Monisha Selvaraj

127 POSTS 8 COMMENTS

Imk-27

28(கஅ)

துரோகம்

வானில் உயர பறந்து கொண்டிருந்த டில்லியிலிருந்து சென்னை செல்லும் விமானத்தில் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் அமர்ந்திருந்தான் விக்ரம்!

சம்யுக்தா ராய் பற்றிய ஓர் தீவிர அலசல் அவன் மனதிற்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

சம்யுக்தாவின் தாத்தா, அப்பா, அண்ணன் மற்றும் கணவன் என்று எல்லோரும் அரசியல்வாதிகள். ராஜ வம்சாவளியை சேர்ந்தவர்கள். அதுவும் சம்யுக்தா ராயின் தாத்தா சுதிந்திர போராட்ட காலத்தில் தன் சொத்தையெல்லாம் செலவு செய்து தொடங்கிய கட்சி இது.

சுதந்திர இந்தியாவில் பல இன்னல்களுக்கு பிறகு தனக்கான தனி அங்கீகாரத்தை பெற்றது சுதந்திர பாரத் கட்சி. அதன் பின் வழிவழியாக இவர்களின் வழி தோன்றல்கள் ஆட்சிபீடத்தில் அமர, எஸ்.பி கட்சி இந்தியாவில் பெரும் பேறுபெற்ற தேசிய கட்சியாக மாறியது.

ஆனால் எல்லாம் சம்யுக்தா ராயின் தந்தை சத்யா ராய் உயிர் துறக்கும் வரை. அவரின் இறப்புக்கு பின் அவரின் மகன் அரவிந்த் ராய் தலையெடுத்து ஆட்சி பீடத்தில் அமர்ந்தார். ஆனால் துரதிஷ்டவசமாய் ஒரு விமான விபத்தில் அரவிந்த் ராய் மற்றும் சம்யுக்தா ராயின் கணவன் மோகன் ராயும் ஒரு சேர இறந்து விட்டனர்.

சம்யுக்தா ராய்க்கு திருமணமாகி ஐந்து வருடங்களே ஆகியிருந்தது. அதுவும் பூனாவில் உள்ள பிரசித்தி பெற்ற கல்லூரியில் அவர் தொல்லியல் துறை பாடபிரிவில் படித்து கொண்டிருக்கும் போதே சம்யுக்தா ராயிற்கு சொந்தத்திலேயே மோகன் ராயுடன் பிரமாண்டமான முறையில் திருமணம் முடிக்கப்பட்டது.

அதன் பின் சம்யுக்தாவிற்கு ஒரு வருடத்தில் மகள் பிறந்தது. இவையெல்லாம் செய்திகளாக வெளிவந்தன. அவ்வளவே!

ஆனால் திடீரென்று சம்யுக்தாவின் அண்ணனும் கணவனும் ஒரே விமானத்தில் சென்று  விபத்திற்குள்ளாகி இறக்க, அரசியலில் எந்தவித தலையீடோ அனுபவமோ இல்லாத சம்யுக்தா தலைமை ஏற்க நிர்பந்திக்கப்பட்டார்.

அதுவரை யாரும் அறிந்திருக்கவில்லை. சம்யுக்தா ஒரு பெரும் அரசியல் சூத்திரதாரி என்று.

ஆட்சி பீடத்தில் தற்செயலாக அமர்ந்தவர் தன்னுடைய ஆளுமை திறமையால் அவரின் தந்தை தாத்தாவின் நேரடியான அரசியல் வாரிசு என்ற பெயரையும் பெற்றார்.

சுதந்திர பாரத் கட்சியை அவர் தனி பெண்மணியாய் நிர்வகித்து தொடர்ச்சியாய் இரண்டாவது முறையாக பிரதமர் பதவியும் ஏற்றார்.

அங்கேதான் விக்ரமுக்கு இடித்தது. இத்தகைய உயரிய பதவியில் இருக்கும் சம்யுக்தா எப்படி தன்னை அவர் மகளுக்கு கணவனாக தேர்வு செய்ய முடியும். அதுவும் ஏற்கனவே தான் மணமானவன் என்று தெரிந்த பின்னும்.

அவனை சுற்றி ஏதோ சூட்சம வலை பின்னப்படுகிறதோ என்ற அவன் சிந்தனைக்கு அப்போதைக்கு தடைவிதிக்குமாறு விமானம் சென்னை விமானநிலையத்தில் பெரும் சத்தத்தை எழுப்பி கொண்டு தரையிறங்கியது.

*******

அதே நேரம் தமிழச்சி தன்னுடைய வேலைகளை முடித்து கொண்டு எப்போதும் போல் தன் போலீஸ் வாகனத்ததில் செல்லாமல், அதனை முன்னதாக வீட்டிற்கு அனுப்பிவிட்டு வேறு உடை அணிந்து கொண்டு தன் காவல் நிலையத்தில் பின்புறம் வெளியேறி ஹெல்மெட்டை மாட்டி கொண்டு சற்று தொலைவில் காத்திருந்த முகிலனுடன் பைக்கில் ஏறி சென்றாள்.

அவர்கள் பைக் வந்து நின்றது  சென்னை மாநகரத்திற்கு ஒதுக்குபுறமாய் இருந்த ஒரு வீடு. கதவை திறந்ததும் உள்ளே நின்றிருந்த காவலாளி அவளை பார்த்து சல்யுட் அடிக்க, இறுகிய முகத்தோடு உள்ளே நுழைந்தவள்முகிலனை பார்த்து,

“எந்த பிரச்சனையும் இல்லையே முகில்?” என்று கேட்கவும்,

“இப்போதைக்கு எந்த பிரச்சனையும்… இல்லை? ஆனா ரொம்ப நாளைக்கு இங்க வைச்சிருக்க முடியாது… அது ரிஸ்க்” என்றான்.

அவன் சொன்னதை கேட்டு கொண்டே முகிலிடம் இருந்து சாவியை வாங்கி பூட்டியிருந்த உள்ளறை கதவை திறந்து  நுழைந்தாள்.

அவள் அறைக்குள் நுழைந்து கையோடு தன்னிடம் இருந்த பிஸ்டலை கையில் எடுக்க, “ஏய்! என்னடி பண்ற… சுத்திலும் வீடுங்க இருக்கு” என்றான் முகில் அச்சத்தோடு!

“ஐ நோ” என்று சொல்லி கொண்டே துப்பாக்கியை அங்கே இருந்த இருக்கையில் கட்டி போட பட்டிருந்த இருவரில் ஒருவனின்
நெற்றி பொட்டில் வைத்தாள்.

“எதிரியை கூட மன்னிக்கலாம்… துரோகியை மன்னிக்க கூடாது” என்றாள்.

அவன்தான் இன்ஸ்பெக்டர் வினோத். முகமெல்லாம் வியர்க்க, “மேடம் வேண்டாம் மேடம்…” என்று கெஞ்சுதலாய் அவளை பார்த்தான்.

முகில் நடுநடுங்க, “என்னடி பண்ண போற?” என்று அவள் காதோடு கிசுகிசுத்தான்.

“பார்த்தா தெரியல… கொல்ல போறேன்… இவனுங்க மாறி ஆளுங்கலாலதான் டிபார்ட்மெண்டுக்கே கெட்ட பேரு… வெளிய இருக்க குற்றத்தை கண்டுபிடிக்கிறதுக்கு முன்னாடி உள்ளே இருக்க கழிசடைங்கள கண்டுபிடிச்சி தூக்கணும்…

இப்போ இவனை நான்  கொன்னாலும் யாரும் என்னை கேட்க முடியாது… ட்யுட்டி சம்பந்தமா இவனை காஞ்சிபுரம் அனுப்பி இருக்கிறதா இவன் பேமிலிக்கு இன்பாஃர்ம் பண்ணிட்டேன்…

அவங்ககிட்ட இவன் ஃபோன் போற இடத்தில வேலை செய்யாதுன்னும் சொல்லிட்டேன்… அதானால இவனை கொன்னுட்டு ட்யுட்டி பார்க்கும் போதே செத்து போயிட்டான்னு ஒரு கதையை நானா கட்டி முடிச்சிருவேன்” என்று அவள் வஞ்ச புன்னகையோடு சொல்ல வினோத்தின் முகம் இருளடர்ந்து போனது.

‘இவ ஒரு முடிவோடுதான் வந்திருக்கா போல… அப்போ என் ரூம்ல நிச்சயம் ஒரு சாவு உறுதியா?’ என்று தவிப்போடு நின்றிருந்தான் முகில்!

வினோத் அஞ்சி கொண்டு, “மேடம்… ஏதோ பணத்தாசையில இப்படி பண்ணிட்டேன்… சத்தியமா உங்களுக்கு துரோகம் செய்யணும்னு பண்ணல… ப்ளீஸ் ப்ளீஸ் ப்ளீஸ் மேடம்… என்னை விட்டிருங்க” என்று
கெஞ்ச தொடங்க அவன் படபடப்பு அருகில் இருந்த குமாரையும் தொற்றி கொண்டது.

“என்னை கொல்ல ஆள் அனுப்பி இருக்க… ஆனா நீ துரோகம் செய்யணும்னு பண்ணல… அப்படிதானே?!” அவள் கேலிபுன்னகையோடு கேட்க,

“தப்புதான் மேடம்… என் வாழ்கையில அவ்வளவு பணத்தை நான் பார்த்ததே இல்ல… கமலகண்ணன் போலீஸ் கிட்ட சிக்க விடாம கொன்னுட்டா டாலர்ஸ்ல  பணம் தர்றதா டீல் பேசுனாங்க” என்று பயபக்தியோடு சொல்ல வினோத்தை ஏறஇறங்க அசூயையாய் பார்த்தாள்.

அவள் பிஸ்டலை எடுத்து கைக்குள் வைத்து கொண்டு, “அப்போ நான் ஸ்பாட்டுக்கு வரதுக்கு முன்னாடி நீ புத்திசாலித்தனமா என்னை முந்திகிட்டு வந்து கமலகண்ணனை போட்டு தள்ளிட்ட… அப்படிதானே?” என்று கேட்கவும் வினோத் குற்றவுணர்வோடு அவளை பார்த்து தலையசைத்தான்.

“நினைச்சேன்டா… ஃபோரன்சிக்ல இருந்து ஆள் வரதுக்கு முன்னாடி நீ கமலகண்ணன் இறந்திருந்த ஸ்பார்ட்ல இருந்த ஃபோனை கையிலெடுத்த போதே…”

“இருந்தாலும் நீ அவ்வளவு தூரம் எல்லாம் போக மாட்டேன்னு நினைச்சேன்” என்று அவள் சொல்ல வினோத்தால் ஒன்றும் பேச முடியவில்லை.

அவர்கள் இருவரையும் மேலும் கீழுமாய் பார்த்தவள் முகிலிடம் ஏதோ ரகசியமாய் சொல்ல, அவன் அந்த அறையை விட்டு வெளியேறி சென்று ஒரு கேமராவோடு நுழைந்தான்.

“என்னன்ன செஞ்சீங்கன்னு எல்லாத்தையும்  நீங்களா சொல்லிட்டா உங்க தலை தப்பிச்சுது” என்று அவள் மிரட்டி தன் துப்பாக்கியை தயார் நிலையில் வைத்து கொள்ள, அவர்கள் இருவரும் வேறு வழியில்லாமல் உண்மையை சொல்லிவிட துணிந்தனர்.

அதிலும் குமார் பயந்த சுபாவம் என்பதால் அவன் முந்திக்கொண்டு அவனுக்கு தெரிந்த அனைத்து உண்மைகளையும் அவளிடம் உளறி கொட்டினான்.

அவர்களிடம் வாக்குமூலம் வாங்கி கொண்டு அந்த அறையை விட்டு இருவரும் வெளியே வர, “இவனுங்க நாளைக்கே நீ மிரட்டித்தான் சொல்ல வைச்சன்னு மாத்தி பேசுனா” என்று முகில் சந்தேகமாய் கேட்க,

“அப்படி எல்லாம் மாத்தி சொல்ல முடியாது… குமாருக்கு எதிரா அவன் அப்பாவே சாட்சி சொல்லுவாரு… வினோத் யூஸ் பண்ண ரகசிய ஃபோன்… அது மூலமா அவன் யார் யார்கிட்ட பேசினான்… அப்புறம் அவன் தங்கச்சி புருஷன் பேர்ல வெளிநாட்டு அக்கௌன்ட்ல டாலர்ஸ்ல ட்ரான்ஸ்ஃபர் ஆகி இருக்க பணம்ன்னு… வினோத்துக்கு எதிரான ஆதாரம் நிறைய இருக்கு… இந்த வாக்கு மூலம் சில விஷயங்களை வாங்க மட்டும்தான்…”என்று சொன்னவள் அவனை நேர்கொண்டு பார்த்து, “ஒரே ஒரு வாரம் சாமாளிச்சிகோ முகில்… நெக்ஸ்ட் வீக் அந்த சைதன்யாவே டில்லி வரான்… அங்கே வைச்சி அவனை நான் பிடிச்சி காட்டிறேன்” என்றாள்.

அவள் திட்டம் என்ன என்பது
முகிலுக்கு தெளிவாக புரியாவிட்டாலும் என்ன பிரச்சனை வந்தாலும் ஒரு நண்பனாய் அவளுக்கு துணை நிற்பதென முடிவோடு இருந்தான் .

தமிழச்சி இந்த வழக்கில் ரொம்பவும் தீவிரமாய் இறங்கிய நிலையில் இன்னொரு புறம் சிம்மா தன் சூட்சம வலையை சைதன்யாவிற்காக விரித்து கொண்டுதான் இருந்தான்.

அவன் தன் அறையில் இவானிடம் கைபேசியில் உரையாடலில் இருந்த சமயம் ஜன்னல் வழியாக தன் தந்தையின் கார் நுழைவதை பார்த்தான்.

எப்போதும் போல் விறுவிறுவென வீட்டிற்குள் நுழைந்தவரின் கால்கள் தன் மனைவியின் அறைக்குள்தான் சென்று நின்றது.

அப்போது செந்தமிழ் தன் அறையின் உள்ளேயே நடைபயின்று கொண்டிருந்தார்.

“நர்ஸ் எங்கே ? நீ ஏன் தனியா நடந்திட்டு இருக்கே” என்று கோப தொனியில் கேட்டு கொண்டே அவள் தோளை பற்ற வந்த கணவனை விட்டு விலகிவந்து, “என்னால முடியும்… நான் பார்த்துக்கிறேன்” என்று விலகி வந்தார்.

“முடியாதுன்னு சொன்னேனா… நான் பக்கத்தில இருக்கேன்”

“ஆமா… இப்போ பக்கத்தில இருப்பீங்க… தேவையில்லன்னா விட்டுட்டு போயிடுவீங்க”
எங்கேயோ வெறித்து கொண்டு கணவனிடம் அவர் அலட்சியமாய் உரைக்க,

“நான் விட்டுட்டு போயிடுவேணா… ஒ! மேடம் காலையில நடந்த விஷயத்தை சொல்றீங்களா?!” என்று அவர் புருவத்தை உயர்த்தி,

“கோப பட வேண்டியது நான்… ஆனா நீ கோபப்படற… அப்பத்தானே நான் எதுவும் கேட்க மாட்டேன் பாரு… நல்ல டெக்னிக்டி உன்னோடது” என்று சொல்லி செந்தமிழை பார்த்து எகத்தாளமாய் சிரித்தார்.

“ஸ்டாப் இட் வீர்… நீங்க செஞ்ச தப்பை என் பக்கமா திருப்ப பார்க்காதீங்க… உங்களுக்கு சிம்மா மேல வருத்தம் கோபம் எது இருந்தாலும் சரி… நீங்க அதை அவன்கிட்ட நேரடியா கேட்டிருக்கலாம்… ஏன் திட்டி கூட இருக்கலாம்… ஆனா அதை விட்டுட்டு அவன் முகத்தை கூட பார்க்காம போனதெல்லாம் டூ மச்… ” என்று
தமிழ் முகம் சிவக்க கூற வீர் மௌனமாய் நின்றார்.

“பிள்ளை கிட்ட கூட ஈகோ? கல்யாணம் ஆன நாளில் இருந்து இப்ப வரைக்கும் கொஞ்சம் கூட மாறல நீங்க” என்று கேட்டு கணவரை குற்றம்சாட்டும் பார்வை பார்த்தார்.

“நீ மட்டும் ரொம்ப மாறிட்டியாடி?” என்று  சீற்றமாய் வீர் மனைவியை கேட்டபடி,

“ஆமா… யாரை கேட்டு நீ என்கிட்ட ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லாம சிம்மாவை நியூயார்க் அனுப்பினே…” என்று மேலும் வினவ, இப்போது மௌனமாய் இருப்பது செந்தமிழ் முறையானது.

“நீயும் தமிழச்சியும் அக்சிடென்ட் ஆகி ஹாஸ்பெட்டில இருக்கும் போது எத்தனை பேர் என்கிட்ட சிம்மா எங்கன்னு கேட்டாங்க… தெரியுமா?

அந்த இடத்தில ஒரு அப்பாவா என் நிலைமையில இருந்து யோசிச்சி பாரு… என் நிலைமை புரியும் உனக்கு” என்றவர் அழுத்தமாய் சொல்ல,

செந்தமிழ் தாழ்ந்த குரலில்,”புரியுது வீர்… ஆனா சிம்மா” என்று அவர் ஏதோ சொல்ல ஆரம்பிக்க,

“அவனுக்காக வாக்காலத்து வாங்காதே தமிழ்… அப்பாங்கிற உறவுக்கு அவனுக்கு எப்போ மதிப்பு இல்லன்னு ஆயிடிச்சோ… அதுக்கு மேல அவன்கிட்ட பேசுறதுக்கு எனக்கும் ஒன்னும் இல்ல” என்றார்.

“அப்படி எல்லாம் இல்ல வீர்” என்று தமிழ் சொல்லி கொண்டிருக்கும் போது மதி அவர்கள் அறை கதவை தட்டி, “அத்தை” என்று குரல்கொடுக்க, அவர்கள் சம்பாஷணை அதோடு நின்றது.

“உள்ளே வா மதி” என்று செந்தமிழ் அழைக்க, மதி நுழைந்ததும் அவர்கள் இருவரையும் மாறி மாறி பார்த்துவிட்டு,

“நான் இன்னைக்கு நைட் ஃப்ளைட்ல மும்பை போறேன்” என்று தெரிவித்தாள்.

இருவருக்கும் ஒரு சேர அதிர்ச்சி
உண்டானது.

“என்ன சொல்ற மதி… அதுவும் இன்னைக்கேவா?” என்று செந்தமிழ் கேட்க,

“தப்பா எடுத்துக்காதீங்க அத்தை… ஒரு முக்கியமான ப்ரோக்ரேம் புக்காகி இருக்கு… இப்ப போனாதான் பிரேக்டீஸ் பண்ண முடியும்” என்று அவள் ஏதேதோ காரணங்களை சொல்ல வீரும் தமிழும் அவளின் பயணத்தை நிறுத்த முயன்ற எதுவும் பலிக்கவில்லை.

அவள் போக வேண்டும் என்ற முடிவில் உறுதியாக இருந்த காரணத்தால்  தமிழும் வீரேந்திரனும் வேறுவழியில்லாமல் சம்மதம் தெரிவித்தனர்.

அதன் பின் மதி நேராய் தன் அறைக்குள் புறப்படுவதற்கான நேரத்தை சரி பார்த்து கொண்டிருக்கும் போது,

வெளியே நின்று அவசரமாய் அறைகதவை தட்டிய சிம்மாவை பார்த்து அவள் புரியாமல் குழுப்பமுற்றாள்.

“மதி… நான் ஒரு டென் மினிட்ஸ் இங்க ஒளிஞ்சுக்கிறேன்… தமிழச்சி வந்தா நான் இங்க இல்லன்னு சொல்லி சமாளிச்சு அனுப்பிடு” என்றான்.

மதி புருவங்கள் சுருங்க அவனை நோக்கிவிட்டு,

“ஏன்? அவ என்ன பண்ண போறா உங்களை” என்று கேட்க,

“உனக்கு தெரியாதா? அவ என் மேல எவ்வளவு கோபத்தில இருக்கான்னு… இப்ப மட்டும் நான் அவ முன்னாடி போய் நின்னேன்னு வைச்சுக்கோ… கேள்வி மேல கேள்வி கேட்டு என்னை கொன்றுவா…. ஒரு வார்த்தை கூட பேச விட மாட்டா… அவ நார்மல் ஸ்டேடுக்கு வந்த பிறகு நானே அவகிட்ட பேசிக்கிறேன்… நீ மட்டும் நான் இங்க இருக்கேன்னு சொல்லாதே… அவ நிச்சயம் என்னை இங்க தேடி வர மாட்டா” என்று சொல்ல
மதியும் சம்மதமாய் தலையசைக்க அவன் அந்த அறையின் கதவின் பின்புறம் ஒளிந்து கொண்டான்.

மதி அவள் அறையிலிருந்து எட்டி பார்க்க, தமிழச்சியும் கிட்டதட்ட அவன் சொன்ன அதே  கோப நிலையில் வந்து கொண்டிருந்தாள்.

ஜெஸ்ஸியை பார்த்து ஏதோ விசாரணையை மேற்கொண்டவள் மாடி படிக்கெட்டுகளை நான்கெட்டுகளில் கடந்து மேலே வந்து மதியின் அறை பக்கம் வராமல்  அப்படியே தேடி கொண்டு சென்று விட,

“போயிட்டாளா மதி” என்று சிம்மா மறைந்து நின்று கொண்டு கேட்டான்.

“ஹ்ம்ம்…” என்று மதி சொல்லும் போதே தமிழச்சி, “ஏ அழகி!” என்று அழைப்பு விடுத்து கொண்டே அவள் அறை வாசலில் வந்து நின்றாள்.

மதி தவிப்போடு, “இன்னைக்கு சீக்கிரம் ட்யுட்டில இருந்து வந்துட்ட” என்று சிரமப்பட்டு தமிழச்சியை பார்த்து புன்னகையை உதிர்க்க,

“அதெல்லாம் இருக்கட்டும்… எங்கடி உன் அவரு?!” என்று அழுத்தமாய் கேட்டாள் சிம்மா உள்ளே இருப்பது தெரியாமல்…

‘அய்யோ! இவ என்ன நிலைமை புரியாம… இப்படி கேட்குறா?’ என்று மதி பதறி கொண்டு கண் ஜாடையில் தன் தோழியிடம் ஏதோ சொல்ல, தமிழச்சிக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை.

“தாத்தா சிம்மா மேலதான் இருக்கான்னு சொன்னாரு… ஆனா ஆளை காணோம்… நீ பார்த்தியா பார்க்கலையா?” என்று மீண்டும் கேட்டாள்.

மதி அப்போதும் பதில் பேசாமல் கண் ஜாடையில் ஏதோ சொல்ல முயற்சிக்க தமிழச்சி அவளை ஆழ்ந்து பார்த்து, “லூசாயிட்டியா… ஹ்ம்ம்… புரியுது புரியுது… ரொம்ப நாள் கழிச்சு உன் ஆளை பார்த்த சந்தோஷத்தில பேச்சு வரலையாக்கும்” என்றாள்.

மதி தலையிலடித்து கொண்டு கடுப்பாக தமிழச்சி அவளை ஏற இறங்க பார்த்து, “உன்கிட்ட கேட்டதே வேஸ்ட்… தெரிஞ்சாலும் நீ… உன் அவரை போட்டுக் கொடுக்கவா போற… ஆனா நான் அவனை விட போறதில்ல… என் கிட்ட மாட்டட்டும்… கைமா பண்ணிடுறேன்” என்று தன் முஷ்டிகளை மடக்கி கொண்டு வீரதீரமாய் சொல்லிவிட்டு அவள் அங்கிருந்து அகன்றுவிட மதியின் நிலைமைதான் இப்போது சிக்கலானது.

தமிழச்சியின் வார்த்தைகளை எல்லாம் மறைந்து நின்றபடி சிம்மா
கேட்டிருந்தான்.

Anima- 33

ஹலோ! ஹலோ! என்ன ஆச்சு மலர்… லைன்லதான் இருக்கியா?” என்று ஜெய் எதிர் முனையில் படபடக்கவும், “ம்… சொல்லு ஜெய். கேட்டுட்டுத்தான் இருக்கேன்” என்றாள் மலர்.

நான் எவ்ளோ பெரிய விஷயத்தை பேசிட்டு இருக்கேன்… நீ என்னடான்னா இப்படி அசால்ட்டா பதில் சொல்ற…” என அவன் அலுத்துக்கொள்ளவும்,

ப்ச்… அப்படிலாம் இல்ல. உண்மையிலேயே ஷாக் ஆகிட்டேன்” என்ற மலர், “ஜெய் பாவம் ஜெய் அந்த ஆளு! கண்டுபிடிச்சா கூட அவரை ஒண்ணும் செஞ்சுடாதீங்க ப்ளீஸ்!” என்று கெஞ்சலாக சொல்லவும், “இப்ப இதுக்கு நான் என்ன பதில் சொல்ல முடியும் மலர்! அதைக் காலம்தான் தீர்மானிக்கும்” என்ற ஜெய்யின் பதிலில் கொஞ்சம் கடுப்பானவள்,

அரசியல் பலம்… பண பலம் எல்லாத்தையும் வெச்சுட்டு பல பேரோட குடும்பங்களை சீரழிக்கறவனை எல்லாம்விட்டுட்டு சும்மா வேடிக்கை பார்த்துட்டு இருப்பீங்க.

இவனை மாதிரி யாராவது கிடைச்சா… குற்றவாளியை பிடிச்சிட்டோம்னு பெருமை பேசிட்டுஅவனை வெச்சு செய்வீங்௧!” என்று அங்கலாய்ப்புடன் சொன்னாள் மலர்.

இதையெல்லாம் போனிலேயே பேசி முடிச்சிடலாமா! நான் இதை ஆர்வ கோளாறுல உன்கிட்ட இப்படிச் சொன்னதே தப்பு போல இருக்கே!” என்றான் ஜெய் கோபக்குரலில்.

ப்ச்! நான் என்ன சொல்லிட்டேன்னு உனக்கு கோவம் வருது ஜெய். எதுக்கு டென்சன் ஆகுற?” என மலர் பதிலுக்கு அவனிடம் எகிரவும்,

 “இவ்ளோ டீடைலா  இதெல்லாம் போன்ல பேசக்கூடாதுடீ லூசு! நான் ஈவினிங் உங்க வீட்டுக்கே வரேன். நேரிலேயே பேசிக்கலாம்” என்று சொல்லிபட்டென்று அழைப்பைத் துண்டித்தான் ஜெய்.

ஜெய்யிடம் எழுந்த கோபத்தை மறைத்துக்கொண்டுஈஸ்வரைத் தேடி கீழே வந்தாள் மலர்.

இதற்கிடையில் சுபாவைப் பார்க்கப் பாட்டியின் அறைக்கு வந்த ஈஸ்வர்அவள் உறக்கத்தில் இருக்கவும்மனம் வருந்தியவனாகஅவளது தலையை வருடமெல்லியதாக முளைத்திருந்த அவளது தலை முடி அவனது கையில் குத்தவும்அவனுடைய மனம் வலித்தது.

அவனுடைய ஸ்பரிசம் உணர்ந்துகண் விழித்த சுபாமெல்ல எழுந்து உட்காரவும், “நீ படுத்துக்கோ! நான் சும்மாதான் வந்தேன்” என்றான் ஈஸ்வர்.

அவனுடைய முகத்தில் படர்ந்திருந்த வேதனைஅவனுக்கு எல்லாம் தெரிந்துவிட்டது என்பதை அவளுக்குப் புரியவைக்க, “மலர் எல்லாத்தையும் சொல்லிட்டாளா?” என்று கேட்டுவிட்டு, “விடு ஜகா! இப்ப இந்த நிமிஷம் நான் நிம்மதியா இருக்கேன்! அதுதான் உண்மை!

நம்ம குடும்பத்தோட இருக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும் எனக்குப் பொக்கிஷம்!

இது கிடைச்சதே எனக்கு வரம்! எனக்கு இது போதும்!

என்னை நினைச்சு நீ வருத்தப்படாதே!

இப்போதைக்கு உன்னோட சந்தோஷம்தான் எங்க எல்லாருக்கும் முக்கியம்.

நீ ஒருத்தன் சந்தோஷமா இருந்தால்இந்த குடும்பம் மொத்தமே சந்தோஷமா இருக்கும்!

அதனாலஜீவி கல்யாணம் நடந்ததிலிருந்தே,  மலரை உனக்குக் கல்யாணம் செஞ்சு வெச்சாஉன் வாழ்க்கை ரொம்ப நல்லா இருக்கும்னு அடிக்கடி தோணிட்டே இருந்தது.

என் ஆசை புரிஞ்ச மாதிரி,  எப்படியோஉங்களுக்குள்ளேயே ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் பிடிச்சு போய்உங்க கல்யாணம் நடந்து முடிஞ்சுது.

மலருக்கும் உனக்கும் கல்யாணத்துக்கு ஏற்பாடு பண்ணுறாங்கன்னு அவ சொன்ன உடனேரொம்பவே சந்தோஷப்பட்டேன்.

உங்க கல்யாணம் என்னால டிலே ஆகக்கூடாதுன்னு அவகிட்ட ரொம்பவே கெஞ்சினேன் ஜகா!. அவ அதுக்கு சம்மதிக்கவே இல்ல. நான் குணமாகி வந்து உங்க கல்யாணத்துல கலந்துக்கணும்ன்னு சொல்லிட்டா.

பாட்டி எப்படியோ அவளைச் சம்மதிக்க வெச்சிட்டாங்க.

எப்படியோ நான் நினைச்சது… நினைக்காதது என எல்லாமே நல்லபடியா நடந்து முடிஞ்சது!!” என்று சொல்லி முடித்தாள் சுபா.

முதலில் உன் மேல் கோபம் இருந்தபோது எனக்கு தோணல! ஆனால் இப்ப இப்படி உன்னைப் பார்க்கும் போது வேதனையா இருக்கு சுபா!

இப்ப ஒரு சகோதரனா நான் உனக்கு என்ன செய்யணும்னு எனக்கு புரியல!

நீயே சொல்லு உனக்கு நான் என்ன செய்யணும்?” என்று ஈஸ்வர் கேட்கவும்அதில் முகம் இறுக, “கண்டிப்பா நான் நேரம் வரும்போது உன்னிடம் ஒண்ணு கேட்பேன்… அப்ப அதை மறுக்காமல் நீ எனக்கு செய்யணும்!” என்று தீவிரமாகச் சுபா சொல்லவும்அவள் முக பாவனையைப் படிக்க முயன்றவாறு, “கட்டாயம் நான் செய்வேன் சுபா! அது என் கடமை!” என்றான் ஈஸ்வர்.

அப்பொழுது“அண்ணி! நார்மல் ஆகிட்டிங்களா?” என்று கேட்டவாறு கதவைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே நுழைந்தாள் மலர்.

நீ இருக்கும்போது எனக்கு என்ன குறைச்சல்! நான் நார்மல் ஆகிட்டேன்!” என்றாள் சுபா.

பிறகு இருவரையும் உணவு உண்பதற்காக அழைத்துவிட்டுசுபாவைத் தாங்கி பிடித்தவாறு உணவு மேசையை நோக்கி அழைத்துச் சென்றாள் மலர்.

***

ஜெய்யுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கும்பொழுது ஏற்பட்ட ஈஸ்வரின் முக மாறுதலுக்கான காரணத்தை அவனிடம் கேட்க, அதன் பிறகு நேரமே அமையவேயில்லை மலருக்கு.

மாலை ஈஸ்வர் அவனுடைய அலுவலக அறையில் தனிமையில் இருப்பதை அறிந்து அவனிடம் அது பற்றிக் கேட்டுவிடலாம் என எண்ணிஅந்த அறை நோக்கிச் சென்றாள் அவள்.

அப்பொழுது முரட்டுத்தனமான ஜீன்ஸ் மற்றும் டி ஷர்ட்டில்ஆஜானுபாகுவான உயரமும்திரண்ட தோள்களும்ரப்பர் பேண்ட் போட்டு அடக்கியிருந்த தலை முடியும்ட்ரிம் செய்யப்பட்ட தாடியும் எனஅனாயாசமாக ஒரு மனிதனை தன் ஒரே கையில் தூக்கிவிடுவான் என்பதை உணர்த்தும்படியானபார்க்கும் பொழுதே பயம் வந்து ஒட்டிக்கொள்ளும் தோற்றத்தில்அங்கேவந்துகொண்டிருந்தான் ஈஸ்வரிடம் வேலை செய்யும் பௌன்சர்களில் ஒருவன்.

ஈஸ்வருடன் பொது இடங்களில் செல்லும் பொழுது அடிக்கடி அவனைச் சந்தித்திருந்த காரணத்தால் அவனை அடையாளம் கண்டுகொண்டவள் ஐயோ! இப்பவும் பேச முடியாது போல இருக்கே!‘ என மனதிற்குள் சலித்தவரே, “வாங்க மாலிக் அண்ணா! எப்படி இருக்கீங்க?” என்று மலர் கேட்கவும்,

அவளிடம் பேசத் தயங்கியவாறேசிறிது வெட்கத்துடன் நன்றாக இருக்கிறேன்!‘ என சொல்வதுபோல் தலையை மட்டும் ஆட்டினான் அந்த மாலிக்.

அப்பொழுது அவனுக்காகவே எதிர்பார்த்துக் காத்திருப்பவன் போன்று அறையை விட்டு வெளியே வந்த ஈஸ்வர், “நீ உள்ள வா!” என அவனை அழைத்துவிட்டு மலரை நோக்கி, “நீ வசந்திம்மா கிட்ட சொல்லி ரெண்டு பேருக்கும் காஃபீ அனுப்பு” என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே செல்லமாலிக்கும் அவனை பின் தொடர்ந்து உள்ளே சென்றான்.

அங்கே போடப்பட்டிருந்த சோபாவில் போய் அமர்ந்த ஈஸ்வர்எதிர் புறம் இருந்த இருக்கையை கை காட்டி, “உட்கார்!” என்று அவனிடம் கட்டளையாகச் சொல்லவும், “பரவாலேது அண்ணையா!” என்று அவன் சங்கடமாய் நெளிய,

நீ முதல்ல உட்காருஉன்கிட்ட முக்கியமா பேசணும்!” என்று ஈஸ்வர் சொல்லவும்அந்த இருக்கையின் நுனியில் தயக்கத்துடன் உட்கார்ந்தவன் ஈஸ்வருடைய முகத்தைப் பார்க்கஅதில் தெரிந்த கடினத்தில் பயந்துபோய், “க்ஷமிஞ்சண்டி அண்ணையா! எந்துக்கு கோபம் புரிலோ! சொல்லுங்கோபணிலோநேனு என்னா தப்பு செஞ்சனா?!” என்று உள்ளே சென்ற குரலில் அவன் கேட்கவும்,

நீ வேலையில எந்த தப்பும் செய்யல மல்லிக்! ஆனா என்கிட்ட நிறைய விஷயத்தை மறைச்சுட்டியே!

எத்தனை வருஷமா உனக்கு என்னைத் தெரியும்?

அதுவும் நாலு அஞ்சு மாசமா என் கூடவே தானே இருக்க?

இருந்தாலும் என் மேல உனக்குக் கொஞ்சம் கூட நம்பிக்கை வரல… அப்படித்தானே?” என ஈஸ்வர் ஆதங்கத்துடன் கேட்கவும்,

தேவுடா! அட்டனெ செப்ப குடுது அண்ணையா! சாலா பாத பட்துந்தி!” என அவன் கண்கள் கலங்க சொல்லவும்,

அப்படியாஉண்மையிலேயே நீ அவ்வளவு வருத்தப்படுறியா?” என்று கேட்டுவிட்டுஅவனை ஆழமாக பார்த்தவரே, “என் மேல உனக்கு உண்மையிலேயே நம்பிக்கை இருந்திருந்தால் டிப்பு காணாமல் போனதை என் கிட்ட இருந்து மறைச்சிருப்பியா மல்லிக்?

முக்கியமாஎன்கிட்ட வேலை செய்யாத நேரத்துல நீ என்ன செஞ்சுட்டு இருக்கேன்னு எனக்குத் தெரியாமல் இருக்குமா?” என ஈஸ்வர் கேட்கவும்ஈஸ்வருக்கு எல்லாமே தெரிந்துவிட்டது என்பது புரியவும், அதில் மல்லிக் உடையஅவனது கண்களிலிருந்து கண்ணீர் பெருகத்தொடங்கியது.

அப்பொழுது வசந்தி காஃபியை கொண்டுவந்து அங்கே வைத்துவிட்டுச் செல்லவும்முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டுஈஸ்வருடைய வற்புறுத்தலின் அதை எடுத்துப் பருகியவன், “டிப்பு காணாமே போயீ ஒரு வருஷம்மு மேலே ஆச்சு அண்ணைய்யா!” எனச் சொல்லவும்,

இல்ல! இதெல்லாம் எனக்குத் தெரியும்! உங்க அண்ணி இப்ப எப்படி இருகாங்கஅதை முதல்ல சொல்லு!” என்று ஈஸ்வர் கேட்க,

ஒரு பெருமூச்சை வெளியேற்றியவன், “பாகா உன்னாரு! நிப்புலோ பெட்டுன (நெருப்பில் ஏற்பட்ட) காயம் சரியாடிச்சு! கானி மச்சாலு அணி… தளும்பு எக்கச்சக்கம் இருக்கு! பாபம் ஒதினா… பைட்ட அதான் வெளியிலோ வருதே இல்ல…” என்று வருத்தம் கலந்த குரலில் சொன்னான் மல்லிக்.

தொடர்ந்து “இப்ப சோமண்ணாவும்உங்க அண்ணியும் எங்க இருக்காங்க?’ என்று ஈஸ்வர் அவர்களைப் பற்றி அறிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்துடன் கேட்கவும்அவனிடம் மறைக்க மனமின்றி, “ஒதினா மாம்பலம்வாளதோப்பு ஹவுசிங் போர்டுலோ ஒக்க இண்டிலோ உன்னாரண்டி!

அண்ணைய்யா பிச்சிஅணி பைத்தியம் புடிச்சுடிப்புவோ தேடி ஊரெல்லா சுத்துறாங்கோ!

பணி இல்லாதோ சமயம்,   நானு தேடி போயிபுடிச்சு இண்ட்லோ வுட்டாஒக்க ரோசு மாத்திரமே அக்கட இருப்பாங்கோஅடுத்த நாளுமலரம்மா போவாங்கோ இல்ல அந்த பிளாட் கிட்டோ பிளாட்பார்ம்லோ போயி படுத்துகிடப்பாங்கோ!” என்றான் மல்லிக் சலிப்புடன்.

அதைக் கேட்ட நொடி ஈஸ்வரின் உடல் அதிர்ந்தது. கிட்டத்தட்ட சோமய்யாவை அவன் சந்தித்து ஏழு வருடங்கள் ஆகியிருந்தது.

உருவத்தில் மல்லிக்கை ஒற்று இருப்பவன்உருக் குலைந்துபோய்தற்பொழுது இருக்கும் இந்த தோற்றத்தில்அவனை அடையாளம் கண்டுகொள்ள இயலவில்லை ஈஸ்வரால்.

ஆனால் அன்று சுபாவின் பொருட்களை எடுத்துவர ஈஸ்வர் அங்கே சென்ற தினம்அவனை நம்பிக்கையுடன் சோமய்யா பார்த்த பார்வையின் பொருள் அவனுக்கு விளங்ககுற்ற உணர்ச்சியில் துடித்துப்போனான் ஈஸ்வர்.

அவன் முதன் முதலாகஒரு தெலுங்கு படத்தில் நடிக்க ஆந்திராவில் உள்ள ஸ்ரீபுரம் என்ற கிராமத்திற்குச் சென்றபொழுதுஅங்கேதான் மல்லிகார்ஜுனுடைய அறிமுகம் கிடைத்தது அவனுக்கு.

மல்லிக் கொஞ்சம் புரியும்படியாக தமிழ் பேசவும்அவனுடன் ஒரு நல்ல நட்பும் ஏற்பட்டது.

சென்னைமும்பை எனப் பல பகுதிகள் முழுவதிலும்இந்த வேலைதான் என்பது இல்லாமல்கிடைத்த வேலைகளைச் செய்துகொண்டுஅவன் சம்பாதிக்கும் தொகையை குடும்பத்திற்குக் கொடுத்துவிடுவான் மல்லிக் என்பது தெரிந்தது ஈஸ்வருக்கு.

கல்வியறிவு இல்லாமல் இருந்தாலும்… தமிழ்ஒரியாஹிந்தி எனப் பல மொழிகளை அவன் அறிந்து வைத்திருப்பது கண்டு வியப்பாக இருந்தது அவனுக்கு.

ஸ்ரீபுரம்அடிப்படை வசதிகள் கூட இல்லாத ஒரு சிறிய குக்கிராமம். அங்கேயே தங்கிஅந்த படத்தைத் தயாரித்தனர்.

அங்கே அவனுக்கு அளிக்கப்படும் உணவு காரம் மிகுந்து இருந்ததால்அது அவனுக்கு ஒவ்வாமல்செரிமான கோளாறுகளை ஏற்படுத்தவும்மிகவும் அவதிப்பட்டான் ஈஸ்வர்.

அதை உணர்ந்துஅங்கே இருக்கும் வரை தான் வீட்டிலேயே சாப்பிடுமாறு அவனை வற்புறுத்தி ஒப்புக்கொள்ள வைத்தான் மல்லிக்.

அதற்காக அவனுடைய வீட்டிற்கு சென்ற சமயம்தான்அவனுடைய அண்ணன்அண்ணி அவர்களுடைய ஆறு வயது மகன் டிப்பு என அனைவரையும் சந்தித்தான் ஈஸ்வர்.

மல்லிக்குடைய ஆதாரமே அவனுடைய அந்த சிறிய குடும்பம்தான் என்பது நன்றாக விளங்கியது அவனுக்கு.

மல்லிக்கிடம் இருப்பதுபோலவேஈஸ்வரிடமும் நன்றாக ஒட்டிக்கொண்டான் டிப்பு.

ஈஸ்வர் சுத்த சைவம் என்பதினால்புதிதாக மண் பாத்திரங்கள் வாங்கிவந்துதனிப்பட்ட முறையில்காரம் சேர்க்காமல்பக்குவமாகச் சமையல் செய்து கவனித்துக்கொண்டாள் சக்ரேஸ்வரி.

அவர்கள் கட்டிய சுயநலமற்ற அன்பாலும்கரிசனமான நடவடிக்கைகளாலும்சோமய்யாவின் குடும்பத்துடன் ஒரு ஆத்மார்த்தமான பிணைப்பு உருவானது ஈஸ்வருக்கு.

அவன் அங்கிருந்து திரும்பிய பிறகுமறுபடி அவர்களைச் சந்திக்க இயலவில்லை என்றாலும்சென்னையில் தங்கி இருக்கும் சமயம்அவ்வப்பொழுது அவனைத் தொடர்புகொள்வான் மல்லிக்.

அவனது நிலை மேலே போன பிறகுஅந்த தொடர்பும் இல்லாமலே போகசில மாதங்களுக்கு முன்பு ஈஸ்வரைத் தேடி வந்தான் மல்லிக்.

அவசரமாக வேலை ஒன்று தேவைப் படுவதால்அவனுக்கு ஒரு வேலை ஏற்பாடு செய்து கொடுக்குமாறு அவன் கேட்கவும்அவனை தன்னுடனேயே இருந்துவிடுமாறு சொன்ன ஈஸ்வர்பௌன்சர் எனப்படும் பாதுகாவலனாகப் பிரத்தியேகமாக அவனை வைத்துக்கொண்டான்.

அவர்கள் வீட்டில் வேலை செய்யும் பூங்காவனம் என்பவருடைய அறையிலேயே அவன் தங்கிக்கொள்ளவும் ஏற்பாடு செய்தான்.

ஜெய் அனுப்பிய அந்த ஒலிப்பதிவில்அவனுடைய குரலைக் கேட்ட சமயம் கூடமல்லிக்கை போலவே ஒருவன் பேசுகிறான் என வியந்தானே தவிரமனிதநேயம் மிக்க மல்லிகார்ஜுனை அப்படி ஒரு கொலைகாரனாக எண்ணிப்  பார்க்க ஈஸ்வருடைய மனம் இடம் கொடுக்க வில்லை.

ஜெய் மூலமாக டிப்பு காணாமல் போனதை அறிந்து மிகவும் மனம் வருந்தினான் ஈஸ்வர்.

நடக்கும் கொலைகளுக்குப் பின்னால் மல்லிக்தான் இருக்கிறான் என்பது புரியவும்அவனுடைய பெயர் வெளியில் வந்து, அவன் மேற்கொண்டு எந்த சிக்கலிலும் மாட்டிக்கொள்ளக்கூடாது என்கிற எண்ணத்தில்அவசரம் அவசரமாக அவனுடைய படிப்பிப்பை முடித்துக்கொண்டுசென்னை திரும்பியவன்,  தன்னை வந்து சந்திக்குமாறு மல்லிக்கிற்கு தகவல் அனுப்பினான்.

அதற்குள் ஜெய் மல்லிக்குடைய பெயரைக் குறிப்பிடவும்நிலைமை கை மீறிச் சென்றுகொண்டிருப்பது புரிந்தது ஈஸ்வருக்கு.

அப்பொழுது ஜெய் அங்கே வரக்கூடும் என்ற எண்ணம் தோன்றவும், திடுக்கிட்டு தன் எண்ணப்போக்கிலிருந்து கலைந்தவனாகஎந்த சலனமும் இன்றி தான் எதிரில் அமர்ந்திருக்கும் மல்லிக்கை நோக்கி, “உன்னைப் பற்றி போலீசுக்கு தெரிஞ்சுபோச்சுதெரியுமா உனக்குஎப்ப வேணாலும் உன்னைத் தேடி போலீஸ் வரும் தெரியுமா?” என்று தீவிரமாக ஈஸ்வர் கேட்கவும்,

கொஞ்சமும் அதிராமல், “போலீசு! என்ன பெரிய போலீசு! டிப்புவை கடத்திட்டு போன குக்காவைஉட்டுட்டுஎன்னை புடிப்பாங்கோநானும் பாக்கறேன்?” என்றான் மல்லிக் கடுமையான குரலில்.

அவனுடைய பதிலில் எரிச்சல் உண்டாகமேற்கொண்டு அவனிடம் ஏதும் பேசும் மனநிலையில் இல்லாதவனாக, “நீ இப்ப கிளம்பு! நாளைக்கு உங்க அண்ணி இருகாங்க இல்லஅந்த வீட்டுக்கு வரேன்! மத்ததெல்லாம் அங்கே பேசிக்கலாம்” என்று ஈஸ்வர் சொல்லவும் மறுத்துப் பேசாமல்அங்கிருந்து கிளம்பினான் அவன்.

கதவைத் திறந்துகொண்டு அவன் வெளியில் வரவும்சரியாக அதே நேரம் அந்த அறையை நோக்கிவேகமாக வந்துகொண்டிருந்த ஜெய்யின்மேல் எதிர்பாராமல் மோதி நின்றான் மல்லிக்.

சாரி!” என்று உரைத்துவிட்டுஅவனை எடைபோடுவது போல் ஒரு பார்வை பார்த்துக்கொண்டேஉள்ளே சென்றான் ஜெய்.

imk-26

27(௨௭)

பாச போராட்டம்

(பின்குறிப்பு: கடந்த ஆறு பதிவுகளும் ஒரே நாளில் ஒரு சில மணிநேர இடைவெளியில் நடந்தது. ஆதலாலேயே எல்லா காட்சிகளையும் மாறி மாறி காட்டியிருப்பேன். அதாவது தமிழச்சி இவானுடன்  கோவிலுக்கு சென்றது, விக்ரம் டில்லியில் அமிர்த்தாவை சந்தித்தது, செந்தமிழ் விழித்து கொண்ட பின்னர் மகனிடம்  கிரீடத்தை பற்றி பேசியது… ஆனால் இதில் குழப்பம் எங்கே பிறந்தது என்று புரியவில்லை. வாசகர்களின் கருத்து பகிர்வில் இதெல்லாம் வெவ்வேறு நாளில் நடந்தது போல் சொன்னதற்கு விளக்கம் கொடுக்கவே இந்த குறிப்பு. புத்தகமாக வெளியிடும் போது இந்த பதிவுகளுக்கு மட்டும் நேரம் போடலாம் என்று முடிவெடுத்துள்ளேன்)

நான்கு நாட்கள் அசாதாரணமாய் கடந்து சென்றது.

அன்று மதியழகி தன் பிம்பத்தை கண்ணாடியில் எத்தனையாவது முறையாக பார்த்தாலோ? அது அவளுக்கே தெரியாது. அவள் பார்க்க அழகு ஓவியம்தான் எனினும் ஏனோ அவளுக்கு அது போதவில்லை.

விடிந்ததிலிருந்து கண்ணாடியே கெதியாக கிடக்கிறாள். அதுவும் அவளது விடியல் நடுநிசியிலேயே தொடங்கிவிட்டது. சிம்மா வர போகிறான் என்ற தகவலை அறிந்ததில் இருந்து அவள் கால்கள் தரையில் நிற்கவில்லை. அவனையன்றி அவள் எண்ணத்தில் வேறு எதுவும் ஓடவுமில்லை.

ஏன்?… அவள் இந்த பூலோகத்தில்தான் இருக்கிறாளா என்பது கூட சந்தேகம்தான். அவள் நினைவு முழுக்க அவன் மட்டுமே பிரதானமாய்!

வெகுநாட்களுக்கு பிறகு தன் மனம் கவர்ந்தவனை பார்க்க போகிறோம் என்ற பரபரப்பு. அது அப்பட்டமாய் அவள் செயல்களிலும் முகத்திலும் பிரதிபலித்தது. அவனுக்காக வேண்டி பார்த்து பார்த்து உடையணிந்து கொண்டு கொஞ்சம் இயல்பைவிட அதிகமாய் ஒப்பனை செய்து கொண்ட போதும், ஏனோ அவளுக்கு  திருப்தி ஏற்படவில்லை.

மகள் செய்து கொண்டிருக்கும் அளப்பரைகளை ஒரு ஓரமாய் கண்டுகளித்துவிட்டு  ரவி முகப்பறைக்கு சென்று நின்றவர்தான். மருமகன் எப்போது வருவான் என்ற காத்திருப்பில் அவரும் தவிப்பில் கிடக்க,

“சிம்மா இன்னும் வரலையா?” என்று கேட்டு கொண்டே மகேந்திரபூபதி அங்கே வந்து நின்றார்.

“வந்திருவான் மாமா… ஃப்ளைட் அஞ்சு மணிக்கே லேன்ட் ஆகியிருக்கும்… அனேகமா பக்கத்தில வந்திருப்பான்” என்று ரவி சொல்ல,

“ஃபோன் பண்ணி பாரு ரவி” என்று பேரனை பார்க்கும் ஆர்வத்தில் கேட்டார்.

“ட்ரை பண்ணேன்… லைன் போகல… ம்ப்ச்… நானே ஏர்போர்ட் வர்றேன்னு சொன்னேன்… வேணாம்ட்டான்” என்று தன் தவிப்பை ஆதங்கமாய் கொட்டி கொண்டிருந்தார் ரவி.

இவர்களின் உரையாடல் இப்படி நடந்து கொண்டிருக்கும் போதே வாசலில் கார் நுழையும் சத்தம் கேட், ரவி அவசரம் அவசரமாய் வெளிவாயிலுக்கு சென்றார். அந்தளவுக்காய் பேரனை பார்க்கும் வேகம் மனதிற்குள் இருந்தாலும் மகேந்திரபூபதியால் ஓட முடியவில்லை. பேரன் வருவான் என்று நின்ற இடத்திலேயே நின்றபடி ஆவல் ததும்ப காத்திருந்தார்.

காரிலிருந்து இறங்கி வந்த சிம்மா தனியாக வரவில்லை. உடன் ஜெஸ்சியும் வந்திருந்தாள். ரவி அவர்கள் இருவரையும் ஒன்றாய் பார்த்த நொடி தயங்கி நின்றுவிட்டார்.

“மாமா!” என்று சிம்மா ரவியை பார்த்து அழைத்து கொண்டே அருகில் வந்து அணைத்து கொள், அவர் தன் எண்ணங்களை  மறைத்து கொண்டு மருமகனை அன்போடு கட்டி கொண்டார்.

ஆனால் ஜெஸ்சியை மட்டும் அவர் விழிகள் கேள்வியாய் பார்த்தது. இருப்பினும் அது குறித்து எதுவும் வினவாமல் வேலையாட்களை அழைத்து அவர்கள் பெட்டியை உள்ளே எடுத்து போக உரைத்தார்.

சிம்மாவிற்கோ எப்போது தன் அம்மாவை பார்ப்போம் என்ற தவிப்பு. ஆதலால் தன் மாமாவிடம் சொல்லிவிட்டு வேகமாய் வீட்டிற்குள் ஜெஸிக்காவை உள்ளே அழைத்து சென்றான்.

அப்போது மகேந்திரபூபதி, “சொல்லாம கொள்ளாம இத்தனை நாளா எங்கடா போன?” என்று கோபம் பொங்க கேட்டாலும் அதில் பேரன் மீதான பாசமே அதீதமாய் இருந்தது.

“தப்புதான் தாத்தா… இனிமே இப்படி செய்ய மாட்டேன்… இந்த ஒரு தடவை மன்னிச்சிடுங்க” என்று கெஞ்சலாய் அவன் சொன்ன ஒரு சில வார்த்தைகளில் தன் தாத்தாவின் கோபத்தை இல்லாமல் செய்தான்.

ஜெஸ்ஸிகாவும் தன் பங்குக்கு, “எப்படி இருக்கீங்க தாத்தா?” என்று அக்கறையாய்  மகேந்தரனின் நலம் குறித்து விசாரிக்க, அவள் பேசிய கொஞ்சும் தமிழில் அவர் முகம் மலர்ந்தது. அதேநேரம் அவளை எங்கோ எப்போதோ பார்த்த நினைவு மட்டுமே இருந்ததே ஒழிய ஆழமாய் அந்த சந்திப்பு பதியவில்லை.

அவர் அவளுக்கு பதிலுரைக்க அதன்பின் சிம்மா, “தாத்தா… நான் போய் அம்மாவை பார்த்துட்டு வந்திடுறேன்… அப்புறம் வந்து உங்ககிட்ட பேசுறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே செல்ல, “ஆமா ஆமா… நானும் தாத்தா” என்று சொல்லி ஜெஸ்ஸிகாவும் அவனை பின்தொடர்ந்தாள்.

ரவி அப்போது மகேந்திரன் அருகில் வந்து, “யாரு அந்த வெள்ளைக்கார பொண்ணு?” என்று கேட்க,

“அது… அவன் ஃப்ரெண்ட்தான் போல… எப்பவோ வீட்டுக்கு வந்து பார்த்த மாறி” என்று அவர் நினைவுக்கு வந்தவரை அரைகுறையாக சொல்ல ரவிக்கு லேசாய் மனதில் குறுகுறுத்தது.

அதே சமயம் மதியழகியும் கார் வந்த ஓசையை கேட்டுவிட்டு மீண்டும் தன் அலங்காரங்களை சரி செய்து கொண்டு தன் அறையை விட்டு வெளியே வந்தாள்.

அப்போது சிம்மாவோ  தன் அம்மாவின் அறைக்குள் நுழைய வீர் அப்போதுதான் தன் மனைவிக்கு காலை உணவை கொடுத்து கொண்டிருந்தார்.

“போதும் வீர்” என்று செந்தமிழ் சொல்ல,

அவர் தன் மனைவியின் வார்த்தைகளை காதில் வாங்காமல் கட்டாயப்படுத்தி உணவை முழுவதுமாய் ஊட்டி முடித்து உதட்டை துடைத்துவிட்டு கொண்டிருந்த சமயம், “அம்மா” என்று உணர்வு பொங்க சிம்மா அழைத்து கொண்டு அறைக்குள் நுழைந்தான்.

அந்த குரலை கேட்டு செந்தமிழின் முகம் பிரகாசிக்க, வீர் முகத்தில் எள்ளும் கொள்ளும் வெடித்தது. ஆனால் அந்த கோபத்தை இப்போதைக்கு காட்டுவது சரியில்லை என்று எண்ணியவர், “எனக்கு கொஞ்சம் வேலை இருக்கு” என்று மனைவியிடம் சூசகமாய் சொல்ல, “வீர்” என்று தன் மனைவியின் அழைப்பை கவனியாமல் அந்த அறையை விட்டு வெளியேறினார்.

வழியில் நின்ற மகனை அவர் விழி ஏறெடுத்தும் பார்க்கவில்லை. “அப்பா” என்ற அவன் அழைப்பை முடிப்பதற்கு முன்னதாகவே அவர் அறையை விட்டு வெளியேற வாசலில் நின்ற ஜெஸிக்கா, “அங்கிள்” என்று அழைக்கவும் அவர் அவளை மட்டும் திரும்பி நோக்கி நலம் விசாரித்தார்.

அவள் ஒருமுறை வீட்டிற்கு வந்தது வீரேந்திரனுக்கு நன்றாய் நினைவிருந்தது. ஆதலால் அவளிடம் மட்டும் பேசிவிட்டு அகன்றுவிட சிம்மாவின் விழிகளில் நீர் கோர்த்தது.

மகனின் வலியை அறிந்த தாயாக, “சிம்மா” என்று செந்தமிழ் குரல் கொடுக்க, “அம்மா” என்று சொல்லி சிம்மா தன் தாயிடம் சரண்புகுந்தான். அவன் கரங்கள் தன் தாயின் கரங்களை பற்றி கொண்டு கண்ணீரால் நனைத்தது.

“என்னை மன்னிச்சிடுங்க ம்மா… உங்களுக்கும் தங்கச்சிக்கும் இப்படி ஆகி இருக்கும் போது” என்று அவன் பேசும் போதே, “என் மகனை பத்தி எனக்கு தெரியாதா? தப்பு செஞ்சாதான் மன்னிப்பு கேட்கணும்” என்று தீர்க்கமாய் சொல்லி  அவன் விழியில் வழிந்த  நீரை துடைத்துவிட்டார்.

இந்த காட்சியை மௌனமாய் பார்த்து பூரித்து கொண்டிருந்தாள் ஜெஸ்ஸிகா. சில நிமிடங்கள் அம்மா மகனின் பாச போராட்டம் நடந்து முடிய சிம்மா இறுதியாய் தன் அம்மாவிடம், “நம்ம கிரீடத்தை தூக்கினாலும் அது நம்ம கைக்கே திரும்ப வந்திருச்சு…பார்த்தீங்களா ம்மா?” என்று பெருமிதமாய் சொல்ல,

செந்தமிழ் முகத்திலும் அதற்கு உண்டான சந்தோஷமும் நிம்மதியும் பிரதிபலித்தது.

இருந்தாலும் அவர் எச்சிரிக்கை உணர்வோடு, “ஆனாலும் நம்ம ஜாக்கிரதையா இருக்கணும்… அதுவும் உன் தங்கச்சியை நினைச்சா எனக்கு கவலையா இருக்கு… அவ இந்த விஷயத்தில் ரொம்பவும் தீவிரமா இறங்கிட்டா” என்றார்.

அவன் மனதிலும் அதே எண்ணம்தான். அவள் தைரியமானவள் எனினும் அவளுக்கு இதனால் எந்தவித ஆபத்தும் நேர்ந்துவிட கூடாது என்று கவலை அவனுக்கும் இருந்தது. இப்படியாக பேசி கொண்டிருக்கும் போது செந்தமிழ் ஜெஸ்ஸிகாவின் வருகை குறித்து விசாரிக்க,

“நான் ரொம்ப நல்லா இருக்கேன் ஆன்ட்டி… உங்களுக்கு இப்படியானது பத்தி சிம்மா சொல்லவும் உடனே உங்களை பார்க்கணும் சிம்மா கூட கிளம்பி வந்துட்டேன்?” என்றாள்.

“ஆமா ம்மா… சொல்ல சொல்ல… கேட்கவே இல்லை… அம்மாவை பார்க்கணும்… நான் கூட வந்தே தீருவேன்னு ஒரே அடம்” என்றான்.

செந்தமிழ் முகம் மலர ஜெஸ்சியை தன்னருகில் அழைத்து உச்சிமுகர்ந்து தலையை தடவிவிட சிம்மா மேலும், “ஜெஸ்சி கூட நான் தங்கியிருந்த போது… அவ என்னை அவ்வளவு அக்கறையா பார்த்துக்கிட்டா… சான்சே இல்ல” என்று சொல்ல, அந்த சமயம் வாயிலில் தயங்கி நின்றிருந்த மதியழகியின் மனம் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டு உடைந்து நொறுங்கியது.

சிம்மாவும் அதோடு நிறுத்தவில்லை. ஜெஸ்ஸியின் புகுழுரைகளை பக்கம் பக்கமாய் தன் தாயிடம் வாசிக்க தொடங்கியிருந்தான். அதுவும் அவளின் தமிழ் ஆர்வத்தை குறித்து அவன் பாராட்டி தள்ள, மதியழகியின் மனம் சுக்குநூறானது. அதற்கு மேல் அங்கே நிற்கவும் விருப்பமின்றி தன் அறைக்கு சென்றுவிட்டாள்.

சிம்மா யாரிடமும் அதிகம் நெருங்கி பழகாதவன் என்ற பட்சத்தில் ஏனோ அவனின் இந்த நட்பையும் அவனின் பாராட்டுரையையும் இயல்பாக அவளால் ஏற்கமுடியவில்லை. கண்ணீர் பெருகி அவள் ஒப்பனைகள் யாவும் கரைந்து வடிந்து போனது. முகத்தை மூடி கொண்டு அவள் பாட்டுக்கு அழுது கொண்டிருக்க, அப்போது கதவு தட்டும் ஓசை கேட்கவும் அவள் துணுக்குற்றாள்.

அவசரஅவசமாய் குளியலறை சென்று தன் முகத்தை நீர் கொண்டு கழுவிவிட்டு அவள் கதவை திறக்க, சிம்மாதான் நின்றிருந்தான். அவனை பார்த்ததும் ஒருவித பதட்டம் அவளை ஆட்கொள்ள என்ன பேசுவதென்று புரியாமல் மௌனியாக நின்றாள்.

“எப்படி இருக்க மதி?” என்று சிம்மா இயல்பாய் கேட்க, “ஆன் நல்ல இருக்கேன்… நீங்க… நீங்க எப்போ வந்தீங்க?” என்று அவன் வந்ததை கவனியாதவள் போல தட்டுதடுமாறி கேட்டாள்.

“வந்து கொஞ்ச நேரமாச்சு…அப்புறம்… அம்மா சொன்னாங்க… நீதான்  அவங்க பக்கத்திலேயே இருந்து பார்த்துக்கிட்டேனு… எனக்கு என்ன சொல்லறதுனே தெரியல…. ரொம்ப தேங்க்ஸ்” என்று அவன் உணர்வுபூர்வமாய் சொல்ல,

‘தேங்க்ஸ் சொல்ற அளவுக்கு நான் வேற ஆளா போயிட்டனா நான்?’ வாய்வழியாக சொல்லாமல் மனதிற்குள்ளேயே பொருமி கொண்டாள்.

சிம்மா அப்போது களையிழந்து காணப்பட்ட அவள் முகத்தை உற்று பார்த்து, “ஏன்? ஒரு மாறி டல்லா இருக்க மதி?” என்று கேட்கவும்,

“அதெல்லாம் இல்லயே” என்று அவள் சமாளித்தாலும் அவள் முகம் தன் தவிப்பையும் வேதனையெயும் அவனிடம் காட்டிவிட்டது.

அவளிடம் ஏதோ சரியில்லையே என்பதை கூர்ந்து கவனித்த சிம்மா மேலே அது பற்றி அவளிடம் கேட்காமல், “என் கூட என் ஃப்ரண்டும் வந்திருக்காங்க” என்று உரைத்து, “ஜெஸ்சி” என்று அழைக்க, மதியழகிக்கு கோபம் ஏகபோகமாய் ஏறியது.

இருந்தும் அதனை காட்டி கொள்ள முடியாத நிலையில் அவள் நின்றிருக்க,  ஜெஸ்சி சிம்மாவின் அழைப்பை கேட்டு அவன் அருகில் வந்து நின்றாள்.

“மதியழகி… என்னோட அங்கிள் டாட்டர்… வெளியே பார்த்தோமே?” என்று சிம்மா ஜெஸ்சியிடம் மதியை காட்டி அறிமுகம் செய்விக்க, “ஹாய் மதியழகி” என்று சொல்லி புன்னகை முகத்தோடு தன் கரங்களை நீட்டினாள் ஜெஸ்சி!

உள்ளுக்குள் எரிமலையே குமிறி கொண்டிருக்க அந்த உணர்வை காட்ட முடியாத தவிப்போடு கை குலுக்கிய மதியழகியிடம், “இவங்கதான் ஜெஸ்சி…” என்று அவன் சொல்ல ஆரம்பிக்கும் போதே,

“நான் இவங்களை எங்கயோ பார்த்திருக்கேன் சிம்மா” என்றாள் ஜெஸ்சி!

“அதுக்கெல்லாம் சான்சே இல்லயே” என்று சிம்மா எதார்த்தமாக சொல்ல, “நோ… நோ… ஐ சீன் ஹெர்… தி சேம் ஃபேஸ்” என்று ஆழ்ந்த யோசனைக்குள் போக சிம்மாவை பதட்டம் தொற்றி கொண்டது. அவள் ஒருவேளை அந்த சிலை ஓவியத்தை வைத்து சொல்கிறாளோ?

அந்த சிந்தனையோடு சிம்மா தவிப்பாய் மதியை பார்க்க ஜெஸ்சி நினைவு வந்தவளாய், “யா யா… ஐ காட் இட்… அந்த ஸ்டேச்யு பெய்டிங்” என்றதும் அவன் பதறி போனான்.

சிம்மா உடனடியாய் ஜெஸ்ஸியின் கரத்தை பற்றி தரதரவென அங்கிருந்து இழுத்து கொண்டு சென்றுவிட்டான். எங்கே அவள் தான் வரைந்த ஓவியத்தை பற்றி மதியிடம் சொல்லிவிட போகிறாளோ என்று!

அவர்களின் செயல்களின் பின்புலம் அறியாத மதியழகிக்கு உள்ளுர கொதித்து போனது. இனி தான் இங்கே இருக்கவே கூடாது என்ற முடிவோடு அவள் தன் பெட்டியை எடுத்து துணிமணிகளை அடுக்கினாள்.

 

 

 

imk-25

26(௨௬)

திட்டம்

தமழச்சியின் முகம் வெளிறி போக மூச்சுகாற்று தொண்டை குழிக்குள் நின்று விழிகள் இருட்டி கொண்டு வர சடசடவென ஒரு சத்தம். அப்போது தூணின் மேல் தொங்கி கொண்டிருந்த சில வௌவால்கள் தம் சிறகுகளை படபடத்து கொண்டு அங்கிருந்தவர்களின் கவனத்தை திசை திருப்பியது. அதே சமயம் தமிழச்சியின் கழுத்தை பற்றியிருந்தவன் மேல் ஒரு வௌவால் விழுந்து தம் சிறகுகளை படபடக்க, அவன் திடுக்கிட்டு தன் பிடியின் இறுக்கத்தை தளர்த்தி தமிழச்சியை விட்டு விலகி வந்தான்.

அங்கிருந்த எல்லோருமே அந்த காட்சியை பார்த்தபடி ஸ்தம்பித்து நிற்க, சூழ்நிலையை சாதகமாக்கி கொண்டு அவர்கள் சுதாரிப்பதற்கு முன் இவான் உள்ளே வந்து அவர்கள் எல்லோர் மீதும் தன் தாக்குதலை நடத்தினான்.

தமிழச்சி அப்போதுதான்  உள்ளே அடைப்பட்டிருந்தை மூச்சை இருமி கொண்டே வெளியிழுத்து விட்டாள். நடந்தது எதையும் அவள் சரியாக உணரவில்லை. ஆனால் அவள் விழி திறந்து பார்க்கும் போது எல்லோரும் தரையில் வீழ்ந்து கிடக்க, இவான் தமிழச்சியின் அருகே வந்து அவள் கட்டை அவிழ்த்துவிட்டு கொண்டிருந்தான்.

“ஆர் யு ஓகே?” என்று அவன் கனிவாய் கேட்க, “யா” என்று அவள் தலையை அசைத்து கொண்டே வீழ்ந்து கிடப்பவர்களை பார்த்தாள். இப்போதைக்கு அவர்கள் எழுந்திருக்க முடியாது. அந்தளவுக்காய் காயம்பட்டு முனகி கொண்டிருந்தனர்.

அப்போது அவள் ஏதோ நினைவு வந்தவளாய், “வெளியே மூணு பேர்” என்று அவள் சொல்லும் போதே அவர்கள் கதையையும் முடிந்துவிட்டது  என்று இவான் செய்கை செய்ய அவள் முகத்தில் புன்னகை அரும்பியது.

அவர்களிடம் சிக்குவதற்கு முன்னதாக தமிழச்சி இவானின் பாத தடங்களை பார்த்து கொண்டே அந்த மணல்வெளியில் நடந்து வந்தாள். அப்போது யாரோ அவளை பின்தொடர்வது போன்ற பிரேமை உண்டானது.

அதேநேரம் அவள் பார்வை தூரமாய் நின்றிருந்த இவானை பார்த்துவிட்டது. அவனும் இவளை பார்த்து கையசைத்தான். இவான் அந்த  நொடி பதட்டமாகி பின்னிருந்து யாரோ அவளை தாக்க வருவதாக சமிஞ்சை மொழியில் உணர்த்த அவளுக்கும் அது தெரிந்தது.

அவள் இவானிடம் தன்னை நெருங்கி வர வேண்டாம் என சைகை மொழியில் சொல்லும் போதே அவளை சிலர் கட்டி தூக்கி கொண்டு சென்றனர்.

அவர்கள் கூட்டத்தை மொத்தமாய் வளைத்து பிடிக்கவும் அவர்கள் எண்ணத்தை தெரிந்து கொள்ளவும் அவள் அவர்களுடன் எந்தவித எதிர்ப்பும் காட்டாமல் சிக்கி கொண்டாள்.

இவானும் அவள் எண்ணத்தை புரிந்து கொண்டு அங்கிருந்த மண்டபத்தில் மறைந்து அவளை எங்கே அழைத்து செல்கிறார்கள என்பதை கூர்மையாய் கவனித்து அவர்களை பின்தொடர்ந்தான். அவர்கள் திட்டம் செயல்ப்பட்டது.

அந்த முகம் தெரியாத நபர்கள் தமிழச்சியை அருகிலிருந்த  அரண்மனையின் சமையல் மண்டப்பதிற்கு அழைத்து சென்று விட்டு, அவர்கள் ஆட்களில் ஒருவனை  வாசலில் பாதுக்காப்பிற்காக நிறுத்தினர். அவன் கதையை அப்போதே இவான் முடித்துவிட்டான். ஆதலாலேயே உள்ளிருந்து அவர்கள் வாசலில் நின்றவனுக்கு பேசியில் அழைக்கும் போது பதிலில்லாமல் போனது.

அதன் பின்னர் அந்த கூட்டத்தின் தலைவன் தமிழச்சி சொன்னது போல போலீஸ் அந்த இடத்தை சூழ்ந்திருக்கின்றனரா என்று சோதிக்க மூவரை வெளியே அனுப்பியிருக்க,  இவான் அவர்களையும் துவம்சம் செய்துவிட்டு உள்ளே நுழைய சற்று தாமதமானது. அந்த நொடி தமிழச்சி உயிருக்காக போராடி கொண்டிருந்தாள். நல்ல வேளையாக ஏதோ ஒரு சக்தி அதிர்ஷ்டவசமாய் அவளை காப்பாற்றிவிட்டது.

தமிழச்சி ஒருவாறு இயல்பு நிலைக்கு திரும்பி, அவளை கட்டி வைத்த கயிற்றினால் அந்த கூட்டத்தின் தலைவனையும் குமாரையும் பிணைத்தபடி, “யாருடா உங்களை அனுப்பினது?” என்று கேட்க, அவர்களோ பதில் சொல்லும் நிலையிலில்லை.

காயம்பட்டு அடிவாங்கி முகமெல்லாம் வீங்கிய நிலையில் இருந்தனர். அவளுக்கு கோபம் பீறிட்டு கொண்டு வந்தது.

“என்ன தைரியம் இருந்தா இராஜராஜேஸ்வரி கிரீடத்தை தூக்கி இருப்ப நீ” என்ற கேட்டு குமார் முகத்தில் கன்னம் கன்னமாய் அறைந்து வைத்தாள். அவனோ வலியோடு அழ தொடங்கியிருந்தான்.

இவான் அப்போது அவள் கரத்தை பற்றி ஓரமாய் அழைத்து, “திஸ் பிளேஸ் இஸ் நாட் சேஃப்…நம்ம அடுத்து என்ன செய்றதுன்னு பார்க்கணும்…” என்று சொல்ல அவளும் அவன் சொன்னதை ஆமோதித்தாள். அப்போது அந்த இடத்தில் ஒரு கைபேசியின் அழைப்பு கேட்க அது யாருடையது என்று தன் செவிகளை தீட்டி கேட்டவளுக்கு அது குமாருடையது என்று புரிந்தது.

அந்த நொடி இவானை அவள் ஆராய்வாய்  பார்த்துவிட்டு வேகமாய் குமாரை கட்டிபோட்ட இடத்திற்கு வந்து, “எவனாச்சும் சத்தம் போட்டீங்க கொன்றுவன்” என்று மிரட்ட இவானும் அவள் அருகமையில் வந்து தன் பார்வையாலேயே அவர்களை மிரட்டிவைத்தான். எல்லோரும் கப்சிபென்று இருந்தனர்.

தமிழச்சி குமாரின் பேசியை எடுத்தபடி அவன் முகத்தை பார்க்க அவன் அழுதுவடிந்து கொண்டிருந்தான். “சீ அழாதே” என்று அவனை திட்டிவிட்டு அவன் பேசியில் ஒளிர்ந்த எண்ணை பார்த்தபடி அந்த அழைப்பை ஏற்று காதில் வைத்தாள்.

“ஹலோ குமார்… ஆட்கள் வந்தாங்களா ?” என்று கேட்க, எதிர்புறத்தில் கேட்ட குரல் அவளுக்கு ரொம்பவும் பரிட்சயமாய் தோன்றியது. அந்த குரல் யாருடையது என்று ஒருவாறு யுகித்தவள் ஸ்பீக்கரை ஆன் செய்து

குமாரின் அருகில் பேசியை கொண்டு சென்று, எதிர்புறத்தில் பேசுபவன் சொல்லும் எல்லாவற்றிருக்கும் ஆமாம் சாமி போட சொன்னாள். அவனும் பயத்தில் அவ்விதமே செய்தான்.

“கிரீடத்தை பத்தி அவ சொல்லலன்னாலும் பரவாயில்ல…அவளை தீர்த்திடுங்க”  என்று சொல்லி அவன் தன் பேசி உரையாடலை முடித்த நிலையில் அவள் விழிகளில் அத்தனை ஆக்ரோஷம் வெறி!

‘மவனே! உன்னை நேர்ல வந்து பார்த்துகிறேன்டா’ என்று அவள் மனதிற்குள் சூளுரைத்துவிட்டு அந்த பேசியின் மூலமாகவே தன் சித்தப்பா  ரகுவிற்கு அழைபுவிடுக்க, “ஹலோ” என்று அவர் சொல் ஆரம்பித்த மறுகணமே நடந்த விவரங்களை சுருக்கமாய் சொல்லி, “இங்க உடனே வர முடியுமா சித்தப்பா… விஷயம் ரொம்ப கான்ஃபென்டன்ஷியலா இருக்கட்டும்” என்றாள்.

“பேசி முடிச்சிட்டியா… சரி இப்போ நான் சொல்ற விஷயத்தை கேளு” என்று அவர் சொல்ல, “என்ன சித்தப்பா?” என்று அவள் கேள்வியாய் நிறுத்தினாள்.

“அம்மாவுக்கு நினைவு திரும்பிடுச்சு… இப்பத்தான் அண்ணன் கால் பண்ணி சொன்னாரு… நீ ஃபோன் எடுக்கலன்னு உன்னை பத்தி விசாரிக்க சொன்னாரு… அதான் நான் நம்ம கோவிலுக்கு வந்தேன்… இன்னும் டென் மினிட்ஸ்ல அங்கே இருப்பேன்” என்று அவர் முடிக்கும் போதே அவள் முகத்தில் ஈயாடவில்லை. இன்ப அதிர்ச்சி!

எதிர்பாராத நேரத்தில் எதிர்பாராத வந்த அந்த செய்தி அவளை அப்படியே ஸ்தம்பிக்க செய்திட அதற்கு பிறகு ரகு சொன்ன வார்த்தைகள் எதுவும் அவள் செவியில் விழவில்லை. விழியில் மட்டும் ஆனந்த கண்ணீர் பெருக இவான் பதட்டத்தோடு, “தமிழச்சி வாட்?” என்று வினவும் போதே அவள் உணர்வு பெற்றாள். அவள் அவனிடம் கையசைத்து அமைதி காக்க சொல்லிவிட்டு தன் கைபேசி உரையாடலை தொடர்ந்தாள்.

“இது எப்போ சித்தப்பா?” என்று அவள் கண்ணீர் மல்க கேட்க, “இப்போதான் அண்ணா கிட்ட இருந்து ஃபோன்… நீ வேற ஃபோனை எடுக்கலன்னு அவர் டென்ஷன் ஆயிட்டாரு” என்று உரைக்க,

“அது என் ஃபோன்… கார்லயே வைச்சிட்டேன்… நான் அப்பாகிட்ட பேசுறேன்… எனக்கு… இப்போ உடனே… அம்மாவை பார்க்கணும் போல இருக்கு” என்று எல்லை மீறிய ஆனந்தத்தில் அவள் பொங்கி கொண்டிருக்க, இவான் அவள் முகபாவனை வைத்து ஏதோ சந்தோஷமான விஷயம் என்பதை மட்டும் கணித்து கொண்டான்.

ரகு, “சரி சரி… நான் பார்க்கத்தில வந்துட்டேன்… நீ ஃபோனை வை… நான் வர்றேன்” என்று உரைக்க அவள் அழைப்பை துண்டித்துவிட்டு இவானிடம் எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்து கொண்டாள்.

அவன் முகத்திலும் சந்தோஷம் பிரதிபலிக்க, “சிம்மா கிட்ட இதை பத்தி சொல்லணும்” என்றான். “ஆமா… ஆமா… அவனுக்கு ரொம்ப த்தான்  அக்கறை” என்றவள் சலித்து கொண்டவள் மேலும்,

“அவனை பத்தி விடுங்க இவான்…  அப்புறம் பேசிக்கலாம்… இப்போ என் சித்தப்பா வராரு இங்கே… அவர் காஞ்சிபுரம் டீஎஸ்பி…” என்று அவள் சொல்லி கொண்டே வெளியே எட்டி பார்த்து, “அனேகமா அவர் வந்திருப்பாரு” என்றாள்.

இவான் யோசனைகுறியோடு, “என்னை பத்தி அவர்கிட்ட சொன்னீங்களா?” என்று கேட்டு தயங்கி நின்றான்.

“இல்ல… வரட்டும்” என்றவள் சொல்லும் போதே அவன் மறுப்பாய் தலையசைத்து, “தமிழச்சி வேண்டாம்… என்னை பத்தி எந்தவித தகவலும் யாருக்கும் தெரிய வேண்டாம்… சீக்ரெட்டா இருக்கட்டும்” என்று உரைக்க,

“இல்ல… இவான்… ரகு என் சித்தப்பா” என்று அவள் எதோ சொல்ல வர, “நோ ப்ளீஸ்” என்று அவன் திட்டவட்டமாய் மறுத்தான்.

அவள் அதற்கு பிறகு எதுவும் பேசவில்லை. “உங்க சித்தப்பா வரதுக்கு முன்னாடி நான் புறப்படுறேன்… அன் கமலகண்ணன் பத்தின டீடைல்ஸ்… மத்த டீடைல்ஸ் எல்லாம் நாம அப்புறம் பேசிக்கலாம்” என்று புறப்படும் அவசரத்தில் சொல்லி கொண்டே வெளியேறியவன் மீண்டும் அவள் புறம் திரும்பி வந்து,

“கிரீடம் மீன் கிரௌன்… ரைட்” என்று சந்தேகமாய் கேட்டான். அவள் எதற்கு கேட்கிறான் என்று புரியாமல் ஆம் என்று தலையசைத்தாள். இதே சந்தேகத்தை அவன் அம்மாவின் அறையை பார்க்கும் போது அவன் கேட்டது நினைவுக்கு வர அவள் அடுத்த கேள்வி கேட்கும் முன்னரே,

“அந்த கிரௌன்… என்கிட்டதான் சேஃபா இருக்கு… யு டோன்ட் வொரி… நான் அத பத்தின விவரங்களையும் உங்களுக்கு அப்புறமா சொல்றேன்” என்று சொல்லி முடிக்கும் போதே ரகு வரும் சத்தம் கேட்க , “ஓகே ஓகே ஐம் லீவிங்… வீ இல் டாக் லேட்டர் அபௌட் திஸ்” என்று பரபரப்பாய் சொல்லி விட்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டுவிட்டான்.

தமிழச்சி கடைசியாய் அவன் சொன்ன தகவலை கேட்டு சந்தோஷம் அடைவதா அல்லது குழப்பம் கொள்வதா என்று புரியாமல் விழித்தாள். அவள் இப்படி யோசித்து கொண்டே நின்றிருக்கும் போதே  ரகு உள்ளே நுழைந்து அங்கே அடிப்பட்ட கிடந்தவர்களையும் கயிற்றால் கட்டி போடப்பாட்ட இரு நபர்களையும் பார்த்தார். அதில் ஒருவன் குமார் என்பது அவருக்கு தெரிந்தது.

மற்ற விவரங்களை அவர் தமிழச்சியிடம் கேட்க அவள் நடந்த விவரங்களை உரைத்தாள். இவானை பற்றிய விவரங்களை தவிர்த்து!

mu- epilogue

மாயாஜால வித்தை

மும்பை மாநகரத்தில் அரண்மனை போன்றிருந்த அந்த வீட்டின் முகப்பறை வெறிச்சோடி இருந்தது. அதனுள் கீழ்தளத்தில் இருந்த விசாலமான அறையில் நுழைந்தால்,

இரவெல்லாம் விழித்து கொண்டிருந்ததிற்கு சான்றாய் அந்த மெழுகுவர்த்தி புகையை கிளப்பிக் கொண்டிருக்க பின்புற கதவின் வழியே அமைந்த பசுமை படர்ந்திருந்த அந்த தோட்டத்தில் விடியலை அறிவித்த கதிரவனோ, வானில் மங்கைகளின் நுதல்களை அலங்கரிக்கும் வட்டமான செந்நிற திலகமென காட்சியளித்தான்.

அந்த கதிரவனுக்கு துணையாய் அப்போது தோட்டத்தில் ஈஷ்வர்தேவ்வின் தோற்றத்தில் இருக்கும் அபிமன்யு உடற்பயிற்சி மேற்கொண்டிருந்தான்.  அவனின் மேனியின் கட்டுடல் வசீகரமாகவும் கம்பீரமாகவும் எல்லோரையும் ஈர்க்கவல்லதாய் இருக்க, ஒருவாறு அவன் தன் பயற்சிகளை முடித்து விட்டு அறையினுள் நுழைந்தான்.

அவனின் பார்வை அறையை சுற்றிலும் நோட்டமிட, சூர்யாவோ படுக்கையில் முழுவதுமாய் போர்வைக்குள் சுருண்டிருந்ததை கவனித்தான். அவன் பார்வை சுவற்றின் கடிகாரத்தின் புறம் திரும்ப, அது மணி ஆறு என்பதை அறிவித்தது.

அபிமன்யு குறும்புத்தனமான பார்வையோடு, ‘ஒரு நாளாவது இயர்லி மார்னிங் எழுந்திருச்சிருக்கிறாளா?… இன்னைக்கு உன்னை விடுறதா இல்ல…  ஒரு வழி பன்றேன்’ என்று தனக்குத்தானே சொல்லிவிட்டு  அவளின் அருகில் நெருங்கியவன்,

“சூர்யா” என்று பலமுறை அழைத்தும் அவளிடம் பதில் இல்லை. அத்தனை ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் அவள் இருக்க, இறுதியாய் முகத்திலிருந்த போர்வையை விலக்கி சூர்யா என்று அவன் காதில் கத்த,

“போடா இடியட்… நீ சீக்கிரமா எழுந்து எப்படியோ நாசமா போ… என்னை டிஸ்டர்ப் பண்ணாதே” என்று விழிகளை மூடியபடியே சொல்லிவிட்டு முகத்தை போர்வைக்குள் புகுத்திக் கொண்டாள்.

‘நான் இடியட்டா? ‘ என்று அவன் கோபம் கொண்டபடி  அருகிலிருந்த மேஜையின் மீதுள்ள தண்ணீர் ஜக்கின் நீரை அவள் முகத்தில் ஊற்ற, அவளோ துடித்து பிடித்து எழுந்தமர்ந்தாள். அவளின் விழிகள் கடிகாரத்தை பார்த்து விட்டு அதிர்ந்து போக அவனோ, “குட் மார்னிங்” என்று சொல்லி புன்னகைத்தான்.

அவனை எரித்து விடுவது போல் பார்த்து, “இட்ஸ் ஜஸ்ட் சிக்ஸ்… இவ்வளவு காலையில எழுப்பி விட்டுவிட்டு குட் மார்னிங்கா… ?  கொஞ்சங் கூட உனக்கு மூளையே இல்லயா ?” என்று கேட்க அவன் புன்னகையோடு,

“என்கிட்ட இப்போதைக்கு அது ஒண்ணுதானே மிச்சம் இருக்கு” என்று சொல்லி மீண்டும் அவன் புன்னகையிக்க

“இருந்து என்ன யூஸ்?… போடா… ஐம் கோயிங் டூ ஸ்லீப்… தண்ணி கிண்ணி ஊத்துன… ஐ வில் கில் யூ ராஸ்கல்” என்று சொல்லி மீண்டும் படுத்துக் கொண்டாள்.

அபிமன்யு யோசனையோடு அவளை பார்த்தவன், ‘தண்ணி ஊத்தக்கூடாதோ?’ என்று சொல்லிவிட்டு அவளை நெருங்கி போர்வையை அவசரமாய் விலக்கிவிட்டு படுக்கையில் இருந்தவளை தம் கரங்களில் தூக்கி கொள்ள, “ஏ இடியட்…  விடுடா” என்று கதறினாள். அவன் கரங்கள் அவளை  விடுவதாகயில்லை.

“நான் தூங்கினா உனக்கு என்னடா போச்சு விடுடா?” என்றவளிடம்,

“சீக்கிரம் எழுந்திருச்சா ஆரோக்கியமா இருக்கலாம்னு சொல்லிருக்கேன் இல்ல” என்றான் அதிகாரமாக.

“நீயும் உன் ஆரோக்கியமும்… உன் சித்தா புராணத்தை கேட்டு கேட்டு என் காது புளிச்சு போச்சு… டோன்ட் அகையின்” என்றாள்

“அப்போ நான் சொல்றதை நீ கேட்க மாட்ட?” என்று அவன் அழுத்தமாய் கேட்க,

“நோ… கேட்க மாட்டான்” என்றாள் பிடிவாதமாக.

“அப்போ அனுபவி” என்று அவளை தூக்கிவந்து தடலாடியாய் அந்த நீச்சல் குளத்தில் போட்டுவிட அவள் சற்றும் அதை எதிர்பார்க்கவில்லை. அவளோ நொடி பொழுதில் மூச்சு முட்டி மேலே எழும்பி வந்தவள் ஆடை முழுவதும் நனைந்து கோலத்தோடு நின்றாள்.

அவனோ அலட்சியமாய்  பார்த்து குலுங்கி குலுங்கி சிரித்தான். அவனை வாயில் வந்த வார்த்தை எல்லாம் சொல்லி கடிந்து கொண்டவள் மேலும் எரிச்சல் மிகுதியால், “அந்த ஈஷ்வர் உடம்பில இருக்க இல்ல… உன்கிட்டயும் அந்த அரெகன்ஸ் இல்லாமலா இருக்கும்” என்றாள்.

“ஆமான்டி அரக்கென்ஸ்தான்… உன் வாழ்க்கையில ராமனும் நான்தான், ராவணனும் நான்தான்” என்றான்.

“அதென்னவோ உண்மைதான்டா… என் விதியை டிசைன் பண்ணவன் இருக்கான் பாரு… அவன் ஒரு ஸேடிஸ்ட்” என்றாள்.

அப்படி பார்த்தா அந்த ஸேடிஸ்ட் நீதான்” என்று அபிமன்யு கிண்டலாய் சிரித்து கொண்டே சொல்ல,

“என்ன சொன்ன?” என்றுமுறைத்தாள் அவள்.

“ஆமாம்… அவன் அவனோட விதியை…  அவன் அவனேதான் டிசைன் பன்னிக்கிறான்… அப்படி பார்த்தா அந்த ஸேடிஸ்ட் நீதான்” என்று அவன் அவளை சுட்டிக் காட்ட,

அவளோ மெல்ல நீச்சல்குளத்தில் இருந்து வெளியேறியபடி,  “அப்போ அபிமன்யுவில் இருந்து ஈஷ்வரா மாறி இருக்கிற உங்க விதியை யார் சார் தீர்மானிச்சது” என்று கேட்டாள்.

“ம்ம்ம்… நானேதான்” என்றான்.

சூர்யா ஆடைகளை உதறிக் கொண்டபடி நின்றிருக்க அவன் மேலும், “நடந்தது பிரெயின் டிரான்ஸ்பிளேன்ட்டேஷன்னு நினைச்சியா… நோ… உண்மையில் நடந்தது வேற” என்று சொல்லி நிறுத்த அவள் அலட்சியமாய்,

“அப்படி என்ன சார் நடந்தது ?!” என்று கேட்டாள்.

“உனக்கு மட்டும் அந்த சீக்ரெட் சொல்றேன்… கிட்ட வா” என்றான்.

“நோ… கிட்ட வந்தா நீ கடிச்சிருவ… அங்கிருந்தே சொல்லு ” என்று அவள் கன்னத்தில் கைவைத்து கொள்ள

“மாட்டேன் வாடி” என்று சொல்லி அவளை வலுகட்டாயமாய் அருகில் இழுத்து காதோடு ஒரு விஷயத்தை சொல்ல, அப்படியே அவள் விழிகள் அகல விரிந்தன.

அவள் புருவங்கள் நெறிய அவனை பார்க்க,”என்ன புரிஞ்சுதா?” என்று  கேட்டான்.

“சத்தியமா குழப்பமா இருக்கு… பட் இதெல்லாம் சாத்தியமா?” என்று கேட்டாள்.

“அபிமன்யுவால் எதுவும் சாத்தியம்…” என்றான் கர்வபுன்னகையோடு.

சூர்யா யோசனை குறியோடு நிற்க அவன் அவளிடம், “அன்னைக்கு நடந்ததை நல்லா யோசிச்சு பாரு… எனக்கிருந்த கோபத்துக்கு அந்த ஈஷ்வரை குத்தி, நான் சாகடிச்சிருக்கணும்… பட் நான் அப்படி செய்யல… ஏன்னு யோசிச்சியா?” என்று கேட்டான்.

சூர்யா திகைப்போடு, “அதானே… ஏன்?” என்று கேட்க  அபிமன்யு அவளை நோக்கி, “அதுதான் சூட்சமம்…” என்று சொல்லி

“பந்த காரண சைதில்யாத் ப்ரசாரஸம் வேத நாச்ச சித்தஸ்ய பரசரீரா வேச” என்று  ஏதோ சில வித்தியசாமான அர்த்தம்புரியாத வார்த்தைகளாய் உரைக்க,

அவள் தலையை பிடித்து கொண்டு, “நிறுத்து அபி… நீ சொல்றது ஒண்ணும் புரியல… உன் சீக்ரெட்டும் வேண்டாம் ஒரு மண்ணும் வேண்டாம்… தூக்கத்தை கலைச்சதில்லாம… காலங்காத்தால  பைத்தியம் பிடிக்க வைக்கிற… போடா” என்று சொல்லி அவனை விட்டு விலகி முன்னேறி நடந்தாள்.

அவன் அவளை பின்புறம் வந்து தன் கரங்களால் பிணைத்தபடி, “கோசிக்காதடி… சும்மா கொஞ்சம் விளையாடினேன்” என்றான்.

அவள் அவன் புறம் திரும்பி கோபமாய் முறைக்க அபிமன்யு அவளிடம்,

“சாரிடி என் அழகி” என்று அவள் கன்னத்தை கிள்ளவும், “போடா” என்று அவள் முகத்தை திருப்பி கொண்டாள்.

“இன்னுமும்  இந்த முகத்தை பார்க்க உனக்கு அருவருப்பா இருக்கா? போயும் போயும் இவனை போய் காதலிச்சோம்னு தோணுதா?” என்று அபி கேட்க அவள் அதிர்ந்து அவன் புறம் திரும்பி,

“நோ… நாட் அட் ஆல்” என்றவள் இடைவெளிவிட்டு, “இன்னும் எத்தனை பிறவி எடுத்தாலும் உன்னை மட்டுமே காதலிக்கணும்” என்று உரைத்த மறுகணம் அவன் இதழ்களில் மின்னல் கீற்றாய் ஒரு முத்தத்தை பதிக்க அவள் வெட்கமாய் அவன் மார்பில் அடிக்கலம் புகுந்து கொண்டாள்.

அவள் அவனைஅணைத்து கொள்ள, “நிஜமாவே எனக்கு ஆச்சரியமா இருக்கு… எப்படிறா இந்த முகத்தை பார்த்துட்டு… காலம் முழுக்க வாழ்க்கையை ஓட்டப் போறேன்னு நினைச்சேன்… பட் மாயாஜால வித்தை மாதிரி என் மனசு முழுக்க இப்ப இந்த முகம்தான் இருக்கு… அப்படி என்னடா பண்ண?” என்று அவள் வியப்பாய் கேட்டு அவன் முகத்தை ஏறிட்டாள்,

“அதுக்கு ஒரு மருந்து இருக்கு… எல்லாத்துக்கும் அதுதான் காரணம்” என்றான்.

“என்ன மருந்து… அதை பத்தி நீ என்கிட்ட சொல்லவே இல்ல”

“காலம்ங்கிற மருந்துதான்… காலம் எல்லா காயங்களையும் ஆற்றும்… அதால மட்டும்தான் எல்லா ரணத்தையும் மறக்கடிச்சு நாம சந்திக்கிற எல்லா மோசமான நிகழ்வுகளையும் கடந்து  மீண்டும் நம்மை இயல்பான நிலைக்கு  கொண்டு வரும்… அதெல்லாம் விட முக்கியமா… என்கிட்ட இன்னொரு மாய வித்தையும் இருக்கு” என்றான்.

“என்னது ?” என்று கேட்டு அவள் புருவங்கள் நெறிய,

“நாம ஒருத்தர் மேல ஒருத்தர் வைச்சிருக்கிற காதல் சூர்யா…  அது எல்லாத்தையும் சாத்தியப்படுத்தும்” என்றான்.

அவன் இவ்வாறு சொன்ன நொடி இருவரின் விழிகளும் ஒரு புள்ளியில் சங்கமித்தது. சூர்யாவிற்கும் அபிமன்யுவிற்கும் இடையில் இருந்த அவர்களின் காதல் கண்களில் இருந்த அல்ல, மனதிலிருந்து உருவானது. அவர்களின் அந்த ஜென்மாந்திர பந்தம் அவர்களை அப்படி வெகுநாட்கள் விலகி இருக்கவும் விடவில்லை.

அப்போது ரீங்காரமிட்ட  கைப்பேசியின் ஒலியில் அவள் மீண்டபடி,

“அபி ஃபோன் ரிங்காவுது” என்றாள்.

“ப்ச்… பரவாயில்ல விடு” என்றான்.

” முக்கியமான போஃனா இருக்க போகுது”  என்று அவள் சொல்லிவிட்டு மறுகணம் தன் கைப்பேசியை எடுத்து பேசினாள்.

அவளின் முகம் பிரகாசமடைய அபியிடம், “அபி… அர்ஜுன் மாமாதான்… அக்காவுக்கு டெலிவரிகிடுச்சாம்… அதுவும் இரட்டை ஆண் குழந்தைகளாம்” என்றாள்.

அபிமன்யு ஆனந்தத்தில் உற்சாகமடைய வெகுநேரம் இருவரும் கைபேசியில் அளவளாவினர். பின்னர் அபி உற்சாகத்தில் சூர்யாவை தன் கரத்தில் தூக்கி சுத்த, “ஐயோ! விடு அபி… தலை சுத்துது” என்று சொல்ல அவனோ , “முடியாது … இன்னைக்கு பூரா இந்த சந்தோஷத்தை நான் உன் கூட செலிபரேட் பண்ணனும்” என்று அவன் அவளை படுக்கையில் கிடத்தினான்.

“இன்னைக்கு பூராவா… மீட்டிங் இருக்கு… கிளம்ப வேண்டாமா?” உரைக்க, “போஸ்ட் போன் பண்ணிடலாம்” என்று சொல்லி அவன் அவளை நெருங்கினான்.

அப்போது, “பாஸ்” என்று மதி கதவிற்கு வெளியே இருந்து குரல் கொடுக்க அவன் சலித்து கொண்ட நொடி சூர்யா புன்னகையோடு, “உன்னோட அசிஸ்டென்ட்” என்றாள்.

“அவனுக்கு நேரங்காலமே இல்லை” என்று முனகி விட்டு, “வெயிட் பண்ணு மதி… ஐம் கம்மிங்”  என்றான்.

மதிக்கும் நடந்த மாற்றங்கள் எதுவும் தெரியாது. எந்தவித சந்தேகமும் அவனுக்குள் எழும்பவில்லை காரணம். அந்தளவுக்கு யூகிக்கும் புத்திசாலித்தனம் அவனிடம் இல்லை.

இருவருமே அலுவலகத்திற்கு அவசரம் அவசரமாய் தயாராக…  நடை, உடை என அபிமன்யு ஈஷ்வர் தேவ்வாகவே முற்றிலுமாய் மாறி நின்றான். ஒவ்வொரு முறை அப்படி அவனை பார்க்கும் போது பழைய மோசமான நினைவுகள் தவிர்க்க முடியாமல் மேலெழும்பினாலும் அபிமன்யுவின் தேஜஸ் நிரம்பிய புன்னகை அந்த எண்ணங்களை ஒதுக்கிவிட்டது.

“ஒகே கிளம்பலாமா ?” என்று அவன் கேட்க அவள் அவனை நெருங்கி “எத்தனை முறை இந்த தப்பை செய்வ?!” என்று சொல்லி அவன் வாட்ச்சை வலது கையிலிருந்து கழட்டி மாற்றி கட்டினாள்.

பின்னர் சூர்யா அவனிடம், “கேட்க மறந்திட்டேன்… டீ7 ரிசர்ச் பத்தின மேட்டெரெல்லாம் மதிகிட்ட கேட்டியா?” என்றாள்.

“ம்ம்ம்…கேட்டேன்… அந்த ஈஷ்வர் பயங்கரமா பிளான் பண்ணிருக்கான்… ஏதோ மனநல காப்பாகத்தோடு உதவியோடு டீ7 மருந்தை டெஸ்ட் செய்ய  பிளான் பண்ணிருந்தானா?” என்றான் அபி.

“இஸ் இட்… பட் அப்படி எதுவும் அவன்  பண்ணல இல்ல” என்று அவள் படபடப்போடு கேட்க

“இல்ல… அதுக்குள்ளதான் அந்த இன்ஸிடென்ட் நடந்திருச்சே” என்றான்.

“எனி வே… எல்லாமே நல்லதுக்குதான்… பட் அந்த ஈஷ்வருக்கு இன்னும் மோசமான தண்டனை கிடைச்சிருக்கணும்… பாஸ்டட்” என்று சொன்னவளின் விழிகளில் அத்தனை வெறி இருந்தது.

அபிமன்யு சூர்யா தோளில் தட்டி அவளை ஆசுவசப்படுத்தியபடி,

“இதுவே அவனுக்கு பெரிய தண்டனைதான் சூர்யா… உலகத்தையே அவன் கன்ட்ரோல்லை வைச்சிருக்கணும்னு நினைச்சான்… பட் இன்னைக்கு அவன் உடம்பையே அவனால கன்ட்ரோல் பண்ண முடியலியே… ” என்றான்.

அபிமன்யு இன்று ஈஷ்வராய் இருக்க முக்கிய காரணம் அவன் ஆளுமையில் இருக்கும் மருத்துவ உலகை முடிந்தளவு மக்களிற்கு நலனாய் மாற்ற வேண்டும் என்று எண்ணத்தில்தான். அத்தகைய ஒன்றை இந்த உலகில் சாத்தியப்படுத்தும் விதமாய் சூர்யாவும் அபியும் ரொம்பவும் முயன்று கொண்டிருந்தனர்.

அதுமட்டுமின்றி சித்த மருத்துவத்தை உலக மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்க உதவுவதாக அவந்திகா அபிமன்யுவிற்கு உறுதியளித்திருந்தார். ஏனெனில் சித்த மருத்துவத்தின் மூலமாக இப்போது அவருமே பயனடைந்து பழையபடி தன் சொந்த காலூன்றி நடந்து கொண்டிருந்தார்.

மருத்துவ துறையை வியாபாரமாக்கி அந்த கயிற்றால் இன்று உலகை பிணைத்து வைத்திருக்கும் பல ஜாம்பவான்ககளிடம் இருந்து நாம் மீள வேண்டுமெனில், நம்முடைய பழமையை நாம் தேடி கற்க வேண்டும்.

நம் முன்னோர்கள் நமக்காக படைத்த அற்புதமான சித்த மருத்துவத்தை  உலகின் நலனுக்காகவும் வருங்கால சந்ததிகளின் ஆரோக்கியமான வாழ்விற்காகவும் மீண்டும் உயிர்த்தெழ செய்ய வேண்டும். அதுவே இனி நம் ஆரோக்கியமான வாழ்விற்கும் வழி வகுக்கும்.

இந்த அண்டத்தில் நிற்காமல் சுழலும்…  சூர்யன், பூமி, சந்தரனின் பிணைப்பை யாருமே பிரிக்க இயலாது. அவ்விதமே சூர்யா, அபிமன்யு, ஈஷ்வர் ஆகிய மூவருக்குள் ஏற்பட்ட பந்தத்தினால் உண்டான முடிச்சியை மாற்றவோ பிரிக்கவோ முடியாது.

மீண்டும் உயிர்த்தெழுவின் பயணம் இங்கே முடிவுறுகிறது.

**********************சுபம்*****************

முடிவுரை

மீண்டும் உயிர்த்தெழு கதையை நான் அக்டொபர் 24 அன்று எழுத தொடங்கி இப்போது கிட்டதட்ட மூன்று மாதங்கள் முடிவுற்றன. நான் ஒவ்வொரு பதிவுகளை கொடுக்க ரொம்பவும் தாமதப்படுத்திய போதும் நீங்கள் எல்லோரும் என் நிலைமையை அறிந்து, பொறுமை காத்து படித்ததிற்கு நன்றி.

பல நேரங்களில் நீங்கள் பகிர்ந்து கொண்ட கருத்துக்கு நன்றி கூட உரைக்க முடியாமல் போயிருந்தால் அதையும் தயவு கூர்ந்து மன்னித்து விடுங்கள். உங்களின் மதிப்புமிக்க நேரத்தை ஒதுக்கி கதையை படித்து கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொண்டமைக்கு மிகுந்த நன்றி.

கதையை பற்றி சில வரிகள்,

இந்த கதை என்னுடைய நாலாவது கதை. கொஞ்சம் சரித்திரமாய் எழுத வேண்டுமென்ற சிறு நப்பாசையை இதில் தீர்த்து கொண்டுவிட்டேன். தூய தமிழாய் எழுதுவதில் இது என்னுடைய முதல் முயற்சி என்பதால் நிறைய தவறுகளும் நிகழ்ந்திருக்கலாம்.

மேலும் இந்த கதையின் முடிவு அதிர்ச்சியையோ கோபத்தையோ சில வாசகர்களுக்கு ஏற்படுத்தியிருக்கலாம். என்னை பொறுத்த வரை இந்த கதையின்  மூன்று கதாபாத்திரங்களுமே முக்கியமானவை. ஆதலால் பாகுபாடின்றி மூவருமே இந்த கதையின் முடிவில் இருந்தால் மட்டுமே இது நிறைவடையும். அதே போல் சூர்யன் சந்திரன் பூமி என மூன்றும் பிரித்தறிய முடியாத கலவை என்பதுமே மறுக்க முடியாத உண்மைதானே.

மேலும் இந்த கதை அவசரமாய் முடிவுற்றதாய் பலரும் நினைப்பது எனக்கு வியப்பை அளிக்கிறது. கொஞ்சம் சந்தோஷமாகவும் கொஞ்சம் மனவருத்தமாகவும் இருந்தது.  நான் அதிகப்படியான பக்கங்களோடு எழுதிய கதை இதுதான்.

இன்னும் நிறைய விஷயங்களை குறித்து சொல்லியிருக்கலாமே என்ற வாசகர்களின் எதிர்பார்ப்பிற்கு நான் ஏமாற்றத்தை தந்துவிட்டேன் என்பதை ஏற்று கொள்ளத்தான் வேண்டும். எனக்கு இன்னும் இந்த கதையை வளர்க்க திறமை போதவில்லையோ என்றே கருதுகிறேன்.  மற்றபடி எந்தவொரு அவசரகதியிலும் நான் இந்த கதையை முடிக்கவில்லை. நான் எப்படி கட்டமதைத்தேனோ அவ்வாறே கதைகளத்தை நிறைவு செய்தேன்.

ஏன் அபிமன்யு ஈஷ்வரை புத்திசாலித்தனமாய் வீழ்த்தியிருக்க கூடாது. அவனின் மோசமான முகத்தை இந்த உலகத்திற்கு காட்டி கொடுத்திருக்க கூடாது என்ற பலரின் கேள்விகளுக்கான பதில் ‘நான் படைத்த ஈஷ்வர் என்ற கதாபாத்திரம் வியாபாரத்தால் உலகை ஆட்டுவிக்கும் ஜாம்பாவான்.’

என்னதான் அபிமன்யு கதாநாயகனாகவே இருந்தாலும் அந்த சாம்ராஜ்ஜியத்தினை உடைத்தெறிவதெல்லாம் சாத்தியமே இல்லை. அது நம்மை ஆளும் பல வியாபார முதலைகளோடு ஒப்பிட்டு பார்த்தாலே பொருந்தும். இங்கே ஈஷ்வரின் ஒரே பலவீனம் அவனின் காதல்தான். அந்த ஒன்றுதான் அவனை உணர்ச்சிவயப்பட வைத்து அவன் மூளையை மழுங்கடிக்கும் என்பது என்னுடைய கருத்து.

மற்றபடி நான் என்னால் முடிந்த வரை என்னவெல்லாம் கருத்தை இந்த கதையில் புகுத்த நினைத்தேனோ அவை எல்லாவற்றையும் ஆங்காங்கே சொல்லிவிட்டேன் என்ற நினைக்கிறேன்.

அடுத்த முறை பலரும் எதிர்பார்த்தது போல ஒரு ஆழமான கதை கருவை கொண்டு நீண்டதொரு தொய்வில்லாத கதையை வடிவமைத்து உங்களின் ஏமாற்றத்தை வேறொரு கதைகளத்தில் பூர்த்தி செய்ய முயல்கிறேன்.

இந்த கதையை குறித்த கருத்தை அல்ல, எத்தகைய விமர்சனமாய் இருந்தாலும் அதை என்ன காயப்படுத்திவிடுமோ என்றெல்லாம் யோசிக்காமல் நீங்கள் நேரடியாக வெளிப்படுத்துங்கள். அவை வளர்ந்து வரும் என்னை போன்ற எழுத்தாளினியின் வளர்ச்சிக்கு பெரிதும் துணை புரியலாம். ஆதலால் உங்கள் கருத்தோடு விரைவாய் வாருங்கள். கேள்விகளாய் இருந்தாலும் பதிலுரைக்க காத்திருக்கிறேன்.

***************************

மீண்டும் உயிர்த்தெழு- என் கண்ணோட்டம்

வாசகர்களின் வருத்தங்களையும் கருத்துக்களையும் பார்த்த பின் நான் சில விஷயங்களை தெளிவுபடுத்த எண்ணுகிறேன்.

பலரால் ஏற்க முடியாத கதையின் முடிவு என்ற சில கருத்துக்கள். ஈஷ்வரை அபிமன்யு கொன்றிருந்தால் அது ஏற்ககூடியதாக இருந்திருக்குமா? அத்தனை சுலபமாய் அவனை   கொன்றுவிடுவதாக காண்பித்திருந்தால் அது ஏற்கவல்லதா? அது சாத்தியமா?  என்னை பொறுத்த வரை அது சாத்தியமற்ற ஒன்று.

மூளை மாற்று அறுவை சிகிச்சை என்பது இது வரை மருத்துவ உலகில் ஆராய்ச்சியளவிலேயே இருக்கிறது. சாத்தியப்பட்டதில்லை. காரணம் அது ஒருவன் மனநிலையை வாழ்க்கை முறையை முற்றிலுமாய் பாதிக்கும். இப்படி ஒருவனை காப்பாற்றுவது கிட்டதட்ட கொலை செய்வதற்கு சமானம். அதனாலயே  மருத்துவ உலகில் இது செயல்படப்படுத்தபடவில்லை.

ஆனால் நிச்சயம் அதுவும் ஒரு நாள் நடைபெறலாம். அதற்கு முன்னாடி அதை நம் கதையில் காண்பித்துவிட்டேன். முக்கியமா சொல்ல வேண்டுமெனில் ஒருவன் தன் அங்கிகாரத்தை அடையாளத்தை தேகத்தை தொலைத்து வேறு பரிமாணம் எடுப்பது.மனோதிடம் அதிகம் கொண்டவனால் மட்டுமே அதை ஏற்றுகொள்ள இயலும். அது அபிமன்யு என்ற கதாபாத்திரத்தால் நிச்சயம் முடியும்.

சூர்யா என்ற கதாபாத்திரத்தில் நின்று பார்த்து வருத்தப்படும் வாசகர்களே. அன்று ருத்ரதேவனை காதலித்து பின் விஷ்ணுவை மணந்து மனதளவில் அவனை ஏற்று வாழவும் தயாராயிருந்தால் என்பது அப்போது தவறா?

இது பல பெண்களின் வாழ்க்கையில் நடைபெற்று கொண்டுதான் இருக்கிறது. அங்கே உண்மையான காதலை விடவும் ஒரு உறவிற்காக அதை ஏற்று கொண்டு இயந்திரத்தனமாக வாழவும் நேரிடும் நிலைமை சாத்தியப்படுகிறது. ஆனால் நம் கதையில் நிற்பவர்கள் இருவரும் மனதால் இணைந்தவர்கள். தேகம் என்பது எப்போதுமே அர்த்தமற்ற ஒன்றுதான். ஆதலால் அவள் அவனை ஏற்று கொள்ளாமல் போனால் அந்த உறவு பொய்த்து போகும். முகம் அகத்தோடு தொடர்புடையது. நாம் பலரை பார்த்த மாத்திரத்தில் சிலரை பிடிக்காமல் போகும். ஆனால் பழகிய பின்  ஏற்பட்ட எண்ணம் மாறி பிடித்து போகும். அதுதான் மனதிற்கே உண்டான சக்தி. அபிமன்யு ஏற்கனவே சொல்லியிருப்பான். இரண்டாம் அத்தியாயத்தில். கண்களால் பார்க்காமல் மனதால் உணர்ந்து பார் என்று.

அக்னீஸ்வரி ருத்ரா மீது கொண்ட காதல் உண்மையில் ஈர்ப்புதான். ஆனால் ருத்ரா கொண்டது ஈர்ப்பல்ல. அப்படி ஈர்ப்பாக இருந்தால் திருமணம் ஆனதும் அவளை மறந்தோ அல்லது வெறுத்தோ இருப்பான். அந்த தோல்வி அவனை மொத்தமாய் அவனை மாற்றுகிறதெனில் அதன் உள்ளார்ந்த ஆழம் ரொம்பவும் அபிரமிதமானது. சூர்யனின் சக்தி போல. சூர்யனால் பூமிக்கு நன்மையும் செய்ய முடியும் கெடுதலும் செய்ய முடியும். ஆனால் நிலவின் நிலைபாடு எப்போதும் ஒன்று. கொஞ்சம் கற்பனை செய்து பாருங்கள். சூர்யன்… பூமி நிலவென எதையும் அழிக்கவல்ல சக்தி படைத்தவன். ஆனால் சந்திரனோ பூமியோ சூர்யனை எதுவும் செய்ய முடியாது. இந்த முடிவை அவ்விதம் ஒப்பிட்டு பாருங்கள்.

நான் சித்த வைத்திய குறிப்புகளை படிக்கும் போது பல விஷயங்களை படித்து வியந்தேன். அதில் ஒன்று நம் ஒவ்வொரு உறுப்பையும் ஒரு வானின் கோளோடு ஒப்பிட்டிருந்தது. அதில் சூர்யன் இதயத்திற்கும் சந்திரன் மூளைக்கும் ஒப்பிடப்பட்டிருந்தது. அதுவுமே இந்த முடிவை பிரதிபலிப்பதுதான். அண்டத்தில் பிண்டம் பிண்டத்தில் அண்டம்.

இந்த முடிவிற்காக ஆரம்பத்திலிருந்தே உங்களை தயார் செய்திருக்கிறேன். சூர்யன் அழியமாட்டான் என்றும் சொல்லியிருப்பான். விஷ்ணு சிரம் துண்டித்து சாகும் போது  அவன் சொன்ன சபதங்களில் அக்னியை மணப்பேன் என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே சிரம் துண்டிக்கப்பட்டுவிடும். இவ்வாறாக வரிசையாய் நிறைய விஷயங்கள் அதாவது முடிவை பற்றீய க்ளு கதைக்குள் இரூந்தது. முதலில் இருந்து படித்ததை யோசித்து பாருங்கள்.

கூடு விட்டு கூடு விட்டு பாயும் கலை. பராகய பிரவேசம். அது எவ்விதம் சாத்தியம். எப்போது நிகழ்ந்தது போன்ற கேள்விகள் கொஞ்சம் விடையில்லா ரகசியங்களாக இருப்பதே சுவராசியம். பிரெயின் டிரான்ஸ்பிளேன்டேஷன் சாத்தியமற்ற ஒன்று எனும் போது அந்த சிகிச்சை முடியும் போது அவன் அபிமன்யுவாய் ஈஷ்வரின் உடலில் இருந்து உயிராய் போராடி தன்னை மீட்டு கொள்வது அப்போதுதான் சாத்தியம். அங்கே அந்த உயிரின் சக்தி தேவைப்பட்டது. மனோபலம் எதையும் சாதிக்கவல்லது.

முடிவை நோக்கி செல்லாமல் அவசரமாய் முடிந்துவிட்டது. அப்படி அல்ல. கொங்குநாட்டிற்கு அழைத்து செல்லும் போதே முடிவை நோக்கி செல்வதை உரைத்துவிட்டேன். அபிமன்யு ஈஷ்வரின் கட்டுக்காவலை மீறி நுழைந்தது சக்கரவீயூகத்தில் நுழைந்தாகவே அர்த்தம்.

இன்றைய மருத்துவ முறை மற்றும் சித்த மருத்துவத்தை ஒப்புமை செய்யவே சில காட்சிகளை கதையில் புது யுகத்தில் சேர்த்து உங்களுக்கு சில விஷயங்களை புரிய வைக்க நினைத்தேன். மற்றபடி கதையின் பயணம் அதனை சார்ந்ததல்ல.

இந்த கதை முடிவு அவசரமான முடிவோ அல்லது, யோசனையின்றி எடுக்கப்பட்ட முடிவோ அல்ல. பல நாட்கள் இந்த முடிவை இந்த கதையில் சாத்தியப்படுத்த நிறைய யோசித்திருக்கிறேன். ருத்ர தேவனை நடுநாயமாய் வைத்தே இந்த கதை. இரண்டாவது பகுதியும் அவனிலிருந்தே தொடங்கியது. அவனே நம்மை கதை முழுக்க அழைத்து செல்கிறான். அவனில் தொடங்கி அவனோடே முடிந்தது.

கட்டாயப்படுத்தி நான் எழுதியதே முடிவு என உங்களை ஏற்க வைக்க விருப்பமில்லாமலே இந்த விரிவான விளக்கம். இதற்கு பிறகும் இந்த முடிவை நீங்கள் ஏற்க முடியாமல் நிச்சயம் நான் கதையின் முடிவை சரியாக உங்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பதில் தவறிழைத்திருக்கிறேன்.

கருத்தை பகிர்ந்து கொண்ட எல்லோருக்கும் மனமார்ந்த நன்றி

 

mu-final4

திருமண வைபவம்

சரியாய் ஒரு வருடத்திற்கு பின்…

இருளை கிழித்து கொண்டு கதிரவன் இரவின் பிடியிலிருந்து பூமித்தேவதையை மீட்டெடுக்க அந்த காலை பொழுதில்  திருமண வைபவத்திற்கான ஏற்பாடுகள் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது.

அப்படி ஒரு அலங்காரமும் ஆடம்பரமும் கொண்ட அந்த திருமணத்தை அந்த மாநகரமே இதுவரை கண்டதில்லை.  ஒரு ராஜகுடும்பத்தின் விழா என்று சொன்னாலும்  மிகையாகாது. அங்கே குழுமியிருந்த எல்லோரும் அதிசயக்கும் வண்ணம் ஏற்பாடுகள் அமைந்திருக்க, அங்கிருந்த கூட்டமெல்லாம் திருவிழாவென நடந்து கொண்டிருக்கும் அந்த திருமண வைபவத்தின் முக்கிய சடங்குகளுக்காக காத்திருந்தனர்.

ஆனால் இப்படி ஒரு ஆடம்பரமான திருமணத்தை செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று கனவுகளோடு இருந்த சூர்யா அப்போது மணமகள் அறையில் பெரிய ஆர்பார்ட்டமே நிகழ்த்தி கொண்டிருந்தாள்.

“இந்த கல்யாணம் எனக்கு வேண்டாம்… வேண்டாம் வேண்டாம்… ப்ளீஸ் என்னை புரிஞ்சிக்கோ ரம்யா” என்றாள்.

ரம்யா கோபப்பார்வையோடு, “இவ்வளவு தூரம் வந்தப் பிறகு வேண்டாங்கிற…  பைத்தியமாடி உனக்கு” என்று கேட்க,

“நீ என்னை வேணா நினைச்சக்கோ… எனக்கு இந்த கல்யாணம் வேண்டாம்” என்றாள் சூர்யா பிடிவாதமாக.

“உன் ட்ரீம் மாதிரிதானே இந்த மேரேஜ் நடந்திட்டிருக்கு… அப்படி பார்த்தா யூ ஆர் ஸோ லக்கி” என்றாள்.

“என் ட்ரீம் மாதிரி இந்த கல்யாணம் நடக்கலாம்… ஆனா என் மனசு ஏத்துக்காத ஒருத்தனை எப்படி… லைஃப் லாங்…..என்னால முடியாது… நான் ஒத்துக்கவே மாட்டேன்” என்றாள்.

ரம்யாவால் தன் தங்கை சமாதானப்படுத்த முடியாமல் சோர்ந்து போய் அமர்ந்து கொண்டு தன் பேசி எடுத்து தன் கணவருக்கு அழைத்தாள்.  அறைக்குள் வேகமாய் வந்த அர்ஜுன் நேராய் ரம்யாவை நோக்கி வந்து,

“என்னாச்சு ரம்யா… ஏன் இவ்வளவு டென்ஷனாயிருக்க… உன்னை ஸ்டிரயின் பண்ணிக்க கூடாதுன்னு நான் சொல்லிருக்கேன் இல்ல” என்றான்.

ரம்யாவின் வயிற்றில் இப்போது ஐந்துமாத இரட்டை சிசு இருக்க அர்ஜுனிற்கு ஒரே பெரிய கவலை அவளை கவனமாய் பார்த்து கொள்வதுதான்.

ரம்யா அவன் அக்கறையில் சலிப்புற்று, “ஐயோ! ஐம் ஆல்ரைட் ஆர்ஜுன்… முதல உங்க திமிர் பிடிச்ச மச்சினிச்சி என்ன சொல்றான்னு கேளுங்க” என்றாள்.

“என்னாச்சு சூர்யா” என்று அவனும் ஆர்வமாய் சூர்யா புறம் திரும்பி கேட்க,

“நீங்களாவது என்னை புரிஞ்சிக்கோங்க மாமா… எனக்கு இந்த கல்யாணம் வேண்டாம்” என்று கெஞ்சினாள்.

அர்ஜுன் அதிர்ந்து, “என்ன விளையாடுறியா… அவந்திகா மேடம் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு இப்படி ஒரு ஏற்பாடு பண்ணிருக்காங்க… நீ இப்ப போய் இப்படி சொல்றியேமா” என்றான்.

ரம்யா கோபத்தோடு, “அவ அடங்க மாட்டா… ரொம்ப திமிராயிடுச்சு அவளுக்கு… நீங்க வாங்க அவ யார் சொன்னா கேட்பாளோ… அவங்க வந்து பேசட்டும்” என்று அந்த அறையை விட்டு கோபமாய் வெளியேறியவளிடம் சூர்யா குரலை உயர்த்தி, “வேண்டாம் ரம்யா… ப்ளீஸ்… ” என்றாள்.

ரம்யா கவனிக்காமல் வெளியேறிய சில நிமடங்களில் அந்த அறைக்குள் மாப்பிள்ளை கோலத்தில் ஈஷ்வர் நுழைந்தான்.

அவன் உள்ளே நுழைந்த மறுகணமே அவள் அந்த அறையின் ஜன்னல் பக்கமாய் முகத்தை திருப்பியபடி நின்று கொண்டாள். அந்த நிராகரிப்பு அவனை எந்தளவுக்கு காயப்படுத்தியது என்று வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது. ஆனால் இவள் இன்று நேற்று அப்படி நடந்து கொள்ளவில்லை. ஒரு வருட காலமாய் இப்படிதான் நடந்து கொண்டிருந்தாள்.

அந்த மோசமான நிகழ்விற்கு பிறகு அவன் வாழ்க்கை முற்றிலும் தலைகீழாய் மாறியிருந்தது.

விதி இப்படி ஒரு மோசமான விளையாட்டை அவர்கள் வாழ்வில் விளையாடிவிடும் என்று எண்ணியிருப்பார்களா என்ன? அப்படி என்ன கோபம் அந்த கடவுளுக்கு இவர்கள் மீதும் இவர்களின் காதல் மீதும்.

அதற்கான விடை இப்போதைக்கு நம்மிடம் இல்லை.

ஆனால் ஒன்று மட்டும் நிச்சயம். சூர்யாவால் ஈஷ்வரின் ரூபத்தில் இருக்கும் அபிமன்யுவை ஏற்று கொள்ளவே முடியாது. அது அவளுக்கு மரணத்திற்கு நிகரான வேதனை. எந்த பெண்ணுக்கும் வாழ்வில் வந்துவிடக் கூடாத சோதனை.

அன்று நடந்த விபத்தில் அபிமன்யு ஈஷ்வர் இருவருமே உயிர் பிழைக்க வாய்ப்பில்லை என்றே எல்லா மருத்துவர்களும் கைவிரித்துவிட்டனர். ஆனால் இருவருமே அந்த ஜென்மத்திலும் நிறைவேறாத ஆசைகளோடு மரணிக்க தயாராகயில்லை.

அதிலும் அபிமன்யுவின் தேகம் முழுவதும் காயமுற்று காப்பாற்றவே முடியாது என்ற நிலையிலும் அவனை உயிர்ப்பித்து வைத்திருந்தது அவனின் உறுதியான மனோதிடம்தான் என்று சொல்ல வேண்டும்.

டாக்டர். வைத்தீஸ்வரனுக்கு மகனை காப்பாற்ற முடியாது என்று நன்றாகவே தெரிந்து போனது. ஈஷ்வரையாவது காப்பாற்றிவிட முடியுமா என்ற முயற்சியும் கிட்டதட்ட தோல்விதான். ஏற்கனவே ஒரு தடவை அவன் மோசமான  விபத்தில் சிக்கி தலையில் காயப்பட்டிருந்ததினால், இம்முறை அவன் தலையில் உண்டான காயம் அவனை மூளைச்சாவடைய செய்திருந்தது.

ஆனால் இதயமும் மற்ற உறுப்புகளும் நன்றாகவே செயல்ப்பட்டு கொண்டிருந்தது. மொத்தத்தில் இப்போது அவன் உயிருடன் இருக்கும் ஒரு பிணம் அவன்.

அப்போதுதான் வைத்தீஸ்வரனுக்கு ஒரு விபரீதமான யோசனை தோன்றிற்று. அதை அவர் அவந்திகாவிடம் சொல்ல மகனை மொத்தமாய் பறிகொடுக்க விரும்பாதவள் அந்த முயற்சிக்கு ஒப்புக் கொண்டார்.

உலகின் அத்தனை திறமையான மூளை அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்கள் வரவழைக்கப்பட, இதுவரை நிகழாத அப்படி ஒரு அதிசயம் நிகழ்ந்தது. ஒருவன் உடலாகவும் இன்னொருவன் உயிராகவும் மாறிய அதிசயம் அது.

அந்த மரணப் போராட்டத்தில் மீண்டும் யார் உயிர்த்தெழுந்தனர் என்பதை சொல்வதற்கில்லை. ஆனால் ஈஷ்வரின் சிதைந்து போன நினைவுகள் அகற்றப்பட்டு அபிமன்யுவின் நினைவுகள் அவனுக்குள் புகுத்தப்பட்டன.

அறுவை சிகிச்சை வெற்றி பெற்றதே எனினும் ஈஷ்வராயிருக்கும் அபிமன்யு கண்விழிக்க நாட்கள் கடந்தன. கோமாவில் ஒரு மாதகலமாய் இருந்தவனுக்கு திடீரென்று நினைவு திரும்பியது.

அபிமன்யு தன் சிரம் துண்டிக்கப்பட்டு தரையில் வீழ்ந்து கிடப்பதை பார்க்கிறான். அந்த நொடி அதிர்ச்சியோடு அவன் கண்விழிக்க, அந்த மரண போராட்டத்தில் அபிமன்யு மீண்டும் உயிர்பெற்று எழுந்தான்.

அதாவது அபிமன்யுவின் சாம்பலில் இருந்து, ஈஷ்வரின் உடலுக்குள் மீண்டும் ஒரு பீனக்ஸ் பறவையாய் அபிமன்யு உயிர்த்தெழுந்த அதே சமயம், மீண்டும் அபிமன்யுவின் ஞாபகங்களை சுமந்தபடி ஈஷ்வரும் உயிர்த்தெழுந்தான்.

அபிமன்யுவாய் ஈஷ்வர் விழித்தெழுந்த நொடி தான் பிழைத்துவிட்டோம் என அவன் ஆனந்தம் கொள்வதா, இல்லை தன்  தேகத்தை தொலைத்துவிட்டதை எண்ணி வேதனைப்படுவதா? என்று பெரும் சிக்கலான மனநிலையில் மாட்டிக் கொண்டான்.

மூளை மாற்று அறுவை சிகிச்சை என்பது ஒருவனின் மனநிலையை மொத்தமாய் பாதிக்க கூடிய ஒன்று. ஒருவன் தான் வாழ்ந்த தேகத்திலிருந்து இன்னொருவனின் உடலோடு பொருத்திக் கொள்வது யாருக்காக இருந்தாலும் அத்தனை சுலபமான காரியம் அல்ல.

ஆனால் அபிமன்யு அசாத்தியமானவான். அவன் மனோபலத்தோடு எதிர்கொண்டு அத்தகைய மாற்றத்தையும் ஏற்றுகொண்டான். அபியின் குடும்பத்தில் உள்ள எல்லோருமே மெல்ல மெல்ல அந்த மாற்றத்தை ஏற்றுகொள்ள, அவந்திகாவிற்கும் அந்த மாறுதல் ஈஷ்வரின் இழப்பை முற்றிலுமாய் மறக்கடித்திருந்தது.

ஆனால் அபிமன்யுவால் சாத்தியப்படாத ஒன்று, அந்த மாற்றத்தை சூர்யாவை ஏற்க வைப்பது. எப்போது அவன் அந்த அறுவை சிகிச்சையில் ஈஷ்வராய் உயிர்த்தெழுந்தானோ அன்றிலிருந்து சூர்யா அவனிடம் பேச அல்ல, பார்க்க கூட தவிர்த்திருந்தாள்.

அந்த ஒரு வருடத்தில் பலமுறை அபிமன்யு முயன்றும் சூர்யா அவனை பார்த்து பேசவும் தயாராயில்லை. எல்லோருமே சேர்ந்து ஆறு மாதித்திற்கு முன்பு அர்ஜுன் ரம்யா திருமணத்தோடு சேர்த்து சூர்யா அபியின் திருமணத்தையும் ஏற்பாடு செய்ய, அவளோ முரண்டு பிடித்து அதனை நடக்கவிடாமல் தடுத்தும்விட்டாள்.

இறுதியாய் அர்ஜுனிற்கும் ரம்யாவிற்கும் மட்டும் திருமணம் நிகழ்ந்துவிட்டிருந்தது. ஆனால் அப்போதும் விடாமல் எல்லோரும் அவளை திருமணத்திற்கு கட்டாயப்படுத்த அவள் தப்பித்து கொள்ளும் விதமாய் ஆறு மாத அவகாசம் கேட்டாள்.

இப்போது அந்த அவகாசம் முடிவுற்றிருந்தது. மீண்டும் அவர்களுக்களான திருமண ஏற்பாடுகள் நடைபெற, கத்தி முனையில் நிற்கும் நிலைமைதான் சூர்யாவிற்கு. அவள் முடிந்த வரையில் அந்த திருமணத்தை நிறுத்திவிடவே  போராடினாள்.

ஈஷ்வரால் ஏற்பட்ட மோசமான அனுபவங்களை அவளால் மறக்கவே முடியவில்லை. அபிமன்யுவின் ஞாபகங்களை சுமந்து கொண்டிருந்தாலும் அது ஈஷ்வரின் உடம்புதானே. எப்படி அவளால் அத்தகைய ஒரு நிலைமையை ஏற்று கொள்ள முடியும்.

அபிமன்யுவும் அவளின் நிலையை புரிந்து கொண்டு அவளை ஒருவாறு தொந்தரவு செய்யாமல் காத்திருந்தான். ஆனால் திருமண நடந்துவிட்டால் எல்லாமே பழகிப் போய்விடும் என்று அவன் நம்பியிருந்த நிலையில் இன்று மீண்டும் அவளின் பிடிவாதமும் நிராகரிப்பும் அவனின் அத்தனை நாள் பொறுமையை தூள் தூளாய் தகர்ந்திருந்தது.

அபிமன்யு அந்த அறைகதவை மூடிவிட்டு அவளை நோக்கி வர சூர்யா தவிப்போடு, “ப்ளீஸ் அபி… ஸ்டே தேர்… எனக்கு அந்த முகத்தை கூட பார்க்க  வேண்டாம்” என்றாள்.

அவன் அதற்கு மேல் முன்னேறி வராமல், “ஸோ நீ என் முகத்தை மட்டும்தான் பார்க்குற… என் மனசை இல்ல… அப்படிதானே?” என்று கோபத் தொனியில் கேட்க

சூர்யா திரும்பாமலே,  “அப்படி இல்ல அபி… நான் உங்களை எந்தளவுக்கு நேசிக்கிறேனோ… அதே அளவுக்கு அந்த ஈஷ்வரை வெறுக்கிறேன்… ஏன்னா அவன் அந்தளவுக்கு என்னை டார்ச்சர் பண்ணியிருக்கான்… நான் அந்த முகத்தில உங்களை பார்த்தா… அதெல்லாம்தான் எனக்கு ஞாபகத்துக்கும் வரும்… ஏன் உங்க மேலயே எனக்கு வெறுப்பு உண்டாயிடுமோன்னு பயமா இருக்கு…அதனாலதான் சொல்றேன்… ப்ளீஸ் இந்த கல்யாணம் வேண்டாம்…” என்றாள்.

“இதுக்காகவாடி நான் கஷ்டப்பட்டு அவ்வளவு வேதனையிலும் என் உயிரை பிடிச்சிட்டிருந்தேன்… இப்படி எல்லாம் நடக்கும்னு அப்பவே தெரிஞ்சிறிதா  நான் நிம்மதியா செத்திருப்பேன்ல… நீயும்  நிம்மதியா இருந்திருப்ப” என்று அபி சீற்றத்தோடு உரைக்க

சூர்யா பதறியபடி திரும்பியவள் அவனை பார்த்தும் பார்க்காமலும்,

“ப்ளீஸ் அபி… இவ்வளவு ஹார்ஷா பேசாதீங்க… எனக்கு கஷ்டமா இருக்கு” என்றாள்.

“நீ என்கிட்ட பேசறதும் அப்படிதான் இருக்கு சூர்யா… இல்ல தெரியாமதான் கேட்கிறேன்… திடீர்ன்னு எனக்கு ஒரு அக்ஸிடென்ட்ல முகமெல்லாம் சிதைஞ்சி போயிருந்தா என்ன பண்ணிருப்ப… விட்டுவிட்டு போயிடுவியா?!” என்று  கேட்டான்.

“அதெப்படி அபி நான் அந்தமாதிரி உங்களை  விட்டுவிட்டு போவேன்… நான் உங்களை உண்மையா நேசிக்கிறேன்… ” என்று அவள்  உரைக்க

அபி அவளிடம் “அப்போ அப்படி ஒரு விபத்து எனக்கு நடந்திடுச்சுன்னு நினைச்சுக்கோ… நான் இன்னைக்கு என்னையே மொத்தமாய் இழந்துட்டு  வேறொருவனா நிக்கிறேன்னா… அது உனக்காகதான்… ” என்றான்.

“எனக்கு புரியுது அபி… பட் பிரச்சனை அதுமட்டுமில்ல… நீங்க சர்வைவ் ஆகிறதே ஈஷ்வரோட உடம்புக்குள்ள… அப்படி இருக்கும் போது எப்படி  உங்களுக்கு நான் மனைவியா…” என்றாள் தயக்கத்தோடு.

“ம்ம்ம்… அதான் உன் பிரச்சனைன்னா… ஃபைன்… உன் விருப்பமில்லாம நான் உன்னை நெருங்க கூட மாட்டேன்… எனக்கு வாழ்க்கை பூரா  உன் காதல் மட்டும் இருந்தாலே போதும்… நத்திங் எல்ஸ்… என் மேல நம்பிக்கை இருந்தா நீ நம்ம கல்யாணத்துக்கு சம்மதிச்சி மணமேடையில் வந்து உட்காரு… இல்லன்னா உன்னை பொறுத்த வரைக்கும் இந்த அபிமன்யு செத்துட்டான்னு நினைச்சுக்கோ” என்று சொல்லிவிட்டு அறையை விட்டு அபிமன்யு விறுவிறுவென வெளியேறினான்.

சூர்யா அவன் வார்த்தைகளை கேட்டு அப்படியே அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள்.  அவனின் ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் அழுத்தமாய் அவளுக்கு தெரிந்தது அவன் கொண்ட காதல் மட்டுமே. அவளின் பிடிவாதம் அவனின் காதலின் முன் பொய்த்துப் போனது. ஆதலால் அவள் தன் வேதனைகளை ஒதுக்கி தள்ளிவிட்டு மணமேடையில் வந்து  அமர்ந்தாள்.

திருமண  சடங்குகள் நடைபெற்று கொண்டிருக்க, ரொம்பவும் வியப்புக்குரிய விஷயம் அவந்திகா இயல்பாக நின்றபடி எல்லோரையும் வரவேற்று விசாரித்து கொண்டிருந்தாள். எத்தனையோ பெரிய ஆராய்ச்சியாளர்களால் முடியாத ஒன்றை  அபிமன்யுவின் திறமை சாதித்து காட்டியிருந்தது.

சுந்தரும் சந்தியாவும் இத்தனை வருடங்களுக்கு பிறகு ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொண்டதும் மற்றொரு வியப்பு. அர்ஜுன் மனைவியை கவனித்து கொள்வதிலேயே கண்ணும் கருத்துமாய் இருக்க, இம்முறை நடப்பதெல்லாம் நன்மையாய் இருக்க வேண்டும் என்பதே அவனின் ஆழ் மனதின் கவலை.

சுகந்திக்கு மகன் எந்த உருவத்தில் இருந்தாலும் அவன் இருக்கிறான் என்பதே பெரிய ஆறுதல். வைத்தீஸ்வரன் செய்தது சாதாரண காரியமல்ல. சாத்தியமற்ற ஒன்றாய் மருத்துவ துறையில் கருதப்படும் பிரெயின் டிரான்ஸ்பிளேன்டேஷனை தன் மகனை வைத்தே செய்து காட்டிவிட்டார். அது மருத்துவ உலகின் மையில் கல். ஆனால் உண்மையென்னவினில் அது எப்படி சாத்தியமானது என்பது அவருக்கு இன்னுமும் புரியாத புதிராகவே இருந்தது.

இதில் அவருடைய திறமையை விட அபிமன்யுவின் மனோபலமே அதிகம் பங்காற்றியதென்று அவர் நன்கறிந்திருந்தார்.

இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் என்னவெனில் அங்கே உள்ள இவர்களை தவிர மணமேடையில் அமர்ந்திருப்பது அபிமன்யுதான் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. அவன் இந்த உலகை பொறுத்த வரை ஈஷ்வர்தேவ்தான். ஏனெனில் அவந்திகா அந்த பெரிய சமாராஜ்ஜித்தை நிர்வகிக்கும் ஈஷ்வர் தேவ் மரணித்துவிட்டான் என்பதை அறிவிக்க விரும்பவில்லை.

அவனின் இறப்பை அறிந்து கொண்டால் எதிராய் இருக்கும் பல நிறுவனங்களால் ரா க்ரூப் ஆஃப் கம்பெனிஸுக்கு பாதிப்பு ஏற்படலாம் என்பது அவரின் எண்ணம். அந்த உண்மை எப்போதும் ரகசியமாகவே இருக்க ஒருவிதத்தில் அபிமன்யுவும் சம்மதித்தான்.

அதற்காக அபிமன்யு அவர்களிடம் இனி ரா மெடிகல் ரிசர்ச் சென்டர், நோய்களை பாமர மக்களின் மீது செலுத்தி எந்தவித ஆராய்ச்சியும் செய்து அவர்களின் உயிர்களுக்கு ஆபத்து விளைவிக்க கூடாது எனவும் உறுதி பெற்று கொண்டான்.

ஆனால் இன்று நிலைமையே வேறு. அபிமன்யுவின் திறமையை பார்த்து அவந்திகா அவனை தன் வாரிசாய் ஏற்று அந்த சாம்ராஜ்ஜியத்தை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பை கொடுக்கவும் தயாராக இருந்தார்.

திருமண சடங்குகள் எல்லாம் இனிதே நடைபெற, சூர்யாவால் மட்டும் அவற்றை எதையும் விரும்பி முழுமையாய்  ஏற்கவும் முடியாமல் வெறுக்கவும் முடியாமல் தவித்தாள். ஒருவகையில் இப்பிறவியில் சூர்யாவின் கனவு அரங்கேறிவிட்டது.

ஆனால் சூர்யாவும் அபிமன்யுவும் தங்கள் ஜென்மாந்திர காதல் விருட்சத்தை காப்பாற்றிக் கொள்ள, கனவிலும் சாத்தியமில்லாத பேரிழப்பை ஏற்று கொள்ள நேரிட்டது பெரும் துயர்தான்.

mu-final3

மரண போராட்டம்

ஈஷ்வர் என்ன செய்ய காத்திருக்கிறானோ என்ற அச்சத்தில் அவள் தவிப்புற்றிருக்க அபிமன்யு அவளை ஆராய்ந்து பார்த்து,

“என்னடி பிரச்சனை… என்கிட்ட சொல்றதுல உனக்கு அப்படி என்ன தயக்கம்?” என்று அவன் கேட்க சூர்யாவின் உதடுகள் சொல்லிவிட வேண்டும் என துடித்தாலும் அவன் நலன் கருதி வேண்டாமென அவள் மனம் திட்டவட்டமாய் மறுத்தது.

“நீ நினைக்கிற மாதிரி எதுவும் இல்ல அபி… ப்ளீஸ் கிளம்பேன்” என்று அவனை அனுப்பவதிலேயே அவள் பிடிவாதமாய் இருக்க அவனோ,”முடியவே முடியாது” என்று கூறிமுரண்டு பிடித்தான். சூர்யா அழமாட்டாத குறையாய் நின்றிருந்தாள்.

அவள் மௌனத்தை பார்த்து கடுப்பானவன், “நீ இப்போ என்ன விஷயம்னு சொல்லப் போறியா… இல்ல அந்த ஈஷ்வரை போய் நான் கேட்கட்டுமா… ” என்று கேட்க அவள் அதிர்ந்து,

“அய்யோ… அப்படி எல்லாம் செஞ்சுறாத அபி ப்ளீஸ்” என்றாள்.

“அப்போ சொல்லு” என்று அழுத்தமாய் அவன் வினவ, வேறுவழியின்றி சொல்லித்தான் தீர வேண்டும் என்ற கட்டாயத்திற்கு தள்ளப்பட்டாள்.

“சரி சொல்றேன்” என்று சொல்லி சூர்யா அவன் கையை பிடித்து அழைத்து கொண்டு இன்னும் மறைவான இடமாய் பார்த்து வந்து நிறுத்தினாள்.

சூர்யா ஈஷ்வர் வருகிறானா என்று எட்டி பார்த்து கொண்டிருக்க அபிமன்யு பொறுமையிழந்தவனாய், “வாய திறந்து என்னன்னு சொல்லிதான் தொலையேன்டி” என்றான்.

“நான் சொல்றேன்… பட் நீ எந்த காரணத்தை கொண்டு கோபப்பட கூடாது… ” என்றாள்.

“முதல்ல நீ விஷயத்தை சொல்லு… அப்புறம் என்ன பன்றதுன்னு பார்க்கலாம்” என்றான்.

சூர்யா யோசனையோடு தன்னையே கூர்மையாய் நோக்கி கொண்டிருக்கும் அபிமன்யுவிடம் ஈஷ்வர் நடந்து கொண்டவற்றை எல்லாம் சொல்லிக் கொண்டிருக்க அவன் விழிகளில் கோபம் மெல்ல மெல்ல அதிகரித்துக் கொண்டே வந்தது.

பின் சூர்யா மனவேதனையோடு கண்ணீர் வடித்தபடி அபிமன்யுவின் தோள் மீது சாய்ந்து கொண்டு,

“கடைசியா அவன் என்கிட்ட என்ன சொன்னா தெரியுமா அபி… சவாலில் அவன் ஜெய்ச்சிட்டா… அவனுக்கு விருப்பமானதை நானே கொடுக்கணுமா… இல்ல அவனே எடுத்துப்பேன்னு மிரட்டுறான்… ராஸ்கல்… பொறுக்கி… இந்த இரண்டு மூணு நாள்ல நான் அவனால ரொம்ப டார்ச்சரை அனுபவிச்சிட்டேன்… எனக்கு அப்படியே செத்துரலாம் போல இருந்துச்சு” என்று அவள் சொல்ல அபிமன்யு ஆவேசத்தோடு,

“பைத்தியமாடி உனக்கு… நீ ஏன்டி சாகணும்… தப்பு செஞ்ச அவன்தான் சாகணும்” என்றான்.

“அவனை எல்லாம் நம்லால ஒண்ணும் செய்ய முடியாது அபி… அவனோட பவரும் பலமும் அந்த மாதிரி… நாம என்ன செஞ்சாலும் என்ன நினைச்சாலும் அவனுக்கு எப்படியாவது தெரிஞ்சுடும்” என்றாள்.

“வெரி வெல் ஸெட் சூர்யா… என்னை பத்தி நீதான் நல்லா புரிஞ்சி வைச்சிருக்க” என்று அவர்கள் அருகமையில் ஈஷ்வரின் குரல் ஒலித்தது.

சூர்யாவின் நெஞ்சமெல்லாம் வேகமாய் துடிக்க அபிமன்யுவை விட்டு அவசரமாய் விலகி நின்றாள். அங்கே அடர்ந்திருந்த இருளில் இருந்து வெளிப்பட்டு ஈஷ்வர் கம்பீரமாய் நின்று வன்மமாய் புன்னகை புரிய, அபிமன்யு அவனை அழுத்தமான கோபத்தோடு முறைத்தபடி நின்றிருந்தான்.

சூர்யா அவன் கையிலிருந்த துப்பாக்கியை பார்த்து அச்சம் கொண்டிருக்க, ஈஷ்வர் தன் குரோதமான பார்வையை அபிமன்யுவின் மீது வீசினான்.

ஈஷ்வர் அலட்சிய பார்வையோடு, “நீ ஏன் தேவையில்லாம என் வழியிலயே குறுக்க வர அபிமன்யு… உனக்கு ரொம்ப நாள் வாழணும்னு ஆசையில்லையா? ”  என்றவன் சூர்யவின் புறம் திரும்பி அவளிடம்,

“என கணிப்புபப்படி இவனுக்கு அல்பாயுசுதான்…நீ என்ன நினைக்கிற?” என்று கேட்க சூர்யா அடங்கா கோபத்தோடு, “நீ ரொம்ப டூ மச்சா பேசுற ஈஷ்வர்” என்றாள்.

அபிமன்யு சூர்யாவின் புறம் திரும்பி, “ஏன் இப்போ நீ இவ்வளவு டென்ஷனாகுற சூர்யா… சார் சொன்னா கரெக்ட்டாதான் இருக்கும்… பிகாஸ் அடுத்தவங்க ஆயுசு கணிக்கிறதில அவர் பயங்கர எக்ஸ்பெட்… அப்படிதானே ஈஷ்வர்?!” என்று அவன் குத்தலாய் பேச,

ஈஷ்வருக்கோ அவன் தன் இடத்தில் இருக்கிறான் என்பதை தெரிந்தும் கூட அவன் முகத்தில் அச்சத்தின் சாயலே இல்லை என்பதை கவனித்தபடி, “யார்கிட்ட பேசிறோம்… எங்க நின்னுட்டு பேசிறோம்னு யோசிச்சி பேசு” என்றான்.

“ஏன் தெரியாம… உன்னை பத்தி இந்த உலகத்துக்கே தெரியாத இன்னொரு அருவருப்பான முகம் எனக்கு மட்டும்தானே தெரியும்” என்றான்.

ஈஷ்வர் சீற்றம் கொண்டு சூர்யாவை பார்த்து, “உனக்கு கொடுத்த வாக்கை நான் காப்பாத்திலாம்னு பார்க்கிறேன்… ஆனா இவன் ரொம்ப ஓவரா பேசறான்… அப்புறம் தப்பா எதாவது நடந்திட்டா நீ என்னை கேட்க கூடாது” என்று சொல்ல சூர்யா கனலேறிய பார்வையோடு,

“அபிக்கு ஏதாவது ஆயிடுச்சுன்னா நான் உன்னை சும்மா விடமான்டேடா” என்றாள்.

“அப்படியா… என்னடி பண்ணுவ?” என்று ஈஷ்வர் கேட்க,

“மைன்ட் யுவர் டங்…” என்று அபிமன்யு கோபம் கொண்டான்.

“முடியாது… அவ எனக்கு உரிமையானவ… அவகிட்ட நான் அப்படிதான் பேசுவேன்”  என்றான் ஈஷ்வர்.

“உன் கனவில கூட அவ உனக்கு சொந்தமாக முடியாது ஈஷ்வர்… ”

“உன்னை கொன்னாதான் அவ எனக்கு சொந்தமாவான்னா லெட் மீ டூ தட்” என்று ஈஷ்வர் வெறியோடு தன் கையிலிருந்த துப்பாக்கியை உயர்த்தினான்.

சூர்யா பதட்டத்தோடு, “நோ ஈஷ்வர்… திஸ் இஸ் நாட் பேஃர்…” என்றாள்.

“ஆல் இஸ் பேஃர் இன் லவ் அன் வார் டார்லிங்” என்று சொல்லி துப்பாக்கியை அபிக்கு நேராய் ஈஷ்வர் குறி பார்க்க அபிமன்யு துளியும் அச்சமின்றி நின்றிருக்க அப்போது சூர்யா அபியின் முன்னிலையில் வந்து,

“உன் வெறியை தீர்த்துக்கனும்ல… கம்மான் ஷுட் மீ…” என்றாள்.

அபிமன்யு சூர்யாவை கீழே தள்ளிவிட்டு, “இது எனக்கும் அவனுக்குமான பிரச்சனை… நீ குறுக்க வராதே சூர்யா” என்றான்.

“இதுதான்டா கட்ஸு…” என்று ஈஷ்வர் புன்னகைக்க அபிமன்யு, “கோஹெட்” என்றான். அப்போது சூர்யா எழுந்தபடி, “நோ ஈஷ்வர்… அபிமன்யுவை விட்டிரு” என்று கதற

ஈஷ்வர் தன் துப்பாக்கியின் ட்ரிகரை அழுத்தப் போக, அபிமன்யு அந்த நொடி காலால் துப்பாக்கியை தட்டிவிட்டான்.

அந்த இருளில் அது எங்கேயோ சென்று வீழ்ந்துவிட ஈஷ்வர் அதிர்ச்சியில் நிற்க அபிமன்யு உடனே அவனை நெருங்கி அவன் கழுத்தை இறுக்கி கொண்டிருந்தான். சூர்யா அந்த சூழ்நிலையில் இருளில் வீழ்ந்த அந்த துப்பாக்கியை தேடிக் கொண்டிருந்தாள்.

இருவருமே சரிசமமான பலம் வாய்ந்தவர்கள். ஈஷ்வர் அபியின் கரத்தை தட்டிவிட, அவர்களுக்கு இடையில் அப்போது துவந்த யுத்தம் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது. யாருமே அவரவர்கள் நிலைப்பாட்டை விட்டு கொடுக்காமல் இருக்க, என்ன நேருமோ என்ற பதட்டம் சூர்யாவை துளைத்து கொண்டிருந்தது.

அபிமன்யுவும் ஈஷ்வரும் துவளாமல் தங்கள் கோபத்தை ஆக்ரோஷமாய் வெளிப்படுத்தி கொண்டிருக்க, சில நிமடங்களில் இருவருமே ஒவ்வொரு திசையில் வீழ்ந்தனர். இம்முறை விதி அபிமன்யுவிற்கு சாதகமாய் இருந்தது.

அபிமன்யு வீழ்ந்த இடத்தில் அவன் கையில் தூப்பாக்கி தட்டுப்பட அதை கையில் ஏந்திக் கொண்டு மெல்ல சுதாரித்து எழுந்து கொண்டவன்,

“எத்தனை பேர் உயிரோட விளையாடிருப்ப ஈஷ்வர் நீ… இப்ப உன் உயிர் என் கையில…” என்று சொல்லி ட்ரிகரை அழுத்தப் போக ஈஷ்வரின் முகம் வெளிறிப் போனது. அவ்வளவுதானா தன் விதி என்று எண்ணினாலும் இவன் கையால் தன் உயிர் போவதா என யோசித்தபடி அவன் உள்ளம் கொந்தளித்தது.

சூர்யா நிம்மதி பெருமூச்சுவிட்ட அடுத்த நொடியே அங்கே எதிர்பாராத நிகழ்வு ஒன்று நடந்தேறியது. துப்பாக்கி குண்டுகள் வெடிக்கும் சத்தத்தால் சூர்யா தம் விழிகளை மூடிக் கொண்டாள். அவள் விழிகளை திறந்த போது அபிமன்யு கீழே முழங்கால் போட்டு சரிந்திருந்தான். அவனின் மேற்சட்டை குருதி ஆங்காங்கே வழிந்து சட்டையை நனைத்தது.

சூர்யா நடந்தவற்றை கண்டு அதிர்ந்து நின்றாள். அபிமன்யு ஈஷ்வரை சுடுவதற்கு முன்னதாக பின்னோடு இருந்த செக்யூரிட்டிகள் அவன் கையிலிருந்த துப்பாக்கியால் பலமுறை தொடர்ந்து சுட அந்த குண்டுகள் அவன் முதுகை துளைத்தன.

அப்படியே ரத்த வெள்ளத்தில் அபிமன்யு கீழே சரிய அதை சாதகமாய் பயன்படுத்தி கொண்ட ஈஷ்வர் அந்த துப்பாக்கியை அபிமன்யுவின் கையிலிருந்து பிடுங்கி அவனின் மீதே சுட்டான்…

சூர்யா அவனை வந்து தாங்கி கொண்டு, “அபி” என்று கண்ணீர்விட்டு கதறி அழுது கொண்டிருக்க அபிமன்யு அந்த நிலையிலும், “எனக்கு ஒண்ணும் ஆகாது… நீ தைரியமா இருடி” என்று சொல்ல, ஈஷ்வர் குரூரமான புன்னகையோடு சூர்யாவை வலுகட்டாயமாக அவள் கரத்தை பற்றி தூக்கினான்.

“விடுறா” என்று அவள் கத்துவதை அவன் பொருட்படுத்தவில்லை. அந்த நொடி அவளுக்கு ஏற்பட்ட கோபத்திற்கு அளவேயில்லை. ஈஷ்வரின் கன்னத்தில் அறைந்து விட அவன் அதிர்ச்சியோடும் அவமானத்தோடும் நின்றிருக்க அவள் அப்போது அவன் சட்டையை பிடித்து உலுக்கி, “உன்னை சும்மா விடமாட்டேன்டா”என்று ஆக்ரோஷமாய் கத்தினாள். ஈஷ்வரின் முகம் அவமானத்தில் சிவக்க சூர்யாவினை அவன் பார்த்த பார்வையில் துவேஷமும் கோபமும் நிரம்பியிருந்தது.

சூர்யா உடனே தரையில் அமர்ந்து அபிமன்யுவை மடியில் கிடத்த அவன் உயிர் மட்டும் அத்தனைக்கு பிறகும் துடித்து கொண்டிருந்ததை பார்த்து,”இல்ல உங்களுக்கு எதுவும் ஆகவிடமாட்டேன் அபி” என்றாள்.

அபிமன்யு தேகமெல்லாம் ரத்தத்தால் நனைந்திருக்க சூர்யா அபிமன்யுவினை தாங்கியபடி, “ப்ளீஸ் அபி… என்னை விட்டு போயிடாத” என்று கதறினாள்.

ஈஷ்வர் அப்போது கர்வப்பர்வையோடு, “நீ விட்ட சாவலில் தோத்துட்ட சூர்யா… என் பவருக்கும் புத்திசாலித்தனத்துக்கும் முன்னாடி அந்த இடியட் தோர்துட்டான்… இனிமே யு ஆர் மைன்” என்றான்.

“நோ… நெவர் அட் ஆல்… நீ செஞ்சது சீட்டிங்… நான் ஒத்துக்க மாட்டேன்… என் அபி தோற்கல” என்றவள் முகத்தை மூடி அழ தொடங்கினாள்.

“நீ இனி என்ன அழுதாலும் பிரயோஜனம் இல்ல… அவன் விதி முடிஞ்சு போச்சு சூர்யா… ஆனா உன் விதி இப்போ என் கையில…” என்று ஈஷ்வர் உரைத்து சூர்யாவின் கழுத்தை பற்றி தூக்க அவள் அவனை தள்ளிவிட பார்க்க அவன் கரங்கள் அத்தனை இறுக்கமாய் அவளை வளைத்து பிடித்தது.

மேலும் அவன் வெறியோடு, “காலம் பூரா உன் கர்வத்தையும் திமிரையும் என் காலை போட்டு மிதிச்சி உன்னைஅடிமையா வைச்சிருக்கல… என் பேர் ஈஷ்வர் இல்ல” என்று சொல்லி வலுகட்டாயமாக அவளை இழுத்து கொண்டு போனவன் செக்யூரிட்டிகளிடம், “அவனை இங்கேயே புதைச்சுடுங்க” என்று கொஞ்சமாய் துடித்து கொண்டிருந்த அபிமன்யுவின் உடலை சுட்டி காட்டினான்.

“இல்ல… வேண்டாம்… அபி” என்று அவள் கத்த அவன் பொருட்படுத்தாமல் அவளை இழுத்து கொண்டு போக மதி குறுக்கிட்டு,

“பாஸ் நீங்களா இப்படி ஒரு பொண்ணுக்கிட்ட… ” என்று அறிவுறுத்த ஈஷ்வர் கனலாய் அவனை  பார்தது “இவதான் என் ட்ரீம்… இவளுக்காக நான் பைத்தியக்காரன் மாறி காத்திருக்கேன்… இவ என்னடான்னா நயாபைசாக்கு பிரயோஜனம் இல்லாத எவனோ ஒருத்தனை காதலிப்பாலமா?” என்று கர்ஜித்தான்.

“அதெல்லாம் சரி பாஸ்… ஆனா சூர்யா சுந்தர் சாரோட டாட்டர்” என்று மதி சொல்ல

“ஐ டோன்ட் கேர்… இப்ப நீ வழியை விடுறியா இல்ல”  என்று சொல்லி ஈஸ்வர மிரட்டலாய் பார்த்தான். அந்த பார்வையில் மதி விலகி நிற்க ஈஷ்வர் சூர்யாவை வலுகட்டாயமாய் இழுத்து தன் அறைக்குள் தள்ளி,

“நீ என் பொறுமையை ரொம்ப சோதிச்சிட்ட சூர்யா… இனிமேயும் முடியாது… ஐ நீட் யூ” என்றான்.

ஈஷ்வரின் கண்களில் தெரிந்த வெறி சூர்யாவை கலவரப்படுத்தியது. அவன் அவளை நோக்கி எடுத்து வைத்த அடி அவளுக்குள் படபடப்பை ஏற்படுத்திய போதும் சுற்றும் முற்றும் ஏதேனும் அவளின் தற்காப்புக்கு இருக்கிறதா எனத் தேடினாள்.

ஈஷ்வரோ அவள் மீதான உச்சப்பட்ச கோபத்தில் இருந்தான். அவளை எப்படியாவது அடைந்துவிடவேண்டும் என்ற எண்ணத்தை கடந்து இப்போதைக்கு அவன் மூளையில் எந்த சிந்தனையும் கொண்டிருக்கவில்லை.

ஈஷ்வர் அதே வன்மத்தோடு சூர்யாவை அணைத்து கொள்ள முற்பட அவள் விலக்கி கொள்ள போராடிய நிலையில் அவன் இடுப்பில் சொருகியிருந்த துப்பாக்கியை சூர்யா கைப்பற்றினாள்.

ஆனால் ஈஷ்வர் அவள் குண்டை தன் மீது  பாய்ச்சவிடாமல் தடுக்க அவள் கரத்தை கெட்டியாய் பிடித்து கொண்டான். யார் பக்கம் அந்த துப்பாக்கியின் குழல் திரும்புமோ என்ற நிலையில் வெடித்து சிதறிய குண்டுகள் எல்லாம் வீணாகி போனது.

இறுதியாய் சூர்யா ஈஷ்வரின் பிடியில் இருந்து திமிரிக் கொண்டு கீழே விழுந்தாள்.

அவள் அந்த சந்தர்ப்பத்தில் துப்பாக்கி குழலை அவன் புறம் நீட்டினாள். ஈஷ்வர் புன்னகையோடு நின்றிருக்க சூர்யாவின் முகம் வெளிறி போனது.  அவன் அவளை பார்த்து எகத்தாளமாய் சிரித்துவிட்டு,

“யூ காட் அ சேன்ஸ்… ஜஸ்ட் ஒன் புல்லட் மோர்… கம்மான் ஷுட் மீ… உன் லக் எப்படி இருக்குன்னு பார்க்கலாம்” என்றான்.

அதற்கு மேல் பொறுக்க முடியாமல் சூர்யா அவனை கொன்றுவிட வேண்டும் என்று தீர்க்கமாய் நிற்க ஈஷ்வர் எள்ளலாய் நகைத்து,

“நல்லா ஞாபகம் வைச்சுக்கோ… ஜஸ்ட் சிங்கிள் புல்லட் ரைட்… இன் கேஸ் தப்பி தவறி அந்த புல்லட்  என் மேல பாயாம மிஸ்ஸாயிடுச்சு… அதுக்கப்புறம் உன் வாழ்க்கையில ரொம்ப ரொம்ப மோசமான நாள் இதுவாதான் இருக்கும்… கம்மான் ட்ரை” என்று கையை கட்டிநின்றான்.

சூர்யாவிற்கோ அந்த ஒரு குண்டு அவள் வாழ்க்கையை தீர்மானிக்கும் பெரும் ஆயுதமாய் தெரிய ட்ரிகரை அழுத்தி தப்பித்தவறி குண்டு அவன் மீது பாயாமல் போனாள் என யோசித்தவள் பின், “மிஸ்ஸாகுது… கண்டிப்பா உன் உயிர் என் கையாலதான்டா போகும்…” என்று உரைத்து அவள் ட்ரிகரை அழுத்தபோக,

அப்போது ஈஷ்வரின் பின்மண்டையில் விழுந்த அடியால் அவன் நினைவுத்தப்பி கீழே விழுந்தான். சூர்யாவுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

குழம்பியவள் அப்போதே அபிமன்யுவை கவனித்தாள். அவன்தான் குற்றுயிரும் குலையுயிருமாய் குருதியில் நனைந்தபடி  வந்து கடப்பாறையை கொண்டு ஈஷ்வரை அடித்தான். அடித்த மாத்திரத்தில் அவனும் நிலைத்தடுமாறி விழுந்தான்.

சூர்யா வேதனையோடு அபியை நெருங்க மதியும் அந்த நேரத்தில் ஈஷ்வருக்கு நேர்ந்த கதியை எண்ணி கவலையுற அப்போது இருந்த நிலைமைக்கு மதியின் உதவியோடு இருவருமே மருத்துவமனைக்கு கொண்டு செல்லப்பட அவர்கள் எதிர்கொண்ட மரணப் போராட்டத்தில் விதி இரண்டு பேருக்குமே எதிராய் நின்றது.

ஆனால் இருவருமே அத்தனை சீக்கிரத்தில் இந்த பூவுலகை விட்டு போகத் தயாராயில்லை. ஆனால் அப்படி இரண்டு பேருமே ஒன்றாய் சஞ்சரிப்பதும் சாத்தியமற்றதாய் போனது. இருவரில் ஒருவரே பிழைத்து கொள்ள நேரிட்டது.

mu-final2

அதிர்ச்சி வைத்தியம்

அந்த இரும்பினை ஒத்த கரம் அவளை முழுவதுமாய் சிறைபிடிக்க அவள் தவிப்புற்றாள். அந்த நொடி ஈஷ்வர் அவள் எதிரே கடந்து செல்ல,

‘அப்போ இது யாரு?’ என்று எண்ணியபடி தன் இடையை வளைத்திருந்த கரத்தை அவள் கவனிக்க, அந்த வலது கரத்தின் வாட்ச் அவன் அபிமன்யு என்ற குழப்பத்தை தெளிய செய்து திகைப்பில் ஆழ்த்தியது.

ஈஷ்வர் சென்றுவிட்டதை கவனித்த பின் அவனின் கரம் அவளை விடுவித்தது. சூர்யா திரும்பி அந்த இருளில் பார்த்த முகம் அவளை எண்ணிலடங்கா இன்பத்தில் திளைக்க வைக்க, அவள் நம்பமுடியாமல் அப்படியே சிலையென நின்றாள்.

அபிமன்யு அவளின் அசையாத கருவிழிகளை பார்த்தபடி, “ஏய் அழகி… நான் ஒண்ணும் இலுஷன் இல்லடி… ரியல்” என்று அவன் சொன்னதே தாமதம்.

அவள் விரைவாய் அவன் கழுத்தை வளைத்து இறுகி அணைத்து கொள்ள அவன் செய்வதறியாது திகைத்தான். முதல் முறையாய் ஒரு பெண்ணின் ஸ்பரிசம் அவனை அப்படி முழுவதுமாய் ஆட்கொள்ள இந்த புவியின் உள்ள இன்பங்கள் ஒட்டுமொத்தமாய் இப்போது அவனிடத்தில் அடைக்கலம் புகுந்தது.

அவளின் அணைப்பு அவனின் இத்தனை நாளின் பிரிவை மட்டுமல்ல. அவளின் தவிப்பையும் ஏக்கத்தையும் வேதனையையும் சேர்த்தே அவனுக்கு புரிய வைத்துவிட்டிருந்தது. அவனும் அவளை தன் கரங்களில் பிணைத்து கொள்ள சூர்யாவிற்கு இப்படியே உலகம் சுழலாமல் நின்றுவிடக் கூடாதா என தோன்றியது.

அபிமன்யுவின் கால்கள் தரையில் நிற்பதாகவே அவனுக்கு தோன்றவில்லை. வான வீதியில் உலாப் போய் கொண்டிருக்கும் அவனை அவள் பூமிக்கு இழுத்து வந்தது போல சட்டென்று அவன் முகத்தை பார்த்து, “இது ட்ரீம் இல்லயே?!” என்று சந்தேகமாய் கேட்டாள்.

அபிமன்யு குறும்புத்தனமான பார்வையோடு அவள் கன்னத்தை கடித்து விட சூர்யா வலியோடு, “ஆ! இடியட்” என்று திட்டிக்கொண்டே விலகி பார்த்தவளை நகரவிடாமல் இன்னும் இறுக்கமாய் அணைத்தபடி,

“இப்போ புரிஞ்சிதா… இது கனவில்லைன்னு…” என்றான்.

சூர்யா அந்த சந்தோஷத்தில் அவன் மார்பில் முகத்தை புதைத்து கொள்ள அவள் வேதனை எல்லாம் கண்ணீராய் வடிய தொடங்கியது. அபி வியப்பு குறியோடு, “என்னடி ஆச்சு உனக்கு… அழறியா?” என்று அவன் கேட்க,

சூர்யா அப்போதும் தன் அழுகையை நிறுத்தவில்லை. இவன் எவ்வளவோ அவளை சமாதானபடுத்த முயல அவள் நிமிர்ந்து கூட பார்க்கவில்லை. அபிமன்யு பொறுமையோடு அவளை ஆசுவாசப்படுத்த அந்த நொடி மின்னலடித்தது போல் சுகந்தியின் வார்த்தைகள் சூர்யாவிற்கு நினைவுக்கு வந்தன.

தான் அபிமன்யுவை கல்யாணம் செய்தால் அவன் உயிருக்கே ஆபத்து எனும் போது தான் எத்தகைய முட்டாள்தனத்தை செய்து கொண்டிருக்கிறோம் என எண்ணி அவனை விட்டு அவள் விலகி நிற்க அவனோ அவள் எண்ணம் புரியாமல், “என்னாச்சு உனக்கு?” என்று கேட்டான்.

சூர்யா தன்னைத்தானே சமாதானப்படுத்தி கண்ணீரை துடைத்தபடி,

“நத்திங்… நீங்க இங்கிருந்து உடனே கிளம்புங்க” என்றாள்.

அபிமன்யு குழப்பமாக, “உன்னை இங்கயே விட்டுட்டு கிளம்பவா… அதுக்காகவா மரத்தில எல்லாம் ஏறி குரங்கு மாறி தாவி குதிச்சி இங்க வந்திருக்கேன்” என்றான்.

சூர்யாவிற்கு அந்த நொடி சந்தோஷத்திற்கு வார்த்தைகளே இல்லை. அவன் உயிரை பற்றி கூட கவலையில்லாமல் தனக்காக ஈஷ்வரின் இடத்திலேயே நுழைந்திருக்கிறான் எனில் அவன் துணிவு அவளை மேலும் வசிகரிக்க, இன்னொரு பக்கம் அவன் காதலிப்பதை எண்ணி பெருமிதமாய் இருந்தது.

எனினும் அவன் உயிர் தன்னால் ஆபத்துக்குள்ளாக கூடாதென்று எண்ணியவள் அபியிடம், “எதுக்கு அவ்வளவு ரிஸ்க் எடுத்து என்னை பார்க்க வரல… நான் நல்லாதானே இருக்கேன்… நான் ஜஸ்ட் இங்க ஆபிஸ் வொர்க்காக வந்திருக்கேன்… டூ த்ரீ டேஸ்ல முடிஞ்டும்… அப்புறமா நாம மீட் பண்ணலாமே… இப்போ தயவு செஞ்சி இங்கிருந்து கிளம்புங்க…” என்றாள்.

அபிமன்யு சற்று நேரத்திற்கு முன் அவள் ஏக்கத்தையும் தவிப்பையும் உணர்ந்தது போல் அவள் அச்சத்தையும் ஒருவாறு யூகித்தான். பின்னர் அவளை நோக்கி, “நீ ஆபிஸ் வொர்க்னு சொல்ற… ஆனா உன் பாஸ் அப்படி சொல்லலியே” என்றான்.

சூர்யா திகைப்போடு, “நீங்க எப்போ ஈஷ்வர்கிட்ட பேசுனீங்க… அவன் என்ன சொன்னா…?” என்று கேட்க,

அபிமன்யு தெளிவான பார்வையோடு, “உன் ஃபோன்ல இருந்துதான் கால் பண்ணி எனக்கிட்ட அவன் பேசினான்… நீயும் அவனும் தனியா இங்க ரொமான்டிக்கா வந்திருக்கீங்களாமே” என்றவுடன் சூர்யாவிற்கு கோபம் தலைக்கேற அதை அபிமன்யுவிடம் காட்டிக் கொள்ளாமல்,

“சும்மா ஜஸ்ட் ஃபார் ஃபன்… அப்படி சொல்லிருப்பான்… நீங்க அதை போய் சீர்யஸா எடுத்துகிட்டு” என்று நடந்தது எதுவும் அவனுக்கு தெரிந்துவிட கூடாதென அவள் முடிந்த வரை சமாளிக்க அபிக்கு அவளின் பதில் இன்னும் கலக்கத்தை உண்டுபண்ணியது.

அவன் யோசனையோடு நின்றிருக்க, அப்போது சூர்யா அவனை வேகமாய் இழுத்து ஒரு மரத்தின் அருகில் மறைவாய் நிறுத்தி கொண்டாள்.

அபிமன்யுவிற்கோ சூர்யாவின் அந்த நெருக்கத்தை மீறி மூளை வேறெதிலும் லயிக்கவில்லை. அவளுடன் அத்தனை அருகாமையில் இருப்பது அவனை இன்பத்தில் திளைக்க வைத்து உலகத்தையே மறக்கடிக்க செய்திருந்தது.

இப்போதே மரணித்தாலும் பரவாயில்லை என்றளவுக்கு உச்சபட்சமாய் அவனின் மொத்த உணர்வுகளையும் அவள் தூண்டிவிட்டிருக்க,  அவளோ அப்போது அதை குறித்து எல்லாம் கவலையில்லாமல் அச்ச உணர்வில் சிக்குண்டு கிடந்தாள்.

அபிமன்யு தன்னை சுற்றி ஒரு உலகம் இருப்பதை மறந்திருக்க, சூர்யாவின் எண்ணமும் பார்வையும் ஒருவனிடத்தில் நிலைத்திருந்தது.

அவளின் பார்வை பதிந்த இடத்தில் ஈஷ்வர் செக்யூரிட்டிகளிடம் ஏதோ கட்டளாயிட அவர்கள் உடனடியாக அவ்விடம்விட்டு நகர்ந்தனர். மதி உள்ளே இருந்து ஓடிவந்து ஈஷ்வரிடம் எதையோ கொடுத்தான். ஈஷ்வர் அதை லாவகமாய் பற்றி குறி பார்க்க, அது ஒரு சிறிய நவீன ரக துப்பாக்கி.

வெகு தூரத்தில் இருப்பவனையும் சரியாய் குறி வைத்து தாக்கினால் அவர்கள் நெஞ்சை துளைத்துவிடும். இத்தனையும் கவனித்த சூர்யாவின் பார்வை அவளை திடுக்கிடச் செய்தது.

அபிக்கு எதுவும் ஆகிவிடக் கூடாதே என்ற பதட்டத்தில் அவள் தவிக்க, ஈஷ்வர் அந்த நொடி வேகமாய் வீட்டிற்குள் விரைந்தான். அவன் தன் அறைக்குதான் போகிறானோ என யூகித்தவள் அபியை நோக்கி பார்வையை திருப்ப,அவனோ அப்படியே அவளை விழுங்கி விடலாம் என்பது போல் பார்த்துகிடந்தான்.

“அபி… டே அபி… இடியட்” என்று அவள்அச்சத்தோடு அவன் காது மடலில் மெலிதாய் அழைக்க, அவன் அசரவேயில்லை. அப்போதுதான் அவள் ஒரு விஷயத்தை கவனித்தாள்.

காற்று கூட புகுமுடியாமல் அவள் அவன் தேகத்தில் ஒட்டியிருந்தாள். உடனடியாய் அவள் விலகி கொள்ளலாம் என எண்ணிய போது அது சாத்தியப்படவில்லை. அப்போதுதான் அவன் கரத்தின் பிடி அத்தனை இறுக்கமாய் அவள் இடையை வளைத்திருப்பதை உணர்ந்தாள்.

இப்போதைக்கு அவன் காதல் கனவுகளில் இருந்து மீண்டு வரமாட்டான் என எண்ணியவள் அவன் கன்னத்தில் பளாரென்று ஒரு அறை விட, அவளின் அதிர்ச்சி வைத்தியம் நன்றாகவே வேலை செய்தது.

அபிமன்யு கன்னத்தில் விழுந்த அடி விறுவிறுவென வலியை உண்டாக்க அவனின் கரத்தை விடுவித்தபடி, “எதுக்கடி அடிச்ச… திமிரா…” என்று கேட்க

“பின்ன அடிக்காம… நான் இங்க டென்ஷன்ல இருக்கேன்… நீ என்னடான்னு இதான் சேன்ஸ்னு ரோமேன்ஸ் பண்ணிட்டிருக்கியா…” என்றாள்.

“யாரு… நான் ரோமேன்ஸ் பன்றேனா… நல்லா யோசிச்சு சொல்லு… என்னை பார்த்ததும் கழுத்தை இறுக்கி பிடிச்சி கட்டிக்கிட்டது நீ… இப்ப கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்னாடி சும்மா நின்னுட்டிருந்த என்னை பிடிச்சி இழுத்துட்டு வந்து மரத்தில தள்ளி என் மூச்சு முட்டிறளவுக்கு வந்து நெருக்கமா நின்னது நீ … பன்றதெல்லாம் பண்ணிட்டு  நான் ரோமேன்ஸ் பன்றேன்னு என் கன்னத்திலயே அடிச்சிட்ட இல்ல… உன்னை” என்று சொல்லியபடி அவள் தவடையை பிடித்து அவள் இதழை அவன் இதழ்கள் அருகில் இழுக்க அவள் பதறியபடி,

“நிலைமை புரியாம நீ வேற… விடு அபி… அந்த ஈஷ்வர் வந்துட்டா பிரச்சனையாயிடும்” என்றாள்.

“உம்ஹும்… எந்த கொம்பனே வந்தாலும் நான் இப்போதைக்கு விடமாட்டேன்…” என்றான்.

“ப்ளீஸ் அபி இங்கிருந்து முதலில் போ”

“சரி போறேன்… பட் ஒரே ஒரு கிஸ் பண்ணு… போயிடுறேன்” என்றான்.

சூர்யா அவன் அப்போதைக்கு புறப்பட்டால் போதும் என்ற எண்ணத்தோடு, “ஓகே பண்ணிக்கோ” என்று அவள் எதிர்ப்பு எதிர்ப்பு தெரிவிக்காமல் விழிகளை மூடிக் கொள்ள அவனின் சந்தேகம் அதிகமானது.

அபிமன்யு அவளை நெருங்கி நின்று அவளின் வேதனை நிரம்பிய முகத்தை உற்று கவனித்துவிட்டு அவள் விழியிலிருந்து வழிந்து கன்னங்களில் கோடுகளாய் மாறியிருந்த கண்ணீர் தடயங்களை துடைத்துவிட அவள் தம் விழிகளை திறந்தாள்.

“நீ பிரச்சனையில் இருக்கும் போது உன்னை விட்டுவிட்டு நான் எங்கயும் போக மாட்டேன்… என் உயிரே போனாலும் சரி” என்றான்.

அந்த வார்த்தைகள் அவளை ரொம்பவும் நெகிழ்த்தி உணர்வுகளை அசைத்து பார்த்திட அவனை அணைத்து கொண்டவள், “ப்ளீஸ் அபி … உன்னை நான் கெஞ்சி கேட்கிறேன்… இங்கிருந்து நீ போயிடு… அந்த ஈஷ்வர் வந்து உன்னை பார்த்தானா” என்று கண்ணீரோடு கெஞ்சினாள்.

“அப்போ… அந்த ஈஷ்வரால உனக்கு பிரச்சனை” என்று அபி அவளை தள்ளி நிறுத்தி முகம் பார்த்து கேட்க, “சேச்சே… அப்படி எல்லாம் இல்ல” என்று அவள் சொல்லும் போதே அவள் முகத்தில் துளித்துளியாய் வியர்திருந்தது. எங்கே ஈஷ்வர் அவர்களை பார்த்துவிட போகிறானோ என்ற பயம்தான் அவளுக்கு!

அபிமன்யு அவள் முகபாவனைகளை பார்த்து, “நீ எதுக்கோ பயப்படுற… ஆனா என்னன்னு சொல்லமாட்டுற” என்றான்.

“ஆமா பயப்படுறேந்தான்… இங்க திருட்டுத்தனமா நீ வந்திருக்கிறத யாராச்சும் பார்த்துட்டாங்கன்னா… அதான்… ப்ளீஸ் நான் உன்னை கெஞ்சி கேட்கிறேன்… இங்கிருந்து இப்போ போ” என்று திகலோடு உரைத்தாள்.

mu-final1

வீர சாகசம்

அந்த அழகிய மலையின் உச்சியில் இரவின் குளிர் நடுக்கமுற செய்து கொண்டிருந்தது. இருளோடு பெரும் அமைதியை அந்த இடத்தை முழுவதுமாய் கவ்விக் கொண்டிருக்க, சில இரவுப் பறவையின் சத்தங்கள் ஆங்காங்கே ஒலித்து லேசாய் அச்சத்தை உண்டாக்கியது.

சுற்றிலும் உயரமான மரங்கள் பாதுகாவலனாய் நிற்க உதகை நகரத்தின் ஒதுக்கு புறமாய் அதிக ஆட்கள் நடமாட்டமே இல்லாத காட்டு பகுதியின் தொடக்கத்தில் தனிமையில்  அமைக்கப்பட்டிருந்த அந்த பங்களா  ஈஷ்வரின் சதித்திட்டங்களுக்கும் ரொம்பவும் வசதியாயிருந்தது.

எல்லோரும் உறங்கி கொண்டிருக்க இவ்வுலகின் நிம்மதியை முற்றிலுமாய் கெடுக்க ஈஷ்வர் விழித்திருந்து தன் சதியாலோசனையில் ஈடுபட்டிருந்தான். அந்த பங்களாவின் மேல்புறத்தில் இருந்த அந்த பெரிய அறை அப்போது ஆராய்ச்சி மையமாகவே காட்சியளித்தது.

ஈஷ்வர் தன் மோசமான திட்டத்தை வகுத்து கொண்டிருக்க, அந்த ஐந்து பேர் கொண்ட குழுவிடம்  டீ7 நோயின் மருந்தை சோதிக்க யார் மேல்… எப்படி… எவ்வாறு செயல்படுத்துவதென விவரித்து கொண்டிருந்தான்.

மதிக்கு கண்களை சுழற்றி கொண்டு தூக்கம் வர, இவர்களுக்கு இரவு நேரம்தான் கிட்டியதா என அலுத்த மேனிக்கு நின்றிருந்தான்.

கிட்டதட்ட அவர்களின் உரையாடல்கள் முடிவுற அந்த குழுவின் தலைமையானவனான சலீம் மட்டும் தயங்கியபடி, “பாஸ்… ஒரு சின்ன மேட்டர் கேட்கலாமா? என்றான்.

ஈஷ்வர் தலையசைத்து, “ம்ம்ம்… கேளுங்க சலீம்” என்று ஆர்வமாக,

சலீம் தயக்கத்தோடு, “நம்ம கொங்ககிரி பிராஜக்ட்டை பிளாஃப்பாக்கின அந்த பெர்ஸன்  உண்மையிலேயே  டீ7 டிஸீஸை க்யூர் பண்ணான்னா?” என்று கேட்டான். எல்லோர் மனதிலும் இருந்த வியப்பான கேள்விதான் அது.

ஈஷ்வருக்குமே இந்த கேள்வி மனதை துளைத்து கொண்டிருக்க யோசனையோடு, “இட்ஸ் அ மில்லியன் டாலர் க்வ்ஷின்… எனக்குமே அந்த கேள்விக்கான பதில் வேணும் சலீம்…  டோன்ட் வொரி… அதை பத்தி நாம அவன்கிட்டயே கேட்டு தெரிஞ்சிக்கலாம்” என்று சொன்ன நொடி அந்த அறையின் ஜன்னலருகே ஏதோ விழுந்த சத்தம் கேட்க, ஈஷ்வரின் முகம் மாறியது.

“மதி” என்று ஈஷ்வர் அழைக்க அறைகுறை தூக்கத்தில் இருந்தவன் இப்போது ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்கு சென்றிருந்தான். மீண்டும் ஈஷ்வர் கோபத்தோடு, “டே இடியட் மதி” என்று உரக்க அழைக்க மெல்ல விழித்தவன் தூக்க கலக்கத்தோடே, “எஸ் பாஸ்” என்றான்.

“ஏதோ சத்தம் கேட்குது… ஜன்னல் எல்லாம் லாக்காயாருக்கான்னு பாரு” என்று சொன்னதும் மதி தெளிவுப்பெற்று  எல்லா ஜன்னல்களையும் சோதனை புரிந்தான்.

“எல்லாமே லாக்டாதான் இருக்கு…” என்று மதி சொல்ல,

ஈஷ்வர் பதட்டத்தோடு, “சரி மதி… செக்யூரிட்டிக்கு கால் பண்ணி வீட்டை சுத்தி செக் பண்ண சொல்லு… சம்திங் ராங்” என்று பணிக்க, மதியும் அவ்வாறே செய்தான்.

இருப்பினும் ஈஷ்வரின் மனம் நிம்மதியடையாமல் ஒருவித அபாய ஒலியை எழுப்பிக் கொண்டிருந்தது. யாரோ ஒருவன் அவன் ரகசியத்தை களவாட வந்திருக்கிறானோ என்று சிந்தித்தவன், பின்னர் இந்த பங்களாவின் இத்தனை பெரிய சுவற்றினை தாண்டி  நுழைவது சாத்தியமா என யோசிக்க, அத்தகைய அசாத்தியமான காரியத்தை செய்ய ஒருவனால் முடியும். அவனுக்கு மட்டுமே ஈஷ்வரின் சாம்ராஜ்ஜியத்திற்குள் நுழையும் வல்லமையும் அசாத்தியதைரியமும் உள்ளது.

அந்த அசாகாய சூரன்தான் அந்த பங்களாவின் வெளிபுறத்தில் இருந்த மரத்தின் மீது ஏறி ஒரு கயிற்றை லாவகமாய் குறி பார்த்து வீசி உள்ளே  இருந்த ஒரு மரத்தின் பிடியில் சிக்க வைத்து கயிற்றை பாலாமாக்கி அந்த பங்களாவிற்குள் நுழைந்தான். மரங்களும் காட்டு மிருங்களும் இரவின் குளிரும் அவனுக்கு புதிதல்ல. எல்லாமே அவனுக்கு தண்ணிபட்ட பாடு.

ஆதலால் அவன் அத்தனை விரைவாய் கடந்து உள்ளே வந்த நொடி தான் உள்ளே வர உதவி புரிந்த அந்த மரத்தை கட்டியணைத்து நன்றி சொல்லும் விதமாய் முத்தமிட்டுவிட்டு இறங்கும் போதுதான் கால் இடறி கீழே விழுந்தான்.

ஈஷ்வரின் சதிகூட்டத்தில் அபிமன்யு பற்றி பேச தொடங்கிய நொடி அவன் தன் வீரசாகசங்களை புரிந்து நுழைந்திருக்க, நூறு ஆயுசு என்று பாராட்ட எண்ணிவிடலாம் என்பதற்குள் அத்தனை உயரமான மரத்தில் இருந்து தொப்பென்று கீழே விழுந்தும் தொலைத்தான். அவன் விதியை தீர்மானிப்பதில் நமக்குமே கொஞ்சம் குழப்பம்தான்.

ஆனால் எத்தனை உயரத்தில் இருந்து விழுந்தாலும் எப்படி விழுந்தால் காயம் ஏற்படாது என்ற மாயவித்தையை கற்று தேர்ந்தவனாயிற்றே. ஆதலால் காயம் ஏற்படாமல் கீழிருந்த கிளையை பிடித்து சடாரென்று குதித்து கை கால்களை உதறி சரி செய்து கொண்டான்.

சூர்யா சொன்னது போல் அவன் புத்திகூர்மையும் தைரியமும் வெறும் வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது. அதே நேரத்தில் அவன் எதிர்கொள்ளும் எந்த பெரிய ஆபத்தையும் அவன் திறமையால் கடந்துவிடுவான் என்பதே அவனின் இந்த வீரசாகசம் அறிவுறுத்தியது.

அபிமன்யுவை ஈஷ்வரே அழைத்திருக்கும் போது அவன் நேர்பாதையிலேயே வந்திருக்கலாமே. ஆனால் அவன் மூளை ஏனோ அத்தகைய வழியை தேர்ந்தெடுக்க விரும்பவில்லை. சூர்யாவை கைப்பேசியில் அழைத்த போது அவள் பேசாமல் இருந்ததும் பின் நீண்ட நேரம் போஃன் ஸ்வட்ச் ஆஃப்பானதும் அவனை பதட்டமடைய செய்தது.

அபிமன்யு உடனே அர்ஜுனின் மூலமாக ரம்யாவிடம் சூர்யா எங்கே சென்றிருக்கிறாள் என்பதை கேட்டு தெளிவுப்படுத்தி கொண்டான். அதன் பின் அவளை பார்த்துவிட வேண்டும் என எண்ணி கரிசன் சோழாவிலிருந்து புறப்பட்டு கோயமுத்தூர் வந்தடைய,

அப்போது ஈஷ்வரின் அழைப்பு இன்னும் அவனை கலவரப்படுத்தியது. சூர்யாவை பற்றி அவ்வாறெல்லாம் அவன் ஏன் தன்னிடம் சொல்ல வேண்டும் என்ற கேள்விக்கான பதில் ஒரு விஷயத்தை பதிய வைத்தது. அது சூர்யாவிற்கு ஈஷ்வரால் ஏதோ ஒரு ஆபத்து நிகழப்போவதாக தோன்ற அந்த எண்ணத்தாலேயே அவன் இப்போது இங்கிருக்கிறான்.

சூர்யா எத்தகைய பிரச்சனையில் சிக்கி கொண்டிருக்கிறாள் என்பது தெரியாமல் நேரடியாக வந்து தானும் அந்த ஈஷ்வரிடம் சிக்கி கொள்ள கூடாதென்று எச்சரிக்கை உணர்வோடே அபிமன்யு இப்படி ஒரு திருட்டுத்தனத்தில் ஈடுபட்டான்.

அந்த பங்களாவை சுற்றியுள்ள தோட்டத்தில் உள்ள மரம் செடி கொடிகளில் இருளில் மறைந்தபடி சூர்யா எங்கே இருப்பாள், அவளை எப்படி கண்டுபிடிப்பது என யோசித்தபடி அந்த பங்களாவை சுற்றி சுற்றி வந்து இறுதியாய் ஒன்று பயனின்றி ஓரு மரத்தினடியில் சலிப்பாய் அமர்ந்து கொண்டான்.

“எப்படியோ உள்ளே வந்துட்டேன்… ஆனா சூர்யாவை எப்படி கண்டுபிடிக்கிறது… ஃபோன் பண்ணாலும் அந்த ஈஷ்வர் எடுப்பானே… எங்கடி இருக்கே?” என்று புலம்பியவனின் செவியில் ஒரு குரல் தீட்சண்யமாய், “லவ் இஸ் ஸோ பீயூட்டிப்புஃல்…” என்றது.

அபிமன்யுவின் இதயம் அவனை மீறிக் கொண்டு சந்தோஷத்தில் படபடக்க, அது அவளுடைய குரல்தான் என எண்ணிக் கொண்டு ஆனந்தம் அடைந்தபடி சுற்றும் முற்றும் பார்வையை திருப்பினான். ஆனால் அவன் கண்களுக்கு யாரும் தென்படாமல் போக அவளுடைய குரல் மீண்டும் ஒலித்தது.

“யூ ஆர் ஸோ ஹேப்பி… எனக்கு உங்களை பார்த்தா பொறாமையா இருக்கு…” என்று சொல்லும் போதே அவளின் குரலின் தவிப்பு அழுத்தமாய் உணரப்பட அபி புன்னகை ததும்ப,

‘இங்க எந்த குரங்கு கிட்ட இப்போ இவ பேசிட்டிருக்கா?’ என்று சொல்லியபடி தேடினான். மீண்டும் அவளின் மென்மையான குரல் ஒலித்தது.

“நீங்க ஹேப்பியா இருக்கீங்க… பட் நான்” என்று ஏக்கம் ததும்ப அவள் கேட்க,  யாரிடம் பேசிகிறாள் என்று அவனுக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை.

சுற்றும் முற்றும் தேடியவன் இறுதியாய்அவன் நின்றிருந்த மரத்திற்கு பின்புறம் ஜன்னலில் இருந்து வெளியே பார்த்தபடிதான் அவள் பேசிக் கொண்டிருந்தாள் என்பதை கவனித்தான்.

ஜன்னலின் வெளியேதான் நாம் நிலவை பார்க்கலாம் எனினும் இப்போது அபிமன்யுவின் விழிகளுக்கு அந்த வீட்டின் ஜன்னலின் உள்ளே நிலவு காட்சியளித்தது.

அவள் முகம் முழுமதியாய் அவனுக்கு புலப்பட, அவனின் விழிகள் அப்போது உலகையே மறந்து அவளின் சௌந்தர்யமான வதனத்தில் ஸ்தம்பித்து போனது.

அவள் மீண்டும் ஏக்கத்தோடு, “எனக்கும் உங்களை போல இறக்கை இருக்க கூடாதா… இங்கிருந்து நிமஷத்தில பறந்து போயிடுவேன்… ” என்று சொல்ல அப்போதுதான் அவன் அவளின் எதிரே இருந்த மரத்தின் கூட்டிலிருந்த ஜோடி பறவைகள் கொஞ்சி குலாவி கொண்டிருப்பதை  கவனித்து புன்னகைத்தான்.

அவளின் ஏக்கமும் தவிப்பும் அவனுக்கு பிடிபட அவளை பார்த்த நொடி சந்தோஷம் கிட்டினாலும் இப்போது அவள் முகத்தில் படர்ந்திருந்த சோகம் அவனை வேதனைக்குள்ளாக்கியது.

அவள் மேலும் அந்த பறவைகளை பார்த்தபடி, “ஐ டோன்ட் லைக் திஸ் பிளேஸ்… எனக்கு என் அபியை மீட் பண்ணனும்… பேசினும்… அழனும்” என்று சொல்லி கொண்டே அவளை மீறி கண்களில் நீர் வெளியேற அவள் அந்த நீரை துடைத்தபடி,

“நோ… நான் அழமாட்டேன்… ஐ வில் நாட் லூஸ் மை கரேஜ்… அட் எனி காஸ்… ஈஷ்வர்கிட்ட நான் தோற்று போகமாட்டேன்” என்று தனக்குத்தானே புலம்பியபடி நின்றிருந்தாள். அப்போது அபிக்கு அவளின் விழி நீரை துடைத்து அவளை அரவணைத்து கொள்ள தவிப்பு உண்டானது.

அதே சமயத்தில் அவள் ஈஷ்வர் என்று சொன்ன நொடி அவனும் அந்த தோட்டத்தில் வேகமாய் சுற்றி வர, சூர்யா அவனை பார்த்துவிட்டு ஜன்னல்கதவை மூடினாள். அவன் அவளிடம் பேசிய வார்த்தைகள் அவளை காயப்படுத்தி இருந்ததினால்தான் அவள் அவ்விதம் தளர்ந்து போயிருந்தாள்.

சூர்யாவின் கோபம், துடுக்குத்தனம், புத்திசாலித்தனம் என அபிமன்யு எல்லாவற்றையும் பார்த்திருக்கிறான். ஆனால் இப்படி அவள் துவண்டு போவதை பார்த்து புரியாமல் நின்றிருக்க, சரியாய் அந்த சமயம் ஈஷ்வர் கையில் டார்ச்சை பேட்டரி அந்த தோட்டத்தின் இருளில் எதையோ தேடி  கொண்டே சென்றான்.

அபிமன்யு மறைவாய் ஒளிந்து கொள்ள சூர்யா ஜன்னலிலிருந்து எட்டி பார்த்தபடி, ‘இந்த நடுராத்திரில இவன் அப்படி என்னத்தை தேடிட்டிருக்கான்… லெட் மீ பைஃன்ட் அவுட்’ என்று சொல்லி அந்த இருளை பொருட்படுத்தாமல் அவளும் வீட்டிற்கு வெளியே வந்தாள்.

அந்த இருளில் அவனை பின்தொடர எண்ணி சூர்யாவும் தோட்டத்தில் நுழைந்து சுற்றி முற்றும் பார்த்தபடி தேடினாள். எத்தனை பிரச்சனையிலும் அவளின் துடுக்குத்தனம் மட்டும் மாறவேயில்லை என்பதற்கு உதாரணமாய் அவள் ஜேம்ஸ் பாண்ட் என்றளவுக்கு அவனை பின்தொடர,

சட்டென்று ‘எங்க ஆளே காணோம்’ என்று எண்ணி அவளின் கூர்மையான விழிகள் தேடலில் ஆழ்ந்தது.

அப்போது பின்னோடு இருந்தபடி சூர்யாவின் இடையை ஒரு கரம் சுற்றி வளைத்து இழுத்து அவளை வாயை பொத்திவிட அவள் அதிர்ந்து போனாள். இப்படியெல்லாம் அந்த ஈஷ்வர்தான் செய்ய கூடும் என எண்ணியவளின் தவிப்பை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது.

imk- 24

௨௫(25)

சூட்சும வளையம்

அரண்மனை அருகில் தனியே அமைந்திருந்த பெரிய விசாலமான சமையல் கூடம் அது. ஆனால் இப்போது அந்த இடம் உபயோகத்திற்கு இல்லாமல் போனாதால் அது சில பழைய பொருட்களின் சேகரிப்புக் கூடமாய் மாறியிருந்தது.

இவானின் கால் தடத்தைப் பின் தொடர்ந்து வந்தவள் சில தூரம் சென்றதும் அலுத்துப் போய் தான் வந்த இடத்தை சுற்றும் முற்றும் பார்க்க அவர்களின் அரண்மனையின் பின்புறம் பிரம்மாண்டமாய் காட்சி தந்தது.

இவான் குமாரைத் துரத்திக் கொண்டு இங்கே வந்திருக்கக் கூடுமா? என்று அவள் சிந்திக்கும் போதே பின்னிருந்து ஒரு கரம் அவளை வளைத்துப் பிடிக்க, அவள் சுதாரிப்பதற்கு முன்னதாக ஐந்து ஆறு பேர் கத்தியோடு அவளை சூழ்ந்து கொண்டு தூக்கி வந்துவிட்டனர்.

சில நிமிடப் போராட்டத்திற்குப் பின் அவள் அங்கிருந்த தூணில் கட்டிப்போடப்படிருந்தாள்.  தமிழச்சி பார்த்த மாத்திரத்தில் அந்த இடத்தை அடையாளம் கண்டுகொண்டாள். 

இருபத்திரண்டு வருடத்திற்கு முன்னதாக அவர்களின் அரண்மனை தொல்லியல் துறைக்குக் கொடுக்கப்பட்டுவிட்டது. செந்தமிழ் அந்த அரண்மனையை பாதுகாக்கும் நோக்கத்தோடே அவ்வாறு செய்தாள்.

அதன் பின் அந்த அரண்மனை சிம்மவாசலின் பொக்கிஷமாய் மாறி சிம்மாவின் காலத்தைப் பறைசாற்றும் வகையில் மக்கள் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டது. ராஜசிம்மன் அவர்கள் வழிவந்த சந்ததிகள் காலத்துப் பொருட்கள், ஓவியங்கள் என அந்த இடமே அருங்காட்சியகம் போல் மாற்றப்பட்டு மக்கள் பார்வைக்கு அனுமதிக்கப்பட்டது. ஆனால் ஒரு வருடம் முன்பாக அரண்மனை சுவர் பழுதடைந்ததாக சொல்லி மக்களின் பாதுக்காப்புக் கருதித் தொல்லியல் துறை அரண்மனையை மூடியது. 

அதேநேரம் அதிகாரிகள் அரண்மனையில் சீரமைக்கும் பணி நடப்பதாக ஒரு அறிவிப்பைப் போட்டுவிட்டு அந்த வேலையை செய்யாமல் கிடப்பில் போட்டிருந்தனர் என்பது வருத்தத்திற்கு உரிய விஷயம்.

 பூட்டி பாதுக்காப்பில்லாதிருக்கும் இடங்கள் சமூக விரோதிகளின் கூடாரமாய் மாறிவிடுகிறது.

ஒரு வகையில் அப்படி  இவர்கள் அரண்மனையை ஆக்கிரமித்திருப்பார்களோ? என்று தமிழச்சியின் மூளை ஆழ்ந்த யோசனைக்குள் மூழ்க அப்போது அவள் அருகில் நின்றவன்,

“என்னடி யோசிச்சுட்டு இருக்க? கிரீடம் எங்கன்னு வாயைத் திறந்து சொல்லு… இல்லன்னு வைச்சுக்கோ… உன் மானம்… உயிர் ரெண்டுமே உன்கிட்ட இருக்காது… உன் கதையை முடிச்சு உன்னை சாம்பலாக்கிட்டு போயிடுவோம்… சொல்லிட்டேன்” என்று பயங்கரமாய் தன் மிரட்டலை விடுத்துக் கொண்டிருந்த சில நொடிகளில் அவளின் மூளை பலமாய் தப்பிக்கும் உபாயத்தை யோசிக்கத் தொடங்கியது. 

அவனோ திரும்பத் திரும்பக் கிரீடத்தைப் பற்றியே கேட்டுக் கொண்டிருக்க அவள் முறைத்து, “கிரீடம் இருக்க வேண்டிய இடத்துல இருக்கு… அது என்னைக்கும் உங்க கைக்குக் கிடைக்காது… கிடைக்கவும் விடமாட்டேன்” என்று பதிலளித்துவிட்டாள்.

“என்னடி சொன்னே?” என்றவன் தீவிரமாய் அவளை அடிக்க கை ஓங்கிக் கொண்டு வர அவள் உடனே, “இந்த இடத்தை இந்த நேரத்துக்குப் போலீஸ் ரவுண்ட அப் பண்ணியிருக்கும்” என்றாள்.

அவன் கரம் அந்த நொடி அவளை அடிக்காமல் அந்தரத்தில் தொங்க சுற்றியிருந்தவர்கள் முகத்தில் பீதி படர்ந்தது. அதிலும் குமார் நடுங்கத் தொடங்கியிருந்தான்.

தமிழச்சி எல்லோரின் முகத்தையும் தன் பார்வையால் அளந்துவிட்டு, 

“என்னை பார்த்தா எப்படி தெரியுது உங்களுக்கு…  கொஞ்சம் கூட யோசிக்காம உங்க கிட்ட வந்து சிக்கிக்க நான் என்ன முட்டாளா?” என்று கேட்டு அவள் சிரிக்க அவர்கள் எல்லோரையும் அச்சம் தொற்றிக் கொண்டது.

“என்னடி சொல்ற?” என்று அவள் எதிரே இருந்தவன் சீற்றமாய் கேட்க, 

“கிரீடத்தைத் திருடி இருக்கீங்கன்னு தெரிஞ்ச பிறகு கூட எப்படி நான் கேஷுவலா கோவிலுக்கு வருவேன்னு நினைச்சீங்க” என்று அவள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே அதிர்ச்சியில் அவர்கள் வாயடைத்துப் போய் நின்றனர்.

“இதெல்லாம் உங்களைப் பிடிக்க நான் போட்ட ப்ளான்… எல்லோரும் வசமா வந்து சிக்கிட்டீங்க” என்று அவள் அலட்சியமாய் புன்னகைத்த விதத்தில் அந்த கூட்டத்தின் தலைவனே அரண்டு போனான்.

குமார் ஓடிவிடலாமா என்று அப்படியும் இப்படியும் சுற்றிப் பார்த்தான்.

அவள் அப்போது, “நீ என்கிட்ட இருந்து தப்பிக்கவே முடியாது குமாரு… பணத்துக்காக எங்க சாமி கிரீடத்தையே தூக்குவியா நீ… உன்னை நான் சும்மா விடமாட்டேன்” என்றவள் சூளுரைக்க, 

“போலீஸ்கிட்ட மாட்டினா என் நிலைமை அவ்வளவுதான்” என்று குமார் அஞ்சத்தொடங்கினான்.

“சீ… வாயை மூடு… அவ சொன்னது உண்மையா இல்லையான்னு முதல்ல தெரிஞ்சுக்கலாம்” என்றான் அந்தக் கூட்டத்தின் தலைவன்.

 “ஹலோ… போய் வெளிய பாருங்க… அரண்மனை சுற்றியும் போலீஸ் ஃபோர்ஸ் நிற்கும்… யாராச்சும் வெளிய போனீங்க மண்டை சிதறி சாவீங்க” என்று அவள் மிரட்டிய நொடியில் அங்கு உள்ள எல்லோருக்குமே திகிலாய் இருந்தது.

‘எந்த தைரியத்துல நீ இப்படி பொய்யா சொல்ற தமிழச்சி’ என்றவள் மனசாட்சி அச்சப்பட்டாலும் அதை காட்டிக் கொள்ளாமல் அவர்களின் அடுத்தக் கட்ட நடவடிக்கை என்னவாக இருக்கும் என்று ஆராய்ந்தாள்.

அப்போது அந்தக்கூட்டத்தின் தலைவன், “இவ எதோ உடான்ஸ் உட்ரா… சாமுவல் வாசல்ல தானே இருக்கான்… அவனுக்கு ஃபோன் போடு வேலு” என்றதும் வேலன் அழைக்க பேசியில் அவனின் அழைப்பு எதிர்புறத்தில் ஏற்கப்படவில்லை. அவனுக்குப் பதட்டமானது.

“ஃபோனை எடுக்க மாட்டேங்குறான் தலைவா! போலீஸ்கிட்ட மாட்டி இருப்பானோ?” என்று அச்சத்தோடு கேட்க,

அவள் எகத்தாளமாக சிரித்து, “அவனுங்க மட்டும் இல்ல… நீங்களும்தான் மாட்டப் போறீங்க கண்ணுங்களா” என்றாள். கட்டிப்போடப் பட்டிருந்தாலும் அவளின் உறுதி அங்கிருந்தவர்களின் துணிச்சலை ஆட்டம் கண்டிட செய்தது.

அந்தக் கூட்டத்தின் தலைவன் மனநிலையும் அதேதான். அவனுக்கும் உள்ளூர நடுக்கம். ஆழம் தெரியாம அவசரப்பட்டு காலை விட்டோமோ? என்றவன் யோசிக்கும் போதே, “ஆழம் தெரியாம காலை விட்டோமோன்னு யோசிக்கிறியா?” என்று அவன் மனதைப் படித்தது போல் அவள் சொல்ல அவன் முகம் வெளிறிப் போனது.

அவள் கற்ற பாடங்களில் எதிராளியின் உளவியலை அறிந்து செயல்படுவதும் ஒன்று. அதை சரியான நேரத்தில் பயன்படுத்திக் கொண்டாள். 

ஏற்கனவே அந்தத் தலைவனின் கோபம் எல்லையை மீற அவன் அவளை முறைத்துக் கொண்டே, “வெளியே இவ சொன்ன மாதிரி போலீஸ் வந்திருக்காங்களான்னு நீ போய் பார்த்துட்டு வா வேலு” என்க,

“நான் மட்டுமா?” என்று வேலு பதறவும்,

“தடிமாடு மாதிரி வளர்ந்திருக்க … ஆனா ஒன்னுக்கும் பிரயோஜனம் இல்ல” என்று கடிந்து கொண்டான். மாட்டிக் கொண்டு விடுவோமோ என்ற பயம்தான் அவனுக்குக் கோபமாய் வெளிப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. அது அடுத்த படிநிலைக்கு சென்று வெறியாகவும் மாறி கொண்டிருந்ததை அவள் கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே அவன் தன் கூட்டத்தில் ஒரு மூன்று பேரை சுட்டிக்காட்டி வெளியே போய் பார்த்துவிட்டு வர சொன்னான்.

“நாம கண்டிப்பா மாட்டிக்கப் போறோம்னுதான் தோணுது” என்று அந்த நொடி குமார் வேறு புலம்ப, “அதுல உனக்கு என்ன டௌட்” என்று சிரித்த மேனிக்கு உரைத்தாள் தமிழச்சி!

அப்போது அந்த தலைவனுக்கு எல்லை மீறிக் கோபம் கொந்தளிக்க, 

“மவளே! ஓவரா பேசிட்டு இருக்க… நாங்க மாட்டினா நீ உயிரோட போக மாட்ட… உன்னை கொல்லணும்னுதான் நாங்க வந்தோம்… கிரீடத்தை எப்படி எங்க கைக்குக் கொண்டு வரணும்னு எங்களுக்குத் தெரியும்… நீ சாவுடி” என்று சொல்லி அவன் தமிழச்சியின் கழுத்தை இறுக்க, 

‘டே! இவான்… எங்கடா இருக்க? இவனை நம்பி இவ்வளவு பெரிய ரிஸ்க் எடுத்திருக்கக் கூடாதோ?!’ என்று அவள் உள்ளம் எண்ணி கொண்டிருக்கும் போதே அவளின் தொண்டைக் குழி அமுங்கி மூச்சு முட்டியது. விழி பிதுங்கியது.

அவள் உயிர் அவளிடம் இல்லை. இறப்பைக் கண்ணெதிரே அவள் கண்டுவிட்ட தருணம் அது. அந்த சிலவிநாடிகள் யுகங்களாய் தோன்ற மரண தருவாயை அவள் நெருங்கிவிட்டிருந்தாள். 

 ‘சிம்மா தாத்தா! சேவ் மீ… அம்மாவுக்கு மட்டும்தான் ஹெல்ப் பண்ணுவீங்களா? எனக்கு பண்ண மாட்டீங்களா?’ நம்முடைய எல்லா யுக்தியும் செயல்பாடமல் போகும் போது நமக்கு மீறிய ஒரு அப்பாற்ப்பட்ட சக்தியைப் பற்றி நம் மனம் யோசிக்கும். அவளும் அதேதான் செய்தாள்.

அத்தகைய சக்தி நம்மைக் காக்கவும் செய்யும். பிரச்சனையில் சிக்க வைக்கவும் செய்யும். அந்த சக்தி விக்ரமை பிரச்சனையில் சிக்க வைத்திருந்தது. 

நடராஜர் சிலையை அந்த அறைக்கதவின் கண்ணாடி உடைந்த துவாரத்தின் வழியாகப் பார்த்த போது அவனை ஏதோ ஒரு சக்தி கட்டிப்போட்டது போன்ற உணர்வு. இருக்கும் இடம், நிலை எல்லாம் மறந்து அவன் சிந்தனை செயல் எல்லாம் ஒரு புள்ளிக்குள் சங்கமித்தது. புள்ளியாய் தெரிந்த அந்த சிலை வடிவத்திற்குள்!

விக்ரம் அப்படியே அந்த நடராஜர் சிலையைப் பார்த்தபடி நிற்க, அமிர்தாவோ அந்த நொடி அவனைப் பின்னிருந்து கட்டிக்கொண்டாள். 

அவள் தொடுகையில் நெருப்பைத் தொட்ட பிள்ளை போல தன்னிலை உணர்ந்து அவன் அவளை விலக்கித் தள்ளி,

 “ஏன் இப்படியெல்லாம் நடந்துக்குறீங்க அமிர்தா… ஆர் யு மேட் ஆர் வாட்?” என்றவன் கோபம் பொங்கக் கேட்க, “எஸ் ஐம் மேட்… ஐம் மேட் ஆன் யு” என்றவள் அவன் கழுத்தை மீண்டும் இறுகக் கட்டிக்கொண்டாள்.

அந்த நொடி வெறுப்பின் உச்சத்தைத் தொட்டிருந்தான். அவள் முகத்தை ஆழ்ந்து பார்த்தான். அவன் மீது அளவுக்கடந்த ஈர்ப்பில் இருந்தாள் என்று ஓரளவு புரிந்தது. 

ஏன் எதற்கு என்றெல்லாம் தெரியமல் அவளுக்கு எப்படி தன் மீது இந்தளவுக்கு ஈர்ப்பு வந்தது என்றுதான் அவனுக்குப் பிடிப்படவில்லை. அவளிடம் கோபமாய் பேசினால் பாதிப்பு நமக்குத்தான் என்ற எண்ணியவன் நிதானமான மனநிலையோடு,

அவளை மீண்டும் விலக்கி நிறுத்தி, “இதைப் பத்தி நம்ம பேசி முடிவெடுப்போம்” என்று சொல்லி, அங்கிருந்த இருக்கையில் அமரச் சொல்லி அவளிடம் கை காண்பிக்க, “என்னை கவ்வின்ஸ் பண்ண பார்க்காதீங்க… யு கான்ட்” என்றாள்.

அவனுக்குத் தலையில் அடித்துக் கொள்ளலாமா என்று இருந்தது.

“அதெல்லாம் இல்ல… நீங்க உட்காருங்க முதல்ல… பேசுவோம்” என்றான்.

“அப்படின்னா… என்னை நீங்க வாங்கன்னு மரியாதையா  பேசாதீங்க… எனக்குப் பிடிக்கல” 

“சரி” என்று அவன் வேண்டா வெறுப்பாய் தலையசைக்க அவள் அமர்ந்து கொண்டாள்.

அவள் எதிரே இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தவன், “இத பாருங்க அமிர்தா” என்று ஆரம்பிக்க அவள் கோபமாய் முறைத்தாள்.

“ஓகே ஓகே… இத பாரு அமிர்தா” என்று தன் பேசும் தோரணையை மாற்றி, “நான் என்ன சொல்ல வரேன்னா… உன் லெவல் வேற… என் லெவல் வேற… இப்போ நீ பேசறது மட்டும் மாதாஜி க்கு தெரிஞ்சுது” என்று அவன் அந்த வார்த்தையில் அதிக அழுத்தம் கொடுக்க,

“தெரியாம் இருக்குமா ஆதி… தெரியும்” என்று சுலபமாய் சொல்லிவிட்டாள். அவன் அதிர்ந்து பார்க்க அவள் மேலும், “இதைப் பத்தி கேட்டாங்க… நான் சொன்னனே” என்றவள் சொல்லவும் இடைநிறுத்தி,

“என்னன்னு சொன்ன?” என்று கேட்டான்.

“ஐம் இன் லவ் வித் ஆதி” என்றாள். அவனுக்கு உள்ளுக்குள் ஜெர்காக அவள் சிரித்த முகத்தோடு, “பெருசா ஒன்னும் ரியாக்ட் பண்ணிக்கல… ஆதி  மேரிட்…  நீ யோசிச்சுக்கோன்னு சொன்னாங்க… நான் டிசைட் பண்ணிட்டேன்னு சொன்னேன்” என்றாள்.

இதற்கு மேல் அதிர்ச்சியை தாங்குமளவுக்காய் அவன் இதயத்திற்கு சக்தி இல்லை என்ற நிலையில் அவன் அமர்ந்திருக்க, “மாம் எதுவும் சொல்லலைன்னா என்ன அர்த்தம்?” என்றவள் அவனிடம் கேள்வியாய் நிறுத்தினாள்.

‘ஹ்ம்ம்… எனக்கு சைலண்டா  சமாதி கட்ட போறாங்கன்னு அர்த்தம்’ என்று வாய்க்குள் அவன் முனக அவளோ, “அவங்களுக்கு சம்மதம்னு அர்த்தம்” என்று பதில் கூறினாள்.

“அமிர்தா…” என்றவன் பேச ஆரம்பிக்க, “ப்ளீஸ் அகைன் கல்யாணம் ஆகிடுச்சுன்னு சொல்லாதீங்க ஆதி… அந்த தமிழச்சி உங்களுக்குப் பொருத்தமே இல்லாதவ… அதுவும் இல்லாம அவ நேத்து பத்திரிக்கைகாரங்க கிட்ட சொன்னதை வைச்சுதான் நான் உங்ககிட்ட இன்னைக்கு இதைப் பத்தி பேசணும்னே முடிவு பண்ணேன்” என்றாள்.

‘தமிழச்சி! உன்னால நான் எவ்வளவு பெரிய சிக்கலில் மாட்டிக்கிட்டேன் பாரு’ என்றவன் மைன்ட் வாய்சில் தன் மனைவியைத் திட்டித் தீர்க்க அமிர்தா அந்த நொடி தன் இருக்கையில் இருந்து எழுந்து அவன் இருக்கையின் கைபிடியில் வந்து அமர்ந்து கொள்ள, ‘ஐயோ! இவ என்ன இப்படி பண்றா’ என்று தவிப்புகுள்ளாகி அவன் எழுந்து கொள்ள பார்க்க அவள் அவனை விடாமல்,

“இருங்க ஆதி! நான் சொல்றதைக் கேளுங்க… அம்மா கூடிய சீக்கிரம் என்னை அவங்க அரசியல் வாரிசா அறிவிக்கப் போறாங்க” என்றாள்.

 ‘நம்ம நாட்டோட எதிர்காலம் என் எதிர்காலத்தை விட மோசமா இருக்கும் போலயே’ என்று எண்ணிக்கொண்டே பரிதாபமாய் அவளை அவன் பார்க்க, “எனக்கு அதுல எல்லாம் இண்டரஸ்ட் இல்ல…  ஆனா நீங்க நினைச்சா அந்த இடத்துக்கு வரலாம்… வருங்கால பி.எம் ஆக கூட” என்ற போது முன்பு சுற்றியதை விட உலகம் இப்போது அதிவேகமாய் சுழல ஆரம்பிக்கிறது ஆதி என்கிற விக்ரமிற்கு. 

வார்த்தைக்காக தன் நண்பனிடம் பிரதமர் அது இது என்று அவன் சாவல் விட்டிருக்கலாம். ஆனால் அப்படி ஒரு வாய்ப்பு அவனைத் தேடி வரும் என்றெல்லாம் அவன் கனவிலும் நினைத்தது இல்லை. 

 நாம் எதிர்பாராத ஒன்றை எதிர்பாராத நேரத்தில் கொடுப்பதே கடவுளின் லீலை. எல்லோருமே அவனின் சூட்சும வளையத்திற்குள்தான்…

 

error: Content is protected !!