னு நீங்க இரண்டு பேரும் பீஃல் பன்றிங்களாக்கும்.. அழறதை நிறுத்தங்கடி” என்றபடி தங்கைகளை தள்ளி நிறுத்தி வீரா அவர்களை முறைத்து கொண்டே பேசினாள்.

“எவளோ ஏது சொல்லின்னு போறா… அதையெல்லாம் போய் பெரிசா எடுத்துக்குன்னு… போங்கடி அழு மூஞ்சிங்களா… இன்னைக்கு முதல் மாசம் சம்பளம் வாங்கின்னு நான் எவ்வளவு ஆசையா வந்தன்னு தெரியுமா?!” என்று வீரா வருத்தத்தோடு சொல்ல,

இருவரும் புரியாமல் விழித்தனர்.

வீரா மேலும்,

“நம்ம எல்லாரும் சினிமாக்கு போயிட்டு வெளியே சாப்பிட்டு வரலாம்னுலா நினைச்சேன்… நீங்க என்னடான்னா எவளோ எதையோ சொன்னான்னு… மூஞ்சை தூக்கி வைச்சின்னுகிறீங்க… கண்டதுங்க கண்டபடி பேசினிருக்கும்… அதையெல்லாம் காதில வாங்கிக்கின்னு” என்று வீரா பேச இருவரின் முகமும் பிரகாசமானது.

“நிஜமாவா க்கா… நம்ம சினிமாவுக்கு போறோமா?!” என்று ஆவல்ததும்ப அமலா கேட்கவும்,

“வந்தா போலாம்… ஆனா நதிக்கு வர மூடு இல்ல போலயே” என்று வீரா சொல்ல,

“நான் எப்போ க்கா அப்படி சொன்னேன்” என்று நதியா சிலிர்த்து கொண்டாள்.

“அப்போ போய் கிளம்புங்க… நேரமாவுது” என்று வீரா சொன்னதுதான் தாமதம். நதியாவும் அமலாவும் புறப்படுவதற்கு ஆயுத்தமாக ஆரம்பித்தனர்.

வீரா தன் அம்மா போட்டோவின் முன்னிலையில் இருந்த சம்பள பணத்தை எடுத்து கொண்டவள்,

‘ஏன் ம்மா எங்களை வுட்டு போனே… நீ இருந்த வரைக்கும் யாரையும் எங்களை ஒரு வார்த்தை கூட சொல்ல உட்டதில்ல… ஆனா இன்னைக்கு’

வேதனை தொண்டையை அடைக்க தன்னை மீறி கொண்டு வந்த கண்ணீரை பிராயத்தனப்பட்டு விழுங்கி கொண்டிருந்தாள்.

உண்மையிலேயே வீராவிற்கு தங்கைகளை வெளியே அழைத்து செல்லும் திட்டமும் எண்ணமும் முன்னமே இருக்கவில்லை. ஆனால் அவர்களின் கவலையை அறிந்த பின் அவர்களை தேற்றுவதற்காக அவளுக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை. 

மற்றபடி வீராவும் அவர்கள் சொன்ன விஷயத்தை கேட்டு வெகுவாய் காயப்பட்டுதான் போனாள். ஏழ்மையும் அதனால் ஏற்படும் துயரங்களும் அவளுக்கு புதிதல்ல. ஆனால் இதை போன்ற அவசொற்கள் அவளுக்கு ரொம்பவும் புதிதாயிற்றே!

சுலபமாய் தன் தங்கைகளை சமாளித்துவிட்டால் எனினும் அதனை தாங்குவதற்கான மனோதிடமும் கடந்து வருவதற்கான முதிர்ச்சியும் அவளுக்கே இல்லை. ஆனால் அவள் தன் காயப்பட்ட உணர்வுகளை மறைத்து கொள்ளுமளவுக்கு நடிப்பில் கைதேர்ந்தவள் அல்லவா!

முகமூடி போட்டு கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அவள் உணர்வுகளை சுற்றத்தாரிடம் மறைத்து ஓர் ஜடமாய் வாழ பழகி கொண்டிருந்தாள்.

அவள் கண்ணீர் கோபங்கள் ஆசைகள்  வலிகள் யாவும் அவள் அணிந்திருந்த முகமூடியின் பின்னே மறைந்து கிடந்ததை யார் அறிய கூடும்.

*******

சாரதியின் அலுவலகம்!

ரொம்பவும் மும்முரமாய் சாரதி வேலையில் ஈடுபட்டு கொண்டிருக்க,

அப்போது அவனை சைமன் பேசியில் அழைத்தாள்.

“சொல்லு சைமன்” என்று சாரதி லேப்டாப்பை பார்த்தபடியே வினவ,

“சார் ஒரு முக்கியமான விஷயம்” என்றான்.

“என்ன?”

“அந்த காசிமேடு சங்கர் உங்களை பார்த்து பேச ஒத்துக்கிட்டான்” என்றதும் சாரதி ஆர்வம் பொங்க,

“குட்… அவனை நம்ம அட்ரஸ் கொடுத்து உடனே வர்ற சொல்லு” என்றான்.

“இல்ல சார்… அது வந்து” சைமன் தயங்க,

“என்ன மேட்டர் ?  சொல்லு” என்றான் சாரதி!

“அது… சார்” இடைவெளிவிட்டு மௌனமாக,

“சைமன்” என்று சாரதி மீண்டும் அழைத்தான்.

“சார்… நீங்க அவன் இடத்துக்குதான் வந்து பார்க்கனும்னு சொல்றான்… அதுவும் தனியா” சைமன் தயக்கமாய் சொல்லி முடிக்க,

சாரதி பதிலின்றி மௌனமானான்.

“சார்” என்று சைமன் அழைக்கவும் சாரதி தன் சிந்தனையிலிருந்து மீண்டு, “ஹ்ம்ம்” என்றான்.

“உங்களை நேர்ல பார்த்தாதான் எல்லா மேட்டரையும் சொல்லுவேன்னு சொல்லிட்டேன்…. எதுக்கும் நீங்க கொஞ்சம் யோசிச்சி” என்று சைமன் அச்சத்தோடு நிறுத்த,

“அதெல்லாம் தேவையில்லை… எப்போ மீட் பண்ணனும்… அதை மட்டும் சொல்லு” என்றான் சாரதி தீர்க்கமாக!

“சார்” என்று சைமன் அதிர்ச்சியாக,

“இப்பவே போஃன் பண்ணி மீட் முடியுமான்னு கேளு?” என்று சைமனுக்கு அடுத்த அதிர்ச்சி தந்தான் சாரதி!

சைமனுக்கு வார்த்தையே வரவில்லை. அவன் ரொம்பவும் பயங்கரமான ரவுடியாயிற்றே!

அவனை நேரில் சந்திப்பதில் சாரதிக்கு எத்தகைய ஆபத்து ஏற்பட்டுவிடுமோ என்று யோசனையில் அவன் அமிழ்ந்துவிட,

“சைமன்” என்ற சாரதி அழைக்க யோசனைகுறியோடு, “சார்” என்றான்.

“நான் இப்பவே வர்ற ரெடின்னனு அவனுக்கு இன்பாஃர்ம் பண்ணிட்டு.. எனக்கு போக வேண்டிய இடத்தை மெஸேஜ் பண்ணு” என்றதும் சைமன் டென்ஷனாகி,

“சார் கொஞ்சம் யோசிச்சி” என்று இழுத்தான்.

“சொன்னதை செய் சைமன்” என்று சொல்லி பேசியின் இணைப்பை துண்டித்தான் சாரதி!

அதே நேரம் சைமனிடம் இருந்து சில நொடிகளில் தகவல் வர சாரதி வீராவுக்கு அழைத்து,

“காரை ரெடி பண்ணு… கொஞ்சம் வெளியே போகனும்” என்றான்.

“ஒகே சார்” என்றவள்

அவன் வேகத்திற்கு ஏற்றாற் போல காரை தயார் நிலையில் வைத்திருந்தாள்.

சாரதி காரில் ஏறியதும் அவன் செல்ல வேண்டிய இடத்தை குறித்த விவரத்தை தெரிவிக்க அவனை ஆச்சர்யமாய் ஏறிட்டவள்,

“அதல்லாம் லோக்கால் ஏறியாவாச்சே… அங்கே இன்னாத்துக்கு சார்” என்றாள் காரை இயக்கியபடி!

“அந்த ஏரியாவை பத்தி நான் உன்கிட்ட விளக்கம் கேட்டனா?…. போன்னு போயேன்” என்றவன் சுருக்கென்று பதிலுரைக்க,

“ம்க்கும்” என்று உதட்டிற்குள்ளேயே சுளித்து கொண்டாள்.

அதோடு அல்லாது அவன் சொன்ன  இடத்தின் வழி தெரியாமல்,

இவளும் குழம்பி அவனையும் முடிந்தளவு டென்ஷப்படுத்தி

வழி கேட்டு கேட்டு எப்படியோ தட்டுதடுமாறி அவனை அழைத்து வந்து சேர்பித்துவிட்டாள்.

சாரதி இறங்குவதற்கு முன்னதாக வீராவை கடுப்பாய் பார்த்தவன், “எந்த ரூட்டுமே தெரியாத உன்னை டிரைவரா வைச்சிருக்கேன் இல்ல… என்னை” என்றவன் சொல்லவும் வீராவிற்கு சிரிப்பு பொங்கி கொண்டு வந்தது.

அதனை வெளிக்காட்டி கொள்ளாமல் மறைத்து கொண்டவள்,

“கவலைபடாதீங்க சார்… கூடி சீக்கிரம் எல்லா ரூட்டையும் தெரிஞ்சிக்கிறேன்”

“அதுக்குள்ள எனக்கு பைத்தியம் பிடிச்சிரும்” என்று சொல்லி கதவை படாரென மூடிவிட்டு சென்றான்.

வீரா காரை ஓரமாய் நிறுத்தவிட்டு அந்த இடத்தை சுற்றும் முற்றும் பார்வையிட்டாள்.  அவளுக்கு அந்த இடம் ஒன்றும் சரியாக படவில்லை. அங்கு தென்பட்ட முகங்கள் யாவும் கர்ணகொடூரமாகத்தான் அவளுக்கு காட்சி தந்தன.

‘எந்த மூஞ்சியும் சரியே இல்லையே… எல்லா திருட்டு கொட்டுங்களா இருக்கு…இங்கு இன்னாத்துக்கு வந்துக்கிறான்… அப்படி இன்னா வேலை இங்க இவனுக்கு… இங்க நம்மல வேற கூட்டியாந்து உட்டு போறான்… இவன் கூட ஒரே ரப்ச்சரா போச்சியா’  வாய்க்குள்ளேயே முனகி கொண்டு வீரா காரருகில் நிற்க,

அப்போது இரும்பினையொத்த ஒரு கரம் அவள் தோள் மீது அழுத்தியது.

அரண்டு போய் திரும்பினாள் அவள்!

Aval throwpathi alla – 16

16

வீரா மனமுடைந்த நிலையில் கடலை வெறித்து பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தாள்.

அவள் முகமெல்லாம் சிவந்திருக்க, மனமோ ஆற்றாமையால் தவித்து கொண்டிருந்தது.

அவளின் கண்ணீர் அதன் கரையை உடைக்க முயல,

அவளோ அதனை வெளியே வரவிடாமல் வெகுநேரம் போராடி கொண்டிருந்தாள்.

எந்த பெண்ணுக்கும் வர கூடாத சோதனைதான்!

ஆனால் வேறுவழி!

அவன் கேட்டதை  மறுக்கும் நிலையில் அவள் இல்லை!

ரொம்பவும் சங்கடத்தோடே அவன் கேட்டதை அவள் வாங்கியும் தந்துவிட்டாள்.

அதே நேரம் அவன் அறையில் அவனுடன் நெருக்கமாய் பேசி கொண்டிருந்த பெண்ணை பார்க்க இன்னதென்று சொல்ல முடியாத ஓர் கோபம்! ஒரு வித அருவருப்பான உணர்வு!

ஆணினங்களே இப்படிதானா என்ற ஒர் வெறுப்பான மனநிலை!

அதுவும் சாரதியை அப்படி பார்க்க கொஞ்சம் வலிக்கவே செய்தது.

அவனின் அதிகாரத்தன்மையில் அவளுக்கு கோபம் இருந்தாலும்,  அவன் மீது அவளுக்கு தனி மரியாதையும் ஈர்ப்பும் இருந்ததும் உண்மை!

ஆனால் அவையெல்லாம் ஒரே நொடியில் சுக்குநூறாய் உடைந்து போனதே! தாங்க முடியாத வலியோடும் வேதனையோடும் அமர்ந்திருந்தாள் அவள்!

அதே நேரம் அவன் இப்போதைக்கு புறப்படும் நிலையில் இல்லை என்பதும் அவளுக்கு புரிய,

வீரா தன் வீட்டின் அருகிலிருந்த கடையில் உள்ள தொலைப்பேசிக்கு அழைத்து நதியாவிடம் பேசினாள்.

“நான் வர நேரமாகும் நதி… நீங்க இரண்டு பேரும் சாப்பிட்டு…  கதவை நல்லா பூட்டிக்கின்னு படுத்துக்கோங்க… நான் குரல் கொடுக்காம யார் கதவை தட்டினாலும் திறக்காதீங்க” என்றவள் உரைக்க,

“இன்னா க்கா இப்படி சொல்ற… தனியா நாங்க இரண்டு பேரும் எப்படி க்கா?” நதியா அச்ச உணர்வோடு கேட்டாள்.

“புரியுது நதி… ஆனா என் வேலை அப்படி… அந்த சாரதி” என்று ஆரம்பித்தவள் மேலே எதுவும் சொல்ல முடியாமல்

“சரி… அதை விடு… நீங்க இரண்டும் சாப்பிட்டு படுங்க… எனக்கெல்லாம் எதுவும் எடுத்து வைக்காதீங்க” என்றாள்.

அருகிலிருந்த அமலா ஆர்வமாய், “அக்கா எப்போ வருமா?” என்று வினவ

நதியாவிற்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று புரியவில்லை. 

வீரா மேலும், “நீயும் தங்கச்சியும் ரொம்ப நேரம் கடையாண்ட நிற்க வேண்டாம்… மணியாயிடுச்சு இல்ல… சாப்பிட்டு போய் படுங்க” என்று சொல்ல,

“சரி க்கா” என்று நதியா சிரத்தையின்றி பதிலுரைத்தாள்.

வீரா பேசியை வைக்காமல் பதட்டத்தோடு,

“ஏ நதி! நான் வேணா ஒண்ணு பண்ணவா… கமலா அக்காகிட்ட சொல்லி இரண்டு பேருக்கும் துணையா” என்று கேட்கும் போது,

“அய்யோ யக்கா…வேற வினையே வேணாம்… அது பேசியே கொன்றும்” என்றாள் நதியா!

“சரி… அப்படின்னா கதவை நல்லா பூட்டிக்கின்னு படுத்துக்கோங்க… நான் சீக்கிரம் வந்திரேன்” என்று வீரா  பேசிவிட்டு அழைப்பை துண்டித்துவிட்டாள்.

அன்று இரவு அவளால் வர முடியாது என்று சொன்னால் தங்கைகள் பயந்துவிட கூடும் என்ற எண்ணித்திலேயே சமாளிக்கும் விதமாய் அவ்விதம் உரைத்தாள். எனினும் தனியே இருக்கும் தங்கைகளை எண்ணி அவள் மனம் அவதியுற்று கொண்டிருந்தது.

எப்படி அவர்கள் இருவரும் தனியே இருப்பார்கள் என்ற கவலையோடு ரிஸார்ட்டின் பின்புறம் நடந்தவள் அவளே அறியாமல் கடலை நோக்கி வந்திருக்க,

சோர்வோடும் தவிப்போடும் அப்படியே மணல் மீது அமர்ந்து கொண்டாள்.

அந்த ஆர்பரிக்கும் கடலை போலவே அவள் மனமும் அந்த நொடி நிம்மதியில்லாமல் கொந்தளித்து கொண்டிருந்தது.

அவள் தன் பார்வையை கடலலைகள் மீது மட்டுமே பதித்திருக்க,

நேரம் சென்றதையே அவள் உணர்ந்திருக்கவில்லை.

இரவு நடுநிசியை எட்டி கொண்டிருக்க தனிமையோடும் சோர்வோடு அவள் தன் தலையை கால்கள் மீது சாய்த்தபடி அமர்ந்திருந்தாள்.

“ஏ வீரா… இங்கதான் இருக்கியா?!” என்று சாரதி தோரணையாய் வந்து நின்றவன் சிகரெட்டை புகைத்தபடி அவள் அருகில் வந்து அமர்ந்தான்.

அவனை பார்த்ததுமே படக்கென எழுந்து அவள் ஒதுங்கி நிற்க,

“நோ பாஃர்மலட்டீஸ்னு சொல்லி இருக்கேன் இல்ல… உட்காரு” என்றான் தீவிரமாய் சிகரெட்டின் புகையை உள்ளிழுத்தபடி!

அவளுக்கு அவனை பார்க்க பார்க்க எரிச்சலும் கோபமும் மூள, “இல்ல சார்… நான் கார் கிட்ட போறேன்” என்று நழுவி கொள்ள பார்க்க,

“கம்மான் சிட் மேன்… எனக்கும் யாராச்சும் கம்பெனிக்கு இருந்தா நல்லா இருக்கும்” என்றான்.

அவன் இப்படி சொன்னதும் அவள் முகம் சிவப்பேற,

‘உனக்கு இன்னாத்துக்குடா நான் கம்பெனி கொடுக்கனும்’ என்று விரல்களை மடக்கி குத்துவது போல் பின்னோடு நின்று அவள் பாவனை செய்ய,

அவனோ அவள் புறம் திரும்பவும் அவள் பவ்வியமாய் மாறி, “இல்ல சார்” என்று தயங்கினாள்.

“உட்காருன்னு சொன்னேன்” என்று அவன் கட்டளையாய் அழுத்தி சொல்ல,

‘சே’ என்று உதட்டிற்குள்ளேயே முனகியபடி கடுப்பாய் அமர்ந்து கொண்டாள்.

அவன் போதையில் இருப்பதும் அதோடு புகைக்கும் சிகரெட் நெடியும் அவன் மீது அவளுக்கு உச்சகட்ட வெறுப்பை உண்டாகியிருக்க, அவன் அருகாமையில் அமர்ந்திருப்பதே அவளுக்கு அருவருப்பாய் இருந்தது.

எங்கேயோ பார்த்து கொண்டு அவள் முகம் சுளித்து கொள்ள,

அப்போது சாரதி அவள் புறம் திரும்பி,

“ஆமா நீ சாப்பிட்டியா?!” என்று கேள்வி எழுப்பினான்.

அவள் தயக்கத்தோடு அவன் முகம் பார்த்து மௌனமாய் இருக்க,

அவன் மீண்டும், “சாப்பிட்டியா சாப்பிடலயா?!” என்று அழுத்தமாய் கேட்டான்.

“சாப்பிட்டேன் சார்” என்று வேகமாய் அவள் தலையசைக்க,

“நீ பொய் சொல்ற… உன் முகத்தை பார்த்தா அப்படி தெரியலயே”

“இல்ல சார்… சாப்பிட்டேன்”

“நோ… நீ ஏதோ அப்செட்டா இருக்க போல… வாட்ஸ் ராங்” அவன் சிகரெட்டின் புகையை ஊதியபடி அவள் புறம் திரும்பி வினவ,

“அப்படியெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல சார்” என்றாள்.

“இருக்கு” என்றவன் கடலை வெறித்தாலும்

அவள் மனதை சரியாய் கண்டறிந்து கொண்டான்.

அவள் சில நொடிகள் தயங்கிவிட்டு, “தங்கச்சிங்க வீட்டில தனியா இருப்பாங்க… அதான்!” கவலை   தோய்ந்த முகத்தோடு பதிலுரைத்தாள்.

இதனை கேட்ட நொடி எகத்தாளமாய்  பார்த்தவன்,

“அவ்வ்வ்ளோ அக்கறை இருக்கவன்… ஏன் வேலைக்கெல்லாம் வந்துக்கிட்டு… பேசாம தங்கச்சிங்களுக்கு பாடிகாடா  வீட்டிலயே இருக்க வேண்டியதுதானே” சிரித்து கொண்டே சொல்ல, அவளுக்கு கோபம் கனலாய் ஏறியது.

“என் கஷ்டமெல்லாம் உங்களுக்கு சொன்னாலும் புரியாது சார்”

என்ன பேசுகிறோம் என்ற யோசனையில்லாமல்! முகத்திலறைந்தது போல் பதிலுரைத்துவிட்டாள்.

சில விநாடிகளில் தன் தவற்றை உணர்ந்தவள், ‘ஸ்ஸ்ஸ்’ என்றபடி அவள் உதட்டை கடித்து கொள்ள,

சாரதியோ அவள் சொன்னதை பெரிதாக எடுத்து கொள்ளவில்லை. அதே நேரம் எந்தவித எதிர்மறையான முகபாவனையும் காட்டவில்லை.

“யூ ஆர் ரைட்… எனக்கு புரியாது… எனக்கு புரியவும் தேவையில்ல” என்றவன் இறுக்கமாய் பதிலளிக்க,

“சாரி சார்… ஏதோ அவசரத்தில அப்படி கேட்டேன்” என்று வீரா தயக்கத்தோடு உரைக்கவும்

சாரதி அவள் புறம் நிதானித்து திரும்பி,

“தட்ஸ் ஓகே… லீவ் இட்” என்றான்.

முனுக்கென்று எல்லாவற்றிற்கும் கோபப்படுபவனும் அதிகாரம் செலுத்துபவனுமான அவனா இவன் என்று வீரா மனதில் எண்ணியபடி அவனை வியப்பாய்  பார்க்க,

அவனோ அழுத்தமான மௌனத்தோடு கடலையே பார்த்து கொண்டிருந்தான்.

எந்தவித உணர்வுகளும் இல்லாமல் அவன் முகம் அத்தனை வெறுமையாய் காட்சியளிக்க, அவன் மனதில் ஏதோ சொல்ல முடியாத ஆழ்ந்த சோகமிருக்கிறதோ என்று மனதில் எண்ணி கொண்டவள்,

அவனிடமே அதை பற்றி கேட்டுவிடவும் துணிந்தாள்.

“நான் ஒரு விஷயம் கேட்டுக்குன்னா நீங்க தப்பா எடுத்துக்க கூடாது சார்” என்றவள் சொல்ல,

“என்ன மேட்டர்?” என்றவன் குழப்பமாய் அவளை நோக்கி புருவத்தை உயர்த்தினான்.

“இல்ல சார்… உங்களுக்கு சொந்த பந்தமெல்லாம் யாரும்” என்று அவள் கேட்க ஆரம்பிக்கும் போதே,

அவன் பார்வை அவளை கூர்மையாய் அளவெடுத்தது.

“சாரி சார்.. சும்மா தெரிஞ்சிக்கலாம்னுதான் கேட்டேன்… நீங்க சொல்லலன்னா பரவாயில்ல” என்றவள் அமைதியாகிட

சாரதி மௌனமாகவே அமர்ந்திருந்தான். அவனிடமிருந்து எதையும் வாங்க முடியாது என்றவள் அவநம்பிக்கை கொண்டு சலிப்பாய் உதட்டை சுழிக்க,

அந்த சமயம் சாரதியே தன் மௌனத்தை கலைத்து அவளிடம், “எனக்கு ரீலேஷன்ஸ் இருக்காங்களான்னு  உனக்கு தெரிஞ்சிக்கனும்… ரைட்” என்று கேட்டான்.

வீரா அவனை ஆச்சர்யமாய் பார்த்து தயக்கமாய் தலையசைத்தாள்.

“எல்லாரும் இருக்காங்க… ஆனா எனக்குன்னு யாரும் இல்ல” என்றவன்  சுருக்கமாய் பதிலளித்துவிட்டு எழுந்து நின்றவன்,

“சரி ரொம்ப டைமாச்சு… சாப்பிடலாம் வா” என்று அழைத்துவிட்டு ரிஸார்ட் நோக்கி அவன் முன்னேறி நடந்தான்.

‘இப்ப இவன் இன்னா சொன்னான்…. இருக்காங்க கிறானா… இல்லங்கிறானா’ என்று யோசனைகுறியோடு வீராவும் எழுந்து அவனை பின்தொடர,

அப்போது இருவரும் ரிஸார்ட்டிற்குள் நுழைந்த மறுகணமே ஒரு பெண்,

“ஹாய் சாரதி” என்றபடி சாரதியிடம் கையசைத்தாள்.

சாரதி குழப்பமாய் அவளை ஏற இறங்க பார்த்து, “நந்து…ரைட்?” என்று சந்தேகமாய் கேட்க,

“மறந்திட்டியா… லாஸ்ட் மந்தானே பார்த்தோம்” என்றுரைத்தவள் அவனை நெருங்கி தோள் மீது தன் கரத்தை வளைத்து கொண்டுவிட,

அவன் முகம் மலர்ந்தது.

“யா டார்லிங்… இந்த ஆங்கில்ல பார்த்தா நல்லா ஞாபகம் இருக்கு” என்றான்

“யூ” என்று தன் ஹேன்ட் பேகை அவன்  மீது அவள் வீச,

“ஓகே ஓகே இங்க எங்க” என்று கேட்டபடி  சாரதியின் கரம் அவள் இடையை வளைத்து கொண்டது.

“ப்ரண்ட் பர்த்டே பார்ட்டி” என்றவள் சொல்ல,

“யாருக்கு?” என்று வினவினான்.

“ப்ச்… அதை விடு…  நாளைக்கு நீ பீஃரீன்னா… லெட்ஸ் ஹவ் அ டேட்” என்றவள் கிசுகிசுப்பாய் கேட்டு நெருக்கமாய் அவனை சீண்டி கொண்டிருந்தாள்.

வீரா இவற்றையெல்லாம் பார்க்க சகியாமல் வேறுபுறம் திரும்பி கொண்டிருக்க,

கடைசியாய் அந்த பெண் கேட்ட கேள்வி அவளுக்கு தூக்கிவாரி போட்டது.

‘அய்யய்யோ! நாளைக்கும் நம்ம வீட்டுக்கு போக முடியாதா… டே முடியாதுன்னு சொல்றா?’ என்றவள் மனதிற்குள் பொறுமி கொண்டிருக்கும் போதே,

“சாரி நந்து… நாளைக்கு வொர்க் இருக்கு… வேணா இன்னைக்கு நைட்” என்றவனின் கரம் அவளை இன்னும் இறுக்கமாய் தழுவி  கொள்ள, வீராவிற்கு எரிச்சலானது.

‘அடப்பாவி டேய்! இப்பதானா ஒரு டிக்கெட்டை பேக் பண்ணி அனுப்பினான்… அதுக்குள்ள இன்னொன்னுக்கு ரூட் போடிறான்’

அதே நேரம் சாரதியின் அணைப்பில் இருந்த அந்த பெண் கோபமாய் அவனை விட்டு பின்வாங்கியபடி,

“நான் உன் கூட டைம் ஸ்பென்ட் பண்ணனும் நினைக்கிறேன் சாரதி… பட் நீ என் கூட பெட் மட்டும் ஷேர் பண்ணனும்னு நினைக்கிற” என்றாள் கோபமாக!

“பைஃனலி அதானே டார்லிங் நடக்க போகுது”  சொல்லிவிட்டு அவன் கல்மிஷமாய் சிரிக்க,

“அன்னைக்கு நடந்த டீலிங் வேற சாரதி… பட்  இப்போ நான் ஒரு ப்ரொப்போஸலா கேட்கிறேன்… நமக்குள் ஒரு லாங் டைம் ரிலேஷன்ஷிப் பத்தி யோசிக்க கூடாதா?!”

“ஷார்ட் டைம்தான் பெஸ்ட் அன் ஈஸி நந்து” என்றவன் விலகி இருந்தவளை  மீண்டும் இழுத்து அணைத்து கொள்ள,

“விடு சாரதி” என்று சொல்லி தள்ளி நின்றவள்,

“நீ மாறவே மாட்ட” என்று சலிப்போடு சொல்லிவிட்டு விரைவாய் அங்கிருந்து சென்றுவிட அவன் முகம் கோபமாய் மாறியது.

‘புல்ஷிட் !! நான் ஏன் மாறனும்… அன் யாருக்காக மாறனும்’  தனக்குத்தானே கேட்டு கொண்டபடி முன்னேறி நடந்தவன்

விறுவிறுவென தன் அறைகதவை திறந்து உள்ளே நுழைய பார்த்து,

சட்டென்று வீராவின் நினைவுவந்து  திரும்பினான்.

வீரா யோசனையோடு மெதுவாய் நடந்தவள் அவன் அறைக்குள் நுழைவதை பார்த்து தயங்கி நிற்க,

“ஏ வீரா… ஏன் அங்கயே நிற்கிற… வா” என்றழைத்தான் அவன்!

இதுவரையில் இல்லாமல் இப்போது வீராவிற்கு ரொம்பவே அச்சம் தொற்றி கொண்டது.

அவளுக்கு வியர்த்துவடிய,

‘கடவுளே! இவனுக்கு நம்ம பொண்ணுன்னு எந்த ஜென்மத்திலயும் தெரியவே கூடாது’ என்று மானசீகமாய் வேண்டி கொண்டபடி உள்ளே சென்றாள்.

அவளுக்கும் சேர்த்து தன் அறைக்கே அவன் உணவு வரவழைக்க,

வீரா தயக்கத்தோடு மறுதலித்தாள். எப்படியாவது தப்பி கொண்டால் போதுமென்ற மனநிலையில் அவள் இருக்க,

அவன் பிடிவாதமாய் அவளையும் சாப்பிட சொல்லி வற்புறுத்தினான்.

அவளும் வேறுவழியின்றி அவனுடன் இணைந்து உணவருந்த,

அவனோ உணவோடு சேர்த்து போதையும் ஏற்றி கொண்டிருந்தான். அவளுக்கு என்ன செய்வதென்றே புரியவில்லை. அவளின் உள்ளமெல்லாம் எரிமலையாய் குமறி கொண்டிருக்க,

அவனோ அவள் நிலைமை புரியாமல், “உனக்கும் ஒரு லார்ஜ் சொல்லவா?!” என்று கேட்டு வைக்க,

அவள் முகம் வெளுத்து போனது.

“இல்ல சார்… எனக்கு பழக்கமில்ல…  அந்த வாசனையே எனக்கு குமட்டின்னு வருது” என்றவள் அவசரமாய் உண்டுவிட்டு எழுந்து கை அலம்பி கொண்டு வர,

“நீ ரொம்ப வித்தியாசமா இருக்க வீரா… எனக்கு தெரிஞ்சி உங்க மாறி லோக்கல் ஏரியால இதெல்லாம் சகஜம்தானே”

“அப்படி அல்லாம் இல்ல சார்… லோக்கல்னா… ஒழுக்கமா இருக்க மாட்டாங்களா என்ன?” சற்று கோபமாகவே அவள் கேட்க,

“ஒழுக்கமா இருந்து அப்படியென்ன கிழிக்க போற” என்றான் சாரதி அலட்சிய
புன்னகையோடு!

“இந்த கன்றாவியெல்லாம் குடிச்சா மட்டும்… அப்படி இன்னா சார் கிழிக்க முடியும்” என்றவள் அனல் தெறிக்க பதில் சொல்லவும்

சாரதியின் விழிகள் அழுத்தமாய் அவளை தாக்கி நின்றது.

‘ஏ வீரா…  நீ உன் வாயை வைச்சுக்கன்னு சும்மாவே இருக்க மாட்டியா?’ என்று வீரா தன்னையே கடிந்து கொண்டவள்,

“சாரி சார்… எனக்கு கொஞ்சம் வாய் ஜாஸ்தி… இப்படிதான் ஏதாச்சும் மனசில பட்டதை படக்குன்னு பேசிடுவேன்… தப்பா எடுத்துக்காதீங்க…  நான் பேசாம காராண்ட போறேன்… நீங்க படுத்துக்கோங்க” என்று சொல்லிவிட்டு  தப்பி பிழைத்தோம் என அவள் அங்கிருந்து செல்ல பார்த்தாள்.

“ப்ச்… அதெல்லாம் ஒண்ணும் வேண்டாம்… நீ ரூம்லயே படுத்துக்கோ… ஐ டோன்ட் மைன்ட்” என்றவன் படுக்கையில் இருந்த ஓர் தலையணையையும் போர்வையும் தூக்கி போட,

அவள் கலவரமானாள்.

‘இவன் கூட போய் ஒரே ரூம்லயா… சிக்கினா காலி பண்ணிடுவானே’ என்று எண்ணும் போதே அவள் உடலெல்லாம் நடுக்கமுற,

“இல்ல சார்…  நான் கார்லயே” என்றதும் அவன் கோபமாய் முறைத்தான்.

“எது சொன்னாலும் எதிர்த்து எதிர்த்து பேசாதே வீரா… படுன்னா படு” என்றவன் சீற்றமாய் சொல்லிவிட்டு விளக்கை எட்டி அணைக்க,

‘அய்யோ! கடுப்பேத்திறானே… இவனை’ என்றவள் உள்ளூர பொறுமி கொண்டிருந்தாள்.

ஆனால் அவனோ படுக்கையில் சாய்ந்து தன் கரத்தால் முகத்தில் மூடி கொண்டவன்

போதை மயக்கத்தில் சீக்கிரமாகவே உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்.

அவள் அதுதான் சமயம் என கதவை திறந்து வெளியேறிவிட முயற்சிக்க,

அந்த கதவோ ஆட்டோமெட்டிக் லாக்!

அதனை எப்படி திறப்பது என்று புரியாமல் வெகுநேரம் போராடியவள் ஒரு நிலைக்கு மேல் களைப்புற்று

தரையில் அமர்ந்து கொண்டு அங்கிருந்த டீபாயில் அப்படியே தலையை சாய்த்து  கொண்டாள்.

அவள் பார்வை சாரதியையே குறி வைத்து தாக்க,

‘நீ என்ன மாதிரியான ஆளுடா… பார்க்கதான் ஹீரோ மாறி இருக்கு… செய்றதெல்லாம் வில்லன் வேலை… உன்னான்ட போய் நான் வேலைக்கு சேர்ந்தேன் பாரு… என்னை செருப்பாலயே அடிச்சுக்கனும்’ என்று அவஸ்த்தையாய் புலம்பி கொண்டிருந்தவளுக்கு

அந்த புது இடம்… ஏசி காற்று இவற்றையெல்லாம் தாண்டி அவனிடம் சிக்கிவிட கூடாதே என்ற எச்சிரிக்கை உணர்வால் அவள் வெகுநேரம் உறங்க மனமில்லாமல் அச்சத்தோடு விழித்திருந்தாள்.

ஆனால் ஒரு நிலைக்கு மேல் மெல்ல மெல்ல தன்னையும் மீறி அவளுக்கு விழிகள் சுழற்றி கொண்டு வந்தது.

எப்போது உறங்கினோம் என்று தெரியாமலே உட்கார்ந்த மேனிக்கே அவள் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிட்டிருந்தாள்.

விடிந்து அந்த அறையில் வெளிச்சம் பரவ தொடங்க,

அவளின் உறக்கம் களைந்தது.

முகத்தை அழுந்த துடைத்து கொண்டவள் அறைகுறை தூக்கத்தோடு அந்த அறையை சுற்றி முற்றும் பார்வையிட்டு முதலில் குழம்பினாள்.

பின்னர் இரவு நடந்தவை எல்லாம் அவள் நினைவுக்கு வர,

அந்த நொடியே அவளுக்கு உள்ளம் படபடத்தது.

அவள் பார்வை படுக்கையின் மீது அனிச்சையாய் திரும்ப,

சாரதி அப்போது படுக்கையில் இல்லை.

அவன் எங்கே என்ற யோசனையோடு

அவசரமாய் எழுந்து நின்றவள் தன்

பார்வையை தேடலாய் அலைபாயவிட,

அப்போது அங்கிருந்த ஆளுயுயர கண்ணாடியில் தன் முகத்தை எதேச்சையாய் பார்த்து அப்படியே அதிர்ந்து நின்றுவிட்டாள்.

‘அய்யோ மீசை எங்கே போச்சு?’ என்றவள் அவசரமாய் தான் படுத்திருந்த இடத்தை சுற்றி முற்றும் பார்க்க,

அது அவள் கண்களூக்கு புலப்படவேயில்லை.

அந்த சமயம் பார்த்து சாரதி குளியலறை கதவை திறந்து வெளியே வர அவனை பார்க்காதது போல் எதிர்புறம் திரும்பி நின்று கொண்டு பதறியவள்,

‘போச்சு! நான் செத்தேன்’ என்று உரைத்தபடி  தலையிலடித்து கொண்டாள்.

Aval throwpathi alla – 15

சர்வாதிகாரி

சாரதி என்னதான் தீவிரமாய் யோசித்தாலும் வீராவை பற்றி தீர்க்கமாய் எந்த வித முடிவுக்கும் வர முடியவில்லை. ஒருவித குழப்பமான மனநிலையிலேயே இருந்தான்.

ஆனால் அதற்கு பிறகு அவனுக்கு வரிசைகட்டி நின்ற மற்ற வேலைகளில் கவனம் செலுத்தியதில்,

அவனின் எண்ணம் வீராவை குறித்த சந்தேகத்தை தவிர்த்து அப்போதைக்கு தள்ளி வைத்துவிட்டது.

வீராவிற்கோ அன்றைய நாள் பதட்டத்தில் தொடங்கி,

பின்னர் சாரதியின் வசைகள்
அதிகாரத்தில் சற்றே கடுப்பாய் முடிவடைந்திருந்தது.

வீட்டிற்கு வந்ததிலிருந்து தலையை பிடித்து கொண்டு, ‘வாழ்வே மாயம்’ என்றளவுக்கு அவள் அமர்ந்திருக்க,

அமலாவும் நதியாவும் தன் தமக்கையின் பிரச்சனை என்னவென்று புரியாமல்,

அவளை உற்று பார்த்தபடி குழம்பி கொண்டிருந்தனர்.

“இன்னா க்கா ஆச்சு?… எதுக்கு இப்படி பேயறைஞ்ச மாறி உட்கார்ந்திட்டிருக்க” நதியா கேட்கவும்

அவர்கள் இருவருரையும் உருத்து பார்த்தவள்,

“போங்கடி! முதல் நாளே அந்த சாரதி என்னை கடுப்பேத்தி வெறுப்பேத்தி அனுப்பிட்டான்” என்றவள் சொல்ல இருவரும் ஆர்வமாய்,

“இன்னாக்கா ஆச்சு?!” என்று கதை கேட்கும் தோரணையில் அமர்ந்து கொண்டனர்.

“சரியான ரூல்ஸ் ராமானுஜம்டி அவன்” சினத்தோடு அவள் மூச்சிறைத்தபடி சொல்ல,

“எவன் க்கா” என்று கேட்டாள் அமலா குழப்பமாக!

“அதான் அந்த சா… ரதி” என்று அவன் பெயரை அவள் கடித்து துப்ப,

“அவர்தானே க்கா உன் முதலாளி” என்று வினவினாள் நதியா!

“ஆமா… முத… லாளிதான்… சரியான சிடுமூஞ்சி… பேசிறான் பேசிறான் நிறுத்திக்காம பேசிக்கினே இருக்கான்… அதில்லாம நம்ம பதிலுக்கு திருப்பி எதானாச்சும் பேசிட்டா… அப்படியே முறைச்சி பார்க்கிறான்… முதல் நாளே கடுப்ப்ப்ப்பேத்திட்டேன்” என்று அவள் பொறுமி கொண்டு ஒற்றை காலை மடக்கி தலையில் கைவைத்து கொள்ள,

அமலாவும் நதியாவும் மாறி மாறி சத்தம் வராமல் சிரித்து கொண்டனர்.

“சரி விடுக்கா… நீ வாங்காத திட்டா அடியா?!” அமலா சொல்ல நிதானித்து அவர்களை பார்த்தவள்,

“அதல்லாம் சரிதான்டி… ஆனா ஓவரா பேசிறான்… ரூல்ஸ் போட்டே கொல்றான்” என்று மேலும் வெறுப்பானாள்.

“யக்கா… இன்னைக்கு வரலாறு பாடத்தில படிச்சேன்… சர்வாதிகாரி… அப்படியா க்கா?” என்று அமலா கேட்க,

“ஹ்ம்ம் ஆமான்டி… சர்வாதிகாரி சாரதி… பேர் கூட ஒத்து போவுது” என்று வீரா அழுத்தி சொன்னாள். ஏனோ அவளுக்கு சாரதியை பார்க்கும் போது ஓர் சர்வாதிகாரியை பார்க்கும் உணர்வுதான்!

சாரதியின் மீதான இந்த எண்ணம்,

நாளாக நாளாக அவளுக்கு அதிகரித்து கொண்டே போனது.

அவன் ஒருநாளும் இயல்பாக பேசவோ சிரிக்கவோ செய்ததில்லை. அவனிடமான இயந்திரத்தன்மை அவளுக்குள் வெறுப்பையே வளர்த்துவிட்டது. அதெல்லாம் தாண்டி அவன் ஏன் இப்படி இருக்கிறான் என்று அவனை பற்றி தெரிந்து கொள்ளும் ஆர்வத்தையும் ஏற்படுத்தியிருந்தது.

இதெல்லாம் ஒருபுறமிருக்க வீரா அவனுடன் இருக்கும் போதெல்லாம் ஒருவித ஜாக்கிரதை உணர்வோடு சாமர்த்தியமாய் நடந்து கொண்டிருந்தாள். ஆதலாலேயே அவனை காணும் போதெல்லாம் ஒருவித அச்ச உணர்வு தொற்றி கொள்வோம் அவளுக்கு!

வீரா அன்றும் எப்போதும் போல் சாரதி வீட்டிற்குள் நுழைந்தவள்,

தெய்வானை வாசலில் நின்று துளிசி மாடத்தை சுற்றி வந்து கொண்டிருப்பதை பார்வையிட்டாள்.

“என்ன மாமி? இரண்டு நாளா ஆளையே காணோம்” என்று வீரா விசாரிக்க அவர் புரியாமல் குழம்பியபடி கடைசி சுற்றை  சுற்றி முடித்துவிட்டு,

“யாருடா அம்பி நீ? புதுசா இருக்க” என்றார் அவர்!

“இன்னா மாமி நீங்க? நான் பத்து நாளா வந்து போயினிருக்கேன்… என்னை தெரியலயா?”

அவர் தாடையில் கை வைத்து யோசிக்க,

“அதுவுமில்லாம நீங்க இல்லாததால காகா ங்கெல்லாம் எம்மா வருத்தப்பட்டுச்சு… தெரியுமா?!” என்க,

“என்னடா உளற?… முதல யாரு நீன்னு சொல்லு?” என்றார் அழுத்தமாக!

“சாரதி சாரோட டிரைவர் மாமி” என்று வீரா அறிமுகப்படுத்த அவர் முகம் அஷ்டகோணலாக மாறியது.

“ஆமா… மாமி… நீங்க இங்க இன்னா வேலை செய்றீங்க… சமையலா? ஆனா சாரதி சார் கவுச்சி எல்லாம் சாப்பிடிறாரே…
நீங்க எப்படி மாமி?” என்று அவளாக யூகத்து கொண்டு கேள்வி எழுப்ப,

தெய்வானையின் முகம் உக்கிரமாய் மாறியது.

“என்னை பார்த்தா சமையல்காரி மாறி தெரியுதாடா நோக்கு” என்றவர் பொங்கி எழ,

“இல்லைதான்” என்று யோசனையாய் பார்த்தாள் வீரா!

“அதுவும் அந்த கடன்காரனுக்கு போய்” அவர் கோபம் தாளாமல் பேச,

“சாரதி சார் உங்ககிட்ட கடன் வாங்கி இருக்காரு… இன்னா மாமி சொல்றீங்க?” குழப்பமாய் வினவினாள்.

“அவனை வளர்த்த பாவத்துக்கு … என்னை இப்படி கொண்டாந்து நிக்க வைச்சிட்டான்… அவன் நன்னா இருப்பானா?!” சாரதி இல்லாத தைரியத்தில் தெய்வானை விரல்களை கோர்த்து சபித்து கொண்டிருக்க,

“நிஜமாவா மாமி? நீங்க சாரதி சாரை வளர்த்தீங்களா? நம்பவே முடியல” என்றாள் அவள்!

“அந்த கடன்காரன் என் ஆத்துக்காரோட அண்ணன் பையன்டா… அவங்க அப்பனுக்கு இவனை வளர்க்க துப்பில்ல… என் ஆத்துக்கார்தான் இவனுக்கு இரக்கம் பார்த்து வீட்டில சேர்த்துண்டாரு… ஆனா எல்லாத்தையும் மறந்து படுபாவி இப்படி பண்ணிட்டான்”

“சாரதி சாரை பார்த்தா உங்க ஆளுங்க மாறி தெரியலயே மாமி… அதுவும் கறி மீனெல்லாம் வெளுத்து வாங்கிறாரு”

“அபச்சாரம்! அபச்சாரம்!” என்று தெய்வானை காதை மூடி கொள்ள வீரா புரியாமல் விழித்தாள்.

தெய்வானை பின்னர் குரலை தாழ்த்தி வீராவிடம்,

“அவன் ஒண்ணும் எங்காளு எல்லாம் இல்ல… அவங்க அம்மா வேற ஜாதி” என்றார்.

“ஓ!!” என்றவளின் முகம் ஆச்சர்ய தொனியில் மாறியது. அவள் ஏதேதோ யோசித்து மௌனமாகிட,

“யாராண்ட பேசிட்டிருக்க?” என்று குரல் கொடுத்து கொண்டே சாரங்கபாணி வெளியே வர,

வீரா தலையை நிமிர்த்தி,
“யாரு மாமி அவரு? உங்க வூட்டுக்காரரா?!” என்று கேட்டாள்.

“உம்ஹும்… என் ஆத்துக்காரர்” என்று தெய்வானை சொல்ல,

“இரண்டும் ஒண்ணுதான் மாமி” என்றாள் வீரா!

அதற்குள் சாரங்கபாணி நெருங்கி வர,

“நான் யாரான்டையும் எதுவும் பேசிற கூடாது… மூக்கில வேர்த்திருமே” என்று தெய்வானை அலுப்பாய் சொல்ல,

வீரா சாரங்காபாணியை அளவெடுத்தது போல் பார்த்து தெய்வானை காதோடு நெருங்கியவள்,

“மாமா… உங்களவுக்கு இல்ல… நீங்கதான் சும்மா இந்த வயசிலயும் கிண்ணுன்னு இருக்கீங்க” என்றாள்.

தெய்வானை சலித்து கொண்டு உதட்டை சுளித்தபடி,

“பின்ன… நேக்கும் அவருக்கும் பத்து வயசு வித்தியாசம்டா” என்றவர் புலம்பும் போதே சாரங்கபாணி வந்து நின்று

“ஏன் தெய்வா? யாரன்ட பேசிட்டிருக்க? யாரிந்த அம்பி?” என்று கேட்டு வீராவை கூர்ந்து பார்த்தார்.

“சாரதிக்கு டிரைவரா சேர்ந்திருக்கானா ன்னா… நல்ல பையனா இருக்கான்” என்று தெய்வானை அவர் காதோரம் ரகசியமாய் சொல்ல,

அது வீராவின் காதிலும் கேட்டது.

“ஆமா ஆமா நல்ல பையன்தான்” என்றாள் தலையசைத்தபடி!

சாரங்கபாணி தன் மனைவியின் கரத்தை பிடித்து ஓரமாய் இழுத்து சென்றவர்,

“நேக்கு புதுசா ஏதாவது வம்பு வளர்த்து வைச்சுடாதே… உன் திருவாயை மூடிட்டு உள்ள போறியா கொஞ்சம்” என்று உஷ்ண பார்வையோடு தன் மனைவியிடம் உரைத்தார்.

“ம்க்கும்” என்று உதட்டை சுளித்து கொண்டு வீட்டிற்குள் நடந்தார் தெய்வானை!

வீரா தன் குரலை உயர்த்தி, “இன்னா மாமி? காகாவுக்கு எதுவும் வைக்காம போறீங்களே?!” என்றவள் கேட்க,

“இன்னைக்கு நான் விரதம்டா… சாயந்திரம்தான் சமைச்சி சாமிக்கு படைச்சிட்டுதான் எல்லாம்” என்று சொல்லி கொண்டே உள்ளே சென்றுவிட்டார் தெய்வானை!

“சே! இன்னைக்கும் வடபோச்சே” என்று வீரா ஏமாற்றத்தோடு நடக்க போனவள் வீட்டிற்குள் இருந்து சாரதி வருவதை பார்த்து மிரட்சியுற்று அமைதியாய் நின்றுவிட்டாள்.

அவன் என்றுமில்லாமல் இன்று  கேஷுவல்ஸில் இருந்தான். கூலர்ஸை தாங்கிய டீ ஷர்ட் பேன்ட் அணிந்து கொண்டு கையில் ஒரு பேகை தாங்கிவந்தான்.

அவன் நடந்து வந்த விதத்தில் வியப்பாய் அவனை அவள் பார்த்திருக்க,

“என்ன பார்த்திட்டிருக்க? இந்த பேகை எடுத்திட்டு போய் பின்னாடி சீட்ல வைச்சிட்டு… காரை ஸ்டார்ட் பண்ணு”  அதிகாரமாய் உரைத்தவன் சாவியை அவள் புறம் தூக்கி போட,

அதனை இம்முறை சரியாய் பிடித்து கொண்டவள் அவனிடமிருந்து பேகை வாங்கி கொள்ள,

அது ரொம்பவும் கனத்தது.

‘ஆள் டிரஸுதான் மாறி இருக்கு… ஆனா அதே சிடுமூஞ்சதான்… ப்பா இந்த பேக் வேற இன்னா கனம் கனக்குது… இன்னா வைச்சுக்கிறான் உள்ள’ என்று புலம்பியபடி அதனை காரின் உள்ளே வைத்துவிட்டு,

காரை இயக்கி அவன் முன்னே எடுத்து வந்து நிறுத்தினாள்.

அவன் காரில் ஏறி அமர்ந்ததும் வீரா,

“இன்னைக்கு ஆபிஸ் போலயா சார்?” என்றவள் ஆர்வமாய் வினவ,

“மாசம் முன்னூத்தி அறுபது நாளும் ஆபிஸ் வேலையே பார்த்திட்டிருப்பாங்களா?!” என்றான் அலட்சிய தொனியில்!

“அப்ப எங்கே சார்… போகனும் ?”

“ஈசிஆர் பீச் ரிஸார்ட் போ” என்றவன் தன் செல்பேசியை பார்த்து கொண்டே உரைக்க அவள் புருவங்கள் சுருங்க அவனை பார்த்தாள்.

“அங்க இன்னாத்துக்கு சார்… எதனாச்சும் மீட்டிங்கா?” என்றவள் அடுத்த கேள்வி எழுப்ப,

அவன் பதில் சொல்லாமல் அவளை கூர்ந்து பார்க்க,

அந்த பார்வைக்கு அர்த்தம்  மேலே பேசாமல் அவள் மௌனமாகிட வேண்டும் என்பதுதான்!

அவளும் அதனை உணர்ந்தவளை அவள் வாயை மூடி கொள்ள,

அவனும் மௌனமாக தன் இருக்கையில் சாய்ந்து அமர்ந்து கொண்டான்.

காரும் மிதமான வேகத்தில் ஓடி கொண்டிருக்க சாரதி அவளிடம்,

“ஆமா கேட்கனும்னு நினைச்சேன்! வீட்டில அவங்ககிட்ட என்ன பேசிட்டிருந்த?” என்றவன் யோசனையாய் கேட்க,

அவள் முகம் சட்டென்று மாறியது.

பதில் தெரிந்தாலும் “யாரு சார்?” என்றவள் வினவ

அவன் புருவங்கள் நெறிய அவளை முறைத்து பார்க்கவும் மிரட்சியுற்றவள்,

“மாமியா சொல்றீங்களா சார்?” என்று அவளே வழிக்கு வந்தாள்.

“ஆமா… அவங்கதான்… உன்கிட்ட என்ன சொன்னாங்க அவங்க?” அவன் கூர்மையாய் பார்த்து அவளை வினவ,

“பெரிசா ஒண்ணுமில்ல சார்” என்றாள் காரை இயக்கி கொண்டே!

“ஒண்ணுமில்லாததுக்கா அவ்வ்வ்வ்வ்ளவு நேரம் பேசிட்டிருந்த” என்றவன் அழுத்தமாய் கேட்டு கூர்மையாய் பார்க்க,

என்ன பதில் சொல்வதென்று புரியாமல் மௌனமாய் அமர்ந்திருந்தாள்.

“வீரா” என்று அழைத்தபடியே அவன் பார்வை மேலும் கூர்மையாய் மாற,

‘விடாகொண்டனா இருக்கான்… இப்ப இன்னா சொல்றது?’ என்றவள் யோசித்தபடி அவன் புறம் திரும்பி, “அது” என்று அவள் விழித்தாள்.

அவனோ கைகளை கட்டி கொண்டு புருவத்தை நெறித்து அவளையே பார்க்க வீரா தயக்கத்தோடு,

“நான் ஒண்ணுமே பேசல சார்… காகாவுக்கு ஏன் நாஷ்டா வைக்கலன்னுதான் கேட்டேன்” என்று இறுதியாய் சொல்லி முடித்தாள்.

அவள் சொன்னதை கேட்ட மறுகணம் சாரதிக்கு கட்டுபடுத்த முடியாமல் சிரிப்பு பொங்கி கொண்டு வந்தது.

“லூசு… இதையா கேட்ட” என்று அவன் சில நொடிகள் விடாமல் சிரித்து கொண்டே இருக்க,

வீரா அவனையே குறுகுறுவென பார்த்தாள்.

எப்போதும் இறுக்கமான முகம் … சென்டிமீட்டர் அளவு சிரித்தே பார்த்தவளுக்கு அவனை இப்படி பார்க்க ஆச்சர்யமாய் இருந்தது. சில நொடிகள் அவனை திரும்பி பார்த்தபடி காரை ஓட்ட சட்டென்று எதிரே வந்த பெரிய வாகனம் அவர்களை தடலடியாய் கடந்து போக,

“வீரா பார்த்து போ” என்று அதிர்ந்தான்  சாரதி!

அவள் சுதாரித்து கொண்டு சாலையை பார்க்க, “கண்ணை எங்க வைச்சி வண்டியை ஓட்டிற” என்று கடிந்து கொண்டவன் அதற்கு பிறகு தொடர்ச்சியை திட்டி கொண்டே வர

அது அவளுக்கு சற்றே பழகி போன விஷயம்தான்!

‘ஆரம்பிச்சிட்டான்யா… இப்போதைக்கு நிறுத்த மாட்டான்’ என்று மனதிற்குள்ளேயே அவள் கடுப்பாக,

சில நேர இடைவெளிகளில் அந்த ஈசிஆர் சாலைகளில் பயணித்த அவர்களின் கார் ஆடம்பரமான பீச் ரிஸார்ட்டுக்குள் நுழைந்தது.

சாரதி விறுவிறுவென இறங்கிவிட்டு,

“காரை பார்க் பண்ணிட்டு அந்த பேகை எடுத்துட்டு வா” என்று சொல்லிவிட்டு இறங்கி செல்ல,

அவளும் காரை நிறுத்திவிட்டு அந்த பேகை தூக்க முடியாமல் தூக்கி கொண்டு அவனை சிரமப்பட்டு பின்தொடர்ந்தாள்.

போதாக் குறைக்கு வழியேற நண்பர்கள் சிலர், “ஏய் சாரதி?… பார்த்தே ரொம்ப நாள் ஆயிடுச்சு” என்று வினவ,

“கொஞ்சம் பிஸி” என்று எல்லோரிடமும் ஓரிரு வார்த்தைகளில் பதில் சொல்லி கொண்டே அறைக்குள் நுழைந்தான்.

ஆடம்பரமான எல்லா வசதிகளும் அந்த ஒற்றை அறையிலேயே குடியேறி இருந்தது. 

“பேகை வைச்சிட்டு… நீ போ” என்றவன் அந்த அறையின் ஒருபுறத்தை கை காட்ட,

அதனை வைத்துவிட்டு வெளியேறிவள் கார் இருக்கும் திசையை நோக்கி நடக்க,

பரந்துவிரிந்த அந்த இடத்தில் அமைக்கப்பட்டிருந்த பெரிய விளையாட்டு திடல்… நீச்சல் குளம் இவற்றை எல்லாம் பார்த்து சற்றே பிரம்மித்தாள். 

அதே நேரம் அங்கே சூழ்ந்திருந்த கூட்டத்தை பார்கக அவளுக்கு அருவருப்பாய் இருந்தது. எல்லோரும் ஆடம்பரம் ஸோஸியலிஸம் என்ற பெயரில் அறைகுறை ஆடையில் சுற்றி கொண்டிருந்தனர். 

இவற்றையெல்லாம் பார்க்க கூட விருப்பமில்லாமல்,

அவள் காரினுள் தலைசாய்த்து அமர்ந்து கொண்டு பாட்டுக்களை கேட்டு கொண்டிருந்தவளுக்கு,

மதியம் மாலை இரவு என நேரம் கடந்து சென்று இருள் சூழ ஆரம்பிக்க உள்ளூர அச்சம் தொற்றி கொண்டது.

பதட்டமாகி பேசியில் நேரத்தை பார்த்தவள்,

‘இன்னும் இன்னா பன்றான்… தங்கசிங்க வேற வூட்டுல தனியா இருக்கும்’ என்று படபடத்து கொண்டிருந்தாள்.

பொறுமையிழந்தவள் காரிலிருந்து இறங்கி, ‘இந்த ஆளு இன்ன இப்படி பன்றான்… இப்போதைக்கு வருவானா மாட்டானா?!’ என்று புலம்பி கொண்டே நடக்க,

அந்த ரிஸார்ட் முழுவதும் இரவு வண்ண விளக்குகளின் அலங்காரங்களால்  ஜகஜ்ஜோதியாய் மின்னி கொண்டிருந்தது.

ஆண்கள் பெண்கள் பாகுபாடின்றி எல்லோரும் குடியும் கும்மாளமாய் இருந்தனர். 

அங்கே சாரதி இருக்கிறானா என்று தேடலாய் பார்த்து கொண்டே நடந்தவள்

அப்போது எதிரே வருபவனை பார்க்காமல் மோதி கொண்டு நிற்க,

“எங்கே பார்த்திட்டு வர, போஃன் பண்ணா எடுக்க மாட்டியா?!” என்று சாரதியின் குரல் காதில் விழ நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவன்தான் அவளை மோதியவன்.

அவள் அதிர்ச்சியாய் பேசியை தன் பேன்ட் பாக்கெட்டில் துழாவியவள், “ஸாரி சார்… போஃன் கார்ல உட்டு வன்டேன் போல” என்க,

“உன்கிட்ட… ஏற்கனவே சொல்லி இருக்கேன் இல்ல” என்று கோபமாய் முறைத்தவன்,

“சரி இனிமே இப்படி பண்ணாதே” என்று அவனே உடனடியாய் சமாதான நிலைக்கு வந்தான்.

அவன் எப்போது புறப்படலாம் என்று சொல்ல போகிறான் என்ற வீரா தவிப்போடு நிற்க,

அவனோ அவள் அவஸ்த்தை புரியாமல் காசை எடுத்து நீட்ட, அவள் குழம்பினாள்.

அதோடு அவன் வாங்கி வர சொன்னதை  கேட்டு அவளுக்கு தலை சுழன்றது. அவனையும் அந்த பணத்தையும் அதிர்ச்சியாய் அவள் பார்க்க,

“சீக்கிரம் போய் வாங்கிட்டு வா” என்றான்.

“இன்னா சார் வாங்கின்னு வரனும்” என்றவள் புரிந்தும் புரியாமலும் மீண்டும் வினவ,

“சொன்னது காதில ஏறலயா?!” எரிச்சலடைந்தவன்,

“காண்டம் வாங்கிட்டு வான்னு சொன்னேன்… காட் இட்” என்றான்.

விக்கித்து போனவள், ‘நானா?’  என்று மனதிற்குள் கேட்டு கொண்டபடி சிலையாய் சமைந்து நிற்க,

“ஏன் இப்படி திருதிருன்னு முழிச்சிட்டிருக்க… போ” என்றவன் முறைத்து கொண்டே சொல்ல,

அவளுக்கு அப்போதுதான் அழுத்தமாய் உறைத்தது. தான் இப்போது ஆண் வேடத்தில் இருக்கிறோம் என்று!

இதுதான் அவளுக்கு வந்திருக்கும் முதல் கட்ட சோதனை. இதற்கே இப்படியென்றால் இன்னும் படிபடியாய் அவள் சந்திக்க நிறைய காத்து கொண்டு இருந்ததே!

Aval throwpathi alla – 14

பதட்டம்

வீரா அந்த பங்களாவின் கேட்டை தாண்டும் போதே அவளுக்கு மனமெல்லாம் கிடுகிடுத்தது.

பதட்டத்தில் உள்ளூர அவள் இதயதுடிப்பு ஊருக்கே கேட்குமளவுக்கு துடிக்க,

‘பயப்படாதே வீரா… ஆல் இஸ் வெல் சொல்லு… ஆல் இஸ் வெல்… ஆல் இஸ் வெல்’ என்று தன் நெஞ்சை இடது கரத்தால் நீவியபடியே உள்ளே நுழைந்தாள்.

லேசாய் மனம் அமைதிபெற்றதாக அவளுக்கு அவளே நினைத்து கொண்டிருக்க, அடுத்த பிரச்சனையாக  பசி அவள் வயிற்றை கிள்ளியது.

புறப்படும் போதே நதியா,

“சாப்பிட்டு போக்கா… ” என்று சொன்னாள். ஆனால் அவள்தான் கேட்காமல்,

“போடி! நான் கிற டென்ஷன்ல எனக்கு சோறெல்லாம் உள்ளே இறங்காது”

என்று சொல்லி அவசர அவசரமாய் அவர்களை பள்ளிக்கு வழியனுப்பிவிட்டு புறப்பட்டு வந்திருந்தாள்.

ஆனால் இப்போது பார்த்து அவள் வயிறு பசிக்க,  தன்னைத்தானே நொந்து கொள்வதை  தவிர்த்து அப்போதைக்கு வேறெதவும் அவளால் செய்ய முடியவில்லை. விழிகள் மங்கி செவியெல்லாம் அடைத்துவிடும் போலிருக்க,

அந்த நொடி வெகுதூரத்தில் இருந்து, “வீரா” என்று யாரோ ஓர் குரல் அழைத்தது.

குரல் வந்த திசை நோக்கி அவள் திரும்ப,

வாழஇலையில் உணவு பண்டங்களோடு மங்களகரமாய் ஒரு பெண் நின்றிருந்தார்.
அது வேறு யாருமில்லை! தெய்வானைதான்!

அவர் வீரா என்று சத்தியமாக அழைக்கவில்லை. காகாவைதான் பாசமாய் கூவி அழைத்து அந்த உணவுபண்டங்களை தோட்டத்திலிருந்து கல்லின் மீது வைத்துவிட்டு செல்ல,

அதனை பார்த்ததும் வீராவின் மனமோ அப்போது விவகாரமாய் யோசித்தது.

‘ஆபத்துக்கு பாவமில்ல வீரா… எத்தனை கதையிலதான் காகாவே வடையை சுடும்… இன்னைக்கு நம்ம காகாவோடு வடையை சுட்டுக்குவோம்’ என்று காகாவிற்கு முன்னதாக வீரா அந்த வடையை அபேஸ் பண்ணியவள்

யாரும் அந்த கண்கொள்ளா காட்சியை பார்க்கவில்லை என்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு அதனை துரிதமாய் சாப்பிட்டும் முடித்துவிட்டாள்.

சுற்றுமுற்றும் பார்த்தவள் தலையை நிமிர்த்தி மேலே பார்க்காமல்  விட்டுவிட்டாள்.

அங்கேதானே அவள் விதியை மாற்ற போகும் நாயகன் அவளின் செய்கையை பார்த்து வயிறு குலுங்க சிரித்து கொண்டிருந்தான்.

ஆனால் வீரா அது தெரியாமல்,

‘சரியான கஞ்ச பிசினாரி மாமி… இன்னொரு வடை வைச்சிருக்கலாமில்ல’  என்று வடையையும் சாப்பிட்டுவிட்டு தெய்வானையையும் மனதிற்குள் திட்டி கொண்டே வீட்டிற்குள்ளே நுழைந்தவளுக்கு,

முதலில் அவள் பார்வை போன திசை அங்கிருந்த சாரதியின் போட்டோ மீதுதான்.

சற்றுநேரம் மெய்மறந்து அதனை பார்த்தவள் சுதாரித்து கொண்டு,

‘ம்ஹும்… இனிமே அந்த போட்டோகிற பக்கமே திரும்ப  கூடாதுப்பா” என்று மனதில் எண்ணி கொண்டு பார்வையை திருப்ப,

உயிரும் உருவமாய் நிஜ ரூபமாகவே சாரதி படிக்கெட்டில் இறங்கி வந்து கொண்டிருந்தான். ஆனால் இம்முறை அவன் கையில் ஸ்டிக் இல்லை!

பாஃர்மல் ஷர்ட் பேன்டில் நிமிர்வமாய் தன் ஒற்றை கையை பேண்ட் பாக்கெட்டில் நுழைத்து கொண்டு அலட்டி கொள்ளாமல் நடந்து வந்தவன்,”வா வீரா” என்றபடி அவளை பார்த்து புன்னகையிக்க,

அவளின் ஹார்மோன்கள் எல்லாம் அதிதீவிரமாய் வேலை செய்ய தொடங்கின.

‘இன்னாத்துக்கு இந்த ஆள பார்த்தா நமக்கு இன்னான்னுவோ பண்ணுது… வீரா நீ சரியில்ல’ என்று மனதிற்குள்  கடிந்து கொண்டவள் அவன் மீதான பார்வையை சிரமப்பட்டு பிரித்தெடுக்க அவனோ அவள் முன்னே வந்து நின்று,

“வா வீரா… சாப்பிடு” என்று இயல்பாக அழைத்து கொண்டே டைனிங் டேபிளில் சென்றமர்ந்து,

“வீராவுக்கும் டிபன் வைச்சு கொடு முத்து” என்று சமையல்காரன் முத்துவிடம் பணித்தான்.

“இல்ல சார்… நான் சாப்பிட்டேன்” என்று வீரா தயங்கியபடி சொல்ல,

“எது? காகாவுக்கு வைச்ச வடையவா?!” என்றவன் தீவிரமான முகப்பாவனையோடு கேட்க இவனுக்கு எப்படி தெரியும் என்று அவள் புருவங்களை உயர்த்தி, “உங்களுக்கு எப்படி?” என்று அசட்டுதன்மையாய் கேட்க அவளை பார்த்து சிரித்து கொண்டே,

“ஹ்ம்ம்… அந்த காகா சொல்லுச்சு” என்றான்.

அவள் பேந்த பேந்த விழிக்க அவன்  சாப்பிட்டு கொண்டே, “உன் மூஞ்சியை பார்த்தாலே தெரியுது… நீ பசில இருக்கேன்னு… ஒழுங்கா சாப்பிடு” என்று கட்டளையாய் அவன் உரைக்க,

அதெப்படி தான் பசியில் இருப்பதை இவள் கண்டுகொண்டான் என்று எண்ணியபடி அவளும் சாப்பிட அமர்ந்தாள்.

பசியின் கொடுமையை நன்கறிந்தவன் அவன்! அப்படிப்பட்டவனுக்கு பிறரின் பசியை உணரமுடியாமல் போகுமா?!

“வீரா கிளம்பலாமா?” என்றவள் சாப்பிட்டு முடித்து கைகளை அலம்பி கொண்டிருந்த போதே கேட்க,

“தோ வந்துட்டேன் ஸார்” என்று தன் கரத்தை துடைத்து கொண்டு அவன் பின்னே அவள் வர,

“இந்தா கார் சாவி” என்று முன்னே நடந்து கொண்டே பின்னே அவளிடம் அதனை தூக்கி போட்டான்.

கவனமாய் இருந்தால் அதை அவள் பிடித்திருப்பால்தான். ஆனால் அவளிருந்த தடுமாற்றத்தில் அதனை தவறவிட,

அவளை திரும்பி பார்த்து

“ஒரு கேட்ச் கூட பிடிக்க முடியாதா உன்னால?!” என்று கேட்டு அலட்சியமாய் தலையசைத்துவிட்டு சென்றான்.

‘நான் என்ன தோனி மாறி விக்கட் கீப்பரா… கேட்ச் பிடிக்க’ என்று  புலம்பி கொண்டே கீழே கிடந்த சாவியை குனிந்து அவள் எடுக்க போக திரும்பி அவளை உருத்து பார்த்தவன்,

“இப்போ ஏதோ சொன்ன மாறி இருந்துச்சு” என்றான்.

“நான் இன்னா சார் சொல்ல போறேன்… ஒண்ணியும் இல்லயே” என்றவள் சமாளித்துவிட்டு மூச்சை இழுத்துவிட்டு கொள்ள,

“சரி போய் காரை ஸ்டார்ட் பண்ணு… ஆபிஸுக்கு டைமாகுது” என்றபடி வாட்ச்சை பார்த்து கொண்டு நின்றான்.

முன்னேறி நடந்தவள் தோட்டத்தின் ஓரமாய் அமைந்த ஷெட்டில் இருந்த காருக்குள் ஏறி அமர்ந்து கொண்டு,

வாழ்கையிலேயே முதல்முறையாய் அவள் குலதெய்வம் வீராமாக்காளியை வேண்டி கொண்டாள்.

நம்மீதான நம்பிக்கை குன்றும் போது இயல்பாகவே இறைவன் மீதான நம்பிக்கை பெருகும் இல்லையா?!

அதே நிலைமையில்தான் அப்போது வீராவும் இருந்தாள். வாழ்கையில் வரிசையாய் சில விஷயங்கள் அவளையும் மீறி நடந்ததினால் ஏற்பட்ட அச்சம்!

“வீரா கம்” என்று தன் வாட்சை காட்டி நேரமாகிறதென அவன் செய்கை செய்ய அவள் அவசரகதியில் சாவியை நுழைத்து காரை இயக்க முற்பட,

அப்போது பார்த்து அந்த கார் ஸ்டார்ட் ஆக மாட்டேன் என வீம்பு பிடித்தது.

‘என்னை பேஜார் பண்ணாதே… ஸ்டார்ட் ஆயிடு’ என்று பதட்டத்திலும் நடுக்கத்திலும் அவள் மீண்டும் மீண்டும்  முயற்சி செய்ய,

அவன் பொறமையிழந்து கார் அருகில் கோபமாய் முன்னேறி வர,

நல்ல வேளையாக அவன் வருவதற்குள்ளாக அதுவே ஸ்டார்ட்டானது. அவனுக்கு பயந்தே ஸ்டார்ட்டாகிவிட்டது போலும்!

அவள் பெருமூச்செறிந்து கொண்டு காரை நகர்த்தி வந்து அவன் அருகில் நிறுத்த,

ஏறி அமர்ந்தவன்

“இன்னும் ஆஃப் அன் ஹார்ல்(Half and hour) ஆபிஸ்ல இருக்கனும்…” என்றவன் மீண்டும்,

“ஆமா… உனக்கு வழி தெரியுமா?!” என்று கேட்டான்.

“உம்ஹும்” என்றவள் மறுப்பாக தலையசைக்க

கடுப்பானவன்,

“ஒகே! இந்த ஒரு தடவைதான் சொல்றேன்… பட் நெக்ஸ்ட் டைம்ல இருந்து நீயே கரெக்ட்டா பாஃலோ பண்ணிக்கனும்… காட் இட்” என்றான் அழுத்தமாக!

“சரி சார்” என்று பவ்வியமாக அவள்  தலையசைக்க,

“முதல்ல ஸீட் பெல்ட் போடு” என்றபடி அவளை கூர்ந்து பார்த்து உரைத்தான்.

அவள் குழப்பமாய் அதனை தேடி கண்டுகொண்டு

அதனை இழுத்து மாட்ட சிரமப்பட அன்று அதுவும்  அவள் கைக்கு உட்பட மாட்டேன் என்று அடம்பிடித்து அவளை எரிச்சலப்படுத்தியது,

“என்ன பன்ற வீரா?” என்று சாரதி கடுப்பாகி

தானே அவள் முன்னே எம்பி வந்து சீட் பெல்ட்டை போட்டு விட யத்தனிக்கும் போது அவன் கரம் ஏடாகூடாமாய் அவள் மீது பட,

‘அய்யோ’ என்றவள் பதறி கொண்டு இருக்கையின் பின்னோடு சாய்ந்து மூச்சை உள்ளிழுத்து கொண்டாள்.

அவள் இதய துடிப்பு படபடவென அடிக்க,

சாரதியோ சற்றும் அவள் பதட்டத்தை உணராதவனாய்  சீட்பெல்டை போட்டுவிட்ட பின்னே நகர்ந்தான்.

அவஸ்த்தையில் அமர்ந்திருந்தவள்,

அவன் விலகிய நொடியே இறுக்கமாய் இழுத்து பிடித்திருந்த தன் தேகத்தை மெல்ல தளர்த்தி கொண்டு மூச்சை இழுத்துவிட்டாள்.

“என்ன பார்த்திட்டிருக்க?… டைமாச்சு… கிளம்பு” என்றவன் டென்ஷனாக சொல்லி அவளை முறைத்து பார்க்க,

“தோ சார்… கிளம்பிட்டேன்” என்று படபடப்போடு காரை இயக்க ஆரம்பித்தாள்.

அதற்கு பிறகு அவனிடம் சிலபல திட்டுகள் முறைப்புகளுக்கு இடையில் எப்படியோ எந்தவித சேதாரமும் இல்லாமல் காரை எடுத்து வந்து அலுவலகத்தில் விட்டு பெருமூச்செறிந்து   தன்னைத்தானே அவள் அசுவாசப்படுத்தி கொள்ள,

அவன் விரைவாய் இறங்கிவிட்ட, “மேலே தர்ட் ப்ஃலோர்(Third floor).. ஆபிஸுக்கு வா” என்று இறுக்கமான பார்வையோடு சொல்லிவிட்டு அகன்றான்.

‘இன்னாத்துக்கு கூப்பிடிறான்… நம்ம வண்டி ஓட்டிக்கின்ன இலட்சணத்தை பார்த்து… காண்டாகி வேலையை விட்டு போன்னு சொல்ல போறானோ’ என்று தானே கற்பனை செய்து கொண்டவள்,

சிரத்தையே இல்லாமல் நடந்து சென்று மூன்றாவது மாடியிலிருந்த விசாலமான அவனின் அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்தாள்.

அப்போது, “வீரா இங்க” என்று  கணேஷ் அவளை அழைத்து கைகாண்பிக்க,

அவன் முன்னே சென்று நின்று, “சார் கூப்பிட்டாரு?”என்றாள்.

“இந்த போஃனை சார் உன் கிட்ட கொடுக்க சொன்னாரு” என்று ஒரு செல்பேசியை அவளிடம் அவன் நீட்ட

அதனை திருப்பி பார்த்தவள் வியப்போடு, “இன்னாத்துக்கு சார் இதை என்னான்ட கொடுக்க சொன்னாரு” என்று வினவினாள்.

“அவர் எப்போ உனக்கு கால் பண்ணாலும்  நீ காரை எடுக்க ரெடியா இருக்கனும்… அதுக்குதான் இது” என்க,

“ஓ!!” என்று புருவத்தை நெறித்தவள்,

“ஆமா சார்! நீங்கதான் சாரதி சாரோட எல்லாமேவா” என்று கேட்டாள்.

” எல்லாமேன்னா?!”

“நாங்க வந்தன்னைக்கும் நீங்கதானே சார் கூட இருந்தீங்க… அதான் கேட்டான்” என்று வீரா கேள்வி எழுப்ப,

“நான் சாருக்கு பிஏ .. அவ்வளவுதான்” என்றான் கணேஷ்!

“அது சரி… சாருக்கு பொண்டாட்டி பிள்ளைங்க எல்லாம் இல்லையா?!” என்றவள் ரகசியமாய் அவனிடம் தலையை தாழ்த்தி கேட்க,

“சாருக்கு இப்படியெல்லாம் பெர்ஸ்னலா கேள்வி கேட்டா பிடிக்காது” என்று கணேஷ் அழுத்தி சொன்னான்.

“அவருகிட்டதானே கேட்க கூடாது… உங்களான்ட கேட்கலாம் இல்ல”

“தேவையில்லாததெல்லாம் பேசினா சாருக்கு பிடிக்காது… புரிஞ்சிக்கோ… வேலைன்னா வேலை மட்டும்தான்” இறுக்கமாகவே கணேஷ் கூற,

முகத்தை திருப்பி அலுப்பு தட்ட,

‘ஜாடிக்கேத்த மூடிதான்’ என்று வாய்க்குள்ளேயே முனகி கொண்டாள்.

அதற்குள் அவள் கையிலிருந்து செல்பேசி அழைக்க, அவள் பதட்டமாய் அதனை பார்க்க,

“சார்தான் போஃன் பன்றாரு… எடுத்து பேசு” என்றான் கணேஷ்!

அவள் அந்த அழைப்பை ஏற்று காதில் வைக்கவும், “உள்ளே வா வீரா” என்று பளிச்சென்று எதிர்புறத்தில் சாரதி சொல்ல அவள் விழிகளை அகல விரித்தாள்.

“அதோ… சாரோட கேபின்” என்று கணேஷ் அவள் கேட்பதற்கு முன்னதாகவே கை காண்பித்தான்.

வீரா பதட்டத்தோடே அறை கதவை திறந்து, “சார்” என்றழைக்கவும்

“ஹ்ம்ம் உள்ளே வா வீரா” என்றான் தீவிரமாய் லேப்டாப்பில் பார்வையை பதித்தபடியே!

அவள் லேசான படபடப்போடு எதிரே வந்து நின்று அந்த அறையை சுற்றி பார்வையை சுழற்ற,

“உட்காரு வீரா” என்றவன் கூறிவிட்டு இருக்கையில் சாய்வாய் அமர்ந்து கொள்ள,

“பரவாயில்ல சார்… இருக்கட்டும்” என்றாள்.

“எனக்கு இந்த மாதிரி பாஃர்மலிட்டீஸெல்லாம் பிடிக்காது…  உட்காரு” என்றவன் சொல்ல தயக்கத்தோடு அவள் அமர்ந்து கொள்ள,

அவன் மௌன நிலையில் சில நொடிகள்  தேடலாய் அவளை அலசி பார்க்க அவன் விழிகளை பார்த்து மிரட்சியுற்றவள்,

“சார்” என்று அழைத்து அவன்  சிந்தனையை தடைப்படுத்தினாள்.

அவன் அந்த நொடி நிமிர்ந்து அமர்ந்தவன்,

“ஓகே… ஹ்ம்… இன்னைக்கு பஃர்ஸ்ட் டே… ஸோ நீ நெர்வஸா இருக்க… ஐ அன்டர்ஸ்டான்ட்… அதனால இன்னைக்கு நீ ட்ரைவ் பண்ணும் போது செஞ்ச தப்பையெல்லாம் நான் பெரிசா எடுத்துக்கல… பட் நாட் ஆல்வேஸ்… திரும்பியும் இந்த தப்பெல்லாம் ரிப்பீட் ஆக கூடாது” என்றவன் அழுத்தம் திருத்தமாய் சொல்ல,

“ஒகே சார்” என்று தலையசைத்தாள். அவன் மேலும்,

“யூனிபாஃர்ம் ரெடியாயிடும்… ஸோ இனிமே நீ யூனிபாஃர்ம்லதான் வரனும்” என்க, மீண்டும்

“ஒகே சார்” என்றாள்.

“இந்த போஃனை நீ பெர்ஸனலா யூஸ் பண்ணிக்கலாம்… ஆனா நான் கால் பண்ணா… பிஸியாவோ அட்டென்ட் பண்ணாமலோ இருக்க கூடாது”

“அதெப்படி சார்… எப்பையாச்சும்” என்றவள் சொல்லி கொண்டிருக்கும் போதே அவன் பார்வை கூர்மையாய் மாற,

“இல்ல இல்ல… மிஸ்ஸாவம அட்டென்ட் பன்னிடுறேன்” என்று தலையசைத்து ஆமோதித்தாள்.

“அன் கார் ஓட்டிறது முக்கியமில்ல… கரெக்ட்டா மெய்டையின் பண்ணிக்கனும்… ரொம்ப முக்கியமான நேரத்தில ஏதாச்சும் மக்கார் பண்ணுச்சு” என்றவன் சொல்லி முறைக்க எச்சிலை விழுங்கி கொண்டு,

“அப்படியெல்லாம் ஆகாது சார்… நான் பார்த்துக்கிறேன்” என்றாள் முந்தி கொண்டு!

“குட்” என்றான் இறுக்கமாக!

அவன் அதோடு நிறுத்தாமல் மேலே  பேசி கொண்டே போக கடுப்பானவள்,

‘ரொம்ப பேசிறானே முடியலயே… வீரா கன்ட்ரோல்’ என்று மனதில் அவனை வசைப்பாடி தன்னை கட்டுப்படுத்தி கொண்டிருந்தாள்.

இறுதியாக அவன் சொல்ல வேண்டியதெல்லாம் முடித்து “புரிஞ்சிதா” என்றவன் கேட்க,

‘சீ++ ஜாவா மேமுங்களே பரவாயில்ல” என்றவள் வாய்க்குள்ளேயே முனகி கொண்டாள்.

“இப்ப நீ என்ன சொன்ன?” என்றவன் அவள் முகத்தை கூர்ந்து பார்க்க,

“புரிஞ்சிதுன்னு சொன்னேன் சார்” என்று வேகமாய் தலையசைத்தாள்.

“சரி கிளம்பு” என்றவன் சொல்லவும்  பெரிதாய் மூச்சை இழுத்துவிட்டு கொண்டு எழுந்து அவள் வெளியேற பார்க்க,

“வீரா ஒரு நிமிஷம்” என்றான்.

‘இன்னும் என்ன டா?’ உள்ளுக்குள்ளேயே கடுப்படித்தவள் எரிச்சலோடு திரும்பி,

“சொல்லுங்க சார்” என்றாள்.

“ரொம்ப கஷ்டமான சூழ்நிலையில நீ என் உயிரை  காப்பாத்தியிருக்க… அதுக்காக உன் மேல எனக்கு மரியாதை இருக்கு… ஆனா அந்த சலுகையை நீ வேலையில் எதிர்பார்க்க கூடாது” என்றவன் தீர்க்கமாய் சொல்ல,

‘நான் கேட்டேனா?!’ என்று உள்ளூர பொறுமி கொண்டாலும்

“ஒகே சார்” என்றவள் மீண்டும் அலுத்து கொண்டு தலையசைக்க, “சரி போ” என்றான் அவன்!

“அவ்வளவுதானா சார்… இல்ல… வேற எதானாச்சும் மிச்சம் மீதி இருந்துச்சுன்னா..  அதையும் சொல்லிடுங்க… கேட்டுக்கின்னு போயிடுறேன்” என்று பவ்வியமாக கேட்டாலும் அவளின் சுயரூபம் லேசாய் எட்டி பார்த்துவிட,

அவளை ஏற இறங்க பார்த்தவன், “என்ன நக்கலா?” என்று கேட்டு இறுக்கமாய் பார்த்தான்.

“சேச்சே! சீர்யஸாதான் சாரே கேட்டுக்கினே” என்றாள் வீரா. அவள் வார்த்தைகள் நக்கல் தொனியில்  எதிரொலித்தாலும் முகத்தில் அதற்கான பிரதிபலிப்பே இல்லை!

அவளை அழுத்தமாய் பார்வையிட்டவன்,

“வேறு ஏதாச்சும் சொல்றதுக்கு இருந்தா… நானே கூப்பிடிறேன்… இப்ப நீ கிளம்பு” என்றதும்,

“சரி சார்” என்று சிறுநகைப்போடு சொல்லிவிட்டு அவள் அகன்றாள்.

அவள் சென்ற மாத்திரத்தில் அவன் முகம்  யோசனைகுறியோடு மாற எழுந்து நின்று பேக்கெட்டில் கை நுழைத்து குழப்பமாய் அறைக்குள்ளேயே நடந்தவன்,

‘என்னவோ இவன் கிட்ட  ஒட்டமா நிற்குதே!… சம்திங் பிஃஷி அபௌட் ஹிம்… வாட் இஸ் இட்? வாட் இஸ் இட்?’ விரல்களை சுடுக்கியபடி தனக்குத்தானே கேட்டு கொண்டு சிந்தித்தவனுக்கு அப்போதைக்கு அது என்னவென்று பிடிபடவில்லை!

ஆனால் எப்போதுமே அது சாத்தியமுமில்லையே!

Aval throwpathi alla – 13

 

13

சாரதி அவளை ஓட்டுநராய் வேலைக்கு சேர்ந்து கொள்ள சொன்னதற்கு,

வீரா கொஞ்சமும் யோசிக்காமல் தன் சம்மதத்தை தெரிவித்ததை என்னவென்று விவரிப்பது?

உச்சபட்ச முட்டாள்தனமென்றா அல்லது அசட்டு துணிச்சலெனவா  ?

அவள் செய்கையில் கிட்டதட்ட இரண்டுமே இருந்தது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

அவள் ‘அவளாக’ இருப்பதாலேயே இழிவாய் பார்க்கும் இந்த சமூகத்தில் அவனாக தான் மாறினால் என்ன என்ற அசட்டு துணிச்சல்!

முழுமையாக ஆணாய் மாறி நிற்கும் போதுதான் அவள் சமாளிக்க வேண்டிய சவால்கள் இன்னும் அதிகம் என்பதை உணராத அவளின் உச்சபட்ச முட்டாள்தனம்!

அவள் கடந்து வந்த பாதை அவளுக்கு போதித்த பாடங்கள் அது!

இந்த சமூகத்தின் வக்கிரமான ஒரு பாதி பெண்ணினங்களை வெறும் சதைபிண்டமாகவே பார்க்கும் போது அவளும் என்ன செய்வாள்? 

பிணந்தின்னும் கழுகுகளாக அவளை சுற்றி வரும் சில வக்கிரமான  வன்மம் நிறைந்த பார்வைகளில் இருந்து தப்பி கொள்ள கிடைத்த அரிய வாய்ப்பாகவே அவள் அதை பார்த்தாள்!

அவளுக்கு தேவையான பணமும் பாதுகாப்பும் ஒரு சேர கிடைக்க போகிறதெனும் போது வேறெதையும் அவள் மூளை சிந்திக்கவில்லை.

ஆனால் அவள் முடிவை கேட்ட சுகுமாருக்கோ அடங்காத அதிர்ச்சி!

அந்த வேலையில் நடைமுறையில் இருக்கும் இடர்களை ஒரு ஆணாய் அவனுக்கு தெரிந்தளவுக்கு  அவளுக்கு தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

அவனுக்கு ஏற்பட்ட பதட்டத்தில் பாதியளவு கூட அவளுக்கில்லை. யோசித்துதான் அவள் இந்த முடிவை எடுத்தாளா என்றவன் நம்ப முடியாமல் வாயடைத்து போய் அவளையே பார்த்திருந்தான்.

அவள் எதையும் செய்ய கூடியவள்தான்.

ஆண் வேடமிட்டு ஆண்கள் கூட்டம் நிரம்பிய அவையில் அசாதாரணமாய் அமர்ந்து கொண்டு அவள் செய்த அலப்பறையாகட்டும்!

தலைவரை அவள் சமாளித்த விதமாகட்டும்!

யார் என்னவென்று தெரியாதவனை காப்பாற்ற அதிபயங்கரமான ரவுடிகளுக்கு இடையில் அவள் கையாண்ட யுக்தியாகட்டும்!

எல்லாமே சரிதான்!

ஆனால் இப்போது அவள் செய்ய நினைப்பது முற்றிலும் யதார்த்தத்திற்கு அப்பாற்ப்பட்ட விஷயமாயிற்றே!

அவன் எப்படி அவற்றையெல்லாம் அவளிடம் சொல்லி புரிய வைப்பதென தவிப்பில் கிடக்க, சாரதி தன் பேச்சு வார்த்தைகளை முடித்து இறுதிகட்டத்திற்கு வந்தவன் கணேஷிடம் சொல்லி இருவருக்கும் ஆளுக்கு ஐயாயிரம் ரூபாய் பணம் கொடுக்க சொல்லியிருந்தான்.

முதலில் பணம் வாங்க இருவரும் தயங்க, பின்னர்  சாரதியின் கட்டளையின் பேர் அதனை பெற்று கொண்டனர்.

ஒரே நாளில் சாரதியின் செயல்பாடுகள் வீராவை கொஞ்சம் மூச்சு முட்ட வைத்துவிட்டது.

உபசரித்த விதத்தில்… வேலையாளை மிரட்டிய விதத்தில்… கேட்காமலே அவர்கள் இருவருக்கும் வேலை கொடுத்த விதத்தில்… இப்போது பணம் கொடுத்து வழியனுப்புவதில் முடிய அவன் அவளை மொத்தமாய் பிரமிப்பில் ஆழ்த்தினான்.

அதே நேரம் நடப்பவையெல்லாம் கனவாகி விடுமோ என்ற லேசான அச்சமும் அவளுக்குள்!

ஆனால் எல்லாம் நல்ல விதமாக நடந்தேறி இருவரும் அங்கிருந்து புறப்பட்டு விட,

சாரதி ஆழ்ந்த சிந்தனையோடு மௌனமாய் சோபாவில் அமர்ந்து கொண்டிருந்தான்.

“சார்” என்று பின்னோடு நின்று கணேஷ் அழைக்க,

“ஹ்ம்ம்ம்” என்றான் சிரத்தையின்றி!

“சொல்றனேனே தப்பா எடுத்துக்காதீங்க சார்… அந்த பசங்களுக்கு பணம் கொடுத்தவரைக்கும் ஒகே… ஆனால் வேலை கொடுத்ததெல்லாம்… அதுவும் டிரைவர் வேலை… லோக்கல் பசங்க… ரொம்ப ரிஸ்க்” என்று கணேஷ் தன் எண்ணத்தை தயங்கி தயங்கி உரைக்க,

சாரதியின் பார்வை அவனை கூர்மையாய் தாக்கியது.

“அப்போ என் டெசிஷன் தப்புன்னு சொல்ல வர்றியோ?!” ஒற்றை புருவத்தை ஏற்றி அவன் எகத்தாளமாய் கேட்ட விதத்தில் கணேஷ் விதிர்விதிர்த்தான்.

“அய்யோ ஸார்… நான் அப்படி சொல்லல… உங்கள காப்பாத்தின பசங்கன்னு நீங்க கொஞ்சம் இமோஷன்லா முடிவெடுத்திட்டீங்களோன்னு தோணுச்சு… அதான்” என்றவன் பதட்டத்தோடு ஆரம்பித்து தயக்கத்தோடு முடிக்க,

சாரதி எள்ளலாய் ஒரு பார்வை பார்த்து புன்னகையித்தவன், “இமோஷன்லா இந்த சாரதி முடிவெடுக்கிறதா… நெவர் அட் ஆல்?!” என்றவன் சொல்லிவிட்டு கணேஷை ஆழ்ந்து பார்த்தவன்,

“ஏன் கணேஷ்?… நீ சொன்னியே… இந்த லோக்கல் பசங்க… இவங்க இரண்டு பேரும்… என்னை அன்னைக்கு ஹாஸ்பெட்டில கொண்டு வந்து சேர்க்கிறதுக்கு பதிலா எங்கேயாச்சும் கூட்டிட்டு போய்… என் பர்ஸல இருக்கிற பணம்… கார்ட் அன்… நான் போட்டிருந்த சையின் மோதிரத்தை எல்லாம் உருவி நடுரோட்ல விட்டுட்டு போயிருந்தா… ஆர் எல்ஸ் என்னை கொன்னு தூக்கி போட்டு காரோட எஸ்கேப் ஆயிருந்தா” என்றவன் வெகு இயல்பாக சொல்ல,

கணேஷிற்கு உள்ளூர நடுங்கியது அவற்றை எல்லாம் கேட்ட மாத்திரத்தில்!

அவன் பதறி கொண்டு, “ஸார்” என்க,

“என்ன கணேஷ்? இப்படியெல்லாம் செஞ்சிருக்க முடியாதா?” என்று கூர்மையான பார்வையோடு கேட்டான் சாரதி!

“செஞ்சிருக்கலாம்” என்று கணேஷ் தயக்கமாய் சொல்ல,

“ஏன் செய்யல?” அடுத்த கேள்வியை சாரதி கேட்க,

“அது” என்று பதில் சொல்ல முடியாமல் திணறினான் கணேஷ்!

“கணேஷ்… வாய்ப்பு கிடைச்சும் ஒருத்தன் தப்பு செய்யலன்னு வைச்சுக்கோ… அவன் முட்டாள்… இல்லன்னா ரொம்ப நல்லவன்…  என்னை பொறுத்த வரை இவங்க இரண்டு பேரும்  நிச்சயம் முட்டாள் இல்ல… நல்லவனுங்க… இந்த மாதிரி நல்லவனுங்க எல்லாம் கிடைக்கிறது ரொம்ப ரேர்… கொடுக்கிற சம்பளத்துக்கு நாணயமா வேலை பார்ப்பாங்க… இவங்கள மாறி ஆட்களை கூட வைச்சிருக்கிறது நமக்கு சேஃப்டி… நமக்கெதிரா போக மாட்டாங்க… அதே நேரத்தில ஒரு பிரச்சனைன்னா விட்டுட்டு ஓடவும் மாட்டாங்க… நம்ம மேல விழற அடியை முன்ன நின்னு அவங்க வாங்குவங்க… ஷார்டா சொல்லனும்னா சீப் அன் பெஸ்ட்… தட்ஸ் இட்… நத்திங் இமோஷ்னல் ஹியர்… எவ்ரித்திங் இஸ் பிஸினஸ் மேன்” என்றவன் முடிக்க,

‘அதானே’ என்று கணேஷ் மனதில் எண்ணி கொண்டு மௌனமாய் நின்றான்.

அவன் எப்போதும் எந்நிலையிலும் வியாபாரிதான்!

அதுவும் மற்றவர்களின் தேவையை பூர்த்தி செய்வது போல் காட்டி… தன் தேவையை பூர்த்தி செய்து கொள்ளும் கை தேர்ந்த வியாபாரி!

அவன் மூளையை கூட அவன் அவ்விதம் சிந்திக்க வைத்தே  பழக்க்கப்படுத்தியிருக்கிறான். அது ஒரு நாளும் மனிதத்தோடும் மனிததன்மையோடும் சிந்திப்பதெல்லாம் சாத்தியமே இல்லை!

இங்கே நிலவரம் இப்படியிருக்க அங்கிருந்த புறப்பட்ட மறுகணமே சுகுமார் வீராவிடம், “ஏன் வீரா இப்படி பண்ண? உனக்கு என்ன பைத்தியமா ?!” என்றவன் பல்லை கடித்து கொண்டே கேட்க,

“நீ ஒண்ணியம் பேச வோணாம்… கம்முன்னு வா” என்றவனை அடக்கிவிட்டு முன்னே நடந்தாள்.

அவன் அவளிடம் பேச யத்தனிக்கும் போதெல்லாம் அவன் சொல்வதை கேட்காமல் அவனை அவள் அடக்கி கொண்டே வர,

அவளிடம் பேசுவது வீணென்று தன் முயற்சியை கைவிட்டவன் வீட்டை அடைந்ததும் அவளிடம்,

“வேணா வீரா! இப்ப கூட ஒண்ணும் பிரச்சனையில்ல… அந்த ஆள்கிட்ட உண்மையை சொல்லி வேறெதாச்சும் வேலை கேட்டுக்கலாம்… லூசாட்டும் பண்ணாதே” என்றவன் சொல்ல,

“உண்மை சொல்றேன்ன.. வாய கீச்சிருவேன்… உனக்கு கொடுத்து வேலையை மட்டும் நீ செய்… என் வேலையை எப்படி செய்யனும்னு எனக்கு தெரியும்” என்று சீற்றமாய் முறைத்து கொண்டு அவள் சொல்லவும்,

“சொல்றது கேளு வீரா… மாட்டினா உனக்கு சங்குதான்” என்றவன் இறங்கிய தொனியில் எச்சரிக்க,

வீரா இறுகிய பார்வையோடு, “ஏய்… இப்ப  நான் இன்னா கொலை குத்தமா பண்ண போறன்… ஒவரா பேசிற… அல்லாம் எனக்கு தெரியும்… என்னை கடுப்பேத்தாம ஒழுங்கா போயிரு சொல்லிட்டேன்” என்றாள்.

“உனக்கு புத்தி சொன்னதுக்கு”

“செருப்பாலயே அடிச்சிக்கனும்… அதானே… போய் நல்லா அடிச்சிக்கோ” என்று சொல்லிவிட்டு அவள் தன்
  வீட்டிற்குள் நுழைய,

அவர்கள் இருவரின் உரையாடல்கள் நதியா அமலாவின் காதிலும் விழுந்தது. அதே நேரம் அக்காவை பார்த்ததில் இருவரும் குதுகலத்தோடு,

“அய்!! அக்கா வந்திருச்சு” என்று ஆர்வமாய் ஓடி வர,

வீரா அவர்களை கவனியாதவளாய் உள்ளே நுழைந்தாள். 

நதியாவும் அமலாவும் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்து, “இன்னாச்சு” என்று கேட்டு கொண்டு உதட்டை பிதுக்கி கொள்ள,

வீராவோ சுவற்றோரம் யோசனையோடு சாய்ந்தமர்ந்து கொண்டாள். அவளை பொறுத்த வரை ஒரு முடிவை எடுத்த பின் அதை குறித்து விவாதங்கள் செய்வது வீண்!

இப்போதைக்கு அவளின் எண்ணமெல்லாம் தான் ஏற்று கொண்ட வேலையை எப்படி செய்ய போகிறோம் என்பதுதான்!

அப்போது அமலா, “யக்கோவ்” என்று அவள் தோள்களை குலுக்கிவிட தங்கைகளை நிமிர்ந்து பார்த்தவள்,

“இன்னாங்கடி” என்று சிரத்தையின்றி கேட்டாள்.

“ஆமா… அந்த அரை லூசு ஏன் உன்னான்ட சண்டை போட்டுக்குன்னு போறான்… இன்னா பிரச்சனை உங்க இரண்டு பேருக்கும்” என்று நதியா கேட்க,

அமலாவும் அவளோடு சேர்ந்து கொண்டு, “நீ முதல்ல இன்னாத்துக்கு க்கா அவன் கூட போன” என்று கேள்வி எழுப்பினாள்.

வீரா இருவரையும் மாறி மாறி பார்த்துவிட்டு,

“முதல்ல இரண்டு பேரும் உட்காருங்க… மேட்டர் என்னன்னு சொல்றேன்” என்க,

அமலாவும் நதியாவும் தன் தமக்கையின் அருகில் அமைதியாய் அமர்ந்தனர்.

வீரா விபத்து நடந்த கதையில் ஆரம்பித்து இன்று சாரதியை சந்தித்து பேசிய வரை ஒன்று விடாமல் முழுவதுமாய் கூறி முடித்துவிட்டு தன் தங்கைகளை ஏறிட்டு பார்க்க,

அவர்கள் இருவரும் அதிர்ச்சியே ரூபமாய் அவளை பார்த்திருந்தனர்.

“இன்னாத்துக்குடி இப்படி பார்க்கிறீங்க… எதனாச்சும் சொல்லுங்கடி” என்று வீரா அச்சம் மேலிட கேட்க,

அமலா முதலில் இயல்புநிலைக்கு வந்து, “உனக்கு தில்லுன்னா தில்லு க்கா” என்றாள் வியப்போடு!

“அதல்லாம் சரிதான்… ஆனா டிரைவர் வேலைக்கு ஆம்பிள வேஷத்தில… எப்படி க்கா?” என்று நதியா குழப்பமுற வினவ,

“தெரியல நதி… ஒத்துக்கனும்னு தோணுச்சு… ஒத்துக்கிட்டேன்” என்றாள் வீரா யோசனையோடு!

“இருந்தாலும் இது ரொம்ப ரிஸ்க்கு க்கா” என்று நதியா சொல்ல,

“ரிஸ்கெல்லாம் அக்காவுக்கு ரஸ்கு சாப்பிடிற மாறி” என்றாள் அம்மு!

“பிரச்சனை என்னன்னு புரியாம நீ லூசாட்டும் பேசாத அம்மு” என்று நதியா கோபப்பட,

“நான் ஒண்ணும் லூசட்டும் பேசல… நீதான் லூசாட்டும் பேசிற” என்று அம்மு பதிலடி கொடுத்தாள்.

“நீ கொஞ்சம் வாய மூடிறியா? நான் அக்காகிட்ட பேசனும்” நதியா முறைக்க,

“நீ மூடு வாயை” என்று அமலா பதிலுக்கு முறைத்தாள்.

“அய்யோ! இரண்டு பேரும் கொஞ்சம் வாய மூடிறீங்களா?!” வீரா கோபமாய் தன் தங்கைகளை முறைக்க

அவர்கள் இருவரும் அப்போது சமிஞ்சையாலயே ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்து  உதட்டை சுளித்து கொண்டனர்.

அந்த இடம் நிசப்தமாய் மாற வீரா நதியாவிடம் திரும்பி, “சரி இப்ப… நீ இன்னாதான் சொல்ல வர்ற?” என்று தீவிரமான முகப்பாவனையோடு கேட்க,

“நீ எடுத்துக்குன்ன முடிவு ரொம்ப ரிஸ்குக்ன்னு தோணுது” என்று நதியா தயக்கத்தோடு உரைத்தாள்.

வீரா பெருமூச்செறிந்து தன் தங்கையை ஆழ்நது பார்த்தவள்,

“ரிஸ்கில்லாத வேலைன்னு எதனாச்சும் இருக்கா நதி” என்றவள் கேட்க,

“அக்கா” என்று நதியா பேச யத்தனிக்க அவளை கையமர்த்திவிட்டு வீரா மேலும் தொடர்ந்தாள்.

“உனக்கு தெரியாது நதி… கூட்டி பெருக்க வூட்டு வேலைக்கு போனா கூட ரிஸ்க்குதான்… இன்னும் கேட்டா பொம்பளயே புறப்பு எடுத்து… வாழ்றதே…  ரிஸ்குதான்… அம்மா அடிக்கடி ஒரு வார்த்தை  சொல்லும்… ஞாபகமா இருக்கா… விளக்கமாத்துக்கு புடவையை கட்டினா கூட… வுட மாட்டானுங்க… பேமானி பசங்… அதான்! புடவையை கட்டிக்கின்னாதானே பின்னாடியே வருவானுங்க…  பேன்ட் சட்டையை போட்டுக்குன்னா… எவனும் நம்மல திரும்பி கூட பார்க்க மாட்டான்ல”

இறுக்கத்தோடும் கோபத்தோடு அவள் வார்த்தைகளை அழுத்தமாய் உச்சரிக்க, நதியாவும் அமலாவும் தன் தமக்கையை விழி எடுக்காமல் பார்த்திருந்தனர்.

வீரா கம்மிய குரலில், “அன்னைக்கு கமலா க்கா என்னை வேலைக்கு கூட்டின்னு போன இடத்தில ஒரு விஷயம் நடந்துச்சு… நான் உங்ககிட்ட சொல்லல”

“இன்னாதுக்கா?” இருவரும் அதிர்ந்து கேட்க,

“அந்த ஓனரம்மாவோட பையன்… பரதேசி… கன்னாபின்னாம பேசிக்கின்னு என் பக்கத்தில வந்து மேலே எல்லாம் கை வைச்சி… எனக்கு அப்படியே அசிங்கமா போச்சு…. அவன் மூஞ்சிலயே ஒரு குத்து குத்துனேன்… மூக்கு பிளந்துக்குன்னு ரத்தம் வந்திருச்சு… அதுக்கு அந்த வீட்டம்மா… அவன் பையன் செஞ்ச தப்பை கேட்காம நான்தான் தப்பு செஞ்சன்னு இன்னா பேச்சு பேசிச்சு தெரியுமா… ?!” என்று சொல்லி கொண்டிருக்கும் போதே அவள் உதடுகள் நடுங்க மெல்ல தன்னிலைப்படுத்தி கொண்டவள் மேலும் தொடர்ந்தாள்.

“அதுமட்டுமில்ல… இன்டர்வீயூ போன இடத்தில எல்லாம் லோ கிளாசுன்னா மேலே இருந்து கீழ வரைக்கும் ஒரு பார்வை பார்க்கிறனுங்க பாரு… அப்பெல்லாம் ஏன்டா பொம்பளய பிறந்து தொலைச்சோம்னு எனக்கு பத்திக்கின்னு வரும்… அதான் அந்த ஆளு டிரைவர் வேலைக்கு கூப்பிட்டதும் உடனே சரின்னு சொல்லிக்கினே” என்றாள்.

“சரிக்கா… போற இடத்தில உனக்கு எதனாச்சும் பிரச்சனை வந்தா” நதியா பதட்டத்தோடு வினவ,

வீரா ஆவேசமானாள்.

“பிரச்சனை எங்கதான்டி வர்ல… ஹ்ம்ம்… சொந்த வூட்ல படுத்திருக்கும் போதே… பெத்த…” என்றவள் மேலே பேச முடியாமல் உடைந்து அழ,

“அக்கா” என்று அமலாவும் நதியாவும் சேர்ந்து அவள் கண்ணீரை துடைத்துவிட்டனர். அந்த நொடி அவர்களுக்குமே கண்ணீர் பெருகிற்று.

“நீ இன்னா செய்யனும்னு நினைக்கிறியோ அதை செய் க்கா… ஆனா அழ மட்டும் செய்யாதக்கா… எங்களுக்கு ரொம்ப கஷ்டமாக்குது” என்று நதியா அழுது கொண்டே சொல்ல,

“ஆமா க்கா… அழாதக்கா” என்றாள் அமலா!

வீரா தன் கண்ணீரை துடைத்து கொண்டு, “இல்ல நான் அழல” என்று உரைத்தவள் ஒரு வித யோசனையோடு மௌனமாய் அமர்ந்திருக்க,

“இன்னும் என்னக்கா யோசிக்கிற? வேற எதனாச்சும் பிரச்சனையா?” என்று நதியா வினவ,

“ஹ்ம்ம்… டிரைவிங் லைசன்ஸ்… இன்னும் பத்து நாள்ல லைசன்ஸோட வந்து வேலைக்கு சேர்ந்துக்கிறேன்னு சொல்லிட்டு வந்துட்டேன்… ஆனா எப்படி லைஸன்ஸ் வாங்கிறது… அதுவும் வீராங்கிற பேர்ல… அதான் ஓரே குழப்பமா இருக்கு” என்றாள் வீரா!

“இது பெரிய பிரச்சனையாச்சே க்கா” என்று நதியா சொல்ல,

“அது எனக்கு தெரியாதா? … எதனாச்சும் யோசனை சொல்வீங்களா?” என்று வீரா கேட்க,

மூவரும் தீவிரமாய் விதவிதமான பாவனையில் யோசிக்க ஆரம்பித்தனர். சில நிமிடங்கள் மௌனமாய் கடந்து விட, அப்போது நதியா அவசரமாய் எழுந்து,

கையில் ஒரு கார்டை எடுத்து கொண்டு வந்து நீட்டினாள். அதை பார்த்ததும் வீரா ஆவேசமாக அதனை தூர எறிந்துவிட்டு,

“இது இன்னாத்துக்குடி என் கையில கொண்டாந்து கொடுக்கிற… தூக்கி குப்பையில போடு” என்றாள். அவள் தூக்கியெறிந்தது வீரய்யனின் லைஸன்ஸ்தான்!

“அய்யோ க்கா… அந்த ஆள விடு… அந்த லைஸன்ஸ் நமக்கு உதவும்”

“அதெப்படிறி ?”

“அந்த லைசன்ஸ்ல ஸ்கேன் பண்ணி கம்பூயூட்டர்ல போட்டு… அதுல இருக்கிற போட்டோ… வருஷத்தை மட்டும் மாத்தி அதை ப்ரின்ட் அவுட் எடுத்து லேமினேட் பண்ணி வைச்சுக்கோ… அவ்வளவு சீக்கிரம் எவனும் கண்டுபிடிக்க முடியாது” என்றுரைக்க வீரா குழப்பமாக,

“நீ சொல்றது சரியா வருமா நதி?” என்றாள்.

“கம்பூயூட்டர்ல அல்லாமே செய்யலாக்கா… அன்னைக்கு கம்பூயூட்டர் கிளாஸ்ல புதுசா ஏதோ சொல்லி தர்றேன்னு… போட்டோஷாப் சாஃப்ட் வேர் வைச்சி சொல்லி கொடுத்தாரு”

“அது சரி… இதை யாருடி பன்றது?” வீரா குழப்பமாய் கேட்க,

“நான் பண்ணி கொடுக்கிறேன் க்கா… ப்ரண்ட் வீட்ல கம்பூயூட்டர் ஸ்கேனர்லாம் இருக்கு… அங்க போய் பண்ணிக்கலாம்… நீ கவலை படாதே… அப்புறம் அதை லைசன்ஸ் கார்டா மாத்திறதெல்லாம் ஒரு மேட்டரே இல்ல”

வீரா அவள் சொல்வதை கேட்டு பூரித்து  போனவள் கண்ணீர் மல்க தன் தங்கையை அருகில் அழைத்து,

“நதி… நீ என்ன மாறி இல்லாம நல்லா படிச்சி அம்மா ஆசை பட்ட மாறி பெரிசா வருவடி” என்று அவள் முகவாயை தடவி பெருமிதமாய் நெற்றியில் முத்தமிட்டாள்.

அமலா புன்னகைததும்ப, “நீ எங்கேயோ போயிட்டக்கா” என்று அவளும் சேர்ந்து நதியாவை புகழ, அப்போதைக்கான அந்த பிரச்சனைக்கு விடை கிட்டிய திருப்தியில் வீரா பெருமூச்செறிந்தாள்.

“அக்கா இன்னொரு மேட்டர்” என்று நதியா உரைக்க,

“இன்னாடி?” என்று கேட்டாள் வீரா!

“நீ எதுக்கும் ஒரு ஒரிஜ்னல் லைசன்ஸை எடுத்து வைச்சுக்கோ க்கா” என்றவள் சொல்ல வீரா குறும்பாக தலையசத்துவிட்டு,

“எவ்வளவோ செய்றோம்… இதை செய்ய மாட்டோமா?!” என்று விஜய் குரலில் தோரணையோடு பேச மூவரும் சிரித்து கொண்டனர்.

அதன் பிறகு சாரதி கொடுத்த பணத்தை வீரா நதியாவிடம் கொடுத்து, “வீட்டு ஒனரம்மாவுக்கும்… கமலா க்காவுக்கு கொடுக்க வேண்டிய காசையெல்லாம் கொடுத்திட்டு மிச்சத்தை பத்திரமா எடுத்து வை” என்றதும் அமலா தன் தமக்கையின் தோளை சுரண்டி,

“அக்கா” என்றழைத்தவள் மேலும்

“உனக்கு வேலை கிடைச்சதுக்கு எனக்கு ஒண்ணும் இல்லையா?!”
என்று கேட்டாள்.

“உனக்கு இன்னா வேணும்னு சொல்லு அம்மு”

“பிரியாணி சாப்பிடலாமா?!” அமலா ஏக்கமாய் கேட்க,

நதியா முறைப்போடு, “இப்ப நாம இருக்கிற நிலையையில காசு செலவு பண்ணி பிரியாணி துன்னே ஆவனுமா?” என்க, அமலாவின் முகம் சுருங்கி போனது.

“வாய மூடு நதி… கஷ்டம் நஷ்டமெல்லாம் எப்பவும் வந்துன்னுதான் இருக்கும்… அதுக்காக சின்ன சின்ன ஆசையை கூட அனுபவிக்காம… அப்புறம் என்னத்துக்கு அந்த துட்டு… நீ வா அம்மு… நம்ம கடைக்கு போய் வாங்கின்னு வரலாம்… நதிக்கு கிடையாது” என்றதும் அமலா புன்னகையோடு, “ஒகே ஒகே” என்றாள்.

“அக்கா” என்று நதியா இழுக்க வீராவும் அமலாவும் அவளை பார்த்து நக்கலடித்து சிரித்தனர்.

இதை போன்ற சின்ன சின்ன சந்தோஷங்களில்தான் அவர்கள்  வாழ்கையில் நடந்த துயரங்களை அவ்வப்போது மறக்கடித்துவிடுகிறது.

*******
அன்று வீரா வேலைக்கு முதல் நாள் செல்ல போகின்ற காரணத்தால் ரொம்பவும் பதட்டமாய் காணப்பட்டாள். தொண்டை குழியிலிருந்து வயிறு வரை ஜிவ்வென்று ஒரு உணர்வு மேலும் கீழுமாய் இறங்க,

எத்தனையாவது முறையாக என்று தெரியாது!

கண்ணாடியில் அவள் உடையை சரி பார்த்து கொண்டு நின்றாள்.

அவளின் உடலமைப்பை காட்டாத வண்ணம் சற்றே லூசான முழுக்கை சட்டை. சட்டையின் முழங்கையை சில ஜான்கள் மடித்துவிட்டவள், கழுத்து ஒட்டியது போல ஒரு டீஷர்ட்டை உள்ளே அணிந்திருந்தாள். அவள் ஓட்டியிருந்த மீசையை உருத்து பார்த்தவள்,

எந்த வகையிலாவது தான் பெண்ணாக தெரிகிறோமா என ஆழ்ந்து பார்த்து கொண்டிருந்தாள்.

“டேன் டன் டேன் டன் டேன் டன் டாடடாடன்…. டேன் டன் டேன் டன் டேன் டன் டாடடாடன்…. ”

பின்னிருந்து அமலாவும் நதியாவும் தன் வாயலேயே இசையமைக்க,

“இன்னாங்கடி பன்றீங்க?”

வீரா கடுப்பாய் திரும்பினாள்.

“அவ்வை சண்முகி பட மீயூசிக் க்கா… கமல் ஆள்மாறாட்டம் பண்ற சீன் வரும் போது இப்படிதான் மீயூசிக் போடுவாங்க… மறந்திட்டியா?!” என்று அமலா சொல்ல

மீண்டும் அவர்கள் இருவரும் “டேன் டன் டேன் டன் டேன் டன் டாடடாடன்…. டேன் டன் டேன் டன் டேன் டன் டாடடாடன்…. ” என்க,

“சீ நிறுத்துங்கடி” என்று கோபமானாள்.

வீரா மேலும், “இங்க எனக்கு அந்த சாரதியை நினைச்சா அல்லு உடுது… நீங்க இன்னடான்னா காமெடி பன்றீங்களாடி” என்றவள் முறைக்க,

“இன்னாத்துக்குக்கா டென்ஷன்… நீ எல்லாம் அசால்ட்டு பன்னிடுவ” என்று நதியா சொல்லவும்,

“யூ ஒய் வொர்ரி… சாரதி ஒன்லி வொர்ரி” என்றாள் அமலா!

“ஏன்டி?” என்று வீரா புரியாமல் கேட்க,

“நீ டிரைவ் பண்ணி அந்த மனுஷன் பாவம்… அந்த பரிசுத்த ஆவியை கடவுள் ஆசிர்வதீப்பாராக… காட் பிளஸ் ஹிம்” என்று அமலா சிலுவையை கையால் வரைந்து மேலே கை காண்பிக்க,

“அடிங்க” என்று வீரா அமலாவை முறைத்துவிட்டு,

மீண்டும் திரும்பி தன் உடையை அவள் சரிபார்த்தாள்.

“திரும்பியும் முதலில இருந்தா” என்று நதியாவும் அமலாவும் வெறுத்து போய் தலையிலடித்து கொள்ள,

வீரா அவற்றை பற்றியெல்லாம் கவலை கொள்ளாமல் தன் நடை உடை பாவனையெல்லாம் துளியளவும் சந்தேகமில்லாமல் ஒரு ஆணை போலவே இருக்கிறதா என்று செய்கையில் செய்து பார்த்து கொண்டாள்.

வீரா நடிப்பில் கைதேர்ந்தவள்தான். ஆனால் அது எந்தளவுக்கு சாரதியிடம் செல்லுபடியாக போகிறதென்பதுதான் இனி வரும் பதிவுகளின் உச்சபட்ச சுவாரஸ்யமே!

Aval throwpathi alla – 12

சாரதிக்கே சாரதி

சுகுமார் தயக்கத்தோடு வீராவின் வீட்டின் வாசலில் போய் நின்று தேடலாய் பார்வையை சுழற்ற,

அவள் உள்ளே இருந்தபடியே அவன் வருகையை கவனித்தவள்,

“அன்னைக்கு  என்னை அந்த துரத்து துரத்தின… இப்ப நீ இன்னாதுக்கு என் வூட்டு வாசல்ல வந்து நிற்கிற” என்று கேட்கவும் அவன் முகம் சுருங்கி போனது.

“ப்ச்… அன்னைக்கு இருந்த கோபத்தில ஏதோ இரண்டு வார்த்தை பேசிட்டேன்… அது இன்னாத்துக்கு இப்போ… அதை வுடு… நான் வேறு ஒரு முக்கியமான விஷயமா உன்கிட்ட பேசனும்” என்று சுகுமார் ஆர்வமாய் பேச ஆரம்பிக்க,

அவனை ஏற இறங்க குழப்பமாய் பார்த்தவள்,

“உன் பேச்சே ஒண்ணும் சரியில்லையே… இன்னா மேட்டரு?” என்று கேட்டு வாசல் புறம் வந்து அவன் முன்னே நின்றாள்.

“அன்னைக்கு நம்ம ஒருத்தனை காப்பாத்தி ஹாஸ்பெட்டில சேர்த்துக்கனும் இல்ல” என்று சுகுமார் ஆரம்பிக்க,

“ஆமா… அவனுக்கு என்ன?” என்றவளின் முகம் யோசனை குறியாய் மாறியது.

“எனக்கு அவன் போஃன் பண்ணி பேசினான் வீரா” ஆச்சர்யத்தோடு  சுகுமார் உரைக்க,

“பண்ணி” புருவங்கள் சுருங்கினாள்.

“நம்ம அவனை அன்னைக்கு காப்பாத்தினதுக்கு… அவனும் பதிலுக்கு ஏதாவது நமக்கு செய்யனும்னு ஆசைபடிறானாம்… அதான் நேர்ல வாங்கன்னு கூப்பிட்டான்”

“மெய்யாலுமா?!”

“ஆமா வீரா… அட்ரெஸ் கூட கொடுத்துக்கிறான்… வா நம்ம போய் பார்த்துக்குன்னு வந்திடலாம்” என்றவன் ஆர்வமாய் உரைக்க வீரா நம்பாமல் பார்த்தாள்.

“ஏதாச்சும் வில்லங்கமா இருக்க போவுதுய்யா… அவசரபடாதே” என்றவள் சொல்ல சுகுமார் மறுப்பாய் தலையசைத்து,

“அதெல்லாம் ஒரு வில்லங்கமும் இல்ல” என்க,

“ப்ச்… அதெப்படி சொல்ற?! நம்மலதான் அந்த ஆள் பார்க்கவேயில்லையே…  அப்புறம் எப்படி அந்த ஆளுக்கு  நம்மல தெரியும்” அவள் குழப்பமுற கேட்டாள்.

“என் போஃனை நீ அவன் கார்லதான் வுட்டுக்கிற… அதை வைச்சுதான் எனக்கு போஃன் பண்ணிக்கினான்” என்றான் சுகுமார்!

“ஓ!” என்றபடி வீரா லேசாய் தெளிவுபெற,

“வா வீரா! இரண்டு பேரும் பார்த்துக்கினு வந்திருவோம்…  சொல்ல மூடியாது… ஏதாச்சும் நல்ல அமௌன்ட் தேரும்… அப்படியே என் போஃனையும்  வாங்கினு வந்துக்கலாம்… இன்னா சொல்ற?!” வெகுஆர்வமாய் அவன் கேட்கவும்,

அவள் ஆழ்ந்த யோசனையோடு மௌனமானாள்.

“இன்னாத்துக்கு இப்ப யோசிக்கிற…  அன்னைக்கு எம்மா ரிஸ்க் எடுத்து அந்த ஆளை நாம காப்பாத்துக்கினோம்” என்றதும்,

“எது? நாம காப்பாத்துனுமோ?!” அவனை கூர்மையாய் பார்த்து கேட்டாள்.

“சரி… நாம இல்ல… நீதான்… ஆனா நான் உன் கூடதானே இருந்தேன்”

“கிழிச்ச… உட்டா நீ என்னை விட்டு ஓடி போயிருப்ப” என்றவள் சொல்ல முகம் சுணங்கியவன்,

“என்ன வீரா?  இப்படி பேசிற… நம்ம என்ன… அப்படியா பழகினோம்” என்றான்.

“பார்றா!” என்று அவனை வீரா எகத்தாளமாய் பார்த்து சிரிக்க,

“இப்ப இன்னா சொல்ற… வர்றியா இல்லியா?!” பொறுமையிழந்து கேட்டான் சுகுமார்!

அவள் தாடையை தடவி கொண்டு, “வர்றேன்… ஆனா” என்றவள் இழுக்க,

“இன்னாத்துக்கு இப்ப இவ்வளவு யோசிக்கிற… இப்ப இருக்கிற நிலைமையில உனக்கும் காசு வேணும்தானே!” என்று கேட்டான்.

“ப்ச் வேணும்தான்”

“அப்புறம் என்ன?”

“இல்ல… பொம்பளன்னாலே எல்லாருக்கும்ம் ஒரு இளக்காரம்தான்… இதுல நான்தான் அந்த ஆளை காப்பாத்தினன்னு சொன்னா… அவன் நம்புவானா? கப்ஸா உடுறோம்னு நினைக்க மாட்டான்”

சுகுமாரும் அவள் சொன்னதை பற்றி தீவிரமாய் யோசித்துவிட்டு,

“ஏ வீரா… நீ பேசாம… அன்னைக்கு மீட்டிங்காக போட்டிருந்த கெட்டப்பிலயே வந்திரேன்… நானும் உன்னை வீரான்னுதான் அந்த ஆளுகிட்ட சொன்னேன்” என்க,

“அப்படிங்கிற” அவள் யோசனைகுறியோடு வினவ,

“ஆமா… தலைவரே கண்டுபிடிக்கல… இவன் இன்ன… அசால்ட்டு” என்று சுகுமார் சொல்ல

வீராவுக்கும் அதுதான் சரியென்று பட்டது. ஆதலால் அவளும் ஆண் வேடத்தில் சாரதியின் வீட்டிற்கு செல்ல தயாரானாள்.

அவர்கள் சாரதியின் வீட்டிற்கு வழி கேட்டு கொண்டே நடந்து செல்ல,

அப்போது அந்த சாலை வழியாக அவர்களை கடந்து சென்ற சில நவநாகிரிக உடையணிந்திருந்த கல்லூரி பெண்கள் எல்லாம்  வீராவை பார்த்து கொண்டே சென்றனர்.

அதில் ஒரு பெண் கையசைத்து வீராவை  பார்த்து சமிஞ்சை செய்ய வீராவும் அவர்கள் பின்னோடு செல்ல பார்த்தாள்.

“வீரா… வழி இந்த பக்கம்” என்றான் சுகுமார்!

“இரு சுகுமார்… அந்த பொண்ணு என்னை கூப்பிடுது… நான் போய் பேசிட்டு வந்திடுறேன்” அசடு வழிந்தாள் அவள்!

“இன்னாத்துக்கு அந்த பொண்ணு உன்னை கூப்பிடுது”  என்று சுகுமார் புரியாமல் கேட்க,

“நான் பார்க்க சும்மா ஒசரமா கெத்தா இருக்கேன் இல்ல… அதான்” என்று வீரா பேசி கொண்டே அந்த பெண்களை பார்த்து கண்ணடிக்க அந்த பெண்களுக்கிடையில் பெரும் கூச்சலே எழுந்தது. 

“நீ என்ன லூசா?” சுகுமார் தாங்க முடியாத கடுப்போடு கேட்க,

“அங்க பாரு சுகுமாரு! எல்லா செம ஹை கிளாஸ் பிகரா இருக்கு… நான் போய் பேசி ஒரு பிட்ட போட்டு  வந்திருவா” என்றதும் சுகுமார் தலையிலடித்து கொண்டு கோபமாய் முறைத்தவன்,

“பிட்டை போட்டு வர்றியா? நீ என்ன கேரக்டராவே மாறிட்டியா?!” என்று கேட்க

“பின்ன….நான் எந்த கேர்க்டர் பன்றேனோ அந்த கேரக்டராவே மாறிடுவேன்… அது வீரா” என்று காலரை தூக்கிவிட்டு தன்னைத்தானே மெச்சி கொண்டாள்.

“நீ பன்றது உனக்கே கொஞ்சம் ஒவரா இல்ல”

அவனை எரிச்சலாய் பார்த்தவள்,

“பொறாமை ய்யா உனக்கு… எல்லா பொண்ணுங்களும் என்னையே பார்க்குதுன்னு” என்க,

“சத்தியமா உன் கூட என்னால முடியல… இன்னும் இரண்டு நாள் உன் கூட நான் சுத்தின.. என்னை லூசாக்கி சட்டையை கிழிச்சிக்கின்னு ரோடு ரோடா அலைய விட்டிருவ” என்று கடுப்பானான் சுகுமார்!

“தோடா! என் கூட சுத்துக்கின… உனக்கு கிறுக்கி பிடிச்சிருமா?… இல்லன்னா மட்டும் சார் ரொம்ப தெளிவு”

இவர்கள் இப்படி ஏறுக்கு மாறாய் பேசி கொண்டே,

சாரதியின் வீட்டை அடைந்தனர்.

சுகுமாரோ அந்த பங்களாவின் வெளிபுறத்தை பார்த்தே பிரம்மித்து   நிற்க,

“என்ன சுகுமாரு… இந்த பங்களாவா?!” என்று வீராவும் வியப்போடு வினவினாள்.

கதவருகில் இருந்த தங்க நிற பலகையில் ‘சாரதி இல்லம்’ என்றிருப்பதை பார்த்த சுகுமாரு அதனை உறுதிபடுத்தி கொண்டு காவலாளியிடம் பேச்சு கொடுக்க,

“சத்தியமா இந்த பங்களாதானா சுகுமாரு?” என்று வீரா வியப்பு அடங்காமல் மீண்டும் கேட்டாள்.

“இந்த பங்களாதான்” என்றவன் உறுதிப்படுத்த,

அதற்குள் காவலாளி விவரங்களை கேட்டறிந்து அவர்களை உள்ளே விட சொல்லி உத்தரவு வரவும்,

வாயிற் கதவை திறந்து அவர்களை  அனுமதித்தான்.

இருவரும் அந்த வீட்டின் முழு கட்டமைப்பை பார்த்து பிரமித்தபடியே உள்ளே நடக்க,

“ரொம்ப வாய பிளாக்காதே… ஈ உள்ளே போயிட போகுது” என்று வீரா சுகுமார் முகபாவனை பார்த்து நக்கலடித்து  சிரித்து கொண்டே நடந்தாள்.

அவள் சொல்வதை கவனியாதவனாய் அந்த பங்களாவை தன் பார்வையாலயே விழுங்கி விடுவது போல் பார்த்து கொண்டு வந்தவன்,

“எம்மா பெரிய பங்களா … தோட்டம்… நீச்சல் குளம்… யம்மா… இன்னா வாழ்கைடா… ப்ச்… நம்மெல்லாம் வாழ்றது பேரு வாழ்கையா… வாழ்ந்தா இப்படி வாழனும்” என்றவன் சொல்லி முடிக்க வீராவின் முகம் கோபமாய் மாறியது.

“நீயே இன்னாத்துக்கு நம்மல குறைச்சி பேசிக்கிற… எங்க இருந்தா என்ன? நம்ம நிம்மதியா சந்தோஷம் வாழுறோம்ல… அது மேட்டரு” என்றவள் சொல்ல

“நீ என்ன சொன்னாலும் சரி… ஹை கிளாஸ் ஹை கிளாஸ்தான்… லோ கிளாஸ் லோ கிளாஸ்தான்” என்றான் சுகுமார் ஏக்கபெருமூச்செறிந்து!

இவ்விதம் பேசி கொண்டே அந்த வீட்டின் நுழைவாயிலை கடந்து உள்ளே வந்தவர்கள்

முகப்பறையின் நடுவில் நின்று  அந்த வீட்டை மொத்தமாய் அளவெடுப்பது போல் சுற்றி பார்த்தனர். இருவருக்குமே கொஞ்சம் தலைசுற்றிதான் போனது அந்த வீட்டின் ஆடம்பர தோற்றத்தை பார்த்து!

அந்த நொடி படிக்கெட்டில் ஸ்டிக்கை ஊன்றியபடி இறங்கி வந்த சாரதி அவர்களை நோக்கி, “வாங்க உட்காருங்க” என்று உபசரணையாய் அழைக்க,

வீரா சுகுமாரின் பார்வை அப்போதே சாரதியின் புறம் திரும்பியது.

சாரதி முன்னே நடந்து வர பின்னோடு கணேஷும் அவனிடம் சில தகவல்களை சொல்லி கொண்டே நடந்து வந்தான்.

இருளில் அன்று அவன் மயக்கத்தில் கிடந்த போது அவள் பார்த்த முகம்!

ஆனால் அன்றைய தினம் அந்தளவுக்கு ஆழமாய் அவன் முகம் அவள் நினைவில் பதியவில்லை. இன்றுதான் அவனை நிதானித்து தெளிவாய் பார்த்தாள்.

அவள் வாழ்கையையே முற்றிலுமாய் மாற்ற போகும் அவனை!

ஸ்டிக்கின் உதவியோடு நடந்து வந்தாலும் அவன் நடையிலிருந்து கம்பிரமும் நிமர்வும் கொஞ்சமும் குறையவில்லை. அதுவும் அவனின் மிடுக்கான தோரணையும் கட்டுடலான தேகமும்  பெண்களை இயல்பாகவே கவர்ந்திழுக்கும் தன்மை கொண்டது எனும் போது வீரா மட்டும் விதிவிலக்கா என்ன?

சராசரியான பெண்களின் ஆசபாசங்களை உணர்வுகளை கொண்டவள்தானே அவளும்! லேசாய் அவள் மனமும் நிலைதடுமாற

“ஆளு சும்மா செமயா இருக்கான்” என்று சற்றே பொறாமை தொனியில் சுகுமார் அவள் காதோடு உரைக்கவும் வீரா சுதாரித்து கொண்டாள்.

அதற்குள் சாரதியும் படியிறங்கி வந்திருந்தான். அவனுக்கும் அவர்களின் தோற்றத்தையும் வயதையும் பார்த்து அளவில்லாத ஆச்சர்யம்!

இவர்கள் செய்த செயலுக்கும் இவர்களுக்குமே சம்பந்தமில்லை என்ற எண்ணத்தோடு இருவரையும் பார்த்தவன்,

“உங்க இரண்டு பேர்ல சுகுமார் யாரு? வீரா யாரு?” என்று சந்தேகித்து கேள்வி எழுப்ப சுகுமார் முகமலர்ந்து,

“நான்தான் சார் சுகுமாரு… இவ வீரா சே! இவன் வீரா” என்று பதட்டத்தோடு அறிமுகம் செய்ய வீரா சுகுமாரை பார்த்து ஒரு முறை முறைத்தாள்.

சாரதி முறுவலித்து, “நான் சாரதி” என்று இயல்பாய் தன் கரத்தை நீட்ட இருவருமே வியப்படைந்தனர்.

 புரட்சியாளர்கள் என்னதான் இந்த சமூகத்தில் சமுத்துவத்தை பற்றி  பேசினாலும் மேல்தட்டு மக்கள் அடித்தட்டு மக்களை தீண்டதகாதவர்களாக பார்ப்பது இன்றும் மாறாது ஒன்று!

அப்படியிருக்க சாரதி அவர்களிடம் கைகுலுக்க இயல்பாய்  தன் கரத்தை நீட்டவும் அவர்கள் தட்டுதடுமாறி சற்று யோசித்தனர்.

சாரதி தன் முறுவல் மாறாமல் சுகுமாரிடம் கரத்தை நீட்டி கொண்டு காத்திருக்க வீரா சுகுமாரிடம், “யோவ் கை கொடுய்யா” என்று மெலிதாய் உரைக்க,

சுகுமார் வியர்த்து சில்லிட்டிருந்த தன் கரத்தை சட்டையில் அழுந்த துடைத்து கொண்டு சாரதியிடம் கை குலுக்கினான்.

வீராவிடமும் சாரதி தன் கரத்தை குலுக்க அந்த நொடி அவனின்  உணர்வுகள் வேறெதோ சொல்லியது.  அவன் மூளை ஒன்றையும் பார்வையும் ஒன்றையும் முரண்பட்டு சொல்ல அவன் சந்தேகமாய் அவள் தோற்றத்தை ஊடுருவி பார்த்தான்.

வீரா ஒருவாறு அவன் எண்ணத்தை கணித்து கொண்டவள்,

“பரவாயில்ல சார்… இவ்வளவு சீக்கிரம் நல்லாயிட்டீங்க… அன்னைக்கு நீங்க இருந்த நிலைமை பார்த்து பிழைச்சுக்குவீங்களா சந்தேகமா இருந்துச்சு” அவள் கனிரென ஆண் குரலில் பேசிய விதத்தில் சாரதிக்கு அவன் சந்தேகம் அர்த்தமற்றது என்று  தோன்ற அந்த சந்தேகத்தை ஒதுக்கி வைத்து

இயல்பு நிலைக்கு திரும்பினான்.

சாரதி இருவரையும் பார்த்து புன்னகையிதத்து, “சரி வாங்க… உட்கார்ந்து பேசுவோம்” என்று சோபாவில் அமர போனவன் அங்கிருந்து டீபாயில் அவன் ஸ்டிக் இடிப்பட்டு தடுமாற,

“பாத்து சார்” என்று அவன் கரத்தை பற்றி கொண்டாள் வீரா!

கணேஷிற்கு இந்த காட்சியை பார்த்ததும் தன் பாஸ் வீராவை என்ன சொல்ல போகிறாரோ என்று அச்சம் ஏற்பட்டிருக்க,

சாரதிக்கு அந்த நொடி கோபமோ வீம்போ தலைதூக்கவில்லை.

மாறாய் யாரென்றே தெரியாத தான் தடுமாறி விழ போனதும் பதறி கொண்டு தாங்கி கொள்ள வந்த வீராவின் குணநலனை பார்த்து அவனுக்கு மரியாதையே பிறந்தது.

“தேங்க்ஸ்… நான் பார்த்துக்கிறேன்” என்று சொல்லியபடி அவன் தன்னை நிலைப்படுத்தி கொள்ள,

வீரா விலகி வந்து நின்றாள். கணேஷ் ஆச்சர்யம் குறையாமல் சாரதியை பார்க்க,

அவன் அமர்ந்து விட்டு தயக்கமாய் நின்றிருந்தவர்களை,

“ஏன் இப்படி நிற்கிறீங்க? உட்காருங்க” என்றான்.

ஆனால் வீராவும் சுகுமாரும் தயங்கியபடி, “இருக்கட்டும் சார் பரவாயில்ல” என்க,

“இப்ப நீங்க உட்காரலன்னா… நானும் எழுந்து நின்னுக்குவேன்…. பரவாயில்லையா?!” என்றவன் இறுக்கமாய் கேட்கவும் இருவரும் உடனடியாய் சோபாவின் முனையில் சற்றே தயக்கமாய் அமர்ந்து கொண்டனர்.

அந்த வீடும் அந்த வீட்டின் ஆடம்பரதன்மையும் என்னவென்று சொல்ல முடியாத பதட்டத்தை அவர்களுக்கு புகுத்தியிருக்க,

சாரதியும் அவர்களின் எண்ணங்களை ஒருவாறு கணித்து கொண்டான்.

“ஏன் இப்படி இரண்டு பேரும் சங்கோஜ படறீங்க? கொஞ்சம் நார்மலா இருங்க” என்றவன் சொல்ல,

“எங்களுக்கு இப்படியெல்லாம் பார்த்தே பழக்கமில்ல சார்? அதுவும் இந்த வூடு… நீங்க… அல்லாத்தையும் பார்த்ததும் கொஞ்சம் மெர்ஸலாயிட்டும்” என்று மனதில் உள்ளதை சுகுமார் அப்படியே வெளிப்படுத்த,

சாரதி முறுவலித்து அவன் பேச்சை கேட்டு  கொண்டிருந்தான்.

அதே நேரம் சாரதியின் பார்வை வீராவை நோக்க அவளோ அங்கே மாட்டியிருந்த சாரதியின் கம்பீரமான புகைப்படத்தை புருவங்கள் நெறிய பார்த்து கொண்டிருந்தாள்.

அதுவும் அவன் தோற்றத்தில்  தனித்து ஆளுமை செய்த அவனின் கூரிய பார்வையில் அவள் காந்தமாய் ஈர்க்கப்பட்டிருக்க,

‘என்ன கண்ணுய்யா !!’ மனதிற்குள் சொல்லி வியந்து கொண்டவளுக்கு என்னதான் ஆணின் ரூபத்தில் இருந்தாலும் அவளின் பெண்மை அவளையும் மீறி எட்டி பார்த்து கொண்டிருந்தது.

அதே நேரம் சாரதி கோபமாக, “முத்த்த்த்த்து” என்று சமையல்காரனை தன் கனிர் குரலில் கத்தி அழைக்க,

அந்த நொடி வீராவின் எண்ணங்கள் அதிர்ச்சியில் தடம் புரண்டன.

முத்து திணறடித்து கொண்டு அவன் முன்னே வந்து நிற்க,

“வீட்டுக்கு கெஸ்ட் வந்திருக்காங்கன்னு தெரியல… காபி கூட போட்டு கொண்டு வராம… அப்படி என்ன கிழிச்சிட்டிருக்க உள்ள… வந்தவங்களுக்கு காபி கொடுத்துட்டு டிபன் ரெடி பண்ணு” என்று சாரதி சீற்றமாய் பேசி முத்துவை மிரட்டிய விதத்தில்

வீராவுக்கு அவன் மீது கொண்டிருந்த அபிப்பிராயம் லேசாய் தாழ்ந்து போனது.

வீரா அப்போது சாரதியிடம், “அதல்லாம் இன்னாத்துக்கு சார்… வேணாம்… நாங்க கிளம்பிறோம்” என்க,

“நோ… நீங்க இரண்டு பேரும் இருந்து சாப்பிட்டுதான் போகனும்” என்று அதிகாரமாய் உரைத்தான்.

அவனின் வார்த்தைகளை மறுத்து பேச முடியாமல் வீராவும் சுகுமாரும் தயங்கி ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொள்ள,

“சரி… நீங்க இரண்டு பேரும் என்ன பன்றீங்க?  உங்க பேஃமிலி மெம்பர்ஸ்… இதை பத்தியெல்லாம் சொல்லுங்களேன்” என்று சாரதி ஆர்வமாய் வினவ,

“இன்னாத்த பேஃமிலி… சின்ன வயசிலயே அம்மா ஓடி போச்சு… அப்பன் என்னை உட்டு வேற ஒரு பொண்ணை கல்யாணம் பண்ணிக்கின்னு போயிட்டான்… என் ஆயாதான் என்னை வளர்த்துச்சு… அப்புறம் அதுவும் ஒருநாள் செத்து போச்சு… இப்போ ஏதோ கிடைக்கிற வேலையில வர காசுல துன்னுக்குனு கிடக்கிறேன்… அப்படியே போவுது” என்று சுகுமார் சலித்து கொண்டு அவன் வாழ்கையை பற்றி சொல்லவும்

சாரதிக்கு அப்போது அவனின் இளமை காலம் கண் முன்னே நிழலாடியது.

சாரதி பின்னர் வீராவை பார்த்து, “நீ வீரா” என்று கேட்க,

“எங்க வூட்ல… நான் இரண்டு தங்கசிங்க… அவ்வளவுதான்” என்று சுருக்கமாய் அவள் சொல்லி முடிக்க,

“அப்பா அம்மா இல்லையா?!” என்று சாரதி தயக்கமாய் கேட்டான்.

வீராவின் விழிகள் அந்த நொடியே கண்ணீரை தேக்கிவிட பட்டென துடைத்து கொண்டவள்,

“அ.. ம்.. மா… இருந்துச்சு… மூணு மாசத்துக்கு முன்னால ஒரு ஆக்ஸிடென்ட்ல செத்து போச்சு” என்று வேதனை நிரம்ப சொல்லி கொண்டிருந்தவள் மேலும்,

“அப்… ****” அந்த வார்த்தையை சொல்ல பிடிக்காமல் நிறுத்தி கொண்டவள் பின் அவளை அறியாமல் ஒரு இழிவான சொல்லை வாய்க்குள்ளேயே முனகினாள்.

அவள் வாயசைவை உணர்ந்து அதிர்ச்சியான சாரதி, “என்ன?” என்று கேட்கவும்,

“அது… அம்மா செத்ததும் அந்த மனுஷன் சொல்லிக்கா கொள்ளிக்காம எங்கேயோ போயிட்டாரு” என்று சமாளித்துவிட்டாள்.

வீரா சொல்ல முடியாததை எல்லாம் அவள் விழிகள் அப்பட்டமாய் பிரதபலிக்க அவள் வெகுசாமர்த்தியமாய் தலையை குனிந்து தன் முகத்தை மறைத்து கொள்ள,

ஏனோ சாரதிக்கு அவனின் வாழ்கை துயரங்களோடு அவர்கள் வாழ்கையையும் ஓப்பிட்டு பார்க்க தோன்றியது. அதனாலேயே அவன் மனதின் ஓரத்தில் அவர்களின் மீது கரிசனம் பிறந்துவிட்டது.

அவர்கள் மூவரும் பேசி கொண்டிருக்கும் போது முத்து காபியை எடுத்து வந்தவன் பின் உணவும் தயாரித்து எடுத்து வந்தான்.

வீராவும் சுகுமாரும் மறுதலித்தும் சாரதி விடாமல் அவர்களை சாப்பிட அமர வைத்தவன் அவர்களோடு பேச்சு கொடுத்து கொண்டே அவனும் உணவருந்தினான்.

“ஏன் சுகுமார்?… பேசாம நீ டீ நகர்ல இருக்க என்னோட சாரதி டெக்ஸ்டைல் ஷாப்ல வேலைக்கு சேர்ந்திறியா?” என்றவன் கேட்க,

சுகுமாருக்கு இன்ப அதிர்ச்சியாய் இருந்தது.

அவன் வீராவை பார்க்க, அவளும் பதில் பேச முடியாமல் வியப்புற்றிருக்க,

சாரதி மேலும், “என்ன சுகுமார் ஒகேதானே?!” என்று கேட்டான்.

“சார்! அந்த கடை உங்குள்தா ?!” என்று சுகுமார் அதிசயித்து கேட்கவும்  கணேஷ் அவனிடம்,

“அது தெரியாமலா இவ்வளவு நேரம் சார்கிட்ட பேசிட்டிருந்தீங்க” என்றான். 

“சத்தியமா தெரியாது சார்” என்று சுகுமார் சொல்ல,

“அதெல்லாம் பரவாயில்ல… சுகுமார்… நீ வேலைக்கு சேர்ந்துக்கிறியா?!” என்றதும் சுகுமார் வியப்போடு,

“நான் என்னவோ நினைச்சு இங்கே வந்தேன் சார்… ஆனா நீங்க அதுக்குமேல செஞ்சிட்டீங்க… தேங்க்ஸ் சார்” என்றான்.

“நான்தான் உங்களுக்கு தேங்க்ஸ் சொல்லனும்… அன்னைக்கு அத்தனை ரவுடிங்களுக்கு மத்தியில உங்க உயிரை பணயம் வைச்சி என்னை காப்பாத்தியிருக்கீங்க… அதுவும் நான் யார் என்னன்னு தெரியாம பிரதி பலம் எதிர்பார்க்காம… இன்னைக்கு காலகட்டத்தில அதெல்லாம் ரொம்ப பெரிய விஷயம்… அதுக்கு பணமா கொடுக்கிறதை விட வேலையா கொடுத்தா உங்களுக்கு பயன்படும்னு யோசிச்சிதான்… இப்ப உங்க தேவையும் அதுதானே!” என்றவன் விவரமாய் சொல்ல சுகுமார் நெகிழ்ச்சியோடு,

“அன்னைக்கு நான் எதுவுமே செய்யல சார்… எல்லாம் வீராதான்” என்றவன் அவள் புறம் கைகாட்டினான்.

சாரதி அப்போது வீராவின் புறம் திரும்பி யோசித்தவன்,

“உனக்கு சம்மதம்னா… நீ என் பெர்ஸன்ல்
டிரைவரா வேலைக்கு சேர்ந்திரு” என்றவன் சொல்ல,

அத்தனை நேரம் வியப்பு குறியோடு இருந்த… சுகுமார் வீராவின் முகங்கள் இப்போது அதிர்ச்சி குறியோடு மாறியது.

அப்போது சாரதி உணவு முடித்து கைகளை அலம்பி கொண்டே,

“ஒண்ணும் யோசிக்காதே வீரா… நல்லா ஸேலரி தர்றேன்… உன்னை மாதிரி ஒரு தைரியசாலியான துருதுருப்பான ஆள்… என் கூட இருந்தா நல்லா இருக்கும்னு நினைக்கிறேன்” என்று சாரதி தன் முடிவை வீராவிடம் அழுத்தமாய் புரிய வைக்க,

“வீராவால?!” என்று சுகுமார் ஏதோ பேச  வந்த சமயம் வீரா இடைமறித்து,

“சரிங்க சார்… நான் செய்றேன்” என்று தன் சம்மதத்தை தெரிவித்தாள்.

கடலில் தத்தளிக்கும் ஒருவனுக்கு சிறியதாய் ஒரு மரகட்டை கிடைத்தாலும் அதை பிடித்து கொண்ட உயிரை காப்பாற்றி கொண்டுவிட மாட்டோமா என்று தோன்றுமில்லையா?

அந்த நிலையில்தான் இப்போது வீராவும் இருந்தாள்.

அப்படியிருக்க அதுவாக தேடி வரும் வாய்பை அவள் எந்த காரணம் சொல்லியும் தட்டுகழிக்க விரும்பவில்லை.

அதுவும் அவள் மனதை பாதித்த விஷயங்கள் இந்த சமூகத்தில் பெண்ணாய் வலம் வருவதை விடவும் ஆணாய் வலம் வருவதில் பாதுகாப்பு என்ற ஒரு எண்ணம் அழுத்தமாய் அவளுக்குள் பதிவாகியிருக்க,

அவள் எடுத்த அந்த முடிவினால் வர போகும் எந்தவித எதிர்வினை பற்றியும் அவள் அப்போது யோசிக்கும் நிலையில் இல்லை.

அவள் வாழ்கையையே புரட்டிபோட போகும் அந்த முடிவை நொடி நேரத்தில் எடுத்து விட்டாள் என்பதுதான் ஆச்சர்யத்திலும் ஆச்சர்யம்!

சாரதிக்கே சாரதியாய்

இன்று சாரதிக்கு ஓட்டுநராக பணிப்புரிய போகிறவள் நாளடைவில் அவன் பாதையையும் மாற்ற போகிறவளாய் மாற போகிறாள்.

(இந்த ஸ்டோரியோட முதல் இன்ட்ரோல What is sHe ன்னு ஒரு வரி கொடுத்திருப்பேன். அந்த வார்த்தையின் சூட்சமம் வாசகர்களுக்கு இப்போது பிடிபிட்டிருக்குமே!)

Aval throwpathi alla – 11

11

அந்த இடம் முழுவதுமாய் இருளில்  மூழ்கிய வண்ணம் இருக்க,

“எதுக்கு இப்ப என்னை மாடிக்கு கூட்டின்னு போற?” சலித்து கொண்டே நதியாவிடம் கேட்டாள் அம்மு!

“சொல்றேன் வா” நதியா சொல்லிவிட்டு முன்னே சொல்ல,

“மேக்ஸ் அசைன்மேன்ட் வேற எழுதனும் நதி… இல்லாட்டி அந்த ஷியாமா என்னை ஒரு வழி பண்ணிடும்” என்று அமலா புலம்பி கொண்டே மாடிக்கு ஏறி வந்தாள்.

அந்த இடம் முழுவதும் அவள் சற்றும் எதிர்பாரா வண்ணம் மெழுகுவர்த்திகளால் ஒளிவீசி கொண்டிருக்க, அமலா அப்படியே ஆச்சர்யத்தில் உறைந்து நின்றுவிட்டாள்.

அப்போது அங்கே வசிக்கும் சிறுவர்கள் எல்லோரும் மொத்தமாய் ஒன்று கூடி  ஓரே நேரத்தில்,

“ஹாப்பி பார்த்டே டூ யூ … ஹாப்பி பர்த்டே டூ அம்மு… மே காட் பிளஸ் யூ டியர்… ஹாப்பி பார்த்டே டூ அம்மு” என்று பாடி கைத்தட்டி ஆரவாரித்தனர்.

வீரா அவர்களுக்கு இடையில் நின்றிருக்க அவள் அருகாமையில் இருந்த மேஜை மீது சிறிய கேக்கும் அதன் மீது ஓர் சிறிய மெழுகுவர்த்தியும் அழகாய் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தன.

அமுலாவிற்கோ அவள் காணும் காட்சியை நம்பவே முடியவில்லை. பள்ளி தோழிகளின் பிறந்த நாள் கொண்டாடங்ளையெல்லாம் பார்த்துவிட்டு அவள் பல நேரங்களில் தன் தமக்கைகளிடம் ஏக்கமாய் பொறுமி இருந்திருக்கிறாள்.

ஒரு முறை இதை போல் பிறந்த நாள் கொண்டாட வேண்டும் என்று தன் அம்மாவிடம் கூட சொல்லி வசமாய் வாங்கி கட்டி கொண்டும் இருந்திருக்கிறாளே!

“நூறு இருநூறு ரூபாய்க்கு கேக் வாங்கி அதை ஓரே நாளில துன்னு தீர்க்கமானாக்கும்… மூணு பேரோட புறந்த நாளுக்கும் எப்படியோ அங்கே இங்கன்னு காசை புரட்டி புது துணி வாங்கிறதுக்குள்ளயே எனக்கு நாக்கை தள்ளுது… இதுல கேக்கு வோணும் அது வோணும்னு கேட்டு… இப்படி என் இரத்தத்தை உறியிறீங்களேடி” என்று சொர்ணம் கோபமாய் பொறிய,

“இப்ப என்ன அவ தப்பா கேட்டுட்டா?” வீரா அமலாவிற்காக பரிந்து கொண்டு வந்தாள்.

“ஆமான்டி… இப்ப நான் எது சொல்லிக்கினாலும் அது உங்களுக்கு தப்பாதான்டி தெரியும்… ஏன்? இதெல்லாம் போய் உங்க குடிகார அப்பன்கிட்ட  கேட்கிறதுதானே” என்று அன்று பூராவும் சொர்ணம் இது குறித்து புலம்பி தீர்க்க, அம்முவிற்கு கேக் வெட்டும் ஆசையே அன்றோடு விட்டு போயிருந்தது.

ஆதலாலயே அமலாவிற்கு இன்று  அவள் பார்ப்பவையெல்லாம் நிஜம்தானா என்று  நம்புவதற்கே சில நேரங்கள் பிடித்தன.

அவள் விழியெல்லாம் நெகிழ்ச்சியில் நீர் நிரம்பி ஊற்ற,

“அக்கா” என்று தழுதழுத்த குரலில் நதியாவும் வீராவையும் மாறி மாறி பார்த்தாள் அமலா!

வீரா அவளின் கண்ணீரை துடைத்துவிட்டு, 

“புறந்த நாளன்னைக்கு எதுக்கு இப்ப அழுவுற… வா… வந்து கேக்கை வெட்டு” என்று  தன் தங்கையின் கரத்தை பிடித்து அழைத்து சென்றதும்

“ஏது க்கா உனக்கு கேக் வாங்க காசு?” அமலா சந்தேகித்து வினவினாள்.

“அதல்லாம் அப்புறம் பேசிக்கலாம்” என்று சொல்லி வீரா அவளை கேக் முன்னே அழைத்து சென்று நிறுத்தி,

“ஹ்ம்ம்… ஊது” என்க,

அமலா பெருமிதத்தோடு எல்லோரையும் சுற்றுமுற்றும் பார்த்துவிட்டு எரிந்து கொண்டிருந்த மெழுகுவர்த்தியை ஊதி அணைக்க,

அங்கிருந்தவர்கள் அனைவரும் கரவொலி எழுப்பி ஹாப்பி பர்த்தேடே பாடலை மீண்டும் பாடினர்.

பின்னர் அமலா கேக்கை வெட்டி அதனை தன் தமக்கைக்கு ஊட்ட வர,

வீராவோ அதனை வாங்கி தன் தங்கைக்கு ஊட்டி விட்டாள்.

“முதல்ல கேக்கையும் சாக்லேட்டையும்
பசங்களுக்கும் கொடு அம்மு” என்று சின்னதாய் சாக்லேட் பாக்ஸ் ஒன்றையும் அவளிடம் நீட்ட,

அமலாவிற்கு இதெல்லாம் எப்படி நடக்கிறதென்று புரியாத பார்வையோடு தன் தமக்கையை கேள்வியாய் பார்க்க,

“என்னடி பார்த்துனு இருக்க… குடு” என்று வீரா சொல்ல

அமலா அந்த இனிப்புகளை  எல்லோருக்கும் பகிர்ந்து வழங்கினாள்.

அந்த சிறுவர்கள் கூட்டமும் சந்தோஷமாக அதனை ஆவல் ததும்ப   பெற்று கொண்டு உண்ண ஆரம்பித்தனர்.

அன்றாட உணவுக்கே அல்லல்படும் அந்த சிறுவர்களுக்கு இந்த மாதிரியான உணவுபண்டங்கள் அவர்களின் தேவைகளுக்கெல்லாம் அப்பார்ப்பட்ட ஒன்றுதான்!

ஆதலாலயே எல்லோரும் அந்த இனிப்புகளை அத்தனை ஆர்வமாய் ருசி பார்த்து உண்ண,

வீராவிற்கு அதனை பார்க்க பெருத்த மகிழ்ச்சி!

அமலா எல்லோருக்கும் பங்கிட்டுவிட்டு கடைசியாய் மீதம் இருந்த துண்டை தன் தமக்கைகளுக்கு ஊட்டிவிட்டு அவர்களை கட்டி கொண்டு வார்த்தைகளின்றி கண்கலங்கினாள்!

அந்த தருணம் ரொம்பவும் நெகிழிச்சியாய் மாறியிருக்க, அந்த சகோதிரிகளின் பிணைப்பும் அன்பும் வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாதளவுக்கு அத்தனை உணர்ச்சிபூர்வமாய் இருந்தது.

அதே நேரம் எளிமையாய் நடைப்பெற்றாலும் அமலாவின் பிறந்த நாள் கொண்டாட்டம் அழகாக நடைப்பெற்று முடிவுபெற,

சகோதிரிகள் மூவரும் அதன் பின்னர் தங்கள் வீட்டிற்கு திரும்பினர்.

“சந்தோசமா அம்மு… எப்ப பாரு… கேக் வெட்டி புறந்த நாள் கொண்டாடனும்னு கேட்டுன்னே கிடப்ப… இன்னைக்கு வீராக்காவால நீ நினைச்சது நடந்துச்சு?” என்று நதியா அமர்ந்து கொண்டு வினவ,

அமலா தன் இரு சகோதிரிகளையும் மாறி மாறி பார்த்து, “எனக்கோசரம் இன்னாத்துக்கு இவ்வளவு செலவு? அம்மாதான் இதெல்லாம் வீண் செலவுன்னு சொல்லிருக்கில்ல” என்றாள்.

“அது சரிதான்… ஆனா நீ இப்படி கொண்டாடனும்னு ஆசைப்பட்டல… அதுவுமில்லாம உனக்கு புதுதுணி வாங்கிறளவுக்கு அக்காகிட்ட காசில்லடா… அதான் கேக் வாங்கிக்கினே” என்று வீரா சொல்ல அமலா கண்களில் நீர் மல்க,

“ரொம்ப தேங்க்ஸு கா” என்று அவள் தன் தமக்கையினை இறுக்கமாய்  அணைத்து கொள்ள,

“நானு” என்று நதியாவும் அவர்களோடு வந்து ஒண்டி கொண்டாள்.

உணர்ச்சிவசமாய் தன் அணைப்பில் கிடந்த இரு சகோதிரிகளையும் வீரா முத்தமிட அமலா உடனே தலையை நிமிர்த்தி,

“ஏன்க்கா… உனக்கு கல்யாணம் ஆயிடுச்சுன்னா எங்களை விட்டு போயிடுவியா?!” என்று ஏக்கமாய் கேட்க

அத்தனை நேரம் வீராவின் முகத்திலிருந்த சந்தோஷமெல்லாம் அப்போதே மொத்தம் பறிபோயிருந்தது.

சலிப்பான பார்வையோடு,

“நீ என்ன லூசா… இங்க நமக்கு தினம் சோத்துக்கே திண்டாட்டம்.. இதுல கல்யாணம் கன்றாவின்னு” என்று முகத்தை சுருக்கினாள்.

“இப்ப இல்லன்னாலும்… அப்புறமா பண்ணிப்ப இல்ல” இப்போது நதியா கேள்வி எழுப்ப,

“ஏன்டி இப்படி லூசாட்டும் பேசிட்டிருக்கீங்க” என்று கோபமாய் பேசிவிட்டு எழுந்து சென்றாள்.

“அப்போ கல்யாணமே பண்ணிக்க மாட்டியா க்கா?” என்று அமலா கேட்க,

“இப்ப அது ரொம்ப முக்கியமா?! உங்க இரண்டு பேருக்கும் படிக்கிற வேலை ஒண்ணும் இல்லையா?” என்று வீரா முறைப்பாய் கேட்க,

“படிக்கிறோம் க்கா? ஆனா ஒண்ணே ஒண்ணும் மட்டும் சொல்லேன்” என்று நதியா ஆர்வமாய் கேட்க புருவங்கள் சுருங்க இருவரையும் அவன் மௌனமாய் பார்த்தார்.

“ஏன்க்கா… அன்னைக்கு ஒருத்தன்… நம்ம வூட்டுக்கு வந்து உனக்கு பூவெல்லாம் கொடுத்து சும்மா ஹீரோ கணக்கா ஐ லவ் யூவெல்லாம் சொன்னானே!” என்று கேட்கவும்

வீரா சீற்றமாய்,

“இப்ப இன்னாத்துக்குடி அவனை பத்தி பேசிறீங்க” என்றாள்.

“இல்ல… உனக்கு அவனை பிடிக்குமான்னு” நதியா தயக்கமாய் கேட்டு வைத்தாள்.

“அவனெல்லாம் பணக்காரன் வூட்டு பையன் நதி… காதலிக்கிறேன்னு பின்னாடியே சுத்துவானுங்க… அப்புறம் அவங்க தேவையெல்லாம் தீர்ந்ததும் உட்டு போயின்னே இருப்பானுங்க… அம்மா எத்தனை தடவை சொல்லிருக்கு… பணம் பந்தோபஸ்துன்னு இருக்கிறவனுங்கெல்லாம் நமக்கு செட்டாவாது… எனக்குன்னு எவனாவது ஓர் இளிச்சவாயன் பிறக்காமல போயிருப்பான்… அவனா வருவான்…  எதுக்கு இந்த காதல் கன்றாவி எல்லாம் நமக்கு” என்று தங்கைகளிடம் வீரா சொல்ல அமலா மறுப்பாய் தலையசைத்து,

“போக்கா… அப்படியெல்லாம் இல்ல… உன் அழுகுக்கும் கெத்துக்கும் செம சூப்பரா ஒருத்தன் வருவான் பாரேன்”  என்று அமலா சொல்ல,

வீரா பெருமூச்செறிந்து,

“அழகு பார்த்தெல்லாம் வர கூடாது அம்மு… நம்ம மனசை பார்த்து வரனும்”  இவ்விதம் தன் சகோதிரிகளிடம் நிதானித்து உரைத்தவளுக்கு அந்த எண்ணம் அத்தனை ஆழமாய் பதிவாகியிருந்தது… அதுவும் சொல்லிலடங்கா வலியோடு!

அடுத்த நாள் காலை சகோதிரிகள் இருவரும் பள்ளிக்கு புறப்பட்டுவிட்ட நிலையில்,

வீராவும் வீட்டை பூட்டி கொண்டு வேலை தேடி வெளியே சென்று கொண்டிருந்தவள் சுகுமாரின் வீட்டு கதவை திறந்திருப்பதை பார்த்து,

“சுகுமார்ர்ர்ர்ர்ர்ரு” என்று அழைத்து கொண்டே உள்ளே எட்டி பார்த்தாள்.

“ஏய் ஏய் … நீயே ஏன் வந்த… ஒழுங்கா போயிரு சொல்லிட்டேன்” என்று பதறி கொண்டே சுகுமார் கதவை மூட வர,

அவளோ அதற்குள் உள்ளே நுழைந்து, “இப்ப இன்னாத்துக்கு நீ டென்ஷனாவுற?!” என்று கேட்டாள்.

“ஏய்… வெளியே போ… உன் சங்காத்தமே எனக்கு வோணாம் சாமி” என்று சுகுமார் கையெடுத்து கும்பிட,

“இன்னா சுகுமார் இப்படி சொல்ற… நம்ம என்ன அப்படியா பழகினோம்?!” என்று கேட்டு நமட்டு சிரிப்போடு நின்றவளை கோபம் பொங்க முறைத்தான்.

அவள் மேலும், “அந்த மேட்டரை விடு சுகுமாரு… நான் வந்ததே உனக்கு தேங்க்ஸ் சொல்லத்தான்” என்றவள் சொல்லவும்,

“இன்னாத்துக்கு தேங்க்ஸ்… செய்றதெல்லாம் செஞ்சிட்டு… உன்னால என் போஃனு கூட தொலஞ்சி போச்சு… தெரியுமா?!” என்றவன் வேதனையோடு தெரிவிக்க,

“நான் உன் போஃனை தொலைச்சேனா… அது எப்போ?!” அதிர்ந்தாள் வீரா!

“அன்னைக்குதான்… எவனோ ஒரு பன்னாடையை காப்பாத்திறேன்னு என் போஃனை தூக்கின்னு ஓடினியே மறந்திட்டியா?!” அவன் சொல்லி முடிக்க வீரா உதட்டை கடித்து கொண்டு

“ஸ்ஸ்ஸ்… ஆமா இல்ல” என்று வருத்தப்பட,

சுகுமார் அவளை கடுப்பாய் பார்த்தான்.

“செய்றதெல்லாம் செஞ்சிட்டு இன்னா பீஃல்ங்கு உனக்கு? எனக்குதான் பீஃலிங்” என்றதும் அவள் பதிலுரைக்காமல் அவனை மௌனமாய் பார்க்க,

“இன்னும் இன்னாத்துக்கு இங்க நிற்கிற… போ…” என்று அவளை அவன் துரத்த,

அவள் முகத்தை சுளிக்கி கொண்டு வெளியே வந்தவள்,

“ரொம்ப சீன போடாதே… அந்த போஃன் என்ன… உன் சொந்த போஃனா… எவன்டியோ இருந்து நீ ஆட்டையை  போட்டதுதானே” என்றாள்.

“ஏய்… அதெப்படி உனக்கு தெரியும்?” அவன் பதட்டம் கொள்ள,

“அப்போ அப்படிதானா சுகுமாரு?!” என்று அதிர்ச்சியோடு கேட்டாள். 

‘அய்யோ! போயும் போயும் இவ கிட்ட போய் உளறி வைச்சிட்டோமே… இவ ஒருத்தர்  உடாம தண்டோரா போட்டிருவாளே!’ என்று அவன் மனதில் எண்ணி கொள்ள,

“ப்ரீயா வுடு… நான் யார்கிட்டயும் இதபத்தி சொல்லமாட்டேன்” என்று அவன் மன எண்ணத்தை படித்தவள் போல சொல்ல

எரிச்சலோடு அவளை பார்த்தவன்

“உன்கிட்ட போய் வாய கொடுத்தேன் பாரு… என்னை பிஞ்ச செருப்பாலேயே அடிச்சுக்கனும்” என்றவன் கடுப்படித்தான்.

“அடிச்சிக்கனும்னு சொல்றியே தவிர செய்ய மாட்டிறியே சுகுமார்” என்று கேட்டதும் அவளை ஏற இறங்க பார்த்தவன்,

“அம்மா தாயே… உன் காலில் வோணா வுழறேன்… போய் தொலை” என்று அழமாட்டாத குறையாய் உரைத்தான்.

“இப்போ போறேன்… ஆனா திரும்பி”

“ஏய்ய்ய்ய்” சுகுமார் ஆவேசமாக,

“திரும்பி வரமாட்டேன்னு சொல்ல வந்தேன்” என்றதும்

அவன் விரைவாய் உள்ளே சென்று கதவை படாரென மூடி கொண்டான்.

******
மருத்துவமனை!

எப்போதும் துறுதுப்பாய் கால்களில் சக்கரம் கட்டி பறந்து கொண்டிருந்த சாரதிக்கு,

இந்த நான்கு ஐந்து நாட்களாய் மருத்துவமனையில் கட்டுண்டுது போல் படுத்து கிடப்பது அத்தனை எரிச்சலாய் இருந்தது.

அதுவும் அவன் கால் கைகளில் எல்லாம் அடிப்பட்ட உள்காயங்கள் ஆழமாய் இருப்பதால் மருத்துவர்களின் பரிந்துரையின் பேரில் இன்னும் இரண்டு  நாட்கள் அங்கேயே இருக்க வேண்டிய நிலை!

ஆதலால் அவனும் வேறு வழியின்றி அங்கே இருக்க வேண்டிய சூழ்நிலை!

ஆனால் அந்த நிலைமையிலும் அவனின் வியாபாரத்திற்கும் ஆலுவலக வேலைகளுக்கும் அவன் ஓய்வு கொடுக்க தயாராக இல்லை!

அங்கிருந்தபடியே அவற்றையெல்லாம்  அவன் கவனித்து கொண்டுதான் இருந்தான்.

அவனின் உடல் நலம் ஒருவாறு மூன்னேற்றம் அடைந்திருக்க அன்றோடு மருத்துவமனை வாசத்திற்கு முடிவுகட்டிவிட்டு புறப்பட்டவன்,

இன்னும் தன் வலது காலின் காயத்தினால் அழுந்தி ஊன்றி நடக்க முடியாமல் ஸ்டிக்கை பிடித்து கொண்டு நடந்து வர அவன் லேசாய்  தடுமாறிய சமயம்,

“ஸார்” என்று பதறி கொண்டு கணேஷ் அவனை பிடிக்க போக,

“நோ… ஐ கேன்” என்று சாரதி கணேஷிடம்  கைகாட்டி நிறுத்திவிட்டு

வலியாயிருந்தாலும் சுதாரித்து கொண்டே அவனே நடந்து வந்தான்.

எத்தனை இடர்கள் வந்தாலும் சுயமாய் அவன் தனித்து சமாளித்தே பழக்கப்பட்டவன். வேறு யாரையும் இன்றும் என்றும் அவன் நம்பும் வழக்கமில்லை. அவன் கூடவே நிழல் போல் இருந்தாலும் கணேஷிற்கும் அது பொருந்தும்.

“ஆமா… போலீஸ்கிட்ட நடந்தது ஆக்ஸிடென்ட்தானு ரெகார்ட் பண்ண சொன்னனே… பண்ணிட்டியா ?!” என்றவன் கேட்க,

“எஸ் சார்” என்று பதிலுரைத்தபடி தன் பாஸின் நடைக்கு ஈடுகொடுத்தபடி பின்னோடு நடந்து வந்தான் கணேஷ்!

“சைமன்கிட்ட நான் விசாரிக்க சொன்ன விஷயம் என்னாச்சு?”

“சார்” என்று கணேஷ் தயங்கி பேச முடியாமல் மௌனம் சாதிக்க,

அப்போது இருவரும் பேசி கொண்டே கார் நிறுத்தத்தை அடைந்தனர்.

சாரதி காரின் மீது சாய்ந்து நின்று கொண்டு,

“ஏன் தயங்கிற?…  என்ன சொன்னான் சைமன்?!” என்று கேட்க,

“அது… உங்களை அடிச்ச அந்த ரவுடி…” இடைவெளி விட்டவன் “நார்த் மெட்ராஸையே  கலக்கிட்டிருக்க பெரிய ரவுடியால்… நம்ம சைமனே… இந்த விஷயத்தில் தலையிட கொஞ்சம் பயப்படிறான்” என்று தயங்கி தயங்கி சொல்லி முடித்தான் கணேஷ்!

இதனை கேட்ட மறுகணம் மறுவார்த்தை எதுவும் பேசாமல் சாரதி ஆழ்ந்த சிந்தனையோடு காரில் ஏறி அமர,

அதற்கு பிறகு கணேஷ்  காரை திறந்து விட்டு அவனும் ஓட்டுநர் இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டு காரை இயக்கினான்.

சாரதி தாடையை தடவி கொடுத்தபடி தீவிரமாய் யோசித்து கொண்டே வந்தவன்,

“கணேஷ்” என்றழைக்க,

“சொல்லுங்க சார்” என்றான்.

“அந்த ரவுடியை நான் நேர்ல மீட் பன்றதுக்கு அரேஞ்ச் பண்ணு” என்றவன் தீர்க்கமாய் சொல்ல,

“சார்… திரும்ப அவன் உங்களை ஏதாச்சும்” என்று அதிர்ச்சியயில் பிரேக்கில் காலை பதித்து வண்டியை நிறுத்தினான் கணேஷ்!

“ப்ச்… ஏன் இப்போ ஷாக்காகிற?… காரை மூவ் பண்ணு” என்று சாரதி இயல்பாய் சொல்லிவிட்டு மேலே தொடர்ந்தான்.

“அந்த ரவுடியோட  மோட்டிவ் நான் இல்ல கணேஷ்… அவன் பணத்துக்காகதான் என்னை கொல்ல பார்த்தான்… ஸோ அவன் மோட்டிவ் பணம்தான்… அதை நான் அவனுக்கு தர்றேன் சொல்லுங்க… அதுவும் அவன் என்னை கொலை பண்ண வாங்கினதுக்கு இரண்டு மடங்கா தர்றேன்” என்று சாரதி தெரிவிக்க, கணேஷிற்குதான் பதட்டம் அதிகரித்தது.

“சார் இது சரியா வருமா?!”

“வரும்… யாருக்கு என்ன தேவையோ அதை நம்ம கொடுத்திட்டா… எல்லா சரியா வரும்” என்றவன் மீண்டும்,

“ஆமா… என்னை காப்பாத்தின அந்த இரண்டு பேரை பத்தி விசாரிக்க சொன்னேனே என்னாச்சு கணேஷ்?!”  எதிர்பார்ப்பாய் வினவ,

“சாரி சார்… அவங்களை பத்தி எந்த க்ளுவும் கிடைக்கலன்னு சைமன் சொன்னான்” என்றதும் சாரதி சீற்றமானான்.

முகத்தில் கோபம் கொப்பளிக்க,

“அதை எப்படி கிடைக்காம போகும்… அந்த இடியட் சைமன் வேலைதான் செய்யறன்னா… இல்ல நான் கொடுக்கிற காசில தின்னுட்டு தின்னுட்டு தூங்கிட்டிருக்கானாம்” என்று பொறிந்து தள்ளியவன்

“அவனை வந்து என்னை மீட் பண்ண சொல்லு… அவனுக்கு இருக்கு” என்றான்.

அவன் கோபத்தை பார்த்து மிரண்ட கணேஷ்” ஒகே சார்” என்று குரல்கள் தடதடக்க சொல்லியவன் மேலே எதை பற்றியும் பேச்சு கொடுத்து அவன் கோபத்தை தூண்டாமல் மௌனமாய் வந்தான்.

அந்த கார் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் அவன் இல்லாமல் அத்தனை நாட்கள் நிம்மதியாய் இருந்த அந்த வீட்டு பிரஜைகள் எல்லாம் பயபக்தியோடு  தங்கள் தங்கள் வேலைகளில் ஈடுபடுவது போல் காட்டி கொண்டனர்.

காரிலிருந்து இறங்கியவன் வேலையாட்கள் மீது இறுக்கமாய் தன் பார்வையை சுழற்றிவிட்டு ஸ்டிக்கை ஊன்றி கொண்டு நடக்க,

தெய்வானை அப்போது அவுட் ஹவுஸில் நின்றபடி அவனை பார்த்தவர்,

“கடவுள் எல்லாத்தையும் பார்த்திட்டிருக்கான்… அதான் நீ செஞ்ச பாவத்துக்கு நன்னா உனக்கு தண்டனை கொடுத்துட்டான் ?!” என்று சத்தமாய் உரைக்க,

“ஏன்டி அவனான்டா போய் வாய கொடுக்கிற” என்று மனைவியை அடக்க முற்பட்டார் சாரங்கபாணி!

இந்த வார்த்தைகளை காதில் வாங்கி கொண்ட சாரதி வீட்டிற்குள் போகாமல் அப்படியே  திரும்பி அவர்களை நோக்கி வர,

“வேலில போற ஓணாண் வேட்டிக்குள்ள விட்ட கதையா… இப்ப அவன் நம்பளான்டதான் வர்றான்” என்று சாரங்கபாணி அச்சம் கொள்ள,

“வரட்டுமே… நேக்கு ஒண்ணும் பயமில்ல” என்று சொல்லும் போதே தெய்வானைக்கும் அச்சம் தொற்றி கொண்டது.

சாரதி நெருங்கி வர,

“அடுப்பில உலை கொதிக்குது… நான் போய் அரசி போடனும்” என்றபடி தெய்வானை வேகமாய் உள்ளே செல்ல பார்க்க,

“சித்தி நில்லுங்க” அதிகார தொனியில் அழைத்தான். 

தெய்வானை உள்ளே செல்லாமல் அப்படியே கையை பிசைந்து கொண்டு நிற்க,

“நீங்க சொன்னது  கரெக்ட் சித்தி… நான் பெரிய பாவம்தான் செஞ்சிட்டேன்” என்றதும் தெய்வானையும் சாரங்கபாணியும் குழப்பமாய் அவனை ஏறிட்டனர்.

அவன் மேலும், “பாவம் பார்த்து உங்க இரண்டு பேரையும் இங்க தங்க வைச்சிருக்கேன் பாருங்க… அதான்… அதான் நான் செஞ்ச பெரிய பாவம்… அதுக்கு எனக்கு இந்த தண்டனை தேவைதான்” என்றவன் எகத்தாளமாய் சொல்ல,

“நீ பேசிறது சரியில்ல சாரதி” என்று சாரங்கபாணி முறைத்து கொண்டு நின்றார்.

“நான் பேசிறது சரியில்ல… உங்க ஆம்படையாள் பேசிறது மட்டும் சரியோ?!… இப்படி நான் போகும் போது வரும் போதும்… இவா வாசலில் நின்னு என்னை இப்படி சபிச்சிட்டே இருந்தே… நான் போற காரியம் விளங்கமோ… அதான் நேக்கு இப்படியாயிடுத்து… எல்லா உங்க ஆத்துக்காரியாலதான்” என்று அவன் நக்கலாக சொல்ல,

‘அடப்பாவி… இப்படி பிளேட்டே என்பக்கமே திருப்பிவிட்டானே… ‘ என்று தெய்வானையில் வாய்க்குள்ளேயே முனகி கொண்டார்.

சாரதி நிறுத்தாமல் சாரங்கபாணியிடம்,

“இப்படியே உங்க ஆத்துகாரி பேசிட்டிருந்தான்னு வைச்சுக்கோங்கோ… அப்புறம் அவுட் ஹாஸ்ல இருக்க முடியாது… அவுட் ஆஃப் ஹவுஸ்தான்… சொல்லிட்டேன்… பார்த்துக்கோங்கோ” என்று சாரதி எள்ளல் புன்னகையோடு அவர்களை பார்த்து சொல்லிவிட்டு அகன்றான்.

அவன் தலையை கண்களை விட்டு மறைந்ததும் தெய்வானை தன் கணவனிடம்,

“பார்த்திங்களான்னா என்ன பேச்சு பேசிட்டு போறான்னு” என்று கோபமாய் பொறுமினார்.

“நீ சத்த வாய மூடிட்டு உள்ளே போறியா…
… இப்படியே பேசி பேசி என்னை நடுதெருவில கொண்டு வந்து நிறுத்திடாதுடி… நோக்கு புண்ணியமா போவட்டும்” என்று சாரங்கபாணி கெஞ்சலாய் உரைக்க,

“ம்க்கும்” என்று நொடித்து கொண்டு உள்ளே சென்றார் தெய்வானை!

சாரதி வீட்டிற்குள் சென்று சோபாவில் அமர்ந்த சமயம் கணேஷ் அவன் பின்னோடு வந்து,

“சார்” என்று அவசரமாய் அழைத்து,

“நாம் கார் டிரைவிங் சீட் கீழே… இந்த போஃன் கிடந்துச்சு சார்” என்றான்.

சாரதி அதனை ஆர்வமாய் வாங்கி பார்த்து யோசித்தவன்,

“என்னை ஹாஸ்பெட்ல சேர்த்த இரண்டு பேர்ல… யாராச்சும் ஒருத்தர்தா இருக்குமோ?!” என்றதும் கணேஷும் ஆமோதித்து,

“ஆமா சார்… நானும் அதான் நினைக்கிறேன்” என்க,

அந்த பேசியை இயக்க பார்த்தவன், “போஃன் சார்ஜில்லாம ஸ்விட்ச்ட் ஆஃப்ல இருக்கு… சார்ஜ் போடு… பேசி பார்க்கலாம்” என்றான்.

கணேஷ் துரதிதமாய் அந்த கைப்பேசியை சார்ஜ் போட்டு இயக்கியவன் அதில் கடைசியாய் பேசிய எண்களுக்கு எல்லாம் அழைப்பு விடுத்து அது யாருடைய பேசி என்பதை அறிந்து கொண்டு,

மறுகணமே சுகுமாரிடம் பேசுவதற்காக அவன் வீட்டின் அருகாமையில் இருந்த ஒருவனின் எண்ணை பெற்று அழைத்தனர்.

****
சுகுமாரின் வீடு!

“ஏ சுகுமாரு… உன்கிட்ட யாரோ முக்கியமா பேசனுமா… சீக்கிரம் பேசிட்டு கொடு” என்று வீட்டின் அருகிலிருந்த குடித்தனக்காரர் தன் பேசியை கொடுத்துவிட்டு செல்ல,

‘யாரா இருக்கும்?!’ என்று கேட்டு கொண்டு அந்த பேசியை காதில் நுழைத்து,

“யாருங்க?” என்று வினவ,

“ஒரு நாலு நாளைக்கு முன்னாடி ரவுடிங்க கிட்ட இருந்த ஒருத்தரை காப்பாத்தி” என்று கணேஷ் ஆரம்பிக்கும் போதே,

“அய்யோ நான் இல்ல” என்று பதட்டமடைந்தான் சுகுமார்!

“நீங்க இல்லன்னா… அப்ப வேற யாரு அவரை காப்பாத்தி ஹாஸ்பெட்ல சேர்த்தது”

“எனக்கு தெரியாது… என்னை உட்ருங்க” என்று சுகுமார் பதற,

“அப்போ உங்க போஃன்” என்று கணேஷ் கேட்ட மறுகணம் சுகுமாருக்கு சில நொடிகள் பேச்சே வரவில்லை.

அவன் மௌனமாகிட,

“நாங்க போலீஸ் ஸ்டேஷ்னல இருந்து பேசிறோம்… ஒழுங்கா உண்மையா சொல்ல போறீங்களா?!” இவ்விதம் பேசியது சாரதிதான்!

“அய்யோ சார்… இதுக்கு எனக்கும் சம்பந்தமில்ல… நான் நடந்ததை எல்லாத்தையும் சொல்லிடுறேன்” என்று நடந்த சம்பவத்தை தட்டு தடுமாறி சொல்லி முடித்தவன்,

“வீராதான் காரை ஓட்டினுவந்து ஹாஸ்பெட்ல வுட்டது… அப்புறம் நாங்க இரண்டுபேரும் ஓடிட்டோம்… இல்லாட்டி போனா அந்த ரவுடிங்க எங்களை கைம்மா பண்ணியிருப்பாங்க” என்றான்.

சாரதிக்கு ஆச்சர்யம் தாங்கவில்லை. யார் இந்த வீரா? இந்த கேள்வியை மனதிற்குள்ளேயே எழுப்பியவன் சில நொடிகள் மௌனனாய் யோசித்துவிட்டு,

“உன்னையும் அந்த வீராவையும் நான் பார்க்கனும்” என்க,

“அய்யோ சார்… நாங்கெல்லாம் ரொம்ப கஷ்டபடிற குடும்பம்… போலீஸ் ஸ்டேஷுனுக்கெல்லாம்” என்றவன் இழுக்கவும்

“போலீஸ் ஸ்டேஷுனுக்கில்ல… என் வீட்டுக்கு… அன்…  நான் போலீஸெல்லாம் இல்ல… என் பேர் சாரதி… என் உயிரதான் நீங்க காப்பாத்தினீங்க” என்றான்.

சுகுமார் அதிர்ச்சியடைந்தவன் பின்னர் மூச்சை இழுத்துவிட்டு கொண்டு,

“என்ன சார்? இதை முதல்லயே சொல்லி இருக்கலாம்ல… நான் ரொம்ப பேஜாராயிட்டேன்” என்றதும்

“என்னை காப்பாத்தினது நீங்கதானான்னு கன்பாஃரமா தெரிஞ்சிக்கிறதுதான் அப்படி சொன்னேன்…”

“அய்யோ சார்… எனக்கு அதுக்குள்ள அல்லு வுட்டிருச்சு”

“சரி… நீயும் வீராவும் என் வீட்டுக்கு வாங்க… நான் உங்களை பார்க்கனும்…நீங்க எனக்கு செஞ்சதுக்கு நானும் பதிலுக்கு உங்களுக்கு ஏதாவது செய்யனும்னு ஆசை படிறேன்” என்று சாரதி சொல்ல,

இந்த வார்த்தைகளை கேட்டு சுகுமாருக்கு அளவில்லா ஆனந்தம்! கை கால் ஓடவில்லை.

“சார்…  பெரிசா ஏதாச்சும் செய்யுங்க… நானும் வீராவும் ரொம்ப ரிஸ்க் எடுத்திருக்கோம்” என்றவன் சொல்ல

சாரதி புன்னகையித்து

“செய்றேன் சுகுமாரு… நீ அந்த வீராவையும் கூட்டிட்டு வா” என்றான்.

“அட்ரெஸ் மட்டும் சொல்லுங்க சார்… வந்திடுறோம்” என்று சுகுமார் ஆவல் ததும்ப கேட்க

சாரதி அலைபேசியை கணேஷிடம் கொடுத்து விலாசத்தை உரைக்க சொன்னான்.

சுகுமாரும் கணேஷ் சொன்ன விலாசத்தை குறித்து கொண்டவன் அன்றே இது பற்றி வீராவிடம் பேச சென்றான்.

Aval throwpathi alla – 10

வியப்பிற்குரிய விஷயம்

சாரதி அடிப்பட்டு வீழ்ந்து கிடந்ததை பார்த்த நொடி வீராவின் தேகமெல்லாம் நடுங்க,

அவனை எப்படியாவது காப்பாற்ற வேண்டும் என்று அவள் உள்ளமெல்லாம் பதைபதைத்தது. ஆனால் எதுவும் செய்ய முடியாத கையறுநிலையில் அவள் சிலையென நின்றிருக்க,

“வா… வீரா போயிடலாம்” என்று பதட்டமாய் அவள் காதோரம் கத்தி கொண்டிருந்தான் சுகுமார்!

சட்டென்று ஏதோ நினைவுவந்தவளாய் அவன் புறம் திரும்பியவள், “உன் போஃனை கொடுக்கிறியா?!” என்று வினவ,

“எதுக்கு?!” பதறி கொண்டு கேட்டான் அவன்!

“போலீஸுக்கு போஃன் பண்ணி சொல்வோம்” என்றவள் சொல்ல,

“பைத்தியம் மாறி பேசாதே… அங்க நிற்கிறானே… அவன்தான் காசிமேடு சங்கர்… இன்னைக்கு சிட்டியையே கலக்கிட்டிருக்க பெரிய ரவுடி… அவனுக்கு மட்டும் நம்ம போலீஸை கூப்பிட்ட விஷயம் தெரிஞ்சிது… நம்மல துண்டா துண்டா நறுக்கி ஊறுகா போட்டிருவான்…. அதுவும் இல்லாம அவனுங்கள பார்த்து ஏதோ பெரிசா பண்ண போறாங்கன்னு தோணுது… ஒழுங்கா வா… ஓடி போயிரலாம்” என்று சுகுமார் தன் குரலை தாழ்த்தி அவளிடம் சொல்லி கொண்டிருக்க,

அவள் பார்வையோ அவர்கள் சாரதியை என்ன செய்ய போகிறார்கள் என்பதிலேயே ஆர்வமாய் இருந்தது.

“வீரா வா” என்று அதற்கு மேல் பொறுமையில்லாமல் அவள் கரத்தை பிடித்து இழுத்து கொண்டு அவன் செல்ல,

அவளோ பின்னோடு நடப்பவற்றை பார்த்து கொண்டே சென்றாள்.

அந்த ரவுடிகளோ கீழே கிடந்த சாரதியை  அவசரமாய் தூக்கி காரின் பின்பக்கம் போட்டு கதவை மூட,

“பெட்ரோலை ஊத்துங்க… காரோட வைச்சி கொளுத்திருவோம்” என்றான் அவர்களில் ஒருவன்!

அந்த வார்த்தை வீராவின் காதிலும் அழுத்தம் திருத்தமாய் விழ  அந்த நொடி அவள் கதிகலங்கி போனாள்.

உடனடியாய் சுகுமாரின் கரத்தை உதறியவள்,

“அந்த ஆளை உயிரோடு வைச்சி கொளுத்த போறாங்களா சுகுமாரு?!” உச்சப்பட்ச  அதிர்ச்சியோடு அவனிடம் அவள் தெரிவிக்க

“அய்யோ வீரா… நாம இங்க இன்னும் கொஞ்ச நேரம் நின்னோம்னா… நம்மலயும் அவனோட சேர்த்து வைச்சி கொளுத்திருவாங்க…?!” என்று சுகுமார் படபடத்தான்.

“போயா” என்று கடுப்பானவள்

எப்படியாவது அவர்களிடமிருந்து சாரதியை காப்பாற்ற வேண்டுமென நகத்தை கடித்து கொண்டு யோசிக்க,

“எப்படியோ போ… நான் வூட்டுக்கு போறேன்” என்று சொல்லி சுகுமார் செல்ல யத்தனித்தான்.

அவளோ அதற்குள் அவன் முன்பேக்கெட்டில் இருந்து பேசியை கைப்பற்றி கொண்டு அவசரமாய் முன்னே நடக்க,

“ஏய் என்ன பன்ற?” என்றவன் கேட்டு கொண்டே அவளை பின்தொடர்ந்தான்.

அதே சமயம் அந்த ரவுடி கூட்டம் காரில் பெட்ரோலை ஊற்ற போக,

அப்போது தூரத்தில் போலீஸ் சைரன் சத்தம் கேட்டு அவர்களை பதறடித்தது.

எல்லோரும் அதிர்ந்து அந்த சாலையை சுற்றுமுற்றும் பார்த்தனர்.

அப்போது அந்த ரவுடிகளின் தலைமையாய் இருந்த ஒருவன்,

“போலீஸ் வர்ற மாறி இருக்கு… போங்கடா… எல்லோரும் போய் ஒளிஞ்சிக்கோங்க” என்று ஆணையிட்டுவிட்டு அவனும் ஓரமாய் ஓதுங்கி நின்றான். 

அவர்களை கலங்கடித்த அந்த சைரன் சத்தம் வேறு எங்கிருந்தும் வரவில்லை. சுகுமாரின் கைப்பேசியிலிருந்துதான்.

வீராதான் அத்தகைய வேலையை செய்தாள்.

அது தெரியாமல் அவர்கள் சென்று மறைந்து கொள்ள,

வீராவோ துரிதமாய் அந்த கார் அருகில் ஓடி வந்தாள்.

சுகுமாரும் அப்போது அவளிடமிருந்து போஃனை பறிக்க ஓடிவர,

அவளோ பதட்டமாய் கார் கதவை திறந்து  சாரதியின் நிலையை பார்த்தாள். அவன் தலையில் ரத்தம் வடிய அப்படியே மயங்கி கிடந்தான்.

அந்த நொடி அவள் மனம் அவனை எப்படியாவது காப்பாற்றிவிட வேண்டுமென்றன படுதீவிரமாய் யோசிக்க,

அதை எப்படி செய்வதென்று  புரியாமல் அவள் குழம்பி கொண்டு நின்ற சமயம்

அங்கே மறைந்திருந்ந ரவுடிகள் வீராவையும் சுகுமாரையும்  பார்த்துவிட்டனர்.

அந்த ரவுடிகள் தாங்கள் ஏமாற்றப்பட்டதை உணர்ந்து அவர்களை நெருங்கி வர,

சுகுமாருக்கு வெலவெலத்து போனது.

“போச்சு… உன்னால நானும் சேர்ந்து சாக போறேன்…” என்றவன் தலையிலடித்து கொண்டு அச்சம் கொள்ள,

அப்போது வீராவின் விழிகள் கார் ஸ்டியரிங்கின் அருகில் தொங்கி கொண்டிருந்த சாவியை பார்த்தது.

அவ்வளவுதான்!

அதற்கு பிறகு தான் என்ன செய்ய வேண்டுமென்பதை தெளிவாக தீர்மானித்து கொண்டவள் காரின் உள் அமர்ந்து கொண்டு,

காரை இயக்க முற்பட

அந்த ரவுடிகள் அவர்களை நோக்கி,

“ஏய்  அவனுங்கள பிடிங்க” என்று பயங்ரமாய் சத்தம் எழுப்பினர்.

அந்த கூட்டத்தினர் காட்டுமிராண்டிகளை போல அவர்களை தாக்க அதிவிரைவாய்  வர,

அந்த நொடி வீரா காரை ஸ்டார்ட் செய்துவிட்டாள்.

சுகுமாரு திருதிருவென விழித்து கொண்டு என்ன செய்வது என்று புரியாமல் நின்றிருக்க,

“அடிங்க.. ஏறுய்யா டோமரு” என்று திட்டியபடி கார் கதவை அவனுக்காக திறந்து விட்டாள்.

கரணம் தப்பினால் மரணம் என்ற நிலையில் அவன் கடைசி நேர பரபரப்போடு காரினுள்ளே ஏறி கதவை மூட,

மறுகணமே அந்த கார் காற்றில் பறந்து கொண்டு அந்த இடத்திலிருந்து விரைந்தது.

தன் உயிரையும் காப்பாற்றி கொள்ள வேண்டிய பதட்டத்தில் அவள் ஏதோ ஓர் படபடப்பில் அந்த காரை இயக்கிவிட,

அது எப்படி நடந்தது என்றெல்லாம் அவளுக்கே தெரியாது. விளையாட்டுதனமாய் அவள் கற்று கொண்ட அந்த விஷயம் அவள் வாழ்கையின் முக்கிய தருணத்தில் பயன்படும் என்று அவளே எதிர்பார்க்கவில்லை.

எப்படி அந்த காரை இயக்குகிறாள் என்று இன்னும் அவளுக்கு புரியவில்லை. அவளே உணராமல் அவளின் கால்களும் கைகளும் செவ்வனே அந்த செயலை செய்து கொண்டிருந்தன.

எது நம்மை விட்டு சென்றாலும் நாம் கற்கும் திறமைகளும் அறிவும் மட்டும் நம்மை விட்டு விலகாது!

“கேடில் விழுச்செல்வம் கல்வி யொருவற்கு 
மாடல்ல மற்றை யவை”

அதைத்தான் பொய்யா மொழி புலவன் கற்பவை தவிர மற்ற ஏனைய செல்வங்கள் யாவும் நிலையற்றது என்றான்.

ஆனால் அத்தகைய நிலையற்ற செல்வங்கள் மீதி பற்றும் காதலும் கொண்ட சாரதிக்கு அந்த நிதர்சனத்தை அத்தனை சீக்கிரத்தில் புரிய வைத்துவிட முடியுமா என்ன?

அதனை அவன் உணர்ந்து கொள்ள  நீண்ட நெடிய பாதை ஒன்று அவனுக்காக காத்திருக்க,

அவனோ அந்த நொடி தன் உயிரே போனாலும் பரவாயில்லை என்றல்லவா கிடந்தான். அதுவும் எந்தவித தவிப்பும் படப்படப்பும் இன்றி!

அதற்கு காரணமில்லாமல் இல்லை! அவனுக்கே இந்த உலகத்தில் வாழ்வதற்கான எந்தவித அழுத்தமான பிடிப்பும் தேவையுமில்லை. அதனால்தான்!

மரணமே வந்தாலும் அவனுக்கு அதில் ஒன்றும் நஷ்டமில்லை. போராடும் வரை போராடிவிட்டான்.  அவன் விரும்பியமளவுக்கு பணத்தை சம்பாதித்து அவன் ஆசைப்பட்டவற்றை எல்லாம் திகட்ட திகட்ட அனுபவித்துவிட்டான்.

அவனின் இலட்சியமே பணக்காரனாக பிறக்காவிடிலும் பணக்காரனாகவே மடிய வேண்டும் என்பதுதான்!

அதுவுமே விரைவில் நடக்க போகிறதெனும் போது இங்கேயும் அவன் நஷ்டபடவில்லை. அதுவும் முதுமையை காணாமல் இளமையோடு மரணிப்பது கூட ஒருவித வரம்தானே!

ஆதலால் மரணத்தை கூட வா என்று அசாத்தியமாய் வரவேற்று தன் உயிரை கூட துச்சமாய் எண்ணி அதனை விடவும் அவன் தயாராகவே இருந்தான் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

ஆனால் நம்மை ஆட்டிவிக்கும் விதி என்பது ஒரு சைக்கோவாயிற்றே!

அது யாரையும் அப்படி நிம்மதியாய் இருக்கவும்… இறக்கவும் விட்டுவிடாது.

சாரதிக்கு அவன் உயிரின் மதிப்பை  உணர்த்த,

விதியே வீரா ரூபத்தில் அவன் வாழ்கையில் நுழைந்தது.

காரை ஓட்டி கொண்டே வீரா சாரதியை திரும்பி பார்த்து கொண்டே வர,

அவனோ அசைவற்று ஒர் ஆழ்ந்து மீளா உறக்க நிலைக்கு போய் கொண்டிருந்தான்.

“ஆள் அவுட் போலயே” என்று  சுகுமார் சாரதியின் தேகத்தின் அசைவற்ற நிலையை பார்த்து கூற,

“அப்படியெல்லாம் இருக்காதுய்யா… நல்லா பாரு” என்று காரை ஓட்டி கொண்டே பதறினாள் வீரா!

“ஆளா பார்த்தா தெரியல… பிணமாட்டும் கிடக்கிறான… பூட்ட கேஸு” என்று சுகுமார் அலட்டி கொள்ளாமல் சொல்ல வீரா படபடப்பானாள்.

உயிரின் மதிப்பை ஆழமாய் உணர்ந்தவள் அவள். ஒரு நொடியில் தன் தாயை தவறவிட்டவள். அப்படியிருக்க இத்தனை போராடி அவன் உயிரை காப்பாற்ற முடியாமல் போவதா?!

அதை அவளால் ஏற்கமுடியவில்லை. அப்போது காரில் வைக்கப்பட்டிருந்த  தண்ணீர் பாட்டில் அவள் கண்ணில் பட,

அதனை கையிலெடுத்து “இத திற” என்று அந்த பாட்டிலை ஒற்றை கையில் பிடித்து கொண்டு

சுகுமாரிடம் உரைத்தாள்.

“இன்னா பண்ண போற” என்று  கேட்டு கொண்டே  அதனை திறந்து கொடுத்தான் அவன்!

மறுகணமே அவள் அந்த பாட்டிலின் தண்ணீரை சாரதியின் முகத்தில் சராலென்று அடிக்க,

சாரதி அதிர்ந்து மூச்சை வெளிவிட்டான்.

அப்போதே வீராவிற்கும் மூச்சு வந்தது. நிம்மதி பெற்றவள் காரை கவனமாக இயக்கி கொண்டே அந்த பாட்டில் தண்ணீரை அருந்த,

சுகுமார் அவளை யோசனையாய் பார்த்து,

“தெரியாமதான் கேட்கிறேன்… யாரிவன்னு இவனை போய் காப்பாத்த இவ்வளவு ரிஸ்க் எடுத்துக்கிற” என்று கேட்க,

“யாரா இருந்தா என்ன? அவனுக்கும் பொண்டாட்டி பிள்ளைங்க குடும்பமெல்லாம் இருக்கும்ல…பாவம்! இவனுக்கு ஏதாவது ஆச்சுன்னா… அவன் குடும்பத்துக்கு எவ்வளவு கஷ்டமாயிருக்கும்… இவன் ஈஸியான செத்திருவான்… ஆனா அவனோட பொண்டாட்டி பிள்ளைங்களுக்கு நொடிக்கு நொடி சாவு” என்றவள் சொல்லி கொண்டிருக்கும் போதே அவள் விழியோரம் நீர் கசிந்தது. அவள் அப்போது தன் தாயின் மரணத்தை எண்ணி வருந்த,

அவளுக்கு அப்போது தெரியாது!

அவள் யார் உயிரை காப்பாற்ற இந்தளவுக்கு போராடிகிறாளோ, அவனுக்காக இந்த உலகத்திலேயே அழ போகிற ஒற்றை ஜீவன் அவள் மட்டும்தான் என்று!

சுகுமாரோ அவள் மனநொந்து பேசிய வசனங்களையெல்லாம் கவனிக்காமல் அந்த ரவுடிகள் அவர்களை பின்தொடர்ந்து வருகிறார்களா என்று பார்க்க,

ஒரு பெரிய கார் அவர்கள் காரை வெறி கொண்டு துரத்தி கொண்டு வந்தது.

“வீரா சீக்கிரம் போ… அவனுங்க வரானுங்க” என்றவன் பதட்டப்பட,

வீரா அப்போது தன் உயிரை கையில் பிடித்து கொண்டு அந்த காரை முடிந்த வரை வேகமாய் இயக்க முற்பட்டாள்.

இரவு நேரம் என்பதால் சாலைகளும் அத்தனை வாகன நெரிசல் இல்லாமல் இருக்க, அந்த இரு கார்களும் காற்றையும் மிஞ்சும் வேகத்தில் பயணித்து கொண்டிருந்தன.

வீரா தன் பார்வையை சுற்றுபுறங்களில் அலசிக் கொண்டே வந்து,

கண்ணில் பட்ட ஓர் பரந்த மருத்துவமனை வளாகத்தில் காரை நுழைத்துவிட்டு பலமாய் ஹாரனை அழுத்தினாள்.

மருத்துவமனை உள்ளிருந்து ஆட்களை வருவதை பார்த்த மாத்திரத்தில் அவள் காரிலிருந்து இறங்க,

சுகுமாரும் உடனடியாய் இறங்கினான். இருவரும்  அவசர அவசரமாய் அந்த இடத்தை விட்டு அகன்று மருத்துவமனை வளாகத்தில் ஓர் ஓரமாய் வந்து மறைந்து கொள்ள,

அப்போது அந்த காரை நோக்கிஓடி வந்த நர்ஸ், காரின் பின் இருக்கையில் அடிப்பட்டு கிடந்த சாரதியை பார்த்து பதறிகொண்டு ஆட்களை அழைத்தாள்.

அதன் பின்னர் அவர்கள் ஸ்டெச்சர்  வைத்து சாரதியை சிகிச்சை அறைக்கு கொண்டு செல்ல,

வீராவின் மனம் நிம்மதி பெற்றது. தான் செய்ய நினைத்ததை செய்துவிட்டோம் என்ற நிம்மதி அது!

அதே நேரம் அந்த ரவுடிகள் மருத்துவ வளாகத்திற்குள் வர முடியாமல் வாசலிலேயே தயங்கி நின்று கொண்டிருக்க,

வீராவும் சுகுமாரும் எப்படியோ அவர்களின் கண்களில் சிக்காமல் பின்வாசல் வழியாக சென்று சாமர்த்தியமாய்  தப்பி சென்றுவிட்டனர்.

சுகுமாரோ வீடு வந்து சேரும் வரை  வீராவை வசைபாடி கொண்டே வர,

அவள் வீட்டு வாசலில் அடைந்த போது தன் பொறுமையிழந்து, “இப்ப எதுக்கு என்னை இந்த திட்டு திட்டிற?” என்று கேட்டு கோபமாய் முறைத்தாள்.

“பின்ன… கொஞ்சம் விட்டிருந்தா நம்மல துண்டு துண்டா வெட்டி  போட்டிருப்பானுங்க… எவனையோ காப்பாத்திறன்னு சொல்லி என் உயிரை பணயம் வைக்க பார்த்த… ” என்று புலம்பி தீர்த்தவனை பார்த்து,

“எதுக்கு இப்படி பயந்து சாகிற? அதான் தப்பிச்சிட்டோம்ல” என்று அமர்த்தலாகவே சொன்னாள்.

“சொல்லுவ… என் உசுருக்கு மட்டும் ஒண்ணுகிடக்கு ஒண்ணாயிருந்தா” என்று தீவிரமான முகப்பாவனையோடு அவன் கோபம் பொங்க, அவள் சத்தமாய் சிரித்தாள்.

“உன்னையெல்லாம் பெத்தாங்களா செஞ்சாங்களா?!” என்றவன் கடுப்பாய் கேட்க இன்னும் அதிமாய் சிரித்தவள் மெல்ல இயல்பு நிலைக்கு திரும்ப,

“நீ பெரிய ஆளுதான்…. தலைவரை ஐஸ் வைச்சே சமாளிச்சிட்ட… ரவுடி பசங்கள கூட  அசால்ட்டா ஏமாத்திட்ட…   ஆனா என்னால முடியாதுப்பா…  நான்  பேஜாராயிட்டேன்” என்றவன் மிரட்சியோடு சொல்ல,

“பயந்துக்கிட்டே இருந்தா எதையுமே செய்ய முடியாது சுகுமாரு” என்றாள் வீரா!

“அட போம்மா… உசுரு போனா திரும்பி வருமா?!” அவன் பேச்சில் இன்னும் நடந்த சம்பவங்களால் ஏற்பட்ட தாக்கம் மிச்சமிருக்க ,

அவளோ அவனை நிதானித்து பார்த்து பேச தொடங்கினாள்

“இத பாரு சுகுமாரு… சாவு எப்போ வேணா எப்படி வேணா வரலாம்… அத இப்பதான் இப்படிதான் வரனும்ல… மலையில இருந்து வுழுந்து பொழச்சவனும் இருக்கான்… ரோட்டில  தடுக்கி விழுந்து செத்தவனும் இருக்கான்…

சும்மா ஒரு பேச்சுக்கு சொல்றேன்.. நீ ரோட்டில நடந்து போயினே இருக்கும் போது வழில ஒரு டிரெயினேஜ்  திறந்திருந்து… நீ பாட்டுக்கு கவனிக்காம உள்ளே தவறி விழுந்துட்டா” என்றவள் சொன்ன நொடி சுகுமார் பதறி கொண்டு

“ஏய்ய்ய்ய்” என்று முறைக்க,

“டென்ஷனாவதே சுகுமாரு… நடக்கிறதைதான் சொல்றேன்… ஏன்… ஒடிற பஸ்ல போயினிருக்கும் போது கூட நீ படார்னு வீழ்ந்து பட்டுன்னு உயிர் போலாம் இல்ல”

“அடிப்பாவி” அவன் அதிர்ச்சியாகி,

“இல்லன்னா நீ சாப்பிடிற சாப்பிட்டில பல்லி விழுந்து”

“ஏய் போதும் நிறுத்து”

“கடுப்பாவதே… அப்படியெல்லாம் கூட சாவு வரலாம்னுதான் சொன்னேன்… ஆனா இதுக்குன்னு ரோட்ல நடக்காம இருப்பியா இல்ல பஸ்ல போவாம இருப்பியா இல்ல சோறுதான் துன்னாம இருப்பியா” என்றவள் பேசி கொண்டே போக,

“அம்மா தாயே… தெரியாம சொல்லிட்டேன்… என்னை உட்ரூ… நீ எக்கேடு கெட்டோ போ… இனி நான்  உன் பக்கம் தலை வைச்சே படுக்கமாட்டேன்” என்று சொல்லிவிட்டு திரும்பியவன்,

“சுகுமாரு… இனி நீ இவ கூட போனே…  உன்னை பொட்லம் கட்டி பரலோகம் அனுப்பிவிடுவா… பீ கேர்புஃல்”  என்றவன் புலம்பி கொண்டே தன் வீட்டை திறந்து உள்ளே புகுந்து கதவை தாளிட்டு கொண்டான்.

வீராவிற்கு அவன் புலம்பல்களை கேட்டு சிரிப்பு தாங்கவில்லை. சில நொடிகள் அங்கேயே சிரித்து கொண்டு நின்றவள் மெல்ல தன் வீட்டை நோக்கி நடந்து கொண்டே

தன் பேக்கெட்டில் வைத்திருந்த ரூபாய் நோட்டுக்களை எடுத்து பார்த்தாள்.

ஏதோ பெரிதாய் சாதித்த உணர்வு அவளுக்கு!

கண்களில் நீர் கசிய ஓர் ஆழ்ந்து பெருமூச்சொன்றை வெளிவிட்டு கொண்டாள்.

******
அதே நேரம் சாரதிக்கு மருத்துவர்கள் தீவீரமாய் சிகிச்சை அளித்து  கொண்டிருக்க,

அப்போது அவன் பேக்கெட்டில் இருந்த கைப்பேசியின் மூலமாக அவனின் காரியதரிசி கணேஷிற்கும் மருத்துவமனையில் இருந்து தகவல் சென்றது.

கணேஷ் பதறி கொண்டு மருத்துவமனையை வந்தடைய, சாரதிக்கு சிகிச்சை முடிந்து அன்றிரவு முழுவதும் மயக்கத்தில் கிடந்தவன் அடுத்த நாள் காலையில்தான் விழித்து கொண்டான்.

விழிப்பு வந்த மறுநொடியே இரவு நடந்த நிகழ்வுகளை பற்றி அவன் மனம் சிந்திக்க,

காரில் வந்து கொண்டிருந்த சமயம் அவனை ஒரு கூட்டம் வழிமறித்து தாக்கியது நினைவுக்கு வந்தது. அவர்களிடம் அவனும் தன்னால் இயன்றவரை போராட,

அப்போது  பின்மண்டையில் யாரோ அவனை தாக்கிய உணர்வு!

அந்த நொடி வலியோடு கீழே விழுந்த வரைதான் அவன் நினைவில் பதிவாயிருந்தது.

அதற்கு பிறகு யார் தன்னை அந்த ரவுடிகளிடம் இருந்து காப்பாற்றி கொண்டு வந்து மருத்துவமனையில்  சேர்த்திருக்க கூடும் என்றெண்ணி குழம்பியவன்,

“ஏன் கணேஷ்?! யார் என்னை இந்த ஹாஸ்பெட்டில அட்மிட் பண்ணது” என்று வினவ,

“தெரியல சார்… யாரோ இரண்டு பேர் உங்கள காரோட கொண்டு  வந்து ஹாஸ்பெட்டில நிறுத்திட்டு ஒடிட்டாங்க” என்றான்.

“அப்படியா?! யார் அந்த இரண்டு பேர்?”  அதிர்ச்சியானான்.

“சரியா தெரியல.. சீசிடிவி புஃடேஜில பார்த்த போது இருபது இருபத்திரண்டு வயசு பசங்க மாறி தெரிஞ்சிச்சு” என்றதும் சாரதியின் புருவங்கள் நெறிந்தன.

அவன் ஆழ்ந்த சிந்தனைக்குள் மூழ்க, “சார்” என்று கணேஷ் அழைத்து அவன் சிந்தனையை தடைப்படுத்த

“சொல்லு கணேஷ்” என்று கேட்டபடி அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தான் சாரதி!

“யார் உங்களை இப்படி ஆள் வைச்சி அடிச்சிருப்பா?” என்று கணேஷ் சந்தேகமாய் வினவ,

“தெரியலயே கணேஷ்… யாரா வேணா இருக்கலாம்… நம்ம என்ன ஒருத்தர் இரண்டு பேர் கிட்டயா நம்ம வேலையை காட்டியிருக்கும்… அது பெரிய லிஸ்ட்டே இருக்கும்… அந்த லிஸ்ட்ல இருக்கிற யவனாச்சுமா இருக்கும்… நீ நம்ம சைமன் கிட்ட விசாரிக்க சொல்லு… எவன் என்னை கொல்றளவுக்கு துணிஞ்சிருக்கான்னு நானும் தெரிஞ்சிக்கனும்… அப்பதான் அவனுக்கு நான் அதையே இரண்டு மடங்கா திருப்பி செய்ய முடியும்” என்று அமர்த்தலாகவே சொன்னாலும் அவன் கண்களில் ஆழமான வெறியிருந்தது

“ஒகே சார்… நான் சைமன்கிட்ட பேசிடுறேன்”

“அப்புறம் கணேஷ்… என்னை காப்பாத்தின அந்த இரண்டு பேர்… அவங்கள பத்தியும் விசாரிக்க சொல்லு… அவங்கள நான் பார்க்கனும்” என்றான் ஆவல் ததும்பிய விழிகளோடு!

“ஒகே சார் கண்டுபிடிச்சிடலாம்” என்று கணேஷ் சொல்ல

சாரதி அந்த முகம் தெரியாத நபரை எண்ணி மனதளவில் ரொம்பவும் ஆச்சர்யப்பட்டு கொண்டிருந்தான்.

பணம் மட்டுமே பிரதானம் என்று எண்ணி கொண்டிருந்தவனுக்கு இந்த உலகத்தில் பிரதிஉபகாரம் பார்க்காமல் உதவுபவர்களும் கூட இருக்கிறார்கள் என்பது 
வியப்பிற்குரிய விஷயம்தானே!

Aval throwpathi alla – 9

பயங்கர காட்சி

இரவு நடந்த விஷயங்களை ஜீரணித்து கொள்ள முடியாமல் வீரா வேதனையில் உழன்று கொண்டிருந்தாள். எந்த பெண்ணுக்கும் நேர்ந்துவிட கூடாது ஒன்று.

அவள் தேகத்தில் ஒவ்வொரு அங்கத்தையும் வெட்டி துண்டு துண்டாய் போட்டிருந்தால் கூட இந்தளவுக்கு வலித்திருக்காது அவளுக்கு!

எந்நிலையில் உடைந்துவிட கூடாதென்று உணர்வுகளையெல்லாம் கட்டுக்குள் கொண்டு வந்திருந்தவள் தன் தங்கைளிடம், “வூட்டூல நடந்த விஷயத்தை பத்தி யார்கிட்டயும் மூச்சுவிட கூடாது… புரிஞ்சிதா?!” என்றவள் அறிவுறுத்த,

“சரி க்கா” என்று ஒரு சேர தலையசைத்தனர் இருவரும்!

“சரி கிளம்புங்க” வீரா சொல்ல,

“இன்னைக்கு வேணா நாங்க உன் கூடல வீட்டில இருக்கட்டுமா?”  நதியா தன் அக்காவின் வேதனை நிரம்பிய முகத்தை பார்த்து கேட்க,

“ஆமாக்கா” என்று அமலாவும் வீராவின் கரத்தை பிடித்து கொண்டாள்.

“இதான் சாக்குன்னு ஸ்கூல்லுக்கு மட்டம் போட பார்க்கிறீங்களாடி” என்று வீரா முறைக்க,

“இல்லக்கா” என்று அமலா தயங்க,

“இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இங்க நின்னிங்க… நான் பேச மாட்டேன்… விளக்குமாறுதான் பேசும்” என்றாள் வீரா!

“ரைட்டு விடு” என்று அமலா வடிவேல் பாணியில் சொல்லிவிட்டு புறப்பட,

நதியாவும் தன் தமக்கைக்கு கையசைத்துவிட்டு புறப்பட்டு சென்றாள்.

அந்த நொடியே வீடு முழுக்க ஒர் மயான அமைதியும் தனிமையும் பீடித்து கொள்ள வீராவின் முகத்தில் மேலோட்டமாய் ஓட்டியிருந்த புன்னகை தொலைந்து போனது.

அவளுக்கு அந்த தனிமை அப்போது தேவையாயிருந்தது.

தங்கைகள் முன்னிலையில் முடிந்தளவு தைரியமாய் அவள் காட்டி கொண்டாலும்  உள்ளூர அவள் உடைந்து நொறுங்கியிருந்தது அவளுக்கு மட்டுமே தெரியும்.

வீட்டின் கதவை தாளிட்டு கொண்டவள், எத்தனை நேரம் அழுதிருப்பால் என்று அவளுக்கே தெரியாது. வீரய்யன் எத்தனை மோசமானவனாக இருந்தாலும் தந்தை என்ற உறவின் மீது மதிப்பும் அன்பும் வைத்திருந்தாள்.

சிறு வயதிலிருந்து அப்பா என்ற எத்தனையோ அன்போடும் ஆசையோடும் விளித்திருக்கிறாள்.

ஆனால் அவையெல்லாம் ஒரே நொடியில் கொச்சைப்படுத்தபடுத்தப்பட்டுவிட்டது. அவளால் தாங்கி கொள்ளவே முடியவில்லை. உடலெல்லாம் கூசி போக,  தன்னைத்தானே அருவருப்பாய் உணர்ந்தாள். தான் பெண்ணென்று காரணத்தினால்தான் இத்தனையும் என்று
தன் அழகையையும் பெண்மையையும் கூட வெறுக்க தொடங்கியிருந்தாள்.

எந்த அங்கங்களெல்லாம் அவளை பெண்ணாய் காட்டுகிறதோ அந்த அங்கங்களையெல்லாம்  துண்டித்துவிட்டால் கூட பரவாயில்லை என்றளவுக்கு அவள் மனநொந்து போயிருக்க,

விதி இன்னும் மிச்சம் மீதியாய்  அவளுக்கு  என்னவெல்லாம் யோசித்து வைத்திருக்கிறதோ?!

அது அந்த கடவுளுக்குதான் வெளிச்சம்!

ஆனால் இந்த வலியும் வேதனையும் வீராவை மொத்தமாய் மூழ்கடித்துவிடவில்லை. அப்படி அவளை எதுவும் அத்தனை சீக்கிரத்தில் மூழ்கடித்துவிடவும் முடியாது.

அதே நேரம் நடந்த மோசமான சம்பவங்கள் ஆறாத வடுவாய் அவள் மனதை நொடிக்கு நொடி அறுத்து கொண்டுதான் இருந்தது.

இருப்பினும் அதை அவள் முகத்திலும் நடவடிக்கையிலும் பிரதிபலிக்கவிடாமல் பார்த்து கொண்டாள்.

தன் வேதனை எந்த விதத்திலும் அமலா நதியாவின் மனநிலையை பாதிப்பதை அவள் விரும்பவில்லை. அவளின் மனதைரியம்தான் அவர்களின் பலம். அதை அவள் எந்தவிதத்திலும் தகர்க்கவிட கூடாது என்று தீர்க்கமாய் இருந்தாள்.

நாட்கள் மெல்ல மெல்ல நகர,

எப்போதும் போல் வேலை தேடும் படலத்தை அவள் தொடரலாம் என்று பார்த்தால், அதற்குமே பணம் தேவையாயிருந்தது. 

தன் அம்மாவின் சில்லறை சேமிப்புகளும் கூட கரைந்து கொண்டே போனது.

இனி எப்படி சமாளிக்க போகிறோம் என்றூ மனதில் யோசித்தபடியே தெரு குழாவில் தண்ணீரை பிடித்து கொண்டு அவள் வீட்டிற்குள் நுழைய,

அவளை பின்தொடர்ந்து ஒரு குரல் அழைத்து கொண்டே வந்தது.

அதனை அவள் கவனியாமல் நடக்க,
“வீரா” என்று இன்னும் சத்தமாய் அந்த  குரல் அழைக்கவும் துணுக்குற்று திரும்பினாள்.

அவளை பார்த்தாலே பயந்து ஓடி ஒளிந்து கொள்ளும் சுகுமார் நின்றிருக்க அவனை ஆச்சர்யமாய்  பார்த்தவள்,

“என்ன சுகுமாரு? என்னை பார்த்தாலே தெறிச்சி ஓடுவ… இன்னைக்கு நின்னு என் பேரை சொல்லி கூப்பிடிற” என்று கேட்க,

அவன் முகம் சட்டென்று சுணங்கியது.

“ஒரு விஷயம் கேட்கலாம்னு கூப்பிட்டேன்… ஏன் கூப்பிட கூடாதா?” இறங்கிய தொனியில் தயக்கமாய் அவன் கேட்க,

“ஹ்ம்ம்… கூப்பிடலாமே… இனிமே யார் வேணா எப்படி வேணா என்னை கூப்பிடலாம்… இனி யாரு உன்னை  கேட்க போறா… கூப்பிடு” பேசிக் கொண்டே குடத்தை வீட்டிற்குள் சென்று வைத்துவிட்டு திரும்பியவள்,

“ஆமா என்ன விஷயம்?” என்று கேட்டாள்.

அவள் பேசும் தோரணையில் அத்தனை விரக்தியும் வெறுமையும் பார்த்தவன்,

“எனக்கும் ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு… ப்ச் உங்கம்மாவுக்கு இப்படி ஆயிருக்க வேண்டாம்” என்று சொல்லி அவன் வருத்தப்பட,

“இதான் நீ பேச வந்த விஷயமா?!” சலிப்புற்றது அவள் முகம்!

“அதில்ல… உன் அப்பாவை ஆளேயே காணோமே… அதான் கேட்கலாம்னு” அவன் தயங்கியபடியே கேட்கவும் அவள் விழிகள் கோபத்தில் பெரிதாகன.

“உனக்கு எதுக்குய்யா அந்த ஆளை பத்தி.. போயா வேலையை பார்த்துட்டு… பெரிசா வந்துட்டான் கேட்க” என்றவள் படபடவென பொறிந்து தள்ள,

“இப்ப எதுக்கு காண்டாவுர… நாளைக்கு ஒரு கட்சி மீட்டிங்… பத்து ஆள் தேவைப்பட்டுச்சு… அதான் உன் அப்பாவை கூட்டிட்டு போலாம்னு… சும்மா ஒண்ணு இல்ல… தலைக்கு இருநூறு ரூபா… ஒரு பிரியாணி பொட்டலம்… ஒரு குவேட்டரு” என்றதும் அவள் கடுப்பாகி,

“த்தூ… இதெல்லாம் ஒரு பொழப்பு… இதுக்கு வேற ஆள் சேர்க்க வந்துட்டான்… போயா” என்று சொல்லி கதவை படாரென மூடிவிட்டாள்.

அதன் பின்னர் சுகுமாரும் அவளை தொந்தரவு செய்யாமல் சென்றுவிட மாலையை எட்டிய சமயம் நதியாவும் அமலாவும் பள்ளியில் இருந்து வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தனர்.

நதியா அப்போது வீராவை தனியே அழைத்து வர,

“என்னடி? வந்ததும் வராததுமா?!” வீரா புரியாமல் வினவினாள்.

“நாளன்னைக்கு அம்முவோட பிறந்த நாளு” என்க,

“ஆமா இல்ல” என்று வீராவின் முகம் யோசனையாய் மாறியது.

“ஒவ்வொரு பிறந்த நாளைக்கும் என்ன கஷ்டம் இருந்தாலும் அம்மா புது துணி மணியெல்லாம் வாங்கி கொடுத்திரும்” என்று நதியா தயக்கத்தோடு சொல்ல,

“என்ன நதி? இப்போ நம்ம இருக்கிற நிலைமையில அதெல்லாம் முடியுமா?!” வீரா தவிப்புற கேட்டாள்.

“துணிமணியெல்லாம் விடுக்கா… சின்னதாவாச்சும் ஏதாச்சும் செய்யலாமே… இல்லாட்டி அம்மு அம்மாவை நினைச்சுக்கிட்டு வருத்தப்பட ஆரம்பிச்சிருவா” என்று நதியா சொல்ல,

“ப்ச்… நீ சொல்றதும் சரிதான்?!” என்றபடி

வீரா சில விநாடிகள் யோசித்துவிட்டு, என்ன நினைத்தாலோ?

“ஒரே நிமிஷம் தோ வந்திரேன்” என்று வெளியே ஓடினாள்.

“அக்கா எங்க போற?” என்று கேட்கும் போதே வீரா வெளியேறி சுகுமாறின் வீட்டின் கதவை தட்டியபடி,

“சுகுமாரு” என்று அழைக்க,

கதவை திறந்தவன் அவளை  அதிர்ச்சியாய் அளவெடுத்தபடி பார்த்தான்.

அவள் பேசுவதற்கு முன்னதாக அவன் முந்தி கொண்டு,

“அந்த திட்டு திடடிட்டு… இப்ப இன்னாத்துக்கு என் வீட்டு வாசலில் வந்து நிக்கிற” என்றவன் முறைப்பாக கேட்க,

“என்ன சுகுமாரு? சும்மா இரண்டு வார்த்தை சொல்லிட்டேன்… அதுக்கு போய்
கோச்சிக்கிறியே என்னவோ?!… என்னதான் இருந்தாலும் நம்மெல்லாம் ஒண்ணுக்குள்ள ஒண்ணு இல்லையா?!” அவள் புன்னகையித்தபடி பேச,

“இது எப்போ?” அதிர்ச்சியாய் கேட்டான் அவன்!

“என்ன சுகுமாரு… நம்மெல்லாம் ஒரே ஏரியா… ஓரே தெரு… ஓரே வூடு” என்றவள் வார்த்தைகளை அடுக்க,

“இப்போ இன்னா வேணும் உனக்கு?” குழப்பமாய் கேட்டான்.

“அதான்… ஏதோ கட்சி மீட்டீங்… இருநூறு ரூபா பிரியாணி பொட்டலம்னு சொன்னியே”

“ஆமா… அதுக்கென்ன?”

“நான் வர்றேனே என்னையும் கூட்டினு போயேன்”

அவளை மேலும் கீழுமாய் பார்த்து, “உன்னையா?!” என்று ஏளனமாய் கேட்க,

“ஏன் நான் வர கூடாதா?!”

“ஆம்பிளையாளுங்க மட்டும்தான் தேவை” என்று சொல்லிவிட்டு, “வேணா உன் அப்பன் வந்தா?!” என்றவன் சொல்லும் போதே,

“அந்த ஆள பத்தி பேசாதே… என்னை கூட்டின்னு போவியா மாட்டியா?!” என்று அவள் தீர்க்கமாக கேட்டாள்.

“லூசா நீ… ஆம்பிளைங்க மட்டும்தான்னு சொல்றேன்”

“நான் ஆம்பிளையா மாறி வர்றேன்” என்றவள் சொன்னதை கேட்டு கலீரென்று சிரித்தவன்,

“அதெப்படி முடியும்… இதென்ன விட்டலாச்சாரியார் படமா?! நீ திடீர்னு ஆம்பிளையா மாறதுக்கு” என்க,

“அதெல்லாம் உனக்கு எதுக்கு? நாளைக்கு நான் வர்றேன்… நீ என்னை கூட்டிட்டு போற… இல்ல உன் மூஞ்ச பேத்திருவேன் ஆமா” என்று கையசைவோடு அவள் மிரட்டிவிட்டு செல்ல,

‘இவ என்ன லூசாயிட்டாளா?!’ என்ற பாவனையில் அவள் சென்ற திசையில் பார்த்திருந்தான்.

ஆனால் அவள் உண்மையிலேயே சொன்னதை செய்தாள். மொத்தமாய் ஆணாய் மாறிதான் வந்திருந்தாள்.

ஆண் போல் உடை நடை அதோடு மெலிதாய் அவள் முகத்தோடு பொருந்திய மீசையென தலை முதல் கால் வரை சந்தேகத்துக்கு இடமில்லாமல்

இளம் ஆணழகனாக!

வியப்பு அடங்காமல் சுகுமாரு மௌனநிலையில் அவளையே பார்த்திருக்க,

“என்ன சுகுமாரு போலாமா?!” என்றவள் ஆண் குரலில் கேட்க

அதிர்ச்சியாய் அவளை பார்த்தவன்,

“ஏ எப்படி?!” என்று வாயை பிளந்து கொண்டு வினவினான்.

“வீராவை நீ என்னன்னு நினைச்சே” என்று காலரை தூக்கிவிட்டு கொண்டாள் பெருமிதத்தோடு!

அவள் தலையை உற்று பார்த்தவன், “அந்த தொப்பியை கழட்டினா உன் புட்டு வெளிப்பட்டுறுமுடி” என்க,

“அதெல்லாம் வெளிப்படாது” என்று சொல்லி தொப்பியை கழட்டினாள்.

“இன்ன டோப்பா மாட்டினிக்கிறியா?!” அதிர்ச்சியாய் அவன் வினவ,

“வெட்டிட்டேன்” என்றதும் சுகுமாறின் முகத்தில் பேரதிர்ச்சி!

“லூசா நீ.. இருநூறு ரூபா பணத்துக்கோசரம் யாராச்சும் முடியை வெட்டிப்பாங்களா?!” அவன் அதிர்ச்சி மாறாமல் கேட்க,

இதே கேள்வியைதான் அவள் வெட்டும் போது நதியாவும் கேட்டாள்.

“காசுக்காக இல்ல… எனக்கே பிடிக்கல… என்னை அழகா காட்டிற எதையும் எனக்கு பிடிக்கல” என்றவள் இறுக்கமாக பதிலுரைக்க, சுகுமாருக்கு அந்த வார்த்தைகளில் இருந்து ஆழமான வலி பிடிபடவேயில்லை.

அந்த கட்சி மீட்டிங் நடந்த இடத்தை அவர்கள் சென்றடைந்ததும் அவசரமாய் முன் வரிசையில் சென்று வீரா அமர,

“இப்ப எதுக்கு முன்னாடி வந்து உட்கார்ந்த… நீ மாட்டிறதில்லாம என்னையும் சேர்த்து மாட்ட வைச்சிருவ போலயே” என்று சுகுமாரு பதறினான்.

“அதெல்லாம் மாட்ட மாட்டோம்… நீ சும்மா உட்காரு” என்றவள் அவனுக்கு தைரியம் சொல்ல அவளை ஆழ்ந்து பார்த்தவன்,

“நீ எப்படி சொச்சமா ஆம்பிள குரலில் பேசிற” வியப்பு குறியோடு கேட்க,

“அதெல்லாம் நான் பல குரலில் பேசுவேன்… இதெல்லாம் ஒரு மேட்டரே இல்ல” என்றாள்.

அவர்கள் உரையாடி கொண்டிருக்கும் போதே மீட்டிங் ஆரம்பிக்க,

மேடையில் இருந்த கட்சியின் பெருந்தலைகள் அவர்களுக்கே புரிந்தும் புரியாமலும் மைக்கை பிடித்து ஆவேசமாய் கத்தி கொண்டிருந்தனர்.

ஆனால் அந்த கத்தலுக்கு துளியளவும் மதிப்பளிக்காமல் பின்னாடி இருக்கும் குடிமக்கள் குடித்துவிட்டு அறை போதையில் கிடந்தனர். அதுவும் முக்கால்வாசி கூட்டம் தூங்கி வழிய வீரா சும்மா இராமல்,

விசலடித்து பெரும் சத்தத்தை எழுப்ப மேடையில் இருப்பவர் உட்பட எல்லோரும் அவளை கவனித்தனர்.

உறக்கத்திலிருந்த சுகுமாரு பதறி துடித்து எழுந்து, “ஏய்… இப்ப எதுக்கு விசலடிச்சி வம்பை வாலன்டியிரா நீ விலைக்கு வாங்கிற” என்று கேட்டவன் முறைக்க,

“தலைவர் பேசிறாருபா… அதான்” என்று கேலி புன்னகையோடு அவள் சொல்ல சுகுமாரால் அவளை முறைக்கத்தான் முடிந்ததே தவிர வேறொன்றும் செய்ய முடியவில்லை.

அவன் கடுப்பாய் அமர்ந்திருக்க,  மீட்டிங் எப்படியோ சில கத்தல்கள் ஆவேசங்கள் குமுறல்களுக்கு பின் முடிவுரைக்கு வந்திருந்தது

“கரெக்ட்டா காசெல்லாம் கொடுத்திருவாங்க இல்ல”  வீரா அப்போது சுகுமாரை கேட்டு கொண்டே மீட்டிங் ஹாலை விட்டு வெளியே நடக்க,

“அதெல்லாம் கொடுத்திருவாங்க கொடுத்திருவாங்க” சுகுமாரு சலித்து கொண்டே பதிலளித்தான்.

“குவேட்டர் பாட்டிலுக்கு பதிலா காசு வாங்கி கொடுத்திரு” என்று வீரா சொல்ல அவளை கடுப்பாய் முறைத்து கொண்டே  சுகுமார் நடக்க,

அந்த சமயம் அவர்கள் முன்னிலையில் வந்து நின்ற ஒருவன், “தலைவர் உன்னை கூப்பிடிறாரு” என்று படுதீவிரமாய் சொல்ல,

“அப்பவே சொன்னேன்… கேட்டியா?!” என்று சுகுமாரு அவள் காதோரம் கிசுகிசுக்க அவள் முகம் யோசனையாய் மாறியது.

“என்னையா?” என்று குழப்பமாய் எதிரே நிற்பவனிடம் வினவினாள்.

“நீதானே சிவப்பு சட்டை… உன்னைதான்” என்க,

“ஏன் இந்த கூட்டத்தில நான் மட்டும்தான் சிவப்பு சட்டையா என்ன?” அவள் எகத்தாளமாய் கேட்க,

“என்ன நக்கலா? உன்னைதான்” என்றான் அவன்!

“போ போ… உன்னை நல்லா கும்ம போறாங்க” என்று சுகுமார் சொல்ல,

வீரா எதிரே நிற்பவனிடம், “இவரும் என் கூட வந்தவர்… இவரையும் நான் தலைவரை பார்க்க கூட்டிட்டு  போலாம்ல” என்றதும், “அடிப்பாவி” என்று சுகுமாரு அதிர்ச்சியானான்.

“கூட்டிட்டு போ” என்று முறைப்பாய் பதில் வர,

“வாடி இரண்டு பேரும் ஒண்ணா போவோம்” என்று சுகுமாரையும் அழைத்து கொண்டு சென்றாள் வீரா!

“உன்னைய கூட்டிட்டு வந்ததுக்கு என்னை செருப்பாலயே அடிச்சிக்கனும்” என்று சொல்லி கொண்டே அவன் நடக்க,

“வேணா கழட்டி தரவா” என்று வீரா சொல்ல அவன் பார்வையாலேயே வெறுப்பை உமிழ்ந்தான்.

அவர்கள் இருவரும் ரவுடிகள் பந்தோபஸ்த்தோடு நிற்கும் ஓர் வெள்ளை கார் அருகில் வர அதனுள் வெள்ளை வேட்டி சட்டையுடன் அமர்ந்திருந்த ஒருவர் வீராவை முறைப்பாய் பார்த்து,

“எதுக்கு மேடையில பேசிட்டிருக்கும் போது.. அப்படி விசிலடிச்ச… என்ன திமிரா?!” என்று மிரட்டலாய் அவர் கேட்ட நொடி சுகுமாருக்கு கதிகலங்கியது.

ஆனால் வீரா அசராமல், “என்ன தலைவா?! இப்படி கேட்ட… நீ இன்னாம கருத்தா பேசின… ஆனா இந்த புறம்போக்குங்கெல்லாம்” என்று குறிப்பிட்டு சுகுமாரை காண்பித்தவள்,

“பிரியாணி துன்னுட்டு தூங்கிட்டிருந்தானுங்க… அதான் எழுப்பி விட்டேன்… தலைவன் பேசும் போது தொண்டன் தூங்கலாமா?!” என்று வீரா மீண்டும் சுகுமாரை பார்க்க அவனுக்கு உள்ளூர நடுங்கியது.

ஆனால் அந்த வெள்ளைவேட்டிக்காரர் முகத்தில் புன்னகை அரும்ப,

“ஆமா எந்த ஏரியா என்ன?” என்று கேட்டார் வீராவை பார்த்து!

“என்ன தலைவா இப்படி கேட்டுட்ட… நம்ம ஏரியாதான்” என்று அவள் பதிலளிக்க,

அவளை குழப்பமாய் அவர் மேலும் கீழும் பார்த்து யோசிக்க சுகுமாரத்திற்குதான் குலை நடுங்கியது.

வீரா சற்றும் அலட்டி கொள்ளாமல்,

“என்ன தலைவா? அப்படி பார்க்கிற… உன் மீட்டிங்கெல்லாம் நான் ஒண்ணும் விடாம வந்திருவேன்… தெரியுமா?” என்று அவள் சொல்ல அவருக்கு உச்சிகுளிர்ந்து போனது.

‘இது உலக மகா நடிப்புடா சாமி’ என்று சுகுமார் மனதிற்குள் எண்ணி கொண்டிருக்க,

வீராவின் வெகுளியான முகபாவனைகளை பார்த்தவர் அவளை அதற்கு மேல் கேள்வி எழுப்பாமல்,

“நல்லா பேசிற தம்பி… நாளைக்கு நம்ம கட்சி ஆபிஸ் பக்கம் வா” என்று சொல்லியபடி ஐநூறு ரூபாய் பணத்தோடு ஒரு கார்டையும் நீட்டினார்.

“உனக்கு பெரிய மனசு தலைவா… ரொம்ப தேங்க்ஸ்” என்று சொல்லி வீரா சலாம் போட அவர் அவளை பார்த்து புன்னகையித்த மறுகணம்

அந்த கார் புழுதியை கிளப்பி கொண்டு அங்கிருந்து மறைந்தது.

சுகுமார் அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றான்.

வீரா அந்த ஐந்நூறு ரூபாய் நோட்டை அவன் முகத்துக்கு நேராய் காட்டி,

“காசு பணம் துட்டு மணி மணி
காசு பணம் துட்டு மணி மணி” என்று பாவமாய் பாட அப்போதே இயல்பு நிலைக்கு திரும்பியவன்,

“ஏ வீரா… நீ செம… ” என்று வியப்பாய் சொல்லி அந்த ஐநூறு ரூபாய் நோட்டை ஏக்கபெருமூச்சோடு அவன் பார்க்க,

“பின்ன இந்த வீரான்னா சும்மாவா? நான்தான் என் காலேஜ்ல ஆக்டிங் மிமிக்ரி எல்லாத்திலயும் கிங்கு” என்று தற்பெருமை பேசி கொண்டே  நடந்தாள்.

“சத்தியமா… நீ மட்டும் ஆம்பிளையா பிறந்திருந்த… எங்கேயோ இருந்திருப்ப” என்று சுகுமார் சொல்லவும்,

“அந்த கொடுப்பனைதான் எனக்கில்லையே” என்று விரக்தியுற்றவள்,

பின்னர், “அதை விடு… நேரமாச்சு… தங்கச்சிங்க தனியா இருப்பாங்க… சீக்கிரம் காசை வாங்கிட்டு கிளம்பலாம்” என்று வேகமாய் அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தாள்.

தெரு விளக்குகள் அந்த சாலையை ஓளியூட்டி கொண்டிருக்க

அந்த வெளிச்சத்தில் வீராவும் சுகுமாரும் பேசி கொண்டே நடந்து வந்தனர்.

அவள் தன் தங்கை பிறந்த நாளுக்கு என்ன செய்யலாம் என்று ஆர்வமாய் விவரித்து கொண்டே வர,

“அதெல்லாம் அப்புறம் பேசிக்கலாம்…  இப்ப சீக்கிரம் நட…  போலீஸ்காரன் எவனாச்சும் இப்படி நடுராத்திரில நம்ம நடந்து போறத பார்த்தான்… அப்புறம் இருக்கிற காசையெல்லாம் புடுங்கிட்டு உட்டிருவானுங்க” என்று  சுகுமார் சொல்லி அவளுக்கும் பீதியை கிளப்ப,

இருவரும் அதன் பின்னர் வேகமாய் நடக்க தொடங்கினர். 

அந்த சமயத்தில்தான் அவர்கள் அந்த சாலையில் நடந்து கொண்டிருந்த  பயங்கர காட்சியை பார்த்து சிலையாய் சமைந்து நிற்க,

முதலில் விழிப்படைந்த சுகுமார்,

“இங்கே ஏதோ சம்பவம் நடக்க போகுது… வா திரும்பி வந்த வழியே போயிடலாம்” என்று உரைத்தான்.

ஆனால் வீரா கண்இமைக்காமல் அந்த காட்சியை பார்த்து கொண்டிருக்க,

“ஏ வீரா போலாம்” என்று சுகுமார் அவள் கரத்தை பற்றி இழுக்க,

“பாரு சுகுமாரு…. ஒத்த ஆளு சும்மா பத்து பேரை அசால்ட்டா சமாளிக்கிறான்… படத்திலதான் இந்த மாதிரியெல்லாம் நான் பார்த்திருக்கேன்… மெய்யாலுமே இவன் ஹீரோ போலயே” என்று தன்னை மறந்து அவள் வியந்து கொண்டிருந்தாள்.  அப்படி அவள் வியந்து கொண்டிருந்தவன் வேறுயாருமல்ல.
சாரதிதான்!

“ஏ வீரா… அவனுங்க எல்லாம் ரவுடி பசங்க… அவனுங்க நம்ம பக்கம் திரும்பிறதுக்கு முன்னாடி நம்ம எஸ்ஸாயிடலாம்” என்று சுகுமார் பதட்டத்தோடு சொல்ல,

வீராவும் நிலைமை உணர்ந்து  போய்விடலாம் என்று திரும்பிய சமயம் பார்த்து,

சாரதி பின்மண்டையில் தாக்கப்பட்டு, “அம்ம்ம்ம்ம்ம்மா” என்று கதறி கொண்டே தரையில் சரிந்தான்.

அவனின் அந்த கதறலை கேட்டவளுக்கு மனமெல்லாம் ஏதோ செய்தது.

ஏனென்று தெரியாமல் அவள் உள்ளம் பதிறி துடிக்க,  விவரிக்க முடியாத ஓர் உள்ளார்ந்த உணர்வு அவளை போகவிடாமல் தடைசெய்து நிறுத்தியது.

Aval throwpathi alla – 8

ரௌத்திரம்

எதிரிக்கு கூட இப்படி ஒரு கதி நேர்ந்துவிட கூடாது என்று நினைக்குமளவுக்காய் நிலைகுலைந்து போனது வீராவின் குடும்பமும் அவள் வீடும்!

எல்லோரும் ஆளுக்கு ஒரு மூலையில் அழுது வடிந்திருக்க, அக்கபக்கத்தினர்தான் அந்த பெண்களின் துயர் துடைக்க துணை நின்றனர்.

அவர்களுக்கு வேண்டிய உணவு உபகாரம் அனைத்தையும் அந்த குடித்தன வீட்டில் வசிப்பவர்கள் நான் நீ என்று போட்டி போட்டு கொண்டு செய்து கொடுக்க,

உண்மையிலேயே ஆச்சர்யம்தான்!!

இரத்த பந்தங்களுக்கு கூட இல்லாத துடிப்பும் பாசமும் அக்கபக்கத்தினருக்கு இருந்தது.

அதே நேரம் அங்கே வசிப்பவர்கள் எல்லோருமே அத்தியாவசிய தேவைக்காக அல்லாடி கொண்டிருக்கும் அடித்தட்டு மக்கள்!

என்னதான் சண்டை கூச்சல் கலாட்டா என்றிருந்தாலும்,

ஒருவருக்கு பிரச்சனை என்று வந்தால் முதலில் உதவும் கரம் நீட்டுபவர்களும் அவர்கள்தான்!

ஆனால் எத்தனை நாளைக்கு இந்த உபச்சாரங்களையும் சலுகைகளையும் பெற்று கொண்டிருக்க முடியும்?!

இந்த கேள்வி எழுந்த பின்னரே வீரா தன்னைத்தானே தேற்றி கொள்ள தொடங்கினாள். மீள முடியாத துயர்தான். ஆனால் அதிலிருந்து கரையேறியே ஆக வேண்டிய கட்டாயம் இருந்தது அவளுக்கு!

அவள் முதலில் கரையேறினால்தானே அந்த வேதனையிலிருந்து தன் தங்கைகளையும்  மீட்டெடுக்க முடியும்.

பொறுப்பாய் குடும்ப பாரத்தை சுமக்க வேண்டிய வீரய்யன் குடித்துவிட்டு வீழ்ந்து கிடக்க, நிச்சயம் அவரால் எந்தவித உபயோகமும் இல்லையென்பதை நன்கறிந்திருந்து கொண்டாள் வீரா!

இனி அவள் தலையெடுத்தால் மட்டுமே அவள் தங்கைகளை காப்பாற்ற முடியுமென்ற நிலையில் அவள் வயதுக்கு மீறிய பாரத்தை தன்னந்தனியே தூக்கி சுமக்க வேண்டிய கட்டாயம்!

அதுவே விதியின் தீர்மானமாகவும் இருந்தது.

சொர்ணம் இறந்து ஒரு மாதம் சர்வசாதாரணமாய் கடந்து போனது. வீரா எப்படியோ அன்று தன் தங்கைகளை சமாதானப்படுத்தி பள்ளிக்கு அனுப்பி வைத்துவிட்டாள். ஆனால் அவள் கல்லூரிக்கு புறப்படும் நிலையில் இல்லை.

அந்த நேரம் அவள் நெருங்கிய தோழி மலர்விழி அவளை தேடி கொண்டு வீட்டிற்கு வந்திருந்தாள்.

ஏற்கனவே சில நாட்கள் முன்பு சொர்ணத்தின் இறப்பு செய்தியறிந்து,
  தன் தோழிக்கு ஆறுதல் சொல்லி தேற்றிவிட்டுதான் போனாள். ஆனால் இன்று அவள் வந்தது அவள் தோழியை எப்படியாவது கல்லூரிக்கு அழைத்து போய்விடலாம் என்று முடிவோடு!

“இனிமே நான் காலேஜ் வர்றது கஷ்டம்தான்!” சுருக்கமாக தன் நிலைமையை வீரா எடுத்துரைக்க,

“அப்படின்னா?!” என்று அதிர்ந்து கேட்டாள் மலர்விழி!

“தங்கச்சிகளுக்கு வேண்டியதெல்லாம் செய்யனும்… அதுக்கு நான் வேலைக்கு போகனும்” வெறுமையான பார்வையோடு வீரா சொல்ல ஆழ்ந்து பார்த்த மலருக்கு பேச வார்த்தைகள் வராமல் தொண்டைக்குள்ளேயே திக்கி நின்றன.

ஆட்டம் பாட்டம் கொண்டாட்டமென பார்த்து ரசித்து தன் தோழியை இனி அப்படி பார்க்க முடியாது என்பதை மலாரால் தாங்கி கொள்ளவே முடியவில்லை. வீராவை அணைத்து கொண்டு மலர் விம்ம தொடங்க,

“வேணா மலர்!! என்னை அழ வைக்காதே… எனக்கு அழுதழுது வெறுத்து போச்சு… இனிமே அழுறதுக்கு என் உடம்பில தெம்பு இல்ல” மனநொந்து பேசிய தன் தோழியின் வேதனையை புரிந்து கொண்டவளாய்  கைக்குட்டை எடுத்து கண்ணீரை துடைத்து கொண்டு,

“என்னால தாங்க முடியலடி” என்று மலர் உரைக்க,

“ஆல் இஸ் வெல் சொல்லு…. எல்லா சரியாயிடும்” என்றாள் வீரா!

இது வழக்கமாய் கல்லூரியில் வரும் சின்ன சின்ன பிரச்சனைகள் டென்ஷன்ங்கள் மற்றும் தேர்வு நேரங்களில் அவர்கள் சொல்லி கொள்ளும்  வசனம்தான்.

மலர் அவளை வியப்பாய் பார்த்திருக்க,

“நீ பாட்டுக்கு ரொம்பெல்லாம் பீஃல் பண்ணாதே… நான் தலைகீழா நின்னாலும் அந்த சீ++ ஜாவாவும் என் மண்டையில ஏறாது… அதான் நைஸா நானே கையின்டுக்கிறேன்” என்று வீரா உரைக்கவும் மலரின் உதடுகளில் மெல்லிய புன்னகை எட்டி பார்த்தது.

“சரி! என்ன வேலைக்கு போக போற?”  மலர் ஆர்வமாய் கேட்க,

“அதான் தெரியல மச்சி… இத்தனை வருஷமா நானும் ஏதோ படிச்சேன்… ஆனா என்ன படிச்சேன்னு ஒரு கர்மமும் ஞாபகத்திற்கு வரல” என்று வீரா சொல்ல மலருக்கு சிரிப்பு தாங்கவில்லை.

“பேசாம ஏதாச்சும் கின்டர் கார்டன்ல டீச்சர் வேலைக்கு ட்ரை பண்ணேண்” என்று மலர் யோசனை சொல்ல,

“சேகர் செத்துருவான்” என்றாள்.

“ஏன்டி??”

“திரும்பியும் என்னால ஏ பி சீ டி யெல்லாம் முதல்ல இருந்து படிக்க முடியாது…அதை நினைச்சாலே பதறது… அதுவுமில்லாம அந்த குழந்தைங்களோட எதிர்காலம்… அத பத்தி நினைச்சி பார்த்தியா?!”

“கொஞ்சம் கஷ்டம்தான்”

“கொஞ்சமில்ல… ரொம்ப கஷ்டம்”

“பேசாம ஏதாச்சும் பிரவுஸிங் சென்டர்ல”

“அதுக்கு கம்பூயூட்டர்ல வேலை செய்யனுமே?!”

“நீ பீசிஏ ஸ்டூண்டட்டி எருமை” மலர் அழுத்தமாய் சொல்லி அவள் தலையில் இடிக்க,

“அப்படி ஒண்ணு இருக்கோ?!!” என்று வியப்பு கேட்டாள் வீரா.

“சுத்தம்” என்று மலர் சலித்து கொள்ள, வீரா அவளை கோபமாய் முறைத்து பார்த்து,

“ஏன்டி எனக்கு வர்றாததையே சொல்ற?” என்க,

“அப்போ உனக்கு என்ன வரும்னு சொல்லு… அதுக்கு ஏத்த மாறி ஏதாவது சொல்றேன்” என்று கேட்டாள் மலர்!

“இப்படி திடீர்னு கேட்டா… கொஞ்சம் யோசிக்க டைம் கொடு மச்சி” என்று வீரா மலரை பார்த்து சொல்ல,

“சத்தியமா உனக்கு எவனும் வேலை தரமாட்டேன் மச்சி… அப்படியே எவனாச்சும் தந்தான்னு வைச்சுக்க… அவன்தான் இந்த உலகத்தில கடைஞ்செடுத்த வடிக்கட்டின முட்டாளா இருப்பான்” என்றாள்.

“முட்டாளுக்கா இந்த உலகத்தில பஞ்சம்… எவனாச்சும் இருப்பான்… அவனை தேடி கண்டுபிடிப்போம்” என்று வீரா சுடுக்கிட்டு படுதீவிரமாய் சொல்ல,

“நீ உறுப்பிட மாட்டடி… இந்த ஜென்மத்தில உறுப்பிட மாட்ட” என்று மலர் சிரித்து கொண்டே சொன்னாள்.

“இதையேதான் எங்கம்மாவும் அடிக்கடிக்கு… ” என்று சொல்லும் போதே வீரா மேலே பேச முடியாமல் தடுமாறி,

“அ…ம்… மா” என்று கண்ணீர் வடிக்க ஆரம்பித்தாள்.

“வீரா” என்று மலர் அழைக்க

அந்த நொடி தன் தோழியை இறுக அணைத்து கொண்டவளுக்கு அதற்கு மேல் அவளின் உணர்வுகளை கட்டுக்குள் வைக்க முடியவில்லை. கண்ணீர் பிரவாகமாய் மாற,

வீரா தன் தோழியின் முகத்தை நிமிர்ந்து பார்த்து, “கடைசி கடைசியா என் பேரதான் கூப்பிட்டுட்டு போச்சு… நான் பாவி… அப்பவே அம்மான்னு ஒரு குரல் கொடுத்திருந்தன்னா… இப்படியெல்லாம் நடந்திருக்காது” என்றவள் சொல்லிவிட்டு உடைந்து அழுதாள்.

மலரால் அவளை எந்த வார்த்தை சொல்லியும் தேற்ற முடியவில்லை.

‘அம்மா’ என்ற ஒற்றை வார்த்தை வீராவின் அத்தனை பலத்தையும் தைரியத்தையும் சுக்குநூறாய் நொறுக்கியிருந்தது. அந்தளவுக்கு தன் அம்மாவின் மீது பற்று கொண்டிருந்தாள் வீரா!

ஆனால் அதே அம்மா என்ற வார்த்தையை அடியோடு வெறுத்தான் சாரதி!

அவனின் அலுவலகத்திற்கு வந்திருந்த முகம் தெரியாத நபரிடம்,

“என்ன விஷயமா வந்திருக்கீங்க? நீங்க யாரு?” என்றவன் விசாரித்து கொண்டே பைஃல்களை புரட்டினான்.

“என் பேர் தரூண்… கிறிஸ்டினா மேடமோட லாயர்” என்றவர் அறிமுகம் செய்து கொள்ள,

“யாரு கிறிஸ்டினா மேடம்?” வெகுசாதாரணமாய் அவன் கேள்வி எழுப்ப எதிரே அமர்ந்திருந்தவரின் முகத்தில் அதிர்ச்சி!

மீண்டும் அவன் யோசனைகுறியோடு, “யாரு அவங்க? ரொம்ப இம்பார்ட்டன்ட் பெர்ஸ்ஸனா? ஏதாச்சும் பிஸினஸ் டீலிங் விஷயமா பேசனுமா?!” என்றவன் வரிசையாய் கேள்விகளை அடுக்கினான்.

“சார்… அவங்க… உங்கம்மா” என்று தயக்கத்தோடு அந்த நபர் சொல்ல சாரதியின் முகத்தில் பல்வேறு உணர்ச்சிகள் மாறி மாறி தென்பட,

சில விநாடிகள் அந்த அறை நிசப்தமாய் மாறியது. பெற்ற எடுத்த தாயின் பெயரை கூட இன்னொருவன் ஞாபகப்படுத்தும் அவல நிலைமை!

சாரதி மற்ற உணர்ச்சிகளையெல்லாம் பின்னுக்கு தள்ளிவிட்டு ஏளன புன்னகையோடு,

“என்னோட அம்மா… ஹ்ம்ம்… சாரி… அப்படி ஒரு கேர்க்டரே என் வாழ்க்கையில இல்ல” என்று சொல்ல,

“சார்” என்று அந்த நபர் பேச யத்தனிக்க,

“ப்ளீஸ்” என்றவரை தடுத்து கதவின் புறம் கை காண்பித்தான். 

“இல்ல… நான் உங்ககிட்ட கொஞ்சம் முக்கியமா!” என்றவர் தொடர்ந்து பேசும் போது பேசியை எடுத்து காதில் வைத்து,

“கணேஷ்… உள்ளே வா” என்று அழைத்த மறுகணம் கணேஷ் முன் வந்து நின்றான்.

“சார் நான் பேசிறதை கொஞ்சம்” என்று அந்த நபர் சொல்ல,

“கணேஷ்! நீ இப்போ அவரை வெளியே அனுப்பிறியா இல்ல நான் உன்னை வெளியே அனுப்பவா?!” என்று கோபம் தெறிக்க கேட்டான்.

கணேஷ் அதிர்ந்து அந்த நபரை பார்க்க, அதற்கு மேல் அங்கே இருக்க முடியாமல் அவரே எழுந்து வெளியே சென்றுவிட்டார்.

சாரதி உக்கிரமான பார்வையோடு, “இனிமே இந்த ஆளு என் கண்ணு முன்னாடி வர கூடாது… அப்படி வந்தாரு!” என்றவன் நிறுத்தி அவனை முறைக்க,

“இல்ல சார்… வர மாட்டாரு நான் பார்த்துக்கிறேன்” என்றான் நடுக்கத்தோடு!

அந்த நபர் சென்ற பின்னும் கூட சாரதியால் இயல்பு நிலைக்கு திரும்ப முடியவில்லை.

அம்மா என்ற உறவுக்காக அவன் பலநாட்கள் ஏங்கி தவித்திருக்கிறான்.

ஆனால் அன்றெல்லாம் தனக்காக வராத இந்த அம்மா இன்று மட்டும் ஏன் வர வேண்டும்? எதற்காக யாருக்காக வர வேண்டும்?

இந்த கேள்விகளை மனதிற்குள்ளேயே ஆழமாய் கேட்டு கொண்ட சாரதிக்கு அந்த உறவை ஏற்று கொள்ள வேண்டிய அவசியமும் தேவையும் இப்போது இல்லை!

அப்படி அதற்கான தேவையும் அவசியமும் வருங்காலத்தில் ஏற்பட்டால் நிச்சயம் அவன் தன் மனதை மாற்றி கொள்ளவும் செய்யலாம்.

கோபத்தை விடவும்  லாபத்திற்கே அவனை பொறுத்தவரை முக்கியத்துவம் அதிகம்.

***********

ஒரு வாரமாய் வேலை தேடி வீரா சென்னையில் சுற்றாத இடம் இல்லை.

ஆனால் வேலை கிடைத்தபாடில்லை. சோர்வும் களைப்புமே மிச்சமாயிருந்தது.
மனநொந்து வீட்டிற்குள் அவள் நுழைய

“சொர்ணா… இப்படி என்னை விட்டு போயிட்டியே” என்று குடித்துவிட்டு புலம்பியபடி வீரய்யன் தரையில் கிடக்க, அவள் முகம் அருவருப்பாய் மாறியது.

கோபம் கொப்பளிக்க, “நதி” என்றவள் உரக்க அழைக்க,

“க்கா… என்ன க்கா? ரொம்ப அலைச்சலா?  டயர்டா இருக்கியா?” என்று தன் தமக்கையின் அலைந்து கறுத்திருந்த முகத்தை பார்த்து வினவினாள் நதியா!

“ப்ச்… அதை விடு… இந்த மனுஷனுக்கு குடிக்க ஏதுடி காசு?” என்று முறைப்பாய் அவள் கேட்க,

நதியா தயக்கமாய் தன் தமக்கையை பார்க்க அமலா முன்னே வந்து நின்று, “வீட்டு ஓனரம்மா… வந்தாங்க” என்றாள்.

“அய்யய்யோ… வாடகை கேட்டுச்சா அந்த கிழவி?” என்று வீரா அதிர்ந்து கேட்டாள். தன் தந்தையின் நிலையை விட அப்போது அந்த பிரச்சனை பெரிதாய் மாறியது.

“நாங்களும் அப்படி நினைச்சுதான் பயந்தோம்… ஆனா அந்த கிழவி நேரா வந்து செலவுக்கு வைச்சுக்கோங்கன்னு   ஒரு இருநூறு ரூவா கொடூத்துட்டு போச்சு” என்று அம்மு சொல்ல,

“நிஜமாவா?!” என்று ஆச்சரயமாய் கேட்டாள் வீரா!

“ஆமா… அந்த காசை இதோ இந்த நாதாரி பொறுப்பில்லாம அலமாரி மேலே வைச்சிடுச்சு” என்று அம்மு நதியாவை சுட்டி காட்டி குற்றம்சாட்ட,

“அதை இந்த நாதாரி எடுத்து குடிச்சிடுச்சு… அப்படிதானே?!” என்று வீரா தன் தந்தையை பார்த்து முறைப்பாய் கேட்டாள்.

“இல்ல க்கா… நீ வந்ததும் அந்த காசை கொடுக்கலான்னுதான்” என்று நதியா தவிப்பாய் சொல்ல,

வீரா அவளை கவனிக்காமல் தன் தந்தையை நோக்கி,

“மனிஷனாய்யா நீ… இங்க காசுக்காக நாங்க நாயா பேயா அல்லாடிட்டிருக்கோம்… நீ என்னடான்னா வந்த காசையும் குடிச்சி இப்படி கும்மாளிச்சிட்டு வந்திருக்க… அப்பன்னு பார்க்கிறேன்… இல்லன்னா அசிங்கம் அசிங்கமா ஏதாச்சும் சொல்லிவுட்டிருவேன்” என்றவள் சீற்றமாய் பேச,

“இல்ல வீரா… சொர்ணம் நியாபாகமாவே இருந்துச்சா?!” என்று போதை நிலையில் பதிலளித்தார் வீரய்யன்!

“ஆமா! பொண்டாட்டி மேல பாசம் இன்னைக்குதான் பொங்கி வழியாதாக்கும்… அந்த தண்ணி லாரி உன் மேல ஏறியிருந்தா நல்லா இருந்திருக்கும்” என்றவள் கடுகடுப்போடு சொல்ல,

“நீ வாக்கா… அந்த மனுஷன்கிட்ட எதுக்கு கத்தின்னு கிடக்க… அது புஃல் போதையில இருக்கு… இப்போதைக்கு தெளியாது” என்றாள் அம்மு!

“ஏன் நதி? காசை நீ கொஞ்சம் பத்திரமா வைச்சிருக்க கூடாதா?!” வீரா அமர்த்தலாகவே கேட்க,

“இதுவரைக்கும் இப்படியெல்லாம் அப்பா காசை எடுத்ததேயில்லையே” என்றாள் நதியா!

“அய்யாதான் வேலைக்கு போறதையே நிறுத்திட்டாரே… அதான் குடிக்க காசு இல்ல” என்று வீரா சொல்லி கொண்டே தரையில் அமர்ந்து கொள்ள,

“என்ன க்கா டயர்டா இருக்கு… இரு நான் போய் சாப்பாடு போட்டு எடுத்துட்டு வர்றேன்” என்று நதியா செல்ல,

“யாருடி சமைச்சது?” என்று வீரா கேள்வியாய் பார்க்க

“வேணி யக்கா குழம்பு கொடுத்தாங்க… நான் சாதம் மட்டும் வெடிச்சேன்” என்று சொல்லி கொண்டே நதியா அவளுக்கு பரிமாற,

“அந்த மனுஷனுக்கும் சோத்தை போடு” என்றாள் வீரா!

“அதெல்லாம் மொக்கிட்டாரு… அலைஞ்சி திரிஞ்சி வந்திருக்க… நீ சாப்பிடுக்கா” என்று நதியா சொல்ல

“நீங்களும் உட்காருங்க சாப்பிடலாம்” என்று அவர்களையும் அமர செய்தாள்.

“இன்டிர்வீயூ என்னாச்சு க்கா?” என்று அமலை சாப்பிட்டு கொண்டே கேட்க,

“மண்ணா போச்சு” என்று விரக்தியோடு உரைத்தாள் வீரா!

“ஏன்க்கா?”

“என்னை பார்த்து இங்கிலீஷ் பேசுன்னு சொல்லிட்டான்” வீரா அதிர்ச்சியோடு சொல்ல,

“அய்யய்யோ… நீ தப்பி தவறி இங்கிலீஷ் பேசிடலயே” என்று நதியாவும் அமலாவும் அதே அளவு அதிர்ச்சியோடு கேட்டனர்.

“நானாவது இங்கிலீஷ் பேசிறாதாவது?இங்கிலீஸ்… எனக்கு இங்கிலீஷ்லயே பிடிக்காத வார்த்தை… விஜயகாந்த் ஸ்டைல்ல சொன்னேன்”

அமலா, நதியாவும் சிரித்த மேனிக்கு

“செம காண்டாயிருப்பானே” என்க,

“ஹ்ம்ம்… கெட் அவுட்னு சொன்னான்… போயா நீயாச்சும் உன் வேலையாச்சுன்னு வந்துட்டேன்” என்றாள் வீரா!

“விடுக்கா… விடுக்கா இதெல்லாம் அரசியலில சகஜம்” என்று அமுதா சொல்ல மூவரும் தங்களை மறந்து சிரித்து கொண்டனர்.

சொர்ணத்தின் இழப்பை யாராலும் ஈடு செய்ய முடியாதெனினும் அவர்களின் சகோதரத்துவத்திற்கு அந்த துன்பத்தை மறக்கடிக்கும் சக்தியிருந்தது.

எத்தனையோ துன்பங்களிலும் அவர்களின் ஒற்றுமைதான் பெரும் பலமாய் இருந்தது. அந்த சகோதிரிகள் இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் சரிவிகிதமாய் பகிர்ந்து கொண்டனர்.

இந்த சூழ்நிலையில்தான் ஒருநாள் பக்கத்து வீட்டு கமலம் வீராவிடம்,

“நான் வேலை செய்ற வூட்டுல விசேஷம்… வேலைக்கு இன்னும் ஒரு ஆள் வர சொல்லி முதலாளியம்மா கேட்டாங்க… நீ வேணா வர்றியா வீரா? நான் முதலாளியம்மாகிட்ட பேசி காசு வாங்கி தந்திறேன்” என்க,

கொஞ்சம் தயக்கமாய் இருந்தாலும் வீரா இறுதியாய் சம்மதம் தெரிவித்துவிட்டாள். அவளுக்கு இருந்த பணத்தட்டுபாடிருக்கு ஏதோ கைக்கு ஓர் ஆயிரமோ ஐந்நூறோ வந்தாள் போதுமென்றிருந்தது.

சிரமமாயிருந்தாலும் அவளால் முடிந்தளவு கமலத்திற்கு உதவியாய் இருந்தவள் அன்று மாடிக்கு துணி உலர வைக்க சென்று,

அங்கே பெரிய  களேபரமே நிகழ்த்திவிட்டாள்.

“என்னாச்சு வீரா?!” என்று கமலம் அதிர்ந்து கேட்க,

“இந்த மாதிரி ரவுடி பொண்ணை எதுக்கு வேலைக்கு கூட்டிட்டு வந்த” என்று அந்த வீட்டுக்காரம்மா கோபமாய் பேசினார். அவள் அடித்த அடியில் அவர் மகனுக்கு இரத்த காயமே ஆகியிருந்தது. அந்த கொதிப்பில் அவர் பேச வீராவும் சீற்றத்தோடு,

“யாருங்க ரவுடி? உங்க பையன்தான் என்கிட்ட தப்பு தப்பா பேசி மேல கை வைக்க வந்தான்” எனறு வீரா சொல்ல  அந்த வீட்டுக்காரம்மா ரொம்பவும் சீற்றமானார்.

“சும்மா பொய் சொல்லாதே… என் பையன் அப்படி எல்லாம் பண்ண மாட்டான்”

“தம்பி அப்படியெல்லாம் செஞ்சிருக்காது… நீ ஏதோ தப்பா” என்று கமலமும் சேர்ந்து கொள்ள

“இல்லக்கா அவன்தான்” என்று வீரா ஏதோ சொல்ல யத்தனிக்க

“அந்த பொண்ணை ஒழுங்கா அனுப்பி வை கமலம்… இல்லன்னா உனக்கு இங்க வேலை கிடையாது” என்று கமலத்தை மிரட்டினார் அந்த பெண்மணி!

“வீரா நீ வீட்டுக்கு போ… மத்ததெல்லாம் அப்புறம் பேசிக்கலாம்” என்று கமலா  வீராவிடம் சற்று கடுமையாகவே சொல்ல,

அவள் மேலே எதுவும் பேச முடியாமல் விறுவிறுவென அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள்.

அந்த சம்பவம் அவளை மனதளவில் ரொம்பவும் பாதித்திருக்க, இத்தனை நாள் இல்லாமல் இன்று தன் தாயின் அரவணைப்பை அதிகமாய் தேடியது அவள் மனம்!

சொர்ணத்தின் போட்டோ அருகில் அப்படியே தலைசாய்த்து அவள் படுத்து கொள்ள,

அந்த நொடி அவள் பலமும் தைரியமும் வடிந்து போன உணர்வு!

இந்த சமூகத்தில் பெண்ணாய் பிறப்பெடுப்பதே தவறு. அதுவும் ஏழையாய் பிறப்பது அதைவிட பெரிய தவறோ என்றவள் மனம் ஆதங்கம் கொள்ள,

இன்னும் எத்தகைய நிலையை தான் கடந்து வர நேரிடும் என்று எண்ணும் போதே உள்ளூர அச்சம் பரவியது அவளுக்கு!

நதியாவும் அமலாவும்  அவளை இயல்பு நிலைக்கு மாற்ற எவ்வளவோ முயற்ச்சித்து தோல்வியுற,

வீரா துவண்டு போய் தன் அம்மாவின் போட்டோ அருகிலேயே வலியோடும் வேதனையோடும் உறக்க நிலைக்கு சென்றிருந்தாள்.

என்னதான் அவள் தேகம் உறங்கினாலும் அவளின் மனம் அத்தகைய உறக்க நிலையை அடையவில்லை.

அப்போது அவள் தலையை ஓர் கரம் நிதானமாய் வருடி கொடுக்க,

அதனை உணர்ந்தவளுக்கு அந்த ஆறுதலான தொடுகை தேவையாயிருந்தது.

உண்மையிலேயே அவள் மனம் லேசாய் ஆறுதல் பெற்றிருக்க,

அந்த கரத்தின் தொடுகையை உணர்ந்தவாறு அறைகுறை உறக்க நிலையில் கிடந்தாள்.

ஆனால் அந்த கரம் மெல்ல மெல்ல அநாகரிகமாய் அவளின் அங்கங்களை தீண்ட,

அந்த நொடியே அவள் துணுக்குற்று அவசரமாய் விழித்தெழுந்தாள்.

அவள் கண்ட காட்சியில் உலகமே தலைகீழாய் சுழன்றது போலிருக்க,

ஏதோ அசிங்கத்தை தொட்டது போல் அசூயையாய் பார்த்தவள், “ஆ…ஆ..அ” என்று அலறி கொண்டு  நடுநடுங்கி  பின்னோடு நகர்ந்து வந்தாள்.

அவளுக்கு அப்போது மூச்சு மேலும் கீழுமாய் வாங்க ஆவேசயாய் கையில் கிடைத்த பொருளையெல்லாம் வெறி கொண்டு வீரய்யன் மீது வீசினாள்.

நதியாவும் அமலாவும் அந்த சத்தத்தில் உறக்கம் களைந்து எழுந்து கொள்ள, வீரா ரௌத்திரமான நிலையில் வீரய்யனை தாக்க, போதையின் நிலையில் கிடந்தவருக்கு அப்போதே லேசாய் தெளிவு பிறந்திருந்தது. 

“வேணா வீரா அடிக்காதே” என்றவர் கதற,

“சாவுடா செத்துபோ…நீயெல்லாம் உயிரோடவே இருக்க கூடாது” என்றவள் ஆக்ரோஷமாய் சொல்லி கொண்டே அவள் கையில் கிடைத்த பொருளையெல்லாம் சகட்டு மேனிக்கு தூக்கிவீசினாள்.

“ஏன்க்கா இப்படி பன்ற? வேணா விடுக்கா” என்று நதியாவும் அமலாவும் வீராவை தடுக்க முற்பட,

வீரா அடங்கா கோபத்தோடு அவர்கள் இருவரையும் உதறிதள்ளிவிட்டு விளக்குமாறை கையிலெடுத்தவள்

“சீ… என்ன பிறப்புயா நீ? போதையில இருந்தா கட்டின பொண்டாட்டிக்கும் பெத்த பொண்ணுக்கும் வித்தியாசம் தெரியாம போயிடுமாயா உனக்கு?!” என்று சொல்லி கொண்டே சரமாரியாய் அடிக்க ஆரம்பித்தாள்.

“தெரியாம பண்ணிட்டேன் வீரா” என்றவர் கெஞ்சி கதற,

“த்தூ… தேறி… தெரியாம பன்ற காரியமாயா இது… ” என்றவளுக்கு சீற்றம் குறையவே இல்லை. அவள் செங்குருதியெல்லாம் செந்தழல் பாய்ந்து கொண்டிருக்கும் உணர்வு!

எரிமலையாய் அவள் வெடித்து கொண்டிருக்க,

அதிர்ச்சியே ரூபமாய் பார்த்து கொண்டிருந்தனர் மற்ற இரு சகோதிரிகளும்.

வீரமாக்காளியாகவே அவள் உக்கிர கோலத்தில் நின்றிருக்க, “தப்பு பண்ணிட்ன்மா… தப்பு பண்ணிட்டேன்… போதையில” என்று தலையிலடித்து கொண்டு அழுதார் வீரய்யன்.

“அக்கா விட்டிருக்கா வேண்டாம்” என்று அமலாவும் நதியாவும் கூட அழுது கொண்டே கெஞ்ச,

அப்படியே அமைதி பெற்று தரையில் சரிந்தவளுக்கு தேகமெல்லாம் உதறலெடுத்து கொண்டிருந்தது.

தன்னைத்தானே நிதான நிலைக்கு கொண்டு வர முயன்று கொண்டிருந்தவள் உணர்ச்சி பொங்க சத்தமாய் அழ ஆரம்பித்தாள்.

அந்த அறை முழுக்கவும் அவளின் அழுகை சத்தமே எதிரொலிக்க,

“வீரா” என்று வீரய்யன் நிதானித்து குரல் கொடுத்தார்.

ஆக்ரோஷமாய் தலையை நிமிர்த்தியவள்,

“என் பேரை கூட சொல்லாதயா… அசிங்கமா இருக்கு” எனறவள் மேலும் கோபத்தோடு,

“உன்னை கொல்லனும்னு வெறில இருக்கேன்… மவனே இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இங்க இருந்த சத்தியமா அது நடந்திரும்… ஒழுங்கா வெளியே போயிடு” என்று சொல்ல வீரய்யன் கெஞ்சலான பார்வையோடு,

“நான் எங்கம்மா போவேன்” என்று கேட்டார்.

“எங்கேயாச்சும் போ… இல்ல செத்து போ… ஆனா இனிமே இந்த வீட்டில நீ இருக்க கூடாது… இன்னிக்கு என்க்கிட்ட இப்படி நடந்துக்கனமாறி நாளைக்கு தங்கச்சிங்க கிட்டையும் நடந்துப்ப” என்று சீற்றமாய் அவள் சொல்ல,

“இல்ல வீரா இனிமே” என்று வீரய்யன் ஏதோ சொல்ல

“யோவ் போயிடு” என்று வீரா கோபவேசமாய் மீண்டும் எழுந்தாள்.

“அடிக்காதே நான் போயிடுறேன்” என்று மிரட்சியோடு கதவை திறந்து வீரய்யன் வெளியேற,

“இனிமே என் கண்ல பட்டிராதே… சாவடிச்சி போட்டிருவேன்” என்றவள்
தன் தங்கையிடம்,

“அம்மு போய் கதவைமூடு… திரும்பியும் அந்த ஆளு நம்ம வீட்டுப்பக்கமே வர கூடாது” என்றாள் தீர்க்கமாக!

அமலா சென்று கதவை மூடி தாளிட்டுவிட்டு திரும்ப,

அந்த நொடி வீரா தன் அம்மாவின் போட்டோவை மூச்சிறைக்க வெறியாய் பார்த்தவள்,

“அந்த புறபோக்குக்கு போய் எங்க மூணு பேரையும் பெத்து போட்டியே உன்னை சொல்லனும்டி… எல்லாத்துக்கும் காரணம் நீதான்… ” என்றவள் ஆவேசமாய் சொர்ணத்தின் போட்டோவை தூக்கி உடைக்கவே போய்விட்டாள். அவளால் தாங்க முடியவில்லை.

ஆனால் அமலாவும் நதியாவும் கூச்சலிட்டு, “அக்கா வேணாம் க்கா” என்று அவளை தடுக்க

வீரா மேலே அந்த செய்கையை செய்யாமல் நிறுத்தி கொண்டாள்.

மூச்சை இழுத்துவிட்டு கொண்டவள் அந்த போட்டோவை ஓரமாய் வைத்துவிட்டு விரக்தியான பார்வையோடு,

“சே! பொம்பள ஜென்மமா பிறக்கவே கூடாது… இப்படி ஒரு ஈனபிறப்பா வாழ்றதுக்கு செத்து போலாம்” என்று சொல்லி தலையிலடித்து கொண்டு அழ,

“ப்ளீஸ்க்கா… அழாதக்கா” என்று அமலாவும் நதியாவும் அவளுடன் சேர்ந்து அழுதனர்.

அவள் வேதனையோடு தன் தங்கைகளை சேர்த்து அணைத்து கொண்டவள்,

“உங்கிரண்டு பேரையும் நான் எப்படிறி பார்த்துக்க போறான்… பெத்த அப்பனே தப்பா பார்க்கிறான்… இதுல வேற யாரை நம்பி இந்த உலகத்தில நம்ம வாழ்றது” என்று வலியோடு கேட்டவளுக்கு அதற்கான வழி புலப்படவில்லை.

திக்கு தெரியாத காட்டில் மாட்டி கொண்டது போல் இருந்தது அவளுக்கு!

error: Content is protected !!