Monisha Selvaraj

238 POSTS 8 COMMENTS

Kadhal- 19

காதல் – 19

என்னை துரத்தும் உன் கண்களுக்கும்.

உன் கண்ணை துரத்தும் என் காதலுக்கும் இடையில்

என்னை பித்தம் கொள்ள வைக்குதடி உன் வெட்கம்.

அன்று இரவு மொட்டைமாடியில் அமர்ந்து பழைய கதைகளை பேசிக் கொண்டிருந்தனர் கௌதம் குடும்பத்தினர். ஒரு பக்கம் கல்யாண வேலைகள் மிகவும் வேகமாக நடந்துக் கொண்டிருந்தது.

பெரிய பாத்திரத்தில் சாப்பாட்டை உருட்டி ஒவ்வொருத்தருக்காக கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார் கமலா. எல்லார் முகங்களும் புன்னகையை தழுவி இருந்தது.

இந்தர், சுபி கூட அவர்கள் பேச்சில் கலந்துக் கொண்டிருந்தனர். நாளை மதுரை மதியின் தாய் வீட்டுக்கு செல்வதால் இன்றே வந்திருந்தனர்.

அந்த இரவை மொட்டை மாடியில் களிக்க எல்லாரும் கூடியிருந்தனர்.

மொட்டை மாடியில் காற்று சிலுசிலுவென வீசி அத்தனை பேர் உடலையும் தழுவி, தாலாட்டி சென்றது.

மதி, கெளதம் அருகில் அமர்ந்து, அவன் கையோடு கை சேர்த்து வானத்தை பார்த்து எதையோ சுவாரஸ்யமாக பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.

கருத்தபாண்டியும், கமலாவும் மாடியின் நடுவில் பாய் விரித்து படுத்துக் கொள்ள, அவரின் இருபக்கமும் ரதியும், இந்தரும் படுத்துக் கொண்டனர்.

அசோக் தான் சுபி முகத்தை பார்ப்பதும், தலையை குனிவதுமாக அமர்ந்திருந்தான். அவன் மனம் யோசனையில் குழம்பி இருந்தது.

‘ஒரு வேளை மதி சொன்னது போல, அவளுக்கு மேல் படிப்பு மேல் ஆசை இருக்குமோ?’ பலவாறான எண்ணம் அவன் மனதில்.

‘இப்படியே யோசித்துக் கொண்டிருந்தால் சரிவராது’ எண்ணியவன் அவளிடம் பேச எண்ணினான்.

“உன்கிட்ட கொஞ்சம் பேசணும் சுபி” மெதுவாக அவளை அழைத்தான் அஷோக்.

அந்த மாடியில் ரோஸ் செடிகளுக்கு, நடுவில் இருந்த பெஞ்சில் அமர்ந்துக் கொண்டனர் இருவரும். எல்லாரும் அவரவர் கதையை பேசிக் கொண்டிருந்ததால் ஒருவரை ஒருவர் கண்டும் காணாமல் இருந்தனர்.

அவன் அருகில் அமர்ந்தவள் கையை மெதுவாக பிடித்துக் கொண்டான் அவன்.

அவளின் ஒவ்வொரு விரலையும் பிடித்து மெதுவாக நீவி விட்டுக் கொண்டான் அவன்.

“என்ன பேசணும்?”

“கல்யாணத்தை கொஞ்சம் தள்ளி வைக்கலாமா சுபி?”

“ம்?” புரியாமல் முழித்தாள் சுபி.

“ரொம்ப நேரம் யோசிச்சுட்டேன் சுபி. மனசே கேட்கமாட்டுக்கு” மெல்ல கண்களை நிமிர்த்தி அவளைப் பார்த்தான் அஷோக்.

“உன் படிப்பு இருக்கு சுபி. அது தான் ஒரே யோசனையா இருக்கு. உனக்கு மேல் படிப்பு ஆசை இருக்கா?”

இப்பொழுது அவனை யோசனையாக பார்த்தாள் சுபி.. ‘இவன் அத்தனை நல்லவன் கிடையாதே?’

“என்ன யோசிக்கிற சுபி. நம்ம கல்யாணம் உன் படிப்பை பாதிக்க கூடாதில்ல?”

‘அட லூசு பயலே, நான் படிக்க வாரதே வீட்டுல போர் அடிகுன்னு தான். ஏதோ நான் படிப்பாளின்னதும் படிப்பு தானா வருது’ மனதில் எண்ணிக் கொண்டவள் அவனை பார்த்தாள்.

சொல்ல போனால் முதலில் அவளுக்கு, இப்பொழுது திருமணத்தில் ஆர்வம் இல்லை தான். கொஞ்ச நாள் கழித்து தான் திருமணம் செய்யலாம் என்று இருந்தாள்.

ஆனால், நேத்து சித்தி அசோக்குடன் உனக்கு அடுத்த மாதம் திருமணம் என கூறவும் அத்தனை சந்தோஷத்தில் இருந்தாள். ஆனால் இன்று அதே அவளின் மணாளன் அஷோக் தடுக்க பார்க்க கோபத்துடன் அவனை உறுத்து விழித்தாள்.

“அதில்லை சுபிம்மா. உன் படிப்பையும் சமாளிச்சு, என்னை சமாளிக்கிறது உனக்கு ரொம்ப கஷ்டம்ல?” மெதுவாக இழுக்க,

“பிராடு பயலே… தெரியும்டா உன்னை பற்றி… என்னடா ஆடு நனையுதேன்னு ஓநாயும் கூட நனையுதேன்னு நினைச்சேன். இப்போ தெரிது இந்த ஓநாய் எதுக்கு கூட சேர்ந்து நனையுதுன்னு ராஸ்கல்” அவன் தலையில் நங்கென்று கொட்டினாள் சுபி.

“அதில்லை சுபிம்மா… சின்னதா ஒரு ஹக்… குட்டியா ஒரு முத்தம்… திருட்டு தனமா ஒரு சீண்டல்… கதவுக்கு மறைவில் ஒரு இச்… சமயலறையில் ஒரு வாட்டர் இச்… இதெல்லாம் இருந்தா தான் லைப் சுவாரஸ்யமாக இருக்கும். உன் படிப்பு முடியும் வரைக்கும் நான் எப்படி உன் முகத்தையே பார்த்துட்டு இருக்கதாம்?”

“யாரு உங்களை பார்க்க சொன்னதாம்? தாலி கட்டினதும் நான் எங்க வீட்டுக்கு போறேன்”

“ஏன்டி இந்த நல்லெண்ணம்?” முறைத்தான் அஷோக்.

“டேய் பேசுனது போதும்டா? பேசாம தூங்கு” கறுத்த பாண்டி தான் ஓங்கி குரல் கொடுத்தார்.

ஓடி வந்து அவர்களுடன் ஐக்கியமாகினர் இருவரும்.

மறுநாள் அதிகாலை மூன்று மணி திடிரென விழிப்பு வர மெதுவாக கண் திறந்தாள் சுபி.

மெல்ல பார்வையை சுழற்றியவள் திடுக்கிட்டு எழுந்து அமர்ந்தாள் சுபி.

‘நான் எங்கே இருக்கிறேன்?’ அந்த அறையையே சுற்றிப் பார்த்தன அவள் விழிகள்.

அவளை பார்த்தபடி அங்கிருந்த சோபாவில் அமர்ந்திருந்தான் அஷோக்.

“குட் மோர்னிங் சுபிம்மா” அழகாய் சிரித்துக் கூறினான் அஷோக்.

“நான் எப்படி இங்க வந்தேன். மாடில தானே படுத்திருந்தேன்?”

“நான் தான் தூக்கிட்டு வந்தேன்… நீ இன்னும் என் அறையை பார்க்கவே இல்லையே? அது தான் சர்பிரைஸா தூக்கிட்டு வந்தேன், எப்படி?” ஒற்றை புருவம் உயர்த்திக் கேட்டான் அஷோக்.

“அதுக்கு இப்படி தான் தூக்கிட்டு வருவியா? யாராவது பார்த்தா என்ன நினைப்பாங்க?”

“அதெல்லாம் யாரும் பார்க்கல, உனக்கே தெரியாம பூ போல தூக்கிட்டு வந்திருக்கேன். இதுல எப்படி அவங்களுக்கு தெரியுமாம்?” சிரித்தான் அஷோக்.

“நாலு மணிக்கு கோவிலுக்கு கிளம்பணும்னு சொன்னாங்க. இப்போ எல்லாரும் எழும்பிருப்பாங்க, இப்போ நான் எப்படி வெளிய போறதாம்? ரதியும், மதியும் பார்த்தா கிண்டல் பண்ணுவாங்க?”

“அதெல்லாம் யாரும் கிண்டல் பண்ண முடியாது. நீதான் எனக்கு பாதி பொண்டாட்டி ஆகிட்டியே”

“நேத்து என்னமோ வேண்டாம்னு சொன்ன? இப்போ எங்க இருந்து பாதி பொண்டாட்டி வருதாம்?” கேட்டபடியே வெளியில் செல்ல எத்தனிக்க,

அவளை வழிமறித்து அவள் கழுத்தில் தன் கையை மாலையாக போட்டவன் “அப்படியே ஒரு குட் மோர்னிங் சொல்லிட்டு போறது”

“கருவாயனுக்கு எல்லாம் குட் மோர்னிங் சொல்ல முடியாது போடா” அவனை தள்ளி விட்டு வெளியில் சென்றாள் அவள்.

சிரித்தபடியே அவளின் பின்னோடு வெளியில் வர எல்லாரும் இவர்களுக்காய் ஹாலில் காத்திருந்தனர். அசட்டு சிரிப்பை அவர்கள் நோக்கி வீசியவர்கள் கோவிலுக்கு கிளம்பினர்.

குலதெய்வம் கோவிலில் மூன்று பெண்களும் பொங்கல் வைக்க அவர்களுக்கு உதவி செய்கிறேன் என்று உபத்திரம் செய்துக் கொண்டிருந்தனர் மூன்று ஆண்மகன்களும்.

பார்க்க தான் மூன்று பேரும் அமைதியே தவிர, தங்கள் இணைகளிடம் உலகத்தில் இல்லாத அத்தனை கேப்மாரி தனத்தையும் ஒவ்வொன்றாக கைவரிசை காட்டினர்.

ஒருவழியாக பொங்கல் வைத்து முடிய, மெதுவாக அஷோக் கையை சுரண்டினாள் சுபி.

“என்ன சுபிம்மா?”

“ஓடைக்கு கூட்டிட்டு போறேன்னு சொன்னீங்களே?”

“நான் எப்போ சொன்னேன்?”

“அங்க வீட்டுல வச்சு தான். மதி அந்த ஓடை பத்தி சொல்லும் போது, நாளைக்கு போகலாம்னு சொன்னீங்களே?”

“அது சும்மா பேச்சுக்கு சொன்னது… இந்த நேரம் அங்க யாரும் இருக்கமாட்டாங்க… சிங்கம், புலி எல்லாம் வரும்” கண்ணை உருட்டிக் கூறினான்.

அவனின் எண்ணமே வேறாக இருந்தது. எல்லாரும் அவரவர் ஜோடியுடன் டூயட் ஆட, இவன் மட்டுமே சிங்கிள் லிஸ்டில் முதல் ஆளாக இருப்பதுப் போல் தோன்றியது.

அதனால் தான்  சுபியிடம் கொஞ்சம் பேச்சு கொடுத்து கல்யாணத்தை பற்றி பேசினான். சுபிக்கு தன்னை இப்பொழுது திருமணம் செய்வதில் எந்த குழப்பமும் இல்லை என்பதால் அவளை தனியாக தள்ளிப் போக எண்ணினான்.

ஓடைக்கு யாரையும் அழைத்து செல்லாமல் தாங்கள் மட்டுமே ஜாலியாக செல்ல எண்ணினான். ஆனால் சுபியோ அடுத்த நிமிடம் மதியை அழைத்திருந்தாள்.

“மதி”

“சொல்லு சுபி”

“வா உனக்கு அந்த ஓடை தெரியும் தானே? போகலாமா? நான் ஓடை பார்த்ததே இல்லை”   

“அதுக்கென்ன போயிட்டா போச்சு. ஆனா ரொம்ப தூரம் நடக்கணுமே? மாத்து டிரஸ் வேற இல்லை?”

“அதெல்லாம் நடக்கலாம் மதி. குளிக்க எல்லாம் வேண்டாம் தூரத்தில் இருந்து நான் பார்த்துட்டு மட்டும் வந்திருவேன்?”

மதி யோசனையாக ரதியை பார்க்க, ரதியும் சரி என சொல்லவே மூவரும் அந்த சின்ன ஓடையை நோக்கி நடந்தனர். அவர்கள் தனியாக ஓடைக்கு செல்வதைக் கண்ட மீசை கூடவே இவர்களையும் அனுப்ப, அவர்கள் காவலுக்கு மூவரும் கூடவே நடந்தனர்.

“இங்க பாருங்க யாரும் ஓடையில் இறங்க கூடாது… குளிக்கணும், கால் நனைக்கனும் இப்படி எதுவும் சொல்ல கூடாது” அஷோக் தான் கூறினான். அவனின் பிளானை சுபியே பிளாப் ஆக்கின கடுப்பில் கூறினான்.

கௌதமும், இந்தரும் ஒன்றும் கூறாமல் நடந்து வந்தனர்.

‘என்னடா நடக்குது இங்க நான் மட்டும் தனியா பேசிட்டு வாறேன். மீதி ரெண்டு ஜோடியும் ஒன்னும் சொல்லாம வருதே? எதுனா பிளான் பண்ணுதா?’ யோசனையாக கௌதமைப் பார்த்தான் அஷோக்.

கிட்ட தட்ட இரண்டு மூன்று கிலோமீட்டர் அவர்கள் நடந்து சென்றனர். கொஞ்ச தூரத்தில் ஓடை ஓடும் சத்தமும், உடலை தழுவி சென்ற குளிர்ந்த காற்றையும் உணர்ந்தனர்.

“ஓடை பக்கத்துல வந்துட்டோமா அண்ணி”

“ஆமா ரதி… இன்னும் கொஞ்ச தூரத்தில் ஓடை வந்திரும்”

அருகில் சில்லென்ற காற்றும், ஓடை ஓசையும் அவர்கள் காதை நிறைக்க கண்ணுக்கு குளிர்ச்சியாய் அவர்கள் எதிரே ஓடை.

கெளதம், மதியின் கையை பிடித்து மெதுவாக அந்த ஓடையில் இறங்க “ஸ்… ரொம்ப சில்லுன்னு இருக்குல்ல?” கேட்டவள் கீழே குனிந்து குளிர்ந்த தண்ணீரை இருகைகளிலும் அள்ளிக் கொண்டாள்.

இயற்கை அளிக்கும் வரம் எல்லாமே அவளுக்கு அத்தனை பிடிக்கும். அப்படி இருக்கும் பொழுது இந்த இயற்கை பிடிக்காமல் இருக்குமா என்ன?

கௌதம் கையை பிடித்துக் கொண்டே கொஞ்ச தூரம் சென்றாள் அவள்.

ரதி ஓடையில் கால் வைக்க, இந்தர் அவள் கைகளை அப்படியே பிடித்துக் கொண்டான். முதல் முறையாக ஓடையை பார்க்கிறாள்.

அவள் காலை சின்ன சின்ன மீன்கள் கடிக்க “தண்ணிக்குள்ள மீன் இருக்கா இந்தர்? நாம மீன் பிடிக்கலாமா?”

“அதுக்கென்ன பிடிச்சுட்டா போச்சு” கழுத்தை சுற்றி போட்டிருந்த டவலை எடுத்தவன் மீன் பிடிக்க ஆரம்பித்து விட்டான்.

இப்பொழுது அஷோக்கை கொலை வெறியில் முறைத்தாள் சுபி. ‘அவங்களை பாரு கருவாயாஎன கண்களால் மிரட்டினாள்.

“டேய் மச்சி நாங்க மேல போயிட்டு வாரோம்டா” என்றவன் சுபி கையை பிடித்துக் கொண்டு மேலே ஏறினான்.

அவனை பார்த்து சிரித்த கெளதம் “இன்னைக்கு உங்கண்ணன் பெர்பார்மென்சை பாரு” சிரித்தபடி மதியிடம் கூறினான்.

“மேலே ஏதாவது அருவி இருக்கா?”

“அருவியா?” கேள்வியாக இழுத்தான் அவன்.

“பிராடு என்னையே ஏமாத்துறல்ல?” போலியாக சலித்தாள் அவள். அவன் முகத்தில் குறுஞ்சிரிப்பின் தடம்.

அடுத்த கால் மணிநேரம் இருவரும் எப்படியே தட்டு தடுமாறி அந்த புதிர் படர்ந்த சிறு மலை குன்றின் மேல் ஏறினர்.

“என் கையை நல்லா புடிச்சுக்கோ சுபி. பாறை வழுக்கும், முள்ளு செடி வேற இருக்கு கவனமா கால் எடுத்து வை” ஆயிரம் பத்திரம் கூறியபடியே அவளுடன் நடந்தான்.

அருகில் செல்ல செல்ல அருவியில் இரைச்சல் ‘ஓ… ஓ…’ வென அவள் செவியில் வந்து மோதியது.

தூரத்தில் இருந்து ரசித்துப் பார்த்திருந்தாள் சுபி. அவளையே ரசனையாக பார்த்தான் அஷோக்.

அவளை, அவன் காதலித்த காலம் தொட்டு இன்னும் அவளிடம் காதலை கூறவில்லை. ஆனால் இருவரின் பார்வைகளும் காதலை பரிமாறிக் கொண்டன.

அதேபோல் அவளை அவன் இதுவரைக்கும் தனியாக எங்கும் அழைத்து வந்ததும் இல்லை. அது தான் அவளை கொஞ்சமாய் சந்தோசபடுத்த தனியாக அவளை தள்ளிக் கொண்டு வந்து விட்டான்.

“அருவிக்குள்ள போகலாமா அஷோக்”

“அருவி ரொம்ப போர்ஷா இருக்கு சுபி… வேண்டாம்டா” அவனும் இத்தனை போர்சாக இருக்கும் என நினைக்கவே இல்லை.

“ஐயோ… அதுக்கென்ன நான் உங்களை இப்படி கெட்டிய பிடிச்சுகிறேன் போதுமா? முதல்ல வாங்க?” அவன் கையை கெட்டியாக பிடித்துக் கொண்டு அருவிக்குள் இழுத்து சென்றாள் சுபி.

அருகே செல்ல செல்ல அந்த அருவியின் சாரல் முகத்தில் மோத, அருவியின் இரைச்சல் பேரிரைச்சலாக காதில் மோதியது.

“சுபி மூச்சு முட்டினால் அருவிக்கு வெளியே வந்திராதே. அந்த பக்கம் பாறை இருக்குல்ல அதுக்குள்ள போ, வெளிய வந்தா போர்ஷா வர தண்ணீர் இழுத்துட்டு போய்டும்” அவளை தன் கைவளைவுக்குள் நிறுத்தி கொண்டு கூறினான்.

அவனின் கையை கெட்டியாக பிடித்தபடி அந்த நீரில் நின்றிருந்தாள் சுபி. சில்லென தலையில் தும் என பயங்கர அழுத்தமாக தலையில் தண்ணீர் விழ ஒரு நிமிடம் தடுமாறிப் போனாள் சுபி.

அது அதிகாலை நேரமாக இருந்ததால் ஆட்கள் இல்லாமல் இருக்க இருவரும் ஒரே போல் ஒரே இடத்தில் நின்று சுகமாக குளித்தனர்.  

தண்ணீர் போர்ஷா விழ அதை தாக்கு பிடிக்க முடியாமல் சுபி திணற, உடனே, அஷோக் கூறியதுப் போல் அந்த பாறைகளுக்கு இடையே நுழைய அந்த பாறையில் தன் தலையே வேகமாக முட்டிக் கொண்டாள்.

“ஆ…ஸ்” மெதுவாக தலையை தடவிக் கொள்ள, “என்னாச்சு சுபி” அவள் அருகில் போய் நின்றுக் கொண்டான் அஷோக்.

வேகமாக் அவள் தலையை தடவி விட்டுக் கொண்டவன் அப்பொழுது தான் அவள் நின்ற கோலம் அவன் கண்ணில் பட, அவஸ்தையாக நெளிந்தான் அவன்.

அவள் கட்டியிருந்த புடவை அவள் உடலோடு ஒட்டி இருக்க, அவன் பார்வையை எங்கும் திருப்ப முடியாமல் நின்றிருந்தான்.

அப்பொழுது தான் அவனின் பார்வையை உணர்ந்தவள். என்ன செய்வது என ஒரு நிமிடம் தடுமாறி மீண்டு அவனை கட்டிக் கொண்டாள்.

‘இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் அவர்கள் அருவிக்கு வந்தாலும் வரக் கூடும் எண்ணியவன், தன் சட்டையை கழட்டி அவளுக்கு போட்டு விட,

“நாங்க பாக்கல…. நாங்க பாக்கல” என்றபடி வந்து சேர்ந்தனர் இரு ஜோடிகளும்.

மெதுவாக அருவியில் இருந்து வெளியில் வந்து பார்க்க, எதிரில் நின்றவர்களும் சட்டையை மாற்றி அணிந்திருப்பதைக் கண்டவன் “ஆமாடா… நாங்களும் எதையும் பாக்கல தான்” அவர்களை கேலிசெய்தான் அவன்.

அங்கு இருந்த ஒரு நல்ல இடத்தை தேர்வு செய்தவர்கள். பிடித்துக் கொண்டு வந்த மீனை, அங்கிருந்த குச்சிகளை சேகரித்து சுட ஆரம்பித்தனர்.

பிடித்ததிலையே பெரிய மீனை மட்டுமே சுட்டு, அங்கயே உண்டு. வழியில் இருந்த சிறு சிறு பழங்களையும் சிறு சில்மிஷத்துடன் சுவைத்தபடி கோவில் வந்து சேர்ந்தனர்.

அதனை சந்தோசமாக இருந்தது அவர்களுக்கு. இனி வரும் நாளும் அத்தனை சந்தோசமாக இருக்கும் என்பது அவர்களைப் பார்த்தாலே தெரிந்தது. அடுத்து வரும் திருமணத்தை எதிர் நோக்கி காத்திருந்தனர். நாமும் காத்திருப்போம்.

Tk-45f

அத்தியாயம் – 45

இந்த விசயத்தில் அன்று இரவு என்ன நடந்தது என்று அவனுக்கும் இன்று வரை புரியவில்லை.. மினியின் பதில் என்னவாக இருக்கும் என்ற யோசனையுடன் அவளின் முகம் பார்க்க ஒரு பெருமூச்சை வெளியிட்டு நிமிர்ந்தாள் மினி..

“அவன் தன்னிலை மறந்த நிலையில்கூட உன்னோட நினைவில்தான்  இருந்தான்.. அன்று அவன் ஏதோ ஒரு கனவின் தாக்கத்தில், ‘நான் தெரிந்தே எந்த தவறும் செய்யல.. எல்லாம் என்னை மீறி நடந்துவிட்டது..’ என்றவனின் உளறல் கேட்டு கண்விழித்தேன்..

அப்பொழுது அவன் சொன்னதைக்கேட்டு, ‘என்னை இங்கே கெடுத்துட்டு இன்னும் அவளோட நினைவில் இருக்கிறான்’ என்ற கோபத்தில் தான் அவனை அடித்தேன்.. நான்தான் பிரபாவைத் தவறாக புரிந்து கொண்டேன்.. ஒரு பெண் இந்த விசயத்தில் பொய் சொல்ல மாட்டாள் என்று அவனும் நான் கொடுத்த அத்தனை அடியையும் வாங்கிக் கொண்டான்” அவளின் தலை தானாக கீழே குவிந்தது..

பிரபா திரும்பி மனைவியைப் பார்க்க அவள் அவனின் மார்பில் சாய்ந்து கொள்ள, “அன்னைக்கு நீ ரூம் விட்டு வெளியே போன பிறகு மதன் அவனோட கல்யாணம் முதல் தாயின் இறப்பு வரை அப்புறம் பிரபாவின் காதல் பற்றி சொன்னான்.. கடைசியாக மதன் என்னிடம் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் சொன்னான்..” என்றதும் அவளின் கண்கள் கலங்கிவிட்டது.

மதன் அவளின் அருகில் சென்று, “மினி..” என்றதும், “ஒரு பெண்ணை இத்தனை வருடமாக காதலிக்கும் பிரபா கண்டிப்பாக தப்பு செய்திருக்க வாய்ப்பு இல்ல.. நீதான் அவனைத் தவறாக புரிந்து வைத்திருக்கிறாய். உன்னிடம் காதலை சொல்ல தைரியம் இல்லாத நான்தான் கோழையாக ஒரு விஷயத்தை யோசிக்காமல் செய்துவிட்டேன்.

அதன் பின் விளைவை கண் முன்னாடி பார்த்துவிட்டேன். ஆனாலும் பிரபா அப்படிப்பட்டவன் கிடையாது என்று எனக்கு புரிய வைத்து ஹாஸ்பிட்டல் அழைச்சிட்டு போனான். கடைசியாக அவன் அவனோட பிரிண்ட் மேல் வைத்த நம்பிக்கைதான் ஜெய்த்தது..” என்றதும் பிரபாவின் பார்வை மதனைத் தழுவியது..

“இந்த உண்மையை நீங்க அன்றே சொல்லியிருக்கலாம் இல்ல..” என்று கேட்க, “நான் அவனை அடித்துவிட்டு, நமக்கு இடையே எதுவுமே நடக்கல என்று நான் சொன்ன பிரபா என்னை நம்புவாரா? இல்ல இவர் சொன்னால் நம்புவாரா?” என்ற கேட்க அங்கே பலத்த அமைதி நிலவியது..

“சில விஷயங்கள் தானாக புரிவது கூட நல்லதுதான் மினி அக்கா.. ஆனால் இந்த விஷயம் அப்பாவிற்கு தெரியும் இல்ல..” அந்த மௌனத்தை கலைத்த ஜெயாவிற்கு மினி தன் புன்னகையைப் பதிலாக தந்தாள்.. அத்துடன் மினி அமைதியாக இருந்திருக்கலாம்.. ஆனால் அவளின் வாய்க்கு அன்று வாஸ்து சரியில்ல..

“நான் அவனிடம் உண்மையை சொன்னால் அவன் என்னை அடிப்பான்.. அதன் நான் உண்மையைச் சொல்லவே இல்ல..” என்றதும், ‘ஐயோ அவனின் கோபத்தை தூண்டி விடுகிறாளே..’ என்று தலையில் கை வைத்து அமர்ந்தான்..

பிரபாவின் பார்வை மனைவியைத் தழுவிச் செல்ல அவனின் மனநிலையை புரிந்து கொண்ட ஜெயா, “அண்ணா நீங்க இந்தப்பக்கம் வந்துவிடுங்கள்..” என்று சொல்ல, “அவதான் புரியாமல் பண்ற. நீயும் அவளோட சேர்ந்து அவனின் கோபத்தைத் தூண்டி விடுகிற..” பாவமாகக் கேட்டான்..

மினி அவர்கள் இருவரையும் புரியாமல் பார்க்க, “இப்போ மட்டும் உன்னை அடிக்காமல் விடுவேனா?”அவன் சோபாவில் இருந்து எழுந்து அவளை அடிக்க வர, “டேய் மதன் இதுக்குதான் பெங்களூர் பக்கமே வரக்கூடாது என்று முடிவில் இருந்தேன்..” என்று எழுந்து ஓட பார்த்தாள்..

அதற்குள் அவளின் காதைப் பிடித்து திருகிய, “பிரபா வேண்டாம் ரொம்ப வலிக்குது..” என்று கெஞ்சும் மனைவியைப் பார்த்து, “விடாதே பிரபா நல்ல அந்த காதை திருகு. இவளுக்கு வர வர வாய் அதிகமாகி போச்சு..” என்றான் மதன் அவன் பங்கிற்கு..

“என்னை வந்து காப்பத்தாமல் இப்படி போட்டு கொடுக்கிறீங்க. உங்களை வீட்டிற்கு வாங்க கவனிச்சுக்கிறேன்..” என்றவளின் காதை விட்டுவிட்டு, “வாழ்க்கையில் என்ன நடக்க வேண்டும் என்று இருக்கிறதோ அதுதான் நடக்கும்..” என்றவன் புன்னகையுடன்..

“நாங்க கொஞ்சம் உள்ளே வரலாமா?” வாசலில் நின்று குரல் கொடுத்தான் கண்ணன்..

தம்பியை அங்கே எதிர்பார்க்காத ஜெயா, “டேய் இது என்ன கேள்வி வீட்டிற்குள் வாடா..” என்று அழைக்க அவனின் பின்னோடு பூனை போல நுழைந்த விஜியை கவனித்துவிட்ட பிரபா, “ஏய் வாலு..” என்றழைத்தான்

பிரபாவின் குரல்கேட்டு திரும்பிய மதன், “மினி இவள்தான் விஜி..” என்று அவளை அறிமுகபடுத்த, “ஹாய் விஜி..” என்றாள்..

“அண்ணா நீங்க இருவரும் பேசிட்டீங்க இல்ல..” அவள் சந்தேகத்துடன் இழுக்க, “ஓஹோ நீயும் அவனும் கூட்டு சேர்த்துட்டு அப்பாவிற்கு உடம்பு சரியில்லன்னு சொன்னீங்களா?” என்ற ஜெயாவின் பார்வை இருவரின் மீதும் சந்தேகத்துடன் பதிந்தது..

“ம்ம் நான்தான் அக்கா இப்படி ஒரு போன் போட சொன்னேன்..” என்று அவளுக்கு பதில் முன்னே வந்து நின்றான் கண்ணன்..

“எதுக்குடா இப்படி செய்தாய்?” ஜெயா அவனை மிரட்ட, “இந்த பிசாசு தொல்லை தாங்க முடியல. உன்னோட வயசுதானே இவளுக்கும். ஆனால் எப்பொழுது பார்த்தாலும் லூசு புலம்பிட்டே இருக்கு அதன் அப்படி செய்தேன்..” அவன் ஒப்புகொள்ள,

“ஹி.. ஹி.. ஹி.. ஸாரி அண்ணி..” என்றாள் விஜி. நீங்க அவங்க இருவரையும் தப்பாக பார்க்க கூடாது. கண்ணனும் , விஜியும் நல்ல நண்பர்கள்!

“எப்படியோ உங்க இருவரையும் ஒன்றாக சேர்த்துவிட்டேன்.. கண்ணா உன்னோட ஐடியா சூப்பர்..” என்றவள் கண்ணனுக்கு ஹை – பை கொடுக்க, “உங்களோட வாளுத்தனத்திற்கு அளவே இல்லையா? உங்களோட விளையாட்டுக்கு நான்தான் கிடைத்தேனா?” என்றபடியே வீட்டிற்குள் பேத்திகளுடன் நுழைந்தார் கோபிநாத்..

“கண்ணா இதுக்கு பதில் சொல்லுடா..”என்றான் பிரபா குறும்புடனே..அவன் திருதிருவென்று விழிக்க வாய் விட்டு சிரித்தனர் மற்றவர்கள்..

“மினிம்மா..” என்ற அழைப்பு கேட்டு திரும்பிய மின்மினி, “மணிக்கா..” என்று பாசத்துடன் அழைக்க, “அக்கா அப்படி கூப்பிடாதே..” தன்னுடைய கணவன் மற்றும் குழந்தையுடன் வீட்டின் உள்ளே நுழைந்தாள் ருக்மணி..

“வா ருக்மணி..” என்றழைத்த பிரபா, “ரஞ்சிகுட்டி இங்கே வாங்க..”என்று பிரபா அவனை தூக்க நினைக்க மறுப்பாக தலையசைத்து சீனிவாசனின் மார்பில் சாய்ந்து கொண்டான் ரஞ்சித்.

“ஏய் கேடி எப்படி இருக்கிற..” என்று மினி விசாரிக்க, “நான் நல்ல இருக்கிறேன்..” என்றவாளோ மதனின் பக்கம் திரும்பி, “என்னோட அக்காவை பாட்டுபாட்டியே கவுத்துட்டீங்க இல்ல மதன் அண்ணா..” அவனை வம்பிற்கு இழுக்க கையெடுத்து கும்பிட்டான் மதன்..

“மினி அக்கா வருகின்ற விஷயம் உனக்கு எப்படி தெரியும் ருக்மணி..” என்று ஜெயா அவளிடம் கேட்க, “இவன்தான் சொன்னான்.. இல்லாட்டி எனக்கு எங்கே தெரிய போகிறது..” என்று மீண்டும் கண்ணனையே கைகாட்ட தம்பியை கொலைவெறியுடன் ஜெயா முறைக்க,

“அக்கா இவள்தான்..” என்று விஜியை கைகாட்டி கண்ணன் தப்பிக்க நினைக்க, “இல்ல அண்ணி இவன் பொய் சொல்றான்..” என்று மீண்டும் கண்ணனையே கைகட்டினாள் விஜி..

இப்படி ஆளுக்கு ஒரு பக்கம் கைகாட்ட வாய்விட்டு சிரித்த ஜெயா, “நல்ல விஷயத்தை யார் செய்தாலும் ஏற்றுகொள்ள வேண்டும் இல்ல அப்பா..” என்று கோபிநாத்தை அவள் பேச்சிற்கு இழுக்க, “ஜெயாம்மா என்னை விட்டுவிடுமா..” என்று பேத்திகளுடன் கூட்டு சேர்ந்து கொண்டார் அவர்..

ஆளுக்கு ஒரு சோபாவில் அமர்ந்து பேசவே, “ருக்மணி உனக்கு ஒரு பரிசு கொண்டு வந்திருக்கிறேன்..” என்றவள் அந்த புத்தகத்தை எடுத்து அவளிடம் கொடுக்க, “நீங்களும் புத்தகம் வாங்கி தந்துட்டீன்களா சுத்தம் சீனிவாசா இன்னைக்கும் உனக்கு சிவராத்திரிதான்..” புலம்பியவனைப் பார்த்து வாய்விட்டு சிரித்தான் பிரபா..

“உன்னோட பிரச்சனை மட்டும் இன்னும் குறையவே இல்லையா?” என்று ரகசியமாக கேட்க, “அதை ஏன் கேட்கிற. இன்னும் அவளுக்கு புக் வாங்கி கொடுத்தே என்னோட பேங்க் பேலன்ஸ் குறைந்துகொண்டே வருதுடா.. இவளோடு சேர்த்து எங்க அம்மாவும் கதை படிக்கிறாங்க. அவங்களும் மருமகளுக்கு போட்டியாக சாண்டில்யன், கல்கி என்று புக்லிஸ்ட் கொடுக்கிறாங்க..”என்று புலம்பியது கேட்டு,

“அடப்பாவி இந்த முறையில் என்னோட மினி பரவல்லை..” என்று வாய்விட்டே கூற, “இந்த வகையில் ஜெயா எவ்வளவோ பரவல்ல..” பெருமூச்சு விட்டான் பிரபா..

அதற்குள் பார்சலை பிரித்த ருக்மணியின் விழிகள் வியப்பில் விரிந்திட, “என்ன இது..” என்று அவளின் கைகளில் இருந்து அந்த புத்தகத்தை பறித்தாள் ஜெயா..

அதில் ஜெயா ருக்மணிக்காக எழுதிய கவிதையை பார்த்தும் அவளின் விழிகளும் கலங்கிட, “தேங்க்ஸ் மினி..” என்றாள் ஜெயா..

இருவரையும் புன்னகையுடன் பார்த்த மின்மினி, “உங்களோட எதிர்பார்ப்பு இல்லாத நட்பைப் பார்த்து எனக்கு பொறாமையாக இருக்கு.. நான் பதினாறு வயதிலிருந்து இப்பொழுது வரை உங்களோட நட்பு மட்டும் அப்படியே இருக்கிறது இல்ல” என்று கேட்க,

“அவங்க நட்பு எதிர்பார்ப்பு இல்லாத நட்பு..” என்றான் கண்ணன் வேகமாக..

“ஏன் எங்களோட நட்பு கூட எதிர்பார்ப்பு இல்லாத நட்புதான்..” என்றான் பிரபா நண்பனின் தோளில் கைபோட புன்னகைத்தான் மதன்..

“ஆமா இந்த புத்தகம் உங்களோட கைக்கு எப்படி..” என்று ருக்மணி அவளிடம் சந்தேகம் கேட்க, “அந்த புத்தகத்தை மாற்றி கொடுத்த விதியே நான்தானே..” என்று அவர்களிடம் உண்மைச் சொல்ல, “ஓஹோ நீதானா அது..” என்று மூவரும் சேர்ந்து அவளை அடி வெளுத்துவிட்டனர்..

“அக்கா பாவம் விடுங்க..” அவர்களிடமிருந்து விஜியை காப்பற்றினான் கண்ணன்.. பல நாட்களுக்கு பிறகு ஒன்று கூடியவர்கள் கதை பேசிகொண்டிருக்க நேரம் இனிமையாக நகர்ந்தது..

கணவனின் பார்வை அடிக்கடி தன் மீது படிவதை உணர்ந்தும் ஜெயா அவனிடமிருந்து விலகியே இருக்க மனதிற்குள் சிணுங்கினான் பிரபா..

கடைசியாக சமையலறைக்குள் தனியாக மாட்டியவளை, “ஐ லவ் யூ மலர்..” என்று சொல்லி இமைக்கும் நொடிகளில் அவளின் இதழில் கவிதை எழுதினான் பிரபா..

இருவரும் சேர்ந்து புன்னகை முகமாக வெளிவர, “ஜெயா ஒரு கவிதை சொல்லு..” ஆசையுடன் கேட்டாள் மின்மினி..

“ஆமா ஜெயா ப்ளீஸ் ஒரு கவிதை சொல்லு..” என்றான் மதனும்..

இருவரும் சோபாவில் அமர, “அக்கா ஜெயா நொடியில் கவிதை எழுதுவதில் திறமைசாலி..” என்றதும், “அவள் என்னோட தங்கை..” என்றவனை முறைத்தாள் ருக்மணி..

கோபிநாத் பெத்திகளுக்கு விளையாட்டு கட்டிக்கொண்டே அங்கே நடப்பதை கவனிக்க, “மலர் ஒரே ஒரு கவிதை சொல்லுடா..” என்றவனின் குரல்கேட்டு நிமிர்ந்து அனைவரின் முகத்தையும் பார்த்தாள் ஜெயா..

மலரும் மலர்களை போல

இதயம் மலர்ந்துவிடு கண்ணா!

முள்ளோடு இணைந்த வாழ்க்கையை

வாழ கற்றுகொள் கண்ணா!

அழகாக மலரும் மலர்களுக்குள்ளும்

பூநாகம் மறந்திருக்கும் கண்ணா!

உன் பூவோடு முள்ளும்

இணைந்த வாழ்க்கையில்

மலரோடு மனங்கள் சேர்ந்தாலும் கூட

முள்ளால் சில காயங்கள் ஏற்படும்..

மலருடன் முள்ளும் இணைந்திருக்கும்

வாழ்க்கை இதுதானடி பெண்ணே..  

மலர்கள் மலரும் வேளையில்

அதோடு மலரும் வாசனை போல

மணந்து மனம் கவர கற்றுக்கொள்!

நீ மலராக இருக்கும் பொழுது

இதயங்கள் உனக்கு அடிமையாகும்..

நீ பூநாகமாக மாறும் தருணத்தில்

வாழ்க்கை மரணத்தை கூட பரிசளிக்கும்..

காதல் மலர்கள் மலரும் வேளையில்

மலரும் காதல் இதயங்கள்

அந்த காதல் மலர்கள் மெல்ல

பூத்து உதிரும் பொழுதும்

மனம் தளராதே பெண்ணே..

இறைவனின் படைப்பில்

அழிவில்லாத பொருட்கள்

இந்த பூஉலகில் இல்லையடி

மலர்கள் மீண்டும் மலரும் அடுத்த

சிலநாட்களில் மீண்டும் உதிரும்

மலராத மலர்களை கொண்டு

மாலை கட்ட முடியாது..

உதிர்ந்த மலர்களுக்காக வருத்தபட்டால்

வருத்தம் தீர்வது இல்லையடி..

மலரும் பொழுது மலர்களாகவும்

உதிரும் பொழுது மலரின்

வாசனையாக இருக்க கற்றுகொள்

உன் வாழ்க்கையே

வானவில்லாக மாறிவிடும்..

நிறம் மாறும் மனிதர்களின் நடுவே

நிறம் மாறாத மலர்களாக

வாழ்ந்து விட்டு செல்வோமடி..” என்று விழிமூடி கவிதை சொன்ன மனையாளின் கவிதையில் மனம் மகிழ்ந்தான் பிரபா.

“நிஜமாகவே கவிதை சூப்பர் ஜெயா..” என்று எல்லோரும் கோரஸாக சொல்ல, “பிரபா” என்று அழைப்புடன் தோள் சாய்ந்தவளை அதே காதலுடன்  அணைத்துக் கொள்ள, “மது..”என்ற கணவனின் தோள் சாய்ந்தாள் மினி..

“சின்ன பிள்ளைகள் முன்னாடி என்ன பண்றீங்க..” என்றவனை முறைத்த விஜி, “அவங்களை எதற்குடா நீ பிரிக்கிற..” என்று அவளை கொட்ட வாய்விட்டு சிரித்தனர் ருக்மணியும் சீனிவாசனும்..

தன் பிள்ளைகள் நேரில் அநுபவித்த இன்னல்களை நேரில் பார்த்து பழகிய கோபிநாத், ‘இறைவன் அருளால் என்னோட பிள்ளைகள் இன்று போல என்று சந்தோஷமாக இருக்க வேண்டும்..’ என்று பூஜை அறையிலிருந்த தங்கை மற்றும் மனைவியின் முகம் பார்த்தார்..

காற்றோடு காற்றாக கலந்து இருந்த கற்பகத்தின் உள்ளம் கூட அவர்களின் ஒற்றுமையை பார்த்து தென்றாலாக வீட்டின் உள்ளே நுழைந்து தன் மகன்களின் தலையைக் கலைத்துவிட்டு சென்றார்..   

காதலில் இணைந்த இதயங்கள் இன்று நட்பால் மலர்ந்து மனம் வீச தொடங்கிவிட்டனர்.. இனிமேல் அவர்களுக்குள் பிரிவிற்கு வழியே கிடையாது.. அவர்களின் நட்பு இன்று போல என்றும் தொடரும்!

அவர்களின் நட்பு இப்படியே தொடரவேண்டும் என்று இறைவனை வேண்டிக்கொண்டு விடை பெறுவோம்..

TK-44pf

அத்தியாயம் – 44

நான்கு வருடங்களுக்கு பிறகு..

கீழ்வானம் சிவக்க தன்னறையில் அமர்ந்து கதையின் முடிவை எழுதிக் கொண்டிருந்தாள் ஜெயா. அன்று பிரபாவின் காதலை அறிந்த அதே அறையே அவளுக்கு என்று ஒதுக்கிவிட்டான் பிரபா. அவளைச் சுற்றிலும் புத்தகங்கள் அவனின் காதல் சுவடுகளை சுமந்த வண்ணம்.!

“அம்மா..” மகளின் குரல்கேட்டு, “பிரபு ப்ளீஸ்மா.. பாப்பாவை கொஞ்சம் சிணுங்காமல் பார்த்துகோங்க. நான் இதோ இந்த கதைக்கு முடிவை மட்டும் எழுதி முடித்துவிட்டு வருகிறேன்..” என்றாள்

அவளின் விரல்களில் பேனா விளையாட, “மலர் நீ பொறுமையாக எழுதுடா. நான் பாப்பாவை பார்த்துக் கொள்கிறேன்” சிணுங்கும் மகளின் தலையை வருடிக்கொடுத்துக் கொண்டே மகளின் அழகை ரசித்தான் பிரபா..

அவர்களின் காதல் வாழ்க்கைக்கு அழகு சேர்க்க வந்தாள் குட்டி தேவதை. உருவத்தில் பிரபாவையும், உள்ளத்தில் மலரையும் கொண்ட அந்த குட்டி தேவதை மழலை மொழியால் அந்த வீட்டையே தேவலோகமாக மாற்றினாள்.

தாய்மாமனாக இருந்தும் அப்பாவின் ஸ்தானத்தில் இருந்தும் வளர்த்த கோபிநாத்திற்கு அவள் மட்டும்தான் உலகம். அவளை தவிர வேறு எது பற்றியும் அவர் யோசிப்பத்தில்லை..

அவன் மனதில் நினைப்பதை நிறைவேற்ற மனைவியாக அவளும், சோகங்களை கண்ட மனதிற்கு மருந்து கொடுக்க மகளும் இருக்க அவனின் வாழ்க்கை வண்ணமயமாக மாறியது. பெங்களூரில் நம்பர் ஒன் என்ற இடத்தை அவன் தக்க வைத்துகொள்ள அது மட்டுமே காரணம். அந்த அளவிற்கு தன் குடும்பத்தை நேசித்தான் பிரபா..

“இன்னும் ஒரு பத்து நிமிஷம் முடிந்தது.” அவளின் குரல்கேட்டு பிரபாவின் முகம் புன்னகையில் மலர்ந்தது.. எந்த எழுத்துகளுக்கு மயங்கி தன் மனதை அவளிடம் பறிகொடுத்தானோ அந்த எழுத்துகளை அவள் மீண்டும் அவள் எழுத உறுதுணையாக நின்றான் பிரபா.

இந்த நான்கு ஆண்டுகளில் அவள் பெயர் சொல்லும் எழுத்தாளராக மாறிருக்க அவன் மட்டுமே காரணம். அவள் குழந்தையை சுமக்கும் பொழுது கூட சின்ன சின்ன கவிதைகள், குட்டி குட்டி காதல் கதைகள், சின்னஞ்சிறு நாவல்கள் என்று மனைவியை எழுத வைத்து மகிழ்ந்தான்.

அவள் எழுத்து சின்ன கூட்டிற்குள் அடங்கிவிட க்கூடாது என்ற உறுதியுடன் அவளுக்கு என்று தனியாக பப்ளிக்கேஷன் ஒன்றை தொடங்கி, அதன் நிர்வாகத்தை அவளிடமே ஒப்படைத்தான். எத்தனை தடைகள் வந்த பொழுது அவளின் எழுத்துகளை நிறுத்திவிடாமல் பார்த்துகொண்டான்..

அவளின் மீது வைத்திருக்கும் காதலை அவன் இன்று அளவும் வாய் மொழியாக வெளிபடுத்தவே இல்லை.. ஆனால் கூட தன் காதலை மறைமுகமாகவே காட்டிக் கொண்டிருந்தான்.. அவனின் மனதை முழுவதுமாக புரிந்து வைத்திருந்த அவனின் பனிமலரும் இன்றளவும் அது பற்றி ஒரு வார்த்தை கூட கேட்டதில்லை..

அவளுடன் சேர்த்து அவளின் எழுத்துகளையும் ஒரு வாசகனாகவும், காதலனாகவும், கணவனாகவும் நேசித்தான் பிரபா. அவனின் ஒத்துழைப்பில் இந்த நான்கு வருடத்தில், கவிதை புத்தகங்கள், நாவல்கள், சில பெண்ணியம் பற்றிய கட்டுரைகள் என்று எழுதிக் கொண்டிருக்கிறாள்..

அவன் மனம் இந்த நான்கு ஆண்டுகளின் ஏற்றபட்ட மாற்றங்களை பற்றிய சிந்தனையில் இருக்க, “பிரபு நான் கதையை முடித்துவிட்டேன்..” என்று அருகில் வந்த மனைவியின் கொலுசு ஓசை அவனின் கவனத்தை கலைத்தது..

“நல்ல தூங்கற..” என்று மகளின் தலையைக் கலைத்துவிட்டவளின் கையை பிடித்து சுண்டி இழுக்க பிரபாவின் மார்பில் வந்து விழுந்தாள் ஜெயா..

“என்னங்க பாப்பா பக்கத்தில் இருக்கிற..” சிணுங்கிய மனைவியின் உதட்டில் பட்டும்படாமல் முத்தமிட்டு நிமிர்ந்த பிரபா, “கதையின் முடிவு எப்படி இருக்கு” என்று கேட்டான்.

அவனின் உதடுகள் செய்த மாயத்தில் விழிமூடியிருந்த ஜெயாவோ, “அது எனக்கு எப்படி தெரியும்..” என்று முணுமுணுக்க, “என்னோட மலருக்கு வேறு என்ன தெரியும்?” குறும்புடன் கேட்க, பட்டென்று விழி திறந்து அவனை முறைத்த்தாள்.

“ஏதேதோ எண்ணம் வளர்த்தேன்.. உன் கையில் என்னைக் கொடுத்தேன்..

நீதானே புன்னகை மன்னன்.. உன் ராணி நானே..

பண்பாடும் பாடகன் நீயே உன் ராகம் நானே..” அவனின் மார்பில் சாய்த்து பாடினாள் அவனின் காதல் மனையாள்..

அவளின்  பாடலை விழிமூடி ரசித்த பிரபா அவளை அணைக்க நினைக்கும் பொழுது, “அம்மா..” என்று சினுங்கினாள் மகள்.. அவனைவிட்டு விலகி எழுந்த ஜெயா, “யாழி அம்மா இங்கேதான் இருக்கிறேன்..” மகளின் மார்பில் தட்டிகொடுத்துவிட்டு பிரபாவின் முகம் பார்க்க அவனின் விழிகளோ அவளின் மீது விஷயமத்துடன் பதிந்தது..

“பிரபா” என்றுஅவனின் கையில் கிள்ளி வைத்துவிட்டு, “சீக்கிரம் குளிச்சிட்டு கீழே வாங்க..” அவனின் கைகளுக்கு சிக்காமல் எழுந்து சென்றவளை பார்த்தவனோ, ‘தனியாக சிக்குவ இல்ல அப்போ இருக்கு..’ என்று நினைத்துகொண்டு குளிக்க சென்றான்..

 

அதன்பிறகு அவள் சமையல் வேலைகளை கவனிக்க பிரபா குளித்துவிட்டு ஆபீஸ் கிளம்ப மெல்ல எழுந்த மகளின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு, “குட்டிம்மா..” என்றழைக்க, “அப்பா தாதா கிட்ட போலாம்..” என்றாள் அவனின் செல்லசீமாட்டி..

அவளை அழைத்துக்கொண்டு பிரபா கீழே செல்ல டைனிங் ஹாலில் அமர்ந்திருந்த தாத்தாவைப் பார்த்தும் தகப்பனை மறந்துவிட்டு யாழினி, “தாதா..” என்று அழைக்க, “குட்டிம்மா.. வாங்க வாங்க..” பேத்தியை தூக்கிக்கொண்டு தோட்டத்திற்கு சென்றார்..

யாழினிக்கு குட்டி குட்டி குருவிகளின் இசை ரொம்ப பிடிக்கும்.. அதனாலோ என்னவோ அவளை தோட்டத்திற்கு அழைத்து சென்று அங்கிருக்கும் சிட்டுக்குருவி, தேன் சிட்டு, குயில் இவற்றை அடையாளம் கட்டுவதே அவரின் வேலை!

அவர்கள் இருவரும் சென்ற பின்னாடி சமையலறைக்கு நுழைந்த பிரபா, “மலர்..” என்றவனின் கரங்கள் அவளின் இடையில் விளையாட, “போடா.. நான் என்ன சொன்னாலும் கேட்கும் நீ, அந்த ஒரு விஷயத்தை மட்டும் கேட்கவே மாட்டேங்கிறீங்க..” அவனுக்கு இசைந்து கொடுத்தாள்..

அவள் எதுபற்றி பேசுகிறாள் என்று புரிந்து கொண்ட பிரபாவோ, “இங்கே பாரு மலர். நான் என்ன சூழ்நிலையில் திரும்பி வந்தேன் என்று எனக்கு மட்டும் தான் தெரியும். எனக்கு தான் உண்மை தெரியாது அவனாவது ஒரு வார்த்தை சொல்லியிருக்கலாம் இல்ல..” அவனின் குரலில் கோபம் இல்லை. வருத்தம் மட்டுமே..

அவனின் மனதில் அந்த ஒரு கேள்விக்கு மட்டும் இன்னும் விடை கிடைக்காமல் இருந்தது.. தான் எந்த தவறும் செய்யவில்லை என்று தெரிந்த பிறகும் மதன் பேசாமல் இருந்தது அவனின் மனதிற்கும் வருத்தத்தையே கொடுத்தது..

என்றேனும்  ஒருநாள் தன் நண்பன் தன்னை தேடி வருவான் என்ற நம்பிக்கையுடன் இருந்தான். அவனின் வருத்தம் ஜெயாவிற்கு பிரிந்தாலும் அவள் மீண்டும் மீண்டும் அவர்கள் நட்பில் இணைய வேண்டும் என்று நினைத்தாள்.

“ஸாரி பிரபா..” என்றவளைவிட்டு மெல்ல விலகினான் பிரபா.

அவர்கள் இருவரும் சமையலறையில் இருக்க, “அப்பா” என்ற அழைப்பு கேட்டவுடன், “குட்டிம்மா..” என்ற அழைப்புடன் டைனிங் ஹாலுக்கு வர அங்கே நின்றிருந்த பெண்ணைப் பார்த்ததும், ‘இந்த பொண்ணு யாரு?’ என்ற கேள்வி அவனின் மனதில் எழுந்தது..

பிக் கலர் கவுன் போட்டு கொண்டு தன்னை முறைக்கும் அந்த குட்டி பாப்பாவை பார்த்தும் அவன் சிலையென நிற்க, “யாழினி..” என்ற அழைப்புடன் சமையலறைலிருந்து வெளிப்பட்டவள் அவன் சிலையே நிற்பதை கண்டு, “என்னங்க..” என்று கேட்டாள்..

அப்பொழுதுதான் அந்த குட்டி பெண்ணைக் கவனித்தவளின் புருவங்கள் ஏறி இறங்கியது. அவளை எங்கோ பார்த்த மாதிரி ஒரு உணர்வு அவளின் மனதில் எழுந்தது..

மெல்ல குழந்தையின் அருகில் சென்று, “பாப்பா உன்னோட அப்பா யாரும்மா?” என்று கேட்க, “இவருதான்..” என்று பிரபாவை கைகாட்டினாள் அந்த குட்டிப்பெண்..

“என்னது நானா?” என்றவன் அதிர, “நீங்க இல்லாமல் வேறு யாரு” வாசலில் இருந்து குரல் வரவே நிமிர்ந்துப் பார்க்க சுடிதாரில் தன்னுடைய வழக்கமான நடையுடன் வீட்டிற்குள் நுழைந்த மின்மினியை பார்த்தும் ஜெயாவின் முகம் மலர்ந்தது..

பிரபா அவளை முறைக்க, “நீங்கதானே இந்த குழந்தைக்கு அப்பா..” அவனின் பிரஷரை ஏற்ற, “மினி என்ன இது விளையாட்டு..” அவளை அதட்டினான் பிரபா..

“அப்பா அம்மாவை மிரட்டாதீங்க..” என்றாள் மினியின் செல்ல மகள்.. அவளின் பேச்சு ஜெயாவின் மனத்தைக் கவர்ந்தது. அதற்குள் தன் முகபாவனையை மாற்றிக்கொண்ட மின்மினி, “ஜெயா ப்ளீஸ் இந்த வாழ்க்கையை எனக்காக விட்டு கொடு..” என்று கேட்டு பிரபாவை அதிர வைத்தாள் மினி.  

அவன் அதிர்ச்சியுடன் மனைவியின் முகம் பார்க்க, “அப்பா என்று சொல்லும் அளவிற்கு பிள்ளையை வளர்த்து வெச்சு இருக்கீங்க..” கணவனை முறைத்துவிட்டு, “உங்களுக்கு வாழ்க்கையை விட்டு கொடுக்கிறேன்..” என்றவளை முறைத்தான்..

இரு பெண்களுக்கு நடுவே மாட்டிகொண்ட பிரபாவின் நிலையோ அதைவிட பரிதாபம்,  “ஏய் உனக்கு என்ன பைத்தியமா? இது உன்னோட வாழ்க்கை.. அவள் கேட்பது பொம்மை இல்ல. உயிரும் உணர்வும் உள்ள உன்னோட கணவனைக் கேட்கிறாள் மலர்..” என்றான் மினியை முறைத்த வண்ணம்..

அவளோ அதையெல்லாம் கண்டு கொள்ளாமல் நின்றிருக்க, “மினி வந்தும் உன்னோட விளையாட்டை ஆரம்பித்துவிட்டாயா?” என்று கணவனின் குரல்கேட்டு நாக்கைக் கடித்துக்கொண்டு, “சும்மா விளையாட்டுக்கு..”என்று வாசலை நோக்கி திரும்பினாள்..

அவனைப் பார்த்தும், “வாங்க அண்ணா..” என்று அழைத்தாள் ஜெயா..

அவனின் தோளில் பிரபாவின் மகள் சாய்ந்து கொண்டு, “சித்தப்பா..” என்று அழைக்க, “வாடா மதன்..” என்று அழைத்தான். அனைவருக்கும் காபி எடுத்துவர சமையலறைகுள் சென்றாள்..

பிரபாவின் கோபம் எல்லாம் சென்ற இடம் தெரியாமல் சென்று மறைய, “டேய் என்னை பார்க்க வர உனக்கு இத்தனை வருடம் ஆச்சா?” என்று அவனின் முதுகில் ஒரு அடி போட்டான் பிரபா..

“பெரியப்பா..” மதனின் செல்ல மகள் கத்த, “சும்மா..” என்று சைகை செய்ய, “நிஜமா?” என்று கேட்க, “ஆமாண்டா செல்ல குட்டி..” என்று மதனின் மகளைத் தூக்கி சுத்து கீழிறக்கி விட்டான்..

“ஸாரிடா. நான் வந்திருக்கணும்..” மனைவியை முறைத்துவிட்டு, “மினி அவனோட கோபம் தெரிந்தும் நீ விளையாடுவது சரியில்ல..” என்று மிரட்டிட தலை குனிந்து நின்றாள் மினி..

அவளின் முகம் பார்த்து குழந்தை என்ன நினைத்தோ, “தித்தி..” மதனிடமிருந்து மினியிடம் தாவிட, “குட்டிம்மா..” என்று அவளின் கன்னத்தில் அழுந்த முத்தமிட்டாள்..

அவளின் தோளில் சாய்ந்து கொண்டு, “அப்பா தித்தி..” என்று சிரிக்க, “மினி சித்திடா குட்டிம்மா..” என்று பிரபா சிரிக்க, “அம்மா பாப்பாவை என்னிடம் கொடும்மா..” என்றாள் கமலினி..

கமலினியிடம் யாழினியை கொடுக்க, “வா நம்ம விளையாடலாம்..” என்று அவளை கரம்பிடித்து அழைத்துச் சென்றாள்..

“இவங்க இருவரையும் சமாளிக்கவே எனக்கு நேரம் சரியாக போகிறது பிரபா.. அம்மாவும், மகளும் சேர்ந்த அங்கே ஒரு கலகமே நடக்கும்..” குடும்பத்தைப் பற்றி அவன் பேச பிரபாவின் மனம் நிறைந்து போனது..

அவன் எந்த குடும்பத்துடன் வாழ வேண்டும் அவன் நினைத்தானோ அதே மாதிரி மதனை அவனின் குடும்பத்துடன் பார்த்ததும் நிம்மதியானது..

அவளின் அருகில் மண்டியிட்டு அமர்ந்த பிரபா, “குட்டிம்மா உன்னோட அம்மாதானே என்னை அப்பான்னு கூப்பிட சொன்னா” என்று கேட்டதும், “மினிதான் சொல்லி கொடுத்தா..” தாயை போட்டுகொடுத்தாள் கமலினி.

“அடிப்பாவி..” என்று மினி அதிர, “உங்களோட மகள் இல்ல. அப்போ உங்களை மாதிரிதான் இருப்பாள்..” என்று எல்லோருக்கும் காபி எடுத்து வந்தாள் ஜெயா..

“அப்படி சொல்லு மலர்..”நால்வரும் ஹாலில் சோபாவில் அமர்ந்து, “வீட்டிற்குள் நுழைந்த சில நொடியில் பூகம்பத்தையே கிளப்பிட்ட..” என்றதும் வாய்விட்டு சிரித்தாள் மின்மினி..

கோபிநாத் பிரபாவின் மகளையும், மதனின் மகளையும் தூக்கி வைத்துகொண்டு ஏதோ பேசிக்கொண்டிக்க, அங்கே குழந்தைகளின் மழலை மொழி தவிர வேறு எதுவும் இல்லாமல் இருக்க, “அப்பா உங்களுக்கு முடியல என்று சொன்னாங்க..” என்று கோபிநாத்திடம் பேச்சு கொடுத்தான் மதன்..

“யாருப்பா உனக்கு சொன்னது..” என்று கேட்க, “விஜிப்பா..” என்றான் மதன்.. அவர்களிடம் பொய் சொல்லி வரவழைத்து இருந்தாள் விஜி..

“அப்போ மாமாவிற்கு உடம்பு சரியில்லாமல் போனால்தான் இங்கே வருவ? தன் நண்பனிடம் கோபத்தைக் காட்டினான் பிரபா..

“டேய் பதில் பேசுடா..” அவனின் குரல் உயர, “ஸாரிடா..” என்றான் மதன்..

அதன்பிறகு அங்கே மௌனம் நிலவ, “ஜெயா..” என்ற அழைப்பில் நிமிர்ந்தவளின் முன்னே புத்தகத்தை நீட்டினாள் மின்மினி.

“இந்த கதையை எழுதிய கதிரழகி நீயா ஜெயா..” புரியாமல் கேட்க, “ஆமா..” என்றாள் ஜெயா புன்னகையுடன்..

“நீ எந்தளவிற்கு இந்த உண்மையை ஏற்றுகொள்ள போகிறாய் என்று தெரியல.. இது பற்றி பிரபா உன்னிடம் உண்மையைச் சொன்னானா? எனக்கும் அவனுக்கும் இடையே எல்லாம் நடந்து முடித்துவிட்டது..” என்று அவள் சொல்லி முடிக்க வாய்விட்டுச் சிரித்தாள் ஜெயா..

அவளுடன் சேர்ந்து பிரபாவும் விழுந்து விழுந்து சிரிக்க, “ஜெயா பிரபா உன்னிடம் பொய் சொல்லி வெச்சி இருக்கிறான். அன்னைக்கு ஹோட்டலில் வைத்து எங்க இருவருக்கும் இடையே எல்லாம்..” அவள் சொல்லிகொண்டிருக்க, “ஹா ஹா ஹா அக்கா முடியல காமெடி பண்ணாதீங்க..” என்றாள் ஜெயா சிரித்தவண்ணம்..

அவளுக்கு அனைத்து உண்மையும் தெரியும் என்று தெரியாமல் அவளிடம் உண்மையைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள் மின்மினி. பிரபா – ஜெயா இருவருக்கும் இடையே நடந்த அனைத்து விஷயமும் அவர்கள் இருவருக்கு மட்டுமே தெரியும்..

பிரபா உண்மையைச் சொன்ன அளவிற்கு கூட ஜெயா அவளின் மனதை அவனிடம் சொல்லவில்லை.. அதனால் அவளின் இன்னொருப்பக்கம் பிரபா உட்பட யாருக்கும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை..

“எங்கள் இருவருக்குள் அதெல்லாம் நடந்து முடிந்துவிட்டது என்று நான் இப்பொழுது சொன்னால் என்ன ஜெயா பண்ணுவ..” அவள் விளையாட்டாக கேட்டுவிட்டு அவளின் முகம் பார்த்தாள்..

“என்னோட வாழ்க்கையை உங்களுக்கு விட்டுக் கொடுத்துவிட்டு சென்றிருப்பேன் மினி..” என்றாள் ஜெயா அமைதியாகவே..

“மலர் இன்னொரு முறை..” மனைவியைத் திட்ட தொடங்க, “ஜெயா அப்படி பேசாதே. அவன் எந்தளவிற்கு உன்னை விரும்பினான் என்று எனக்கு தெரியும்மா..” என்றான் மதன்..

“நான் எந்தளவிற்கு அவரை விரும்பினேன் என்று உங்க யாருக்கும் தெரியாது அண்ணா..” அவளின் கண்கள் அவளையும் மீறி கலங்கிட, “மலர்” அவளை இழுத்து மார்புடன் அணைத்துக்கொண்டான். அவளின் காதல் மனம் பற்றி இன்றுவரை பிரபாவிற்கு கூட தெரியாது..

“நான் அன்னைக்கு வந்து கல்யாணத்தையே நிறுத்தியிருந்தால் உன்னோட நிலை?” என்று மினி விடாமல் அவளிடம் கேள்வி கேட்க,  “நீங்க வருவீங்க என்று தெரிந்தே நான் மணமேடை ஏறியிருந்தால் உங்களோட நிலை என்ன அக்கா..” என்று கேட்டு அங்கிருந்த அனைவரையும் அதிர வைத்தாள் ஜெயா..

“நீ என்ன சொல்ற..” என்று பிரபா புரியாமல் அதிர்வுடன் கேட்க, “நான் ஜெயா. என்னை உங்கள் யாராலுமே என்னை ஏமாற்ற முடியாது மினி அக்கா. அன்பரசு என்ற பெயரில் இவர் என்னிடம் அனைத்து உண்மையும் சொன்ன பொழுதே அந்த மினி நீங்க என்றும், அந்த மணமேடை ஏற போகும் பெண் நான் என்றும் எனக்கு தெரிந்துவிட்டது..” என்றாள்..

இந்த விஷயம் பிரபாவிற்குமே அதிர்ச்சியாக இருக்க, “ஒரு கதையில் ஒருவரின் கதாபாத்திரத்திற்கு நான்கு பக்கமும் நின்று ஆயிரம் வழிகளில் யோசிப்பவள் நான். ஒரு கதாபாத்திரத்திற்கே நான் அந்தளவிற்கு யோசிக்கும் பொழுது வாழ்க்கை என்று வரும் பொழுது எந்தளவிற்கு யோசிப்பேன்..” என்றதும்  பிரபா, மதன், மினி மூவரும் அமைதியாக இருக்க பேத்திகள் இருவரையும் அழைத்துக்கொண்டு வெளியே சென்றார் கோபிநாத்.

கணவனின் பார்வை தன் மீது படிவதை உணர்ந்து, “நான் எழுதிய கவிதை புத்தகத்தில் அவரோட கையெழுத்து பார்த்து காதலிக்க தொடங்கினேன். முகநூலில் என்னிடம் அன்புவாக பழகியது பிரபாவை நான் கண்டு பிடித்துவிட்டேன்.” என்றவள் நிறுத்தி கணவனின் முகம் பார்த்துவிட்டு,

“ஆனால் திருமணத்திற்கு பிறகு அவர் என்னிடம் உண்மையை மறைப்பாரோ என்று நினைத்தேன்” அவனோ நிதானமாக அவளின் முகம் பார்க்க, “ஜெயா நீ மற்ற பெண்கள் போல யோசிக்கவே இல்லையே.. அதுதான் எனக்கு அதிசயமாக இருக்கிறது.. உன்னோட இடத்தில் வேற எந்த பெண் இருந்தாலும் நடப்பதே வேறு..” என்றாள் மினி..

மினி பார்த்த அவளின் விழிகள் பளிச்சிட, “இந்த இடத்தில் நான் சாதாரண ஜெயாவாக யோசித்தேன் என்று யார் சொன்னது?” என்று கேள்வியாக புருவம் உயர்த்தினாள்..

“அந்த இடத்தில் நான் எழுத்தாளர் தமிழரசியாக யோசித்தேன்.. அப்பொழுதுதான் எனக்கு சில விஷயங்கள் புரிந்தது..” என்றவளை இமைக்காமல் பார்த்தான் பிரபா..  இருவருக்குள் இருந்த புரிதல் அவர்களின் வாழ்க்கையை வசந்தமாக மாற்றியது.. ஆனால் இன்றோ மனதிலிருந்து அருவி போல அவள் மட்டும் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்..

“உனக்கு கோபமே வரவில்லையா?” மினி நம்பாமல் அவளிடம் கேட்க, “இதில் கோபபட்டு நான் என்ன செய்வது மினிக்கா. அன்றைய நிலையில் இவரால் பாதிக்கபட்ட பெண் நீங்கதானே தவிர நான் இல்ல. அப்படி இருக்கும் பொழுது இவர்மேல் கோபப்பட நான் யார்..” என்று தெளிவாக கேட்டவளை பார்த்து பிரம்மிப்புடன் அமர்ந்திருந்தான் மதன்..

இதுவரை அவன் சந்தித்த பெண்களில் மினி மட்டுமே வித்தியாசமான பெண் என்று நினைத்திருக்க அவளுக்கு நிகராக நின்ற ஜெயாவைப் பார்த்து அவனின் விழிகள் வியப்பில் ஆழ்ந்தது..

“அந்த அறையை தன்னுடைய கற்பனையில் கொண்டு வந்து தெளிவாக யோசிக்கும் பொழுது நீங்க என்னிடம் சொன்ன விஷயம் மனதை உறுத்தியது. அப்புறம் மதன் அண்ணா, உங்களோட நிலை, பிரபாவின் தவிப்பு என்று கணக்கு போடும் பொழுது விஷயம் வேறாக இருந்தது..” என்றவளைப் பார்த்து மினியே வாயடைத்து போனாள்..

அங்கே பலத்த அமைதி நிலவ, “பிரபா மேல் தப்பு இருக்காது என்று நான் உறுதியாக நம்பினேன்..” கலங்கிய விழிகளுடன் கணவனின் தோளில் சாய்ந்துகொள்ள, “என்னோட நம்பிக்கை பொய்யாகவே இல்ல..” என்றவளை அதே அன்புடன் அரவணைத்து கொண்டான் பிரபா..

இருவரும் எத்தகைய வாழ்க்கை வாழ்கின்றனர் என்று தன் விழிகளால் பார்த்த மதனின் உள்ளம் நிறைந்துவிட அதுவரை அவனின் உள்ளத்தில் இருந்த தவிப்பு அவனிடமிருந்து விடைபெற்றுச் சென்றது..

அவளின் ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் வெளிப்பட்ட காதலில் மௌனமானான் பிரபா. அவளின் மனம் மாறும் என்று அவன் காத்திருந்த நாட்கள் எல்லாம் அவனின் கண்முன்னே வந்து நின்று சிரித்தது..

“என்மேல் உனக்கு சந்தேகம் இல்லையா ஜெயா..” என்று பிரபா அவளிடம் கேட்க நிமிர்ந்து கணவனின் முகம் பார்த்தவளோ, “கண்ணு பொய் சொல்லும் உள்ளுணர்வு பொய் சொல்லாது பிரபா..” நேருக்கு நேராக அவளின் விழியைப் பார்த்துக் கூறினாள்

“நீ விவாகரத்து பற்றி யோசித்து விடுவாயோ என்றுதான் நான் அப்படி சொன்னேன்..” தன் வாயால் அவள் மாட்டிக்கொள்ள, “அக்கா அன்னைக்கு என்ன நடந்தது. நீங்களாக சொல்றீங்களா?” என்று கேட்டாள்..

“அதான் முன்னாடியே சொன்னேனே.. பிரபாவிற்கும் எனக்கும் இடையே எல்லாம் நடந்து முடிந்துவிட்டது..” என்றாள் மினி குறும்புடன்..

“நீங்களாக உண்மையைச் சொல்லவில்லை என்றால் நான் சொல்ல வேண்டி வரும்..” என்று பிரபாவைவிட்டு விலகி எழுந்தவள் அறைக்குள் சென்று அந்த பைலை எடுத்து வந்து அவளின் முன்னே நீட்டிவிட்டு, “உண்மையை நீங்க ஏன் மறைச்சீங்க சொல்லு..?” என்று மிரட்டினாள் ஜெயா..

மினி மதனைப் பாவமாக பார்க்க, “எனக்கு தெரியாது நீயே உண்மை சொல்லு..” என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்து அமர, “மதன் சூப்பர்டா..” என்று நண்பனின் தோளில் கைப்போட்டு அமர்ந்தான் பிரபா

ஜெயா அவளை குற்றவாளி போல பார்க்க, “என்னடா மினிக்கு வந்த சோதனை?” என்று கேட்டு அன்று நடந்த விஷயத்தை அவர்களிடம் சொல்ல தொடங்கினாள்..

ESK-1

என் சுவாசக் காற்றே..!

மார்கழித் திங்கள் மதிநிறைந்த நன்னாளால்

நீராடப் போதுவீர் போதுமினோ நேரிழையீர்

சீர்மல்கும் ஆய்ப்பாடிச் செல்வச் சிறுமீர்காள்

கூர்வேல் கொடுந்தொழிலன் நந்தகோபன் குமரன்

ஏரார்ந்த கண்ணி யசோதை இளஞ்சிங்கம்

கார்மேனி செங்கண் கதிர்மதியம் போல்முகத்தான்

நாராயணனே நமக்கே பறை தருவான்

பாரோர் புகழப் படிந்தேலோர் எம்பாவாய்

 

புலர்ந்தும் புலராத அதிகாலைப் பொழுது,  உடலை ஊடுருவிச் செல்லும் குளிர்.  ஆளரவமற்றக் கோவில் வாசலில் கோலமிட்டுக் கொண்டிருந்தாள் பெண்.

அவள்தான் சிவரஞ்சனி. மார்கழிப் பனியில் நனைந்த ரோஜாவாய் அவளது முகம்.

பிரம்மன் சற்றுக் கவனமெடுத்துச் செதுக்கிய சிற்பம் போல இருப்பவளின்,  கயல் விழிகள் அவள் கரம் போகும் பாதையெல்லாம் பயணிப்பதைப் பார்க்கும் போது, ஒன்றையொன்று துரத்தும் காதல் மீன்களாய்…

மசமசப்பான இருளும், சோகையான மின்விளக்கு வெளிச்சமும் அவள் விழிகளோடு போட்டியிட முடியாமல், இன்னும் சற்று நேரத்தில் வரப்போகும் பகலவனைப் பார்த்துக் காத்திருந்தன.

குளித்து முடித்து தலையைச் சுற்றி  வைத்த தூவாலையில் இருந்து விலகி வந்த முடிக் கற்றைகள், அவளின் சிறிய நெற்றியில் சுருண்டிருந்தன.

வெண்டைப் பிஞ்சு விரல்களில் வித்தைகள் பல வைத்திருப்பாளோ!! இரு தத்தைகள் கொஞ்சும் கோலமொன்று அப்படியே தத்ரூபமாய். கோலத்தைப் பார்த்துத் திருப்தியாய் புன்னகைத்தவள், இதழ் கடித்து எக்கிக் கலர் பொடிகள் வைத்திருந்த சின்னஞ்சிறு கின்னங்கள் அடங்கிய ட்ரேயை எடுத்தாள்.

கிளிப்பச்சைக் கலர் இல்லாமல் இருக்கவும் முகம் சுருக்கி, என்ன செய்ய? என்று சிந்தித்தவள்,  ஐந்து வண்ணங்களையும் கொண்ட  பஞ்சவர்ணக் கிளிகளை உருவாக்கினாள்.

தேனில் ஊறிய ரோஜா இதழ்களைப் போல மினுமினுப்புடன் கூடிய அவளது செவ்விதழ்கள் விடாமல், ஆண்டாள் பாடியத் திருப்பாவையைக் கோவில்  ஒலிப்பெருக்கிக்குப் போட்டியாக முனுமுனுத்துக் கொண்டிருந்தது.

மற்ற வீடுகளில் வாசல் தெளிக்கும் சப்தமும், பால் வண்டியின் சப்தமும் கேட்கத் தொடங்கியது. கோலம் திருப்தியாக வந்திருக்கவும், கோயில் பக்கவாட்டில் இருந்த விநாயகர் சன்னதியில் கோலமிட்டுக் கொண்டிருந்தவளை அழைத்தாள்,

“கலா…  சின்னக் கோலம்  போட இவ்வளவு நேரமா? நான் முடிச்சிட்டேன்.”

“இங்க பாரு…  ஏதாச்சும் சொல்லிடப் போறேன். கோயிலாச்சேன்னு பார்க்குறேன். மரியாதையா ஓடிரு… “

“எதுக்குடி இவ்வளவு கடுப்பு உனக்கு? கோயில் வாசல்ல கோலம் போடப் புண்ணியம் பண்ணியிருக்கனும்.”

முகத்தில் கோலப்பொடியைப் பூசிக்கொண்டு, எழுந்து நின்று தன்னை முறைத்தத் தோழியைக் கண்டு நகைத்தவள், “இந்தச் சின்னக் கோலம் போட்டதுக்காடி, முகத்தில இவ்வளவு பொடிய பூசி வச்சிருக்க?”

அழுவது போல முகத்தை வைத்துக் கொண்டவள், “இந்த குளிருக்கு அடக்கமாப் போர்த்திப் படுத்திருந்தவள எழுப்பிக் கூட்டிட்டு வந்துட்டு கேள்வியாடி கேக்குற? எனக்கு  இன்னும் தூக்கக் கலக்கமே போகல… “ என்றபடி கண்ணைக் கசக்கியவளைப் பார்த்தவள் சிரிப்புடன்,

“மார்கழி மாதத்தில் அதிகாலை எழுந்து குளித்து முழுகி ஆண்டாள் திருப்பாவையைப் பாடினா,  கண் நிறைந்த கணவர் கிடைப்பாராம்டி.”

“ அடிப் போடி…  திருப்பாவை பாடினாலும் பாடாட்டாலும் எனக்கு என் மாமன் வேலுதான்னு நிச்சயம் பண்ணியாச்சு, நீயும் அந்த நெட்டக் கொக்கு கோதையும் பாடுங்கடி.  நாளைக்கெல்லாம் என்னை எழுப்பாதீங்கடி.”

இவர்கள் பேசிக்கொள்வதைக் கேட்டபடி வந்தார் கோவில் குருக்கள்.  “அப்படி சொல்லாதம்மா,  மாதங்களில் மகத்தான சிறப்புகளைப் பெற்றுத் திகழ்வது மார்கழி மாதம்தான் .அதனால்தான் பகவான்  கிருஷ்ணன் மாதங்களில் நான் மார்கழி என்று அருளி இருக்கிறார்.

ஒரு வருடம் என்பது தேவர்களுக்கு ஒருநாள். அதில் மார்கழி மாதம் என்பது அவர்களுக்கு அதிகாலை நேரம் ஆகும்.. அந்த நேரத்தில் நாம் தெய்வ வழிபாட்டில் ஈடுபடும்போது, தெய்வத்துடன் தேவர்களையும்  வழிபடும் பாக்கியம் நமக்குக் கிடைக்கும்.

.திருமணம் ஆகாத பெண்கள், மார்கழி மாதத்தில் பாவை நோன்பு இருந்து, இறைவனை வழிபட்டால், தை பிறந்ததும் அவர்களுக்கு நல்ல வரன் அமைந்து திருமணம் நடக்கும் என்பது தொன்றுதொட்டு இருந்து வரும் நம்பிக்கை.

ஆனால், இங்கே ஆண்டாள் தனக்கு நல்ல வரன் அமைந்து திருமணம் நடைபெறவேண்டும் என்பதற்காக பாவை நோன்பு கடைப்பிடிக்கவில்லை. மாறாக, இறைவனையே தன் கணவனாக வரித்து விரதம் அனுஷ்டித்தாள்.

 

இறைவனை அடைய நாம் கடைப்பிடிக்கவேண்டிய வழிமுறைகளையும் முப்பது பாடல்களில் அழகுற விளக்குகிறாள்.”

நீண்ட  பிரசங்கம் செய்த குருக்களைப் பாவமாகப் பார்த்தவாறு, கை மறைவில் கொட்டாவி விட்ட கலா, “மாமா, நேரமாகிடுச்சி இன்னும்  பூஜைய ஆரம்பிக்கலையா நீங்க? சீக்கிரம் பிரசாதம் கொடுங்க சாப்பிட்டு நான் காலேஜ்க்கு கிளம்பனும்.”

அவளின் இந்த பாவனையில் சிரித்தவர்,  அவளது தலையைப் பிடித்து லேசாக ஆட்டிவிட்டுப் பின், “கோதை எங்கமா காணோம்? அவள வீட்டுக்கு அனுப்பி பிரசாதம் ரெடியாயிட்டா வாங்கி வரச் சொல்லனும். உனக்கு பிடித்த வெண்பொங்கலும், புளியோதரையும்தான் இன்னைக்கு மாமி செய்யறதாச் சொன்னா.”

“தாயார் சன்னதியில கோலம் போட்டுட்டு இருக்கா மாமா…  நான் போய் அழைச்சிட்டு வர்றேன்”  என்று ஓடினாள்.

கலா ஓடிய திசையில் பார்வையைப் பதித்திருந்தவளை நோக்கியவர், “அம்மாடி சிவரஞ்சனி, உனக்கு பிரசாதம் தனியா மாமி ஆத்துல எடுத்து வச்சிருப்பா.  காலேஜ் போறச்ச அப்படியே வாங்கிண்டு போய்டு என்ன.”

சரி என்பது போல தலையசைத்தவளைப் பார்த்தவரின் உள்ளத்தில் எண்ணங்களின் ஊர்வலம். ‘எவ்வளவு அருமையான குழந்தை, பகவான் இவளை சிறு வயதிலேயே இவ்வளவு சோதிக்க வேண்டாம்.’ என்று எண்ணியவர் பூஜையைக் கவனிக்க கோவிலுக்குள் சென்றார்.

கோலப்பொடி, கலர்ப்பொடி ஆகியவற்றை அதெற்கென இருந்த அறையில் வைத்தவள், பூக்கூடையை எடுத்து வந்து கோவில் நந்தவனத்தில் பூக்களைப் பறிக்க ஆரம்பித்தாள். கீழ் வானம் சற்றே வெளுக்க,  அவளது மனம் தன்னுடைய நிலையை எண்ணிக் கலங்கியது.

அன்றைய நாளின் முழுநேர உணவும் தனக்கு அந்தப் பிரசாதம் மட்டும்தான் என்பதை எண்ணிக் கழிவிரக்கத்தில் கண்களின் ஓரம் கசிந்தது. தனது தாய் லலிதா இருந்த வரை எப்படிப் பார்த்துக் கொண்டார். வேளாவேளைக்கு பசிக்கிறதோ பசியில்லயோ இவளுக்கு அவர் கையால் ஊட்டி விட்டால்தான் திருப்தியாக இருக்கும் அவருக்கு.

தனது பதினோராவது வயது வரை தாய் தந்தைக்கு இளவரசி போல இருந்தவள் அவள். ராஜாராமன் லலிதா தம்பதியருக்கு ஒற்றை மகளாய்,  குறும்பும் கலகலப்பும் கொண்ட பெண்ணாய் வளர்ந்தவள்.

பெயர் தெரியாத விஷக் காய்ச்சலில் படுத்த தாய் எதிர் பாராமல் இறந்ததும்,  அவர் இறந்த அடுத்த ஆறு மாதத்தில் தந்தை வேறு திருமணம் செய்ததையும் இன்று வரை ஏற்க முடியவில்லை அவளால்.

அவளுடைய தாயின் மறைவுக்குப் பின் அவளது இயல்பான குறும்பும் கலகலப்பும் மறைந்து போயின. அவளுடைய சித்தியின் கடுத்த முகத்தையும்,  ரணமாக்கும் சுடு சொற்களையும் பார்த்தும் கேட்டும் வளர்ந்தாள்.

அவளுடைய சித்தி சாரதா, மனதிருந்தால் சிவரஞ்சனிக்கு உணவு தருவாள், அதுவும் அவளது தந்தை  உயிருடன் இருந்த வரை மட்டுமே.  அவளது சித்திக்கு ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்து இரண்டு வருடங்களுக்கு பிறகு நடந்த ஒரு விபத்தில் அவளுடைய தந்தை உயிரிழந்த பிறகு, அந்த வீட்டில் வேண்டாத ஜீவனாகிப் போனாள்.

சிவரஞ்சனியின் தங்கை கல்யாணிக்கு ஏழு வயதுதான்.  அவள் மீது பாசத்துடன் இருக்கும் ஒரே ஜீவன் கல்யாணி மட்டுமே.  தனது தாய் சிவரஞ்சனியைத் திட்டுவதைப் புரியாமல் பார்க்கும் குழந்தை,  அவள் அழும் போது தனது பிஞ்சு கரங்களால் துடைத்து விடும்.

ஆனால் தாயிடம் எதிர்த்துக் கேள்வி கேட்கவோ,  சண்டையிடவோ தெரியாத வயது  ஆகையால் தனது அக்காவுடன் ஒட்டிக் கொண்டே இருக்கும்.  சிறு மிட்டாய் கிடைத்தாலும் அக்காவுடன் பகிர்ந்து  உண்ண  நினைக்கும்.

இயல்பாகவே கல்யாணி மீது பாசத்துடன் இருக்கும் சிவரஞ்சனி,  குழந்தைக்குத் தேவையானவற்றைச் செய்வதற்கு எப்போதும் முகம் சுளித்ததில்லை.

கல்யாணி பிறந்ததில் இருந்து வளர்த்தவள் சிவரஞ்சனிதான் என்று சொன்னாலும் அது மிகையாகாது. சிறு வயதிலேயே வீட்டு வேலைகள் எவ்வளவு கஷ்டமாக இருந்தாலும் கல்யாணிக்காகச் செய்கிறோம் என்று மனதில் நினைத்தபடிச் செய்து விடுவாள்.

தந்தையின் பெயரில் இருந்த வீடும், தாயின் நகைகளும் சித்தியின் வசம் சென்றதில், அவளுக்கு உடுத்திக் கொள்ள நல்ல உடுப்பு கூடக் கிடையாது.  தாய் வழி சொந்தங்களும் பெண் பிள்ளையின் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொள்ளத் தயங்க, சொந்த வீட்டிலேயே அநாதை போல வாழ்ந்து வந்தவளுக்கு ஒரே ஆறுதல் கல்யாணி மட்டுமே.

பத்தாவது மாநிலத்தில் முதலாவதாகவும், பனிரெண்டாவது மாவட்டத்தில் முதலாகவும் வந்ததால் படிப்பு இதுவரை தடை படாமல் இருக்கிறது. இல்லையென்றால் இந்நேரம் வீட்டில் முழுநேர வேலைக்காரியாக மாறியிருப்பாள்.

பள்ளிப்படிப்பு வரை அவளுக்குக் கிடைத்த உதவித் தொகையிலேயே முடித்தவள், கல்லூரியில் சேர  அவளது சித்தி சாரதா ஒப்புக் கொள்ளாததில் கலங்கி நின்றாள்.

முதல் வருடம் அவளது பள்ளி முதல்வரே வீட்டிற்கு வந்து, முதல் வருட கட்டணத்தை தாமே கட்டி விடுவதாகவும், நன்கு படிக்கும் மாணவியின் படிப்பு வீணாகி விடக் கூடாது என்று எடுத்துக் கூறியதில்தான் இவள் கல்லூரியே சேர முடிந்தது.

அவளது மதிப்பெண்ணுக்கு மருத்துவமே கிடைத்திருக்கும்.  ஆனால் அதிக கட்டணம் செலுத்த முடியாத காரணத்தால் சாதாரண டிகிரியே சேர்ந்து கொண்டாள்.

தனியார்  கலைக் கல்லூரியில் அவள் கேட்ட பிரிவில் அவளுக்கு மெரிட்டில் சீட் கிடைத்தது. முதலாண்டு கட்டணத்தை பள்ளி முதல்வர் உதவியுடன் கட்டியவள்,  மற்ற செலவுகளைச் சற்று சிரமப்பட்டே செய்து வந்தாள்.

அதிலும் இரண்டாம் வருடத்தில் முதல் பருவம் முடிந்து இரண்டாம் பருவத்தில் அடியெடுத்து வைத்திருப்பவளுக்கு,  இந்த ஆண்டு கட்டணத்திற்கு என்ன செய்வது?  என்ற கவலையே பெருங்கவலையாய் மனதைக் குழப்பியது.

இவ்வளவு நாட்கள் ஏதோ சாக்குகள் சொல்லி தப்பித்தாயிற்று.  ஆனால் இனி முடியாது. இந்த வருட கல்லூரிக் கட்டணத்தைக் கட்டியாக வேண்டும்.

மனதில் மண்டிய கவலைகளோடு பூக்கூடையை பூக்களால் நிறைத்தவள், கோயில் மண்டபத்தில் அமர்ந்து தொடுக்கத் துவங்கினாள்.

இதழ்கள் தன்னைப் போல ஆண்டாள் பாசுரத்தை இனிமையாகப் பாடிக் கொண்டிருந்தது. நல்ல குரல் வளம் சிவரஞ்சனிக்கு.

தனது பதினான்கு வயது வரை,  அதாவது அவளது தந்தை  உயிருடன் இருந்த வரை வாய்ப்பாட்டுக் கற்றுக் கொண்டாள்.

அவளது தந்தைக்கு கர்நாடக  சங்கீதத்தில் இருந்த ஈடுபாடு காரணமாகவே ராகங்களின் பெயராக இவளுக்கும் இவளது தங்கை கல்யாணிக்கும் வைத்திருந்தார்.

அவரது மறைவிற்குப் பிறகு படிக்கவே கெஞ்சிக் கூத்தாடி போக வேண்டி இருக்கையில்,  பாட்டு எங்கே கற்றுக் கொள்ள?  ஆனாலும் இறைவன் சந்நிதியில் மனம் கரைந்து உருகும் வண்ணம் பாடுவது அவளுக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

பிரசாதத்தைக் கொண்டு கொடுத்து விட்டு வந்த  கலா, “வீட்ல போய் வேலையப் பார்க்கனுமே, இங்கயே உட்கார்ந்துட்ட… உங்க சித்தி ஏசப் போறாங்கடி.”

“வாசல் தெளிச்சிட்டுத்தான் வந்தேன். போய் காலைக்கும் மதியத்துக்கும் சமைச்சா போதும். பத்து மணிக்கு தானே காலேஜு,  அதுக்குள்ள முடிச்சிடுவேன்.”

“ஒழுங்கா சாப்பிட்டு வா,  அந்த வீட்டில அவ்வளவு வேலை பார்க்குற, ஒரு வேளை சாப்பாடு கூட ஒழுங்காப் போட மாட்டேங்குது உங்க சித்தி.”

“சரிடி, இந்த வருஷ பீஸ் கட்டனுமே, உங்க சித்திகிட்ட கேட்டியாடி?”

“ம்ப்ச், கேட்டா என்ன நடக்கும்னு தெரியாதா? நம்ம ஸ்கூல் பிரின்சிபாலும் மாறிட்டாங்க. யார்கிட்ட கேக்கறதுன்னு ஒன்னும் புரியல. நேத்தே லாஸ்ட் டேட்டுன்னு வார்ன் பண்ணாங்க.”

“நான் வேணும்னா எங்க அப்பாகிட்ட கேட்கவாடி?”

“வேணாம் கலா, எனக்கு தேவையான புக்கு நோட்டெல்லாம் உங்க அப்பாதான வாங்கி தராங்க, இன்னும் அவங்கள தொந்தரவு பண்ணக் கூடாது.”

கலாவின் வீட்டு நிலைமையும் சற்று கஷ்ட ஜீவனம் என்பதால் அவள் மௌனமானாள்.

“பார்க்கலாம் கலா, நம்ம காலேஜ் பிரின்சிபாலப் போய் பார்க்கலாம்னு இருக்கேன்.  ஏதாவது உதவித்தொகை கிடைக்குமான்னு கேட்டுப் பார்க்கலாம்.”

அப்பொழுது ஒலித்த கோவில் மணி ஓசையில் கலைந்தவர்கள்,

“சரிடி…  பூஜை ஆரம்பிச்சிட்டாங்க, சாமி கும்பிட்டு வீட்டுக்கு போகலாம்.”

 

 

 

காட்டுமன்னார்கோவில் வருவாய் வட்டாட்சியர் அலுவலகம்.

‘பளார்… ‘  என்ற  ஓசையில் அந்த அரசு அலுவலகமே ஒரு நிமிடம் நிசப்தமானது. அறைந்தவன் ஆஜானுபாகுவாய் மேஜையில் கை ஊன்றி நின்றிருக்க,  அறை வாங்கியவனோ, அவன் அமர்ந்திருந்த நாற்காலியோடு சேர்ந்து கவிழ்ந்து கிடந்தான்.

கீழே விழுந்தவன் தட்டுத்தடுமாறி எழுந்து, “என் ஆபீஸுக்கே வந்து  என்னையே கைநீட்டி அடிக்குற”  என்று முறைக்க…  அவன் சட்டைக் காலரைப் பிடித்து இழுத்தவன்,

“நீ என்ன பெரிய இவனா? தப்பு பண்றவன் எவனா இருந்தாலும் என் டீலிங்கே இப்படி தான். ஒழுங்கு மரியாதையா நாளைக்கே பத்திரம் பதிவு பண்ண வர்ற.  வந்து  வாய மூடிகிட்டு குடுக்கற காச வாங்கிட்டு நடைய கட்டுற. மீறி எதனா திருகுதாளம் பண்ண நினைச்ச?   ஏன்டா உயிரோட இருக்கறோம்ன்னு உன்னை நீயே வெறுத்துடுவ.”

சட்டையை விட்டு, அதன் சுருக்கத்தை கையால் நீவி சரி செய்தவன்,

“நாளைக்கு காலைல பத்து மணிக்கு பார்க்கலாம் சரியா? “   என்றபடி கிளம்பியவன் மீண்டும் திரும்பி நின்று,

“அப்புறம் உனக்கு பின்னாடி நின்னு தூண்டி விட்டுட்டு இருக்கானே அந்த சகாயம், அவன்ட்ட  எதா இருந்தாலும் நேருக்கு நேராப்  பண்ணச் சொல்லு. பொட்ட மாதிரி மத்தவன் முதுகு பின்னாடி ஒளிஞ்சிகிட்டு இருக்கான்.”

“என்னைக்காவது ஒரு நாள் என் கைல வசமாச் சிக்குவான், அன்னைக்கு இருக்கு அவனுக்குத் தீபாவளி” என்றவன் விடுவிடுவென்று திரும்பி நடந்தான்.

இந்தக் களேபரங்கள் நடந்து கொண்டிருக்கும்போது அந்த அலுவலகப் பியூன் மாரி, அலுவலக வாயிலில் கைகளைப் பின்னே கட்டியவாறு நின்று சண்டையை ரசித்துக் கொண்டிருந்தவரைப் பார்த்து,

“ஏண்ணே, இது கதிர் அண்ணன் தான,  இவர்கிட்ட எங்க ஆபீசரு என்ன பண்ணி வச்சாருன்னு தெரியலயே.  இப்படி அடி வாங்கிட்டு இருக்காரு… “ என்று  புலம்பினான்.

“என் மாப்ள கிட்ட பஞ்சாயத்துன்னு பேச வந்தாலே பல்ல உடைச்சிட்டுதான் பேச ஆரம்பிப்பான்.  அவன்ட்ட உன் ஆபீசரு வாலாட்டினா விட்ருவானா?”

“அப்படி என்ன ண்ணே பண்ணாரு?”

“என்பது லட்சத்துக்கு அவன் இடத்தை கிரயம் பண்ணித் தரேன்னு அக்ரிமெண்ட் போட்டு அட்வான்ஸ் வாங்கிட்டு, இப்ப வேற ஒருத்தனுக்கு, பத்து லட்சம் கூட குடுக்குறான்னுட்டு பத்திரம் பதிய பார்த்தான்.

விடுவானா என் மாப்ள?   அதான் இங்க வந்து  புரட்டி எடுத்துட்டு போறான்.  என் மாப்ள முன்ன நின்னு முடிக்கிற இடம் இது.  சொல்லி வை உன் ஆபீசர்கிட்ட ஒழுங்கா இருக்கலைன்னா உசுரோட இருக்க முடியாதுன்னு.”

என்று கூறியவர் கதிரின் பின்னே சென்று விட, போகும் கதிரையேப் பார்த்து நின்றான் பியூன் மாரி.

அவன் கதிர் என்று  அழைக்கப்படும் கதிரேசன். இருபத்தெட்டு வயது இளைஞன்.  மாநிறத்திற்கும் சற்றுக் கூடுதலாக நிறத்தோடிருந்தான்.  ஆறடிக்கும் அதிகமான உயரமும், உயரத்திற்கேற்ற உடல்வாகும் அவனை முரட்டுத்தனமாகக் காட்டியது.

அடர்த்தியான  புருவங்களும், இரு புருவங்களுக்கிடையே குங்குமப் பொட்டும் அவன் முகத்திற்கு தனிக் களையைக் கொடுத்தது. இருபுறமும் முறுக்கி விடப்பட்ட மீசையும், இறுக்கமான இதழ்களும் பார்ப்பவரிடையே சற்று பயத்தினை ஏற்படுத்தும்.

கூர்மையான தீட்சண்யத்தையுடைய கண்கள், நிமிடத்தில் எதிராளியை எடை போட வல்லது. ஏற்றிச் சீவியும் அடங்காத அலையலையான கேசம் என்னைப் போலதான் இவனும் என்று  கட்டியம் கூறியது.

அவனது ட்ரேட் மார்க் உடையான வெள்ளை வேட்டி வெள்ளை சட்டை,  அவனுக்கு தனி அந்தஸ்தையும் மரியாதையையும் பெற்றுத் தந்தது.

படித்தது என்னவோ வக்கீலுக்கு,  ஆனால் செய்வது ரியல் எஸ்டேட் பிஸினஸ்.  சட்ட நுணுக்கங்கள் தெரிந்தவனாகையால் தொழிலை நேர்த்தியாக செய்பவன். கமிஷனை பணமாகவோ,  இடமாகவோ பெற்றுக் கொள்வான்.

மெயின் ரோட்டில் ஷாப்பிங் காம்ப்ளக்ஸ் கட்டி வாடகைக்கு விடுவதில்,  அதுவேறு தனி வருமானம் வருகிறது.  இதுவரை சொந்தமாக வீடு என்று இல்லாமல் ஷாப்பிங் காம்ப்ளக்ஸ் மாடியில் சிறிய அறையில்  குடியிருந்தவன்,  தற்போது தனக்கென சிறிய அளவில் வீடு ஒன்றைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறான்.

அது மட்டுமல்ல அவன் ஏரியாவில் அடிதடி கட்டப்பஞ்சாயத்து எல்லாவற்றுக்கும் பெயர் போனவன்.  எதிராளியிடம் தவறு இருப்பதாக தெரிந்தால் அவன் கைதான் முதலில் பேசும்.

கதிர், உயர் மட்ட போலீஸ்  அதிகாரிகளுக்கு நம்பகமான இன்பார்மரும் கூட. கடலூர் ஹார்பர் மற்றும் அதனைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் நடக்கும் சட்ட விரோதச் செயல்களை ரகசியமாகக் கண்காணித்து தகவல்கள் சொல்பவன்.

அவனுக்குத் துணையாக இப்போதைக்கு இருப்பது அவனது மாமா அழகர் மட்டுமே.

விடுவிடுவென்று நடந்து வந்து அவனது வாகனமான ஸ்கார்ப்பியோவில் ஏறியவன் முகம் கோபத்தில் வெகுவாக கடுத்திருந்தது.

“அந்த சகாயத்தை இனியும் விட்டு வைக்கறது தப்பு. தலைவருக்காக இந்த இடத்தை முடிக்கறேன்னு தெரிஞ்சும்,  என் கிட்ட வாலாட்றான் இல்ல. அவன இந்த ஃபீல்ட விட்டேத் தூக்கறேன்.”

“அண்ணே நீ டென்ஷன்  ஆவாத…  அந்த சகாயம்லாம் உனக்கு ஒரு ஆளா? அவன் பின்னாடி எம்எல்ஏ குமாரும், லோக்கல் போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டரும் இருக்கற திமிர்ல ஆடறான்.”

“எம்பி எலக்ஷன்ல வரப் போற இந்த நேரத்தில ,  தேவையில்லாத பிரச்சினை தலைவருக்கு வேணாம்னு நாம ஒதுங்கி  இருக்கிறது அவனுங்களுக்கு தொக்காப் போச்சுடா.  எலக்ஷன் மட்டும் முடியட்டும் அப்புறம் இருக்கு இவனுங்களுக்கு.”

“மாமா…  அந்த லேடி ஜெயக்கொடிய ஃபாலோ பண்ணச் சொன்னேனே, என்ன ஆச்சு?”

“பார்த்துட்டுத்தான் மாப்ள இருக்கேன். ஒன்னும் சந்தேகப் படறாப்பல இல்ல.  ஆனா இந்த சகாயம்  பயலுக்கும் அந்தப் பொம்பளைக்கும் ஏதோ லின்க் இருக்கும் போலத் தோனுது.”

“இல்ல மாமா, அந்த லேடி லேசுபட்டவ இல்ல. அவளுக்கு ஏகப்பட்ட பெரிய தலைகளோட கனெக்ஷன் இருக்கு.  இப்ப மெயின் ரோட்டுல ஒரு காம்ப்ளக்ஸ் விலைக்கு வாங்கியிருக்கா. கிட்டத்தட்ட ஐந்து கோடி மதிப்பு.

அவ புருஷனும் சாதாரண கவர்ண்மெண்ட் எம்ப்ளாயி,  அவ காலேஜ் புரபசர். ஆனா ரெண்டு வருஷத்துக் கொருதரம் சொத்தா வாங்குறா.”

“எம்எல்ஏ குமாருக்கும்,  அந்த லேடிக்கும் ஏதாச்சும் கனெக்ஷன் இருக்கறது ப்ரூவ் ஆச்சு என் சந்தேகம் உறுதியாகிடும்.”

“சரி தலைவர்ட்ட பிரச்சினைய சொல்லிக்க வேணாம், அமைதியாவே இருங்க”  என்றபடி அருகில் இருந்தவனைப் பார்க்க,

அவனோ சிரித்தபடி, “நீ  சொல்லாத இரு ண்ணா.  தலைவரையும் அக்காவையும் பார்த்ததும், ஸ்கூல் புள்ளைங்க ஒப்பிக்கற மாதிரி எல்லாத்தையும் ஒப்பிக்கப் போற.  நீ அமைதியா இரு முதல்ல.”

கதிரும் சிரித்தபடி, “ரொம்ப ஏத்தமாகிப் போச்சுடா சுந்தர் உனக்கு.  நான் என்னடாப் பண்றது தலைவர விட, அக்காவப் பார்த்ததும் அதுங் கையால சாப்பிட்டுகிட்டே அன்னைக்கு நடந்ததெல்லாம் சொன்னாதான் எனக்கு நிம்மதி.”

“பதினைந்து வயசுல அநாதையா நின்னவன தம்பின்னு பாசமா பார்த்துகிட்டவங்கடா.  எப்படியோ மோசமாப் போயிருக்க வேண்டிய என் வாழ்க்கைய மாத்தி அமைச்சதே அவங்க ரெண்டு பேரும்தான்.

நான் படிச்ச படிப்பு,  பார்க்குற தொழிலு எல்லாமே அவங்க தயவுல வந்தது.  இன்னேரம் ரெண்டு கொலையப் பண்ணிட்டு ஜெயில்ல இருந்திருக்க வேண்டியவன். வெள்ளையும் சொள்ளையுமா சுத்தறேன்னா அது அவங்களாலதான்.”

“இதெல்லாம் எங்களுக்கு தெரியாதா மாப்ள…  வருத்தப்படாத மாப்ள, பழசல்லாம் நினைக்காதடா…”

“அதெல்லாம் அவ்வளவு சீக்கிரம் மறக்க முடியுமா மாமா?”  என்றவனது கண்கள் வெகுவாகக் கலங்கிச் சிவந்திருந்தன.

 

 

—-காற்று  வீசும்

 

UEJ-35(2)

தனது கரத்தில் இருந்த, பதிவு திருமணத்திற்கான சான்றும், அதனோடு சிறிய பாக்ஸில் தாலியோடு இருந்த லெட்டரையும் பார்த்தவளுக்கு, அதை எப்படி எடுத்துக்கொள்ள என்றே முதலில் புரியாது தான் திகைத்தாள்.

 

அந்த கடிதத்தில்,

 

இன்று உன் கரத்தில்…

நாளை உன் கழுத்தில்…

 

என்று கௌதம் கைப்பட எழுதியிருந்த வாசகத்தை கண்டபின், அவளால் தனது உணர்வுகளை கட்டுப்படுத்த முடியாது போக, அவளின் கண்ணீரால் நனைந்தது அவள் கரத்திலிருந்த அந்த மாங்கல்யம்…

 

அவர்களின் திருமணம் சட்டபூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது என்பதை, பார்த்த போது, அந்த பரிசை பார்க்காமல் போனதற்கு, கௌதம் ஏன் அப்படி ஒரு பாவனை காட்டினான் என்பதும், எதனால் அவன் ஒரு நொடி, தன்னை நெருங்கும் வேளையில் யோசனையில் ஆழ்ந்தான் என்பதும் இப்போது தெளிவாக, அவள் கௌதம், தன் மனைவி என்னும் உரிமையால் மட்டுமே தன்னை நெருங்கியிருக்கிறான் என்பது, அவளின் மனதில் இதுவரை இருந்த அத்தனை குற்ற உணர்வும் நீங்கிட, தன்னவன், தனக்கு, எந்த நிலையிலும்  கலங்கம் ஏற்படாமல் காக்க செய்திருப்பதை எண்ணி, மனதில் பெரும் நிம்மதியை விதைத்தது.

 

அந்த ஆனந்தமும் சேர, கண்கள் அருவியாய் மாறி, கண்ணிரை பொழிய அழுது ஓய்ந்தவள், கௌதமின் குரலை இந்த நொடி கேட்க வேண்டும் என்ற உந்துதலோடு, அவனுக்கு அழைக்க துவங்கினாள். அன்று காலை துவங்கி பலமுறை முயன்றும் கிடைக்காமல் போக, அதற்கும் சேர்த்து வைத்து அழுதவள், இறுதியாய் ஆரனுக்கு தகவல் அனுப்ப, அவன் கௌதம் வருவதாய் சொன்ன சொல்லிற்காக, அந்த ஹோட்டலுக்கு சென்றவள், அதன் பின் விதியின் கைபாவையாகி போனாள்.

 

******

 

நடந்த அனைத்தையும் சொல்லி முடித்த பின்பும், தனது கரத்தில் இருந்தவற்றை வெறித்தவனின் நிலையில் மாற்றமில்லாது இருக்க, அவனை நெருங்கி, “கௌதம்…!” என்றதும், “செல்லம்மா… எனக்கு.. எனக்கு.. என்னால.. இது எப்படி நடந்தது. எனக்கு தெரியல..! பட், என்னோட குற்ற உணர்வை, உனக்கு, நா செய்ததா நினச்ச துரோகத்தை, இது போக்கிடுச்சு..!!” என்றவனின் குரலில் இருந்தே, அவனின் மகிழ்ச்சியும், நெகிழ்ச்சியும் புரிய, அவனின் அருகே நின்றவள், அவனின் தலையை, தனது வயிறோடு சேர்த்தணைக்க, அவனும் தனது ஒரு கரம் கொண்டு, அவளின் இடையோடு அணைத்துக்கொண்டான்.

 

அவன் கேட்க வருவது புரிய, “எனக்கே

இது சர்ப்ரைஸ் தான் கௌதம். ஏன்னா இப்படி ரிஜிஸ்டர் மேரேஜ்க்குன்னு, நா கையெழுத்தே உங்களுக்கு போட்டு கொடுக்கல…! அதனால தான், அவ்வளவு ஷாக்..” என்றதும்,

 

அவளுக்கே தெரியாமல் எப்படி தான் இதை செய்தோம், என்ற குழப்பம் வர, “அப்ப இது எப்படி சாத்தியம் செல்லம்மா?! ஒருவேளை, நா போர்ஜரி பண்ணி ரெடி பண்ணியிருக்கனா..?!” என்றவனுக்கு மனதில், ‘அவ்வாறு இருந்திடக்கூடாதே!’ என்ற பயமும், நிச்சயமாய் எழாமல் இல்லை.

 

“நிச்சயமா இல்ல.. இது என்னோட கையெழுத்து தான்!” என்ற உடன் தான், நிம்மதியாய் உணர்ந்த கௌதம்,

 

“அப்ப, உனக்கே தெரியாம எப்படி?!” என்று சந்தேகத்தை எழுப்ப,  

 

“அன்னைக்கி, ஆரன் பிறந்தநாளுக்கு போயிட்டு வரும் போது தான் நீங்க, நா எது செஞ்சாலும், என் மேல நம்பிக்கையோட இருப்பியாங்கற மாதிரி கேட்டதுக்கும், இதுக்கும் நிச்சயம் சம்மந்தம் இருக்குமுன்னு தோணுது எனக்கு.

 

பிக்காஸ், அத கேட்ட அடுத்த ரெண்டு நாள்ல, கால் பண்ணி, கம்பெனிக்கு வர சொன்னீங்க. அப்ப, என்னோட ட்ரீட்மெண்ட் விசயமா, பாரின் கூட்டிட்டு போற ப்ளான் இருக்கு, அதுக்கு பாஸ்போர்ட் அப்ளை பண்ண ஃபாம் ன்னு சொல்லி, கையெழுத்து வாங்கினது எனக்கு நல்லா நியாபகம் இருக்கு. அது தவிர வேற எப்பவும், நா உங்ககிட்ட கையெழுத்து போட்டு கொடுக்கவே இல்ல.

 

சோ, அதுல இதையும் வச்சிட்டு தான், நா படுச்சிட கூடாதுன்னு, அந்த சேட்டை அன்னைக்கி பண்ணியிருக்கீங்க.!” எனும் போதே, அவளின் குரலில் வந்த மாற்றத்தில், அன்று தான் ஏதோ சில்மிஷம் செய்து, அவளுக்கே தெரியாமல் கையெழுத்து பெற்றது புரிய,

 

சட்டென, நெற்றியில் அறைந்து கொண்டவன், “சாரிடா, அப்பவே உன்கிட்ட ஓப்பனா பேசி, எல்லாத்தையும் செஞ்சிருந்தா, இத்தன பிரச்சனையும் நடக்காம தவிர்த்திருக்கலாம்! நா செஞ்ச சின்ன தவறு, எப்படிபட்ட இழப்புக்கள நமக்கு கொடுத்திருக்கு…!” என்றவனுக்கு தனது செயலில், தன் மீதே கோபம் வர, அதை எப்படி தீர்க்க என்பதாய் தவிக்க துவங்கினான்.

 

அவனின் கோபமும், அதற்கான காரணத்தையும் நன்கு உணர்ந்தவள், “கௌதம் இங்க பாருங்க, நீங்க, இத இவ்வளவு தூரம் அவசரமா செஞ்சிருக்க, வேற காரணமும் இருந்திருக்கலாம். உங்களுக்கு ஏற்பட்ட மறதி தான் காரணமே தவிர, இதில் உங்க பிழை என்று எதுவுமே இல்லை. எல்லாமே, விதி செய்த சதி..!” என்று சமாதானம் செய்தாலும், அவனின் முகம் தெளியாததை பார்த்தவள்,

 

இது உடனே சரி செய்ய முடியாத பிரச்சனை, அவனே தேறி வந்தால் மட்டுமே இது சரியாகும் என்பதை உணர்ந்து, “ஓகே கௌதம், அதெல்லாம் போகட்டும். ஏற்கனவே லேட் நைட் ஆகிடுச்சு. படுத்து தூங்குங்க. எதுவானாலும் நாளைக்கி பார்த்துக்கலாம்..” என்று, அவன் படுப்பதற்கு ஏதுவாய், தலையணையை வைத்தவள், அம்மூவை நடுவில் விட்டு மறுபுறம் சென்று படுத்துக்கொண்டாள், அவனை மேலும் வேறு விதத்தில் தொந்தரவு செய்திட கூடாது என்ற எண்ணத்தில்..

 

பல்வேறு சிந்தனைக்கும் நடுவே, தனது மனைவி, குழந்தை அருகிருக்கும் நிலை, கௌதமின் விழிகளை தூக்கத்தில் ஆழ்த்த, நீண்ட வருடத்திற்கு பிறகு நெஞ்சின் நிம்மதி வெகு நேரம் வரை தூக்கத்தில் அவனை மூழ்கடித்தது.

காலையில், தனது செல்ல மகளின், “அப்பா, வேக் அப்..! குட் மார்னிங்” என்ற குரலில், விழி திறந்தவனுக்கு அன்றைய நாள், மிகவும் இனிமையானதாய் மாறிப்போனது…

 

அம்மூவோடு வெளியே வந்தவன், ஹாலில் அமர்ந்திருந்த ஆரனிடம் செல்ல, அவனிடமும், “டாடி, குட் மார்னிங்!” என்ற அம்மூவிடம், “ஹாய், பட்டு குட் மார்னிங்..!” என்றபடி, அவளை தூக்கவென, கை நீட்டியவனிடம் செல்லாது, கௌதமின் மடியிலேயே இருக்க நினைத்து, அவன் கழுத்தை கட்டி கொண்டதை பார்த்த நொடி, ஆரன் கண்ணில் வந்து போன உணர்வை அவதனித்த கௌதமிற்கு, உடனடியாக, ஏதாவது இதற்கு செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றியது.

 

காலை உணவிற்கு பிறகு, ஆரன், கௌதம், அமுதன் மூவரும் துஷ்யந்த் தொடர்பான வேலையிலும், அவரவர் கம்பெனி விசயத்திற்காகவும், பிசியாகி போக, அன்றைய நாள் மட்டுமல்லாது தொடர்ந்த சில நாட்களும், அதே போலவே சென்றது.

 

தனியாக இருக்கும் வேளையில், ஆரனுடன் இருக்கும் அம்மூ, கௌதம் வந்த நொடி, அவனிடம் தாவிச்செல்வதை ஒருவித இயலாமையோடு, யாரும் அறியா வண்ணம், தன் முக பாவத்தை வைத்துக்கொண்டு நகரும், ஆரனின் மனப்போராட்டத்தை கௌதமால் மட்டும்  நன்கு உணர முடிந்தது. இது போன்ற உதாசினத்தை, நிதமும் அனுபவித்தவன் ஆயிற்றே.. அவனுக்கா தெரியாது… ஆரனின் மனதை பற்றி..

 

அதே யோசனையில், பால்கனியில் நின்றிருந்த கௌதமிற்கு பால் கொண்டு வந்த காயத்ரி, அவனின் தீவிர யோசனையே பார்த்து, “என்னாச்சு, கௌதம்?! என்ன இவ்வளவு டீப் திங்கிங்..!” என்றிட, அங்கிருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தவன், அவனின் செல்லம்மாவை இழுத்து தனது மடியிலேயே அமர்த்தி, அவளை பின்னிருந்து அணைத்தவன், அவளின் கழுத்துவளைவில் முகம் வைத்து,

 

“செல்லம்மா, அம்மூ வர வர ஆரன அவாய்ட் பண்ணிட்டே இருக்கா.. அது அவன ரொம்ப ஹர்ட் பண்ணுது.. அதான் ஒரே யோசனையா இருக்கு, என்ன செய்யன்னு..?!” என்றதும்..

 

“கௌதம், அவ பொறந்ததுல இருந்து, ஆரன் கூட தான் இருந்திருக்கா.. புதுசா உங்கள பார்த்ததும், இப்ப இப்படி பிகேவ் பண்ற.. கொஞ்ச நாள்ல நார்மல் ஆகிடுவா.. குழந்தைன்னா அப்படி தான்.

பட், நீங்க சொன்னதும், எனக்கும் ஒரு விசயம் தோணுது.. சொல்லவா..?!” என்றிட,

 

“நீ சொல்றத, நா எப்பவும் இனி மறுத்து பேச மாட்டேன். சொல்லு செல்லம்மா…!” என்றிட,

 

“நம்ம ஆரனுக்கு, கல்யாணம் செஞ்சு வச்சிட்டா, அவருக்கும் குடும்பம், குழந்தைங்கற நிரந்தர பந்தம் கிடச்சிடுமே..!” என்றதும், சட்டென அவளை, தன்னை நோக்கி திருப்பிய கௌதம், அவளின் முகமெல்லாம் முத்த மழை பொழிந்து விட்டு,

 

“ச்சான்சே இல்ல செல்லம்மா..! நானும் ரெண்டு, மூனு நாளா குழப்பிட்டே இருந்தேன். என்னோட குழப்பத்த, ஒரு நிமிஷத்துல தீர்த்து வச்சிட்ட.. லவ் யூ டீ…!” என்று உணர்ச்சி வசப்பட்டவனின் குதூகலத்தில், சிறிது நேரம் மெல்லிய புன்னகையோடு அமர்ந்திருந்தவள்,

 

அவனின் சட்டை பட்டனில், தனது விரல் கொண்டு விளையாடிய படி, “கௌதம், ஆரனுக்கு நா சொல்ற பொண்ணையே பேசி முடிக்கறீங்களா..?!” என்று கேட்க,

 

“செல்லம்மா, நீ சும்மா சொன்னாலே செய்வேன், இதுல, நீ இப்படி உக்காந்து, இந்த மாதிரியெல்லாம் கேட்டா மாட்டேன்னு சொல்லிடுவேனா இல்ல, சொல்ல தான் முடியுமா…! சொல்லு, யாரு அந்த பொண்ணு?!

 

நீ, எப்படி எனக்கு எல்லாமுமா இருக்கியோ, அதே மாதிரி அந்த பொண்ணு, ஆரன பார்த்துக்கணும்! அது மட்டும் தான், எனக்கு வேணும்.. மத்தபடி படிப்பு, வசதி, ஜாதியெல்லாம் தேவையே இல்ல..” என்றதும், அவனின் ஆரன் மேலான அக்கரையை ஏற்கனவே அறிந்திருந்தவள் தானே, அதனால்,

 

“கௌதம் உங்கள விட, ஆரன் லைப் நல்லா அமையணுமின்னு நினைக்கறதுல, நா உறுதியா இருக்கேன். நமக்காக, அவர் இழந்த இழப்பு சாதாரணமானது இல்ல. அவர அப்பா, அம்மாவா இருந்து பார்த்துக்கற அளவு அவன் மேல உண்மையான பாசம் வச்சிருக்கற பொண்ணு தான், நா சொல்றது” என்றதும்,

 

காயத்ரி சொல்வதை கொண்டு பார்த்தால், நிச்சயம் அவளுக்கு மிகவும் பரிச்சயம் ஆன பெண் தான் என்பதால், “யார் அந்த அதிஷ்டசாலி, என்னோட ஆரனுக்கு நீ பார்த்திருக்கற, பொண்ணு?!” என்றிட,

 

“அந்த பொண்ண கட்டிக போற, ஆரன் தான் உண்மையிலேயே அதிஷ்டசாலி. அவ வேற யாருமில்ல, நம்ம ஹரிணி தான். அவரோட வேலைல இருந்து, ஹெல்த் வரை ரொம்ப அக்கரையா கவனிச்சு, பார்த்துக்கறவ… அன்பும், பாசமும் நிரஞ்ச பொண்ணு. அமைதியா, பொறுமையா, ஆரன் சேட்டைக்கு அடங்கி போறவ..” என்றதும்,

 

“நீ, முடிவு பண்ணிட்ட தானே செல்லம்மா,  இனி மத்தத நா பார்த்துக்கறேன்..!”  என்று வாக்கு கொடுத்தவன், அடுத்த அடுத்த திட்டத்தை மனதில் தீட்டி முடித்து உறங்கச்சென்றான்.

 

அடுத்த நாளே, காயத்ரியோடு மருத்துவமனைக்கு சென்றவன், ஹரிணியிடமும், அவளின் தாயிடமும் நடந்த சகலத்தையும், விளக்கி சொல்லி ஆரனுக்கு, ஹரிணியை மணம் முடிக்க கேட்டான்.

 

ஏற்கனவே ஆரனின், காயத்ரி, பட்டு மீதான அக்கரையில், அவன் போன்றவன் வந்தால் நன்றாக இருக்குமே, என்று நினைத்திருந்தவளுக்கு, அவனையே மணக்க கேட்ட போது மறுத்து கூற இயலா விட்டாலும், தனக்கு கடந்த காலத்தில் நேர்ந்த நிகழ்வுகளை கொண்டு, அதை ஆரன் எவ்வாறு எடுத்துக்கொள்வனோ?! தன்னை ஏற்பதில் அவனுக்கு எந்த விதமான உறுத்தலும் இல்லாது இருக்க வேண்டுமே?! என்பதை நினைத்தவள்,

 

“சார், நா சம்மதிக்கறது இருக்கட்டும். முதல்ல, ஆரன் சாருக்கு இதுல சம்மதமான்னு கேட்டுட்டு முடிவு செய்ங்க!” என்றிட,

 

“உனக்கு, ஓகே ன்னா போதும்மா..! என் ஆரன பத்தி, எனக்கு நல்லா தெரியும். அவன், நா சொன்னா கேட்பான். உனக்கு, ஓகே வா?!” என்று கேட்ட கௌதமிற்கு பதில் சொல்லாமல், தனது தாயை பார்க்க, அவருக்கும் ஆரனின் செயலில், அவன் மீது ஏற்கனவே இருந்த நன்மதிப்பு இப்போது இன்னும் கூடிப்போனதில், ‘சம்மதம்’ என்பதை கண்களால் அறிவிக்க,

 

“ஓகே சார், அவருக்கு ஆட்சேபனை எதுவும் இல்லன்னா, இந்த கல்யாணத்துக்கு நா சம்மதிக்கறேன்!” என்றதும், காயத்ரி ஹரிணியை அணைத்து, தனது மகிழ்ச்சியை தெரிவிக்க, கௌதம், ஹரிணியின் தாயோடு பேசி, ஹரிணியின் உடல்நிலைக்காக, ஒரு மாதம் சென்று இரு முறைப்படியும் திருமணம் செய்வதாய் முடிவு எடுக்கப்பட்டது.

 

ஆரனின் விருப்பத்தையும், சம்மதத்தையும் அறியாமல்  கௌதம், காயத்ரி செய்திருக்கும் செயலுக்கு ஆரனின் பதில்….?????!!!!!

 

UEJ-35(1)

உன்னோடு தான்… என் ஜீவன் …

 

பகுதி 35

 

‘மனதை உணர்த்த, மௌனத்தை காட்டிலும் சிறந்த மொழி இருக்க முடியாதோ!’ எனும் விதமாய் கௌதம், செல்லம்மா இருவரின் மௌனமும், அவர்களின் இத்தனை நாள் வேதனையின் ஆழத்தையும், அழுத்தத்தையும் மெல்ல மெல்ல மற்றவருக்கு உணர்த்திக் கொண்டிருந்தது.

 

வாய் மொழியாய் சொன்னால், ‘தீராத வேதனையை மட்டுமே மற்றவருக்கு பரிசாக்கிட முடியும்’ என்பதை நன்கு அறிந்த இருவரும், மற்றவரின் மனதில் வேதனையை கொடுத்திட தயாராக இல்லை என்பதை கடந்து போன நிமிடங்கள் அழகாய் உணர்த்திட.. கௌதமின் கரங்களின் வெம்மை காயத்ரிக்கும், அவளின் கண்ணீரின் வெம்மை கௌதமின் மார்பிலும், அவர்களின் கருப்பு பக்கங்களை கரைகளை கரைத்துக்கொண்டிருந்தது என்பதே நிதர்சனம்.

 

மன்னிப்பை யாசிக்க, இருவருக்கும் காரணம் இருக்கும் போது, மன்னிப்பை வழங்கிடும் இடத்திலும் இருவரும் இருப்பதால் வந்த மௌனமோ அது…! தௌதமின் இதழ்கள் அழுத்தமாய், தனது செல்லம்மாவின் உச்சத்தலையில் பதிந்து மீண்டது மட்டும் எத்தனையாவது முறை என்பதை கணக்கீடு செய்திட முடியாது. அவனின், ஒவ்வொரு இதழ் ஒற்றலும், அவனின் மன்னிப்பை மட்டுமே, அவளிடம் யாசித்துக்கொண்டிருந்தது.

 

கண்கள் கண்ணீர் மழையை பொழிய, தன்னிடம் அடைக்கலம் ஆனவளை அணைத்தவனுக்கு, அதை தாண்டி பேசிட வேண்டாம் என்பது தான் எண்ணமாய் இருந்தாலும், தனக்கு மறந்து போன, தன்னவளுக்கு தான் இழைத்த துரோகத்தின் வித்தை கொடுத்த தருணம், அறிந்திட வேண்டும் என்பதை மட்டும்  தீவிரமாய் முடிவு செய்தவன், செல்லம்மா கொஞ்சம் ஆசுவாச பட வேண்டி காத்திருந்தான்.

 

நிமிடங்கள் கடந்து, மணிகளை நெருங்கும் வேளையில், அவன் மார்பிலிருந்தவாறே நிமிர்ந்து, கௌதமின் முகம் நோக்கியவளை பார்க்கும் போது, அந்த விழி வீச்சில், கடந்து வந்த, அனைத்து துயரும் கரைந்து போன நிம்மதி கிடைக்க, அந்த இமைகளில், தனது இதழ்களை மெல்ல ஒற்றினான்.

 

அவனின் நெருக்கத்தில், தன் மனதின் பாரம் வெகுவாய் குறைய, அப்போது தான், அம்மூ வெகு நேரமாய் கௌதமின் மடியிலேயே இருப்பதை பார்த்தபடி விலகியவள், அம்மூவை கையிலேந்த முயற்சிக்க, “செல்லம்மா, அம்மூவ ஏன் எடுக்கற?!”

 

“இல்ல கௌதம்,  ரொம்ப நேரமா உங்க மடியிலையே இருக்கா. நம்ம கையில ரொம்ப நேரம் வச்சிருக்க கூடாது, சூடு ஆகாதுன்னு, சச்சும்மா அடிக்கடி சொல்வாங்க! அம்மூ, என் மடியில படுத்தாலும், கொஞ்ச நேரத்தில தலையணையில படுக்க வச்சிடுறது வழக்கம் தான்” என்றிட,

 

“பரவாயில்ல செல்லம்மா, இன்னைக்கி மட்டும் இப்படியே தூங்கட்டும்..!” என்றபடி அம்மூவின் தலையை, வாஞ்சையோடு தடவியவனின் ஏக்கம் புரிய.. சரியென தலையசைத்தவள், மீண்டும் வந்து, அவனின் மறுபுறம் தோளில் சாய்ந்து கொள்ள…

 

வார்த்தைகள் வர மறுத்தாலும், கஷ்டப்பட்டு, தனது தொண்டையை சீராக்கியவன், “செல்லம்மா, நா ஒன்னு கேட்கவா?” என்றதும்,

 

“ம்ம்..! என்ன வேணுமின்னாலும் கேட்கலாம், மன்னிப்பை தவிர..!” என்றவளை, இரு கரம் கொண்டு அணைத்தவன் விழிகளில் சுரந்த நீர் அவள் தலையில் விழ.. தன்னை அவனிடமிருந்து விலக்கி, நிமிர்ந்தவளை பார்த்தவன்,

 

“எப்படி செல்லம்மா, உன்னால என்னை மன்னிக்க முடுஞ்சுது?! எந்த ஒரு கேள்வியும், விளக்கமும் இல்லாம…!! என்னால, நீ பட்ட வேதனையும், அவமானமும் கொஞ்சமா..?! அதை யாராலும், இவ்வளவு ஈசியா மன்னிச்சிட முடியாது. இன்பேக்ட், இது ஒரு விதத்துல துரோகமும் கூட..” என்றவனை கூர்மையான பார்வையோடு எதிர் கொண்டவள்,

 

“கௌதம், நா ஒரு கேள்வி கேட்கவா..?!” என்றிட,

 

“கேளு செல்லம்மா, நீ கேட்கற எல்லாத்துக்கும் பதில் சொல்ல வேண்டியது என்னோட கடமை!” என்றதும்,

 

“என்னையும், ஆரனையும் அந்த பேப்பர்ல, அந்த கோலத்துல, பார்த்த போது, அது நிஜமுன்னு ஒரு செக்கண்டாவது நினச்சீங்களா மனசார…?” என்றதும்,

 

“ச்சீ, என்ன பேச்சு இது! எனக்கு தெரியாதா, உங்க ரெண்டு பேரையும்..! அப்படி நினச்சா, என்னையே நா தப்பா நினைக்கற மாதிரி செல்லம்மா..!” என்றதும், அதுவரை இருந்த தீர்க்கமான பார்வையை மாற்றி, விரக்தியாய் ஒரு புன்னகையோடு,

 

“அப்படி ஒரு நிலையை பார்த்து தான், இருபது வருஷம் வளர்த்த, எங்க வீட்டுல என்னை தப்பானவன்னு தூக்கி போட்டாங்க. ஒரு வார்த்தை, என்ன நடந்ததுன்னு கேட்டுட்டு அனுப்பியிருந்தாலும், எனக்கு.. நா அவங்களுக்கு தெரியாம செஞ்ச தவறுக்கு தண்டனையா நினச்சிருப்பேன்.. அத கூட செய்யலையே..!” என்றவள் தொடர்ந்து,

 

“அதே, ஒரு வருஷம் கூட முழுசா பழகாத உங்களுக்கு, என் மேல நம்பிக்கை இருக்கும் போது, அதே நம்பிக்கை.. உங்க மேல எனக்கு இருக்காதா?! இல்ல  இருக்கக்கூடாதா?!

 

நான் சொன்னா அதை  நம்பறது ரொம்ப கஷ்டம் தான். நா, உங்கள நேருல சந்திக்கறதுக்கு முன்னாடியே, கனவுல மீட் பண்ணிட்டேன்” என்றவள், அன்றைய கனவு பற்றி சொல்லி விட்டு,

 

“அப்ப இருந்து, ஒவ்வொரு முறையும் நமக்குள்ள நடந்த விசயம், எல்லாமே எனக்கு ஏதோ ஒரு விதத்தில உணர்ற மாதிரி தான் இருந்தது. இதோ, இப்ப இந்த கையில இருக்கற காயம், இத கூட என்னால உணர முடிஞ்சப்ப, நீங்க, உங்க உயிரையே போராடி மீட்டு வந்திருக்கீங்கன்னு புரியாதா?!” என்ற போது, அதிர்ச்சியில் வாயடைத்து போனது கௌதமிற்கு.

 

ஆரன் சொன்ன போது கூட, அதை பெரிதாக எடுக்காதவன், தன்னவள் வாய்மொழியால் கேட்ட போது, பிரமித்து போனான் என்பதே நிதர்ஷனம்…

 

“நான், நீங்க நிச்சயம் ஒருநாள், என்கிட்ட வந்துடுவீங்க அப்படிங்கற நம்பிக்கையோட தான், இதுவரைக்கும் இருந்தேன். என்னோட இந்த நம்பிக்கைய கொடுத்தது, என் கௌதமோட காதல்! அது கொடுத்த வலிமை! அது எப்பவும், பொய்த்து போகாதுன்னு எனக்கு நல்லவே தெரியும்!” என்ற நொடி, அவளை தன்னுள் புதைத்து கொள்வது போல மார்போடு சேர்த்து அணைத்தவன்..

 

“தேங்க்யூ..!! தேங்க்யூ சோ மச்..!! செல்லம்மா..!!! என்னோட நிலைமைய, நா சொல்லி, நீ புருஞ்சிட்டு என்னை ஏத்துக்கிட்டு இருந்தா, அதுலையே உன் காதல் தோத்து போயிருக்கும்!

 

ஆனா, நா விளக்கத்த தெரிஞ்சுகிட்டு தான், தேடி வந்திருக்கேன். அப்ப உன்னோட காதல விட, என்னோடது கீழ தான்… உன் காதலோட வலிமை தான் இப்ப நம்மல சேர்த்திருக்கு…!” என்று சொல்லும் போதே அவனின் பெருமிதம் குரலில் வழிய,

 

“யார் காதல் பெருசுன்னு, பட்டிமன்றம் நடத்த தான் வந்திருக்கீங்களா?!” என அவனின் மனநிலையை மாற்ற வேண்டி கேட்க, அதை புரிந்து கொண்ட அவனும், “அதானே..! அத பேசி..  பட்டிமன்றம் நடத்தியா.. காட்டுவாங்க..?! வேற மாதிரி இல்ல காட்டணும்.. அப்படி தானே செல்லம்மா!” என்று அவளை பார்த்து கண்சிமிட்டி சிரிக்க,

 

அதுவரை இருந்த மனநிலைக்கு மாறாக, வெக்கம் ஆட்கொள்ள, சிவந்த தன் முகத்தை கௌதமின் நெஞ்சத்திலேயே மறைத்தாள் அவனின் செல்லம்மா..

 

எத்தனையோ ஆசைகள் இருந்தாலும், அறிய வேண்டியதையும், முறையாய் செய்ய வேண்டியதையும், இனியாவது சரியான படி செய்ய விளைந்தவன்,

 

“செல்லம்மா, எனக்கு…!” என்றவன் ஆரனிடம் சொன்ன அனைத்தையும் சுருக்கமாக சொல்லி, “என்னால உன்கூட பழகினத உணர முடிஞ்சது, ஆனா வாழ்ந்தத உணர முடியாலடா..?! அதோடு..”  என்றவன், ஆரன் போட்டோ கொண்டு செய்து வைத்த குளறுபடியை சொல்ல, விதியின் விளையாட்டை எண்ணி, நொந்து கொள்வதை தவிர, வேறு வழியின்றி போனது அவளுக்கு…

 

“ப்ளீஸ், எனக்கு நமக்குள்ள என்ன நடந்ததுன்னு தெரியணும்.. கல்யாணம் செய்யாம, ஒரு பொண்ணு கூட பெட் ஷேர் பண்ணறது தானா ஆண்பிள்ளை தனமுன்னு, சொன்ன நானே, இந்த நிலைமையில உன்ன நிறுத்தியிருக்கேன்னா.. எனக்கு மண்டையே வெடிச்சிடும் போல இருக்கு…!” என்றிட…

 

சிறு புன்னகையை தந்ததோடு, அவனை விட்டு விலகி, தனது கபோர்டை நோக்கி சென்றவளை, கேள்வியாய் பார்த்தவனிடம், அவள் கொடுத்ததை பார்த்தவன் அதிர்ந்து தான் போனான்….

 

தங்களின் உன்னத பந்தம், உறுதியான நாளை பற்றி சொல்ல சொல்ல, கௌதம் என்னமாதிரி உணர்ந்தான் என்பது அவனுக்கே வெளிச்சம்….

 

******

 

காயத்ரியின் பிறந்தநாளை கொண்டாடி முடித்த போதே, நேரம் இரவு ஒன்பதை தாண்டியிருக்க, ஆரன், “காயு சுமி வாங்க, நா உங்கள ட்ராப் பண்ணிட்டு, வீட்டுக்கு போறேன். கௌதமுக்கு நாளைக்கி கிளம்பறதுக்கு பேக்கிங் வேலை இருக்கும்..!” என்றிட..

 

சுமியோ, “நீங்க எதுக்கு சார், வேண்டாம். நாங்க, டேக்சி புக் பண்ணி போயிடுறோம். தனியா போனா தானே பயம்” என்றதும்,

 

“டேக்சி வேணாம், என்னோட கார்ல  ட்ரைவர கொண்டு போய் விட சொல்றேன்!” என்று கௌதம் சொல்லிட, மறுக்க இயலாது, இருவரும் மற்றவரிடம் விடை பெற்று, கொண்டு வந்த பொருட்களோடு கிளம்பினர்.

 

ஹாஸ்டல் வந்ததும், காயத்ரியோ தனக்கு கொடுத்த கிப்ட், காலையில் உடுத்திய புடவை அடங்கிய பைகளை எடுத்தவள், அப்போது தான், கௌதம் தனக்கு கொடுத்ததை மறந்து அங்கேயே வைத்துவிட்டது தெரிந்தது.

 

காரிலிருந்து இறங்காமல், ஏதோ யோசனையில் இருந்தவளை உசுப்பிய சுமி, “என்ன ஆச்சு காயு?!” என்றிட, பரிசை வைத்துவிட்டு வந்ததை சொல்ல, “விடு, அதை, நாளைக்கி எடுத்துக்கோ! இல்ல, பொறுமையா, அப்புறம் எடுத்துக்கோ!” என்றதும், கௌதம் அதை தரும்போது, தனியாக பார்க்க சொன்னதும், அந்த நேரத்தில், அவன் கண்ணில் தெரிந்த ஏதோ ஒன்றை, இப்போதே பார்த்து தெரிந்து கொள்ள வேண்டும், என்ற ஆசையும் சேர, சுமியிடம், “நா போய் அத எடுத்திட்டு திரும்ப வந்திடுறேன். இந்த பேக்ஸ் எல்லாம் நீ கொண்டு போ…!” என்று சைகையால் சொல்லிட,

 

‘இந்த நேரத்திற்கு மேல்…!’ என்ற யோசனை வந்தாலும், கௌதமின் காரில் சென்று வருவதால், ஒன்றும் ஆகிடாது என்ற நம்பிக்கையில், “ஓகே, காயு பார்த்து போயிட்டு வா…!” என்றபடி, அவளின் மற்ற பொருட்களுடன் சுமி ஹாஸ்டல் செல்ல, காயத்ரியுடன் கார் திரும்பியது கௌதமின் இல்லம் நோக்கி…

 

காயத்ரி திரும்பி வந்த போது, மாரி அனைத்து வேலையும் முடிந்தது, கெஸ்ட் ஹவுஸ் சென்றுவிட்டதால், வீடே அமைதியாக காட்சியளித்தது. அந்த அமைதியே, அவளின் கௌதமின் நிலைக்காக மிகவும் வேதனை கொள்ளவே செய்தது.

 

யாருமற்ற தனிமையை இதுவரை அவள் உணர்ந்ததே இல்லை. அது எந்த அளவு  கொடுமையாய் இருக்கும் என்பது இந்த சில நிமிட நேரமே உணர்த்த, அதை மட்டுமே, பல வருடமாய் அனுபவிப்பவன் மேல் பரிவும், காதலும் ஆழிப்பேரலையாய் எழுந்து, அவனின் தனிமையை விரட்டிட, கண்டிப்பாய் தன் வீட்டில் பேசி விடுவது என்ற உறுதியை மீண்டும் எடுத்தாள்.

 

கௌதம் கொடுத்த பரிசை எடுத்துக் கொண்டவள், கௌதமிடம் சொல்லிவிட்டு செல்வதற்காக, கௌதமின் அறைக்கு சென்றவள் அதிர்ந்து நின்றாள் அது இருந்த கோலத்தில்……

 

அறை முழுவதும், பெட்டியும், உடைகளும் கலைந்து கிடக்க, தலையை கெட்டியாக பிடித்தபடி, அவனின் கட்டிலில் குழந்தையென குறுகி போய் படுத்து கிடந்தவனை பார்த்ததும், அதிர்ந்து நின்றவள், மறுநொடி, அவனை நெருங்கி அவனை தொட்டு திருப்ப, கண்கள் இரண்டும் கோவைப்பழம் போல சிவந்திருக்க, முகமோ மிதமிஞ்சிய வலியை அடக்கி வைத்திருப்பதால் கண்ணுக்கு போட்டியாக சிவந்து போய் கிடந்தது.

 

காயத்ரியை கண்டதும், தாயை தேடும் பிள்ளை போல, அவளின் கரத்தை பற்றிக்கொண்டவன், “தலை ரொம்ப வலிக்குது செல்லம்மா..!” என்றவனின் குரலும், வேதனையை வெளிப்படுத்தவே செய்தது.

 

அவனின் நிலையை பார்க்கும் போதே அறிந்திருந்தவள், அதை அவன் வாயால் கேட்ட போது அவளின் தாய்மை உணர்வு விழித்தெழ… அவனின் நெற்றியை தடவிய படி, “டாக்டர்கிட்ட போலாம்…!” என்று ஜாடையாய் சொல்ல…

 

“ச்ச.. போ செல்லம்மா.. ஹாஸ்பிடல் ஸ்மெல்லே போதும், என் வலிய அதிகமாக்க… எனக்கு அது சுத்தமா பிடிக்காது! எங்க அம்மா ரூம்ல அந்ச ஸ்மெல் வருன்னு தான் சின்ன வயசுல அங்க போறதையே விரும்பாம இருந்தேன்!” என்றதும்,  

 

அவனின் சிறுபிள்ளை செயலில், கோபம் கொண்டவள், “நான் ஹாஸ்பிடல்ல இருக்கும் போது, எப்படி இருந்தீங்க கூட..?!”  என போனில் அடித்து காட்டி கேட்க, அதை படிக்கவே பிரம்ப பிராய்த்தனம் கொண்டவன்,

 

“அது வேற செல்லம்மா.. ஆரனுக்காக கூட இருந்திருக்கேன். எனக்குன்னு போக இரிட்டேட்டிங்கா இருக்கு… ப்ளீஸ், எதாவது செய்யேன். நான், கொஞ்ச நேரம் தூங்கி எழுந்தா சரியாகிடும். ஜெர்மன் போகற வேலை ன்னால, சரியா தூங்கவே இல்ல.. அதான், தலை வலிக்குது செல்லம்மா..!” என ஹாஸ்பிடல் செல்ல முடியாது என்று பிடிவாதம் செய்பவனை பார்க்கும் போது கோபம் வந்தாலும், இன்னும் அவன் முகம் காட்டும் பாவனையிலேயே, அவனின் வேதனை புரிய…

 

“இருங்க வர்றேன்!” என்று சைகை காட்டிவிட்டு, கீழே வந்தவள், மாரியும் இல்லாததால், தானே கிச்சனுக்கு சென்று, நல்ல ஸ்ராங்காக ஒரு காபியை போட்டவள், தனது ஹேண்ட் பேகில், எப்போதும் வைத்திருக்கும் மாத்திரையில், தலைவலிக்கானதை எடுத்துக்கொண்டு கௌதமிடம் சென்றாள்.

 

மாத்திரையையும், காபியையும் கொடுத்தவள், அவன் அதை முடிக்கும் முன்பாக, அவன் கலைத்து போட்ட உடைகளை, அழகாய்  கொண்டு போகும் பெட்டியில் அடுக்கிவிட்டு, அவனுக்கு தேவையான அனைத்தையும், சரி செய்து முடித்து பார்க்க, அப்போதும் அவனின் நிலையில் மாற்றமின்றி, அதே போல் தலையை பிடித்த வண்ணம் இருக்க,

 

அவனிடம் சென்றவள், அவனை தன் மடியில் கிடத்தி, மெல்ல அவனின் தலையை பிடித்துவிட துவங்கினாள். அவளின் செயலில், வலியின் அளவு சிறிது மட்டுப்பட்டாலும், அவனின் மன வேதனை அதிகமாக தான் ஆனது.. காரணம், இதே போன்று முதல் முறை வந்த போது, அவளின் பேச்சும் பாட்டும் அவளின் இன்றைய நிலையை அவனுக்கு உணர்ந்த, அதுவரை வராத கண்ணீர் அவனின் விழிவழி, அவளின் மடியை நனைத்தது..

 

தன் மடியில் ஈரத்தை வெகு நேரம் சென்றே உணர்ந்தவள், பதறி போயி அவனின் தலையை நிமிர்த்த, அதிலிருந்த வேதனையும், அவனின் கண்ணீரும், அவளுக்கு என்ன உணர்த்தியதோ, அடுத்த நொடி அவனின் முகத்தை இரு கரங்களால், தனது நெஞ்சோடு அள்ளி அணைத்தவள், அவனின் விழி நீரை, தன் உதடால் ஒத்தி எடுத்தாள்.

 

அவளின் இதழ் தீண்டல், அவனின் மனதை மேலும் வருத்த, “சாரி, செல்லம்மா! என்னால தானே.. நீ வேணாமுன்னு சொல்லியும், நா கட்டாயபடுத்தினதால தானே, இப்ப உன்னோட உணர்வுகளை கூட வெளிப்படையா சொல்ல முடியாம போச்சு.. ஐ ம் ரியல்லி சாரி..! சாரி..!” என்று ஓயாமல் சொல்ல, தனது இதழ் கொண்டு, அவனின் வார்த்தைக்கும், வருத்ததிற்கும் தடையிட்டாள் மங்கையவள்…

 

கௌதமோ, அவளின் செயலில் சுகமாய் அதிர்ந்து தான் போனான். இதுவரையிலும், ஒரு முறை மட்டுமே, அதுவும் அவளின் மனதை மாற்ற மட்டும், அவளின் இதழை, அதுவும் கௌதமாக இணைத்திருக்கிறான்.

 

முதன்முறை கொடுத்ததன் தாக்கத்தை நன்கு உணர்ந்தவன், மறுமுறை தங்களின் முறையான திருமணத்திற்கு பின் தான், என்பதில் தீர்மானமாய் இருக்க, இன்று தன் செல்லம்மா.. தானாக வந்து இப்படி ஒரு செயலை செய்வாள் என்பதை கிஞ்சித்தும் நினைக்கவில்லை.

 

அவளின் செய்கையில், அவனின் மனதின் பாரம் குறைய, அவனின் உடல் கொண்ட மாற்றம் அவனின் வேதனையையும், மெல்ல குறைக்க துவங்கியது. வேதனை குறைய, அவனின் உடலோ, உணர்வு ரீதியான தேடல் கொண்டு, அவனை ஆட்டுவிக்க, அவளாக ஆரம்பித்த செயலை, அவன் கையிலெடுத்தது எப்போது என்பதை அவர்கள் இருவருமே அறியவில்லை.

 

அவளை விட்டு, சிறிதும் நகராது, அவளை தன்னோடு சேர்த்தவனின் கைகள், இடம் மாறிய போதே, அவனின் உணர்வுகளோடு தான் விளையாடிவிட்டது விளங்கியது காயத்ரிக்கு…

 

அவனின் வேகத்திற்கு, அணை போட்டு விட பெண்மை துடித்தாலும், அவனின் நிலையும், அவன் மீதான காதலும், அவனின் செயலுக்கு உடன்பட சொல்லி மனதை கட்டாயபடுத்த, இரண்டிற்கும் இடையே தடுமாறி போயிருந்தாள் காயத்ரி.

 

தனது எல்லையை கடக்கும் தருணத்திலும், ஏதோ ஒரு சிந்தனையில் சிறிது நிதானித்தவன், பின்பு அவளுக்கு உணர்த்தியது அனைத்தும், அவனின் வேகத்தை மட்டுமே… அப்போதும், அவனின் வேகத்தையும், மோகத்தையும்  தாண்டி, ஒரு நொடி அவளை விட்டு விலகியவன், அவளின் முகத்தை பார்த்தான், அவளின் முழு சம்மதத்திற்காக..

 

அதுவே, அவளின் கொஞ்ச நஞ்ச தயக்கத்தையும் உடைத்தெறிய…. அவனின் முகத்தை பார்க்காமல், விழி மூடி சம்மதம் சொல்லிய மறு நிமிடம், அவனின் முழுமையான கட்டுப்பாட்டில் வந்திருந்தாள் அவனின் செல்லம்மா… இதுவரையிலும், மனதால் மட்டுமே உறவாடிய இரண்டு உயிரும், இன்று உடலாலும் ஒன்று பட்டு ஓருயிர் ஆகினர்.

 

அவனால், தான் கொண்ட வலியை, தன் கண்ணீரால் வெளிப்படுத்தினால், அதுவே, அவனை வேறு விதமாய் குற்ற உணர்வில் தள்ளிவிடுமோ?! என்பதை மனதில் கொண்டவள், அதை சிறிதும் வெளிப்படுத்திவிடாது இருக்க பெரும் பிராயித்தம் செய்த போதும், அதை உணர்ந்ததை போல, அவனின் இதழ்கள் செவியில் உரைத்த வார்த்தைகளும், அவனின் மென்மையான அணுகுமுறையும், அவளை அவனின் செயலில், மேலும் ஒன்றி போக செய்தது என்றால் மிகையில்லை….

 

தன்னை அவளுக்கும், அவளை தனக்குள்ளும் முழுதாய் உணர்ந்திட செய்து விலகியவனின் மனமும், உடலும் புத்துணர்வோடு இருக்க, இதுவரை இல்லாத தெளிவோடு, நிறைவான புன்னகையை சிந்தியவனை பார்த்த போது, தன்னை அவனுக்கு முழுதாய் கொடுத்தை எண்ணி பூரிப்பே வந்தது.. அவனின் செல்லம்மாவிற்கு..   

 

புதிதாக உணர்ந்த இந்த உறவு தந்த இதமோ, அல்லது அவள் தந்த மருந்தின் விளைவோ, கௌதம் மெல்ல தூக்கத்தில் ஆழ, அவனை விட்டு விலக நினைத்தவளின் எண்ணம் உணர்ந்தது போல, தன்னுள் அழுத்தமாய் அவளை புதைத்துக்கொண்டான் கௌதம், தனது இருகரம் கொண்டு…

 

கௌதமின் உடல் தந்த மிதமான சூடும், உடலில் இருந்த களைப்பும், காயத்ரியையும் உறக்கத்தில் ஆழ்த்த, அவள் மீண்டும் விழித்ததே கௌதமின் சீண்டலில் தான்…

 

முதலில் கௌதமிற்கு, தன் கைவளைவில் உறங்கிய, தன் செல்லம்மாவை பார்த்த போது.. என்றைக்கும் போல வந்த கனவு தானோ!  என்று எண்ணியவன், அவளை இறுக்கி அணைக்க, அந்த பிம்பம் மறையாது, தனது அழுத்தத்தில் நெழிய, அப்போது தான் இரவில் நடந்த அனைத்தும் கௌதமின் நினைவுக்கு வந்தது.

 

நேரத்தை பார்க்க, அது அதிகாலை 5 என்பதை காட்ட.. மெல்ல அவளை தன்னுள் அடக்கியவனின், இதழ்கள் அவளின் வெற்று முதுகில் கோலம் வரைய, அவனின் மீசை தந்த குறுகுறுப்பில் சினுங்களோடு திரும்பியவள்,

 

கௌதமின் கண்ணில் தெரிந்த மோகத்தில் ஒட்டு மொத்தமாய் கரைந்து போனாள். அவனின் தேவை மட்டுமே எண்ணாமல், தன்னவளின் சந்தோஷத்தையும், மனதில் கொண்டு நடந்தவனின் மேல் அவளின் மதிப்பு கூடித்தான் போனது அந்த நொடி…

 

இம்முறை தன்னை விட்டு விலகியதும், தன் மேல், அருகே இருந்த டவளை கொண்டு, உடலை மறைத்தபடி எழுந்தவள், தனது உடைமைகளை எடுக்க, அவளின் பக்கம் வந்தவன், “செல்லம்மா  அது எதுக்கு, அதெல்லாம் வேணாமே…!” என்றதும், அவள் அதிர்ந்து தான் போனாள், அது தந்த அர்த்ததில்…

 

அவளின் விழி சொன்ன மொழியில், வாய் விட்டு சிரித்தவன், “அச்சோ, அதையே எப்படி போடுவ, போ, போய் குளி உனக்கு ட்ரஸ்க்கு, நா ஏற்பாடு பண்றேன்னு சொன்னேன்” என்ற பிறகே, ஆசுவாசமாய் பெருமூச்சு கிளம்ப,

 

“நீ, நினைச்ச மாதிரி, அது இல்லாம நம்ம இப்படியே இருந்தாலும் எனக்கு ஓகே தான்..!” என்று சொல்லி கண்சிமிட்ட, அவனின் தோளில், ஒரு அடியை போட்டவள், சுட்டுவிரல் நீட்டி மிரட்ட, சட்டென அந்த சுட்டுவிரலோடு, தனது விரலை கோர்த்து இழுக்க, தன் மீது பூமாலையாய் விழுந்தவளை அள்ளிக்கொண்டவன், குளியலறைக்குள் அவளோடு நுழைய, அதிர்ச்சியில் அவளின் விழிகள், அகன்று விரிந்தது.

 

உள்ளே வந்தவனை கெஞ்சி, கொஞ்சி வெளியே அனுப்புவதற்கு, லஞ்சமாய் அவன் கேட்டதை கொடுத்து முடிப்பதற்குள், அவளுக்கு போதும் போது என்றானது.

 

அவன் வெளியேறி சென்றதும், கதவை அடைத்து, அங்கிருந்த ஷவரை திறந்து அதனடியில் அமர்ந்தவள், அதுவரை அடக்கியிருந்த கண்ணீரை உகுத்தாள் கேட்பார் யாருமின்றி… அவளின் அழுகை கௌதமிற்கு தன்னையே கொடுத்ததால் அல்ல.. அதை முறையான உறவு முறைக்கு முன்பு, அதுவும் அவளின் பெற்றோருக்கு தெரியாமலும், கௌதமின் கொள்கை நன்கு தெரிந்தும், தான் செய்த சிறு செயலால் தான், அவன் எல்லையை கடந்தான் என்பதால் வந்த குற்ற உணர்வு தந்த அழுகை….

 

நேரம் கடந்து செல்ல, கௌதமின் அழைப்பில் நிகழ்வுக்கு வந்தவள், அவசரமாக குளித்து, தனது வருத்தமும் கலக்கமும் கௌதமிற்கு தெரியாத வகையில் முகத்தை மாற்றிக்கொண்டவள், கதவு வழி, பல சீண்டலோடு கௌதம் தந்த உடையை உடுத்தி வந்தாள்.

 

அவன் கொடுத்த உடை அவ்வளவு சரியாக, தனக்காகவே தேர்ந்தெடுத்தது போல நேர்த்தியாக இருக்க, அதில் வியந்தவள், “எப்படி இவ்வளவு விரைவாக, அதுவும் இந்த நேரத்தில் தனக்கு சரியான உடையை வரவைத்தான்?!” என்ற எண்ணம் தோன்ற, அதே சிந்தனையில் இருந்ததால், அவளின்

சோகமும், குற்றஉணர்வும் கௌதமிற்கு தெரியமலேயே போனது.

 

அவளையே பார்த்திருந்த கௌதமிற்கு, அவளின் உடை பற்றிய சந்தேகம் மட்டிலும் புரிய, அவளை பின்னிருந்து அணைத்தவன், “செல்லம்மா, அன்னைக்கி உன் பிறந்தநாளுக்கு புடவை வாங்க போன போதே, இந்த சல்வார் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருந்துச்சு. சரி வாங்கி வைப்போம், நீ இங்க வந்தா உடுத்த இருக்கட்டுமின்னு வச்சேன். அது இப்ப எப்படி யூஸ் ஆச்சு பார்த்தியா?!” என்றவனின் கையும், இதழும் செய்த மாயத்தில், கிறங்கியவளை கௌதமின் சிரிப்பு சத்தம் நினைவுக்கு கொண்டு வர, முகம் சிவந்து நின்றிருக்க, கௌதமோ விடாமல்,

 

“செல்லம்மா.. இப்படியே போனா நா ஜெர்மனுக்கும் போக முடியாது, நீ எக்ஜாமுக்கும் போக முடியாது..!” என்ற சில்மிஷ பேச்சில் சுயத்திற்கு வந்தவள், அவசரமாக அவனை விட்டுவிலகிட, அவனின் பார்வையோ, அவளை தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தது, அவள் தயாராகும் வரையிலும்…

 

காயத்ரியை விட்டுவிட்டு வந்த உடன், தனது கம்பெனிக்கு சென்று செய்ய வேண்டிய முக்கிய பணியை முடித்து,  ஃபைல்களை எடுத்துக்கொண்டு, நேரே ஏர்போர்ட் செல்வதாக ஏற்பாடு செய்தவன்,  அவளை அழைத்துக்கொண்டு வெளியேற, சட்டென நினைவு வந்தவளாக, மீண்டும் அறைக்குள் சென்று, நேற்று கௌதம் தந்த, அந்த பரிசை எடுத்துக்கொண்டு வெளிவர, அதை கண்டவன் விழியில் வந்து போன உணர்வை புரிந்திருந்தால், எல்லாமே சரியாக நடந்திருக்குமோ..?!

 

அவளிடம், “செல்லம்மா, நீ இந்த கிப்ட்ட பார்த்துட்டு வரலையா?!” என்றதும், அவனின் கேள்வியில் இருப்பது என்னவென புரியாது, ‘தான் அதை மறந்ததையும், திரும்ப எடுக்க வந்ததையும்’ செல்லில் டைப் செய்து காட்ட, ‘ஓ.. காட்…!’ என்று மெல்ல தனக்குள் முனுமுனுத்துக்கொண்டவன்… “ஓகே, செல்லம்மா.. நா ஜெர்மன் போயிட்டு வந்ததும், உன் வீட்டில பேசி எல்லாத்தையும் சரி பண்ணிடலாம். என்ன ஆனாலும், நா உன்கூட தான் இருப்பேன். அதுக்கு, அத்தாட்சி தான் இந்த கிப்ட்.. இது மட்டும் எப்பவும் உன்கிட்டையே வச்சிக்க!” என்ற பூடகமான பேச்சை, புரிந்து கொள்ள அவகாசம் இல்லாது, காயத்ரியின் போன் ஒலிக்க,

 

அதில் ஒளிந்த சுமியின் எண்ணிலிருந்து தான் இரவு இங்கு இருந்தது குறித்து அவளுக்கு தெரிவிக்கா குற்ற உணர்வில்  

கௌதமை பார்க்க, அவளிடம் போனை வாங்கி பார்த்தவன், அதை அட்டன்ட் செய்து, “சுமி, நேத்து லேட் நைட், தனியா அனுப்ப வேணாமேன்னு இங்கையே இருக்க சொல்லிட்டேன். இப்ப கொஞ்ச நேரத்துல வந்திடுவா..” என்றிட,

 

“சரிங்க சார்.. தகவல் எதுவும் வரலையா. நான் வேற, நைட் டையர்டுல தூங்கிட்டேன், காலைல தான் அவ வராம போனது தெரிஞ்சுது சார். எக்ஜாமுக்கு டைம் வேற ஆகிடுச்சு.. அதான்..!” என்றதும், தனது கடிகாரத்தில் மணியை பார்த்தவனுக்கு உண்மையில் ஆச்சர்யம் தான்.. நேரம் விரைந்த விதத்தில்.. அதை விடுத்து இப்போதைய சூழலுக்கு வந்தவன், சுமியின் அக்கரையான பேச்சிற்கு பதிலாக,

 

“ரொம்ப தேங்க்ஸ் சுமி.. காயத்ரி மேல அக்கரையா இருக்கறதுக்கு. டோண்ட் வொரி, காயுவ இப்ப அனுப்பிடுறேன்” என்று சொல்லி, காலை கட் செய்தவன், அவளை கீழே அழைத்து வரும்போது, “செல்லம்மா, ஜெர்மன் போனா நிச்சயமா போன்ல பேசறது கஷ்டம்டா, எனக்கு, எவ்வளவு சீக்கிரம் வேலைய முடிக்க முடியுமோ, அவ்வளவு சீக்கிரம் முடுச்சிட்டு வரணுமின்னு தான் இருப்பேன். உனக்கும் எக்ஜாம் இருக்கு.. சோ, நல்லா எழுது.. நீ வீட்டுக்கு கிளம்பறதுக்கு முன்னாடி வர பார்க்கறேன். இல்லைன்னாலும், நீ உங்க வீட்டுக்கு போனா, அடுத்த நாள் அங்க இருப்பேன். ஆல் தி பெஸ்ட் ஃபார் யூவர் எக்ஜாம்ஸ்” என்று வாழ்த்து சொல்லி அனுப்ப முயல,

 

சடுதியில் அவனை நெருங்கி, அவன் எதிர்பாரா தருணத்தில், கன்னத்தில் இதழ் பதித்தவள், சிட்டென பறந்திருந்தாள் காரின் அருகே.. நடந்தது என்னவென உணரும் முன்பே, ஓடிவிட்ட செல்லம்மாவின் செயலில், அழகாய் புன்னகை விரிய வந்தவன், அதே இதத்தோடு, அவளை வழியனுப்பி வைத்தான். இனி, அந்த இதம் நிலைக்க போவது இல்லை! என்பதை அறியாமல்….

 

அவள் விலகி சென்ற பின்பு கூட, அவள் தந்த முத்தத்தில் திளைத்திருந்தவனை மீட்டது, அவனின் போனில் வந்த ஒலி. எடுத்து பார்க்க, அது அவனின் செல்லம்மா அனுப்பிய வாழ்த்து.. அவனின் வெற்றிக்காக…! அவளின் வாழ்த்தோடு உற்சாகமாக, தனது பயணத்திற்கு தயாராக சென்றான்.

 

கௌதமுக்கு வாழ்த்தை அனுப்பி முடிக்கும் வரை இருந்த இதம், தன் கையில் வைத்திருந்த அந்த பரிசினை கண்ட போது மாயமாகி போனது. ஒரே நேரத்தில் கௌதமின் கொள்கைக்கும், பெற்றவரின் நம்பிக்கைக்கும் ஊறு விளைவித்த அந்த பரிசினை காணும் போது, அவளின் குற்றஉணர்வு அதிகரிக்க, அதை பிரித்து, அதில் இருப்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டும், என்ற எண்ணமே ஒருவித வெறுமையை தந்தது. அதோடு, அன்றைய பரிச்சையில் வேறு, இருந்த குழப்பமான மனநிலையில், சரியாக விடையளிக்காது போக, அதுவும் சேர்ந்து அந்த பரிசினை பிரிக்கும் எண்ணத்தை வேறோடு அழித்தது.

அதனால், ஹாஸ்டல் வந்ததும், தனது பெட்டியில் வைத்தவள், அதை எடுத்து பார்க்கும் எண்ணத்தை ஒழித்து, தனது பாடத்தில் கவனத்தை திருப்ப முயன்றாள்.

 

அவளின் மனஉறுதியால், கடைசி பரிச்சை வரை அதனை தொடாது இருந்தவள், சுமியும் அவசரமாக ஊருக்கு அன்றே சென்றுவிட, கிடைத்த தனிமையில் அதனை எடுத்தவள், பிரிக்க இயலாது இருமனமாய் போராட, ஒரு வேளை கௌதம் வந்து கேட்டால், இன்னும் பார்க்கவில்லை என்று எப்படி சொல்வது? என்பதற்காகவே, அதனை பிரிக்க, அதனுள் இருந்ததை, நிச்சயமாக அவள் எதிர்பார்க்கவே இல்லை என்பதற்கு, அவளின் கண்ணீரே சாட்சியாகி போனது…..

 

Kadhal – 18

               காதல் – 18

விழியோடு விழி சேர்த்து அழகாய் ஒரு பார்வை பார்த்தாய்…

என் இதயம் உன் பேர் சொல்லிடுதே!

விரலோடு விரல் சேர்த்து நீ என் பக்கம் வந்தாய்…

அடடா என் பெண்மை மாறிடுதே…!

கொஞ்ச நேரத்தில் மதியும், கௌதமும் பைக்கில் இந்தர் வீட்டை நோக்கி பறந்தனர்.

வீட்டின் உள்ளே நுழையவும், வாயெல்லாம் பல்லாக அவர்களை வரவேற்றான் அஷோக்.

“மச்சி ஏன்டா லேட்… உனக்காக எவ்வளவு நேரம் தான் வெயிட் பண்ணுறது” கேட்டபடியே உள்ளே அவர்களுடன் சேர்ந்து நடந்தான் அஷோக்.

அங்கே புது விருந்தினராக சுபியின் பெற்றோர் அமர்ந்திருந்தனர்.

‘ஆஹா… மச்சி சந்தோசம் இதுக்கு தானா? விடக்கூடாதே’ எண்ணியவன் “ஹாய் ஆன்ட்டி” என்றபடி அவர்கள் முன் வந்து அமர்ந்தான் கெளதம்.

“சுபி கல்யாணத்தை சீக்கிரமே முடிக்கணும்னு கொஞ்ச நாளா யோசிச்சிட்டு இருக்கோம் கெளதம்” மெதுவாக கௌதமைப் பார்த்துக் கூறினார் சுரேஷின் தாய்.

இப்பொழுது கெளதம் பார்வை, அஷோக் பக்கமாய் தாவியது.

‘அடடே…. பாக்குறானே பாக்குறானே. பாவிபய என்னை சிங்கிள் லிஸ்ட்ல  முதல் ஆளா சேர்க்க பிளான் பண்ணுவானே?’ கடுப்பாக அவனைப் பார்த்தான் அஷோக்.

“இப்போ தான் அவளுக்கு கல்யாணம் பண்ணுற வயசு. இப்போ அவளுக்கு பண்ணுனா தான், அடுத்த லீவ்ல சுரேஷ் வரும்போது அவனுக்கு பண்ணமுடியும். காலையில் தான் கமலா கிட்ட சொன்னேன் அவங்களும் சரின்னு சொல்லிட்டாங்க. அது தான் எல்லாரும் கோவிலுக்கு போய் சாமிக்கிட்ட கேட்டுட்டு நேரே இங்க தான் வருகிறோம்? சுபி கிட்ட கூட இந்த விஷயமா எதுவும் பேசல”

“ரதி கல்யாணத்தை முடிச்ச பிறகு தான் நாங்க அஷோக் கல்யாணத்தை பற்றி யோசிக்க முடியும்.அதிலும் சுபி இப்போ படிச்சுட்டு தானே இருக்கா?” கேட்டார் கருத்தப்பாண்டி.

‘மீசைக்கு எப்பவும் என்னை தாக்குறதே வேலை. ஏன் கல்யாணம் முடிஞ்ச பிறகு படிக்க கூடாதாமா? இல்லை நாங்க தான் படிக்க வைக்கமாட்டோமா?’ கடுப்பாக எண்ணிக் கொண்டான்.

“இந்தர் நீ என்ன சொல்லுற?” இந்தரை பார்த்துக் கேட்டான் கெளதம்.  

“நான் என்ன மச்சான் சொல்லுறது. உன் தங்கச்சி எது சொன்னாலும் ஓகே தான்” மெல்லிய நகையுடன் கூறினான் இந்தர்.

“ரதி இப்பவே இந்தரை கைக்குள்ள போட்டுட்ட போல”

“அச்சோ அப்படில்லாம் இல்லண்ணி” அவள் அழகாய் வெட்கி சிரிக்க எல்லார் முகங்களும் புன்னைகையை தத்தெடுத்தது.

“அப்பா பேசாம ரெண்டு பேர் கல்யாணத்தையும் ஒரே மேடையில் வைக்கலாமா?” கருத்தபாண்டியை நோக்கி கேட்டான் கெளதம்.

அந்த நிமிடமே மனதில், கௌதமுக்கு ஒரு கோவிலை கட்டி கும்பாபிஷேகம் செய்ய ஆரம்பித்து விட்டான் அஷோக்.

“நீ சொல்லுறதும் சரி தான் கெளதம்” என்றவர் அஷோக்கை நோக்கி திரும்பி “டேய் அஷோக் நீ என்ன சொல்லுறடா?”

‘யப்பா… இப்பவாது என்கிட்ட கேட்கணும்னு தோணிச்சே’ எண்ணியவன் “அது வந்து மாமா” என ஆரம்பிக்கும் பொழுதே,

“அதெல்லாம் எதுக்கு மாமா அண்ணா கிட்ட கேட்குறீங்க. நாம என்ன சொன்னாலும் அண்ணா கேட்பாங்க… சுபி படிப்பு முடிஞ்சு வேலைக்கு போகணும்னு ஆசை பட்டா கூட அவளை வேலைக்கு விட்ட பிறகு கல்யாணம் பண்ணுனா போதும் சொன்னா கூட அண்ணா ஒன்னுமே சொல்ல மாட்டாங்க அப்படி தானேண்ணா?” மதி தான் கூறினாள்.

‘அடப்பாவிகளா எல்லாம் கூட்டமா சேர்ந்துகிட்டே. புருஷன் நல்லது பண்ணுனா பொண்டாட்டிக்கு பொறுக்கலை. பொண்டாட்டி நல்லது பண்ணுனா புருசனுக்கு பொறுக்கல… நல்ல குடும்பம்டா சாமி’ தன்னை தானே தலையில் அடித்துக் கொண்டான் அஷோக்.

‘பாட்டி நீ ஏதாவது செய்யேன்?’ என்றபடி நாகுவைப் பாவமாக பார்த்தான் அஷோக். அவனின் பாவப் பார்வையைக் கண்டவர் தான் உதவ முன் வந்தார்.

“கெளதம் சொல்லுற மாதிரியே செய்யலாமே? அது தான் எனக்கும் சரியாபடுது. இந்தருக்கும் வயசாகிட்டே போகுது. அதே போல சுபி கல்யாணத்தையும் சீக்கிரமே முடிக்க நினைக்குறாங்க? பேசாம ரெண்டு கல்யாணத்தையும் ஒரே மேடையில் வைக்கலாம்”

நாகு சொல்வதே எல்லாருக்கும் சரியாக பட, எல்லார் முகங்களும் புன்னகையை காட்டின.

அதே புன்னகை முகத்துடன் அந்த இடத்திலேயே பூ, பழம் மாற்றிக் கொண்டனர் சுபி வீட்டார்.

அதே இடத்தில் இந்தர், ரதிக்கும் தாம்பூல தட்டு மாற்றிக் கொண்டனர்.

அடுத்த மாதத்தில் வரும், முதல் முகூர்த்த நாளை குறித்தார் நாகு. இரு கல்யாணமும் முடிவானதில் அத்தனை பேருக்கும் சந்தோசம் ரெக்கை கட்டி பறந்தது.

கொஞ்ச நேரத்தில் சுபி வீட்டினர் கிளம்ப, மீதி எல்லாரும் பேசியபடியே அமர்ந்திருந்தனர்.

அதிலும் அஷோக் எக்ஸ்ட்ரா இரண்டு இறக்கையே கடன்வாங்கிக் கொண்டு பறந்தான்.

“பொண்ணுகிட்ட நான் கொஞ்சம் பேசலாமா?” என்ற குரல் கேட்டு பேச்சை நிறுத்தியவர்கள் இந்தர் பக்கமாய் திரும்பினர். அவன் தான் அப்படி கேட்டிருந்தான்.

“இதென்ன மாப்பிள்ளை புதுசா கேட்குற, எப்பவும் தான் பேசுறீங்களே” அஷோக் தான் கேட்டிருந்தான்.

“இன்னும் நீங்க வளரணும் அஷோக் மச்சான். பொண்ணு பாக்க வரும்போது பொண்ணுகிட்ட பேசாம எப்படி போறதாம்? அதுல என்ன கிக் இருக்குது” கண்ணடித்து கேட்டான் இந்தர்.

‘அடேய் அஷோக். உனக்கு மிங்கிள் ஆகுற ராசியே இல்லடா… இன்னும் நீ வளரணும்டா’ அவனையே அவன் கொட்டிக் கொண்டான்.

“டேய் மச்சி… நாங்க தாண்டா மாப்பிள்ளை பார்க்க வந்திருக்கோம்? நியாயப்படி பார்த்தா எந்தங்கச்சி தாண்டா இந்த கேள்வியை கேட்கணும்”

“அவ கேட்டா என்ன? நான் கேட்டா என்ன? ரெண்டும் ஒன்னுதானே மச்சான்” சிரித்தான் இந்தர்.

சத்தியநாதன் ஓகே சொல்லவே, இந்தர் எழுந்து அவன் அறைக்கு செல்ல, அவன் பின்னோடு ரதி சென்றாள்.

அவள் உள்ளே வரவும் அவளை இறுக்க கட்டி பிடித்துக் கொண்டான் இந்தர்.

“உன்னை ரொம்ப காக்க வச்சுடேன்ல? சாரிடி… என்னை மன்னிச்சுக்கோ. மதியை பார்த்த நான் உன்னை பார்க்க தவறிட்டேன்டி” அவளை இறுக்க அணைத்துக் கொண்டான்.

சட்டென்று அவனை நோக்கி திரும்பியவள் “என்ன இந்தர் என்கிட்ட போய் மன்னிப்பெல்லாம் கேட்குற. நீ மதியை கவனிக்காம என்னை பார்த்திருந்தா தான் நான் உன்னை மன்னிக்கவே மாட்டேன். ஆனா என் புருஷன், அப்படி பண்ணலியே.

ஒரு நல்ல நண்பன் என்ன செய்வானோ அது தான் நீயும் செய்திருக்க. தன் கூட வளர்ந்தவளுக்கு தாயாகவும், தகப்பனாகவும், நல்ல நண்பனாகவும் இருந்திருக்க இப்படி யாரு இருப்பா சொல்லு. நீ மதி கூட வளர்ந்ததுல தான் இத்தனை நல்ல மனசோட வளர்ந்திருக்க. இதுல நான் எதுக்குடா மன்னிக்கணும்.

எந்த ஒரு பையனும், பொண்ணு மேல வைக்காத பாசத்தை நீ மதி மேல செலுத்தி இருக்க. இந்த அழமான பாசத்தையும் எனக்கு உணர்த்தியது இந்த இத்தனை நாள் பிரிவு தான். இதுக்கு நான் தான் உனக்கு தேங்க்ஸ் சொல்லணும்.

என்ன ஒரு அழகான தேவனை மதி எனக்கு தந்திருக்கா!

ஒருவேளை, என் அண்ணன் பண்ணுன செயலுக்கு மதியை உனக்கு கட்டி வச்சிருந்தா? இப்படி ஒரு தேவன் எனக்கு கிடைத்திருக்கவே மாட்டான்.

அப்படி கிடைக்க காரணமே உங்க ரெண்டு பேரோட தூய்மையான அன்புடா…. அந்த அன்பை புரிய வச்சதும் இந்த பிரிவு தான். இப்போ தான் நான் ரொம்ப சந்தோசமா இருக்கேன்” அவனை அணைத்து கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள் ரதி.

அவனின் அணைப்பு மேலும் இறுகியது. தன் காதலி தன்னை எத்தனை அழகாக புரிந்து வைத்திருக்கிறாள். ஒரு பொண்ணும், பையனும் நட்பாக பழகுவதையே தப்பாக பார்க்கும் சமூகத்தில் இவள் வித்தியாசமாக தெரிந்தாள்.

அவள் கன்னத்தில் இதழ் பதித்து அப்படியே அவளுள் மூழ்க ஆரம்பித்தான் இந்தர். சட்டென சுதாரித்து, அவனை கஷ்டபட்டு விலகி அந்த பக்கமாய் திரும்பிக் கொண்டாள் ரதி.

அவனை விட்டு கொஞ்சமாய் விலகி திரும்பி நின்றவளை, பின்னால் இருந்து அணைத்து அவள் கன்னத்தில் கன்னம் வைத்து “ஐ லவ் யூ டி” கூறியபடி அவளின் கன்னத்தோடு கன்னம் இழைத்து அப்படியே நின்றிருந்தான்.

அவளிடம் அசைவில்லை. பதில் லவ் யூ கூட இல்லை. ‘எத்தனை அழகான மனிதன் என் இந்தர்’ மனம் சிலாகித்துக் கொண்டிருந்தது.

“என்னடா யோசனை?” அவளின் யோசனையைக் கண்டு மெதுவாக வினவினான்.

அவனை நோக்கி திரும்பியவள் “நீ எப்படிடா இவ்ளோ நல்லவனா இருக்க. பக்கத்துல ஒரு அழகான அத்தை பொண்ணு, உனக்கு முழு உரிமையும் இருக்க பொண்ணு உன் மேல் உயிரையும் வச்சிருக்கும் பொண்ணு இருந்தும், எங்க இருந்தோ என் பின்னாடி ஏன் வந்த?

மதி இருக்க அழகுக்கும், அவளோட குணத்துக்கும் நான் ஒரு பையனா இருந்தா அன்னைக்கே அந்த தாலியை கழட்டி தூர வீசிட்டு அவளுக்கு, என் கையால் கட்டி தேவதை மாதிரி வாழ வச்சிருப்பேன்.

ஆனா, நீ அவளுக்கு ஒரு தகப்பனா இருந்து அவளை தேவதை மாதிரி வாழ வச்சிருக்க. எங்க இருந்துடா நீ வந்த? எனக்கென்று வந்த தேவனோ?” கேட்டபடியே அவனை தள்ளி சுவரோடு சாய்த்து அவன் மேல் சாய்ந்து நின்றாள்.

அவள் பேச பேச அவளின் நெருக்கமும், சிறு இதழ் அசைவும் அவனை கொல்லாமல் கொன்று கொண்டிருந்தது. அவனின் அணைப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் இறுகியது.

அதை எல்லாம் அவள் கவனிக்கும் நிலையில் இல்லாமல் தன் கணவனை புகழ்ந்துக் கொண்டிருந்தாள்.     

கொஞ்சமாய் அவனை விட்டு வலுகட்டாயமாக விலகியவள், அவனை விட்டு பல அடி தள்ளி நின்றாள்.

“ஏய்” அவன் அழைக்க,

அதெல்லாம் அவள் காதில் ஏறவே இல்லை. இடுப்பில் கைவைத்து அவனை தலையிலிருந்து கால் வரை பார்வையால் வருடினாள்.

பிங்க் நிற ஷர்ட், சாக்லேட் நிற பேண்ட் அணிந்திருந்தான். “ரொம்ப அழகுடா நீ… மனதளவிலும், என் பார்வையிலும்” கூறியவள் மேலும் அவனை நெருங்கினாள்.

அவனின் நிலையை அவள் கொஞ்சமும் கவனிக்கவில்லை. அவனின் கண்களில் வழிந்த காதலும், அது கரையை கடக்க நிற்கும் ஆர்வத்தையும் கவனிக்காமல் மேலும் அவனை உரசும் அளவு நெருங்கி நின்றாள்.

அவள் அருகில் வரவும், ஒரே அணைப்பில் அணைத்தவன், அவளை திருப்பி அப்படியே சுவற்றில் சாய்த்துக் கொண்டு அவள் மேல் உரசி நின்றான் “என்னடி ரொம்ப பேசிட்டே போற மனுஷன் நிலை தெரியாம. யாருகிட்ட பேசினாலும் முதலில் கண்ணை பார்த்து பேசு. அதிலும் என்கிட்ட எப்போ பேசினாலும் என் கண்ணை மட்டும் பார்த்து பேசு”

“ஆமா, அதை பார்த்தா நான் எப்படி பேசுறதாம்?” மெதுவாக முணுமுணுத்துக் கொண்டாள்.

“ஏய் என்ன சொன்ன” அவளின் முகத்தை அசையாமல் பிடித்தவன் “என் கண்ணைப் பாருடி” என,

அந்த கண்களில் கண்ட காதலையும், அது விஞ்சி நிற்கும் அளவையும் கண்டவள் கண்கள் தானாக மூடிக் கொண்டன.

அவள் கண்ணை மூடி நிற்கும் நிலை. அவனுக்கு ரவிவர்மா ஓவியத்தை நினைவுபடுத்தின.

ரவிவர்மா ஓவியத்தை எப்படி ரசிப்பானோ அப்படியே ரதியை ரசிக்க ஆரம்பித்தன அவனின் கண்கள்.

அவனின் கைகள், அவளின் நெற்றியில் இருந்து ரசனையை ஆரம்பிக்க, அவன் கண்கள் அதை பருக ஆரம்பித்தன.

நெற்றியில் இருந்து கோடிழுத்தவன் கைகள் அப்படியே நகர்ந்து நாசி தான்டி அவளின் இதழில் நின்றது.

அவனின் செயல் அவளை மிகவும் தவிக்க வைத்தது. ‘ஏன் என்னை இப்படி தவிக்க விடுகிறாய். முழுதாய் தான் எடுத்துக் கொள்ளேன்’ அவளின் மனம் முனகி கொண்டது.

அவளின் கீழ் இதழை மெதுவாக வருடியவன், அதை கைகளில் பிடித்து தன் இதழை, அவள் இதழோடு பொருத்தி இதழில் கிறங்கிப் போனான் இந்தர்.

அவன் கைகள் அவளில் தடுமாறி தடுமாறி செல்ல மொத்தமாய் சிலிர்த்துப் போனாள்.

அவன் மொத்தமாய் அவள் மேல் கவிழ்ந்திருக்க, அவன் உணர்வுகள் அவளை பலமாய் தாக்கியது. ஆனால் வெளியில் காத்திருப்பவர்களை நினைக்கும் பொழுது, பெரும் அவஸ்தையான உணர்வைக் கொடுத்தது

அவன் மீண்டுமாக அவளுள் மூழ்க நினைக்க “இந்தர் வெளிய எல்லாரும் இருக்காங்க“ அவளின் முணுமுணுப்பு அவனின் இதழோடு கரைந்து காணாமல் போனது.

இப்பொழுது அவனின் இதழில் தன் கையை வைத்து தடுத்தவள், “இந்தர் எல்லாரும் வெளிய இருக்காங்க” மெதுவாக முணுமுணுத்தாள்.

அவனின் உணர்வுகள் அணைத்தும் சட்டென வடிய அவளை விட்டு விலக…, அவள் கோலம் கண்டு அவளின் புடவையை தானே சரி செய்ய ஆரம்பித்தான்.

ஆனாலும், அவன் பார்வை அவள் மேல் பதிந்து தடுமாற, தன் பார்வையை வேகமாக திரும்பிக் கொண்டு தலையை அழுந்த கோதிக் கொண்டவன். கள்ளப் பார்வையுடன் அவளின் தலையை சரி செய்தான்.

“இவ்வளவு காதலை என் மேல வச்சுக்கிட்டு… ஏன்டா என்னை விலகி இருந்த?” அவனின் சட்டையை பிடித்து சிறு கண்ணீர் துளியுடன் கேட்டாள்.

அவளின் கையோடு பிடித்து அணைத்துக் கொண்டவன். அவளையும்  சரி செய்து வெளியில் வந்தான்.

வெளியில் வரவும் பெரியவர்களின் சந்தோஷ பார்வையும். சிறியவர்களின் கேலி பார்வையும் அவர்களை சூழ. அழகிய புன்னகையுடன் தலையை கவிழ்ந்துக் கொண்டாள் ரதி. அவளின் கைகளையே இறுக்க பிடித்திருந்தான் இந்தர். (நாம கொஞ்சம் காதல் பார்வை பார்த்து விலகுவோம்.)

KSE_FULL

அத்தியாயம் – 1

தந்தையின் மறைவுக்குப் பின் தான் எத்தனை மாற்றங்கள்…

எத்தனை சரிவுகள்… எத்தனை கஷ்டங்கள்…

பொருளாதாரத்தில்… குடும்ப சூழ்நிலையில்… அம்மாவின் மருத்துவ செலவில்…

விபரம் அறியாத தங்கச்சி…

விளையாட்டு தம்பி…

அப்பாவின் சொற்ப பென்சனைத் தவிர எந்தவித வருமானமும் இல்லாத, எதிர்காலம் என்ன என்று அறியாத வாழ்க்கை தான் மிதுனாவின் வாழ்க்கை.

வாழ்கையின் போக்கை அறிய முடியாமல், கணிக்க முடியாமல் வேறு வழியில்லாமல் கல்லூரி படிப்பை பாதியில் நிறுத்தி தந்தை செய்த வேலையை செய்தாள்.

கூட்ட நெரிசலில் பஸ்ஸில் நசுங்கி, டிபன் பாக்ஸ் அடைத்த ஹேண்ட் பாகுடன் வியர்க்க விறுவிறுக்க அலுவலகத்திற்கு ஓட கற்றுக் கொண்டாள்.

நிறுத்தி, நிதானமாக நடக்க பழகியவள், வாழ்கையின் போராட்டத்தில் ஓட கற்றுக் கொண்டாள்.

கிடைக்கும் ஐந்தாயிரம் ரூபாய் சம்பளத்திற்காக இரவு ஏழு மணி வரை உழைக்க கற்றுக் கொண்டாள்.

வீடு வந்ததும் அக்கடா என்று இருந்து விட முடியாதபடி வரிசையாய் வேலைகள் தொடரும். தாயாரின் மருந்துகளை வேளா வேளைக்கு வரிசையாக பிரித்து கொடுப்பதில் இருந்து, சமையல் வேலைகள் தொடர்ந்து தம்பி, தங்கையை படிக்க வைப்பது வரை எல்லா வேலையையும் முகம் சுழிக்காமல், உற்சாகமாய் செய்வாள்.

தாய், சாதனா தான் ‘மகிழ்ச்சியாய் துள்ளி திரிய வேண்டிய வயதில் தன் செல்ல மகள் மாடாய் உழைத்து கஷ்டபடுகிறாளே’ என்று கண்ணீருடன் நொந்துக் கொள்வாள்.

சில சமயம் மனம் கேளாமல், “ரொம்பவும் உன்னை தொந்தரவு பண்ணுறேன்ல கண்ணு” என பிதற்றுவாள்.

அப்பொழுது மனதில் தோன்றும் சந்தோஷ வார்த்தைகளை தாய்க்கு ஆறுதலாய் கூறி, சந்தோசமாய் தாயுடன் பேசிக் கொண்டே வேலைகளை தொடர்வாள்.

சட்டென்று ஏற்பட்ட வீழ்ச்சியில், சுற்றம் எல்லாம் விலகிட, ஒரே ஒரு சொந்தமாய் அப்பாவின் தங்கை தன் கணவனுடன் தங்கிக் கொண்டார்.

குழந்தைகள் இல்லாத அவருக்கு, அண்ணன் குழந்தைகளே தன் குழந்தைகள் என எண்ணி வாழ்கிறார்.

எங்கெல்லாமோ சுற்றி திரிந்து எப்படி எல்லாமோ பிழைப்பை தேடி, அது கைகூடாமல் போக கடைசியில் இவர்களுக்கு பாதுகாப்பாய் வந்து தங்கிக் கொண்டனர். இவர்கள் வந்தது மிதுக்கு கொஞ்சம் ஆறுதலாய், பாதுகாப்பாய் அமைந்தது.

கந்தசாமி மாமாவால், எந்த வருமானமும் கிடையாது தான், அதே போல அவரால் எந்த உபாதையும் கிடையாது.

அவ்வ போது பீடிக்கும், வெற்றிலைக்கும் மட்டுமே அவளை தாங்கி நிற்பார். அதுவும் சில நேரம் மனைவி துணி தைப்பதில் வாங்கிக் கொள்வார்.

அவளிடம் வந்து நிற்கும் பொழுதெல்லாம் மிது கண்ணு ஒரு பத்து ரூபா தாம்மா என்றபடி கொஞ்சி வாங்கிக் கொள்வார்.

மிதுவும் அவரின் கொஞ்சலை ரசித்தபடி, அவரிடம் கொஞ்சம் போக்கு காட்டுவாள். சில நேரம் சாமி மாமா அவள் கண்களுக்கு தன் தந்தையாக தெரிவார்.

அதற்காகவே அவரை நிறைய கொஞ்ச வைப்பாள் மிது. மிகவும் பாசமான மனிதர்.

நேரம் ஆகவே தன் நினைவுகளில் இருந்து கலைந்தவள் அவசரமாக கிளம்பி, டிபன்பாக்ஸ் எடுத்துக் கொண்டு தன் தாயிடமும், அத்தயிடமும் கூறிக் கொண்டு வேகமாய் பஸ் ஸ்டாண்ட் நோக்கி ஓடினாள். அந்த பஸ் விட்டால் இனி எப்பொழுதோ?

கூட்ட நெரிசலில் நசுங்கி ஆபிஸ் வந்து வாசலில் நிற்கவும் மேனஜர் ரகுநாதன் அவளை அழைப்பதற்கும் சரியாக இருந்தது.

அவளிடம் சில பைல் டீட்டையில் கேட்க, அவரிடம் கூறியவள் தன் இருக்கையில் வந்து அமர்ந்துக் கொண்டாள்.

மனம் தன் தாயையே சுற்றி வந்தது. தன் தாயின் உடல் நிலை அவளை எந்த வேலையையும் செய்ய விடாமல் தடுத்தது.

அவள் முன் வந்து நின்றார் ரகுநாதன். ஆனால் அவள் அவரை கண்டுக் கொள்ளவே இல்லை.

கைகளை கட்டியபடியே அவளையே பார்த்து நின்றார் ரகுநாதன்…

“என்னம்மா விசயம்? என்னாச்சு?”

“……”

அவள் முன் சேரை இழுத்துப் போட்டவர், அதில் அமர்ந்துக் கொண்டு அவளையே பார்த்திருந்தார்.

“மிதுனா”

“………….”

அங்கிருந்த பென்னை எடுத்து மெதுவாக அவளை தட்ட, அதிர்ந்து விழித்தாள் அவள்.

“சாரி ஸார்”

“என்னாச்சு என்ன விஷயம்?”

பெரும்பாலும் அவளின் விஷயத்தை யாரிடமும் கூறமாட்டாள். அவளுக்கு அது பிடிக்கவும் செய்யாது. ரகுநாதன் மிகவும் நல்லவர் தான் அவளின் தந்தையின் வயதை ஓட்டியவர்.

அவர் மீண்டும் மீண்டும் கேட்கவே இனியும் அவரிடம் விஷயத்தை மறைப்பது நல்லதல்ல என்பது போல் அத்தனை கொட்டிட எண்ணினாள். அப்படி கொட்டினால் மன பாரமும் குறையும் என்று எண்ணினாளோ என்னவோ?

“அவளின் அம்மாவுக்கு உடல் நிலை மிகவும் மோசமாகி விட்டதாம், வயிறு, கை, கால்கள் எல்லாம் பெரிதாக வீங்க ஆரம்பித்து விட்டது.

உப்பும், சர்க்கரையும் அதன் வேலையை காட்ட ஆரம்பித்துவிட்டது. உடலில் பல உறுப்புக்கள் பாதிப்படைந்து விட்டன.

இனி மருத்துவ மனையில் வைத்து தான் பார்க்க வேண்டும் என்றும், அடிக்கடி டயாலிசிஸ் செய்ய வேண்டும் என்றும் கூறிவிட்டனர்.

மருத்துவமனையில் முதல் கட்ட செலவே இரண்டு லட்சம் வேண்டுமாம் எங்கு செல்வாள் அவள். கிடைக்கும் ஐந்தாயிரம் சம்பளமும், அத்தையின் துணி தைக்கும் பணமும் வீட்டு செலவும், அம்மாவின் மருந்து செலவுக்குமே சரியாக இருக்கும் பட்சத்தில் இந்த மொத்த பணத்துக்கு என்ன செய்வாள்?

டாக்டர் முதலில் சொல்லவும் இடி விழுந்ததை போல் உணர்ந்தாள் மிது. முழுதாய் இரண்டு லட்சம். அவளின் ஐந்து வருட உழைப்பு முழுதாய் ஒரே நாளில் எப்படி அவளால் புரட்ட முடியும்…

எங்கே கிடைக்கும்…? எப்படி கிடைக்கும்…?

விஷயத்தை கேள்வி பட்டதிலிருந்து மனம் பதைபதைத்தது பிரமை பிடித்தார் போல் அமர்ந்துவிட்டாள்.

கடவுளே! தாயாரின் உயிரை காப்பாற்றாமல் போய் விடுவோமோ என்ற பயம் அவளை ஆட்ட ஆரம்பித்தது.

துடிக்க துடிக்க அவள் தாய் அவள் கண் முன்னால் மரணத்தை ஏற்க போகிறாரா? என்ன கொடுமை இது, அவளால் தாங்கமுடியவில்லை.

என்ன செய்ய போகிறாள்? கிடைக்கும் ஐந்தாயிரத்தை வைத்து என்ன செய்வது. மிகவும் பெரிய தொகை.

“நடக்குற படி நடக்கட்டும். நான் போகவேண்டியதாக இருந்தால், போக தான் வேண்டும், நீ வீணாக கஷ்ட படாதே செல்லம்?” தாய் பல முறை கூறி விட்டார்.

ஆனால் அவர் கூறும் பொழுது அவளுக்கு தான் உயிர் போவது போல் இருந்தது. எப்படி கண் முன்னால் தன் தாயை சாகவிடுவது. “நீ பேசாமல் இரும்மா… எல்லாம் நான் பாத்துக்கிறேன்?” எப்படியோ சமாதனபடுத்தி வைத்திருந்தாள்.

தாய் படும் கஷ்டத்தை கண்டு தங்கையும், தம்பியும் அழ, ஒரு வழியாய் சமாதானபடுத்தி, ஆறுதல் செய்து வேலைக்கும் கிளம்பி வந்து அவரிடமும் கூறிவிட்டாள். இப்பொழுது ஆர்வமாய் அவர் முகத்தை பார்த்திருந்தாள்.

“இரண்டு லட்ச ரூபாய் மிகவும் பெரிய தொகை தான்” மெதுவாக உச்சரித்த ரகுநாதனுக்கே மலைப்பாக இருந்தது. அவரும் இப்பொழுது தான் மகளுக்கு திருமணத்தை முடித்து கொஞ்சம் கடனில் இருக்கிறார். இல்லை என்றால் கண்டிப்பாக இவளுக்கு உதவி இருப்பார்.

இப்பொழுது அவரால் மட்டும் அல்ல… யாராலும் உதவமுடியாது மிகவும் பெரிய தொகை. எதை நம்பி அவளுக்கு பணம் கொடுப்பர்.

விட்டேற்றியாய் உதடுகளை பிதுக்கியவர் சோகம் பொங்க மிதுவைப் பார்த்தார்.

“கஷ்டமான சூழ்நிலை! என்னாலும் உதவ முடியாது. நம் முதலாளியிடமும் கேட்க முடியாது. வெளிநாடு போயிருக்கிறார்”

‘இங்கு இருந்தால் மட்டும் முதலாளி கொடுத்து விடவா போகிறார்? யோசிக்க தான் செய்வார்?’

மிது அன்று அதன் பிறகு வேலையில் மூழ்கிப் போனாள். மாலை வேலை முடிந்து வீட்டுக்கு மிகவும் சோர்வுடன் தான் கிளம்பினாள்.

அத்தை அப்பொழுது தான் தம்பி, தங்கையை அழைத்துக் கொண்டு கோவிலுக்கு சென்றாளாம் அம்மா கூறினார்.

அடுத்த கொஞ்ச நேரத்தில் அவளை தேடி வந்தார் ரகுநாதன்.

“யம்மா மிது, ரெண்டு லட்ச ரூபாய் ரெடி” என்ற சந்தோஷ செய்தியுடன்.

ரகுநாதன் சொன்னதை ஒரு கணம் அவளால் நம்ப முடியவில்லை. “எப்படி” என்றாள் பரபரப்புடன்.

“ஆனால் நீ சம்மதிக்க வேண்டுமே?” பீடிகை போட்டார் ரகுநாதன்.

“நானா?”

“ஆமாம் நீ தான் பாட்னா செல்ல வேண்டும். ஆறு மாதங்கள்”

“என்ன? நான் பாட்னா செல்ல வேண்டுமா?” உள் அறையை எட்டிப் பார்த்து மெதுவாக வினவினாள் அவள்.

“ஆமா, மிது நீ அங்கு போகவேண்டும், அப்பொழுது தான் உனக்கு நீ கேட்ட பணம் கிடைக்கும்?”

அதற்குள் தாயின் குரல் வரவே “சார்… மீதியை ஆபிஸ் வந்து கேட்டுக் கொள்கிறேன்… அம்மாவுக்கு தெரியவேண்டாம்” மிகவும் ரகசியமாக கூறியவள் அவரை வழியனுப்பி விட்டு தாயை கவனிக்க சென்றாள்.

கட்டிலில் அவள் வருகையை எதிர் பார்த்தது போல் மிகவும் சிரமத்துடன் எழும்ப முயற்சி செய்துக் கொண்டிருந்தார் சாதனா.

தாயை கண்டதும், முகத்தில் தோன்றிய குழப்பத்தை அவளுக்கு காட்டாதபடி அனைத்து பற்களையும் காட்டி அழகாய் தாயை பார்த்து புன்னகைத்தாள்.

தாயாருக்கு வேண்டிய உணவை எடுத்து வந்தவள் அவர் கையில் கொடுக்க “எதுக்கு செல்லம் இத்தனை அவசரம்” என்றபடி கையில் வாங்கிக் கொண்டார்.

மிதுவும் அப்படியே தாயின் அருகில் அமர்ந்துக் கொண்டாள்.

நடுங்கும் கரங்களால் மகள் தலையை மெதுவாக கோதி விட்டாள் தாய் “எனக்காக ரொம்ப வருத்த படாத கண்ணு”

ஒரு நிமிடம் தாயை நிமிர்ந்துப் பார்த்தாள் சாதனா. பளபளப்புடன் எப்பொழுதும் புன்னகையை சுமந்திருக்கும் தாயின் முகம் இப்பொழுது சுருக்கம் விழுந்து வயதை அதிகமாக காட்டியது.

தாயின் வலுவான உடல் நோய் வாய்பட்டு மெலிந்து, உருக்குலைந்து காணப்பட்டது. ‘தாயின் முன் அழ கூடாது’ என மிகவும் சிரமப்பட்டு அடக்கிக் கொண்டாள்.

சாதனாவின் நிலையும் அப்படி தான். தனக்காக ஓடாய் தேயும் செல்ல மகளின் நிலைக் கண்டு துடித்து அடக்க முடியாமல் கண்ணீரை சொரிந்தன அவள் கண்கள்.

அவளுக்கும் புரிந்தது, தாயாருக்கு உடம்பு வேதனை மட்டும் இல்லாமல் தன்னால் எதுவும் செய்ய முடியாமல் அவளுக்கு பாரமாய் போய் விட்டோமோ என தாய் வேதனைப்படுகிறாள் என அவள் அறியாமல் இல்லை.

அப்படியே தாயை அணைத்துக் கொண்டு ஆறுதல்படுத்தினாள். டாக்டர் சொன்ன ஒரு வார கெடு மனதில் வந்து பூதாகரமாய் மிரட்டியது.

ஒரு வாரத்திற்குள் பணத்தை ரெடி பண்ணவில்லை என்றால் தாயை காப்பாற்ற முடியாதாம். முழுதாக இரண்டு லட்சம். ‘நாளை சார் என்ன சொல்கிறார்’ என பார்க்க வேண்டும் என எண்ணிக் கொண்டாள்.

காலையில் மிகவும் வேகமாக கிளம்பி ஆபிஸ் நோக்கி சென்றவள் நேராக ரகுநாதன் அறையில் தான் போய் நின்றாள்.

“முதலாளியின் தாய் உடம்புக்கு முடியாமல் இருகிறாராம். அவரை கவனிக்க ஒரு பெண் தேவையாம். சொல்ல போனால், அவருக்கு துணைக்கு ஒரு ஆள் தேவையாம்.

ஏற்கனவே ஒரு நர்ஸ் இருக்கிறார் தான். ஆனால் அவருக்கு புக் படிக்க, அவர் கூட பேச ஒரு ஆள் வேண்டுமாம். அவரின் சொந்த ஊர் பாட்னா என்று முன்னாடியே கேள்வி பட்டிருக்கிறாள் தான்.

அவர், தன் சொந்த ஊர், சொந்த மண்ணை விட்டு வரமாட்டாராம். அது தான் ஒரு பொறுப்பான பொண்ணை தேடினாராம். அப்பொழுது தான் நீ அவர் கண்ணில் பட்டியாம்” மெதுவாக கூறினார்.

“இரண்டு லட்சம் மட்டும் இல்ல, உன் அம்மாவோட எல்லா செலவையும் ஏற்றுக் கொள்வதாய் கூறிவிட்டார்.

பணத்தை ஹாஸ்பிட்டலில் செலுத்தி விடுவார்களாம். நீ உடனே ஓகே சொன்னால் இன்றே பணத்தை செலுத்தி விடுவார்களாம்.

உடனே உன் அம்மாவுக்கும் மருத்துவ சிகிச்சையும் ஆரம்பித்து விடலாம் என்ன சொல்கிறாய்?”

“நிஜமாகவா சார்..?” நம்ப முடியாமல் கேட்டாள்.

“உண்மை தான் மிது. இப்போ உன் அம்மாவை காப்பது உன் கையில் தான் இருக்கு?”

தன் தாயின் முகத்தை மனதில் கொண்டு வந்தவள் உடனே “சரி” என கூற, அடுத்த நாளே அவள் தாய் மருத்துவமனையில் சேர்க்கப் பட்டு சிகிச்சையும் ஆரம்பிக்கப்பட்டது.

சிகிட்சை பணம் இரண்டு லட்சமும் முழுதாக கம்பெனி அவள் பெயரில் கட்டியது. அப்பொழுது அவள் தாயின் முகத்தில் தோன்றிய சிரிப்பை வாழ் நாளில் அவளால் மறக்க முடியாது.

சாதனாவின் உடல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் சிகிட்சையில் முன்னேற்றம் அடைய தான் கூறியபடியே பாட்னா செல்ல அதற்கான வேலையை ஆரம்பித்தாள் மிது.

அந்த மாத இறுதியில் கிளம்பினாள். இங்கு தனக்களித்த வேலையை பொறுப்பாக முடித்து விட்டு தான் கிளம்பினாள். இதில் அவளின் முதலாளிக்கு அவள் மேல் கொஞ்சமாய் நம்பிக்கை பிறந்தது போலும்,

பாட்னா செல்ல அவளுக்கு டிக்கெட் அவள் கையில் வந்து சேர்ந்தது. கூடவே கம்பெனி முதலாளியும் வருகிறாராம்.

தாய், அத்தை, தங்கை, தம்பி, ரகுநாதன், என எல்லாரிடமும் பிரியா விடை பெற்று, ஸ்டேஷன் வரை மாமாவை அழைத்து வந்து சங்கமித்ரா ரயிலில் ஏறிக் கொண்டாள்.

தனது கூபேயில் ஏறி அமர்ந்தவளை “வா மிதுனா?” என்ற குரல் கலைப்பதாய்.

அங்கு முதலாளியின் மகன் நெடுநெடுவென உயரத்தில் முறுக்கிய மீசையும், திடமான உடற்கட்டுடன், வேஷ்டி சட்டையில்  அலட்சியமாய், கூலிங் கிளாஸ் அணிந்து இவளையே கூர்மையாக பார்த்தபடி காத்திருப்பதை கண்டு அதிர்ந்துப் போனாள்.

அத்தியாயம் – 2

அவனையே பார்த்துக் கொண்டே தனது சீட்டில் அமர்ந்து, தனது பேக்கை அதற்குரிய இடத்தில் வைத்துக் கொண்டிருந்தவளை அவன் குரல் மீண்டும் கலைப்பதாய்,

“இரண்டு லட்சம், உன் அழகிற்கு சரியான விலை தான்” கூறியபடியே பலமாக சிரித்தான் அவன்.

அவனை ஒருமாதிரியாக பார்த்தவள் தனது கையில் ஒரு புக் எடுத்துக் கொண்டாள்.

அணிந்திருந்த கிளாஸை கழட்டியவன், அவளை மேலிருந்து கீழாக தன் லேசர் பார்வையால் படம் பிடித்துக் கொண்டான்.

ஏதோ உணர்த்த நிமிர்ந்து பார்த்த மிது அந்த கண்களை கூர்ந்துப் பார்த்தாள் ‘யப்பா…! என்னா பார்வைடா சாமி! ஆளை துளைப்பது போன்ற பார்வை! இதுவரை அவள் யாரிடமும் கண்டிராத பார்வை அது!

அந்த விழிகளில் சிறிது கருணையோ? சாந்தமோ? இல்லாமல் ஏதோ ஒரு கள்ளத்தனம் அவன் கண்களில் தெரிய மிரண்டு தான் போனாள் மிது.

‘தவறான இடத்தில் வந்து மாட்டிக் கொண்டோமோ?’ மிரண்டவள் தன்னை தானே தைரியப்படுத்திக் கொண்டாள். ‘என்னை மீறி எது நடந்து விடும்’ அலட்சியமாக அவனை எதிர் கொண்டாள்.

அவள் பார்வையை கண்டவன், அவளை விட அலட்சியமாய் தன் பைகளை துளாவி சிகரெட் ஒன்றை பற்ற வைத்துக் கொண்டான்.

புகை விட்டவாறு நெற்றியை தட்டி யோசிப்பது போல் நெற்றியைப் பிடித்தவன் உன் கூட பெரிய வயிற்றைக் கொண்டு ஒரு பெருசு வந்துதே, “அவர் பேர் என்ன சொன்ன?” என்றான் யோசிப்பதுப் போல்.

“கந்து மாமா… இல்லை கந்தசாமி மாமா” பல்லை கடித்துக் கொண்டு கூறினாள்.

“ஒஹ்… கந்து மாமா… சொங்கு மாமா… தொப்பை மாமா… ரைமிங்கா நல்லா இருக்குல்ல” கூறியபடியே பெரும் குரலெடுத்து சிரித்துக் கொண்டான் அவன்.

அவனையே விசித்திரமாக தான் பார்த்தாள் ‘கொஞ்சம் லூசாய் இருப்பானோ?’

நிறைய பணம் சேர்ந்ததும் சில பணக்கார வர்க்க லூசுகளை பற்றி கேள்விப் பட்டிருக்கிறாள். ‘அந்த லிஸ்டில் இவனும் இருப்பானோ?’ சிந்தித்தப்படி அவனை பார்த்துக் கொண்டாள்.

“என்ன? சரியான லூசாய் இருப்பான் என்ற நினைப்பு மனதில் ஓடுகிறதோ?” இப்பொழுது முப்பத்தி இரண்டு பற்களும் வெளியில் வந்து அமர்ந்துக்கொண்டன.

எவ்வளவு, துல்லியமாக தன் மனவோட்டத்தை படிக்கிறான்! இவன் சாதரணமானவன் இல்லை! மிரட்சியாக அவனைப் பார்த்திருந்தாள்.

அவள் விழிகளை உற்றுப் பார்த்தவன், “உன் மை தீட்டிய அழகு விழிகள், இந்த மருண்ட படப்படப்பான பார்வை எல்லாம் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு” சாதரணமாக உரைத்தான்.

இப்பொழுது அவனை ஆச்சரியமாக பார்த்தாள் மிது. இத்தனை நேரம் இருந்த அவன் பார்வையும், இப்பொழுது பேசும் சாதாரண வார்த்தையும் அவளை குழப்பியது. எது அவனது உண்மையான முகம்… அவள் இதுவரை இப்படி யாரையும் பார்க்கவில்லை மிகவும் வித்தியாசமானவனாக இருந்தான் இவன்.

அவனையே பார்க்க, இப்பொழுது அவளை, அவன் உற்றுப் பார்க்க தன் பார்வையை தாழ்த்திக் கொண்டாள்.

அவளின் அந்த வெட்கத்தை ரொம்பவும் ரசித்துப் பார்த்தான்.

கொஞ்சம் நேரம் அவளையே பார்த்திருந்தவன், வெளியில் வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தான்.

ஏதோ நினைவு வந்தவனாக “என் பெயர் என்னன்னு உனக்கு தெரியுமா?” கேள்வி எழுப்பினான் அவன்.

அவனை நிமிர்ந்துப் பார்த்தவள், தன் கையில் இருந்த புக்கில் பார்வையை திருப்ப,

“ஏய்?” என அவளை சொடக்கு போட்டு அழைத்தான் அவன்.

நிமிர்ந்துப் பார்க்க, மீண்டும் அதே கேள்வியைக் கேட்டான் அவன்.

இருபக்கமும் தலையாட்டினாள் மிது.

“தலையாட்டினால் போதாதுங்க மேடம். தங்கள் வாயை திறந்து பதிலைக் கூறவும்?”

“தெரியும்” என்றாள் வேகமாக.

“அப்படியா சொல்லு பார்ப்போம்?”

“தெரியும் அவ்வளவு தான்”

தலையை வேகமாக அசைத்தவன் “நான் என் பெயரை சொல்ல சொன்னேன்?’ என்றான் கொஞ்சமாய் முகத்தை சுளித்தபடி.

ஒரு கணம் அவனை ஊன்றி பார்த்துவிட்டு அவன் பெயரை “அ…ர…வி…ந்…த்…” என மெல்ல உச்சரித்தாள்.

“ஆங்… இது தான்… இதை தான் எதிர் பார்த்தேன்… என் பெயரை உன் சின்ன ரோஜா இதழ்கள் உச்சரிக்க வேண்டும். பெண்கள் என் பெயரை உச்சரிப்பது எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்… பிடிக்கும் என்பதை தாண்டி அதில் ஒரு போதை இருக்கு” மீண்டும் அதே சிரிப்பு சிரித்தான் அவன்.

‘சரியான லூசா தான் இருப்பான் போல, இவன் பாட்டியை பார்க்க சம்மதித்தது பெரும் தவறோ?’ மீண்டும் எண்ணிக் கொண்டாள்.

மிக பெரிய ஆபத்தில் மாட்டிக் கொண்டோமோ? முதல் முறையாக மிதுனா மனதில் பயம் எழுந்தது.

“பயபடாதே நான் லூசு இல்லை” அதற்கும் பதில் கொடுத்தான் அரவிந்த்.

‘மறுபடியும் மனதை படித்துவிட்டான். என்ன ஒரு அபார சக்தி. இவன் கிட்ட கொஞ்சம் ஜாக்ரதையாக இருக்க வேண்டும்.

இவனிடம் பேசாமல் இருப்பது ரொம்ப நல்லது’ எண்ணியவள் பார்வையை வெளியில் திருப்பிக் கொண்டாள்.

ஆனால், அரவிந்த் அவளை விடுவதாய் இல்லை போலும், சொடுக்கிட்டு அவளை தன் பக்கமாய் திருப்பினான்.

“மிதுனா? ம்ம்… உன் அழகுக்கு ஏத்த பெயர் தான்” ஒரு கணம் யோசித்தவன் போல் நிறுத்தியவன், “இங்க பார் மிதுனா நீ முதலில் என்னை நல்லா புரிஞ்சுக்கணும், அப்போ தான் நாம நட்பா பழக முடியும்?

சங்ககால நட்பு படிச்சிருக்கியா? நட்புச் செய்வதற்கு ஒருவரோடு ஒருவர் கலந்து பேசிப் பழகுதல் வேண்டியதில்லை. இருவரிடமும் உள்ள ஒத்த உணர்ச்சிகளே நட்பு என்னும் உரிமையைத் தந்துவிடுமாம். இதுக்கென்றே திருக்குறள் நான்கு அத்தியாயங்களை தனியா ஒதுக்கிருக்கு. உனக்கு தெரியுமா?

அதனால் நீ சீக்கிரம் என் உணர்வுகளை புரிந்துக் கொள் அப்போ தான் ரெண்டு பேரும் ரொம்ப நல்லா நெருங்க முடியும்” அந்த நல்லாவில் அழுத்தம் கொடுத்துக் கூறினான்.

‘நல்லா நெருங்க முடியும்’ என்ற அவனது வார்த்தை அவளை துணுக்குற செய்தது. இதில் ‘திருக்குறளை வேற இழுக்கிறானே, சரியான இலக்கிய கிறுக்கனா இருப்பானோ?’

அவள் எண்ணியதை அறிந்தவன் போல் அவன் தொடர்ந்தான். “நான் கொஞ்சம் இலக்கிய கிறுக்கன் தான், என் ரசனையே தனி, என்னோட பொழுது போக்கும் வேற தான்”

‘அதான் பார்த்தாலே தெரிகிறதே, நீ ஒரு மார்க்கமான ஆளுன்னு’ எண்ணியவள் அசட்டு சிரிப்பை ஒன்றை அவன் அவனை நோக்கி வீசினாள்.

மேலும், ஏதோ சொல்லப் போனவன் சட்டென்று நிறுத்தினான் “வேண்டாம், இப்பொழுது வேண்டாம் நீயே போக போக என்னைப் பற்றி புரிந்துக் கொள்வாள், அப்பொழுது தான் சுவாரஸ்யம் இருக்கும்” மறுபடியும் அதே வெடி சிரிப்பு சிரித்தான் அரவிந்த்.

சிரித்து முடித்தவன், தனது பேக்கை திறந்து மேகஸின் ஒன்றை கையில் எடுத்துக் கொண்டான்.

‘இதோடு பேச்சை நிறுத்தினானே’ நிம்மதி அடைந்தவள் வெளியில் பார்வையை பதித்திருந்தாள். பின்னால் நோக்கி நகரும் இயற்கையை ரசித்து பார்த்திருந்தாள்.

தற்செயலாய் அவன் கையில் இருந்த மேகஸின் பக்கம் பார்வையை திருப்பியவள் அதன் அட்டைப் படத்தைப் பார்த்து மிரண்டுப் போனாள்.

அது ஒரு மாதிரியான மேகஸின் போல, அதன் அட்டை படமே ஒரு மார்கமான கோலத்தில் இருந்தது.

அவள் தன் கையில் உள்ள அட்டை படத்தைப் பார்த்து மிரள்வதைப் பார்த்த அரவிந்த் இதழ்களில் ரகசிய புன்னகை வந்தமர்ந்தது.

அவனின் ரகசிய புன்னகையை கண்டவள் உடனே சிலிர்த்துக் கொண்டாள்.

‘எதுக்கு பயப்படணும்… ஏன் பயப்படணும்?’ சிலிர்த்துக் கொண்டாள்.

இந்த முறை அவன் அவளை கவனிக்கவில்லை போலும், அவளின் மன பேச்சுக்கு பதில் கொடுக்காமல் அந்த புக்கில் ஆழ்ந்துப் போனான்.

‘அந்த கருமம் புடிச்ச புக்கில் என்னதுதான் இருக்குதோ, இப்படி இருந்து படிக்கிறான்’ மனதில் புலம்பிக் கொண்டாள்.

ஒரு கணம் ‘இப்படி முன்ன பின்ன பழக்கம் இல்லாத ஒரு ஆடவனுடன் பயணிப்பது தவறோ?’ என நினைக்க ஆரம்பித்தது மனம்.

ஆனாலும், இரண்டு லட்சம்… முழுதாக இரண்டு லட்சம்? வேறு யாரும் அவளுக்கு கொடுக்க வில்லையே? இந்த புண்ணியவான் தானே தந்தான்.

அதனால் தானே தன் தாயை உடனே மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டு, சிகிச்சையும் ஆரம்பித்தது. பணம் கிடைத்ததும் அம்மாவின் முகத்தில் என்ன ஒரு பிரகாசம்’ அதை எண்ணி மனம் புன்னகையில் விரிந்தது.

அதே நேரம் ஆறு மாதம் இவனுடன் கழிப்பதா? வயதான பாட்டியுடன் இவன் இருந்தால் தன்னால் சமாளிக்க முடியுமா? வயதான பாட்டிக்காகவா முழுதாக இரண்டு லட்ச ரூபாய் கொடுத்தான்’ அதையும் மனம் சிந்தித்தது.

‘ஒரு வேளை தான, தர்மம் கொடுப்பது போல் முழுதாக கொடுத்துவிட்டானோ? ஒருவேளை பாரி வள்ளளோ?’ எண்ணியபடியே அவனை பார்த்தாள்.

முறுக்கி விடப்பட்ட அடர்ந்த மீசை. அதன் கீழ் கறுத்து, சிறு புன்னகையுடன் சுளித்திருந்த இதழ்களையே ஆச்சரியமாய் இமைக்காமல் பார்த்திருந்தாள்.

‘இத்தனை நேரம் அவனையே இமைக்காமல் பார்ப்பதை அவன் கண்டால் இன்னும் கிண்டல் செய்வான்’ எண்ணியவள், முகத்தை வேறு பக்கம் திருப்பிக் கொண்டாள்.

அதன் பிறகு கொஞ்ச நேரம் அரவிந்த் அவளை கவனிக்கவில்லை… கவனிக்கவில்லை என்பதல்ல அவள் பக்கம் நிமிர்ந்துக் கூட பார்க்கவில்லை அந்த மேகஸினில் மூழ்கிப் போனான்.

இப்பொழுது அவன் கையில் இருந்த அந்த ஒரு மார்க்க புக் மாறி, ஏதோ பைல் ஓன்று அமர்ந்திருந்தது. அதை கூர்மையாக பார்த்திருந்தான்.

‘ஆபிஸ் கணக்கு வழக்கை பார்க்கிறான் போல்’ அவளே எண்ணிக் கொண்டாள்.

ரயில் தமிழ்நாடு எல்லையை தாண்டி சென்றுக் கொண்டிருந்தது. அதிகமாய் இயற்கை வாசம் வீசியது.

‘சொந்த மண்ணையும், சொந்த ஊரையும் தாண்டி பணத்துக்காய் வேலைப் பார்ப்பது என்ன பிழைப்பு?’ எரிச்சலாய் இருந்தது.

அதே நேரம் ‘தனது இயலாமையை பயன்படுத்துகிறானோ?’ சிந்தனையாக அவனைப் பார்த்தாள். அன்று ரகுநாதனிடம் தன்னை பற்றி கூறும் பொழுது, தன்னைக் கடந்து சென்றானே? ஒரு வேளை பிளான் போட்டு அழைத்து செல்கிறானோ?

ஊரில் எத்தனை பெண்கள் இருக்கிறார்கள்? அவர்களை எல்லாம் விட்டு தன்னை ஏன் தேர்ந்தெடுத்தான்? இவனைப் பார்த்தால் அத்தனை நல்லவனாய் தெரியவில்லையே?’ மனம் பலவாறாக சிந்தித்தது.

‘உனக்கு தானே பணம் தேவைப்பட்டிச்சு’ மனம் இடித்துரைக்க வெளியே பார்வையை திருப்பினாள்.

தன் முகத்துக்கு நேராக அவன் கைகள் நீண்டு வருவதைக் கண்டு திடுக்கிட்டு பார்க்க,

அவன் தான் அவளை அழைத்திருந்தான்.

“முட்டாள் தனமா யோசிச்சு மனசை சும்மா அலைய விடாதே?” அவன் தான் இலவச உபதேசம் செய்திருந்தான்.

அவன் தன் மனதை படித்து விட்டான் என்பதை விட தன்னை முட்டாள் என்று கூறியது அவளை சிலித்தெழ செய்தது.

முறைத்துக் கொண்டே அவனை பார்த்தவள் “மடையர்கள் ஏதாவது நினைத்துக் கொண்டால் நான் பொறுப்பாக முடியாது?”

“நான் மடையனா? அட…! நல்ல பதிலடி தான்” ரசனையாக அவளைப் பார்த்து சிரித்தவன்,

“இதோ பார், உன்னுடைய அழகான தலையை சரித்து, கண்கள் சிமிட்டி எதையாவது நினைத்து கொண்டிருக்கிறாய் அதை தான் வேண்டாம் வீண் யோசனைகளை போட்டு குழப்பிக்காதே என்று சொன்னேன்”

அவள் பதில் பேசாமல் அவனை முறைத்தாள்.

“எப்படி முறைத்தாலும் நீ அழகு தான்… மிகவும் அழகு…. பேரழகு” சிலாகித்துக் கூறினான்.

பல டயலாக்குகளை அடித்து வீசியவன் அவளை ரசனையாக பார்த்து வைத்தான். மேலும் அவளை எரிச்சலூட்டுவது போல் பாடல்களை பாடி அவளை கடுப்பின் உச்சத்தில் ஏற்றி வைத்தான்.

அடுத்த ஸ்டேஷனில் வண்டி நிற்க, பழ வகைகளும், சிப்ஸ் வகைகளும், பிரட், ஒரு நாளிதழும், தண்ணீர் பாட்டிலும் வாங்கி வந்தான் அரவிந்த்.

பழங்களை சாப்பிட அவளிடம் நீட்ட, “வேண்டாம்” என மறுத்தாள் மிதுனா.

“இன்னும் ஒரு நாள் முழுதாக பயணம் செய்யணும் பட்டினி கிடப்பதாய் உத்தேசமா?”

அவன் கேட்டதற்கு வேண்டும் என்றே பதில் கூறாமல், தலையை வெளியில் திருப்பிக் கொண்டாள்.

அவனும் அவளை கண்டுக் கொள்ளவில்லை.

அவன் பாட்டுக்கு உட்காந்து பழங்களையும், சிப்ஸ் பாக்கெட்களை பிரித்து கருக்முறுக்கென்று தின்றுக் கொண்டிருந்தான்.

ரயில் மறுபடியும் மெல்ல கிளம்ப ஆரம்பித்தது.

மிதுனா ஜன்னல் வழியாக வெளிப்புறமே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். எவ்வளவு நேரம் தான் வெளியில் பார்ப்பது போல் நடிப்பது, போர் அடிக்க மீண்டும் உள்ளே பார்வை திருப்பினாள்.

எதிரே குத்துக்கல்லாக அரவை மிசின் அமர்ந்திருந்து அதன் பணியை செவ்வனே செய்துக் கொண்டிருந்தது.

இன்னும் அவனை எட்டிப் பார்த்தால் ‘ஏதாவது பேச்சு கொடுத்து மனுசனை சாகடிப்பான்’ எண்ணியவள் அந்த கூபேவையே சுற்றிப் பார்த்தாள்.

கொஞ்ச நேரத்தில் மறுபடியும் அவள் முன் சில பிரட் துண்டுகளை நீட்டினான் அவன்.

திரும்பி அவனை பார்த்தவளை,

“ம்ம்… சாப்பிடு?” என்ற அதட்டல் வேறு,

மிதுனா ஒன்றும் பேசாமல் கையில் வாங்கிக் கொண்டாள்.

“பாட்னா எங்கிருக்கிறது தெரியுமா?” குடோன் நிரம்பியதும் தானாக கேள்விகள் பறந்து வந்தன.

“எங்கிருந்தால் என்னக்கென்ன” அதிரடியாக பதில் வந்தது அவளிடமிருந்து.

அவள் பதில் கேட்டு ஒரு நொடி அவள் முகத்தையே கூர்ந்துப் பார்த்தான்.

“உனக்கு திமிர் ஜாஸ்தி தான்… முகத்தில் அப்படியே எழுதி ஒட்டி வச்சுருக்கு”

“புரிந்துக் கொண்டால் சரி”

“என்னிடமே விளையாடுகிறாய்… ம்ம்ம்… எப்படியாவது உன்னை அடக்கணுமே?”

“வீணான பகல் கனவுகளுக்கு நான் எப்பொழுதும் பதில் சொல்வதில்லை?”

“பகல் கனவா?” என்றபடி மீண்டும் அதே சிரிப்பு சிரித்தான் அவன். “பகல் கனவல்ல பேபி… இரவு கனவு… பாட்னா வா… நீ பார்க்க தானே போகிறாய்?” என்றான் ஒரு விதமான சுவாரஸ்யமாக.

கொஞ்சம் பயந்து தான் போனாள் மிது. ஆனாலும் பயத்தை அவனுக்கு காட்டாமல் ‘தன்னை மீறி எது நடந்து விடும், எதுவும் நடக்காது’ தனக்கு தானே தைரியம் கூறிக் கொண்டவள் அவனை ஏளன பார்வை பார்க்க தவறவில்லை.

ஆனால், அவளை எரிச்சல் படுத்த வேண்டும் என்பதற்காகவே அடுத்து வந்த நொடி முழுதும் அவளை விழுங்கும் பார்வையை தொடர்ந்தான் அரவிந்த்.

அவன் தன்னையே பார்ப்பது அவளுக்கு தாங்க முடியாத எரிச்சலாய் இருந்தது. “வேண்டும் என்றே செய்கிறான் ராஸ்கல்’ முணுமுணுத்துக் கொண்டாள்.

“முன்ன பின்ன பெண்களையே பார்க்காததுப் போல் இப்படி பார்க்கிற, பட்டிகாட்டான் மிட்டாய் கடையை வாயை பிளந்து பார்த்தானாம், அப்படி இருக்கு உன் பார்வை” என்றாள் ஏளனத்துடன்.

ஆனால் அவனோ வழக்கமான தனது புன்னகையை சிந்தி, ரசித்து, சிரித்து “நான் இப்படி பார்க்க வேறு ஒரு காரணம் இருக்கு” என்றான் கேலியுடன்.

“அப்படி என்ன காரணம்?”

அவளின் கேள்விக்கு பதிலளிக்காமல், அவளை ஒரு மாதிரியாக தலை முதல் கால் வரை வருடியது அவன் ஊசிப் பார்வை.

அத்தியாயம் – 3

அவனின் பார்வையைக் கண்டு முகத்தை சுளித்தாள் மிது.

“இப்படி முகத்தை சுழிக்கும் போது கூட ரொம்ப அழகா இருக்க” மீண்டும் சிலாகித்துக் கூறினான் அவன்.

“உனக்கு இப்போ என்ன தான் ஆச்சு” கடுப்பாக வினவினாள் அவள்.

“உன்னை பார்த்ததும் பரணியில் வரும் சோழப் பெண்கள் தான் நினைவுக்கு வருகிறார்கள்? உனக்கு சொல்லுறேன் கேளு… நீ எப்படி இருக்கன்னு என்னை மாதிரி அழகான பையன் சொன்னா தானே உனக்கு தெரியும்”

‘திடீரென இவன் இலக்கியத்தை பற்றி பேசுவதைக் கண்டு கண்களை விரித்துப் பார்த்தாள் அவள். ஆனாலும், அவன் அழகன் என்று கூறியதைக் கேட்டு தன்னை தானே தலையில் அடித்துக் கொண்டாள்.

“சோழ காலத்து பெண்கள் மிக அழகாம். உன்னை போலவே… கயல் விழி பார்வை! அந்த விழி பார்வையால் ஆண்களை சிறை எடுப்பார்களாம்… அதில் ஆண்கள் உடல் பெரிதாய் காயம் பட்டு போகுமாம்.

அவர்களின் காயத்தை ஆற்ற பொற்கொடி போன்ற அவர்களின் வதனத்தால் இறுக்க அணைத்துக் கொள்வார்களாம், அந்த அணைப்பில் அவர்கள் காயம் ஆறிப் போகுமாம்? உன்னை உன் அபார அழகை காணவும் எனக்கு அந்த எண்ணம் தோன்றுகிறது… அவர்கள் எப்படி அணைப்பார்கள் என்று யோசித்து பார்த்திருக்கியா?”

அவன் இப்படி கூறுவதைக் கேட்டு புருவத்தை உயர்த்தி, முகத்தை சுழித்தாள் மிதுனா.

அவளின் இந்த செய்கையை பார்த்த அரவிந்த் “இந்த பிறை நெற்றியில் வில்லாக வளைந்திருக்கும் இந்த அழகு முகத்தை கூட ஒரு இலக்கியம் அழகாக கூறும்” என்றவன்,

“புயலே சுமந்து பிறையே அணிந்து பொருவிலுடன்

கயலே மணந்த கமலம் மலர்ந்து ஒரு கற்பகத்தின்

அயலே பசும்பொற் கொடி நின்றதால் வெள்ளை அன்னம் செந்நெல்

வயலே தடம்பொய்கை சூழ்தஞ்சை வாணன் மலையத்திலே”

உன்னை பார்க்கவும் எனக்கு இது தான் தோணுது?” மீண்டும் அதே சிரிப்பு.

 

அவனை கையெடுத்து வணங்கினாள் மிது “தெய்வமே நீ பெரிய இலக்கியவாதி தான் ஒத்துகிறேன், என்னை மன்னித்து விடு”

அவளுக்கு ஆத்திரமாக வந்தது. ‘இவர் பெரிய கவி மகாராஜா பரணியோடு ஒப்பிட்டு பார்க்கிறாராம்’ கடுப்பானவள்,

“இப்படி பேசிக் கொண்டிருந்தால், உடம்பு மட்டும் இல்ல முகமும் காயம்பட்டுப் போகும்” கை நீட்டி எச்சரித்தாள் மிது.

அதற்கும் சிரித்தான் அரவிந்த்.

“ஆகட்டுமே! அதற்கு தானே ஆசைபடுகிறேன்? அப்படி காயமானால் தானே, நீயும் சோழ அழகிகளைப் போல் நெஞ்சார இறுக்க அணைத்துக் கொள்வாய்” கண்சிமிட்டி சிரித்தான் அவன்.

“ச்சீ” என அருவருப்புடன் முகத்தை சுழித்தாள் மிது.

அவள் முகத்தைக் கண்டு என்ன நினைத்தானோ, அதன் பிறகு கொஞ்ச நேரம் அவன் அவளை சீண்டவும் இல்லை, அவளை ஏறெடுத்தும் பார்க்கவுமில்லை.

அரவிந்த் கை கடிகாரத்தை திருப்பிப் பார்த்தான் “இன்னும் அரை நாளில் நாம பாட்னாவை அடைந்து விடலாம்”

அவள் காதில் விழுந்தாலும், விழாததுப் போல் வெளியில் வேடிக்கைப் பார்த்திருந்தாள்.

எத்தனையோ மனிதர்கள்! எத்தனை பாஷைகள்! வித விதமான முகங்கள் ஆச்சரியமாகப் பார்த்திருந்தாள்.

மறுபடியும் நினைவு பலவாறாவாக சிந்திக்க உடனே உதறி தள்ளினாள். ஆறு மாசம் இங்கிருந்து விட்டு உடனே வீட்டை பார்த்துக் கிளம்பவேண்டும்.

எல்லாம் சரியாகி விடும்…

தாய், சரியாகி விடுவார். மீண்டும் அதே வேலையில் சேர்ந்துக் கொள்ளலாம். வாழ்க்கை எந்த வித பிரச்சனையும் இல்லாமல் செல்லும். தங்கை, தம்பியை நல்ல நிலைமைக்கு வளர்க்க வேண்டும்.

பலவகையாக எண்ணியவள், பாட்னாவின் தன் வேலை எப்படி இருக்கும் என சிந்திக்க ஆரம்பித்தாள்.

மறுநாள் காலையில் பாட்னாவை வந்திறங்கினர் இருவரும். உடைமைகளை ரயில்வே ஊழியர்கள் எடுத்து செல்ல பின்னால் மெதுவாக நடந்து சென்ற மிதுனாவின் இடையை திடீரென இழுத்து, அவனை தன்னோடு அணைத்து பிடித்தபடி நடக்க ஆரம்பித்தான் அரவிந்த்.

அவனின் செயலில் வெகுண்டெழுந்த மிது, அவளை தள்ளி விலக போக,

அவளை விடாமல் அடக்கியவன், ”சும்மா சீன் போடாதே பொண்டாட்டி. இனி ஆறு மாதம் நீ எனக்கு பொண்டாட்டி… எனக்கு எல்லாம் செய்யவேண்டியது உன் பொறுப்பு… இது தான் உன்னுடைய முதல் வேலை” அசராமல் குண்டை தூக்கிப் போட்டான் அரவிந்த்.

அவன் போட்ட குண்டு அவளை அப்படியே பூமிக்கு கீழே இழுத்து செல்வதுப் போல் இருந்தது.

“என்ன உளறுற நீ?” கடுமையாக வினவினாள்.

“நான் உளறுகிறேனா?சரி தான் போ” பெரிதாக சிரித்தான்.

அவன் அப்படி சிரித்தது முதல் முறையாக அவள் மனதில் பயத்தை விதைத்தது.

“நான் ஆறு மாதம் உங்கள் பாட்டியை கவனிக்க வந்திருக்கிறேன்?” என்றாள் மெதுவாக.

“பாட்டியா…? யார் பாட்டி…?” மறுபடியும் இடியாய் சிரித்தான்.

பயத்துடன் அவனைப் பார்க்க,

“நீ சரியான முட்டாள்” என்றான்.

இப்பொழுது அவன், அவளை திட்டியது கூட பெரிதாக தெரியவில்லை அவளுக்கு. திகைப்புடன் அவன் விழிகளை நோக்கினாள்.

“இங்கு பாட்னாவின் என் பாட்டியை பார்க்க ஆள் இல்லை என்றா உன்னை சென்னையில் இருந்து கூட்டிவருகிறேனாக்கும்… அவ்வளவு பெரிய ஆளா நீ? இல்லை மருத்துவத்தை கரைத்து குடித்திருக்கும் டாக்டரா என்ன?”

அவன் பேசப் பேச ‘ஏன் நான் அந்த கோணத்தில் யோசிக்கவே இல்லை’ தன்னை தானே தலையில் தட்டிக் கொண்டாள். ஆனாலும் அதை அவனுக்கு காட்டாமல், கேலியாக அவனை நிமிர்ந்துப் பார்த்தாள்.

“என்னோட முட்டாள்தனம் இருக்கட்டும். பெரும் புத்திசாலியான தாங்கள் மூளையில் என்னை பற்றி என்ன நினைப்பிருகிறது? அதை கொஞ்சம் செப்பலாமே?” கிண்டலாகவே வினவினாள்.

அவளின் கேலியை கொஞ்சமும் கண்டுக்காமல் “கண்டிப்பா நீ தெரிஞ்சுக்கணுமா என்ன?” தோளை குலுக்கியவன், கண்களை மெதுவாக சிமிட்டி புருவம் உயர்த்தி அவளை மேலிருந்து கீழாக ரசனையாக ஒரு பார்வை பார்த்தான்.

“பியூட்டி புல் பிகர் நீ! அழகான தேகம்! வேறு என்ன பாட்னாவில் ஆறு மாதம் என்னுடன் மனைவியாக வாழ போகிறாய் நினைத்தாலே சும்மா ஜிவ்வுன்னு ஏறுது… அதை நினைத்தாலே…”

அவன் வார்த்தைகளை முடிக்க கூட இல்லை,

“செருப்பு பிஞ்சிரும்” ஆத்திரமாக உரைத்தாள் மிது.

“செருப்பா…? ஹா… ஹா…”

“ரொம்பவும் வார்த்தையை விடாதே பேபி… ரொம்ப வருத்த படுவ,  என்னை உன்னால் எதுவும் செய்ய முடியாது பேபி… உன்னை பற்றி எல்லாம் தெரிந்து தான் உனக்கு வலை விரித்திருகிறேன் பேபி… கா…” ஏதோ சொல்ல வந்தவன் பாதியில் நிறுத்திக் கொண்டான்.

‘வலை விரித்திருக்கிறானா? என்ன சொல்கிறான் இவன்… என்னை பற்றி எல்லாம் தெரிந்து தான் இங்கு வரவைத்திருக்கிறானா?’ அரண்டுப் போய் பார்த்திருந்தாள் மிது.

நிதானமாக அவளைப் பார்த்தவன் “ரொம்ப யோசிக்காதே பேபி… உன்னை பற்றி எல்லாம் தெரிந்து தான் உன்னை இங்கு வரவைத்திருக்கிறேன். அதிலும் உன் முக்கிய பலகீனம்” அவளை பார்த்து வேகமாக சிரித்தான்.

ஏனோ அவளை டென்ஷன் பண்ண அத்தனை பிடித்திருந்தது அவனுக்கு.

இப்பொழுது அவனை நேராக பார்த்திருந்தாள் அவள். “என்ன சொல்கிறாய் நீ?”

“அட… உன் பலஹீனம் உனக்கே தெரியவில்லையா? இல்லை புரியவில்லையா? உன் அம்மா… நோய் வாய் பட்ட உன் அம்மா,   இப்பொழுது புரிகிறதா?”

இப்பொழுது அவளுக்கு எல்லாம் புரிந்தது. “பெரிய தியாகி போல் இரண்டு லட்சம் தருகிறாரே? பெரிய தியாகி என்று எண்ணினேன் ஆக எல்லாம் திட்டம் தானா?” கோபமாக வினவினாள்.

அவள் கூறுவதைக் கவனிக்காமல், அவனே தொடர்ந்தான். “ரெண்டு லட்சத்தை நீ கேட்டதும் தூக்கி தந்தேனே? அது ஏன்னு யோசிக்கவே மாட்டியா?”

அவள் பயந்துப் போய் அவனைப் பார்க்க, அவளை நோக்கி சுட்டு விரலை நீட்டியவன்,

“எனது நோக்கம்… திட்டம்… எல்லாமே நீ தான். நீ மட்டும் தான். உன்னோட அபார அழகு. உன்னை பார்த்த ரெண்டே நாளில் முடிவு பண்ணிட்டேன் நீ தான் பொண்டாடிட்டு, அது தான் நீ கேட்ட பணத்தை உடனே தந்துட்டேன்”

“இதற்கு உன் தந்தையும், ரகுநாதன் சாரும் உடந்தையா?”

“தெரியாது… ஆனா நீ தான் சொல்ல போகிறாயே?”

“என்ன உளறுற?”

“உனக்கு தான் வேறு வழியில்லையே? அப்போ நீ சொல்ல தானே வேண்டும்” ரகசிய சிரிப்பில் விரிந்தது அவன் இதழ்கள்.

அப்படியே அதிர்ந்து நின்றவளை, மேலும் சிந்திக்க விடாமல் அவளை அணைத்து பிடித்தபடியே “இங்க இனி எதுவும் பேசவேண்டாம், நம் பங்களாவில் போய் பேசிக் கொள்ளலாம்” என்றவன் அவர்களுகென்று நின்ற காரில் ஏறி கொண்டான்.

அவளுக்கு ஆத்திரமாக வந்தது, “நான் வரமாட்டேன்” என்றாள் அவனின் கையை விலக்கியபடியே.

“பிடிவாதமா? ஓகே. தாராளமாக கிளம்பலாம்? ஆனால், போய் என்ன செய்ய போகிறாய்?”

“அடுத்த ரயிலில் சென்னைக்கு கிளம்ப போகிறேன்”

“தாரளாமாக” அவன் தோள்களை குலுக்கியவன் அவள் முகத்தை நேருக்கு நேராகப் பார்த்து “நீ அங்கு போனால், நான் என்ன செய்வேன் தெரியுமா? அதையும் தெரிந்துக் கொண்டு அங்கு செல்”

அவள் அவனை பார்த்தாள். ஆனால் அவனோ மிகவும் சாதாரணமாக அவள் கண்களையே பார்திருந்தான்.

“உடனே ஆபிஸ்க்கு போன் போட்டு உன் அம்மாவின் மருத்துவ சிகிச்சையை நிறுத்த சொல்லுவேன், கட்டிய பணம் அத்தனையும் திருப்ப வாங்கிவிடுவேன்… இதுக்கு மேல எனக்கு என்ன தோணுதோ அதை நான் செய்வேன்” அவளையே கூர்மையாக பார்த்தபடியே கூறினான் அரவிந்த்.

‘என்னமா பிளான் போட்டுருக்கான் ராஸ்கல். திட்டம் தீட்டி என்ன இங்க வரவச்சிருக்கல்ல கவனிச்சுகிறேன்டா’ மனதில் எண்ணியவள் பேசாமல் அமந்திருந்தாள்.

“ஒன்றும் அவசரமில்லை… நிறுத்தி நிதானமா யோசனை பண்ணு. இன்னைக்கு என் பங்களாவிற்கு அழைத்து செல்கிறேன். நான்றாக யோசித்து உன் முடிவை சொல்லு… அதற்கு முன் இந்த கருகுமணி தாலியை உன் கழுத்தில் கட்டி ரெடியாக இரு” எனக் கூறியபடி அவள் கையில் ஒரு கருகுமணியை திணித்தான்.

பின்னால் வந்த காரில் இருந்து அவளது உடைமைகள் வந்திறங்க, அவனிடம் ஏதோ ஹிந்தியில் உரைத்தவன் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டே மாடி ஏறினான்.

கையில் இருந்த கருகுமணியை வெறுமையாக பார்த்திருந்தாள் மிது. ‘இவன் எப்படி பட்டவன்… இத்தனை நேரம் பேசிய பேச்சென்ன… இப்பொழுது நல்லவன் போல் கையில் கருகுமணி தாலியை கொடுத்து செல்வதென்ன? இவன் திட்டம் தான் என்ன?’ யோசனையாக அவன் முதுகையே வெறித்தாள் மிது.

அத்தியாயம் – 4

 

மாடி ஏறியவன் திரும்பி அவளைப் பார்த்தான். வேண்டும் என்றே முகத்தை அந்த பக்கம் திருப்பிக் கொண்டாள் மிது. ‘நயவஞ்சகன் இவனை பார்ப்பதே பாவம்’ எண்ணிக் கொண்டாள்.

 

ஆனால் அவனோ அவளை பார்த்துக் கொண்டே மீண்டும் கீழிறங்கி வந்தவன், அவள் முகத்தை உற்று பார்த்து விட்டு “உன் வீணா போன யோசனையை எல்லாம் மூட்டைக் கட்டி வச்சுட்டு, நாளைக்கு பாட்டியை பார்க்க கிளம்பு, மறக்காம அந்த தாலியை கழுத்தில் அணிந்துக் கொள்” கூறியவன் வேகமாக மாடி ஏறி அறைக்குள் சென்று மறைந்தான்.

 

‘இவன் என்ன சொல்கிறான். இவனுக்கு பாட்டி இருக்கிறார்களா? இல்லை என்றுக் கூறினானே?’ யோசனையாக நின்றிருந்தாள்.

 

“அம்மா…ஐயா உங்களை சாப்பிட கூப்பிடுறாங்க?”

 

“வரமுடியாது, உன் கொய்யா கிட்ட போய் சொல்லு” கடுப்பாக வந்தது அவளுக்கு.

 

‘எத்தனை தைரியம் இருந்தால், என்னை இப்படி ஒரு இக்கட்டில் சிக்க வைத்திருப்பான், ராஸ்கல் வரட்டும் நான் யாருன்னு காட்டுறேன்’ கடுப்பாக அவனை மனதில் வறுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

 

வேலையாள் அவளை விட்டு விலகவும், வேகமாக அவளை நோக்கி வந்தான் அரவிந்த்.

“ஏய்… உன் திமிரை எல்லாம் என்கிட்ட காட்டாதே?” அவள் முன் கோபத்துடன் வந்து நின்றான்.

 

அவனை கண்டுக் கொள்ளாமல் முகத்தை வேறு புறம் திருப்பிக் கொண்டாள். அவளின் முகத்தை வலு  கட்டாயமாக தன்னை நோக்கி திருப்பியவன் “நீ யார் கிட்ட பேசிட்டு இருக்க தெரியுமா? உன்னோட எம் டி… உன் முதலாளியில் மகன்… ஒரு லட்சாதிபதி கிட்ட பேசிகிட்டு இருக்க?” கடுமையாக கூறினான்.

 

“லட்சாதிபதியா நீயா?” ஏளனமாக கேட்டவள் “இப்படி தான் ஒரு பொண்ணை கையை, காலை கட்டி தூக்கிட்டு வருவீங்களா?” கோபமாக கேட்டாள்.

 

இந்த முறை அவளின் கோபம் அவனுக்கு ரசிக்க வில்லை போலும் “ஷ்… நான் பேசும் போது குறுக்க பேசாதே” மிரட்டினான்.

 

“நான் உன் மிரட்டலுக்கு எல்லாம் பயப்படமாட்டேன்”

 

“இல்லை… நீ பயப்படத்தான் போகிறாய். உனக்கு வேறு வழியில்லை”

 

அவனையே முறைத்துப் பார்த்தாள் மிது. ‘உண்மையும் அது தானே, அவன் தானே பணம் தந்திருக்கிறான், அவன் நினைத்ததால் தானே? தன் தாய் இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறார்…’ அவனிடம் மேற்கொண்டு எதுவும் பேசாமல் அறைக்குச் சென்றாள்.

 

அடுத்த கொஞ்ச நேரத்தில் அவன் முன் வந்து நின்றாள் மிது.

 

மெதுவாக அவளை நிமிர்ந்துப் பார்த்தான் அவன்.

 

கண்கள் அப்படியே ரசனையில் விரிந்தது. “இப்பொழுது தான் நீ சங்க கால அழகிகள் போல் ஜொலிக்கிறாய்” ரசனையாக கூறியவன், அவளின் கையைப் பிடித்து சாப்பிட அழைத்து சென்றான்.

 

மெல்லிய லைன் டிசைன் போட்ட புடவை உடலை தழுவியிருக்க, அவன் கொடுத்த கருகுமணி கழுத்தை அலங்கரிக்க அவளை மிகவும் அழகியாக காட்டியது.

 

வேலையாள் உணவை டேபிள் மேல் வைத்து செல்ல, அவனே அவளுக்கு பரிமாறினான்.

 

சாப்பிடாமல் அமர்ந்திருந்தவளை பார்வையால் அடக்க, அமைதியாக உணவை வாயில் எடுத்து வைத்தாள் அவள்.

 

அவனின் இதழோ ரகசிய புன்னகையில் விரிந்தது.

 

அவள் உண்டு முடிக்கும் வரை அவள் அருகிலேயே அமர்ந்துக் கொண்டான் அரவிந்த்.

 

அவளை அழைத்துக் கொண்டு வீட்டை இல்லை, இல்லை அந்த பங்களாவை சுற்றிப் பார்க்க அழைத்துச் சென்றான்.

 

பலவித அலங்கார பொருட்கள், வித விதமான இருக்கைகள், வண்ண வண்ண விளக்குகள், தொடர்ந்து கொண்டே போகும் விசாலமான அறைகள், எல்லாவற்றையும் பிரம்மிப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அதே நேரம் ஆத்திரமாகவும் வந்தது.

 

‘படுபாவி பணத்தை இப்படி வாரியிறைத்திருக்கிறான். இதற்கு மட்டும் எத்தனை லட்சங்கள் செலவளித்தானோ? கேவலம் இரண்டு லட்சதிற்க்காய் என்னை சிறையெடுத்து வைத்திருக்கிறான்’ ஆத்திரமாக வந்தது.

 

முன்னால் நடந்தவன் ஒரு அறையின் வாசலில் நின்று அவளை திரும்பிப் பார்த்தான்.

 

“இது உன்னுடைய அறை மிது. உன்னுடனான, என்னுடைய பல இனிய கனவு நனவாகும் அறை. காத்திரு உன்னுடன் பேச வேண்டும்” குறும்பாக கூறியபடி அப்படியே விலகி சென்றான் அவன்.

 

செல்லும் அவனையே பார்த்திருந்தாள் அவள். ‘பாவி படு பாவி, எனக்கே செக் வைக்கிறாயா?’ கடுப்பானவள் அறைக்குள் நுழைந்து கதவை தாளிட்டுக் கொண்டாள்.

 

கட்டிலில் அமர்ந்தவள், அப்படியே தலையை பிடித்து அமர்ந்து விட்டாள்.

 

‘என்ன செய்வது? ஏது செய்வது?’ யோசிக்க… யோசிக்க தலையை வலித்தது.

 

‘சரியாக வலையில் விழவைத்திருக்கிறான், டிரைனிலோ, சென்னையிலோ வைத்துக் கூறாமல் பாட்னா வந்திறங்கவும் விஷயத்தைக் கூறுகிறான்?

நான் சொல்வதை நிதானமாக யோசி என்கிறான், அவசரமில்லை என்கிறான். ஆனால், உனக்கு இதை தவிர வேறு வழியில்லை என்றும் சொல்கிறான், இவனை’ பல்லை நறநறவென கடித்துக் கொண்டாள்.

 

ஆனால், கொஞ்சம் கூட அவனை நினைத்து அவளுக்கு பயமில்லை… அது தான் ஆச்சரியமாக இருந்தது.

 

எந்த ஆணிடமும் தேவை இல்லாமல் பேசியது கிடையாது. ஆனால் இவனிடம் மட்டும் சரிக்கு சமமாக வாதிடுகிறாள். எதிர்த்து பேசுகிறாள். சில நேரம் அதை அவன் ரசிக்கிறான், சில நேரம் கொதிக்கிறான்.

 

அவனின் மனநிலை, அவனின் திட்டம் என்ன என்று இது வரை அவளுக்கு புரியவில்லை… தெரியவில்லை…

 

‘யோசி மிது யோசி… அவனின் வீக் பாயிண்ட் யோசி… அவனை எப்படியாது வீழ்த்த வேண்டும், இந்த இக்கட்டில் இருந்து மீள வேண்டும்’ பலமாக சிந்திக்க ஆரம்பித்தாள்.

 

‘ஏதோ கூறினானே? ஆங்… அவனின் இரவு கனவு… இவன் முழியை பார்த்தாலே தெரிகிறது. திருட்டு தனம் செய்கிறான் என்று, அமைதியாக அவனிடம் பேச வேண்டும்… மிது அவனை வார்த்தையால் மட்டுமே வெல்ல முடியும் நிதானமாக யோசி மிது’ மூளைக்கு கட்டளையிட்டவள். அமைதியாக அமர்ந்துக் கொண்டாள். மூளையோ பலமாக சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தது.

 

கதவு மெலிதாக தட்டபட, சிந்தனையை விட்டு கலைந்தவள் மணியை பார்க்க அது இரவு ஏழு மணியைக் காட்டியது. ‘இத்தனை நேரமாகவா சிந்தித்திருக்கிறோம்’ எண்ணியவள் எழுந்து கதவை திறந்தாள்.

 

எதிரே ஒரு பெண் நின்று கொண்டிருத்தாள். “சின்னம்மா உங்களை, சின்னய்யா சாப்பிட வர சொன்னாங்க” கூறியவள் நிற்காமல் விலகி சென்றாள்.

 

‘பெரிய கொய்யா… மரியாதையை பாரு’ முணங்கலுடன் அங்கு சென்றாள் அவள்.

 

டைனிங் டேபிளில் அவளுக்காய் காத்திருந்தான் அவன். இப்பொழுது மஞ்சள் நிற பைஜாமாவும், வேட்டியும்  கட்டியிருந்தான். இதில் நேரு மாமாவை போல் இதயத்தில் ஒரு சிகப்பு ரோஸ் வேறு…

 

‘பெரிய காதல் மன்னன் என்ற நினைப்பு’ கருவியபடியே அவனின் முன் அமர்ந்தாள்.

 

இப்பொழுது அவனின் பார்வை அவளை ரசனையாக வருடியது. இவள் பார்வை அவனை குக்கரில் உள்ள சோளத்தை போல் பொசுக்க, இவனோ பாப்கான் போல் துள்ளி குதித்தான்.

 

“இந்த இரவு நேரம் உன் புடவை உன் அழகை இன்னும் தூக்கி காட்டுகிறது” என்ற புகழாரம் வேறு.

 

அவள் எந்த உணர்வையும் முகத்தில் காட்டாமல் அமர்ந்திருந்தாள்.

 

“உனக்காக நிறைய டிஷ் செய்திருக்காங்க, எல்லாம் டேஸ்ட் பண்ணிப் பாரு… இதெல்லாம் நீ சாப்டிருக்கவே மாட்ட” என்ற குத்திக் காட்டல் வேறு,

 

அவனை முறைத்தவள் “நான் சாப்பாட்டு விசயத்தில் என்றும் ஆசைப்படமாட்டேன். எப்பொழுதும் அளவோடு தான் இருப்பேன், எனக்கு இந்த பிரட் மட்டுமே போதும்” என்றவள் பிரட் மட்டும் எடுத்து ஜாமுடன் சாப்பிட ஆரம்பித்தாள்.

 

“ம்ம்… நான் சாப்பாட்டை கண்ணில் காணாதது போல் சாப்பிடுவேன் என்று உன் பாஷையில் கூறுகிறாய் அப்படி தானே?” அவளை கூர்மையாக பார்த்தபடி வினவினான்.

 

“வீண் கற்பனைகளுக்கு நான் எப்பொழுதும் பலியாகமாட்டேன்”

 

“ம்ம்..” அவளை பார்த்தபடியே முன்னால் இருந்த பெரிய லெக் பீசை எடுத்து சுவைக்க ஆரம்பித்தான் அவன்.

 

இதில் இடையிடையே, அவளையும், அந்த பீசையும் மாறி மாறி பார்த்து விட்டு எச்சில் ஊற சுவைத்தல் வேறு.

 

‘அடேய் ராஸ்கல்… என்னை இந்த வீணா போன பீசுடன் ஒப்பிடுகிறாயா?’ கடுப்பாக எண்ணியடி அவனை முறைத்தாள்.

 

அவளின் முறைப்பு, அவனுக்கு சிரிப்பை வரவழைத்தது போலும், இதழ் சுழித்து சிரித்தான்.

 

அந்த நேரம் வீட்டின் அலைப்பேசி அழைக்க, அவளைப் பார்த்திருந்தான் அவன்.

 

“உனக்கு தான் அழைப்பு போய் பேசு”

 

கந்து மாமா தான் அழைத்திருந்தார். மிது ஆவலாக பேசினாள். அம்மாவின் மருத்துவத்தை பற்றி பேசினாள். அத்தை, தம்பி, தங்கச்சி என்று எல்லாரிடமும் நன்றாக பேசினாள்.

 

ஆனாலும், மனம் தவித்துக் கொண்டிருந்தது. இங்கிருக்கும் இக்கட்டான நிலையை கூறிவிடலாமா? அப்படி கூறினால் அவள் சொல்வது போல் தன் தாயை காப்பாற்ற முடியாதா?

எதுவும் கூறாமல், சாதாரணமாக பேசி அழைப்பை நிறுத்தினாள் மிது.

 

அரவிந்த் அவளையே ஓரக் கண்ணால் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

 

“அம்மாவுக்கு எப்படி இருக்கிறதாம்?”

 

“பரவாயில்லையாம்” மெதுவாக கூறினாள்.

 

“மருத்துவ வசதிகள் போதுமா? ஏதாவது பணம் தேவையா?” மிகவும் கரிசனமாக வினவினான்.

 

‘அடடா என்னா கரிசனம்!’ ஏளனமாக எண்ணியவள் அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள். அவனின் முகத்தில் இருந்த கனிவும், அவன் குரலில் உள்ள கனிவும் அவளை சிந்திக்க வைத்தது.

 

“உன்னிடம் தான் கேட்கிறேன், அங்கு எல்லாம் சரியாக இருகிறதா? பணம் போதுமா? இன்னும் தேவைப்படுகிறதா?”

 

“போதும்” என்றாள் மிகவும் மெல்லிய குரலில். அவளின் முகத்தில் என்ன கண்டானோ,

 

“சரி” என தோளை குலுக்கியவன், “சரி கிளம்பு” என்றான் அதே வேகத்தோடு.

 

“கிளம்பவா? எங்கே” புரியாமல் விழித்தாள்.

 

“எவ்வளவு நேரம் தான் அந்த அறைக்குள்ளையே அடைந்து கிடப்பாய். வெளியே நீ பார்க்க வேண்டிய இடங்கள் நிறைய உள்ளன, இந்த இரவில் பாட்னாவை பார் வா, அத்தனை அழகாக இருக்கும்” அழைத்தவன் அவள் முன்னால் எழுந்து நடந்தான்.

 

‘அவள் வருவாள்; என்ற நம்பிக்கை போலும்,

 

மிதுவுக்கும் அவள் இருந்த மனநிலைக்கு மாற்றம் தேவையாய் இருக்க, அவன் பின்னே அமைதியாக சென்றாள்.

 

டிரைவரை அனுப்பி விட்டு அவனே ஜீப்பை கிளப்பினான். அவனின் ஃபேவரைட்  போலும், அவன் கையில் அழகாக சென்றது.

 

அவன் அடிக்கடி இங்கு வருவான் போலும், அத்தனை குறுக்கு பாதையிலும் நுழைந்து சென்றது அவனின் ஜீப்.

 

அவனை போலவே குறுக்கு புத்தி உள்ளது போலும், குறுக்காக பாய்ந்து ஓடியது.

 

‘அவனிடம் பேச்சு கொடுத்தால் என்ன. இவனை பற்றி அறிந்துக் கொள்ளலாமே’ எண்ணியவள் அவனிடம் மெதுவாக பேச்சுக் கொடுக்க ஆரம்பித்தாள்.

 

“அடிக்கடி இங்கு வருவீர்களா?”

 

“அடிக்கடி இல்ல… ஆறு மாதத்திற்கு ஒரு முறை வருவேன்” என்றான் முகத்தில் ஒரு வித சுவாரசியத்தோடு.

 

அதோடு அவன் நிறுத்தியிருந்தால் போதும். இல்லை அவள் இவனோடு பேச்சு கொடுக்காமல் இருந்திருக்கலாம். இவன் தான் அவளை கடுப்பாக்கவே பிறந்திருக்கிறானே? எனவே தொடர்ந்தான் அவனின் வீர தீர செயல்களை.

 

“ஒவ்வொரு முறை வரும்பொழுதும் ஒவ்வொரு பெண்ணோடு வருவேன்” என்றான் அவள் முகத்தை பார்த்துக் கொண்டே.

 

இப்பொழுது அவள் முகம் வெளிப்படையாகவே கோபத்தில் சிவந்தது. அதை ரசித்து பார்த்திருந்தான்.

 

“உன்னுடைய இந்த சிவந்த முகம் கூட இலக்கியத்தில் சுட்டி காட்டியிருப்பார்கள். உனக்கு சொல்லவா?”

 

“தலைவன், தலைவியை காதலாக நோக்கும் பொழுது, தலைவியின் முகம் காதலில் கசிந்துருகி செங்கொழுந்தாக மாறிப் போகுமாம். அப்பொழுது, தலைவன், தலைவியை இறுக்க கட்டியணைத்து, அவளின் சிவந்த மேனியை…”

 

“நீ இப்போ உன் வாயை மூடல, நான் அப்படியே கீழே குதிச்சிருவேன்” கத்தியே விட்டிருந்தாள் மிது.

 

இப்பொழுது அவள் முகத்தை ஆச்சரியமாக பார்த்தவன் தன் வாயை இருக்க மூடிக் கொண்டான். மிதுவை இத்தனை கோபக்காரியாய் அவன் எண்ணவே இல்லை.

 

தன்னிடம் சரிக்கு சமமாக வாதிடுவாளே தவிர அவனிடம் இத்தனை கோபத்தை அவள் காட்டியதில்லை. அவளையே பார்த்தபடி மெதுவாக ஜீப்பை ஓட்டிக் கொண்டு வந்தான்.

 

அவ்வபோது, அவனின் கண்கள், அவள் முகத்தையே நோக்கின. அந்த மஞ்சள் முகம் சிவந்து காணப்பட்டு, அவளின் கோபத்தின் அளவை அவனுக்கு எடுத்துக் கூறியது.

 

ஆனாலும், அந்த முகம் அவனுக்கு மீண்டும் அந்த சங்க கால இலக்கியத்தை நினைவூட்டியது.

சிறிது தூரம் சென்ற அரவிந்த் ஜீப்பை நிறுத்தி விட்டிருந்தான். மிது புரியாமல் அவனை பார்க்க, இறங்கும் படி சைகை செய்தான் அவன்.

 

‘துரை வாயை திறந்து பேசமாட்டாராமா?’ எண்ணியவள் இறங்க,

 

“துரை இப்போ வாயை திறந்தா, துரையம்மா அடிப்பாங்களே” பயந்த மாதிரி அவளுக்கு பதிலடிக் கொடுத்தான்.

 

அவனை முறைத்து விட்டு முன்னே நடக்க, வேக எட்டுகள் எடுத்து வைத்து அவளுடன் நடந்தான் அவன்.

 

அப்பொழுது அவனுக்கு தெரிந்த பெண் ஒருத்தி  அவனை நோக்கி ஓடி வந்தாள்.

 

அருகில் வந்து அவனை பார்த்து புன்னகைக்க, அவனும் பதிலுக்கு புன்னகைத்தான்.

 

மிதுவை காட்டி ஏதோ அவள் ஹிந்தியில் கேட்க,

 

“ஷி இஸ் மை ஃவைப்… இப்போ தான் அவள் அம்மா வீட்டில் இருந்து வருகிறாள்” ஹிந்தியில் கூறியபடி மிதுவை தோளோடு அணைத்துக் கொண்டான்.

 

“வாவ்… உன் மனைவி ரொம்ப அழகு அரவிந்த். அது தான் அவளை இத்தனை நாளா, மறைத்து வைத்திருந்தாயா?” அவள் வினவ,

 

சிரித்துக் கொண்டே மழுப்பினான் அவன்.

 

இருவரின் பேச்சை, பாதி புரிந்தும், புரியாமலும் பார்த்திருந்தாள் மிதுனா.

அத்தியாயம் – 5

புரியாமல் பார்த்திருந்த மிதுவை நோக்கி திரும்பிய அரவிந்த் கேள்வியாக அவளை நோக்கினான்.

“அவ என்ன சொல்லிட்டு போறா?”

“நீ யார்? என்னுடைய மனைவியான்னு கேட்டுட்டு போறா?”

“அதுக்கு நீங்க என்ன பதில் சொன்னீங்க?” என்றாள் உணர்சிகளை துடைத்த குரலில்.

அவளை ஒரு நொடி உற்றுப் பார்த்தவன் “என்னுடைய மனைவின்னு சொன்னேன்”

அவனை ஒரு நொடி பார்த்தவள், பேசாமல் வண்டியில் வந்து அமர்ந்துக் கொண்டாள்.

தோளை குலுக்கிக் கொண்டு அவனும் வண்டியை கிளப்பிக் கொண்டு வீடு நோக்கி பயணித்தான்.

வீட்டில் ஜீப் நிற்கவும், இறங்க அவளின் பின்னே அவனும் இறங்கிக் கொண்டான். அவள் முகத்தைப் பார்க்க உம்மென்று இருந்தாள் அவள்.

“சிறு சிறு விசயங்களுக்கு, நீ ரொம்ப அப்செட் ஆகிறாய்”

“எது சிறிய விஷயம் இதுவா? மனைவின்னு எப்படி நீங்க சொல்லலாம்… மனைவின்னா என்ன முறை உங்களுக்கு தெரியுமா?”

அவன் பேசாமல் இருக்கவும் “உங்களை தான் கேட்கிறேன்”

“நீங்கள் மனைவின்னு சொல்லுறது எனக்கு பிடிக்கலை”

“ஏன் உண்மையை தானே சொல்லுறேன்? நீ என் மனைவி தானே?”

உடனே வெகுண்டெழுந்து விட்டாள் மிது. “லூசா உனக்கு… நான் தான் உன் மனைவியே இல்லையே?” கத்தி விட்டிருந்தாள் மிது.

“அது உனக்கும், எனக்கும் தானே தெரியும், ஆனா உன் கழுத்தில் கிடக்கும் கருகுமணி அப்படி சொல்லாதே?” கையில் அந்த கருகுமணியை பிடித்தபடி நின்றிருந்தான்.

அவனையே அதிர்ச்சியாக பார்த்திருந்தாள். ‘எவ்வளவு ஈசியாக சொல்லிவிட்டான்’

“காலையில் கிளம்பி ரெடியா இரு… பாட்டியை பார்க்க போகணும்” அறிவிப்பாக உரைத்தவன் வேகமாக வீட்டின் உள்ளே சென்றான்.

‘விட கூடாது இவனை’ எண்ணியவள் அவனின் பின்னே சென்றாள்.

அவன் பங்களாவின் இன்னொரு பெரிய அறைக்கு சென்று அங்கிருந்த பிளேயரில் பாடலை ஒலிக்க விட்டபடி உட்கார்ந்தான்.

ஸ்பீக்கரில் ஏதோ ஒரு பாடல் அலறிக் கொண்டிருந்தது. அவனுக்கு பிடித்த பாடல் போல, தலையை அங்கும், இங்கும் ஆட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

அவன் அறைக்கு சென்றவள், பிளேயரை ஆப் செய்ய, மெதுவாக கண்களை திறந்துப் பார்த்தான் அவன்.

அவன் முன் அவள் கோபத்துடன் நின்றிருந்தாள்.

“கையில் பாலுடன் வந்திருந்தால் முழு மனைவியாக மாறியிருப்பாய்” அவளை மேலிருந்து கீழாக பார்த்தபடி ரசனையாக கூறினான்.

கண்களை சுற்றும், முற்றும் சுழலவிட்டவள், கட்டிலில் இருந்த தலைகாணியை எடுத்து ஆத்திரம் தீருமட்டும் அவனை அடித்து விட்டு, வெளியில் சென்றாள்.

முகத்தில் தோன்றிய சிரிப்புடன், அவளின் அடிகளை சுகமாக பெற்றுக் கொண்டான் அரவிந்த்.

ஆனாலும் அவளை கொஞ்சம் சீண்ட எண்ணியவன் பின்னோடு அவளின் அறைக்கு சென்றான்.

கட்டிலில் அமர்ந்திருந்து, தலையில் கை வைத்திருந்த அவளின் தோற்றம் அவனை வருந்த வைக்க, ‘இவளுக்கு இது செட் ஆகாதே’ எண்ணியவன் அவளை கடுப்பாக்க கிளம்பினான்.

“சரி இப்போ நான் என்ன தான் செய்யணும்” அவளின் முன் போய் நின்றான் அரவிந்த்.

இப்பொழுது, வேகமாக தலையை உயர்த்தி அவனை பார்த்திருந்தாள் மிது. கண்கள் மிகவும் கலங்கி இருந்தது.

அவளின் இந்த நிலை அவனுக்கு அறவே பிடிக்கவில்லை. அவனின் ஜான்சி ராணி மிதுவை தான் அவனுக்கு பிடிக்கும். கடந்த நான்கு வருடங்களாக அவன் மனதை ஆக்கிரமித்திருக்கும் மிது.

அவளிடம் நேராக போய் நின்று உன்னை காதலிக்கிறேன் என்று கூறினால், கண்டிப்பாக அவள் அவனை ஏற்றுக் கொண்டிருக்கமாட்டாள்.

அதனால் தான் அவளுக்கு உதவும் நோக்கில், அவளை இங்கு வரவைத்தான். பாட்டி முன் இவளை அழைத்து சென்று விட்டால் போதும், தன் ஆசையை அவர் நிறைவேற்றி வைத்து விடுவார்.

“பிளீஸ் என்னை விட்டுடேன்?” மிகவும் கலங்கிப் போய் கேட்டாள் மிது.

“சரி விட்டுடுறேன். ஆனா ஒன்னு” நிறுத்தியவன் அவள் முகத்தையே பார்த்திருந்தான்.

அவள், அவனைப் பார்க்க “நீ சென்னை போகும் போது என் மனைவியா தான் போகணும். இதுக்கு சம்மதம்னா? சொல்லு உங்க அம்மா செலவை நான் திரும்ப கேட்கவே மாட்டேன். உங்க அம்மாவும் நல்லா சரியாகிருவாங்க”

‘என்ன சொல்கிறான் இவன்… இவனை நான் திருமணம் செய்ய வேண்டுமா? இதில், அம்மாவை நினைவு படுத்துகிறானே? மீண்டும் முதலில் இருந்து வருகிறானே’

“நான் ஆறு மாதம் கழித்தே சென்னை செல்கிறேன்”

“அப்போ எனக்கு மனைவியாக வாழ ரெடியா?” கேலியாக கேட்டான்.

“ச்சே… வாயை மூடுடா”

அவள் மரியாதை இல்லாமல் கூறியதை கூட அவன் கவனிக்கவில்லை. ஆனால், அவளின் கோபத்தை எப்பொழுதும் போல் ரசித்தான்.

ஆனால், அதை அவளுக்கு காட்டாமல், “காலையில் சீக்கிரமே கிளம்பி இரு” கூறியவன் நிற்காமல் சென்று விட்டான்.

அதற்கு மேல் அவனுடன், அவளால் பேச முடியவில்லை. கதவடைத்து அப்படியே கட்டிலில் விழுந்து விட்டாள்.

இனி அவளால் எதுவும் செய்யமுடியாது. இங்கிருந்து சென்றால், தன் தாயின் மருத்துவ செலவு நின்று விடும். எல்லா இடத்தையும் அடைத்து வைத்து விட்டான் இறைவன்.

‘பேசாமல் இரு உன்னை மீறி எதுவும் நடந்து விடாது. அவனின் பாட்டியிடம் பேசி பார்’ மனம் எடுத்துரைக்க, அப்படியே தூங்கிப் போனாள்.

காலையில் எழுந்ததும் அவளை தான் பார்த்தான் அரவிந்த். ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தாள் அவள். அவளையே கொஞ்ச நேரம் பார்த்திருந்தான்.

‘உனக்கு இத்தனை திமிர் ஆகாதுடி’ செல்லமாக கொஞ்சிக் கொண்டான்.

அவள் கொஞ்சமாய் அசைவது போல் தெரிய உடனே எழுந்து அவன் அறைக்கு சென்றான். ‘இவன் அங்கு இருந்தது தெரிந்தால், அதற்கும் ஒரு ஆட்டம் ஆடுவாள்’ பயந்தவன் ஓடியே விட்டான்.

அடுத்த கொஞ்ச நேரத்தில் அவன் கிளம்பி, வர அவளும் கிளம்பி தன் உடமைகளுடன் அவனை நோக்கி வந்தாள்.

அவளை அழைத்துக் கொண்டு பாட்டி வீட்டை நோக்கி சென்றான் அரவிந்த்… மிது இங்கு வந்த விஷயம் எப்படியும் பாட்டி காதுக்கு சென்றிருக்கும்.

யோசனையாக ஜீப் ஒட்டி வந்தான் அவன். அவன் முகத்தை இருமுறை பார்த்த மிதுவும் அமைதியாக வந்தாள். மனமோ பாட்டியிடம் என்ன பேசவேண்டும் என சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தது.

மிதுனாவை பற்றி ஏற்கனவே அவரிடம் கூறியிருந்தான் அரவிந்த். அவரும் இவளின் வரவுக்காக தான் ஆவலுடன் காத்திருக்கிறார்.

காலையில் இருந்தே இருமுறை அழைத்து விட்டார். இவன் தான் நேரில் சென்று பார்க்கலாம் என அவரின் அழைப்பை தவிர்த்தான்.

வாசலில் ஜீப் நிற்கவும், வீட்டில் உள் இருந்து ஒரு வயதானவர் ஓடி வந்தார்.

வெள்ளை நிற புடவை உடுத்தி, முந்தானையை தலையோடு போர்த்தி இருந்தார். பார்க்கும் பொழுதே அத்தனை அழகாக இருந்தார்.

பார்த்ததும் கண்டுக் கொண்டாள். அவனின் பாட்டி என்று, காரணம் அவனை போலவே அவரும் இருந்தார்.

“பாட்டி” என அழைத்துக் கொண்டே அவரை அணைத்துக் கொண்டான் அரவிந்த்.

“ஏ லடிக்கி இங்க வா” அவர் அழைக்க,

‘யார் அந்த லடிக்கி… இங்க பேர் எல்லாம் வித்தியாசமா தான் இருக்குமோ? லடிக்கி, செடிக்கின்னு’ யோசனையாக கண்களை எங்கும் சுழல விட்டாள் மிது. அவர் தன்னை தான் அழைக்கிறார் என கிஞ்சித்தும் அவள் எண்ணவில்லை.

அவளின் சுழல் பார்வையை கண்ட அரவிந்த் “மிது உன்னை தான் பாட்டி கூப்டுறாங்க” மெதுவாக உரைத்தான்.

“என் பெயர் லடிக்கி இல்ல… நான் மிதுனா இது கூட உன் பாட்டிக்கு நீ சொல்லலியா? இல்ல இது உன் பாட்டியே இல்லையா?” மெதுவாக சீறினாள்.

தன்னை தானே தலையில் அடித்துக் கொண்டான் அரவிந்த் ‘அறிவாளின்னு நினைச்சா, இப்படி மடச்சாம்பிரானியா இருக்கிறாளே? இதனால் தான் என் கண்ணில் வழியும் காதலை சரியா புரிஞ்சுக்க மாட்டிக்காளோ?’ எண்ணியவன் அவளின் கையை வலுகட்டாயமாக பிடித்திழுத்து பாட்டி காலில் விழுந்தான்.

அவர்களை ஆசிர்வதித்தவர், தன் அறைக்கு சென்ற கொஞ்ச நேரத்தில் வேலை செய்யும் பெண்ணிடம் அவளை அழைத்து வரக் கூறினார்.

மிது, அரவிந்த் முகத்தைப் பார்க்க, “என் பாட்டி என்னை மாதிரி மோசம் இல்லை… ரொம்ப நல்லவங்க” அவளிடம் கூற, அவனை முறைத்து விட்டு அவளுடன் சென்றாள்.

அவளையே கொஞ்ச நேரம் பார்த்திருந்தார் அவர். ‘பேரன் நல்ல பொண்ணை தான் அரண்மனைக்கு அழைச்சுட்டு வந்திருக்கான்’ மனதில் எண்ணிக் கொண்டார்.

“தமிழ் படிக்க தெரியுமா?” முகத்தை கெத்தாக வைத்துக் கேட்டார் அவர்.

“தெரியும்” மெதுவாக தலையாட்டினாள் மிது.

“இலக்கியம் தெரியுமா?’

‘அட ஆண்டவா? இதென்ன சோதனை… மனிதனுக்கு இப்படியா சோதனை வரணும்’ கடுப்பானவள் “நான் ஐஞ்சாம் கிளாஸ் பாட்டி… இலக்கியமெல்லாம் எனக்கு தெரியாது”

“ம்ம்… அந்த கீதையை எடு”

எடுத்து கொண்டு அவர் முன் நின்றாள் மிது.

“எனக்கு, அதில் இருப்பதை வாசித்து காட்டு”

அங்கிருந்த சிறு நாற்காலியில் அமர்ந்த மிது, கீதையை கொஞ்சமாய் வாசிக்க ஆரம்பித்தாள். அவளையே முகத்தில் தோன்றிய சிரிப்புடன் பார்த்திருந்தார் பாட்டி.

இரவு உணவு முடிந்ததும், பங்களாவின் பின்புற தோட்டத்தில் வந்து நின்றாள் மிது.

வண்ண வண்ண பூக்களை தாங்கிய பலவித செடிகள்… சீராய் வெட்டப்பட்ட புல்வெளிகள்… வானத்தில் அழகாய் வட்ட நிலா.

அந்த நிலவின் ஒளியில் எல்லாவற்றியும் ரசித்து பார்த்திருந்தாள் மிது.

களங்கமற்ற நிலவு தூய்மையாய் வெண்மை பரப்பியபடி ஆனந்தமாய் அந்த வானில் வீற்றிருந்தது.

அப்படியே ரசித்து பார்திருந்தவளின் பார்வை அப்படியே சிகப்பு மலர்களை தாங்கி நின்ற அந்த பெரிய குல்முஹர் மரத்தில் நிலைத்தது.

அவளையே கைகளை கட்டியபடி ரசித்து பார்த்திருந்தான் அரவிந்த். அவளையும் அறியாமல் அவள் கண்கள் அவன் கண்களுடன் இணைந்துக் கொண்டது.

மனமோ ‘இவன் ஏன் எனக்கு நல்லவனாக அறிமுகமாகவில்லை’

அவளின் மனவோட்டம் அறிந்தவனைப் போல், அவளை நெருங்கி வந்தான். அவளின் பார்வை இப்பொழுது நெருங்கி வந்தவனின் பாதத்தில் இருந்து பயணித்து கண்களில் நிலைத்தது.

அவள் அருகில் மிக நெருங்கி வந்தவன், அவளின் தோளில் உரிமையாக கைபோட வர, தன்னிலை உணர்ந்த மிது, அவனை எரிக்கும் பார்வைப் பார்க்க,

அவளை நோக்கி கொண்டு போன, கையை அப்படியே தன் தலையை கோதுவதுப் போல் கொண்டு சென்றான்.

அவள் பார்வை மீண்டும் வானத்தை நோக்கியது. ‘இப்படி வெட்கமே இல்லாமல் அவனை பார்த்துட்டு இருக்க, அவனுக்கு இது ரொம்ப வசதியா போயிருக்கும்’ மனம் சாடியது.

‘இல்ல… அவன் நல்லவன் தான் ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காக தான் இப்படி எல்லாம் பண்ணுறான்’ இன்னொரு மனம் வாதாடியது.

ஆபிஸ் அடிக்கடி வந்திருக்கிறான். வந்தால் வந்த வேலையை மட்டுமே பார்ப்பான். இது வரை அவனைப் பற்றி தவறாக எதுவும் அவள் காதில் விழவே இல்லை. மனம் அவனையே சுற்றி வந்தது.

எதையும் நேரடியாகவே பேசி பழக்கம் இருக்கும் மிது, அவனிடமே கேட்க எண்ணினாள்.

“உங்களை பற்றி ஒன்றுமே சொல்லவில்லையே?” மெதுவாக அந்த வானை பார்த்துக் கொண்டே தான் வினவினாள்.

அவள் அப்படி கேட்டதும் முதல் முறையாக அவன் முகம் பிரகாசமாக ஜொலித்தது. ஆனாலும் அதை அவளுக்கு காட்டாமல் “என்னை பற்றியா?” என்றான் ஆச்சரியமாய்.

“ஆமாம்… உங்களை பற்றி அறிய மிகவும் ஆர்வமாய் இருக்கிறேன்?”

அரவிந்திற்கு மிகவும் ஆச்சரியமாக இருந்தது ‘ஒருவேளை நம் காதல் கதையை பாட்டி கூறிவிட்டாரோ?’ எண்ணியவன் “ஆர்வம்? அதுவும் என்னை பற்றி அறிந்துக் கொள்ளவா? ஆச்சரியமாய் இருகிறதே?” அவளையே உற்றுப் பார்த்தபடி வினவினான்.

‘நான் நிஜமாக தான் கூறுகிறேன்’ என்பது போல் அவன் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தாள் மிது.

அவள் கண்களில் என்னக் கண்டானோ, “என் வாழ்கையே ஒரு வினோதமானது… என் அம்மா சிறு வயதிலையே என்னை விட்டு சென்று விட்டார். வளர்த்தது எல்லாமே என் பாட்டி தான். அம்மா, அப்பா இருவரும் பெரும் பணக்காரர்கள்.

அம்மா, அப்பா இருவரும் காதலர்கள். ஆனால், தாலி கட்டாமலே வாழ்ந்திருக்காங்க. நான் பிறந்த கொஞ்ச நாளில் அம்மா, வேறு ஒருவருடன் சென்று விட்டார். அப்பாவுடன் இருந்ததும் காதல் தானாம், அதே போல் இப்பொழுது இன்னொருவருடன் சென்றதும் அதே காதல் தானாம்.

ஆனால், என் அப்பா எப்பொழுதும் சொல்லுவாங்க, உன் அம்மாவுக்கு தான் அவளுக்கான உரிமையை கொடுக்கல அது தான் என்னை விட்டு போயிட்டான்னு.

இப்போ வளர்ந்த பிறகு தான் தெரியும், என் அம்மாவுக்கான உரிமை எதுன்னு. தாலி கட்டி மனைவி என்ற உரிமையை என் அப்பா அவங்களுக்கு குடுக்கலை. அந்த தாலி மகிமையை என் அம்மாவுக்கு, அவங்க குடுத்திருந்தா, என் அம்மாவுக்கு இன்னொருவருடன் செல்ல முடிந்திருக்காது தானே?

ஒரு நாள் அம்மாவை பார்த்தாங்களாம். அப்போ அவங்க கழுத்தில் தாலியும், நெற்றியில் குங்குமமும் வச்சுட்டு அவங்க காதலன் கூட ஜோடியா போறதை அப்பா பாத்திருக்கார். அப்போ தான் அவருக்கு மிக பெரிய தப்பு பண்ணினதா தோணியிருக்கு. என்னை தப்பான உறவில்  பொறந்த குழந்தைன்னு நினைச்சு விட்டு போயிட்டார்.

அதுக்கு பிறகு அப்பா என்னை பார்ப்பதே இல்லை. சென்னை விட்டு வரவே மாட்டார். நான் மாதம் ஒரு முறை அங்கு வருவேன். அவருக்கு மேலும் மேலும் பணத்தை சேர்ப்பது தான் வழக்கமே. நேரம் ஒதுக்கி என்னுடன் எப்பொழுதும் இருக்கமாட்டார்”

“ஏன் உங்கப்பாவுக்கு உங்களை பிடிக்காதா?”

“அப்படி இல்லை… அவர் தனியாவே இருக்க ஆசைபட்டுட்டார் போல, தொழிலே கதி என்று விட்டார். பணம் சேர்ப்பது தான் அவரது தொழிலா மாறிட்டு….

நானும் என் இஷ்டம் போல வளர ஆரம்பித்தேன். சிகரெட். மதுன்னு என் பழக்கம் போனது. மாது பக்கம் போகும் முன் பாட்டி என்னை தடுத்திட்டார்.

அப்போ தான் என் வாழ்கையில் பெரிய விபத்தொன்னு நடந்திச்சி… மது, மாதுவை விட பெரிய விபத்து.

என்னையே மாற்றிய விபத்து.” சொல்லிவிட்டு நிறுத்தினான் அரவிந்த்.

“விபத்தா?”

“ஆமா… விபத்து… அந்த விபத்தின் பெயர் காதல்… அது ஒரு ராட்சசியிடம் உண்டான காதல் விபத்து”

“என்ன காதலா?” வியப்பாய் கேட்டாள் மிது.

“என்ன காதலான்னு இப்படி கேட்குற… இந்த மூஞ்சியை எந்த பொண்ணாவது காதலிக்குமான்னு நினைக்குறியா? ஒண்ணில்லை… இரண்டில்லை… மூன்று பெண்கள் என்னை காதலித்தார்கள்”

“என்ன மூன்றா?”

“ஆம்… மூன்று காதல்” என்றான் அரவிந்த்.

இப்பொழுது வாயை பிளந்து அவனை பார்த்திருந்தாள் மிது.

 

 

அத்தியாயம் – 6

அவளின் பார்வையைக் கண்டவன். “உண்மையை தான் சொல்லுறேன். மூனு பேர் என்னை காதலித்தார்கள்” என்றபடி அவளை நோக்கி மூன்று விரலை நீட்டினான் அரவிந்த்.

“இது நம்ப கூடியதாய் இல்லையே?” சந்தேகமாய் இழுத்தாள் மிது.

“ஆமா… நம்புறது கஷ்டம் தான்… ஆனா நம்பி தான் ஆகணும். நானும் உன்னை போல தான் முழித்தேன். ஆனா, நான் ரொம்ப அழகா இருக்கேன்னு என் பின்னாடி வரும் போது நான் என்ன செய்வதாம்?” காலரை தூக்கி விட்டபடி வினவினான் அவன்.

இபொழுது அவனை கொலைவெறியில் முறைத்தாள் மிது ‘ராஸ்கல் பொய் சொல்லுறான்’ எண்ணிக் கொண்டாள்.

“அப்புறம் என்ன பண்ணுனீங்க, உங்க காதலிகள் எங்கே?” நாடியில் கைவைத்து வினவினாள் மிது.

“நான் தான் ஏற்கனவே ஒரு ராட்சசி மேல் காதலில் விழுந்துடேனே? அது தான் அவங்களுக்கு பணத்தை குடுத்து விரட்டி விட்டுட்டேன்”

“விரட்டி விட்டீங்க ஓகே, அதெதுக்கு பணம் குடுத்தீங்க?” என்றாள் அப்பாவியாய்.

“நான் ரொம்ப அழகா இருக்கேன்னு சொன்னங்கல்ல, அதுக்கு தான்” கூறியபடியே வானத்தை நோக்கினான் அரவிந்த்.

இப்பொழுது அவனையே பார்த்திருந்தாள் மிது. ‘கொஞ்சம் அழகாய் தான் இருக்கிறான்’ அவள் மனம் அவனுக்கு சர்டிபிகேட் கொடுத்தது.

“சொல்லு எனக்கு எத்தனை மார்க் குடுப்ப?” அவளின் முன் தன்னை அங்கும், இங்கும் திருப்பிக் காட்டியபடி கேட்டான்.

அவனையே காலில் இருந்து முகம் வரை பார்த்தவள் “உனக்கு எப்படியும் பத்துக்கு ஒ… இல்ல ஒரு மார்க் வேணா தரலாம். அப்படி தான் மொக்கையா இருக்க உலக அழகன் போல சீன் போடாதே” நமட்டு சிரிப்புடன் கூறினாள்.

“ம்ம்… நீ கரெக்ட்டா தான் சொல்லுற, நான் அழகில்லை போல, அது தான் என்னோட ராட்சசியும் என்னை ஏறெடுத்தும் பார்கவில்லை”

“இந்த ராட்சசி உன் காதலிகளில் நான்காவது ஆளா?” கிண்டலாக வினவினாள்.

“இல்லை… இப்படி தான் அவளும் தப்பா புரிஞ்சுட்டு இருக்கா? அந்த ராட்சஸி தான் என் வாழ்கையில் வந்த, வரும் முதலும், கடைசியுமான பெண்ணா இருப்பா”

அந்த நேரம் ஏனோ அவள் மனம் கொஞ்சமாய் சலனமானது.

அவளை கவனிக்காமல் மேலும் தொடர்ந்தான்.

“முதல் முறையா அவளை கோவிலில் பார்த்தேன். அவன் தங்கச்சி, தம்பி கூட வந்திருந்தா… அத்தனை அழகு… பார்க்க பார்க்க தெவிட்டா அழகு… எப்பவும் அந்த முகத்தையே பார்த்துட்டு இருக்கணும்னு தோனுற அழகு” உணர்ந்து முகத்தில் ஒரு வித வெட்கத்தை கொண்டு தொடர்ந்தான்.

“அவளை பார்த்த நேரத்தில் இருந்து எனக்கு ஒரு குடும்பம் கிடைச்சதா நினைச்சேன். அவளுக்கு அவ குடும்பத்துக்கு மேல ரொம்ப பாசம் போல.

அவர்களுக்காக தான் அவள் இருப்பாள் போல, எல்லாமே குடும்பத்துக்காக தான் செய்யுறா? அவளை தூரத்தில் இருந்து மட்டுமே ரசித்து பார்ப்பேன். பக்கத்தில் செல்லும் தைரியம் வரல, ஒருவேளை பிடிக்கலன்னு சொல்லிட்டா என்னால் தாங்க முடியாது”

“அதுக்காக உங்க காதலை நீங்க அவ கிட்ட சொல்லலியா?”

“எப்படி சொல்லுறது… பயமா இருக்கு, ஒரு வேளை சொதப்பிட்டன்னா?”

“பயமா உனக்கா? நீ தான் எல்லாரையும் மிரட்டிட்டு இருப்ப.. இதோ இப்போ என்னை மிரட்டி உன் கூட வச்சிருக்க மாதிரி. அவளையும் அழைச்சுட்டு வரவேண்டியது தானே?”

‘அப்படி தான் அழைச்சுட்டு வந்திருக்கேன்’ மனதில் எண்ணியவன் “நீ என்னை தப்பா புரிஞ்சுட்டு இருக்க மிது. நான் ஆசைப்பட்ட பொருளை எப்பவும் எப்படியாவது, என்கிட்ட வச்சுக்கணும்னு நினைப்பேன்?”

“அப்போ என்னை ஏன் இப்படி அடைச்சு வச்சிருக்க?”

“நான் உன்னை அடைச்சு வைக்கல, உன் பணத்தேவைக்கு நீ வந்திருக்க”

“நீ பேசுனா கண்டிப்பா சொதப்ப தான் செய்வ… யார் அந்த பொண்ணு, எங்க இருக்கான்னு சொல்லு, நான் பேசுறேன் உனக்காக?” பேச்சை மாற்றினாள். உண்மையும் அது தானே? பணதேவைக்கு தானே இங்கு வந்திருக்கிறாள்.

“யாரு நீயா?” கிண்டலாக கேட்டான். அவனும் அவள் பாதைக்கே சென்றான்.

“ஆமா… நான் தான் ஏன் என்னை பார்த்தா எப்படி தெரியுது உனக்கு”

“நீ ரொம்ப அழகா இருக்க… சோ உன்னை நான் நம்புறேன்… அழகா இருக்கிறவங்க பொய் சொல்லமாட்டாங்க”

“சரி சொல்லு எங்க இருக்கா அவ?”

“இங்க தான்” என்றான் அவளை கூர்மையாக பார்த்துக் கொண்டு.

“இங்கயா? யாரை சொல்லுற நீ?” கண்கள் இடுங்க வினவினாள் மிது.

“இங்க” என்றபடி நெஞ்சை சுட்டி காட்டினான் அவன்.

“ஒஹ்” என்றபடி அமைதியானாள். அவன் எதையோ மறைப்பது போல் தெரிந்தது.

இருவரும் அவரவர் நினைவில் மூழ்கி அந்த ஏகாந்த இரவை ரசித்தனர்.

@@@@@@@@@@@@@@@

மறுநாள் காலை என்றும் இல்லாத திருநாளாய் அவன் அறைக்கு வந்து காலை வணக்கம் கூறினாள் மிது.

அதிசயமாக அவளைப் பார்த்தான் அரவிந்த். ஆனாலும், சும்மா இருந்தால் அவன் அரவிந்த் இல்லையே.

“என்ன சூரியன் மேற்கில் உதித்து விட்டது போல?”

“நான் மாறிட்டேன்”

“அப்படியா? வாழ்த்துக்கள்”

“நான் இனி உங்க கிட்ட சண்டை போடமாட்டேன்” உறுதிக் குரலில் கூறினாள்.

அவன் தான் வேறு ஒருத்தியை காதலிக்கிறானே, அவன் சொல்வது போல் நான் அவன் மனைவியாக மாறவேண்டாம். ஆனாலும் கழுத்தில் கிடந்த கருகுமணி அவளை உறுத்தியது. அதை அவளால் சாதரணமாக எடுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை.

இன்னும் ஆறு மாதம் தானே. அதுவரை வாங்கிய பணத்துக்கு உழைக்க வேண்டும் திடமாக முடிவெடுத்த பின் தான் அவளால் நிம்மதியாக உறங்க முடிந்தது.

“நிஜமாகவா?”

“நிஜமாக தான்”

“சரி தான்… இன்னைக்கு உண்மையாவே சூரியன் மேற்கில் தான் உதிக்கிறது”

அவனைப் பார்த்து மெதுவாக சிரித்தபடி வெளியில் சென்றாள் மிது.

‘இன்னைக்கு இவளுக்கு என்ன ஆச்சு… என் லவ் கதையை கேட்டு ஓவரா பீல் ஆகிட்டாளோ…’

அவனின் யோசனையை தடுத்தபடி அவன் முன் காபியுடன் வந்து நின்றாள் மிது.

“ரொம்ப சூடா இருக்கு, பல் விளக்கிட்டு குடிங்க”

அவள் கூறி முடிக்கும் முன் அதை குடித்து விட்டிருந்தான்.

“ஐயோ சூடு!” அவள் பதற,

“அது தான் பக்கத்திலேயே சூடா நீ நிக்குறியே, இந்த சூட்டுக்கு முன்னாடி அது கம்மிதான்” கூறியவன் அருகில் கிடந்த டவலை எடுத்துக் கொண்டு குளியல் அறைக்குள் நுழைந்து விட்டிருந்தான்.

ஒரு நொடி திகைத்தவள், முகத்தில் தோன்றிய சிரிப்புடன் வெளியில் சென்றாள்.

குளித்து முடித்தவன், பால்கனியில் நின்று தோட்டத்தையே பார்த்திருந்தான். அது அவனின் பழக்கம். பாட்டி வீட்டுக்கு வந்தால் ஒரு இரண்டு நாள் மட்டுமே தங்குவான். அப்படி வரும் பொழுது அவனின் பகல் நேர பொழுது தோட்டம் தான்.

இப்பொழுதும் தோட்டத்தை பார்த்திருந்தான். அங்கு பாட்டி நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்க, மிது அவரிடம் பேசியபடி தோட்டத்தில் சில செடிகளை நட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

அங்கிருந்த செடிகளுக்கு தண்ணீர் ஊற்றி, செடிகளை அழகாக வெட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.

“ஒரு பொண்ணு வீட்டில் இருந்தால் அழகா தான் இருக்கு” பாட்டி உணர்ந்துக் கூறினார்.

அதையே தான் அவனும் எண்ணிக் கொண்டிருந்தான். ‘அம்மா இருந்தால் இப்படி தான் வீடு இருக்கும். இப்பொழுது அந்த இடத்தை மிது பிடித்து விட்டாள்’ சிரிப்புடன் பார்த்திருந்தான்.

அவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே, பாட்டிக்கான சாப்பாட்டை அவரிடம் கொடுத்தபடி எதையே சிரிப்புடன் பேசிக் கொண்ருந்தாள்.

அவர்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன், தன் அறைக்கு வந்து தன் உடைமைகளை எடுத்துக் கொண்டு அவர்கள் முன் வந்து நின்றான்.

“என்னடா அரவிந்த் அதுக்குள்ள கிளம்பிட்ட” பாட்டி கேட்க.

“ஆமா பாட்டி, சென்னை ஆபிஸ்ல கொஞ்சம் வேலை இருக்கு… மிது பாட்டியை நல்லா பாத்துக்கோ” அவளிடம் கூறியவன் சிறு தலையசைப்புடன் தன் ஜீப்பில் கிளம்பினான்.

செல்லும் அவனையே பார்த்திருந்தாள் மிது.

அடுத்து வந்த நாட்கள் பாட்டியுடன் கழிந்தது. இரண்டு நாட்களுக்கு ஒரு முறை வீட்டில் எல்லாரும் அவளிடம் பேசினர்.

அவ்வபொழுது பாட்டியும் அவர்களிடம் பேசிக் கொள்வார். தாயின் உடலில் இப்பொழுது நல்ல முன்னேற்றமாம். தங்கச்சி சந்தோசமாக கூறினாள்.

அவளுக்கும் அத்தனை சந்தோசமாக இருந்தது. ஆனாலும், கொஞ்சம் கஷ்டமாக இருந்தது. இந்த நல்ல விஷயத்தை கேட்க அரவிந்த் இல்லையே என்று.

இதற்கிடையில் பாட்னா ஆபிஸ் கணக்கு வழக்கு இவளை தேடி வந்தது. அரவிந்த் தான் ஆள் அனுப்பினானாம். வந்தவர் கூறிக் கொண்டிருந்தார்.

அவ்வபொழுது ஆபிஸ் விஷயமாக அவனும், அவளிடம் பேசுவான். ஆனால் முந்தி மாதிரி மனைவி என்றோ, காதலி என்றோ பேசமாட்டான்.

கொஞ்சமாய் மனம் அவனை தேட ஆரம்பித்தது. ஏதோ அவளை விட்டு விலகியதாய் உணர்ந்துக் கொண்டாள்.

அடிக்கடி கழுத்தில் கிடந்த கருகுமணியை அவள் கைகள் வருடிக் கொண்டன. இப்படியே ஒரு மாதம் கடந்து விட்டிருந்தது.

அவளையே பார்வையால் தொடர்ந்துக் கொண்டிருந்த பாட்டி ஒரு நாள் அவளை தேடி வந்தார்.

அவளையே கூர்ந்து பார்த்தவர் “உண்மையாவே நீ அவனை காதலித்து தான் கல்யாணம் பண்ணுனியா?”

இக்கேள்வி அவளை திடுக்கிட வைத்தது. ‘என்னல்லாம் சொல்லி சொதப்பி வச்சுருக்கானோ?’ கைகள் தானா, அவன் கையால் வாங்கிய தாலியை வருடிக் கொண்டிருந்தன.

அந்த கருகுமணியையே பாட்டியின் கண்கள் கூர்மையாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

அத்தியாயம் – 7

அவன், அவளுக்கு, எதனால் கருகுமணி கொடுத்தான் என்று அவளுக்கு தெரியாது.

ஆனால், அவளுக்கு முதல் முறையாக ஒருவன் தாலி கொடுத்திருக்கிறான். எந்த பெண்ணும் மனதுக்கு பிடிக்காதவனிடம் உரிமையாக தாலி வாங்கமாட்டாள்.

அது மஞ்சள் கயிறாக இருந்தாலும் சரி, கருகுமணியாக இருந்தாலும் சரி.

கட்டாயத்தின் பேரில் தான் அவள் அந்த கருகுமணியை தன் கையில் வாங்கினாள். ஆனால், அது நாளடைவில் அவளையே சுற்றிக் கொண்டது. அவனையே கணவனாக வரித்துக் கொண்டாள்.

எல்லா பெண்களும் அப்படி தான் மிது மட்டும் விதிவிலக்கா என்ன?

மூன்று முடிச்சிட்டால் மட்டும் தான் கணவனாக முடியுமா என்னை? ஒருவளை மனைவியாக எண்ணி அவள் கையில் தாலியை அவன் நினைவாக கொடுத்தாலே, மனதளவில் இருவரும் கணவன் மனைவியே?

இதை உணர்ந்து தான் அரவிந்த் அவளுக்கு தாலியை அளித்தான். எப்படியும் தான் அவள் மனதில் இடம் பிடித்து விடுவோம் என்று அவன் காதல் அவனுக்கு கொடுத்த நம்பிக்கை.

இப்பொழுது அவள் முகத்தையே பார்த்திருந்தார் பாட்டி.

“ஆ… ஆமா பாட்டி” யோசனையாக மெதுவாக உரைத்தாள்.

“சரி… எதுக்கும் நாளைக்கு கோவிலுக்கு போயிட்டு வருவோம்”

“ஏன் பாட்டி?” யோசனையாக கேட்டாள் மிது.

“இங்க என்னை கவனிக்க வந்தவங்க எல்லாம். இங்க இருக்கும் பணத்துக்கும், அவன் மேல் உள்ள ஆசைக்காகவும் தான் வருவாங்க.

கொஞ்ச நாள் முன்னாடி ஒரு பொண்ணை விரும்புறேன்னு சொன்னான். நானும் அவன் கிட்ட நல்ல பொண்ணான்னு கேட்டேன்.

ரொம்ப நல்ல பொண்ணு பாட்டி. ஆனா ரொம்ப கஷ்டப்பட்டவங்க. எதுக்கும் ஆசை படமாட்டா அவ, அப்படி இப்படின்னு ஒரே புகழாரம் தான் அவளை பற்றி” மனம் மெதுவாக வலித்தது மிதுவுக்கு.

“நாளடைவில் எனக்கும் அவளை பார்க்க ரொம்ப ஆசை ஆகிட்டு. இப்போ அன்னைக்கு திடீர்னு சொல்லுறான். பாட்டி அவளுக்கு வீட்டுல கொஞ்சம் பிரச்சனை… நான் அவளை நம்ம ஊருக்கு கூட்டிட்டு வரவான்னு கேட்டான்.

நானும் சரின்னு சொல்லிட்டேன். கடைசியில் பார்த்தா உன்னை கல்யாணம் பண்ணிட்டேன்னு வந்து நிக்குறான்?

எனக்கு பயங்கர ஷாக். ஏண்டா இப்படி பண்ணுன்னு கேட்டா “அவளை என்கூடவே வச்சுக்க வேற வழி இல்லை. அதே போல அப்பா பண்ணுன தப்பை நான் பண்ணவிரும்பலை. என் வாழ்கையில் ஒரு பொண்ணுக்கு இடம் உண்டுன்னா அது உனக்கு தான்னு சொல்லுறான்.

“ஒரு பொண்ணுக்கு இஷ்டம் இல்லாமல் இப்படி பண்ணுறது தப்புன்னு” நான் அவனுக்கு எடுத்து சொன்னேன்.

“அவளுக்கு என்னை ரொம்ப பிடிக்கும் பாட்டி. பிடிக்க வைச்ச பிறகு அவளை முறைபடி கல்யாணம் பண்ணுவேன்…

நான் திரும்பி வரும் வரை அவளை உன்கிட்ட விட்டுட்டு போறேன். நம்ம பங்களா பழக்கம் வழக்கம் அவளுக்கு சொல்லி கொடுன்னு” உன்னை இங்க விட்டுட்டு போய்ட்டான்.

அப்போ எதுக்குடா கருகுமணி அவகிட்ட குடுத்தன்னு கேட்டா? அதுக்கும் ஒன்னு சொல்லுறான் “தாலி மேஜிக்காம். நீ இங்கிருந்து போகுறதுக்கு முன்னாடி அவனை காதலிப்பன்னு அவனுக்கு உன் மேல் அபார நம்பிக்கை.

அவளையே நினைச்சுட்டு அவன் குடுத்த கருகுமணி அவளுக்காக இருக்குன்னு எப்பவும் நியாபகபடுத்த தான் அவளை கட்டாயமாக அதை அவளுக்கு கட்டினேன். இங்க இருந்து சென்னைக்கு அவள் போகும் பொழுது என்னை அவள் கணவனா அழைச்சுட்டு போவா” அத்தனை நம்பிக்கையுடன் கூறினான் அன்று.

“அவன் நம்பிக்கை வீண் போககூடாது, அவன் ஒரு பொண்ணுகிட்ட ஏமாந்தும் போககூடாது. அது தான் உன்கிட்ட கேட்கிறேன். நீ அவனை விரும்பி தான் கல்யாணம் பண்ணுனியா?”

அவர் கூற கூற மிது மனது இறக்கை இல்லாமல் பறந்தது. அவன் மனதில் தான் இருக்கிறோமா? அந்த எண்ணமே அவளை வானில் பறக்க வைத்தது.

“ஆமா… பாட்டி” இப்பொழுது தைரியமாக கூறினாள்.

அதே நேரம் போன் அழைக்கவே அதை நோக்கி சென்றாள். மிது, தங்கை தான் அழைத்திருந்தாள்.

“ஹலோ“ என்க,

அந்த பக்கம் மிதுவின் தங்கை அழுகையுடன் பேச்சை தொடர்ந்தாள் “அக்கா நேத்து நைட் அம்மாவுக்கு உடம்புக்கு ரொம்ப முடியல. அத்தையும் மாமாவும், அவங்க ஊருக்கு போய்ட்டாங்க. அவங்க கூடவே தம்பியும் போய்ட்டான். எனக்கு ஒரே அழுகையா வந்திச்சி” அழுதபடி கூறினாள் தங்கை.

“என்ன சொல்லுற மிரு. அம்மா இப்போ எப்படி இருக்காங்க, இதை ஏன்டி நேத்தே சொல்லல? நான் வேணா வரவா?” பதட்டத்துடன் வினவினாள் மிது.

‘அவளுக்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது. நோய் வாய் பட்ட தாயை தனியாக விட்டு வந்து வந்துவிட்டோமே. அவர்கள் எப்படி பார்த்துக் கொள்வார்கள்’

“இல்ல வேண்டாம்க்கா. மாமா வந்துட்டாங்க… அவங்க தான் அம்மாவை புல்லா பார்த்தது… ஹாஸ்பிடலில் கூட அவங்க தான் இருந்தாங்க… இப்போ தான் கிளம்பி போறாங்க. இப்போ நல்லா இருக்காங்க.”

“அம்மா எங்க, அவங்கட்ட குடு”

“இப்போ தான் சாப்ட்டு தூங்குறாங்க”

“கந்து மாமாவை நம்பி தானே விட்டுட்டு வந்தேன். இப்படி பண்ணிருக்காங்க… மாமா அப்புறம் எப்போ வந்தாங்க, அம்மாவை பக்கத்துல இருந்து பாத்துக்க சொல்லு, நான் சீக்கிரம் வருகிறேன்”

“அக்கா கந்து மாமா, நல்லா தான் பாத்துகுறாங்க. நம்ம வீட்டுக்கு வந்தது. கந்து மாமா இல்ல, அரவிந்த் மாமா”

“எ… என்ன?” ரிசீவரை கெட்டியாக பிடித்துக் கொண்டாள்.

“இதுக்கே ஷாக் ஆனா எப்படிக்கா, இந்த போன் கனெக்ஷன் கூட வீட்டு ஓனர் கிட்ட சொல்லி அவங்க தான் ஏற்பாடு பண்ணுனாங்க”

“என்ன சொல்லுற நீ, புரியும் படியா சொல்லி தொலையேன்” மிகவும் டென்சனாக இருந்தது.

“ஆமாக்கா, உன்னை, உங்க முதலாளி பையனுக்கு பொண்ணு கேட்டு போன வாரம் வந்தாங்கக்கா”

“அதை ஏன்டி என்கிட்ட சொல்லல?”

“அவங்க தான் வேண்டாம்னு சொன்னாங்க. நீ வெளியூருல இருக்கல்ல அது தான் வந்த பிறகு சொல்லலாம்னு மாமா சொன்னாங்க”

“அம்மா என்ன சொன்னாங்க?”

“அம்மாக்கு விருப்பம் தான், ஆனாலும் உனக்கு பிடிச்சா மட்டும் தான் மேற்கொண்டு பேசுவேன்னு சொன்னாங்க?”

“ஒ”

“ஏதாவது ஹெல்ப் வேணும்னா கேளுங்கன்னு போன் கனெக்ஷன் குடுத்துட்டு போனாங்க. அது தான் அன்னைக்கு அவங்களுக்கு போட்டேன்”

மெதுவாக தலையாட்டிக் கொண்டாள். அதன் பிறகு பொதுவாக பேசியவள் அலைபேசியை அணைத்துக் கொண்டாள்.

அவன் இத்தனை தனக்காக செய்கிறானே, அவனை உடனே பார்க்க வேண்டும் போல் இருந்தது.

தன் மேல் அவன் வைத்திருக்கும் காதலை எண்ணி வியந்துப் போனாள்.

அவளையே பாட்டி பார்த்திருக்க, டெலிபோனில் ஏதோ எண்களை வேகமாக அடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“என்னாச்சு மிது” பாட்டி அவள் அருகில் வர,

“உன்னை நான் உடனே பாக்கணும் அரவிந்த். இப்பவே இங்க வா” அவன் மறுவார்த்தை பேசும் முன் அழைப்பை நிறுத்தி இருந்தாள்.

‘டேய் அரவிந்த்… எங்கையாது சொதப்பி வச்சிருக்கியா?’ யோசனையில் ஆழ்ந்தான் அவன். ‘கோபமா வேற பேசுறா, என்னாச்சு?’

அவனுக்கு அவளை ரொம்ப பிடிக்கும். தன் தாய் இல்லா குறையை அவள் தீர்ப்பாள் என்று அன்று அவள் குடும்பத்தை நன்கு கவனிக்கும் பொழுதே அறிந்துக் கொண்டான்.

மெதுவாக அவளிடம் பழகி அவளுக்கு தன் மேல் காதல் வரவைக்கலாம் என்று தான் எண்ணினான். ஆனால் எதிர் பாராமல் அவளுக்கு உதவி தேவைப்பட. அந்த வாய்ப்பை நழுவாமல் பிடித்துக் கொண்டான்.

ஆனால் என்ன, அவன் வாய் கொஞ்சம் நீளம் என்றதால் அவளிடம் சொதப்பிக் கொண்டிருந்தான்.

அவளுக்கு பிடிக்காத இலக்கியத்தையும், இலக்கணத்தையும் கொண்டு வந்து, அவன் வாயும் சும்மா இல்லாமல், அவளையும் சும்மா இருக்க விடாமல் மொத்தமா சொதப்பியாச்சு. நாளைக்கு என்ன இருக்கோ ஆண்டவா… நீ தான் என்னையும், என் காதலையும் காப்பாத்தணும்’ வேண்டிக் கொண்டான்.

அத்தியாயம் – 8

அரவிந்துக்கு போன் செய்து முழுதாக இரண்டு நாட்கள் கழிந்து விட்டிருந்தது. அவன் வரவேயில்லை.

நாளை சத் பூஜை. பாட்னா மக்களின் முக்கிய பூஜை. “இன்று எப்படியும் அரவிந்த் வருவான்” என பாட்டி கூறியிருந்தார்.

விடியற்காலமே சூரியனை நமஸ்கரிக்க மக்கள் எல்லாரும் இன்று மாலையே கங்கையை நோக்கி சென்று விடுவார்கள்.

அன்று இரவு முதல் விரதம் இருந்து காலையில் கங்கையில் குளித்து, சூரிய நமஸ்காரம் நடக்கும்.

இன்று மதியம் வரை அவன் வரவே இல்லை. பாட்டி வேறு அவளுக்காக புது புடவை ஒன்றை கையில் கொடுத்து அணிந்து வரக் கூறினார்.

சிகப்பு வண்ண புடவை. கிளாஸ் ஒர்க் அத்தனை அழகாக இருந்தது. கைகளில் வைத்து வருடிக் கொண்டாள் மிது.

குளித்து முடித்து அந்த புடவையை அணிந்து கண்ணாடி முன் அமர்ந்திருந்து தலை வாரிக் கொண்டிருந்தாள்.

பூவை கையில் எடுக்கவும், அவள் கையில் இருந்து பூவை  வாங்கிய அரவிந்த் அவள் தலையில் சூடி, அப்படியே அவள் கழுத்தில் தன் முகத்தை புதைத்துக் கொண்டான்.

அவளைப் போலவே சிகப்பு வண்ண குர்தாவும், வெள்ளை நிற வேட்டியும் கட்டியிருந்தான். புதிதாக சிகப்பு நிற குல்லா ஒன்று தலையில் இடம் பிடித்திருந்து. நெற்றியில் சிகப்பு நிற பொட்டும் வைத்து அத்தனை அழகாக இருந்தான் அவன்.

கண்ணாடியில் அந்த முகத்தையே பார்த்திருந்தாள் மிது. அவளை தன்னை நோக்கி திருப்பியவன் அங்கிருந்த பொட்டை எடுத்து அவளின் நெற்றியில் வைத்துவிட்டு, அவளின் புடவை முந்தானையை எடுத்து தலையில் போட்டுவிட்டான்.

இப்பொழுது அவளை கண்ணாடி நோக்கி திருப்பியவன். ஏதோ நினைவு வந்தவனாக, தனது பேண்ட் பாக்கெட்டில் இருந்து சிறு டப்பாவை கையில் எடுத்தான்.

அவனையே பார்த்திருந்தாள் மிது. அதை திறந்து அதில் இருந்த, பாசி கோர்த்த மெல்லிய ஒட்டியாணத்தை  எடுத்தவன், அவளின் இடுப்பில் மெதுவாக அணிவித்து விட்டான்.

அவளின் பார்வை ஆச்சரியமாக அவனை நோக்கியது. அவளின் பார்வையைக் கண்டவன் “அன்னைக்கு நீ கோவிலுக்கு வரும்போது சாரி கட்டி இருந்ததை பார்த்தேன். அப்போ தான் உன் இடுப்பில் எதுவோ குறைந்ததுப் போல் தெரிந்தது” மெதுவாக கூறினான்.

இப்பொழுது அவள், நேரடியாக அவனை முறைக்க,

“ஐயோ தப்பா எல்லாம் பார்க்கல… அழகா இருந்தது அது தான் கண்ணு கொஞ்சம் சிலிப் ஆகிட்டு”

“கண்ணு அங்க தான் சிலிப் ஆகுதா?” முறைக்க,

அவளை கூல் பண்ணும் பொருட்டு “இப்போ தான் ரொம்ப அழகா இருக்க நீ… அதிலும் நான் ரசிக்கும் சங்க கால அழகிகள் போல் இருக்க” கூறியபடியே மெதுவாக அவள் கன்னத்தில் தன் இதழைப் பதித்தான் அரவிந்த்.

இத்தனை நேரம் பேசியதை கூட பொறுத்துக் கொண்டாள். மீண்டும் அவன் சங்க கால அழகிகளை கூறவும், அவனை ஒரே முறைப்பில் தள்ளி விட்டிருந்தாள்.

“இப்படியே நீ பேசிட்டு இருந்த. எந்த அழகியும் உன்னை பார்க்கமாட்டா?” திட்டியபடியே வெளியில் சென்று காரில் அமர்ந்துக் கொண்டாள்.

“டேய் ஏன்டா இப்படி சொதப்புற, இனி என்ன சொல்லி அவளை சமாளிக்க” தன்னை தானே தலையில் தட்டிக் கொண்டவன், பாட்டியை அழைத்துக் கொண்டு பூஜைக்கு சென்றான் அரவிந்த்.

கார் அமைதியாக சென்றது. மெல்லிய குரலில் இளையராஜா பாடிக் கொண்டிருந்தார்.

அந்த இரவு ஏகாந்த நேரம், வெளியில் குட்டி, குட்டி  விளக்குகளுடன் பாட்னா ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது. அன்று ரசிக்காத இடங்களை இன்று ரசித்துப் பார்த்தபடி வந்துக் கொண்டிருந்தாள் மிது.

சிறிது தூரம் சென்றதும் காரை நிறுத்தி விட்டிருந்தான் அரவிந்த்.

மிது புரியாமல் வெளியே பார்த்தாள். கூட்டம் கூட்டமாய் மக்கள் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

கங்கையை சுற்றி நிறைய கூடாரம் அமைக்கப்பட்டு  விளக்கொளியில் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது.

அவளை இறங்கும்படி கூறியவன், புரியாமல் முழித்தவளிடம் “இங்க தான் சத் பூஜை நடக்கும். பாட்னா மக்கள் எல்லாரும் இங்கு தான் குழுமி இருப்பர்” மெதுவாக உரைத்தான்.

அதற்குள் பாட்டியை ஒருவர் அழைக்க, அவருடன் நடந்தார் அவர்.

“இங்க தான் நடக்குமா?”

“ஆமா, காலையில் எழுந்து சூரியனை இங்கிருந்து வணங்கினால். மனசில் என்ன வேண்டிகிட்டு அந்த பூஜை செய்தாலும் வேண்டுதல் நிறைவேறும்.

ஒரு நாள் முழுதும் விரதம் இருந்து, இந்த பூஜையை செய்வாங்க. பூஜை முடியும் வரை இங்க தங்கி இருந்து பண்ணுவாங்க.

பூஜை முடியவும், விளக்கை நீரில் விட்டு, இங்கயே சமைச்சு சாப்பிட்டு வீட்டுக்கு போவாங்க. இது இங்குள்ள மக்களின் பெரிய விசேஷம்”

அரவிந்த் சொல்லச் சொல்ல அங்கிருந்த மக்களைப் பார்த்தாள் மிது. ஒவ்வொரு இடத்திலும் கூட்டம் கூட்டமாய் அமர்ந்திருந்தனர்.

நிறைய ஆண்கள் அரவிந்த் போல் கலர், கலராக குல்லா அணிந்திருந்தனர். அது அவர்கள் வழக்கம் என்று கூறினான்.

பெண்கள் வண்ண வண்ண நிறத்திலான உடைகளை அணிந்திருந்தனர். அவர்களின் தலையை ஒரு துணி போர்த்தி இருந்தது. கைகளில் நிறைய வளையல்கள் அடுக்கி இருந்தனர்.

அங்கிருந்த மக்கள் பெரும்பாலும் நிறைய பேர், அரவிந்தை வணங்கிச் சென்றனர். மிதுவுக்கு அவன் அருகில் நடக்கவே அத்தனை பெருமையாக இருந்தது.

அங்கிருந்த பெண்கள் ஒவ்வொருவர் கையிலும் ஒரு டஜன் வளையல் இருக்க, அவர்களைப் போல் வளையல் அணிய ஆசை வந்தது மிதுவுக்கு.

‘இவனிடம் எப்படி கேட்க என்று’ அமைதியாக அவனுடன் நடந்து வந்தாள். அவன் தான் அவளின் எண்ணவோட்டத்தை அறிந்துக் கொள்பவன் ஆகிற்றே?

“மிது, வாரியா அங்க ஒரு அண்ணா நிறைய கலர் கலர் வளையல் வச்சுருப்பாங்க. உனக்கு வாங்கி தாரேன்” அவளின் கை பிடித்து அழைத்து சென்றான்.

இப்பொழுது நேரடியாக அவனை ரசித்தாள் அவள். அவரிடம் சிகப்பு, பச்சை, மஞ்சள் நிற வளையலை வாங்கியவன்.

அவளை நோக்கி தன் கையை நீட்டினான். தன் கையை அவன் கையில் அவள் வைக்க, அவளை அப்படியே அழைத்துக் கொண்டு தங்களுக்கான கூடாரம் அருகில் சென்றான் அரவிந்த்.

அவனையே யோசனையுடன் பார்த்தபடி நடந்தாள் மிது.

கூடாரம் அருகில் வந்தவன் அப்படியே அந்த தண்ணீர் தெளித்த மண்ணில் அமர, தன் முன்னே அவளையும் அமரவைத்தான்.

இப்பொழுது வளையல் ஒவ்வொன்றாக பிரித்தவன், அதை பச்சை, சிகப்பு, மஞ்சள் நிறம் என அடுக்க, அவனையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்திருந்தாள்.

இங்கு வந்த நாள் முதற்கொண்டு அவளின் தேவைகளை அவன் தான் நிறைவேற்றுகிறான். இவளின் கண் பார்வையில் எல்லாம் உணர்ந்துக் கொள்கிறான்.

இப்பொழுதோ அவளின் கையை அலங்கரிக்க, வளையலை அழகூட்டுகிறான்.

அவனின் செயல்கள் ஒவ்வொன்றும் சொதப்பலாக இருந்தாலும், கடைசியில் இவள் மனதில் இடம் பிடித்துக் கொள்கிறான்.

பதினெட்டு வளையலாக இரு கைக்கும் நிறத்தை     அடுக்கியவன், இப்பொழுது அவளின் கைக்காக தன் கையை அவள் முன் நீட்டி இருந்தான்.

தன் கையை அவன் முன் நீட்ட, மெதுவாக ஒவ்வொரு வளையலையும் அவளின் அழகு கைகளில் பூட்டினான் அரவிந்த்.

“இளம் வயசு பொண்ணை வசியம் பண்ணும் வளவிக்காரன் நல்ல மனசத் தொட்டு மயங்க வச்சி வளைக்கப் போறேன்.. அடி போட்டுக்கடி பொன் வளவி பூட்டிக்கடி நான் போட்ட பின்னே பாரு நீ பொன்னு மணி தேரு…” அவனின் இதழ்களோ மெதுவாக இசைத்தன.

அவன் வளையலை அணிவித்து முடிக்கவும், அவன் கையில் இருந்து தன் கையை வேகமாக விடுவித்தாள் மிது.

அவனின் பாடலோடு, அவனின் கை ஸ்பரிசம் அவளை எதுவோ செய்ய, இருக்கைகளையும் கொண்டு முகத்தை மறைத்தாள் அவள்.

அவளின் இச்செயல் அவன் முகத்தில் புன்னகையை  தோற்றுவித்தது. அவளின் கையை எட்டிப்பிடிக்க, அவன் கையை தட்டிவிட்டு கங்கையை நோக்கி ஓடினாள்.

அவளின் வளையல் ஓசை அவன் இதயம் தீண்டி சென்றது.

காலையில் எழவும் அவன் காதில் இன்னிசையாக ஒலி எழுப்பியது அவன் அணிவித்த கண்ணாடி வளையல்கள்.

குளித்து முடித்து, பச்சை நிற புடவையை அவள் அணிய, அவன் அவள் நிறத்தில் குர்தா அணிந்துக் கொண்டான்.

இருவரும் நெற்றியில் குங்குமத்தை பூசிக் கொண்டு சூரியனைத் தொழுது, மனதில் “இதே காதலோடும், சீண்டலோடும் பல வருடம் வாழ வேண்டும்” என்ற வேண்டுதலுடன் விளக்கை நீரில் மிதக்க விட்டனர்.

தனி, தனியாக நீரில் மிதந்த விளக்கு, கொஞ்சம் தள்ளி ஒன்றை ஓன்று உரசிக் கொள்ள.

மிதுவின் கைகளோ, அரவிந்த கைகளோடு உரசி காதல் பாடியது.

அவளை நோக்கி திரும்பியவன், அவளை தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டு “சென்னை போனதும் நமக்கு திருமணம்” என்ற இனிப்பான செய்தியை கூறி அவள் நெற்றியில் இதழ் பதிக்க,

“கல்யாணத்தையாவது சொதப்பாமல் நடத்துவீங்களா மிஸ்டர் அரவிந்த்”

“ஏன்டி கிண்டலா பண்ணுற” அவள் கையை பற்ற வர, அவனை அந்த மணலில் தள்ளி விட்டு ஓடினாள் மிது.

அவளை துரத்தி பிடித்தவன், அவளை பிடித்திழுக்க, அவன் மேல் மோதி, இருவரும் ஒன்றாக மணலில் விழுந்து, இருவரின் ரயில் பயணத்தை எண்ணி மாறி மாறி முகம் பார்த்து சிரிக்க ஆரம்பித்தனர்.

சூரிய பகவான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் தன் ஒளியை அவர்கள் மேல் வேகமாக வீச ஆரம்பித்தான்.

………………………………….சுபம்………………………………..

 

KSE-FINAl

அத்தியாயம் – 8

அரவிந்துக்கு போன் செய்து முழுதாக இரண்டு நாட்கள் கழிந்து விட்டிருந்தது. அவன் வரவேயில்லை.

நாளை சத் பூஜை. பாட்னா மக்களின் முக்கிய பூஜை. “இன்று எப்படியும் அரவிந்த் வருவான்” என பாட்டி கூறியிருந்தார்.

விடியற்காலமே சூரியனை நமஸ்கரிக்க மக்கள் எல்லாரும் இன்று மாலையே கங்கையை நோக்கி சென்று விடுவார்கள்.

அன்று இரவு முதல் விரதம் இருந்து காலையில் கங்கையில் குளித்து, சூரிய நமஸ்காரம் நடக்கும்.

இன்று மதியம் வரை அவன் வரவே இல்லை. பாட்டி வேறு அவளுக்காக புது புடவை ஒன்றை கையில் கொடுத்து அணிந்து வரக் கூறினார்.

சிகப்பு வண்ண புடவை. கிளாஸ் ஒர்க் அத்தனை அழகாக இருந்தது. கைகளில் வைத்து வருடிக் கொண்டாள் மிது.

குளித்து முடித்து அந்த புடவையை அணிந்து கண்ணாடி முன் அமர்ந்திருந்து தலை வாரிக் கொண்டிருந்தாள்.

பூவை கையில் எடுக்கவும், அவள் கையில் இருந்து பூவை  வாங்கிய அரவிந்த் அவள் தலையில் சூடி, அப்படியே அவள் கழுத்தில் தன் முகத்தை புதைத்துக் கொண்டான்.

அவளைப் போலவே சிகப்பு வண்ண குர்தாவும், வெள்ளை நிற வேட்டியும் கட்டியிருந்தான். புதிதாக சிகப்பு நிற குல்லா ஒன்று தலையில் இடம் பிடித்திருந்து. நெற்றியில் சிகப்பு நிற பொட்டும் வைத்து அத்தனை அழகாக இருந்தான் அவன்.

கண்ணாடியில் அந்த முகத்தையே பார்த்திருந்தாள் மிது. அவளை தன்னை நோக்கி திருப்பியவன் அங்கிருந்த பொட்டை எடுத்து அவளின் நெற்றியில் வைத்துவிட்டு, அவளின் புடவை முந்தானையை எடுத்து தலையில் போட்டுவிட்டான்.

இப்பொழுது அவளை கண்ணாடி நோக்கி திருப்பியவன். ஏதோ நினைவு வந்தவனாக, தனது பேண்ட் பாக்கெட்டில் இருந்து சிறு டப்பாவை கையில் எடுத்தான்.

அவனையே பார்த்திருந்தாள் மிது. அதை திறந்து அதில் இருந்த, பாசி கோர்த்த மெல்லிய ஒட்டியாணத்தை  எடுத்தவன், அவளின் இடுப்பில் மெதுவாக அணிவித்து விட்டான்.

அவளின் பார்வை ஆச்சரியமாக அவனை நோக்கியது. அவளின் பார்வையைக் கண்டவன் “அன்னைக்கு நீ கோவிலுக்கு வரும்போது சாரி கட்டி இருந்ததை பார்த்தேன். அப்போ தான் உன் இடுப்பில் எதுவோ குறைந்ததுப் போல் தெரிந்தது” மெதுவாக கூறினான்.

இப்பொழுது அவள், நேரடியாக அவனை முறைக்க,

“ஐயோ தப்பா எல்லாம் பார்க்கல… அழகா இருந்தது அது தான் கண்ணு கொஞ்சம் சிலிப் ஆகிட்டு”

“கண்ணு அங்க தான் சிலிப் ஆகுதா?” முறைக்க,

அவளை கூல் பண்ணும் பொருட்டு “இப்போ தான் ரொம்ப அழகா இருக்க நீ… அதிலும் நான் ரசிக்கும் சங்க கால அழகிகள் போல் இருக்க” கூறியபடியே மெதுவாக அவள் கன்னத்தில் தன் இதழைப் பதித்தான் அரவிந்த்.

இத்தனை நேரம் பேசியதை கூட பொறுத்துக் கொண்டாள். மீண்டும் அவன் சங்க கால அழகிகளை கூறவும், அவனை ஒரே முறைப்பில் தள்ளி விட்டிருந்தாள்.

“இப்படியே நீ பேசிட்டு இருந்த. எந்த அழகியும் உன்னை பார்க்கமாட்டா?” திட்டியபடியே வெளியில் சென்று காரில் அமர்ந்துக் கொண்டாள்.

“டேய் ஏன்டா இப்படி சொதப்புற, இனி என்ன சொல்லி அவளை சமாளிக்க” தன்னை தானே தலையில் தட்டிக் கொண்டவன், பாட்டியை அழைத்துக் கொண்டு பூஜைக்கு சென்றான் அரவிந்த்.

கார் அமைதியாக சென்றது. மெல்லிய குரலில் இளையராஜா பாடிக் கொண்டிருந்தார்.

அந்த இரவு ஏகாந்த நேரம், வெளியில் குட்டி, குட்டி  விளக்குகளுடன் பாட்னா ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது. அன்று ரசிக்காத இடங்களை இன்று ரசித்துப் பார்த்தபடி வந்துக் கொண்டிருந்தாள் மிது.

சிறிது தூரம் சென்றதும் காரை நிறுத்தி விட்டிருந்தான் அரவிந்த்.

மிது புரியாமல் வெளியே பார்த்தாள். கூட்டம் கூட்டமாய் மக்கள் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

கங்கையை சுற்றி நிறைய கூடாரம் அமைக்கப்பட்டு  விளக்கொளியில் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது.

அவளை இறங்கும்படி கூறியவன், புரியாமல் முழித்தவளிடம் “இங்க தான் சத் பூஜை நடக்கும். பாட்னா மக்கள் எல்லாரும் இங்கு தான் குழுமி இருப்பர்” மெதுவாக உரைத்தான்.

அதற்குள் பாட்டியை ஒருவர் அழைக்க, அவருடன் நடந்தார் அவர்.

“இங்க தான் நடக்குமா?”

“ஆமா, காலையில் எழுந்து சூரியனை இங்கிருந்து வணங்கினால். மனசில் என்ன வேண்டிகிட்டு அந்த பூஜை செய்தாலும் வேண்டுதல் நிறைவேறும்.

ஒரு நாள் முழுதும் விரதம் இருந்து, இந்த பூஜையை செய்வாங்க. பூஜை முடியும் வரை இங்க தங்கி இருந்து பண்ணுவாங்க.

பூஜை முடியவும், விளக்கை நீரில் விட்டு, இங்கயே சமைச்சு சாப்பிட்டு வீட்டுக்கு போவாங்க. இது இங்குள்ள மக்களின் பெரிய விசேஷம்”

அரவிந்த் சொல்லச் சொல்ல அங்கிருந்த மக்களைப் பார்த்தாள் மிது. ஒவ்வொரு இடத்திலும் கூட்டம் கூட்டமாய் அமர்ந்திருந்தனர்.

நிறைய ஆண்கள் அரவிந்த் போல் கலர், கலராக குல்லா அணிந்திருந்தனர். அது அவர்கள் வழக்கம் என்று கூறினான்.

பெண்கள் வண்ண வண்ண நிறத்திலான உடைகளை அணிந்திருந்தனர். அவர்களின் தலையை ஒரு துணி போர்த்தி இருந்தது. கைகளில் நிறைய வளையல்கள் அடுக்கி இருந்தனர்.

அங்கிருந்த மக்கள் பெரும்பாலும் நிறைய பேர், அரவிந்தை வணங்கிச் சென்றனர். மிதுவுக்கு அவன் அருகில் நடக்கவே அத்தனை பெருமையாக இருந்தது.

அங்கிருந்த பெண்கள் ஒவ்வொருவர் கையிலும் ஒரு டஜன் வளையல் இருக்க, அவர்களைப் போல் வளையல் அணிய ஆசை வந்தது மிதுவுக்கு.

‘இவனிடம் எப்படி கேட்க என்று’ அமைதியாக அவனுடன் நடந்து வந்தாள். அவன் தான் அவளின் எண்ணவோட்டத்தை அறிந்துக் கொள்பவன் ஆகிற்றே?

“மிது, வாரியா அங்க ஒரு அண்ணா நிறைய கலர் கலர் வளையல் வச்சுருப்பாங்க. உனக்கு வாங்கி தாரேன்” அவளின் கை பிடித்து அழைத்து சென்றான்.

இப்பொழுது நேரடியாக அவனை ரசித்தாள் அவள். அவரிடம் சிகப்பு, பச்சை, மஞ்சள் நிற வளையலை வாங்கியவன்.

அவளை நோக்கி தன் கையை நீட்டினான். தன் கையை அவன் கையில் அவள் வைக்க, அவளை அப்படியே அழைத்துக் கொண்டு தங்களுக்கான கூடாரம் அருகில் சென்றான் அரவிந்த்.

அவனையே யோசனையுடன் பார்த்தபடி நடந்தாள் மிது.

கூடாரம் அருகில் வந்தவன் அப்படியே அந்த தண்ணீர் தெளித்த மண்ணில் அமர, தன் முன்னே அவளையும் அமரவைத்தான்.

இப்பொழுது வளையல் ஒவ்வொன்றாக பிரித்தவன், அதை பச்சை, சிகப்பு, மஞ்சள் நிறம் என அடுக்க, அவனையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்திருந்தாள்.

இங்கு வந்த நாள் முதற்கொண்டு அவளின் தேவைகளை அவன் தான் நிறைவேற்றுகிறான். இவளின் கண் பார்வையில் எல்லாம் உணர்ந்துக் கொள்கிறான்.

இப்பொழுதோ அவளின் கையை அலங்கரிக்க, வளையலை அழகூட்டுகிறான்.

அவனின் செயல்கள் ஒவ்வொன்றும் சொதப்பலாக இருந்தாலும், கடைசியில் இவள் மனதில் இடம் பிடித்துக் கொள்கிறான்.

பதினெட்டு வளையலாக இரு கைக்கும் நிறத்தை     அடுக்கியவன், இப்பொழுது அவளின் கைக்காக தன் கையை அவள் முன் நீட்டி இருந்தான்.

தன் கையை அவன் முன் நீட்ட, மெதுவாக ஒவ்வொரு வளையலையும் அவளின் அழகு கைகளில் பூட்டினான் அரவிந்த்.

“இளம் வயசு பொண்ணை வசியம் பண்ணும் வளவிக்காரன் நல்ல மனசத் தொட்டு மயங்க வச்சி வளைக்கப் போறேன்.. அடி போட்டுக்கடி பொன் வளவி பூட்டிக்கடி நான் போட்ட பின்னே பாரு நீ பொன்னு மணி தேரு…” அவனின் இதழ்களோ மெதுவாக இசைத்தன.

அவன் வளையலை அணிவித்து முடிக்கவும், அவன் கையில் இருந்து தன் கையை வேகமாக விடுவித்தாள் மிது.

அவனின் பாடலோடு, அவனின் கை ஸ்பரிசம் அவளை எதுவோ செய்ய, இருக்கைகளையும் கொண்டு முகத்தை மறைத்தாள் அவள்.

அவளின் இச்செயல் அவன் முகத்தில் புன்னகையை  தோற்றுவித்தது. அவளின் கையை எட்டிப்பிடிக்க, அவன் கையை தட்டிவிட்டு கங்கையை நோக்கி ஓடினாள்.

அவளின் வளையல் ஓசை அவன் இதயம் தீண்டி சென்றது.

காலையில் எழவும் அவன் காதில் இன்னிசையாக ஒலி எழுப்பியது அவன் அணிவித்த கண்ணாடி வளையல்கள்.

குளித்து முடித்து, பச்சை நிற புடவையை அவள் அணிய, அவன் அவள் நிறத்தில் குர்தா அணிந்துக் கொண்டான்.

இருவரும் நெற்றியில் குங்குமத்தை பூசிக் கொண்டு சூரியனைத் தொழுது, மனதில் “இதே காதலோடும், சீண்டலோடும் பல வருடம் வாழ வேண்டும்” என்ற வேண்டுதலுடன் விளக்கை நீரில் மிதக்க விட்டனர்.

தனி, தனியாக நீரில் மிதந்த விளக்கு, கொஞ்சம் தள்ளி ஒன்றை ஓன்று உரசிக் கொள்ள.

மிதுவின் கைகளோ, அரவிந்த கைகளோடு உரசி காதல் பாடியது.

அவளை நோக்கி திரும்பியவன், அவளை தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டு “சென்னை போனதும் நமக்கு திருமணம்” என்ற இனிப்பான செய்தியை கூறி அவள் நெற்றியில் இதழ் பதிக்க,

“கல்யாணத்தையாவது சொதப்பாமல் நடத்துவீங்களா மிஸ்டர் அரவிந்த்”

“ஏன்டி கிண்டலா பண்ணுற” அவள் கையை பற்ற வர, அவனை அந்த மணலில் தள்ளி விட்டு ஓடினாள் மிது.

அவளை துரத்தி பிடித்தவன், அவளை பிடித்திழுக்க, அவன் மேல் மோதி, இருவரும் ஒன்றாக மணலில் விழுந்து, இருவரின் ரயில் பயணத்தை எண்ணி மாறி மாறி முகம் பார்த்து சிரிக்க ஆரம்பித்தனர்.

சூரிய பகவான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் தன் ஒளியை அவர்கள் மேல் வேகமாக வீச ஆரம்பித்தான்.

………………………………….சுபம்………………………………..

 

Kse-7

                 அத்தியாயம் – 7
அவன், அவளுக்கு, எதனால் கருகுமணி கொடுத்தான் என்று அவளுக்கு தெரியாது.
ஆனால், அவளுக்கு முதல் முறையாக ஒருவன் தாலி கொடுத்திருக்கிறான். எந்த பெண்ணும் மனதுக்கு பிடிக்காதவனிடம் உரிமையாக தாலி வாங்கமாட்டாள்.
அது மஞ்சள் கயிறாக இருந்தாலும் சரி, கருகுமணியாக இருந்தாலும் சரி.
கட்டாயத்தின் பேரில் தான் அவள் அந்த கருகுமணியை தன் கையில் வாங்கினாள். ஆனால், அது நாளடைவில் அவளையே சுற்றிக் கொண்டது. அவனையே கணவனாக வரித்துக் கொண்டாள்.
எல்லா பெண்களும் அப்படி தான் மிது மட்டும் விதிவிலக்கா என்ன?
மூன்று முடிச்சிட்டால் மட்டும் தான் கணவனாக முடியுமா என்ன?
ஒருத்தியை மனைவியாக எண்ணி அவள் கையில் தாலியை அவன் நினைவாக கொடுத்தாலே, மனதளவில் இருவரும் கணவன் மனைவியே?
இதை உணர்ந்து தான் அரவிந்த் அவளுக்கு தாலியை அளித்தான். எப்படியும் தான் அவள் மனதில் இடம் பிடித்து விடுவோம் என்று, அவன் காதல் அவனுக்கு கொடுத்த நம்பிக்கை.
இப்பொழுது அவள் முகத்தையே பார்த்திருந்தார் பாட்டி.
“ஆ… ஆமா பாட்டி” யோசனையாக மெதுவாக உரைத்தாள்.
“சரி… எதுக்கும் நாளைக்கு கோவிலுக்கு போயிட்டு வருவோம்”
“ஏன் பாட்டி?” யோசனையாக கேட்டாள் மிது.
“இங்க என்னை கவனிக்க வந்தவங்க எல்லாம், இங்க இருக்கும் பணத்துக்கும், அவன் மேல் உள்ள ஆசைக்காகவும் தான் வருவாங்க.
கொஞ்ச நாள் முன்னாடி ஒரு பொண்ணை விரும்புறேன்னு சொன்னான். நானும் அவன் கிட்ட நல்ல பொண்ணான்னு கேட்டேன்.
ரொம்ப நல்ல பொண்ணு பாட்டி. ஆனா ரொம்ப கஷ்டப்பட்டவங்க. எதுக்கும் ஆசை படமாட்டா அவ, அப்படி இப்படின்னு ஒரே புகழாரம் தான் அவளை பற்றி” மனம் மெதுவாக வலித்தது மிதுவுக்கு.
“நாளடைவில் எனக்கும் அவளை பார்க்க ரொம்ப ஆசை ஆகிடிச்சி. இப்போ அன்னைக்கு திடீர்னு சொல்லுறான். பாட்டி அவளுக்கு வீட்டுல கொஞ்சம் பிரச்சனை… நான் அவளை நம்ம ஊருக்கு கூட்டிட்டு வரவான்னு கேட்டான்.
நானும் சரின்னு சொல்லிட்டேன். கடைசியில் பார்த்தா உன்னை கல்யாணம் பண்ணிட்டேன்னு வந்து நிக்குறான்?
எனக்கு பயங்கர ஷாக். ஏன்டா இப்படி பண்ணுனேன்னு கேட்டா,
“அவளை என்கூடவே வச்சுக்க வேற வழி இல்லை. அதே போல அப்பா பண்ணுன தப்பை நான் பண்ண விரும்பலை. என் வாழ்க்கையில் ஒரு பொண்ணுக்கு இடம் உண்டுன்னா அது உனக்கு தான்னு சொல்லுறான்.
“ஒரு பொண்ணுக்கு இஷ்டம் இல்லாமல் இப்படி பண்ணுறது தப்புன்னு” நான் அவனுக்கு எடுத்து சொன்னேன்.
“அவளுக்கு என்னை ரொம்ப பிடிக்கும் பாட்டி. பிடிக்க வைச்ச பிறகு அவளை முறைப்படி கல்யாணம் பண்ணுவேன்…
நான் திரும்பி வரும் வரை அவளை உன்கிட்ட விட்டுட்டு போறேன். நம்ம பங்களா பழக்க வழக்கம் அவளுக்கு சொல்லி கொடுன்னு” உன்னை இங்க விட்டுட்டு போய்ட்டான்.
அப்போ எதுக்குடா கருகுமணி அவகிட்ட குடுத்தன்னு கேட்டா? அதுக்கும் ஒன்னு சொல்லுறான் “தாலி மேஜிக்காம். நீ இங்கிருந்து போகுறதுக்கு முன்னாடி அவனை காதலிப்பன்னு அவனுக்கு உன் மேல் அபார நம்பிக்கை.
அவளையே நினைச்சுட்டு அவன் குடுத்த கருகுமணி அவளுக்காக இருக்குன்னு எப்பவும் நியாபகப்படுத்த தான் கட்டாயமாக அதை அவளுக்கு கட்டினேன். இங்க இருந்து சென்னைக்கு அவள் போகும் பொழுது என்னை அவள் கணவனா அழைச்சுட்டு போவா” அத்தனை நம்பிக்கையுடன் கூறினான் அன்று.
“அவன் நம்பிக்கை வீண் போகக்கூடாது, அவன் ஒரு பொண்ணுகிட்ட ஏமாந்தும் போகக்கூடாது. அது தான் உன்கிட்ட கேட்கிறேன். நீ அவனை விரும்பி தான் கல்யாணம் பண்ணுனியா?”
அவர் கூற கூற மிது மனது இறக்கை இல்லாமல் பறந்தது. அவன் மனதில் தான் இருக்கிறோமா? அந்த எண்ணமே அவளை வானில் பறக்க வைத்தது.
அவரின் கேள்விக்கு இப்பொழுது “ஆமா… பாட்டி” என தைரியமாக கூறினாள்.
அதே நேரம் போன் அழைக்கவே அதை நோக்கி சென்றாள். மிது, தங்கை தான் அழைத்திருந்தாள்.
“ஹலோ“ என்க,
அந்த பக்கம் மிதுவின் தங்கை அழுகையுடன் பேச்சை தொடர்ந்தாள் “அக்கா நேத்து நைட் அம்மாவுக்கு உடம்புக்கு ரொம்ப முடியல. அத்தையும் மாமாவும், அவங்க ஊருக்கு போய்ட்டாங்க. அவங்க கூடவே தம்பியும் போய்ட்டான். எனக்கு ஒரே அழுகையா வந்திச்சி” அழுதபடி கூறினாள் தங்கை.
“என்ன சொல்லுற மிரு. அம்மா இப்போ எப்படி இருக்காங்க, இதை ஏன்டி நேத்தே சொல்லல? நான் வேணா வரவா?” பதட்டத்துடன் வினவினாள் மிது.
‘அவளுக்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது. நோய் வாய் பட்ட தாயை தனியாக விட்டு  விட்டு  வந்து வந்துவிட்டோமே. அவர்கள் எப்படி பார்த்துக் கொள்வார்கள்’
“இல்ல வேண்டாம்க்கா. மாமா வந்துட்டாங்க… அவங்க தான் அம்மாவை புல்லா பார்த்தது… ஹாஸ்பிடலில் கூட அவங்க தான் இருந்தாங்க… இப்போ தான் கிளம்பி போறாங்க. அம்மா  இப்போ நல்லா இருக்காங்க.”
“அம்மா எங்க, அவங்ககிட்ட குடு”
“இப்போ தான் சாப்ட்டு தூங்குறாங்க”
“கந்து மாமாவை நம்பி தானே விட்டுட்டு வந்தேன். இப்படி பண்ணிருக்காங்க… மாமா அப்புறம் எப்போ வந்தாங்க, அம்மாவை பக்கத்துல இருந்து பாத்துக்க சொல்லு, நான் சீக்கிரம் வருகிறேன்”
“அக்கா கந்து மாமா, நல்லா தான் பாத்துகுறாங்க. நம்ம வீட்டுக்கு வந்தது. கந்து மாமா இல்ல, அரவிந்த் மாமா”
“எ… என்ன?” ரிசீவரை கெட்டியாக பிடித்துக் கொண்டாள்.
“இதுக்கே ஷாக் ஆனா எப்படிக்கா, இந்த போன் கனெக்ஷன் கூட வீட்டு ஓனர் கிட்ட சொல்லி அவங்க தான் ஏற்பாடு பண்ணுனாங்க”
“என்ன சொல்லுற நீ, புரியும் படியா சொல்லி தொலையேன்” மிகவும் டென்சனாக இருந்தது.
“ஆமாக்கா, உன்னை, உங்க முதலாளி பையனுக்கு பொண்ணு கேட்டு போன வாரம் வந்தாங்கக்கா”
“அதை ஏன்டி என்கிட்ட சொல்லல?”
“அவங்க தான் வேண்டாம்னு சொன்னாங்க. நீ வெளியூருல இருக்கல்ல அது தான் வந்த பிறகு சொல்லலாம்னு மாமா சொன்னாங்க”
“அம்மா என்ன சொன்னாங்க?”
“அம்மாக்கு விருப்பம் தான், ஆனாலும் உனக்கு பிடிச்சா மட்டும் தான் மேற்கொண்டு பேசுவேன்னு சொன்னாங்க?”
“ஒ”
“ஏதாவது ஹெல்ப் வேணும்னா கேளுங்கன்னு போன் கனெக்ஷன் குடுத்துட்டு போனாங்க. அது தான் அன்னைக்கு அவங்களுக்கு போட்டேன்”
மெதுவாக தலையாட்டிக் கொண்டாள். அதன் பிறகு பொதுவாக பேசியவள் அலைபேசியை அணைத்துக் கொண்டாள்.
அவன் இத்தனை தனக்காக செய்கிறானே, அவனை உடனே பார்க்க வேண்டும் போல் இருந்தது.
தன் மேல் அவன் வைத்திருக்கும் காதலை எண்ணி வியந்துப் போனாள்.
அவளையே பாட்டி பார்த்திருக்க, டெலிபோனில் ஏதோ எண்களை வேகமாக அடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
“என்னாச்சு மிது” பாட்டி அவள் அருகில் வர,
“உன்னை நான் உடனே பாக்கணும் அரவிந்த். இப்பவே இங்க வா” அவன் மறுவார்த்தை பேசும் முன் அழைப்பை நிறுத்தி இருந்தாள்.
‘டேய் அரவிந்த்… எங்கயாவது சொதப்பி வச்சிருக்கியா?’ யோசனையில் ஆழ்ந்தான் அவன். ‘கோபமா வேற பேசுறா, என்னாச்சு?’
அவனுக்கு அவளை ரொம்ப பிடிக்கும். தன் தாய் இல்லா குறையை அவள் தீர்ப்பாள் என்று,  அன்று அவள் குடும்பத்தை நன்கு கவனிக்கும் பொழுதே அறிந்துக் கொண்டான்.
மெதுவாக அவளிடம் பழகி அவளுக்கு தன் மேல் காதல் வரவைக்கலாம் என்று தான் எண்ணினான். ஆனால் எதிர் பாராமல் அவளுக்கு உதவி தேவைப்பட, அந்த வாய்ப்பை நழுவாமல் பிடித்துக் கொண்டான்.
ஆனால் என்ன, அவன் வாய் கொஞ்சம் நீளம் என்றதால் அவளிடம் சொதப்பிக் கொண்டிருந்தான். அவளுக்கு பிடிக்காத இலக்கியத்தையும், இலக்கணத்தையும் கொண்டு வந்து, அவன் வாயும் சும்மா இல்லாமல், அவளையும் சும்மா இருக்க விடாமல் மொத்தமா சொதப்பியாச்சு. நாளைக்கு என்ன இருக்கோ ஆண்டவா… நீ தான் என்னையும், என் காதலையும் காப்பாத்தணும்’ வேண்டிக் கொண்டான்.
error: Content is protected !!