Monisha Selvaraj

286 POSTS 8 COMMENTS

AOA- FINAL1

அவனன்றி ஓரணுவும் – 20

பூமியின் அழிவை மனிதன் நிர்மாணிக்க முடியாது. அவன் வித்திடும் அழிவுகள் அவனுக்கானதே!

எக்காரணம் பற்றியேனும் மனிதன் பூமியினின்று மறைந்து போக நேர்ந்தால் எங்கிருந்தேனும் மனிதனை காட்டிலும் முன்னேற்ற மடைந்த உயிரினம் ஒரு புதிய தோற்றமாய் வளர்ந்து நமது இடத்தை பிடித்து கொள்ளும்.

சுனாமி வந்து கிட்டத்தட்ட மூன்று வாரங்கள் கடந்த நிலையில், பழையபடி கல்லூரிகள், பள்ளிகள் மற்றும் அலுவலகங்கள் இயங்க ஆரம்பித்துவிட்ட காரணத்தால் மீண்டும் சென்னை மாநகரம் வாகன நெரிசலில் தத்தளித்து கொண்டிருந்தது. என்ன நடந்தாலும் மக்கள் அந்த சூழ்நிலைக்கு ஏற்றவாறு தங்களை பழக்கப்படுத்தி கொள்ளவே செய்கின்றனர்.

மணி இரவு எட்டு. தெருவிளக்குகள் சென்னை சாலைகளை பிரகாசித்து ஒளியூட்ட, அந்த கடுமையான வாகன நெரிசலுக்குள் ஊர்ந்து ஊர்ந்து நகர்ந்தபடி சென்று  கொண்டிருந்தது அந்த மகிழுந்து!

அதனை இயக்கி கொண்டிருந்த சத்யாவின் முகத்தில் அத்தனை எரிச்சல். சலிப்போடு அவன் அருகாமையில் அமர்ந்திருந்த ஷெர்லியின் புறம் திரும்ப, அவள் எந்தவித உணர்சிகளுமற்று ஜன்னலின் புறம் திரும்பி வேடிக்கை பார்த்து கொண்டிருந்ததாள்.

கடப்பாக்கத்திலிருந்து புறபட்டு இத்தனை மணி நேரத்தில் இன்னும் ஒரு வார்த்தை கூட அவள் பேசவில்லை. எழுதிய ஓவியம் போன்றிருந்த அவள் இதழ்கள் மௌன கோலம் பூண்டிருந்தன. கூர்ந்து பார்த்த போதுதான் அவள் கண்களில் தாரை தாரையாக கண்ணீர் வழிந்து கொண்டிருந்தது தெரிந்தது.

“ஷெர்லி” என்று சத்யா பதறியபடி அழைக்க, அவள் திரும்பி கூட பார்க்கவில்லை. அவள் கவனம் அங்கில்லை. பிரபாவை பற்றிய சிந்தனையில் அவதியுற்று கொண்டிருக்கிறாள் என்றளவு புரிந்தது.

இருப்பினும் பிரபாவை எண்ணி அவள் இந்தளவு உடைந்து போயிருப்பது அவனுக்கு சற்றே வியப்பாக இருந்தது. இருவரும் சந்தித்து பழகி முழுதாக இரண்டு மூன்று நாட்கள் கூட இருக்குமா என்பது சந்தேகம்தான்.

அதுவும் கடந்த மூன்று வாரங்களில் யாரும் எதிர்ப்பாராத நிகழ்வுகள் பல நடந்தேறிவிட்டன. முன்கூட்டியே சுனாமி எச்சரிக்கை விடுக்கப்பட்டாதால் பெரிதாக உயிர் சேதம் இருக்கவில்லை. ஆனால் பாதிப்புகளும் பொருட்சேதங்களும் அபரிமிதமானதாக இருந்தன. இயற்கை மீண்டும் தனது அபார சக்தியை நிருபித்து காட்டிவிட்டது.

மீனவர்கள் பலரும் தங்கள் வாழ்வாதராங்களை இழந்து கடும் துயரத்திற்குள்ளாகினர். தங்களுக்கு ஏற்பட்ட இழப்பிற்கெல்லாம் நஷ்டஈடு வேண்டுமென்ற அவர்களின் நியாயமான கோரிக்கையை இன்னும் அரசாங்கம் பரிசீலனை செய்து கொண்டிருந்தது.

மத்திய அரசாங்கமோ ஏதோ பெயருக்கென்று ஒரு இழப்பீட்டு தொகையை அறிவித்துவிட்டு, மக்களை பற்றி கொஞ்சமும் கவலையில்லாமல்,

நிலவுக்கு கோடிக்கணக்கில் செலவு செய்து ராக்கெட் அனுப்புவதிலும்,

ஏதாவதொருஅயல்நாட்டு நிறுவனத்துடன் கைகோர்த்து இன்னும் எங்கெல்லாம் அணுமின் நிலையம் திறக்கலாம் என்று விவாதிப்பதிலும்,

முக்கியமாக விவசாய பூமியை குடைந்து மீத்தேன் வாயு எடுக்கும் பணியிலும் மும்முரமாகி  இறங்கியிருந்த கொடுமையை என்னவென்று சொல்ல?

அரசாங்கம் என்பது மக்களுக்காக என்ற நிலை மாறி போய் கார்பரேட் நிறுவனங்களுக்காக என்றாகி போன பின் குடியாட்சி என்ற வார்த்தையே அபத்தம்தான்.

***

ஷெர்லியும் சத்யாவும் வந்து கொண்டிருந்த கார் மீனம்பாக்கம் சென்னை விமான நிலையத்தை அடைய, அதன் வெளிவாயில் அந்த இருளிலும் ஜகஜ்ஜோதியாக மின்னி கொண்டிருந்தது.

சத்யா அங்கிருந்த வாகன நிறுத்தத்தில் தன் காரை நிறுத்திவிட்டு, “ஷெர்லி” என்று அழைத்தான்.

அவள் தான் வந்து சேர்ந்ததை கூட உணராமல் சிலையாக சமைந்திருந்தாள். “ஷெர்லி” என்று மீண்டும் அவன் அவள் தோளை தொட, அவள் விழிப்புற்று தன் கண்களில் இருந்த கண்ணீர் தடத்தை அவசரமாக அழித்து கொண்டிருந்ததாள். இருப்பினும் பிரபாவின் நினைவுகளால் கொந்தளித்து கொண்டிருந்த தன் உணர்வுகளை கட்டுக்குள் கொண்டுவருவது அவளுக்கு மிகவும் சிரமமாகயிருந்தது.

“ஷெர்லி!” என்று சத்யா அவளிடம் பேசி சமாதானம் செய்ய முயல, அவள் அவன் சொல்ல வருவது எதையும் கேட்க விரும்பாமல் வேகமாக காரிலிருந்து இறங்கிவிட்டாள்.

சத்யா பிரபாவை பற்றி ஏதாவது பேசி விட்டால் உடைந்துவிடுவோமோ என்ற அச்சம் அவளை ஆட்கொண்டது. ஆதலாலேயே அவள் அவனிடம் பேச கூட மறுத்தாள்.

பின் அவள் காரின் பின்புறமிருந்த தன் பெட்டியினை இறக்கி பிடியை உயர்த்தி பிடித்து கொண்டு, பேகை தம் தோள்களில் மாட்டி கொண்டாள்.

“ஷெர்லி! நானும் உன் கூட உள்ள வரேன்… பெட்டியை என்கிட்ட கொடு” என்று சத்யா கேட்க,

“நோ தேங்க்ஸ்… நான் பார்த்துக்கிறேன் சத்யா… அல்ரெடி ரொம்ப லேட்டாயிடுச்சு… நீ கிளம்பு” என்றாள்.

“இல்ல ஷெர்லி” என்றவன் ஏதோ சொல்ல வர,

அவள் அவனை பேசவிடாமல் கையமர்த்திவிட்டு, “ப்ளீஸ் சத்யா… நீ கிளம்பு… நான் போயிக்கிறேன்” என்று மீண்டும் பிடிவாதமாக சொல்லிவிட்டு திரும்பி நடந்தவள் ஏதோ நினைவு வந்தவளாக அவன் புறம் திரும்பி,

“மறக்காம உங்க பேமிலி மெம்பர்ஸ் எல்லோரையும் கூட்டிட்கிட்டு நீ ஒருநாள் கேலிபோர்னியா வரணும் உங்களை எல்லாம் நான் ரொம்ப மிஸ் பண்ண போறேன்… முக்கியமா ஹரியை” என்றவள் மேலே பேசாமல் நிறுத்தி கொள்ள சத்யாவிற்கு அவள் வலி நன்றாகவே புரிந்தது.

பிரபா என்ற பெயரை மட்டும் அவள் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவள் எண்ணமெல்லாம் அவன் மட்டுமே நிறைந்திருந்தான். அதற்கு மேலாக அவள் அங்கே நிற்காமல் வேகமாக உள்ளே சென்று சத்யாவின் கண்களை விட்டு மறைந்துவிட்டாள்.

“ஷெர்லி” என்ற அவன் அழைப்பை அவள் கொஞ்சமும் பொருட்படுத்தவில்லை. உடைபெடுக்கயிருந்த தன் உணர்வுகளை அவள் கட்டுக்குள் கொண்டுவர ரொம்பவும் பிரயாத்தனப்பட்டு கொண்டிருந்தாள். தன்னுடைய பரிதவிப்பை யாரிடமும் காட்டி கொள்ள அவள் விழையவில்லை.

விமானம் நிலையத்திற்குள் நுழைந்தவள் தன் பெட்டியை சோதனைக்கு உட்படுத்திவிட்டு அயல் நாட்டு பயணிகளுக்கான இம்மிகிரேஷேன் கவுண்டர் முன்பு வரிசையில் காத்திருந்தாள்.

அதேநேரம் தன் பேகிலிருந்து பாஸ்போர்ட் போன்ற சில முக்கிய ஆவணங்களை கைகளில் எடுக்கும் போது அவள் தாத்தா கிறிஸ்டோபரின் டிசேஸ்டர் பைல் அவள் பார்வையில் விழுந்தது.

அந்த நொடி பிரபா அதனை படித்தது அவள் நினைவுக்கு வர, அப்படி என்னதான் அதிலிருக்கிறது என்ற யோசனையில் மூழ்கினாள்.

வரிசையில் முன்னே வந்துவிட்ட போதும் அவள் கவனம் அங்கே இல்லாததை உணர்ந்த அந்த விமான ஊழியர், “எக்ஸ்க்யுஸ் மீ… யூர் பாஸ்போர்ட் ப்ளீஸ்” என்று  கேட்கவுமே அவள் சுயநினைவு பெற்று அதனை கொடுத்து தன் சோதனைகள் முழுவதையும் முடித்து கொண்டு இருக்கையில் வந்து அமர்ந்தாள்.

அவள் செல்ல வேண்டிய விமானத்திற்கான அழைப்பு வர நிறைய காலஅவகாசம் இருப்பதை அங்கே வைக்கப்பட்டிருந்த ராட்சத திரைகளின் அறிவிப்புகள் மூலமாக தெரிந்து கொண்டவள், அப்படியே சாய்வாக அமர்ந்து கொண்டாள்.

எதை அவள் தவிர்க்கவும் மறக்கவும் அவசரமாக தப்பித்து கொண்டு வந்தாலோ, அது அவளுக்கு சாத்தியப்படவில்லை. அவள் நினைபெல்லாம் அவன் மட்டுமாகவே இருந்தான்.

‘பிரபஞ்சன்’

இனி ஒருபோதும் அவன் இயல்பு நிலைக்கு திரும்பவே மாட்டான் என்று தெரிந்த மறுகணமே அவசரஅவசரமாக தான் செல்வதற்கு வேண்டிய விமான பயணசீட்டை ஏற்பாடு செய்து அங்கிருந்து புறபட்டுவிடும் முடிவை எடுத்தாள்.

அவள் தவிப்பை ஹரியால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. ஆனால் ஷெர்லிக்கு ஹரியை அப்படி ஒரு நிலையில் தனியே தவிக்க விட்டு செல்வது குற்றவுணர்வாக இருந்த போதும் பிரபாவின் மரணத்தை எதிர்கொள்ளுமளவுக்கு அவளுக்கு துணிச்சல் இருக்கவில்லை என்பதுதான் உண்மை.

ஆதலாலேயே அவள் அப்படி ஒரு முடிவை எடுத்தாள்.

குணபாலன் மூலமாக பிரபாவின் செயலின் ஆழத்தை விளங்கி கொண்ட ஹரிக்கு என்ன செய்வதென்றே புரியவில்லை. சுனாமி வந்து இரண்டு நாட்கள் கழிந்தது…

இரவு, பகல், வெயில், குளிர் என்று எந்தவொரு புற மாற்றங்களை அவன் தேகம் உணர்ந்ததாக தெரியவில்லை. அங்கிருந்த மீனவ மக்கள்தான் அவனுக்கு அரணாக நின்று கொண்டிருந்தனர். ஆனால் அவனை யாரும் நெருங்கவில்லை.

ஹரி பொறுமையிழந்து பிரபாவை கோபமாக உலுக்கி, “ஏன்டா இப்படி பண்ற? எழுந்திரு டா” என்று ஆவேசமாக கத்திவிட, அப்போது பிரபா உடலிலிருந்த உஷ்ணம் ஓரளவு தணிந்திருந்ததை உணர்ந்தார்.

பிரபா விழித்து கொள்ளவில்லை. அவர் உலுக்கியதில் அவன் அப்படியே மணலின் மீது சரிந்துவிட்டான். அங்கிருந்த அனைவரும் பதறி கொண்டு அவனை தூக்கி கொண்டு மருத்துவமனை சென்றனர்.

ஆனால் அதனால் எந்த உபயோகமும் இல்லையென்பது ஹரிக்கு நன்றாக தெரியும். பிரபஞ்சனின் நிலையில் மனதால் ரொம்பவும் காயப்பட்ட ஷெர்லியோ அவன் அனுமதிக்கபட்டு அறைக்கு எதிரே முகத்தை மூடி கொண்டு அழுது கொண்டிருந்தாள்.

பிரபாவின் உடல்நிலையை சோதித்த மருத்துவர்களுக்கு ஒன்றும் பிடிபடவில்லை. அவன் தேகத்தில் எந்தவித குறைப்பாடோ  பிரச்சனையோ இருக்கவில்லை. இன்னும் கேட்டால் அவன் ரொம்பவும் ஆரோக்கியமாக இருப்பதாகவே அவர்களின் டெஸ்ட் ரிப்போர்ட்கள் அனைத்தும் தெரிவித்தன.

ஆனால் ஒரு மனிதனின் தேகத்திலுள்ள இயல்பான உஷ்ணத்தையும் விட அவன் தேக உஷ்ணம் அதிகமாக இருப்பதை அறிந்தவர்களுக்கு அதன் காரணம் புரியவில்லை.  அந்த அசாதரணமான நிலையை நம்ப முடியாமல் மருத்துவர்கள் கிட்டத்தட்ட அரண்டு மிரண்டு போயிருந்தனர்.

அதைவிடவும் பெரிய ஆச்சரியம் அவன் காற்றை மட்டும் சுவாசித்து உயிர் வாழ்வது. இரண்டு நாட்களாக வேறு எந்தவித ஆகாரமும் உட்கொள்ளாமல் அவன் உடலின் உறுப்புகள் சீராக செயல்பட்டு கொண்டிருந்தது. அதேநேரம் அவனை விழிக்க வைக்கும் அவர்கள் முயற்சிகள் யாவுமே தோல்வியிலேயே முடிந்தது.

அவன் சுயநினைவின்றி படுத்திருப்பது போல தெரிந்தாலும் அவன் இரு கைகளிலிருந்த விரல்கள் காட்டி கொண்டிருக்கும் ‘சின்’ முத்திரையை யாராலும் பிரிக்க முடியவில்லை.

இயல்பாக ஏதேனும் புதுப்புது நோய்களின் பெயர்களை கூறி நோயாளிகளையும் அவர்கள் உற்றார்களையும் குழுப்பும் மருத்துவர்கள் கூட, பிரபா விஷயத்தில் அவர்களே முற்றிலுமாக  குழம்பி நின்றனர்.

ஹரி அவனை வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றுவிட முடிவெடுத்தார். ஷெர்லிக்கோ ஹரியின் எண்ணம் புரியவில்லை.

“பிரபாவுக்கு ட்ரீட்மெண்ட் பண்ண வேண்டாமா?” என்று அவள் கேட்க,

“எந்த ட்ரீட்மெண்டும் அவனை குணப்படுத்த முடியாது ஷெர்லி… அவனா முழிச்சிக்கணும்… ஆனா அதற்கு வாய்ப்பு ரொம்ப குறைவு” என்றார்.

“என்ன சொல்றீங்க ஹரி?” என்றவள் புரியாமல் கேட்க,  குணபாலன் வீட்டில் அவர் தெரிந்து கொண்ட விஷயங்களை அவளிடம் பகிர்ந்து கொண்டார்.

‘ஆரூட சமாதி:

உலகில் இருக்கும் அனைத்துப் பொருட்களும் என்னிடம் இருந்தே உண்டாயிற்று, நான்தான் அனைத்து பொருட்களிலும் நிறைந்திருக்கிறேன் என்பதாக உணர்வதுடன், தானே பிரம்மம், தானே அனைத்திற்க்கும் ஆதாரமானவன் என்ற உயரிய நிலையில் இருந்துகொண்டு, நீயே பிரம்மமாய் இருக்கும் நிலையான சஞ்சார சமாதியில் எல்லாம் மாயை என்பதை தெளிந்த பின்னர் மேலான தேவதைகள் முதல் வேறு எவரும் உன் முன்னால் வந்து நின்றாலும் அவற்றை காற்றைப் போல் நினைத்து அவை அனைத்துமே உன்னிடம் இருந்து தோன்றியதே என்ற உண்மையை உணர்ந்து மலை போல அசைந்து கொடுக்காது நீயே பிரம்மம் என்ற நிலையில் இருத்தல் ஆருட சமாதி எனப்படும். இதுவே இறுதி முடிவான நிலையும் ஆகும் என்கிறார் கொங்கணவர்.’

அவளுக்கு ஹரி சொல்வது ஒன்றையுமே விளங்கி கொள்ள முடியவில்லை. அவளிடம் விளக்கிய ஹரி மேலும், ஆருட சமாதி நிலைக்கு செல்பவர்கள் 21ம் நாள் முழுமையாக ஜீவசமாதி அடைந்துவிடுவார்கள் என்று சொன்னது பேரிடியாக அவளை தாக்கியது. அதேநேரம் ஹரி சொன்னது போலவே ஒவ்வொரு நாள் கடந்து போகும் போதும் வியக்கும் விதமாக அவன் உடலின் உஷ்ணம் தணிந்து கொண்டே வந்தது. ஆனால் அவன் விழித்து கொள்ளவுமில்லை. சுயநினைவு பெறவுமில்லை. முதல் நாள் எப்படி இருந்தானோ அப்படியேதான் இருந்தான்.

சரியாக நாளையோடு 21ம் நாள்… அவன் கரங்களை தொட்ட போது  அவன் உடலின் வெப்பம் மொத்தமாக தணிந்துவிட்டு லேசாக சில்லிட்டும் போயிருந்தது. அந்த கணம் அவளின் தேகத்தின் குருதி மொத்தமும் வடிந்துவிட்டார் போன்று தோன்றியது. நல்ல வேளையாக நாளை தான் இந்த நாட்டிலேயே இருக்க மாட்டோம் என்பதே அவள் மனதிற்கு கொஞ்சம் நிம்மதியாக இருந்தது.

நாம் மனதார நேசிக்கும் ஒருவரின் மரணத்தை பக்கத்திலிருந்து பார்க்கும் வலி நிறைந்த நிமிடங்கள் வேறொன்றும் இருக்க முடியாது. அதை போன்ற வேதனை நிரம்பிய ஒரு தருணத்தை அவள் ஏற்கனவே அனுபவித்தும் இருக்கிறாள். மீண்டும் அத்தகைய மோசமான சூழ்நிலையை அவள் எதிர்கொள்ள விரும்பவில்லை.

விமானத்திற்காக காத்திருந்த ஷெர்லி இந்த எண்ணங்களை மனதில் போட்டு உழன்று கொண்டிருந்த நிலையில் அவள் விழிகளில் மீண்டும் கண்ணீர் திரையிட்டது.

சுற்றிலும் மக்கள் இருப்பதை கருத்தில் கொண்டு தன் கண்ணீரை கட்டுக்குள் கொண்டு வர முயன்றவள், பிரபஞ்சனை சுற்றி வரும் தன் சிந்தனைகளை திசை மாற்ற எண்ணி அவள் தோள் பையிலிருந்த ‘டிசேஸ்டர்’ பைலை எடுத்து படிக்க ஆரம்பித்தாள்.

அவள் அதனை படிக்க ஆரம்பித்த கணத்திலிருந்து அவளுக்கு எதிர்ப்பாராத அதிர்ச்சிகள் பல ஏற்பட்டன. தன் தாத்தா இறுதியாக அவர் கைப்பட எழுதிய அந்த கடிதத்தை பார்த்து திகைத்து போனாள். பின் அவள் அறியாமலே அந்த பக்கங்கள் அவளை உள்ளிழுத்து கொண்டன. எங்கே இருக்கிறோம் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறோம் என்று மொத்தமாக மறந்து தன் தாத்தாவின் வாழ்க்கைக்குள் பயணிக்க தொடங்கியிருந்தாள்.

***

டிசேஸ்டர்- தொடர்ச்சி

(கிறிஸ்டோபர்)- யாரோ என் முகத்தில் தண்ணீரை ஊற்றினர். பதறிப் போய் யாரென்று விழித்து பார்த்தேன். அது அவளேதான்!

நான் மயக்கத்திலிருந்தேன் என்று எண்ணி கொண்டு என் முகத்தில் தண்ணீர் தெளித்தால் போலும். அவள் இப்போது குனிந்து என் முகத்தருகே பார்த்து கொண்டிருந்தாள். மயில்தோகை போல் விரிந்த அவள் இமைகளினுள் கருவிழிகளில் நான் என்னையே பார்த்தேன்.

அத்தனை அழகான கண்கள் அவை. இயற்க்கையின் மீதான என் காதலும் ரசனையும் அவள் அழகின் முன்னே பின்வாங்கி கொண்டிருந்தன. அவள் அத்தனை அழகு!

அதேநேரம் அவள் விழிகள் காட்டிய படபடப்பு உணர்வு, அவள் என்னிடம் ஏதோ சொல்ல விழைகிறாள் என்று தோன்றிற்று. நான் அவளிடம் என்னவென்று கேட்டேன்.

அவள் பதில் பேசவில்லை. மௌனமாகவே பார்த்திருந்ததாள். ஒருவேளை என் மொழி அவளுக்கு புரியவில்லை போலும்…

பின் எப்படி அவளிடம் உரையாடி என் நிலைமையை பற்றி கேட்டறிந்து கொள்வது என்று குழம்பினேன்.

ஆனால் மொழி ஒரு தடையில்லை என்பதை அவள் அடுத்தடுத்து செய்த செயல்கள் உணர்த்தின. நான் கேட்ட கேள்வியை என் முகபாவனை வழியாக அவள் புரிந்து கொண்டிருந்ததாள். அதேநேரம் அவள் மொழி எனக்கு புரியாது என்பதையும் அவள் உணர்ந்து கொண்டிருந்ததாள்.

நான் கேட்ட கேள்விக்கான பதிலை ரொம்பவும் புதுவிதமாக சொன்னாள். இல்லை! இல்லை! ரொம்பவும் பழைமை விதமாக…

ஓடி சென்று ஒரு பெரிய இலையை எடுத்துவந்து என்னருகில் இருந்த அணைந்த கங்குகளிலிருந்த கரித்துண்டுகளை  எடுத்து ஏதோ ஓவியம் எழுதினாள். அதாவது அவள் சொல்ல நினைத்த செய்தியை சித்திரம் வழியாக தெரிவிக்க முனைந்தாள்.

அந்த நொடி எனக்கு ஐரோப்பிய குகைகளின் சுவர்களில் நான் பார்த்த சித்திரங்கள் நினைவுக்கு வந்தன. ஆதி காலத்து மனிதன் பேசும் திறனை கண்டறிவதற்கு முன்னதாக தங்கள் மனவோட்டங்களை சித்திரங்கள் மூலமாகத்தான் பரிமாறி கொண்டான். சுமார் 30,000 ஆண்டுகளுக்கு மிகவும் தொன்மை வாய்ந்த வண்ணச் சித்திரங்கள் அவையெல்லாம்.

இப்படி பயணித்து கொண்டிருந்த என் சிந்தனையை அவள் காட்டிய ஓவியம் நிறுத்தி கடிவாளமிட்டது. அவள் வரைந்து காண்பித்தது ஓர் நீண்ட நெடிய பாம்பின் வரைப்படம்.

சட்டென்று அவள் என்னிடம் சொல்ல வந்த செய்தி புரிந்து போனது. அந்த மலை மேல் ஏறுவதற்கு முன்னதாக அந்த கிராம மக்கள் எச்சரிக்கை செய்தனர். அபூர்வ வகையான ராஜநாகங்கள் அந்த மலையின் மீது வாசம் செய்வதாகவும், அப்படி அந்த மலையின் மீது யாராவது ஏற முயன்றால் அவர்களை ராஜ நாகங்கள் தீண்டி மரணிக்க வைப்பது நிச்சயம் என்றனர்.

ஆனால் அந்த வார்த்தைகளை அலட்சியம் செய்துவிட்டுதான் நான் மலையேறினேன். இப்போது அந்த முடிவு எத்தனை பெரிய முட்டாள்த்தனம் என்பது புரிந்து போனது.

ராஜ நாகம் பற்றி நான் படித்த விஷயங்களை நினைவுப்படுத்தி பார்த்தேன்.பாம்பினத்திலையே மிகவும் புத்திசாதுர்யமானது ராஜநாகம். தன் இனத்தையே உணவாக உட்கொள்ளும் இந்த வகை நாக இனங்கள் நம்மை கடித்தால், உடனே அந்த விஷம் நேரடியாக நம் நரம்பு மண்டலத்தை தாக்கி பக்கவாதம் உண்டாக செய்யும்.

மெல்ல கண்பார்வை குன்றி இதயத்தின் ரத்த குழாய்கள் சிதைந்து கோமா நிலைக்கு சென்றுவிட நேரிட்டு, இறுதியாக மூச்சுத்திணறல் உண்டாகி மரணம் ஏற்படும்.

ஆக நான் இனி உயிர் பிழைக்க சாத்தியமே இல்லை. எனக்கு அந்த நொடி என் மரணம் நிகழ போகும் கொடூர காட்சி கண்முன்னே தெரிந்துவிட்டன.

நான் மரணிக்க போகிறேன் என்று ஆழமாக நம்ப தொடங்கினேன். என் கண்களில் துளிர்விட்ட அவநம்பிக்கையை உணர்ந்த அந்த பெண்ணின் கூர்மையான விழிகள் எனக்கு ஆறுதலும் தைரியமும் உரைத்தன.

அந்த மரண தருவாயிலும் நான் ஒரு விஷயத்தை உணர்ந்து கொண்டேன். மனஎண்ணங்களை புரிந்து கொள்ள மொழிகள் தேவையில்லை. நம் உணர்வுகள் போதுமானது என்று.

அவள் அதோடு நின்றுவிடவில்லை. அவள் கழுத்தில் அணிந்திருந்த ஒரு வெள்ளை உலோகம் போன்ற ஒன்றை என் கைகளில் இறுக்கமாக கட்டிவிட்டு மீண்டும் தைரியம் சொல்லும் விதமாக ஒரு பார்வை பார்த்தாள்.

காந்த சக்தி கொண்ட அந்த பார்வை மரணத்தையும் வென்று என் உயிரை மீட்டெடுத்தது என்று சொன்னால் மிகையில்லை.

ESK-EPILOGUE

 

என் சுவாச காற்றே எபிலாக்

ஆறு வருடங்களுக்குப் பிறக

ராகவன் வாசுகி வீடு…  ஹாலில் போடப் பட்டிருந்த சோபாவில், முகத்தைச் சற்று பாவமாக வைத்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தான் கதிர்.  அவனருகே அவனது பாவனைக்குச் சற்றும் குறையாமல் முகத்தைப் பாவமாக வைத்துக் கொண்டு, ஆனால் கண்களில் குறும்பு கூத்தாட அமர்ந்திருந்தாள், அவனது நான்கு வயது பெண்ணரசி தன்ஷிகா…

தந்தையை விட மோசமான சேட்டைக்காரி, கோபக்காரி.  அவளது வாசுகி அத்தைக்கும் ராகவன் மாமாவுக்கும் அழகர் தாத்தாவுக்கும் மட்டும் மிகுந்த பாசக்காரி.  தன் அன்னையிடம் மட்டும் வம்புக்காரி.

அவர்களுக்கு எதிரே ஏழுமாத மேடிட்ட வயிற்றுடன் முகத்தில்  கோபத்தைத் தாங்கி நின்றிருந்தாள் சிவரஞ்சனி.  அவளது கோபத்திற்குச் சற்றும் குறையாமல் அருகே நின்றிருந்தாள் வாசுகி.

இவர்களை சுவாரஸ்யமாகப் பார்த்தபடி  அனன்யாவும்,  ஆதவனும் அமர்ந்திருந்தனர்.  அன்னை எவ்வளவு கோபத்துடன் இருந்தாலும் தன்ஷி குட்டி சமாளித்து விடும் என்பதால் தங்களது மாமனைத்தான் நமுட்டுச் சிரிப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அருகே மற்றொரு சோபாவில் அமர்ந்து பேத்தியின் சேட்டைகளை கண் கொட்டாமல் ரசித்தவாறு அமர்ந்திருந்தார் அழகர். அருகே ராகவனும் சிரிப்பை அடக்கியவாறு அமர்ந்திருந்தார்.

“அக்கா…  ஸ்கூல்ல என்ன நடந்துதுன்னா… “

அவன் மெதுவாக ஆரம்பிக்கவும், “வாய மூடு…   எந்த இடத்துக்குப் போனாலும் அங்க போய் வம்பு வளர்க்குறதே உனக்கு வேலையாப் போச்சு.  உன்னால இதுவரைக்கும் தன்ஷி குட்டிக்கு மூனு டீச்சர் மாறிட்டாங்க ஸ்கூல்ல…”

‘என்னாலயாடா பாப்பு…?’  என்பது போல பரிதாபமாகப் பார்த்தான் மகளை.

“பேரன்ட்ஸ் டீச்சர் மீட் க்கு போகும் போதெல்லாம், டீச்சர் கிட்ட சண்டை போட்டு வந்தா பின்ன என்ன ஆகும்?  எல்லா டீச்சரும் பயந்து  ஓடிடுறாங்க.

உங்க மருமக மட்டும் ரொம்ப நல்லவளோ…?  அவ பண்ற சேட்டை நாளுக்கு நாள் கூடுது.   எல்கேஜிதான் படிக்கிறா. இப்பவே இப்படி.”  கடுகடுவென்று முகத்தை வைத்துக் கொண்டு கூறிய தாயைப் பார்த்து,

“அம்மா…  ரொம்ப டென்ஷன் ஆகாதீங்க…  நீங்க டென்ஷன் ஆனா, உள்ள இருக்கற குட்டித் தம்பியும் டென்ஷன் ஆவான்னு டாக்டர் ஆன்டி சொன்னாங்க இல்ல.”

“ஆமாம்மா சிவா…  பிள்ளை எவ்வளவு அறிவா சொல்லுது பாரு.   நீ டென்ஷன் ஆகாத…  பாப்பு இனிமே குட் கேர்ளா இருப்பா.  யார் வம்புக்கும் போக மாட்டா…  இல்லடா பாப்பு.”  பேத்தியின் பேச்சில் மயங்கிய அழகர் சப்போர்ட்டுக்கு வர,

“தாத்தா…  நான் வீணா யார் வம்புக்கும் போக மாட்டேன்.   ஆனா என்கிட்ட வம்பு பண்றவங்களை சும்மா விடமாட்டேன்.”  பஞ்ச் டயலாக் பேசியது சின்னச் சிட்டு.

மழலை வாசம் வீசும் அதன் பேச்சில் அனைவருக்கும் சிரிப்பு வந்தாலும், சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தனர்  அனைவரும்.  ஏனென்றால் அது செய்து வைத்திருக்கும் வேலைகள் அப்படி…

அனைவரும் சிரிப்பை அடக்குவதைக் கண்டு  கொண்டாலும், தாயின் முகம் மட்டும் கடுகடுவென்று இருப்பதைப் பார்த்து, தன் உதட்டைப் பிதுக்கி முகத்தைப் பாவமாக வைத்துக் கொண்டது.

அதைப் பார்த்த கதிரின்  மைண்ட்  வாய்ஸ், ‘அப்படியே அம்மா மாதிரி…  செய்யறதெல்லாம் கொட்டம், ஆனா அடிச்சா பாவம்ங்கற மாதிரி  முகத்தை வச்சிக்கறதப் பாரு’

“என்கிட்ட நடிக்காதடி…  ஆல்வின ஏன் பிடிச்சு கீழ தள்ளி விட்ட?” சிவரஞ்சனி கேட்க,

தனது தந்தையை ஓரப் பார்வை பார்த்துக் கொண்டே, “நாங்க கேர்ள்ஸ் பால்  வச்சி  விளையாடும் போது,  அவன் வேணும்னே பால்ல பிடுங்குனான். ரம்யா தர மாட்டேன் சொன்னாளா, அவளைத் தள்ளி விட்டுட்டான்.  அதான் நான் அவனைத் தள்ளி விட்டேன்.”

“விஸ்வாவ  ஏன்டா  செல்லம்  அடிச்சீங்க?”

“அவன் நான் செய்யாத தப்புக் கெல்லாம் என்னை மிஸ்கிட்ட மாட்டி விட்டான்ப்பா. மிஸ் என்னைப் பனிஷ் பண்ணாங்க.”

பேசப் பேச மூக்கு விடைத்துக் கொண்டு, உதடு பிதுங்கியது…

“எப்பவும் வால்தனம் பண்ணிகிட்டு இருந்தா, அப்படிதான் விசாரிக்காம பனிஷ் பண்ணுவாங்க.”

“…”

“இன்னைக்கு உங்கப் பொண்ணு பண்ணது  ரொம்ப மோசம்.  தருண் மண்டையில லஞ்ச் பாக்ஸ வச்சி அடிச்சிருக்கா.  அவன் நெத்தியில பெருசா வீங்கிப் போயிருந்துச்சி…  அவங்க அம்மா என்னை விரோதி மாதிரி பார்க்குறாங்க.  எதுக்குடி அவனை அடிச்ச?”

உதட்டைப் பிதுக்கி கண்களில் கண்ணீர் கரைகட்ட யாரும் தனக்குத் துணைக்கு வரவில்லையே என்று பாவமாக சுற்றிப் பார்த்தவாறு,

“அவன் என் ஃபிரெண்டு சாக்ஷிய லஞ்ச் பீரியட்ல வேணும்னே அடிச்சான்ம்மா.   ஷீ இஸ் அ ஸ்பெஷல் சைல்ட்.”

“அடி வாங்கப் போற…  ஊர் வம்ப வாங்கறதே வேலையாப் போச்சு. எதுன்னாலும்  கை நீட்டக் கூடாது. மிஸ்கிட்ட கம்ப்ளைன்ட் பண்ணனும்னு சொல்லியிருக்கேன் இல்ல…”  என்றபடி லேசாக   அடிக்கக் கையோங்க.

“சிவா…”

“அம்மாடி…”

“ஏய்… பிள்ளையை அடிக்காதடி.”

“அத்தை…”

கோரஸாகக் கேட்ட குரலில் சுற்றிப் பார்த்தவள்,

“சுத்தம்…  அடிக்கக் கையோங்கறதுக்குள்ள இத்தனை பேர் சப்போர்ட்டுக்கு வந்தா, அவ எப்படி அடங்குவா…?   கிளாஸ்ல ஒரு பையனையும் விட்டு வைக்கறது இல்ல. எல்லார் கூடவும் சண்டை…  கேட்டா எனக்கு பசங்களையே பிடிக்கலைன்னு சொல்ல வேண்டியது.”

“அப்பனுக்குத் தப்பாம பிறந்திருக்குது…  பிள்ளையைக் குத்தம் சொல்லி என்ன செய்ய?” மெதுவாக தனக்குள் முனகிக் கொண்டார் அழகர்.

பேசும் போதே லேசாக மூச்சிறைத்தவளை,  எழுந்து வந்து தோளோடு அணைத்தபடிச் சென்று அமர வைத்தவன்,

“எதுக்குடி இவ்வளவு டென்ஷன் ஆகற?  பாரு எவ்வளவு வேர்த்துப் போச்சு…?  பாப்புக் குட்டி, அம்மாவுக்கு தண்ணி எடுத்து வந்து குடுங்கடா…”

குழந்தை முகத்தைத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டவாறு எழுந்து சென்றதும், அதனைச் சமாதானப் படுத்த வாசுகி  செல்ல, அவள் பின்னே அனுவும் ஆதவனும் சென்றனர்.

“ஏய்…  அவ குழந்தைடி.  கொஞ்சம் பெருசானதும் எடுத்துச் சொன்னா புரிஞ்சுக்க போறா. இதுக்கு நீ ஏன் இவ்வளவு கோபப் படற?”

அவனை முறைத்தவள்,  “ஓ…  இனிமே ஸ்கூல்ல பஞ்சாயத்துக்குக் கூப்பிட்டாங்கன்னா, நீங்க மட்டும் போயிட்டு வாங்க.  என்னைக் கூப்பிடாதீங்க.”

உரத்துச் சிரித்த ராகவன், “அவன்தான…  நல்லாப் போய் பேசுவான்.  எகிறி எகிறி எல்லாரையும் திட்டிட்டு வருவான்.  அப்புறம்  அந்தப் பஞ்சாயத்துக்கு மறுபடியும் உன்னைதான் கூப்பிடுவாங்க.”

“காலேஜ்ல அத்தனை பிள்ளைங்களைச் சமாளிக்கறேன் அண்ணா. இவங்க ரெண்டு பேரை என்னால சமாளிக்க முடியல…  இன்னும் வரப் போறது எப்படி இருக்குமோ?”  அலுத்துக் கொண்டவளைப் பார்த்து கண்களைச் சிமிட்டியவன்,

“இதுல என்னடி சந்தேகம்…?  என்னை மாதிரியேதான் இருக்கும்.”

சிரித்தவனை முறைத்தவள், உதட்டைச் சுழித்துக் கொள்ள,  அவளை ரசனையோடு பார்த்திருந்தான்.

தனது மனைவி கல்லூரிப் பேராசிரியை என்பதில் ஏக பெருமை அவனுக்கு.  கடலூரில் படித்துக் கொண்டிருந்தவளை, அருகில் இருந்த கல்லூரிக்கு மாற்றியவன்,  முதுகலைப் படிப்பையும் அஞ்சல் வழிக் கல்வி மூலமாக முடிக்க வைத்திருந்தான்.

தன்ஷிகா பிறந்து இரண்டு வயதானதும் வாசுகியிடம் விட்டுவிட்டு,   அண்ணாமலை பல்கலைக் கழகத்தில் எம்.ஃபில்  முடித்தவள், கையோடு கல்லூரி பேராசிரியர்களுக்கான போட்டித் தேர்வெழுதி வெற்றி பெற்று, ஒரு வருடமாக  அரசுக் கல்லூரியில் பேராசிரியையாகப்   பணி புரிகிறாள்.

ராகவன் கதிரிடம் இந்தத் தொகுதியில் சட்டமன்ற உறுப்பினர் தேர்தலுக்கு போட்டியிடுகிறாயா…  நான் சீட் வாங்கித் தருகிறேன் என்று கூற,  பெரிய கும்பிடு போட்டு மறுத்திருந்தான்.

“எனக்கெல்லாம் அரசியல் சரிப்பட்டு வராது தலைவரே. அரசியல்ல எதுவும்  யாரும் சரியில்லன்னா, என் கைதான் முதல்ல பேசும்.

அது பிரச்சனையை அதிகமாக்குமே தவிர, தீர்வு கிடைக்காது.  அதுக்கெல்லாம் பொறுமையாப் பேசற, உங்களை மாதிரி இருக்கறவங்கதான் சரி.

உங்களுக்குப் பக்கபலமா என்னைக்கும் கூட இருப்பேன்.  ஆனா, அரசியல்ல என்னைக் கோர்த்து விடாதீங்க  தலைவரே.”  என்று மறுத்துக் கூறியிருந்தான்.

புறநகர் பகுதிகளில் முன்பு குறைந்த விலையில் வாங்கிப் போட்டிருந்த இடங்கள் எல்லாம் நன்கு வளர்ச்சியடைந்துவிட,  சிறிய அளவிலான குடியிருப்பு வளாகங்கள் கட்டி வாடகைக்கு விட்டிருக்கிறான்.

ஷாப்பிங் காம்ப்ளக்ஸ் வாடகை, வீட்டு வாடகை ஆகியவற்றின் மாத வருமானமே லகரத்தைத் தொட்டது. அவனுடைய தொழிலும் எந்தத் தொய்வும் இல்லாமல் நல்லபடியாக நடக்க,   அவனது வெகு நாளைய கனவான பண்ணணையும் இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு வாங்கியிருந்தான்.

பொள்ளாச்சி  அருகே தென்னை மரங்கள் சூழ்ந்த தோப்பை வாங்கி நடுவில் சிறிய அளவில் வீடு ஒன்றைக் கட்டியுள்ளான்.  கூடவே பழமரங்களையும் நடவு செய்திருக்கிறான். அந்தத் தோப்பை கவனித்துக் கொள்ள அந்தப் பகுதியைச் சேர்ந்தவர்களைப்  பணியமர்த்தியிருக்கிறான்.

மேற்பார்வை பார்க்க சுந்தரை அங்கே   அனுப்பி தங்க வைத்திருக்கிறான். சுந்தருக்கும் அமுதா என்ற  பெண்ணுடன் திருமணம் முடிந்து ஆறுமாதப் பெண் குழந்தை உள்ளது.

பிள்ளைகளுக்கு தொடர்ந்து விடுமுறை வரும் போது, அங்கு சென்று தங்கி வருவது அவர்களது வழக்கம். இப்பொழுதும் அரையாண்டுத் தேர்வுகள் முடிந்துள்ள நிலையில், நான்கு நாட்களுக்கு அங்கு  சென்று  தங்கி வரலாம் என்று முடிவெடுத்து, வாசுகியையும் பிள்ளைகளையும் அழைக்க வந்திருந்தனர்.

வழியில் தன்ஷிகாவின் பள்ளியிலும் வரச் சொல்லியிருக்க,   அங்கே சென்று விட்டு வந்துதான் இந்தக் கூத்து.

தன் பிஞ்சுக் கரங்களில் தண்ணீரை எடுத்து வந்து அன்னையிடம் நீட்டிய மகளைத் தூக்கி மடியில் வைத்துக் கொண்டான்.

“அம்மா…  சாரி…  இனி யாரையும் அடிக்க மாட்டேன்.”

தண்ணீரை நீட்டியபடி, தனது அத்தை சொல்லிக் கொடுத்ததை ஒப்பித்த மகளைப் பார்த்ததும் மனம் கனிந்தாலும்,

“இதே மாதிரி   இன்னும் எத்தனை முறை சாரி கேட்பீங்க?”

“பிள்ளை குடுக்குற தண்ணியை வாங்குடி.  இனிமே பட்டுக்குட்டி யாரையும் அடிக்காது.   இல்லடா…?”

மண்டையை வேகமாக ஆட்டி, தந்தை கூறியதை ஆமோதித்த மகளைப் பார்த்து, புன்னகை மலர  தண்ணீரை வாங்கி அருந்தினாள்.

மறுநாள் காலையில் அனைவரும் பொள்ளாச்சி கிளம்பலாம்  என்று  பேசி  முடிவு  செய்யப்பட்டது. மகள் அன்றிரவு அத்தையுடன் இருந்து கொள்கிறேன் என்று கூறிவிட, கதிரும் சிவரஞ்சனியும்  அழகருடன் இரவு உணவை முடித்துவிட்டு வீட்டுக்கு வந்திருந்தனர்.

பாலை சூடாக்கி அழகருக்குத் தந்துவிட்டு, தங்களுக்கும் எடுத்துக் கொண்டு அறைக்குள் வந்தாள் சிவரஞ்சனி. மறுநாள் ஊருக்குச் செல்லத் தேவையான உடைகளை எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தான் கதிர்.

அவளுடைய ஒவ்வொரு உடைக்கும் மேட்சாக தனக்கும் மகளுக்கும் பார்த்துப் பார்த்து எடுத்து வைத்து பெட்டியை மூடியவனைப் பார்த்தவள், “ட்ரெஸ் எடுத்து வச்சிட்டீங்களா?”

“ம்ம்ம்…  முடிச்சிட்டேன்.”

ஏழு மாதம் என்பதால் உடல் எடை அதிகரித்து பாதங்கள் வலிக்க ஆரம்பித்து இருந்தது அவளுக்கு. அவளது முகச் சோர்வை வைத்தே அவளது வலியை உணர்ந்து கொண்டவன்,

அவளது பாதங்களுக்கு  இதமாக இருக்கும்படி சூடான வெந்நீரை எடுத்து வந்து அவளது பாதங்களை மூழ்கியிருக்கச் செய்தான். வாகாக அமர்ந்து பாலை அருந்தியபடி,

“பாப்புவ நினைச்சா ரொம்ப  பயமா இருக்குங்க…  அவ செயல்ல நியாயம் இருந்தாலும் தேவையில்லாத பிரச்சனையை இழுத்து வராளே…  இப்பவே அவளுக்கு ஸ்கூல்ல  ரௌடி பேபின்னு பேரு.”

“நீயே சொல்லிட்ட  நியாயம் இருக்குன்னு. தப்பு செய்யறவங்களைத் தைரியமா தட்டிக் கேட்குற மாதிரிதான் நம்ம பொண்ணை வளர்க்கனும்.  ஆனா, யாரையும் அடிக்கக் கூடாதுன்னு சொல்லுவோம்.  சின்னக் குழந்தைதானே…  கொஞ்சம் பெருசானதும் எடுத்துச் சொன்னா புரிஞ்சுப்பா.”

கால் வலி சற்று குறைந்ததும், கட்டிலில் ஏறிப் படுத்துக் கொண்டாள். விளக்கை அணைத்து விட்டு, அவளது பின்புறமாக அணைத்தபடி படுத்தவனின் ஸ்பரிசம் பட்டதும், வயிற்றில் மெல்லிய அசைவை உணர்ந்தான். மெதுவாக அவளது வயிற்றில் வருடிக் கொடுக்க, தாயும் சேயும் நிம்மதியான உறக்கத்திற்குச் சென்றனர்.

மறுநாள் காலையில் கதிர், சிவரஞ்சனி, பிள்ளைகள் மூவருடன் ஒரு வண்டியிலும் ராகவன் வாசுகி அழகர் மூவரும் ஒரு வண்டியிலும் பொள்ளாச்சியை நோக்கி பயணத்தைத் துவங்கினர்.

முதலில் கோவிலுக்குச் சென்று வழிபட்டதும் பயணம் தொடர்ந்தது. பிள்ளைகள் உற்சாகத்துடன் பாடல்கள் பாடியவாறு வர, இனிமையான பயணமாக அமைந்தது.

வழியில் ஒரு ஹோட்டலில் நிறுத்தி மதிய உணவை உண்டதும், சிறிது நேரத்தில் பிள்ளைகள் களைப்புற்று உறங்கிவிட,   அவனுக்கு மிகவும் பிடித்தமான இளையராஜா பாடல்களை ஒலிக்க விட்டான்.

நிழல் போல நானும்
நடை போட நீயும்
தொடர்கின்ற சொந்தம், நெடுங்கால பந்தம்;
கடல் வானம் கூட, நிறம் மாறக் கூடும்;
மனம் கொண்ட பாசம், தடம் மாறிடாது;
நான் வாழும் வாழ்வே, உனக்காகத்தானே;
நாள் தோறும் நெஞ்சில், நான் ஏந்தும் தேனே;
என்னாளும் சங்கீதம் சந்தோஷமே,
வாய் பேசிடும் புல்லாங்குழல்…
நீதானொரு பூவின் மடல்.

 

பாடல் வரிகளிலில் லயித்தவனின் கண்கள் மனையாளின் புறம் சென்றது.  சீட் பெல்ட் அணிந்தவாறு சாய்ந்து நிற்சலனமாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். ஆறு ஆண்டுகால மணவாழ்க்கையை அசை போட்டது மனது.

மனம் கனிந்து காதலாய்ப் பெருகியது. வாழ்வில் தான் பூரணத்துவம் பெற்று விட்டோம் என்பதை, ஆத்மார்த்தமாக உணர்ந்து கொண்டான். இவள் என் வாழ்வில் வந்த பிறகு, ஒவ்வொரு நொடியையும் இறைவன் இனிப்பில் தோய்த்து எனக்களித்திருக்கிறான்.

வெறுமையான எனது வாழ்க்கையை வசந்த காலமாக மாற்றியவள். என் உலகத்தை வண்ணமிகு ஓவியமாக தீட்டியவள்.  வாழும் காலம் முழுவதும் இவள் அன்பு ஒன்றே என்னை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கும்.

என் சுவாச காற்றே இவள்தான். இவளின்றி  என்றுமே நானில்லை. இந்த நொடி, இந்த இனிமை, இப்படியே நீளும் வரம் மட்டும் போதும்,   இறையிடம் யாசித்தது மனது.   நிறைந்த மனதுடன் வண்டியைச் சீராகச் செலுத்தினான்.

ஊருக்குள் வண்டி நுழைந்ததும் மெதுவாக அனைவரையும் எழுப்பி விட்டான்.  வழி நெடுக இருந்த பசுமையான வயல்களும்,  பாதையின் கூடவே ஓடி வந்த ஓடையும் மனதை மயக்கியது.  சுத்தமான காற்று அள்ளிக் கொண்டு போனது.

வீடு வந்ததும் இறங்கி சற்று நேரம் இளைப்பாறினர். மாலையில், தென்னை மரங்களுக்கு இடையே போடப் பட்டிருந்த இருக்கைகளில் அமர்ந்து, சுகமாக காற்று வாங்கிக் கொண்டிருந்தனர் ராகவனும் வாசுகியும்.

அழகரும் சுந்தரும் சற்று தள்ளி அமர்ந்து, தோப்பின் வரவு செலவு  கணக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். இரு தென்னை மரங்களுக்கிடையே நெட் கட்டி, பூப்பந்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர்  அனுவும் ஆதவனும்  கதிரும்.

நானும் விளையாடுவேன் என்று அடம்பிடித்த மகளைத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு அனுவும் ஆதவனும் அடித்த பந்துகளை லாவகமாக அடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

சிவரஞ்சனியும் சுந்தரின் மனைவி அமுதாவும், அனைவருக்கும் மாலை சிற்றுண்டியுடன் தேநீரை எடுத்து வந்தனர். பிள்ளைகளைச்  சாப்பிட வரச்சொல்லவும், வழக்கம் போல தன்ஷியையும் உடனழைத்துக் கொண்டு அத்தையிடம் வந்து, ஊட்டி விடுமாறு நின்றனர்.

பிள்ளைகளுக்கு ஊட்டிக் கொண்டிருந்தவளின் அருகே வந்து அமர்ந்து,  தானும் வாயைத் திறந்தவனைச் செல்லமாக முறைத்துக் கொண்டே அவனுக்கும் ஊட்டினாள்.

இதைக் கண்ட ராகவன்,

“உன் தம்பி பண்ற அட்டகாசம் வர வர தாங்க முடியல.”

“உங்களுக்கு ஏன் பொறாமையா இருக்கு?  அவ மேல எவ்வளவு பாசம் வச்சிருக்கான் என் தம்பி?   எப்படி சூப்பரா…! அவ சேலை கலர்லயே டீசர்ட் போட்டிருக்கான் பாருங்க!”

“எது…? இந்த பஞ்சு மிட்டாய் விக்குறவன் மாதிரியே, ஒரு சட்டை போட்டிருக்கானே அதைச் சொல்லுறியா.  பச்சை கலர், மஞ்ச கலர் சட்டையெல்லாம்  ஊருக்குள்ள வந்து போடச் சொல்லேன் உன் தம்பிய.  அடுத்த ராமராஜன் இவன்தான்னு கன்ஃபார்ம் பண்ணிடுவாங்க.”

“ஏன்…?  நீங்க இங்க ஓய்வாதான இருக்கீங்க? என் சேலை கலர்ல சட்டை போடறது?”

“ஏன்டி… இந்த கலர்ல சட்டைய போட்டு நான் சுத்தவா? ஊர்ல  உள்ள  நாயெல்லாம்  என்னைத் துரத்தும்டி.”

இவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்க அருகே வந்தவன், “என்ன ஆச்சு  தலைவரே? எங்க அக்கா கோபமா இருக்கு?”

“ஊருக்குள்ள நீ ஒரு கிறுக்கன் பத்தாதாம். நானும் உன்னை மாதிரி கலர்கலரா சட்டை போட்டு சுத்தனுமாம்.”

“இதெல்லாம் பொண்டாட்டி மேல பாசமா இருக்கறவங்களுக்குத் தெரியும்  தலைவரே. உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்?”

“டேய்… அடங்குடா…  கல்யாணம் ஆகி இத்தனை வருஷம் ஆச்சு. உன் பொண்டாட்டிக்கு ஒரு செல்லப் பேரு வச்சிக் கூப்பிடுறியாடா…  சிவா சிவான்னு ஆம்பளப்பிள்ளைய கூப்புடற மாதிரி கூப்பிடுற.   எந்த மடையனாவது இப்படிக் கூப்பிடுவானா?”

“ஹி…  ஹி… ஹி…  நீங்க எப்படி கூப்பிடுறீங்க தலைவரே? அக்கா இவரைக் கொஞ்சம் கவனி.”

என்றபடி எழுந்துச் செல்ல,

“டேய்…  டேய்…  நல்லவனே  போதும்டா.”

“வாசும்மா…  வாசு… வாசு செல்லம்…  இதுக்கு மேல உன் பேரைச் சுருக்க முடியாதுடி…” என்றவாறு முறைத்துக் கொண்டு சென்ற வாசுகியின் பின்னே சென்றார் ராகவன்.

அன்று பௌர்ணமி.  காதலில் திளைத்த குயில்கள் இரண்டு எங்கிருந்தோ கானமிசைக்க, மெல்லிய காற்றும் சாமரம் வீச,   அசையும் தென்னங்கீற்றுகளுக்கிடையே   முகம் காட்டிய முழுநிலாவை ரசித்தபடி மாடி அறையின் பால்கனியில் நின்றிருந்தாள் சிவரஞ்சனி.

அறையினுள் மகளைத் தட்டித் தூங்க வைத்துக் கொண்டிருந்தான் கதிர். மனம்  அவனைப் பற்றிதான் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தது.   தனக்காக ஒவ்வென்றையும் பார்த்துப் பார்த்து செய்யும் கணவன் கிடைக்க கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும்  என்று எண்ணிக் கொண்டாள்.

கல்யாணியை நல்ல பள்ளியில் சேர்த்து படிக்க வைக்கிறான்.  தான் வேலைக்குப் போனதிலிருந்து, சம்பளத்தில் குறிப்பிட்ட தொகையை சித்திக்குத் தருவதற்கு, இதுவரை மறுத்துக் கூறியதில்லை.

கல்யாணியைப்  பார்க்க  மாதம் ஒருமுறை செல்வாள்.  காலையில் கொண்டுவிட்டு மாலையில் அழைத்து வந்துவிடுவான்.   எங்கேயும் தனித்துத் தங்க அனுமதித்ததில்லை.

ஜமுனாவையும் அழகருடன் சென்று பார்த்துவிட்டு வருவாள். அவன் வருவதில்லையே தவிர, அதற்கும் தடை சொன்னதில்லை.

வாழும் ஒவ்வொரு நொடியையும் என்னை அரசியாக உணர வைக்கிறான்.   இதைவிட வேறு என்ன வேண்டும் பெண்ணுக்கு.  சிந்தித்தபடி நின்றிருந்தவளைப் பின்னிருந்து அணைத்துக் கொண்டு, கழுத்தில் முகம் புதைத்தவன் மீது, வாகாகச் சாய்ந்து கொண்டாள்.

“பாப்பு தூங்கிட்டாளா…?”

“ம்ம்ம்… தூங்கிட்டா. நீயும் ஜூனியரும் என்ன பண்றீங்க? தூக்கம் வரலையா?”

“ம்ம்ம்… வரலை.  இன்னைக்குப் பௌர்ணமி.   இந்த இடமே எவ்வளவு அழகா இருக்கு.”

“இது என்னோட கனவு சிவா. பாரதியார் பாட்டு காணி நிலம் வேண்டும் படிச்சிருக்கியா? அதுல வர்ற மாதிரி.  சின்னதா ஒரு தென்னந்தோப்பு.  அங்க அழகா குட்டியா ஒரு வீடு.

இந்த மாதிரி ஒரு நிலா முற்றம்.   நம்மை மயக்குற தென்றல் காற்று. இனிமையான குயிலோசை. என்னோட கைவளைவில் அழகா நீ. இதைவிட ஒரு மனிதனுக்கு வேறென்ன வேணும் சொல்லு.”

என்றபடி அவளை மெதுவாக கையில் அள்ளிக் கொண்டவன்,

“பாட்டுக் கலந்திடவே – அங்கேயொரு
பத்தினிப் பெண்வேணும் – எங்கள்
கூட்டுக் களியினிலே – கவிதைகள்
கொண்டுதர வேணும்”

“ எவ்வளவு ரசிச்சு எழுதியிருக்கார்  மனுஷன்? நாமும் இன்னைக்கு விடிய விடிய ரசிக்கலாம்.”  என்று  குறும்புடன் கண்களைச் சிமிட்டிக் கூறியபடி அவளை அறைக்குள் தூக்கிச் சென்றான்.

அவர்களின் சிருங்காரம் கண்டு தென்றல் சாமரம் வீசிச் செல்ல, நிலவும் வெட்கத்துடன் மேகத்தில் மறைய,  குயிலோசை மட்டும் எங்கும் நிறைந்து இருந்தது.

 

நன்றி

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ESK- 20

என் சுவாசம் 20

சகாயம் தந்த ஆதாரங்கள் அனைத்தும், எக்ஸ் எம்பி நாகராஜனுக்கு சொந்தமான குடோன்களில் பதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த போதை மருந்துகள்,  கள்ள நோட்டுகள் மற்றும் அனுமதியின்றி பதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த பல பொருட்களைப் பற்றித் தெளிவாகக் கூறியது.

ஸ்ரீதரிடம் அவற்றை ஒப்படைத்த கதிர்,  ராகவனிடமும்  இந்த விபரங்களைத் தெரிவித்து,  வேறு எந்தவிதமான அரசியல் இடையூறுகளும், ஸ்ரீதருக்கு இல்லாத வகையில் பார்த்துக் கொள்ளச் சொன்னான்.

அரசியல் தலையீடுகள் எதுவும் இல்லாததால், நாகராஜனுக்குச் சொந்தமான அனைத்து குடோன்களிலும் அதிரடியாகச் சோதனை நடத்தினான் ஸ்ரீதர்.   ஆதாரத்துடன் கைப்பற்றிய பொருட்களோடு   அதிரடியாக கைது செய்யப்பட்டார் எக்ஸ் எம்பி நாகராஜன்.

வெடிமருந்துகளும் பதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்ததில்  அதிர்ந்து போன காவல் துறையினர், அவர் எளிதில் வெளி வர முடியாத  பிரிவுகளில் வழக்குப் பதிவு செய்து உள்ளே தள்ளினர்.

ஸ்ரீதர் பதவியேற்றதிலிருந்தே மிகவும் கலங்கிப் போயிருந்த குமாருக்கு, இந்தச் செய்தி பெரும் இடியாக இருந்தது.  சகாயமும்  எப்பொழுதும் போல அவனுடனே இருந்ததால், அவன்மீது சந்தேகம் வரவில்லை யாருக்கும்.

வழக்கம் போல இது எதிர்க்கட்சிகள் செய்த சதி.  எங்கள் கட்சி உறுப்பினர் குற்றமற்றவர்  என்று, கண்டன ஆர்ப்பாட்டம், பேரணி எல்லாம் நடத்திப் பார்த்து விட்டு மேற்கொண்டு ஒன்றும் செய்ய முடியாமல், அமைதியாகிப் போனான் எம்எல்ஏ குமார்.

இத்தனை வருடங்களாக நடத்தி வந்த தொழில்களை, நேற்று வந்தவன் அழித்து விட்டானே என்று பொருமிக் கொண்டிருந்த குமார், தானும் சற்று காலம் அடக்கி வாசிக்கலாம் என்று முடிவெடுத்தவன்,  ஸ்ரீதரை  பணியிடமாற்றம் செய்ய முடியுமா என்று முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தான்.

அழகரிடம், பிச்சாவரத்தில் சிவரஞ்சனியிடம் பேசியதைக் கூறியவன்,  அவருடைய தமக்கையைப் போய் அவரை கவனித்துக் கொள்ளச் சொல்லியிருந்தான்.

“நீங்களேப் போய் அவங்களைப் பார்த்துக்குங்க மாமா.  வேற ஏதாவது நல்ல ஹோம்ல சேர்த்து விட்டுடுங்க. அவங்க ட்ரீட்மெண்ட்க்கும் ஏற்பாடு பண்ணிடுங்க.

என்ன செலவாகுதோ அதை என்ன பெத்த கடமைக்காக நான் செய்யறேன். ஆனா அவங்களைப் பத்தின எந்தச் செய்தியும் என்கிட்ட கொண்டு வராதீங்க.  எனக்கு அவங்களைப் பத்திப் பேசறதுகூட பிடிக்கல.”

என்றவனை எதுவும் சொல்லவில்லை அழகர்.  அவனது காயமும் சாதாரணமானது இல்லை.  இன்னும் காலங்கள் கழிந்தால் அவனது மனதில் மாற்றங்கள் வரலாம்,  இந்தவரைக்கும் அவன் செய்வதே பெரியது என்று எண்ணிக் கொண்டார்.

ஜமுனாவை ஒரு நல்ல முதியோர் இல்லத்திற்கு மாற்றியவர். அவரை கவனித்துக் கொள்ள தனிநபரை பணியமர்த்தினார்.  மேலும் அவரது சிகிச்சைக்கும் ஏற்பாடு செய்தார்.

சிவரஞ்சனி வழக்கம் போல வார நாட்களில் கல்லூரிக்குச் செல்வதும், விடுமுறை நாட்களில் மட்டும் கதிர் சென்று அழைத்து வருவதுமாக இருந்தாள்.

ஒரு நல்ல நாள் பார்த்து ராகவன் வாசுகி அழகர் மூவரும் சிவரஞ்சனியின் சித்தியைப் போய் சந்தித்து, கதிருக்கு சிவரஞ்சனியை முறையாகப் பெண் கேட்டனர்.   எதிர்பார்த்தபடியே அதில் ஆர்வம் காட்டாமல், ஏனோதானோவென்று பதில் கூறினாள் சாரதா.

“நீங்க உங்களோடவே கூட்டிட்டுப் போயிட்டீங்க…  இனிமே அவளப் பத்தி நான் முடிவெடுக்க என்ன இருக்கு?   நீங்க என்ன முடிவு பண்ணாலும் எனக்கு அதைப் பற்றி கவலையில்ல. இனி எனக்கும் அவளுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை.”

விட்டேற்றியாக பதில் சொன்னவளை, ஒன்றும் சொல்ல முடியாமல் திரும்பி வந்திருந்தனர்.  கதிர்தான் குதித்துக் கொண்டிருந்தான்.

“நான்தான் உங்கள அங்கல்லாம் போகாதீங்கன்னு சொன்னேன்ல.  சிவரஞ்சனி மட்டும் முடிவு பண்ணா போதும். யாரோட சம்மதமும் தேவையில்லைன்னு சொன்னாலும் கேட்காம போய்ட்டு வந்திருக்கீங்க.”

“விடு மாப்ள…  நம்ம கடமைக்குப் போய்  கேட்டாச்சு…  அந்தப் அம்மாவப் பத்தி நமக்கென்ன கவலை.  இனிக் கல்யாண வேலையைப் பார்ப்போம்.”

“அந்தக் கேசவனை அங்க காணோமே…  நீ ஏதாவது பண்ணியா கதிர்?   இல்ல… நீ உதைச்ச உதைக்கே அவன் ஊர விட்டு ஓடிட்டானா?”  வாசுகி அவனை சந்தேகமாகக் கேட்க…

“அவன் மேல ஏற்கனவே கேஸ் இருக்குக்கா.  அவன் பொண்டாட்டி  தற்கொலை பண்ணி செத்ததுல அவன் மேல சந்தேகம் உறுதியாகிடுச்சி.  மறுபடியும் புடிச்சி உள்ள போட்டாச்சி அவன. நான் ஒன்னுமே பண்ணல…  ஸ்ரீதர் கிட்ட அவனைக் கொஞ்சம் கவனிக்கச் சொன்னேன்.  அவன் சொன்னதுதான் இந்த விபரமெல்லாம்.”  என்றவனை வாசுகி சந்தேகமாக முறைக்க…

“நம்புக்கா…  இதுல நிஜமாவே நான் ஒன்னுமே பண்ணல.”

“ஐயோ… நீ ரொம்ப நல்லவன்தான்டா…”

“இன்னைக்கு சாயங்காலம் நானும் உன் தலைவரும்  கோவிலுக்குப் போய் அய்யரப் பார்த்து, கல்யாணத்துக்கு நல்ல நாள் குறிச்சிகிட்டு அப்படியே மண்டபமும் புக் பண்ணிட்டு வந்துடறோம்.”

“பத்திரிக்கை டிசைன் உங்களுக்குப் பிடிச்ச மாதிரி, சிவரஞ்சனியையும் கூட்டிட்டுப் போயி வாங்கிடு மாப்ள.  அடிக்கக் குடுத்துடலாம்.  நான் யார் யார்க்கெல்லாம் பத்திரிக்கை வைக்கனும்னு லிஸ்ட் ரெடி பண்ணிடுறேன்.”

“பட்டுப்  புடவையெல்லாம் இந்த வாரம் சிவா வரும் போது திருபுவனம் போய் எடுத்துட்டு வந்துடலாம்.  அப்படியே தேவையான நகைகளும் வாங்கிடலாம்.”

அனைத்தையும் பேசி முடிவு செய்து, திருமணமும் தைப் பொங்கல் முடிந்து பத்து நாட்களில்  நடத்தத்  தேதி குறிக்கப் பட்டது.

அதிகாலை முகூர்த்தம்  திருமணத்திற்கு குறிக்கப்பட்டு, பிறகு அடுத்து வரும் நல்ல நேரத்தில் புது வீட்டில் பால் காய்ச்ச முடிவு செய்யப்பட்டது. மாலையில் வரவேற்பை வைத்துக் கொள்ளலாம் என்றும் முடிவு செய்யப் பட்டது.

அதன் பிறகு நாட்களும் திருமண வேலைகளும் ரெக்கை கட்டிக் கொண்டு பறந்தன. சிவரஞ்சனியை அழைத்து வரும் போதும், கொண்டு விடும் போதும் மட்டுமே அவனால் அவளைப் பார்க்க முடிந்தது.

அவனுக்கும் திருமண வேலைகள்  மற்றும் அவனது வழக்கமான வேலைகள் என்று மிகவும் பிசியாக இருந்தான். அவளுடன் அலைபேசியில் மட்டுமே அவனால் பேசிக் கொள்ள முடிந்தது.

வாசுகியும் சிவரஞ்சனியும் இணைந்து திருமணத்திற்கு தேவையான புடவை, நகை, மணப்பெண் அலங்காரத்துக்கு தேவையானவற்றை வாங்குவதற்கு அலையவே நேரம் சரியாக இருந்தது.

‘உடன் நானும் வருகிறேன்’ என்று அடம் பிடித்தவனை புடவை எடுக்க அழைத்துச் சென்று விட்டு வெறுத்துப் போயிருந்தனர். கடையையே புரட்டிப் போட்டு முகூர்த்த புடவை தேடியவனை முறைத்த வாசுகி,

“இங்க பாரு மெரூன் கலர்ல  இல்லைன்னா சிகப்பு கலர்லதான் முகூர்த்த சேலை எடுக்கனும்.  உனக்கு என்ன தெரியும் புடவை கலர் பத்தி? போனாப் போகுதேன்னு உன்னைக் கூட்டிட்டு வந்தது தப்பாப் போச்சு.”

“ம்ப்ச்…  அக்கா, எங்க கல்யாணத்துக்கு ரெண்டு   பேரும் ஒரே கலர்ல ட்ரெஸ் போடலாம்னு நினைச்சிருந்தேன்.  அவ கலருக்கு இந்த மெரூன் எடுப்பா இருக்கும்.  எனக்கு நல்லாவா இருக்கும்?”

என்றவனைக் கொலை வெறியில் முறைத்த வாசுகி, “உனக்கு யாருடா இப்படி ஐடியாலாம் சொல்லிக் குடுக்கறது?  இனிமே எங்க கூட எந்தக் கடைக்காவது வந்த பிச்சிடுவேன் உன்ன.”

அப்படியும் அடங்காமல், வரவேற்புக்கு அவளுக்கு இளநீலத்தில் பட்டுப் புடவையும் அவனுக்கு   அவளுடைய புடவையின் நிறத்தை ஒத்த அடர்நீலத்தில் கோட்டும், வாங்கிவிட்டுதான் சமாதானம் ஆனான்.

அதன் பிறகு அவனைக் கூட்டுச் சேர்க்கவில்லை வாசுகி.  சுந்தரை அழைத்துக் கொண்டு, அவர்கள் இருவர் மட்டும் சென்று வந்தனர்.  திருமண நாளும் நெருங்கியது.

பொங்கல் விடுமுறையை ஒட்டி அவளை அழைத்து வரச் சென்றவன், அழகரைச் சரிகட்டி அவளைத் தனியாக அழைத்துக் கொண்டு அவனுடைய அறைக்கு வந்திருந்தான்.  வரமாட்டேன் என்று அடம்பிடித்தவளையும், சமாதானப் படுத்தி அழைத்து வந்திருந்தான்.

அறைக்குள் செல்லாமல் வராண்டாவில்  சோபாவில் அமர்ந்தவளை முறைத்தவன்,  “ஓவராப் பண்ணாதடி…  இப்ப உன்னைய என்னப் பண்ணிடுவேன்னு இங்கயே உட்கார்ந்துட்ட?”

“வாசுகி அண்ணி தேடுவாங்க வாங்க போகலாம்.”

“ம்ப்ச்…   சொன்னதையே சொல்லிகிட்டு இருக்காத. கொஞ்ச நேரம் பேசிகிட்டு இருந்துட்டு அப்புறம் போகலாம்.”

“தினம் ஃபோன்ல பேசதான செய்யறோம்.”

அவளது மடியில் தலையை வைத்து சோபாவில் படுத்தவன்,  அவளது கையை எடுத்து தனது கரங்களுக்குள் பொதிந்து கொண்டு,

“ஃபோன்ல பேசினா இப்படிப் பேச முடியுமா?”

“என்ன பேசனும் உங்களுக்கு?  வாசுகி அண்ணி காணோம்னு தேடுவாங்க.”  நெளிந்தபடியே கேட்க.

“அடடடா…  தேட மாட்டாங்கடி…  நான் சொல்லிக்கறேன்.   நீ நெளியாம  உட்காரு. கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி இப்படி சந்திச்சு பேசறதுதான் கிக்கே…  கல்யாணத்துக்கப்புறம் நம்மள யாரு தடை சொல்லப்போறாங்க?   இப்படி யாருக்கும் தெரியாம பேசற த்ரில் அப்பக் கிடைக்காது.   சரி…  சொல்லு உனக்கு உண்மையாவே என்னையப் பிடிச்சிருக்கா?”

“இப்ப இது என்ன கேள்வி? பிடிக்காமலா கல்யாணத்துக்கு ஒத்துக்கிட்டேன்?”

“இல்ல…  உன்னைப் பார்த்த அன்னைக்கே  நீ  என் மனசுக்குள்ள வந்துட்ட.  அத நான் புரிஞ்சிக்கதான் நாலு நாள் ஆச்சு.  ஆனா, புரிஞ்சதும் உடனடியா உன்கிட்ட சொல்லிட்டேன்.  நான்  உன்கிட்ட சொல்லும் போது நீ எதிர்பார்க்கலைதானே. அப்புறம் எப்படி ஒத்துகிட்ட?”  அவளது விரல்களுக்கு மெதுவாக சொடக்கு எடுத்தபடியே கேட்க,

“உண்மையில, அன்னைக்கு உங்க கூட இருக்கும் போது உணர்ந்த பாதுகாப்பு உணர்வுதான் பிடிச்சிருந்தது.  நம்ம மனசுக்கு நெருக்கமானவங்க கிட்ட மட்டும்தான் அப்படி ஒரு உணர்வை உணர முடியும்.  அதனாலதான் உடனே ஒத்துக்கிட்டேன்.

இருந்தாலும், உங்களுக்கு நான் பொருத்தமில்லையோன்னு  கொஞ்சம் பயமும் இருந்தது.  நீங்க என் மேல இருக்கற பரிதாபத்துலதான், என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்க கேட்கறீங்கன்னும் நினைச்சேன்.

ஆனா, அன்னைக்கு அண்ணி உங்களுக்கு வேற பொண்ணு பார்த்திருக்கறதா சொன்னப்பதான், என் மனசே எனக்குப் புரிஞ்சது.  நீங்க வேற நல்ல வசதியான வீட்டுப் பொண்ணாப் பார்த்துக் கல்யாணம் பண்ணிக்கனும்னு ஒரு மனசு நினைக்க, ஒரு மனசு உங்களை விட்டுத் தரக்கூடாதுன்னு சண்டை போடுது.

கோவில்ல வச்சு நான்தான் அவங்க சொன்ன பொண்ணுன்னு அண்ணி சொல்லும் போது, நான் அடைஞ்ச நிம்மதியச் சொல்ல வார்த்தையே இல்ல.  அவ்வளவு நேரம்  எனக்குள்ள இருந்த தவிப்புதான் என் மனசையே எனக்குப் புரிய வச்சது.

உங்களுக்கு என் மேல எவ்வளவு பிரியம் இருக்குன்னு உங்களோட ஒவ்வொரு செயல்லயும் நான் புரிஞ்சிக்கிட்டேன்.  எனக்காக பார்த்துப் பார்த்து நீங்க செய்த அத்தனை விஷயத்திலும் உங்க அன்பு தெரிஞ்சது.

அன்னைக்கு நீங்க உடைஞ்சு போய் அழுதப்பவும் என் மடியத்தான் தேடுனீங்க…  அப்பவே உங்க மனசுல எனக்கு எந்த இடம் கொடுத்திருக்கீங்கன்னு எனக்கு நல்லா புரிஞ்சுது.   இதே மாதிரி அன்போட நாம கடைசி வரை இருக்கனும் அதுதான் என்னுடைய ஆசை.”

“இன்பம் துன்பம் ரெண்டும் கலந்ததுதான்டா வாழ்க்கையே.  எது வந்தாலும், எந்தக் காலத்திலும் எனக்கு நீ உனக்கு நான்ன்னு  பிணைப்போட  நாம வாழனும்  சிவா.

எந்தப் பொண்ணைப் பார்த்தும் நான் சலனப் பட்டதே இல்லை.  உன்னைப் பார்த்துதான்  முதன் முதல்ல நான் தடுமாறியதே.

போட்ல இருக்கும் போதே என் கண்ணு உன்னை ரசிக்க அடம்பிடிக்கும்.  மனசைக் கன்ட்ரோல் பண்ணி பார்வையைத் திருப்புவேன்.  உன்னுடைய ஒவ்வொரு நடவடிக்கையும் என்னை ஈர்த்துச்சி.

அதிலயும் உன்னை அவ்வளவு கஷ்டப்படுத்தின சித்திக்கும் நல்லது நினைச்ச உன்னை விட்டுக் கொடுக்கவேக் கூடாதுன்னு முடிவு பண்ணேன்.  அதுவும் நீ அழுதுகிட்டே எனக்கு யார் இருக்கான்னு கேட்டப்ப,  காலம் முழுக்க உனக்கு நான் இருப்பேன்னு என் மனசு உறுதியா சொல்லுச்சி.

அதுக்கப்புறம் நான் யோசிக்கவே இல்லை.  உடனடியா உன்கிட்ட சொல்லிட்டேன்.  அப்படியே நீ ஒத்துக்கலைன்னாலும் உன்கிட்ட எடுத்துச் சொல்லி ஒத்துக்க வைக்க முடியும்னு தோனுச்சி. அதான் நல்லா யோசிச்சு முடிவு சொல்லுன்னு உன்கிட்ட சொன்னேன்.”

“சரி…  டைம் ஆகிடுச்சி வாசுகி அண்ணி தேடுவாங்க போகலாமா?  எங்கயோ வெளியில போகனும்னு வேற சொன்னாங்க.”

“இவ ஒருத்தி… ‘சந்தைக்கு போகணும் ஆத்தா வையும் காசு  குடுன்னு’  சப்பாணி கமல் புலம்புற மாதிரி புலம்பிகிட்டு…”  அவளை முறைத்தவன்,

“போகலாம்… அதுக்கு முன்ன என்னைக் கொஞ்சம் கவனிச்சிட்டுப் போ.”

“எ… என்ன கவனிக்கனும்?  ம்கூம்…  நீங்க சரியில்ல…  வாங்க போகலாம்.”  என்றபடி எழ முற்பட்டவளின் தோளில் கை போட்டு வளைத்தவன்,  அவள் இதழைத் தன்வசப்படுத்தி அதன் மென்மையில் கரைய,  அவனது சட்டைப் பையில் இருந்த அலைபேசி இசைத்தது.

அந்த ஓசையில் சற்று கவனம் சிதறியவனின் பிடியில் இருந்து விலகி  எழுந்து நின்று கொண்டவள்,  “ஃபோன் அடிக்குது.  யாருன்னு பாருங்க.”

அவளைக் கடுப்புடன் முறைத்தபடி, “வேற யாரு?  எனக்கு இப்போதைக்குப் பெரிய எதிரியே எங்க அக்காதான்.”   என்றபடி ஃபோனைப் பார்த்தவன்,

“சொல்லல…  அவங்களேதான்.”   அலைபேசியை ஆன் செய்து காதில் வைத்தான்.

“சொல்லுக்கா…”

“எங்க இருக்கீங்க?   ஏன் இவ்வளவு லேட்டு?”

“இதோ வந்துகிட்டே இருக்கோம்கா.  இங்க கொஞ்சம் ட்ராபிக்கா இருக்கு.  அதான் லேட்டு.”

“ஓ…  அப்படியா!  சரி நீ ட்ராபிக்ல பொறுமையா வா.  சிவாவ மட்டும் கீழ அனுப்பு.  நான் உன்னோட பில்டிங் வாசல்லதான் அரைமணி நேரமா வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்கேன்.  நாங்க ஷாப்பிங் போகனும்.”

நாக்கைக் கடித்துக் கொண்டவன்,  “ஹி… ஹி…  இதோ வரோம் கா.”  அலைபேசி இணைப்பைத் துண்டித்தவன்,

“கீழ  வெயிட் பண்றாங்களாம் வா.”

என்றவனைப் பார்த்து கிளுக்கிச் சிரித்தவள், எட்டி அவன் பிடிக்கும் முன்பு கீழே இறங்கத் துவங்கினாள்.

“நடுவுல ஒரு வாரம்தான்  இருக்கு…  அப்புறம் எங்க ஓடுறன்னு பார்க்குறேன்.”

அவளைச் சீண்டியபடி கீழே இறங்கியவன்,  வாசுகியுடன் அவளை அனுப்பி வைத்து விட்டு வேறு வேலைகளைப் பார்க்கச் சென்றான்.

தைப் பொங்கலும் கோலாகலமாக  கழிந்தது.  பொங்கல் விடுமுறை முடிந்ததும் கல்லூரி செல்ல தயாராகி வந்தவளிடம் ராகவன்,

“வர்ற வெள்ளிக்கிழமை கல்யாணம்.  இன்னும் மூனுநாள்ல திரும்பி வரனும்.   சேர்த்தே லீவ் போட்டிருக்கலாமேம்மா.  கல்யாண நெருக்கத்துல அலைச்சல் எதுக்கு?”

“இல்ல ண்ணா…  முக்கியமான  பிராக்டிகல் வகுப்பு  இருக்கு.  கல்யாணத்துக்கு ஒரு வாரம் லீவ் கேட்டிருக்கேன்.  இப்ப காலேஜ் போயிட்டா அப்ப ஈசியா லீவ் கிடைக்கும்.  இல்லைன்னா பரிட்சை நேரத்துல பிரச்சினை ஆகும்.”

“அதெல்லாம் நான் சொல்லி பார்த்துட்டேன்.  மூனு நாள்தான காலேஜ், போயிட்டு வந்துடறேன்னு சொல்றா.  புதன்கிழமை போய் கதிர் கூப்பிட்டுக்குவான்.”

“சரிம்மா பார்த்து பத்திரமா போயிட்டு வா.  கதிர் வந்துட்டானா?”

“வந்துகிட்டு இருக்காங்க அண்ணா.”

கதிரும் சுந்தரும் வரவும்,   வண்டியில் ஏறிக்கொண்ட சிவரஞ்சனி அனைவரிடமும் விடைபெற்றுக் கொண்டு கல்லூரிக்குச் சென்றாள்.

கல்லூரியில் கொண்டு விட்டதும், “புதன்கிழமை சாயந்திரம் கூப்பிட வரேன். கல்யாணம் முடிஞ்சு காலேஜ் வந்திருக்கலாம். லீவா கிடைக்காது.  தீனதயாளன்  கிட்ட சொன்னா லீவ் கிடைக்கப் போகுது.  பிடிவாதமா காலேஜ்க்கு வந்திருக்க.”  முறைத்தவனைச் சமாதானப் படுத்தியவள்,

“ஹைய்யோ…  பிடிவாதம்லாம் இல்லைங்க…  முக்கியமான பிராக்டிகல் கிளாஸ் ரெண்டு நாளும் இருக்கு.  அடுத்த வாரமும் கிளாஸ் கட் ஆகும்.  அப்புறம் பரிட்சை நேரத்துல எனக்குதான் கஷ்டமா இருக்கும் அதான்…”

“சரி…  சரி…  மூஞ்சியத் தூக்கி வச்சிக்காத.  பத்திரமா இரு.”

“நான் ஒன்னும் மூஞ்சியத் தூக்கி வச்சிக்கல. நீங்கதான் உர்ருன்னு வச்சிருக்கீங்க. ஹாஸ்டல்ல இருக்கறவள காக்காவா தூக்கிட்டுப் போகப் போகுது.”

என்று உதட்டைச் சுழித்தவளை ரசனையுடன் பார்த்தவன்,

“உனக்கு வர வர வாய் கூடிப் போச்சு.  ஆரம்பத்துல பார்த்த பயந்த சிவரஞ்சனியா இது.”

“நீங்க என் பக்கத்துல இருக்கும் போது, நான் ஏன் இனிமே பயப்படப் போறேன்.”

சரிக்குச் சரி வாயடித்தவளோடு சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தவன்.  ஸ்ரீதர் வரச் சொல்லியிருந்ததால் அவனையும் பார்த்து  பேசிவிட்டு,  திருமணத்திற்கும் அழைப்பு விடுத்து விட்டு ஊருக்குச் சென்றான்.

இரண்டு நாட்கள் கழிந்ததும் புதன்கிழமை  அன்று காலையில், அவளுக்கு அலைபேசியில் அழைத்து மாலையில் வந்து அழைத்துச் செல்வதாகக் கூறியிருந்தான்.

உள்ளூரில் திருமணத்திற்கு அழைக்க வேண்டியவர்களுக்கு அழகருடன் இணைந்து அழைப்பிதழ் கொடுத்து முடித்தவன், மதிய  உணவை முடித்து  விட்டு, சற்று நேரம் ஓய்வெடுக்கலாம் என்று தனது அறைக்கு வந்திருந்தான்.

இன்னும் சற்று நேரத்தில் சிவரஞ்சனியை அழைக்கச் செல்ல வேண்டுமாதலால்,  தூங்காமல் கண்களை மட்டும் மூடிப் படுத்திருந்தவனின் அலைபேசி இசைத்தது.

எடுத்து  யார் எனப் பார்த்தவனின் முகம் மலர்ந்தது.  ‘இவ என்ன இந்நேரத்துக்கு கூப்பிடுறா?’  என்று எண்ணியவாறு அலைபேசியை ஆன் செய்து காதில் வைத்தான்.

“என்ன மேடம் ஃபிரியா  இருக்கீங்களா?  இந்த டைம்ல ஃபோன் போட்டிருக்கீங்க.”

“ம்ம்ம்…  இன்னைக்கு மதியம் முழுக்க எனக்கு ஃபிரி தான்.  காலையிலயே பிராக்டிகல் கிளாஸ் முடிஞ்சிடுச்சி. நீங்க சாப்பிட்டீங்களா?”

“ம்ம்… நான் சாப்பிட்டேன்.  நீ சாப்பிட்டியா?”

“ம்ம்ம்…  நானும் சாப்பிட்டேன்.”

“முன்னாடியே மதியம் ஃபிரின்னு சொல்லியிருந்தா கூப்பிட வந்திருப்பேன்ல.”

இல்ல…  நான் இப்ப காலேஜ்ல இல்லை.  கல்யாணியைப் போய் அவ ஸ்கூல்ல பார்த்துட்டு,  நடந்து காலேஜ்க்குப் போயிட்டிருக்கேன்.   கல்யாணியைப் பார்க்கனும் போல ஆசையா இருந்துச்சி.  அதான் மதியம் ஃபிரிதானேன்னு கிளம்பி வந்துட்டேன்.”

“அடிப்பாவி…  காலேஜ் கட் அடிச்சிட்டு,  ஊர் சுத்துறீங்களா?  உன் கூட உன் ஃபிரென்ட்ஸ்ஸும் இருக்காங்களா?”

“இல்ல…  அவங்க ரெண்டு பேருக்கும் மதியம்தான் பிராக்டிகல்  கிளாஸ்.   நான் மட்டும்தான் வந்தேன்.  இந்த ரோட்டுல ஆள் நடமாட்டமே இல்லை.   வீடுங்களும் நெருக்கமா இல்லையா, தனியா நடக்க ஒரு மாதிரி இருந்தது.  அதான் உங்களுக்கு ஃபோன் பண்ணேன்.”

அவளின் குரலில் தெரிந்த பயத்தில் நகைத்தவன்,

“யாரோ ஒருத்தவங்க நான் இப்பல்லாம் பயப்படறதே இல்லைன்னு சொன்னாங்க.  அவங்க யாருன்னு உனக்குத் தெரியுமா?”  அவனுடைய கிண்டலில் முகம் சுருக்கியவள்,

“நீங்க பக்கத்துல இருந்தா பயப்பட மாட்டேன்னுதான சொன்னேன்.  அதுக்குதான் உங்களோட பேசிக்கிட்டே நடக்கலாம்னு ஃபோன் பண்ணா கிண்டல் பண்றீங்க…  நான் ஃபோன வைக்குறேன்.”

அவளின் சினுங்கல் மேலும் சிரிப்பை மூட்டியது அவனுக்கு,  வாய் விட்டுச் சிரித்தவன்.

“ஏய்…  வச்சிடாத…  இவ்வளவு பயம் இருக்கறவ தனியா ஏன் வந்த?  கல்யாணி ஸ்கூல் மெயின் ஏரியாதான…  அங்கயே ஆட்டோ பிடிச்சிருக்கலாம்ல.”

“வரும் போது ஆட்டோலதாங்க வந்தேன். போறதுக்கு ஆட்டோவே கிடைக்கல.  கொஞ்ச தூரம்தானே நடந்துடலாம்னு நடந்து வந்தேன்.   என் கூட பேசிக்கிட்டே இருங்க,  நான்  கடகடன்னு நடந்துடுவேன்.”

“அது சரி…  உன் ஃபிரென்ட்ஸ்க்கு   கல்யாணப் பத்திரிகை வச்சிட்டியா?”

“ம்ம்…  கோதைக்கும் கலாவுக்கும் வச்சிட்டேன்.   கண்டிப்பா வரோம்னு சொல்லியிருக்காங்க. ஆனா கல்யாணியும் சித்தியும்தான் வரமாட்டாங்க இல்ல…  அதான் இன்னைக்கு கல்யாணியப் பார்க்கனும் போல இருந்ததுன்னு பார்க்க வந்தேன்.”

“உங்க சித்தி மேல செம கடுப்புல இருக்கேன் நான்.  கல்யாணத்துக்குப் பேசப் போனவங்க கிட்ட, எனக்கும் அவளுக்கும் சம்பந்தம் இல்லைன்னு சொல்லியிருக்காங்க உங்க சித்தி.  நீ என்னடான்னா உருகுற.

உனக்காகத்தான்  நீ கையெழுத்து போட்டுக் குடுத்த நோட்டீஸக் கூட நான் அனுப்பல.  உனக்கு அவங்க மேல இருக்கற பாசம், அவங்களுக்கு  உன் மேலத் துளி கூட இல்லை சிவா.”

“அது எனக்கும் தெரியும்ங்க.  ஆனா நான் பெருசா நினைக்கறது, அந்த வீட்ட விட கல்யாணியைத்தான்.  அவளுக்காகதான்  அந்த நோட்டீஸ் அனுப்பாதீங்கன்னு சொன்னேன்.

அவளுக்கு என் மேல ரொம்பப் பிரியம்ங்க. சித்தியவிட அவதான் எனக்கு முக்கியம்.  எனக்கு ஒரு நல்லது நடக்கும் போது, அவ கூட இருந்தா நல்லாயிருக்கும்னு நினைச்சேன். என்ன பண்றது? எங்க சித்தியும் வர மாட்டாங்க.  அவளையும் அனுப்ப மாட்டாங்க.”  அவளது குரலில் இருந்த வருத்தத்தை உணர்ந்தவன்,

“இப்ப என்ன, உனக்கு உன் தங்கச்சி கல்யாணத்துக்கு வரனும் அவ்வளவுதான. கவலைய விடு.  கல்யாணத்துக்கு உங்க சித்திய கடத்திட்டாவது  வந்திடுறேன்.   கூடவே அந்தக் குட்டி மச்சினியையும் கடத்திடுறேன்.”

அவன் கூறியவிதம் அவளுக்கு சிரிப்பை வரவழைக்க, “நீங்க செய்தாலும் செய்வீங்க.”

“அச்சோ… கடவுளே…”

அவளது குரலில் துணுக்குற்றவன், “ஏய்…  என்னடி? என்ன ஆச்சு?”

“எங்க காலேஜ் புரபசர் எதிர்ல வராங்க.”

“ஹா… ஹா… ஹா…  நல்லா மாட்டுனியா? காலேஜ் கட் பண்ணிட்டு ஊர் சுத்துறியான்னு உன்னையக் காய்ச்சப் போறாங்க.”

“நீங்க வேற ஏங்க பயமுறுத்துறீங்க? நானே அவங்களுக்கு பயந்துகிட்டு, ஒரு மரத்துப் பின்னாடி ஒளிஞ்சிகிட்டு இருக்கேன்.”

சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் சிரித்தவன், “போச்சு… போச்சு…  அவங்க உன்னைப் பார்த்துட்டாங்கன்னா, உன் பிராக்டிகல் மார்க் எல்லாம் கம்மி பண்ணப் போறாங்க.”

“அதெல்லாம் அவங்களால முடியாது. ஏன்னா இவங்க எனக்குப் பாடமே எடுக்கல…”

குரலைக் குறைத்து ஹஸ்கி வாய்சில் பேசியவளின் பேச்சில் கவரப் பட்டவன்,

“உனக்குப் பாடம் எடுக்காத புரபசருக்கு பயந்தா ஒளிஞ்சிகிட்டு இருக்குற?”   அவனும் அதே குரலில் பேச,

“எங்க புரபசர் கிட்ட வந்துட்டாங்கன்னு நான் மெதுவா பேசறேன்.  நீங்க ஏன் அப்படி பேசுறீங்க?” மீண்டும் கிசுகிசுத்தாள்.

“நீ பேசறதே போதையேத்துது…  அதான் நானும் அப்படிப் பேசறேன்.”

மயக்கும் குரலில் கூறியவன், லேசாகக் கிளுக்கிச் சிரித்தவளின் குரலில் தானும் புன்னகைத்தான்.  “என்னடி சிரிப்பு.”

“இல்ல…  நான்தான் எங்க புரபசருக்குப் பயந்து, இங்க மரத்துப் பின்னாடி ஒளிஞ்சிகிட்டு இருக்கேன்.   ஆனா அவங்க யாருக்கு பயந்து, ஒளிஞ்சு ஒளிஞ்சு சுத்தி சுத்தி பார்த்துட்டு அந்த வீட்டுக்குள்ள போறாங்க?”

சற்று சீரியஸான மனநிலைக்கு வந்தவன், “ஒளிஞ்சு ஒளிஞ்சு பார்த்துட்டு போறாங்களா? எந்த வீட்டுக்குள்ள?  யார் அந்த புரபசர்?”

“இங்க தான், நான் நிற்குற மரத்துக்கு எதிர்ல இருக்கற வீட்டுக்குள்ள.  கம்ப்யூட்டர் டிபார்ட்மெண்ட்  புரபசர் ஜெயக்கொடிதான்.  நீங்க கூட அவங்களைப் பத்தி ஏதாவது தெரிஞ்சா சொல்லச் சொன்னீங்களே.”

படுத்திருந்தவன் விருட்டென்று எழுந்து அமர்ந்தான். சற்று பதட்டம் வந்திருந்தது அவன் பேச்சில். “அங்க வேற ஆளுங்க யாராவது இருக்காங்களா?”

“ம்கூம்…  யாருமே இல்லை.  அவங்க நுழைஞ்சதும் கதவும் மூடிடுச்சி.”

“அது எந்த ரோடு சிவா?”

ரோட்டின் பெயரைச் சொன்னவள், “ஏங்க பதட்டமா பேசறீங்க?  என்ன ஆச்சு?”

“ஒன்னும் இல்லடா… அங்க  ஏதோ சரியில்ல. நீ அங்க நிக்காத.  கடகடன்னு நடந்து காலேஜ்க்குப் போயிடு.  காலேஜுக்குப் போனதும் எனக்கு ஒரு ஃபோன் போடு.  நான் இப்ப முக்கியமான ஃபோன் ஒன்னு போடனும்.  வச்சிடறேன்.”

அவன் அழைப்பைத் துண்டித்ததும், குழப்பமாக எதிரே இருந்த வீட்டைப் பார்த்தவள்,  “ஏன் இவ்வளவு பதட்டமாப் பேசறாங்க?  அப்படி என்ன விஷயமா இருக்கும்?”   என்று தனக்குள் பேசியபடி அந்த வீட்டைப் பார்த்தாள்.

ஏதோ ஆவல் உந்த அந்த வீட்டின் அருகே சென்றவளுக்கு, அங்கே நிலவிய நிசப்தம் சற்று பயத்தைத் தந்தாலும்,  உள்ளே தனது கல்லூரி ஆசிரியரும் இருக்கிறார்தானே என்ற அசட்டுத் துணிச்சலில், வீட்டின் உள்ளே சப்தம் வராமல் கேட்டைத் திறந்து கொண்டு சென்றாள்.

கதவு ஜன்னல்கள் அனைத்தும் அடைக்கப் பட்டிருந்தது.  எதற்காக உள்ளே வந்தோம் என்பதே அவளுக்குப் புரியவில்லை.  போய் விடு என்று ஒரு மனது உறுத்த…  உள்ளே என்ன நடக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்ள ஒரு மனது பரபரத்தது.

ஏதோ சரியில்லை என்றாரே,  அது என்ன…?  தெரிந்து கொள்ள ஆர்வம். கீழ் ஜன்னல்கள் பூட்டப் பட்டிருக்க,  மேல் ஜன்னல் ஒன்று மட்டும்  திறந்திருந்தது.  அவளுக்கு உயரம் எட்டாமல்,  அங்கிருந்த பூச்சாடியை மெதுவாக நகர்த்திப் போட்டு, அதன் மீது ஏறிப் பார்த்தாள்.

சட்டென்று அவள் பார்த்த காட்சிகளை அவளால் உள்வாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை.   என்ன நடக்கிறது என்று கவனித்துப் பார்த்தவளின் விழிகள், அதிர்ச்சியில் விரிந்தன. குருட்டு தைரியத்தில் உள்ளே வந்து விட்டாளே தவிர, இதயம் பயத்தில் ‘திதும் திதும்’ என்று அடித்துக் கொண்டது.

உள்ளே நடக்கும்   செயல் சட்ட விரோதம் என்று புரிந்த நொடி, அனைத்தையும் கையில் இருந்த செல்ஃபோனில் புகைப்படமாகவும் வீடியோவாகவும் பதிவு செய்தாள்.

பதட்டத்தில் கையும் காலும் வேறு பயங்கரமாக  நடுங்கியது.  ஃபோனை சைலன்டில் போட்டவள்,  எடுத்த புகைப்படங்கள் மற்றும் காணொளிக் காட்சிகளை கதிருக்கு உடனே அனுப்பியும் வைத்தாள்.

ஏறியிருந்த பூந்தொட்டி  காலின்  நடுக்கம் தாங்காமல்,  காலைச் சறுக்கி விட்டு விட…  பேலன்ஸ் இல்லாமல் கீழே விழுந்தவளின் சத்தம் கேட்டு, உள்ளே இருந்தவர்கள் வெளியே வருவதற்குள், எழுந்து வேகமாக வெளியே ஓடத் துவங்கினாள்.

தன்னுடைய அலைபேசிக்கு வரிசையாக வந்த புகைப்படங்களையும், காணொளிக் காட்சியையும் பார்த்த கதிர் வெகுவாக அதிர்ந்து போனான்.

“பைத்தியக்காரி… உன்னை என்ன சொன்னேன்?   நீ என்ன பண்ணி வச்சிருக்க?”    வாய் விட்டுப் புலம்பியவன்,  அவளுக்கு அழைக்கலாமா வேண்டாமா என்ற தயக்கத்தோடு அழைத்துப் பார்க்க…  செவிகளில் மோதியது,

“தாங்கள் அழைக்கும் எண் ஸ்விட்ச் ஆப் செய்யப்பட்டுள்ளது…”

 

காற்று வீசும்.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

AOA- PREFINAl

அவனன்றி ஓரணுவும்-19

பேரண்டம்(universe) என்பது அனைத்தையும் உள்ளடக்கியது எனக் கூறலாம். பேரண்டத்தின் ஒரு பகுதியே அண்டம் (galaxy)! அந்த அண்டத்தில் பிண்டம் (body) என்பது அதனின் சிறு வடிவே.

அண்டமும் பிண்டமும் ஒன்று. அண்டத்தை அறிவதற்காக கோடானு கோடி டாலர்கள், ஐரோக்கள், ரூபாய்கள் செலவிடப்படுகின்றன. ஆனால் அண்டத்தை பற்றிய அறிவு அறிவியலில் இன்றுவரை பூஜ்ஜியம்தான்.

நாம் அண்டத்துக்கும் பிண்டத்துக்கும் உள்ள தொடர்பை ஆய்வு செய்யும் போது அண்டத்தின் ரகசியம் தானாக புலப்படும்.

அதனால்தான் உலகின் மிகப்பெரிய அணு ஆராய்ச்சி நிறுவனமான CERN நிறுவனத்தின் முன்பு 6 அடி உயரமுள்ள நடராஜர் சிலை வைக்கப்பட்டுள்ளது.

கிறித்துவர்கள் அதிகம் வாழும் ஒரு நாட்டில் இந்து மத கடவுளின் சிலை வைக்கப்பட்டுள்ளது ஏன்?

ஏனெனில் அது மதம் சார்ந்ததல்ல. நடராஜர் சிலையின் வலது கையிலிருந்து இடதுகால் வரை உள்ள அமைப்பு Milky way என்று அழைக்கப்பட கூடிய பால்வழி மண்டலத்தை குறிக்கிறது. நடராஜரின் இதயம் அமைந்துள்ள இடத்தில் சூரிய குடும்பமான சோலார் சிஸ்டம் அமைந்துள்ளது. அவரின் இடுப்பை சுற்றி நிற்காமல் ஓடிகொண்டிருக்கும் பாம்பு நேரத்தை குறிக்கிறது. அதுமட்டும் இல்லாமல் அவரை சுற்றியுள்ள நெருப்பு வட்டம் பிரபஞ்சத்தை குறிக்கிறது.

அருவமாகவும், உருவமாகவும் ஆகாயமாகவும் காட்சி தர கூடிய ஒரே கடவுள் நடராஜர் தான். சிதம்பரம் நடராஜர் ஆடிக்கொண்டிருக்கும் ஆனந்த தாண்டவம் என்ற கோலம் “cosmic dance” என்று பல வெளிநாட்டு அறிஞர்களால் அழைக்கபடுகின்றது.

அணுவின் அசைவும் நடராஜரின் நடனமும் ஒன்றாக கருதப்படுகிறது. அதனாலேயே

“அவனன்றி ஓர் அணுவும் அசையாது”

என்று திருமூலர் கூறியுள்ளார்.

**********

ஷெர்லியின் விழிகள் வியப்பில் ஆழ்ந்து அசையாமல் நின்றுவிட்டன. புவியீர்ப்பு விசை என்ற ஒன்றை அவள் பாதங்கள் அப்போது உணரவேயில்லை. அவள் கால்கள் மிதப்பது போன்றிருந்தது.

எப்போதுமே முன்னோக்கி பாயும் கடலலைகள் இப்போது தன் கரைகளை விட்டு பின்னோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தன.

“ஓ எம் ஜி!!!!!!!” என்று அவள் இதுவரை பார்த்திராத அந்த காட்சியை அதிசயித்து பார்த்து கொண்டிருக்க,

கைபேசியில் அவளிடம் தொடர்பு கொண்டிருந்த ஹரி, “ஷெர்லி என்னாச்சு? நீயும் பிரபாவும் எங்க போனீங்க?” என்றவர், அதற்குள்ளாக பிரபாவும் வீட்டில் இல்லையென்பதை கண்டறிந்து அச்சத்தோடு வினவினார்.

அவள், “ஹரி” என்றாள். அதற்கு மேல் அவளுக்கு பேச வார்த்தைகளே வரவில்லை. அந்த காட்சியை வியப்போடு பார்த்து கொண்டிருந்தாள். சீறி பாயும் கடலலைகள் மொத்தமாக வடிந்து பின்வாங்கியிருந்தன.

“ஷெர்லி வேர் ஆர் யு?” என்று ஹரி சத்தமாக கேட்கவும்,

“டென்ஷன் ஆகாதீங்க! வீ ஆர் சேஃப்” என்றாள்.

அவருக்கு அப்போதுதான் மூச்சே வந்தது.

“நான் திரும்பியும் கூப்பிடுறேன் ஹரி” என்று சொல்லி அதன் பின் அழைப்பை துண்டித்துவிட்டாள். அந்த சூழ்நிலையில் அவளால் விவரமாக எதுவும் பேச முடியவில்லை. அவளுக்கு தலை இன்னும் பலமாக சுழன்று கொண்டிருந்தது.

பிரபாவையும் கடலலைகளையும் மாறி மாறி பார்த்தவள் அப்படியே கடற்கரை மணலில் அமர்ந்து கொண்டாள். அவள் பார்வை பிரபஞ்சன் மீதுதான் பதிந்திருந்தது. அவள் தாத்தா அவளிடம் எப்போதோ சொன்ன விஷயம். அவள் நினைவிற்கு வந்தது.

‘பிரேசிலில் உள்ள ஒரு பட்டாம்பூச்சியின் படபடப்பிற்கும் டெக்சாஸிலுள்ள சூராவளிக்குமே தொடர்பிருக்கிறது என்ற கயாஸின் தியரி.’ அந்த கருத்துப்படி ஒரு பேரழிவும் கூட ஏதோ ஒரு சிறு மையப்புள்ளியிலிருந்துதான் தொடங்குகிறது என்பதுதான்.

அதேபோல பிரபஞ்சனின் இந்த நிலைக்கும் கடல் உள்வாங்கியிருப்பதற்கும் விவரிக்க முடியாத ஆழமான தொடர்பிருக்கிறது என்று யோசிக்கும் போதே ஷெர்லியின் தேகம் சிலிர்த்து கொண்டது.

சுனாமி வரும் போது சில இடங்களில் கடல் உள்வாங்குவது என்பது இயற்கையான ஒன்று. ஆனால்  இங்கே இந்த நொடி கடல் உள்வாங்கியிருப்பது பிரபஞ்சன்தான் காரணம் என்றே தோன்றியது. இந்த பூமியின் ஈடுஇணையற்ற சக்தியான கடல் அவன் சக்தியின் முன்னே மண்டியிட்டு பின்வாங்கியது போன்றே அந்த அபூர்வ காட்சி தென்பட்டது.

அந்த அதிசய காட்சியை எத்தனை நேரம் அவள் அப்படியே பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தாள் என்று அவளுக்கே தெரியாது.

இன்னொரு புறம் கல்பாக்கம் அணுமின்நிலையத்தின் ஊழியர்களும் அந்த காட்சியைத்தான் ஆச்சரியக்குறியோடு பார்த்து கொண்டிருந்தனர்.

அதன் பின் வெகுவாக அவர்கள் மனம் ஆசுவாசப்பட்டது. ஏதோ ஒரு பெரிய சக்திதான் நடக்கவிருந்த மோசமான விபத்திலிருந்து அவர்களையும் அந்த இடத்தை சுற்றி வசிக்கும் பல்லாயிரம் மக்களையும் காப்பாற்றியிருக்கிறது.

எல்லோரும் அவரவர்கள் மதம் சார்ந்த கடவுளை மனமுவந்து வேண்டி நன்றியுறைத்துவிட்டு மீண்டும் அந்த யுனிடிற்குள் சென்றனர். இனி சுனாமியின் பயமில்லை என்ற நிம்மதியோடு அந்த அணுஉலையிலுள்ள பிரச்சனையை கண்டறிந்து சரி செய்துவிட எண்ணினர்.

தொலைகாட்சிகள் பரபரப்போடு சுனாமி பேரலைகளின் ருத்ர தாண்டவத்தை காட்சிப்படுத்தி கொண்டிருந்தன. தமிழகத்தில் சென்னை மற்றும் கடலோர பகுதிகளின் மிகுந்த  சேதத்தை ஏற்படுத்தியிருந்த அந்த காட்சிகளை பார்த்து எல்லோருமே அதிர்ந்திருந்தனர்.

அதேநேரம் சில இடங்களில் கடல் உள்வாங்கிய காட்சிகளையும் விவரித்து கொண்டிருந்தார்கள். அதில் கல்பாக்கமும் அதனை சுற்றியுள்ள கடலோர பகுதிகளும் அடங்கும்.

ஹரியோடு சேர்ந்து இந்த செய்தியை பார்த்து கொண்டிருந்த லோகநாதனுக்கு அடங்கா வியப்பு உண்டானது. சத்யாவோ மிகுந்த சந்தோஷத்தோடு, “அப்போ நம்ம எல்லாம் தப்பிச்சோம்” என்று பெருமூச்செறிந்தான்.

“ஆமா ன்டா… எந்த கடவுள் புண்ணியமோ” என்று அவன் தமக்கை வேணி சொல்ல, லோகாநாதன் முகத்திலும் நிம்மதி படர்ந்தது.

அவர்கள் எல்லோருமே நிம்மிதியான மனநிலையோடு பேசி கொண்டிருக்க, அப்போதைய ஹரியின் மனநிலையோ ஷெர்லி பிரபாவை பற்றிய கவலையிலிருந்தது.

உடனடியாக ஹரி அவர்கள் யார் கவனத்தையும் ஈர்க்காமல் வீட்டை விட்டு வெளியே வந்த கடற்கரை நோக்கி நடந்தார். அவர் நடந்து வந்து கொண்டிருந்த போதே அந்த ஊர் மீனவர்கள் எல்லோரும் அவரை வழிமறித்து,

“பிரபா எங்க? அவரை பார்க்கணும்… தம்பிக்கு நன்றி சொல்லணும்” என்று கேட்டனர். உண்மையில் அவர்களை எந்த சக்தியோ பெரிய இழப்பிலிருந்து காப்பாற்றிவிட்டது என்றாலும் பிரபா அதனை  முன்னமே உணர்ந்து அவர்களுக்கு எச்சரிக்கை செய்ததை எண்ணும் போதே, அவர்கள் பூரிப்பிலும் ஆச்சரியமும் அடைந்தனர். அவர்களுக்கு எப்போதுமே பிரபா ஓர் அதிசிய பிறவிதான். இம்முறையும் அவன் அதனை நிருபித்துவிட்டான்.

ஹரி அவர்களிடம் என்ன சொல்வதென்று புரியாமல் சில நொடிகள் குழம்பியவர் பின், “அவன் இப்போ இங்க இல்ல… வீட்டுக்கு வந்ததும் உங்களை வந்து பார்க்க சொல்றேனே!” என்று சமாளித்துவிட்டு நகர்ந்தார்.

ஹரி பிறகு ஷெர்லியையும் பிரபாவையும் தேடி கொண்டு நடந்தவர் ஷெர்லியின் பேசிக்கு அழைப்பு விடுத்தார். அவள் அவர் அழைப்பை ஏற்பதற்கு முன்னதாகவே அவர்களை கடற்கரையில் பார்த்துவிட்டு ஓடி வந்தார்.

“ஷெர்லி” என்ற ஹரியின் அழைப்பு கேட்டு அவரை பார்த்துவிட்டு எழுந்து கொண்டவள், அவரை வேதனை நிரம்ப பார்த்தாள்.

ஹரியின் பார்வை ஷெர்லியை பார்த்து நிம்மதி பெருமூச்சுவிட்ட அதேநேரம் பிரபாவை பார்த்து குழம்பியது. அவன் எப்போதும் விடியற்காலையில் யோகாசன பயிற்சிகள் செய்து பார்த்திருக்கிறார். ஆனால் இன்று என்ன புதிதாக அவன் இங்கே அமர்ந்திருக்கிறான் என்ற யோசனையோடு அவர் ஷெர்லியின் புறம் திரும்ப, அவளுக்கு என்ன சொல்வதென்றே புரியவில்லை.

இன்னும் அவள் உணர்ந்த விஷயத்தை நிஜமென்று நம்ப முடியாத அதிர்ச்சியிலிருந்தாள்.

ஹரி ஷெர்லியின் முகத்தை பார்த்தே ஏதோ பிரச்சனை என்று கணித்தவர், “என்னாச்சு ஷெர்லி? நீ எப்போ இங்க வந்த? பிரபா என்ன பண்றான்?” என்று அவர் வரிசையாக அவளிடம் கேள்விகளை அடுக்கி கொண்டிருந்தார்.

“ஹரி” என்றவள் அவனை பற்றி என்ன சொல்வது எப்படி சொல்வது என்று புரியாமல் மீண்டும் மௌனமாக கடலை பார்த்தபடி திரும்பி நின்று கொண்டாள்.

குழப்பமாக நின்ற ஹரி நேராக பிரபாவை நெருங்கி சென்றார். எப்போதுமே பிரபா பத்மாசன நிலையிலிருக்கும் போது ஹரி அவனை எந்த காரணம் கொண்டும் தொந்தரவு செய்ய மாட்டார். ஆனால் இன்று ஏனோ அப்படி விட முடியவில்லை. அவனை எழுப்பியே தீர வேண்டுமென்று மனம் சொன்ன கட்டளையை கேட்டு அவர் அவனை தொட போகும் போது ஷெர்லி அவர் கைகளை பிடித்து கொண்டு பின்னே இழுத்துவிட்டாள்.

“டோன்ட்” என்று அச்சத்தோடு அவள் அவரை தடுக்க,

“என்ன ஷெர்லி? என்னாச்சு… அதையாச்சும் சொல்லு” என்றவர் அவளை அழுத்தமாக வினவ, அவள் மெல்ல அவனை தேடி கொண்டு வந்தது முதல் அவளுக்கு ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியை  விவரித்தாள்.

“நிஜமாவா?” என்றவர் நம்ப முடியாமல் கேட்கவும், “எஸ்” என்ற அழுத்தி சொன்ன அவள் விழிகளில் அப்போது  கண்ணீர் நிறைத்திருந்தது. அந்த கண்ணீரை பார்த்த பின்பும் அவரால் அவள் சொல்வதை நம்பாமல் இருக்க முடியவில்லை.

“என்னடா பண்ணி வைச்சிருக்க பிரபா” என்று ஆதங்கத்தோடு கேட்டு அவனை, “பிரபா” என்று அழைத்து பார்க்க, “உஹும்… நோ யூஸ் ஹரி… அவர் நம்ம பேசுற எதுக்குமே ரியாக்ட் பண்ண மாட்டிறாரு” என்றாள் ஷெர்லி.

துவண்டபடி ஹரி அப்படியே மணலில் அமர்ந்து கொள்ள ஷெர்லி அவரருகில் அமர்ந்து கொண்டாள். இருவருமே அவனாக எழுந்து கொள்வான் என்ற நம்பிக்கையில் அமர்ந்து கொண்டனர்.

இரவு நடுநிசியை எட்டியது. கல்பாக்கம் அணுமின் நிலையம்.

அங்கிருந்த எல்லோருமே அந்த இயந்திர கோளாறை சரி செய்ய தீவிரமாக தங்களாலான முயற்சியை செய்து கொண்டிருந்தனர். பிரச்னனயின் மூலத்தை கண்டுபிடிப்பதற்குள் அணுக்கசிவுவின் அளவு அதிகரித்து கொண்டேயிருந்தது.

இப்படியே போனால் அந்த யூனிட் இன்னொரு செர்னோபில்லை கண் முன்னே காட்டிவிடுமோ என்று அச்சத்தை உருவாக்கியிருந்தது. ஆனால் இன்னும் அந்த மாதிரி எந்த ஆபத்தும் நிகழாமல் ஏதோ ஒரு சக்திதான் அவர்களை இந்த நொடி வரை காப்பற்றி கொண்டிருந்தது என்று மட்டும் புரிந்தது.

நேரம் கடந்து சென்று கொண்டேயிருந்தது. பிரபா கண்விழிக்கவேயில்லை. அவனை சுற்றிலும் அங்கு வசிக்கும் மீனவ கூட்டம் சூழ்ந்து கொண்டது. ஹரியோடு லோகநாதனும் சத்யாவும் நின்றிருந்தனர்.

“பிரபா… ப்ளீஸ் கெட் அப்” என்று வாயிற்குள் முனகியபடி கவலை தோய்ந்த முகத்தோடு நின்று கொண்டிருந்தாள் ஷெர்லி!

உள்வாங்கியிருந்த கடலலைகள் இன்னும் பழைய நிலைக்கு திரும்பாததால் அலைகளின் சத்தம் குறைந்து ஒருவித நிசப்த நிலை அங்கே சூழ்ந்திருந்தது.

எல்லோருமே பிரபாவை விட்டு ஒரு சில அடிகள் விலகியே நின்றனர். அங்கே வந்த மீனவ தலைவன் யார் சொல்வதையும் கேட்காமல் பிரபாவை தொட எத்தனித்து அலறி கொண்டு தள்ளி சென்று வீழ்ந்த அந்த காட்சி எல்லோரையுமே மிரட்சிக்குள்ளாக்கியது. யாருக்குமே நடப்பதையும் நடந்து கொண்டிருப்பதையும்  என்னவென்று கணிக்க கூட முடியவில்லை.

அவன் உடம்பில் முன்பை விடவும் உஷ்ணம் அதிகரித்திருந்தது. அந்த மீனவ தலைவனின் விரல்கள் நெருப்பை தொட்டது போல் கைகள் வெந்து போயிருந்தன. அவனை சுற்றி கண்களுக்கு தெரியாத நெருப்பு வளையம் உண்டாகியிருந்தது போன்ற உணர்வு!

ஹரி மிகுந்த வேதனையோடு காணப்பட்டார். சேதுதான் அவரருகில் நின்று சமாதானம் செய்து கொண்டிருந்தான். ஆனால் அவர் மனம் அவன் சொன்னதை காதில் கூட வாங்கவில்லை.

என்ன நடக்கிறது என்று யோசித்தபடி அதிர்ச்சியோடு நின்றவருக்கு அப்போதுதான் ஒரு எண்ணம் உதித்தது.

மணி அப்போது இரவு மூன்றை எட்டியிருந்தது.

அணுமின் நிலையத்தில் இயல்பை விட உஷ்ணம் அதிகரித்து கொண்டே போனது. எல்லோருடைய டென்ஷனும் அதிகரித்து கொண்டே போனது. மனதிலிருந்த நம்பிக்கை வடிந்து கொண்டே போனது.

புகுஷிமாவில் நடந்த அணு உலை விபத்தும் சரி. செர்னோபிலில் நடந்த உலை வெடிப்பும் சரி. அவை அந்தளவு பாதிப்பை உண்டாக்கியதற்கு காரணம் அங்கே சேகரித்து வைக்கப்பட்டிருந்த அணுகழிவுகள்தான்!

அதேநிலை கல்பாக்கம் அணுமின்நிலையத்திற்கும்  வந்தால் இங்கேயும் அதே அவலநிலைதான். அந்த அணுஉலையில் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்த அனைவரையும் பெரிதாக அச்சம் சூழ்ந்து கொண்டது. நிலைமை சீராகும் என்ற நம்பிக்கை அவர்கள் மனதை விட்டு மெல்ல நீங்கியிருந்தது.

பிரபா இன்னும் கண்விழிக்கவில்லை. ஹரியின் பதட்டம் அதிகரித்து கொண்டே போனது. ஏதாவது செய்து அவனை விழிக்க வைக்க வேண்டுமென்று எண்ணிய ஹரிக்கு அப்போது ஒரே சிறிய நம்பிக்கை பிரபாவின் யோகசான ஆசான் குணபாலன் அவர்கள்தான்.

சேதுவை உடன் அழைத்து கொண்டு ஹரி அந்த இரவிலும்  குணபாலன் வீட்டை தேடி கொண்டு சென்றார். அவர் வீட்டினை தேடி கண்டுபிடிக்கும் போது விடியற்காலை மணி ஐந்து!

குணபாலனின் பேத்தி வித்யாதான் கதவை திறந்தாள். முதலில் அவர்கள் அந்த நேரத்தில் வந்திருக்கும் காரணம் புரியாமல் அவள் குழம்பி நிற்க, ஹரி அவளிடம் நிலைமையின் தீவரத்தை சொல்லி குணபாலனை பார்க்க வேண்டுமென்று கேட்டார்.

முந்தைய தினம் பிரபா அங்கே வந்த செய்தியை வித்யா ஹரியிடம் சொல்லி கொண்டே அவர்கள் இருவரையும் குணபாலன் அறைக்கு அழைத்து சென்றாள்.

ஹரி அப்போது நடந்த விஷயங்களை விளக்கமாக குனபாலனிடம் தெரிவிக்க, அவருக்கு பிரபாவின் செய்கையின் மூலகாரணம் புரிந்து போனது.

அந்த நொடியே அவர்  கண்களில் நீர் பிரவாகமாக பெருகியது. ஆனால் அந்த கண்ணீர் வேதனையால் வடிந்ததல்ல. தன் சிஷ்யனின் ஆற்றலை கேட்ட பெருமிதத்தில் வழிந்த ஆனந்த கண்ணீர்.

ஹரிக்கு குணபாலன் முகத்தை பார்த்து ஒன்றும் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. பிரபாவின் செயலில் ஏதோ ஆழமான காரணமிருக்கிறது என்று மட்டும் புரிந்தது.

அவர் மனம் தாங்காமல், “ஐயா! பிரபாவை எப்படி விழிக்க வைக்கிறதுன்னு நீங்கதான் ஒரு வழி சொல்லணும்” என்று கேட்டார். குணபாலன் பதில் சொல்லாமல் அவர் படுக்கை எதிரே இருந்த புத்தக அலமாரியை காண்பித்து ‘அண்டமும் பிண்டமும்’ என்ற புத்தகத்தின் பெயரை குறிப்பிட்டு எடுத்து வர சொன்னார். ஹரியும் அதனை எடுத்து வந்து கொடுக்க, குணபாலன் அதிலிருந்த ஒரு பக்கத்தை திருப்பி ஹரியிடம் தந்துவிட்டார்.

குணபாலனுக்கு அந்த விஷயத்தை சொல்ல தைரியமில்லை.

ஹரி அந்த பக்கத்தை படித்து கொண்டிருக்கும் போது சூரியன் மெல்ல எழும்பி கொண்டிருந்தான்.

கல்பாக்கம் அணுமின் நிலையத்தில் நிலைமை சீராகும் நம்பிக்கை எல்லோருக்கும் குன்றி கொண்டேயிருந்த நிலையில் அந்த இயந்திர கோளாறின் ஆணிவேரான மூலத்தை அவர்கள் கண்டறிந்தனர். அந்த கணமே அவர்கள் எல்லோர் மனதில் மெல்ல நம்பிக்கை படர்ந்தது.

அதேநேரம் அடுத்த நாளின் விடியலை நோக்கி அனைத்து ஜீவராசிகளும் காத்திருந்தன.

‘நமது பிண்டத்தில் உள்ள அண்டத்தில் ஆயிரம் சூரியர்களின் உஷ்ணத்தை தாங்கக் கூடிய சக்தி உள்ளது. மேலும் நமது ஆன்மா ஆயிரம் கோடி சூரிய பிரகாசம் உடையது. அது அசுத்த மாயா காரிய அணுக்களால், ராக துவேஷங்களால் திரையாக மறைக்கப்பட்டு இருக்கிறது. அந்த மாய காரிய அணுக்கள் சுத்த அணுக்களாக மாறுவதற்கும் உடலை அதி உஷ்ணமாக மாற்ற வேண்டியது மிக முக்கியம் என்று நமது வள்ளல் பெருமான் கூறி இருக்கிறார்கள்.’

அண்டத்தி னுள்ளே அளப்பரி தானவள்
பிண்டத்தி னுள்ளே பெருவெளி கண்டவள்
குண்டத்தி னுள்ளே குணம்பல காணினும்
கண்டத்தி னுள்ளே கலப்பறி யார்களே

இது திருமூலரின் திருமந்திரப்பாடல்.

படித்து கொண்டிருந்த ஹரிக்கு அதற்கு பின்னாக நிறைய அதிர்ச்சிகள் வரிசையாக காத்திருந்தன. அவர் அவற்றையெல்லாம் படித்து கொண்டிருக்கும் போதே மனம் தாங்காமல் புத்தகத்தை நழுவவிட்டார்.

குணபாலன் முகத்தில் ஓர் தெளிவு இருந்தது. ஆனால் அதோடு கூடவே ஓர் நம்பிக்கையற்ற பார்வை ஹரி மனதை பிசைய, “ஐயா!” என்று கண்ணீரோடு அவரை பார்க்க,

“ஆருட சாமதி நிலை… பிரபா இத்தனை நாளா இதை பத்தின ஆராய்ச்சியைதான் செஞ்சிட்டு இருந்தான்… அவன் இந்தளவு தீவிரமான பிரம்மச்சரியம் கடைபிடிச்சதும் இதற்காகத்தான்” என்றார்.

ஹரிக்கு சில நாட்கள் முன்பு பிரபா சொன்ன விஷயங்கள் நினைவுக்கு வந்தன.

“மனிதனுக்குள் இருக்கும் கடவுள் சக்தியை உணர வேண்டும்… அதான் என்னோட தீஸிஸ்” என்றான்.

“அதெப்படிறா முடியும்?” என்று ஹரி சிரித்து கொண்டே கேட்க, அதற்கு பிரபா சொன்ன விளக்கம் இப்போது அவர் நினைவுக்கு வந்தது.

“இந்த உடல் 16 அலைகளால் ஆனது. மனமாகவும், புத்தியாகவும் இயங்குபவை 19 அலைகள். மின்காந்த சக்திதான் இந்த 35 அலைகளாக இயங்குது. இதுதான் நம்மை அலைக்கழிக்கின்றன. இந்த சக்தி அனைத்தையும் அலை பாயாமல் நிறுத்தி நாம் ஒன்றுபடுத்தப் பயிலும்போது சக்தியெல்லாம் திரண்டு சிவம் என்ற நிலையை அடையும்…

இந்த அலைகளை நிலையாக நிறுத்த முதல் முயற்சியாக மூச்சைக் கட்டுப்படுத்தணும்… மூச்சு கட்டுப்பட்டால்தான் மனம் கட்டுப்படும். அதனால் தான் யோகா பயிற்சியில் மூச்சுப் பயிற்சி முக்கிய அங்கமா இருக்கு.

மூச்சை அடக்கி நிறுத்துவதைக் கும்பகம்னு சொல்லுவாங்க… அந்த நிலையில் எண்ணங்கள் இருக்காது. மனம் அடங்கி நிற்கும். மனம் அடங்குகின்றபோது ஆத்ம சக்தி பரவும்.

அன்றாட வாழ்க்கையில் நமக்கு வருகின்ற பிரச்னைகள் எல்லாம் பெரிது படுத்தப்படுவது நமது அறியாமையால் தான். ஆத்மத் தொடர்பு கொண்டவர்களுக்குப் பிரச்னைகள் இருக்காது. தீர்வு தான் இருக்கும்.

நாம் ஆத்மாவை இனித்தான் அடையணும்னு இல்ல. ஏற்கனவே நாம் ஆத்மா தான். அதை நாம் புரிஞ்சிக்கணும்…

நம்ம வாழ்க்கையைக் கொண்டு செலுத்துவதும், உரிய வழிகாட்டிகளைத் தருவதும் கூட இறைவன் தான். நாம் இந்தப் பாதையை நோக்கித் திரும்புகின்றவரை நாம் இதை நோக்கித்தான் செலுத்தப்படுகின்றோம்னு கூட நமக்குத் தெரியாது. எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படியெல்லாம் நடக்குதுன்னுதான் தான் நினைக்க தோணும்

ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் பின்னால் அவன் கை இருக்குன்னு ஞானம் பெற்ற பிறகுதான் விளங்கும். அவன் தான் நான் என்பது புரியும் போது நம்ம ஓட்டம் நின்னுடும்.

மனிதனாகிய நமது சக்தி ஓட்டம் நிறுத்தப்பட்டால் நாம் அந்நிலையில் சிவமாக மாறுகின்றோம். ஜீவனை சிவமாக்க மௌனம் அவசியம். இங்கு மௌனம் என்பது வாய் பேசாமலிருக்கிறது இல்ல. எண்ண அலைகள் எழாத நிலையும் அல்ல. ஆத்ம இணைவில் ஏற்டுகின்ற நிறைவு.” என்று அவன் சொல்லி முடித்த போது ஹரி அலட்சியமாக, “போடா! நீ சொல்றது ஒன்னும் விளங்கல” என்று சொல்லி எழுந்து சென்றுவிட்டார்.

“ஒரு நாள் உங்களுக்கு நான் சொன்னது புரியும்” என்றவன் சொன்ன வாக்கியம் இப்போது ஹரியின் மனதை பலமாக தாக்கியது.

“உள்ளம் பெருங்கோவில் ஊனுடம்பு ஆலயம் தெள்ளத் தெளிந்தார்க்குச் ஜீவன் சிவலிங்கம்” என்று அவன் இன்று புரிய வைத்துவிட்டான்.

ஹரி ஸ்தம்பித்தபடி நிற்க குணபாலன் அப்போது,

“இனி அவன் இந்த பூலோக வாழ்விற்கு திரும்ப மாட்டான்… அவன் உடலோட உஷ்ணம் குறையும் போது அவன் ஆன்மா இந்த பிரபஞ்ச சக்தியாக மாறி பிரபஞ்சத்தோட கலந்துவிடும்” என்றார்.

ஹரி எல்லாவற்றையும் கேட்டு கலங்கி கனத்த மனதோடு அங்கிருந்து புறப்பட்டார்.

வானம் வெளுத்து பூமியில் வெளிச்சம் பரவியிருந்தது. பூமியின் சுழற்சியில் ஒரு பக்கம் காரிருள் சூழ இன்னொரு புறம் வெளிச்சம் படர தொடங்குவதே இந்த பிரபஞ்சத்தின் விதி!

அந்த நேரம் கல்பாக்கம் அணுஉலையின் பிரச்சனை கண்டறியப்பட்டு அது மிகுந்த சிரத்தையோடும் கவனத்தோடும் சீர் செய்யப்பட்டிருந்தது. முனைப்போடு வேலை செய்து கொண்டிருந்த பணியாளர்கள் மனதில் அப்போதே ஒருவித நிம்மதி படர்ந்தது.

இனி எந்த பிரச்சனையும் இல்லை என்று அவர்கள் அமைதியடைந்தனர்.

ESK-19

என் சுவாசம்  19

வாழ்க்கை சில நேரங்களில், சிலருக்கு தனது கோர பக்கங்களைக் காட்டி விடுகிறது.  அதிலிருந்து மீண்டு வரும் வரை  அவர்தம்  மனதும்  நைந்து போகிறது.  சிலரே  புது உத்வேகத்துடன் மீண்டு வருகின்றனர்.  பலர் அந்தத் துயரத்துள் சிக்கி சிதைந்து போகின்றனர்,  அல்லது தடம் மாறி செல்கின்றனர்.

போலீஸ் ஸ்டேஷனில்  கதிரை வெளியே கொண்டு வந்து விடலாம்  என்று எண்ணிச் சென்ற அழகர் கண்டது,  காவலர்கள் தாக்கியதால் அடிபட்டுக் கன்றிய வெற்றுடலுடன்,  முகம் இறுகிச் சிவந்து போய் வெறித்த பார்வையுடன் சிறைக் கம்பிகளுக்குப் பின் அமர்ந்திருந்த கதிரையும்,  அவனுக்காகப் பரிந்து காவலர்களிடம் சண்டை போட்டுக் கொண்டிருந்த ராகவனையும்தான்.

“எப்படி சார் ஒரு மைனர் பையனப் போட்டு  இப்படி அடிப்பீங்க?”  எகிறிக் கொண்டிருந்தார் ராகவன்.

வேறு ஒரு வழக்கின் விபரத்தைப் பெறுவதற்காக காவல் நிலையம் வந்தவரின் கவனத்தை ஈர்த்திருந்தான் கதிர்.  அத்தனைக் காவலர்களும் சூழ்ந்து தாக்க,  ஒற்றை ஆளாக அனைவரையும் சமாளித்தவனை அடக்க முடியவில்லை யாராலும்.  வெகு நேரப் போராட்டத்திற்கு பிறகே  அவனை சிறையில் அடைக்க முடிந்தது அவர்களால்.

“சார்… நீங்களேப் பார்த்தீங்கல்ல ஒரு சின்னப் பையன், இத்தனை போலீஸை ஒத்தையா சமாளிக்குறான்.  அவனைப் புடிச்சு உள்ள போடறதுக்குள்ள நாக்கு தள்ளிடுச்சி எங்களுக்கு.  அவன் இரண்டு போலீஸ் கான்ஸ்டபிள அரிவாளால கிழிச்சிருக்கான்.  ட்ரீட்மெண்ட் பண்ண போயிருக்காங்க அவங்க.

நான் கேஸ ஸ்ட்ராங்கா எழுதிட்டேன்.  இவன்லாம் சிறுவர் சீர்திருத்தப் பள்ளியில போட்டாதான் அடங்குவான்.  நீங்க வேணும்னா பாருங்க,  இவன் பெரிய ரௌடியா வருவான்.”

ராகவன் மனதில் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது அந்த காவலர் பேசியது.  அவனுடைய அளப்பறிய ஆற்றலை அவரும் நேரில் கண்டார்தான்.  ஒரு சிறுவனுக்கு இவ்வளவு வலிமையா?  ஆச்சர்யமாக இருந்தது அவருக்கு.

‘இவ்வளவு ஆற்றலையும் நல்ல விஷயங்களுக்குப் பயன் படுத்தினால் இவன் பெரிய ஆளாக வருவான்.  இப்படியே இவனை இங்கே  விட்டுப் போனால்,  இவர் சொல்வது போல பெரிய சமூக விரோதியாகத்தான் வருவான்’  மனதில் எண்ணியவர் அப்பொழுதே முடிவு செய்து விட்டார்,  கதிரைப் பாதுகாத்து அழைத்துச் செல்வது என்று.

அப்பொழுது கதிரைத் தேடி அங்கு வந்திருந்த அழகர்.

“சார், அவன் சாதுவான பையன் சார்… அவனுக்கு ஏற்பட்ட  அதிர்ச்சியில இப்படி நடந்துகிட்டான் சார். கேஸெல்லாம் போட்டுடாதீங்க சார். அவன் வாழ்க்கையே வீணாப் போயிடும்.

இனி அவன நான் இப்படியெல்லாம் செய்யாம பார்த்துக்குறேன் சார்.  அவனை பெத்தவரு பொணமா கிடக்குறாரு.  இவன்தான் சார் இறுதி காரியம் செய்யனும். கொஞ்சம் கருணை காட்டுங்க சார்.”

ஏறக்குறைய, அந்த போலீஸ் அதிகாரியின் காலில் விழுகாத குறையாகக் கெஞ்சிய அழகரை அலட்சியமாகப் பார்த்த அந்த அதிகாரி,

“யோவ்… யாருய்யா நீ?  இவன் சாதுவான பையனா?  ரெண்டு கான்ஸ்டபிள அரிவாளால வெட்டியிருக்கான்.  ரோட்டுல வெறி பிடிச்சவன் மாதிரி அரிவாளத் தூக்கிட்டு ஓடியிருக்கான்.  பஸ் ஸ்டாண்டில பயணிகளை அச்சுருத்தியிருக்கான்.

இப்ப இங்க ஸ்டேஷன்ல பாரு, எங்களுக்கு எவ்வளவு காயம்னு.  அவனை அடக்கி செல்லுல போட முடியல எங்களால.  இவனைப் போய் சாதுங்கற…  ரௌடிப் பய மாதிரி பிகேவ் பண்றான்.  நான் அவன் மேல கேஸ் ஃபைல் பண்ணிட்டேன்.  எதா இருந்தாலும் கோர்ட்ல பாரு.”

“சார்… சார்… உங்க வாயால அப்படியெல்லாம் எதுவும் சொல்லாதீங்க சார். படிக்கற பையன் சார். குடும்ப சூழ்நிலையால இப்படி ஆகிட்டான் சார். கேஸெல்லாம் போட்டா அவன் வாழ்க்கையே வீணாப் போயிடும் சார்.”  அழுது கதறிய அழகரைப் பார்த்த ராகவன்,

“நீங்க யாரு? அந்தப் பையனுக்கு என்ன வேணும்? “

“நான் அவனோட தாய் மாமா சார்.  தாய் தகப்பன் இல்லாம அநாதையா நிக்குறான் சார் அவன்.” என்றவர் நடந்த சம்பவங்கள் அனைத்தையும் விவரித்தார்.

அதன் பிறகு எதைப் பற்றியும் யோசிக்கவில்லை ராகவன்.  அவரது செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி, அவன் மீது  வழக்குகள் எதுவுமின்றி வெளியே கொண்டு வந்தார்.

எவ்வளவுக்கெவ்வளவு ஆர்ப்பாட்டம் செய்தானோ, அந்த அளவுக்கு உள்ளுக்குள் ஒடுங்கிப் போனான், நடு வீட்டில் போடப் பட்டிருந்த தனது  தந்தையின் பிணத்தைப் பார்த்து.  ஒற்றைத் துளி கண்ணீர் சிந்தாமல்  இறுகிய முகத்துடன்,  தந்தையின் முகத்தையே வெறித்துப் பார்த்தபடி இருந்தவன், அவரது இறுதி காரியங்களையும் செய்து முடித்தான்.

அதன் பிறகு அந்த வீட்டில் குடியிருக்க முடியாமல், வேறு ஒரு சிறிய வீட்டிற்கு மாறினர் அழகரும் கதிரும்.  ராகவன் அழகரைத் தனக்குத் துணையாக கட்சி வேலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டு இருக்கும்படி கூறியதால், அழகர் ராகவனுடன் இருந்தார்.

 

ஒரு சில வாரங்களுக்குப் பிறகு கதிரைச் சந்தித்த ராகவன் அவனை பள்ளிக்குச் செல்லும்படி கூற.  உறுதியாக முடியாது என்று மறுத்தான்.  அவனை ஒரு சில வார்த்தைகள்  பேச வைப்பதற்குள் போதும் போதும் என்றாகி போனது ராகவனுக்கு.  தனக்குள் இறுகி மௌனமாகிப் போனான்.

இயல்புக்கு மாறாக யாருடனும் பேசாமல், சுருண்டு சுருண்டு படுக்கும் கதிர் அழகருக்குப் புதிதாகத் தெரிந்தான்.  நாளடைவில் இரவெல்லாம் தூங்காமல்  விடிய விடிய விழித்துக் கிடந்தான்.  உணவு உண்ணவோ மற்ற வேலைகளோ அழகர் சொன்னால் மட்டுமே செய்தான்.  இயந்திரம் போன்ற  அவனுடைய நடவடிக்கை பயத்தைக் கிளப்பியது அழகருக்கு.

அவனை ஒரு நல்ல மனநல மருத்துவரிடம் அழைத்துச் சென்றனர் ராகவனும் அழகரும்.  சோதனை செய்த மருத்துவரோ அவன் மனச்சிதைவுக்கு ஆளாகியிருப்பதாகவும்,  முறையான கவுன்சிலிங்  மற்றும்  சிகிச்சை  மூலம் சரிபடுத்தி விடலாம் என்றும் கூறினார்.

மூன்று மாதங்களுக்கு தொடர்ந்து அவனுக்கு சிகிச்சையும்  கவுன்சிலிங்கும்  கொடுக்கப்பட்டது.  கதிர் ஓரளவு நார்மலான நிலைக்கு வந்தவுடன்,

“கதிர் இப்ப ஓரளவு நார்மலாகிட்டான்.  அவனுக்கு நல்ல குடும்ப சூழல்ல பழகுற வாய்ப்பு கிடைத்தால், அவன் பழைய நிலைமைக்கு வர வாய்ப்பு இருக்கு.  இந்த ஊரை விட்டு வேற ஊருக்கு, கொஞ்ச நாள் அவனை மாத்திப் பாருங்க.  அவன் வயசுப் பசங்களோட பழகினா, கொஞ்சம் நார்மலுக்கு வந்துடுவான்.”

மருத்துவர் கூறியதைக் கேட்ட ராகவன்,  கதிரை வற்புறுத்தி, “படிக்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை  அழகருடன் இணைந்து வேலைக்காவது வா” என்று அழைத்துச் சென்று வாசுகியிடம் விட்டார்.

“அக்காவுக்குத் தேவையான வேலையெல்லாம் செய்து குடு.  பாப்பாவ பார்த்துக்கோ.”

வாசுகிக்கும் கதிரைப் பற்றி அனைத்தும் தெரியும் ஆகையால், அவனைத் தாயன்புடன் அரவணைத்துக் கொண்டாள்.  ஆனால், மௌனமாகவே  இருந்தவனைச் சாதாரணமாக அவளுடன் பேச வைக்கவே ஒரு மாதத்திற்கு மேல் ஆனது வாசுகிக்கு.

அனன்யா அப்பொழுது ஆறுமாதக் குழந்தை.  குழந்தையுடன் மட்டும் உடனே ஒட்டிக் கொண்டான்.  அவளது தவழும் அழகும் பொக்கை வாய் சிரிப்பும், மறந்து போயிருந்த மலர்ச்சியை அவன் முகத்தில் கொண்டு வந்தது.  அனுவைத் தரையில் விடாமல் தாங்கிக் கொண்டு திரிந்தான்.

மெது மெதுவாக பேச்சுக் கொடுத்து, அவனை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக  இயல்புக்குக் கொண்டு வர,  ஆறு மாதங்களுக்கு மேல் ஆனது வாசுகிக்கு.  அந்த வருடப் படிப்பும் பாழாகிவிட,   அவனை மிகுந்த சிரமத்திற்கு பிறகு மீண்டும் படிக்க ஒப்புக் கொள்ள வைத்தனர் ராகவனும் வாசுகியும்.

அந்த ஊரில் படிக்க மாட்டேன் என்று கூறியவனை வற்புறுத்தாமல், சென்னையில் உள்ள சிறந்த பள்ளியில், மீண்டும் ஒன்பதாம் வகுப்பில் சேர்த்து, ஹாஸ்டலில் சேர்த்தார் ராகவன்.  தன் வயதொத்த மாணவர்களுடன்  இயல்பாக பழக ஆரம்பித்தவனின் மனக்கசடுகள் நாளடைவில் மறைந்து போயின.  பள்ளிக்  கல்வி முடித்தவனை, அவன் விருப்பப்படி வழக்கறிஞர் பட்டம் பெற கல்லூரியில் சேர்த்து விட்டார் ராகவன்.

சென்னையில் கிட்டத்தட்ட ஒன்பது வருடங்கள் படித்தவன்,  கல்லூரி படிக்கும் போதே பார்ட் டைமாக வேலையும் பார்க்க ஆரம்பித்தான்.  பழைய நினைவுகள் தன்னை அண்டாத படி,  முழு நேரமும்  பிசியாக வைத்துக் கொண்டான்.  காலம் அவனது ஆறாத காயத்தை ஆற்றி வடுவாக்கியிருந்தது.

விடுமுறைக்கு ஊருக்கு வரும் போதும் அனுவும் ஆதவனும் மட்டுமே அவனது உலகமாகிப் போனது.  அவனது வாழ்வை மீட்டுக் கொடுத்த ராகவனும் வாசுகியும் தெய்வமாக மனதுக்குள் பதிந்து போயினர்.  ஸ்ரீதர் போன்ற நல்ல நண்பர்களின் நட்பு அவனை மேலும் செம்மைப் படுத்தியது.

குடும்பச் சூழ்நிலையால் தடம் மாறி தடுமாறிப் போயிருக்க வேண்டியவனின் வாழ்வு, ராகவன் வாசுகி இருவராலும்  நல்ல நிலைமைக்கு கொண்டு வரப்பட்டது.  படிப்பை முடித்தவன் ரியல் எஸ்டேட் தொழில் செய்ய விரும்ப…  அவன் தொட்டதெல்லாம் துலங்கத் தொடங்கியது.

கதிரைப் பற்றி அழகர் சொல்லி முடிக்கும் போது  சிவரஞ்சனியின் மனதில் பெரும் பாரமேறிய உணர்வு.  இன்று சிறு குழந்தை போல தன் மடியைக் கட்டிக் கொண்டவனின் ஏக்கம் புரிந்தது.  தடம் மாறிப் போயிருக்கக் கூடிய வாய்ப்பு இருந்தும், மன உறுதியோடு மீண்டு வந்தவனை பெருமையாக எண்ணிக் கொண்டாள்.

அவனை இந்த அளவுக்கு ஆளாக்கிய ராகவனுக்கும் வாசுகிக்கும் காலமெல்லாம் சேவகம் செய்தாலும், பட்ட கடன் தீராது என்று எண்ணிக் கொண்டாள்.  தெய்வத்துக்குச் சமமாகத் தோன்றினர் இருவரும்.

“கதிர் என் கிட்ட வரும் போது அவனுக்கு பதினைந்து வயது ஆரம்பம்.  பால் மணம் மாறாத அந்த முகத்துல இருந்த இறுக்கம், யாரையும் கிட்ட  நெருங்க விடாது.  அவனை என்கூட சாதாரணமா பேசிப் பழக வைக்கவே எனக்குப் பல மாசமாச்சு.  அவனை ஓரளவு தேத்திக் கொண்டு வந்தது அனுதான்.  அவளைப் பார்த்து மட்டும்தான் சிரிப்பான்.”

இவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே ராகவனும் வந்திருந்தார். அவருக்கும் தொலைபேசி மூலமாக மாலை நடந்தது முதல் அனைத்து விஷயமும் கூறப்பட்டிருந்தது.

“நான் முதன் முதல்ல கதிர போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல பார்க்கும் போது அசந்து போனேன்மா.  அவனுக்குள்ள அப்படி ஒரு தீ கொழுந்து விட்டு எரிந்து கொண்டிருந்தது. அதை நல்ல வழியில் பயன்படுத்தினால் ஊருக்கே ஒளி கொடுப்பவனாக வருவான்.  அங்கேயே விட்டுவிட்டு வந்தால் ஒருநாள் ஊரையே எரிப்பான்னு  அங்கயே முடிவு பண்ணினேன்.”

“…”

“நான் ஒரு கதிரைத்தான் உருவாக்கினேன்.  ஆனா அவன் இன்னைக்கு நூற்றுக்கணக்கான கதிரை உருவாக்கிகிட்டு இருக்கான்.  பாதிக்கப்பட்ட, கஷ்டப்படற அனைத்து மாணவர்களும்  நல்லா படிக்கனும்னு அவனோட வற்புறுத்தல்ல ஆரம்பிச்சதுதான் நம்ம ட்ரஸ்ட்.  இன்னைக்கு அந்த  ட்ரஸ்ட் மூலமா படிச்சு நல்ல நிலைமைக்கு வந்த பிள்ளைகள் எத்தனை  பேர் தெரியுமா? “

“ஏன் நம்ம சுந்தரையே எடுத்துக்கோ… சென்னையில பிட்பாக்கெட் அடிச்சிகிட்டு இருந்தவனக் கூட்டி வந்து, படிக்க வச்சு  இன்னைக்கு எப்படி மாத்தியிருக்கான்.  அவன் சத்தமில்லாம செய்யற காரியங்கள்  அவ்வளவும்,  சமுதாயத்துக்கு பயன் தரக் கூடியவைதான்.”

“ஆனா… இன்னைக்கு ரொம்ப மனசு கஷ்டப்பட்டுட்டாங்க.  அவங்க அழுததை என்னால தாங்கிக்கவே முடியல.” கண்ணீர் கரையுடைக்கக் காத்திருந்தது சிவரஞ்சனிக்கு.

“கதிர் கண்டிப்பா பழைய மாதிரி மனசு விட்டுப் போக மாட்டான்மா.  இப்ப அவன் மனசு ரொம்பவே பக்குவப்பட்டு இருக்கு.  இன்னைக்கு திடீர்னு அவங்க அம்மாவ பார்த்ததால வந்த அதிர்ச்சிதான், அவன் இப்படி நடந்துக்க காரணம். இதையும் அவன் கடந்து வருவான்.  ஆனா…  அவனோட அம்மா விஷயத்துல அவன் எடுக்கற முடிவுதான் என்னோடது.  அவனை நான் எதுக்கும் வற்புறுத்த மாட்டேன்.”

வாசுகியும் அவரது கூற்றை ஆமோதித்தாள்.

அழகரும்,  “தான் ஆடாவிட்டாலும்  தன் தசை ஆடும்னு சொல்லுற  மாதிரி,  அந்த சூழ்நிலையில ஜமுனாவைப் பார்த்து அப்படியே விட்டுட்டு வர முடியல என்னால.  ஆனா  என் மாப்ள உறுதியா அவள வேண்டாம்னு சொல்லிட்டா எனக்கும் வேண்டாம்தான். அவன மீறி எனக்கு என் அக்கா முக்கியமில்ல தலைவரே.   அவன் நல்லாத் தூங்கட்டும். நான் நாளைக்கு வந்து அவனைப் பார்த்துக்கறேன்.” என்றபடி அழகர் கிளம்பிச் சென்றார்.

 

மௌனமாகப் படுக்கைக்கு வந்து படுத்த  சிவரஞ்சனிக்கு இவர்கள் கூறிய அனைத்தும் புரிந்தது.  ஆனால்  அவளது இளகிய மனமோ… தவறு செய்யாதவர்கள் யார் இருக்கிறார்கள் உலகில்?  மனிதனாய் பிறந்த அனைவரும் ஏதோ ஒரு சூழ்நிலையில் தவறு செய்வது  இயற்கைதானே.

பின் விளைவுகளை கருத்தில் கொள்ளாது ஜமுனா செய்த தவறு அவளது குடும்பத்தையும் அழித்து, அவளையும் அழித்தது விதியின் கோர விளையாட்டன்றி வேறேது? ஜமுனா செய்த தவறால் அவரது குடும்பமே சின்னா பின்னமாகிப் போனது கொடுமையின் உச்சம்தான்.

ஆனால், அவர் செய்த தவறுக்கு கொடும் தண்டனைகளை அனுபவித்து விட்டார் என்பது, அவரைப் பார்க்கும் போதே கண்கூடாகத் தெரிகிறதே. இந்த நிலையில் அவரை அநாதரவாக விட வேண்டுமா என்று  யோசித்தது.

ஆனால் கதிர் பட்ட இன்னல்களும் கண்முன்னே தோன்றி அவளை  இம்சித்தன.  அவனை மீறித் தானும் ஒன்றும் செய்யப் போவதில்லைதான். ஆனாலும் ஜமுனாவின் இன்றைய நிலை அவளுக்குள் பரிதாபத்தை விதைத்தது.

கதிரிடம் இதைப் பற்றி மனம் விட்டுப் பேச வேண்டும் என்று எண்ணிக் கொண்டாள். அனைவருக்குமே மனம் முழுக்க ஏறிக் கொண்ட பாரத்தோடு அன்றைய இரவு  கழிந்தது.

 

யாருக்கும் காத்திராமல் காலம் தன் கடமையைச் செய்ய, மறுநாள் வழக்கம் போல விடிந்தது.  அனைவருமே கதிருடன் இயல்பாகவே  நடந்து கொண்டனர்.  அவனாகப் பேசாத வரை யாரும் எதுவும் பேசி அவன் மனதை நோகடிக்க விரும்பவில்லை.  அவனும் எதுவுமே பேசாமல்  குழந்தைகளோடு பொழுதைக் கழித்துக் கொண்டிருந்தான்.

காலையில் சாப்பிட வரச் சொன்ன சிவரஞ்சனியிடம் ஊட்டி விடச் சொல்லி வம்பு வளர்த்துக் கொண்டிருந்தான்.  அந்த நேரம் வந்த அழகரைப் பார்த்து சிறுபிள்ளை போல கோபித்துக் கொண்டு முகத்தைத் திருப்பியவனைக் கண்டு அனைவருக்குமே சிரிப்புதான் வந்தது.

“மாப்ள… என்னடா மாமாவப் பார்த்து முகத்தைத் திருப்புற?  நான் என்னடா தப்பு பண்ணேன்?”

“சிவா… எனக்கு அவரோடப் பேசவே இஷ்டம் இல்லை.  என்னை விட அவருக்கு யார் முக்கியம்னு நினைக்கிறாரோ அவங்க கூடவே போகச் சொல்லு.”

“எனக்கு உன்னைவிட யாரும் முக்கியம் இல்லை மாப்ள. நீ பொறந்ததுல இருந்து நீதானடா என்னோட உலகமே…”

“ஓ… அதனாலதான் உங்க உடன்பிறப்பப் பார்த்ததும் அப்படியே அங்கயேத் தங்கிட்டீங்களோ… இனிமே என்கிட்டப் பேசாதீங்க.  நடந்ததெல்லாம் சுத்தமா மறந்துடுச்சில்ல உங்களுக்கு.”

“அப்படியெல்லாம் சொல்லாத மாப்ள. நடந்த எதையுமே நானும் மறக்கலடா.  அவளைச் சாதாரணமான நிலைமையிலப் பார்த்திருந்தா,  உனக்கு முன்ன நானே அவளைக் கொன்னுருப்பேன்.  ஆனா…  நடைபிணமா  இருக்கறவளப் பார்த்துட்டு,  அப்படியே விட்டுட்டு வர முடியல மாப்ள.

இன்னும் உயிரோட இருக்காளேன்னு கோபமும் பட முடியல… பண்ண தப்புக்கெல்லாம் தண்டனை அனுபவிச்சிட்டான்னு சந்தோஷமும் பட முடியல.

உன் கூடவே நான் வந்திருக்கனும்தான்.  நான்  பண்ணது  தப்புதான்… உனக்கு  வேண்டாம்னா எனக்கும் வேண்டாம்தான் மாப்ள. இனி நான் அங்க போக மாட்டேன்.  ஆனா மாமா கூட பேச மாட்டேன்னுலாம் சொல்லாதடா.”

குரல் தழுதழுக்கக் கெஞ்சியவரைப்  பார்த்தும் பதில் பேசாமல் மௌனமாக இருந்தவனை அதட்டிய வாசுகி,

“அவர்தான் அவ்வளவு சொல்றாருல்ல…  சும்மா மூஞ்சத் தூக்கி வச்சிகிட்டு இருக்க.  உன்னைச் சுத்தி இருக்கற நாங்க யாருமே, என்னைக்கும்  உனக்குப் பிடிக்காதத செய்ய மாட்டோம்.  இனி முடிவு எடுக்க வேண்டியது நீதான்.

உனக்கு  விருப்பம் இருந்தா அவங்களுக்கு ட்ரீட்மெண்ட் பார்க்கச் சொல்லு.  இல்லையா அவங்க அந்த ஹோம்லயே இருக்கட்டும். உன் மனசு வேதனை எங்க எல்லாருக்குமே புரியுது. நீயே முடிவு எடு.”

“என் மனசெல்லாம் என்னைக்கும் மாறாது.  கண்ணு முன்னாடியே எங்கப்பா உயிர விட்டப்ப, எதுவுமே செய்ய முடியாம தவிச்ச தவிப்பெல்லாம், அவ்வளவு சீக்கிரம் என்னால மறக்க முடியாது.  இப்பவரைக்கும் ஓடிப்போனவ  பெத்த புள்ளங்கற  பேரு என்னைத் துரத்துது.  அவங்க மூஞ்சில முழிச்சதே பாவம்னு நினைக்கிறேன்.  இனி இதைப் பத்தி யாருமே என்கிட்டப் பேசாதீங்க.”

கோபமாகப் பேசியவனை மீறி யாரும் பேசவில்லை அங்கே.  காலை உணவை முடித்ததும்,

“பிள்ளைகளுக்கு இன்னைக்கு லீவுதான… சிவாவையும் பிள்ளைகளையும் கூட்டிட்டு எங்கயாவது போயிட்டு வா கதிரு.”

என்று வாசுகி கூற,  அவனுக்குமே எங்காவது பிள்ளைகளோடு சென்றால் சற்று இறுக்கம்  தளரும் என்று தோன்ற,  பிச்சாவரத்திற்கு அழைத்துச் சென்றான்.

அழகர் ராகவனுடன் வேறு வேலையாகச் சென்றுவிட,  சுந்தர் மட்டும் இவர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டான்.

சுரபுன்னை மரங்கள் நிறைந்த அலையாத்திக் காடுகளும்,  வலசையாக வந்திருந்த பல்வேறு பறவையினங்களும்,  கண்களுக்கு விருந்தாகவும்  மனதிற்கு இதமாகவும் இருந்தது.   இரண்டு மணி நேரம் படகை வாடகைக்கு எடுத்து அங்குள்ள தீவுகள் அனைத்தையும் சுற்றிப் பார்த்தவர்கள், அங்குள்ள பூங்காவில் குழந்தைகளுக்கு மதிய உணவைக்  கொடுத்து விட்டு விளையாட விட்டனர்.

சுந்தர் அருகே இருந்து விளையாடும் குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கொள்ள,  சிவரஞ்சனியும் கதிரும் சற்று தொலைவில் புல்வெளியில் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

அவன் பேசும் அனைத்திற்கும் பதில் கூறிக் கொண்டிருந்தாலும், சிவரஞ்சனியின் மனமோ அவனிடம் அவனுடைய தாயைப் பற்றி பேசலாமா வேண்டாமா என்று பட்டிமன்றம் நடத்திக் கொண்டிருந்தது.

காலையில் அவன் கோபமாகப் பேசியதைக் கேட்ட  பிறகு, அவனிடம் பேசுவதற்கு அவளுக்குமே பயமாக இருந்ததுதான்.  உனக்கேன் இந்த வேண்டாத வேலை என்று கோபப் படுவானோ?  என் விஷயத்தில் தலையிடாதே என்று ஒதுக்கி வைப்பானோ?  மனம் பலவற்றை எண்ணிக் குழம்பிக் கிடந்தது

அவளுடைய முகத்தில் தவழும் குழப்ப முடிச்சுகளைக் கண்டு கொண்டவன்,  அமைதியாக அவளையேப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.  அவனுடைய பேச்சு நின்று  போனதால்  யோசனை கலைந்து  அவனைப் பார்த்தவளை,

“என்ன யோசனை ஓடுது உன் மண்டைக்குள்ள?  இந்த உலகத்துலயே நீ இல்ல.” என்று லேசாக அவளது தலையைப் பிடித்து ஆட்டினான்.

தயக்கமாக அவனை ஏறிட்டவளைப் பார்த்தவன், “ஏதோ கேட்கனும்னு  நினைக்குற…  நீ என்ன கேட்க போறன்னு எனக்குத் தெரியும். ஆனா, நீ என்கிட்ட முதன் முதல்ல கேட்கறத என்னால முடியாதுன்னு மறுக்கற மாதிரி  தயவு செய்து கேட்காத.

நான் உன் அளவுக்கு நல்லவன் இல்லை சிவா.  என்னால பழசெல்லாம் அவ்வளவு சீக்கிரம் மறந்து, அவங்கள மன்னிக்கறதெல்லாம் நினைச்சுக் கூட பார்க்க முடியல. எனக்கு என்னைக்குமே அவங்க வேண்டாம்.

அவங்க எங்கப்பாவ பிடிக்கலைன்னு சொல்லி முறையா பிரிஞ்சு போயிருக்கலாம்.  அப்பவும், அவருக்கு வருத்தம் இருந்தாலும் மனசொடிஞ்சு போயிருக்க மாட்டார்.  அவங்க நல்லா இருக்கட்டும்னுதான் நினைச்சிருப்பார்.

அவங்க மேல அவ்வளவு பிரியமா இருப்பார்.  அவ்வளவு கஷ்டம் வந்த காலத்துலயும் மீண்டு வந்துடலாம்னு திடமா இருந்த மனுஷன,  மனசு வெறுத்து  சாகற நிலைமைக்குக் கொண்டு வந்தவங்களை எப்படி மன்னிக்க முடியும்?

இன்னைக்கு அவங்க நிலைமையைப் பார்த்து, சத்தியமா எனக்கு பரிதாபம் கூட வரமாட்டேங்குது.  என்னால அவங்க முகத்துல கூட முழிக்க முடியாது.  வேணும்னா மாமாவ போய் பார்த்துக்கச் சொல்லுறேன்.  அவ்வளவுதான் என்னால செய்ய முடியும்.”

சொல்லிவிட்டானே தவிர  அவனது விருப்பமின்மையை முகம் தெளிவாகக் காட்டியது.  இந்த வரைக்கும் அவன் கூறியதே பெரிய விஷயம் என்பது சிவரஞ்சனிக்குப் புரிந்தது.  அதுவும் தனக்காகத்தான் என்பதும் புரிந்தது. அவன் மனதுக்கு ஒப்பாத விஷயத்தையும் தனக்காகச்  செய்கிறேன் என்பவனை மனதுக்கு அவ்வளவு  பிடித்தது.  காலம் அவனது மனதில் மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்தால் சந்தோஷம் என்று எண்ணிக் கொண்டாள்.

“இது போதும்ங்க… அவங்க  செய்தது மன்னிக்க முடியாத தப்புதான்.  ஆனா, அதுக்காக  அவங்க படாத கஷ்டம் பட்டுட்டாங்க ங்கறதை அவங்களைப் பார்த்தாலே தெரிஞ்சிக்க முடியுது.  அரை உயிரா இருக்கறவங்களை அப்படியே நிராதரவா  விட  மனசு வரலை.  அழகர் அப்பாவப் போய் பார்த்துக்கச் சொல்லுங்க.  அது போதும்.”

“…”

“இதைப் பத்திப் பேசறதே உங்களுக்குப் பிடிக்கலைன்னு புரியுது.  நானும் இனிமே பேச மாட்டேன்.”

மேலும் சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தவர்கள்,  குழந்தைகளையும் சுந்தரையும் அழைத்துக் கொண்டு ஊருக்குக் கிளம்பினர்.

ஊருக்கு வந்ததும் பிள்ளைகளையும் சிவரஞ்சனியையும்  வீட்டில் விட்டவன், தனது அறைக்குத் திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தான். அப்பொழுது அவனது அலைபேசி ஒலிக்கவும், எடுத்துப் பார்த்தவன் சகாயத்தின் எண்ணைக் கண்டதும், இணைப்பை ஏற்படுத்தி பேசினான்.

பேசி முடித்து அலைபேசி இணைப்பைத் துண்டித்ததும்  சுந்தர்,

“யாருண்ணா? சகாயமா ஃபோன் பண்ணது.”

“ஆமாம்.”

“என்னாவாம் அவனுக்கு?  உனக்கு எதுக்கு ஃபோன் போடுறான்?”

“ஜீவா தியேட்டருக்கு வரச் சொல்லுறான்.  தனியா…” யோசனையோடு வந்தது கதிரின் குரல்.

“எதுக்கு தனியா வரனுமாம்?  அதெல்லாம் நீ போகாதண்ணா.”

“இல்ல… ஏதோ முக்கியமான விஷயம் பேசனும்னு சொல்றான்.  அதான் யோசனையா இருக்கு.”

“அண்ணா…  அவனையெல்லாம் நம்ப முடியாது. நீ தனியால்லாம் போகாத…”

“ம்ப்ச்… அவனால  என்னைய ஒன்னும் பண்ண முடியாது சுந்தரு. எனக்கு என்னவோ, அவன் நமக்கு உதவி பண்ணத்தான் கூப்பிட்டு இருப்பான்னு தோனுது.”

“அப்ப நானும் வரேன்.  என்னன்னு போய் பார்த்துட்டு வரலாம்.”

நேராக வண்டியை தியேட்டருக்கு விட்டவன்  வண்டியை நிறுத்தி விட்டு சகாயத்தின் எண்ணுக்கு அழைத்தான்.  தியேட்டரினுள் இருப்பதாகவும், அமர்ந்திருக்கும் வரிசை எண்ணையும் கூறியவன் உள்ளே வரச் சொன்னான்.

நன்கு இருட்டத் துவங்கியிருந்தது.  அது சற்று ஊருக்கு ஒதுக்குப் புறமாக இருக்கும் தியேட்டர்தான்.  ஏதோ ஒரு பாடாவதி ஆங்கிலப்  படம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.    இங்கே ஏன் வரச் சொன்னான் என்ற யோசனையோடு,  சுந்தரையும் அழைத்துக் கொண்டு  டிக்கட்டையும் வாங்கிக் கொண்டு தியேட்டருக்குள் சென்றான் கதிர்.

தியேட்டருக்குள் கூட்டமும் அவ்வளவாக இல்லை.  அங்கொருவர் இங்கொருவரே அமர்ந்திருந்தனர்.சுந்தர் சற்று தூரம் தள்ளி அமர்ந்து கொள்ள,  கதிர் மட்டும்  சகாயத்தின் அருகே சென்று அமர்ந்தான்.

“என்ன விஷயம்?  எதுக்கு வரச் சொன்ன? “

கதிரின் கையில் ஒரு ஃபைலைத் திணித்த சகாயம்,

“இதுல எக்ஸ் எம்பி நாகராஜனுக்கு சொந்தமான குடோன்கள்ல நடக்குற அத்தனை இல்லீகல் விஷயமும் ஆதாரத்தோட இருக்கு.  இது எல்லாத்துலயும் எம்எல்ஏ குமாருக்கும் பங்கிருக்கு. ஆனா… அவனுக்கு எதிரா என்னால ஆதாரத்தை திரட்ட முடியல.

அவன் ரொம்ப டேஞ்சரான ஆளு  கதிரு. அவன் செய்யற எதுக்கும் ஆதாரம் வச்சிக்க மாட்டான்.  அவனுக்கு எதிரான ஆளுங்களையும் விட்டு வைக்க மாட்டான்.  உன்னையும் கொல்ல ஆள் செட் பண்ணி வச்சிருக்கான்.

உன்னைக் கொன்னுட்டு ஆக்ஸிடென்ட் மாதிரி செட்டப் செய்ய ப்ளான் போட்டு வச்சிருக்கானுங்க.  நீ கொஞ்சம் ஜாக்ரதையா இரு.  எனக்கு வேற எந்த ஆதாரம் கிடைச்சாலும் உன்கிட்ட கொண்டு வந்து தரேன்.”

“நீயும் ஜாக்ரதையா இரு சகாயம்.  குமார் கூட நீ இருக்கறது புலி வாலப் பிடிச்ச மாதிரிதான்.  அவனுக்கு எதிரா நீ இருக்கறது தெரிஞ்சா உன்ன சும்மா விட மாட்டான்.”

“ம்ம்ம். .. தெரியும் கதிரு.  துணிஞ்சுதான் செய்யறேன்.  இத்தனை நாளா பிள்ளைக்கு சொத்து சேர்க்கறதா நினைச்சிருந்தேன்.  இல்லடா…  நீ பாவத்தைத் தான் சேர்க்குறன்னு, மண்டையில அடிச்ச மாதிரி புரிய வச்சிட்டார் ஆண்டவர்.  செய்த பாவங்களுக்கு என்னால முடிஞ்ச பிராயசித்தம்.

இந்த வருடம் பையனுக்கு கவுன்சிலிங் முடிஞ்சு படிப்பும் முடிஞ்சதும், எங்க ஊரோட போயிடலாம்னு முடிவு பண்ணியிருக்கேன்.  சொந்த பந்தங்களோட வளர்ந்தா பிள்ளைகளும் ஒழுக்கமா வளரும்.  குமாருக்கு சந்தேகம் வராத வகையில,  நான்  எங்க  ஊருக்குப் போய்  செட்டில் ஆயிடுவேன்.”

“…”

“அடுத்து ஏதாவது  விபரம் தெரிஞ்சா  உனக்கு சொல்றேன் கதிரு.  இதை வச்சு அந்த நாகராஜன ஏதாவது செய்ய முடிஞ்சா செய்.  நான் வரேன்.  வெளியில எங்கயாவது நாம மீட் பண்ணா தேவையில்லாத சந்தேகம் வரும்.  அதான் உன்னை இங்க வரச் சொன்னேன்.”

சகாயம்  சென்றதும் சிறிது நேரம் கழித்து வெளியே வந்தனர் கதிரும் சுந்தரும்.

 

காற்று வீசும்.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

kalki-1

கலியுக கல்கி – 3

முத்து கதவை திறந்தவுடன் அவள் கண்டது வெறும் ஜட்டியோடு நிற்கும் ராகவனைத் தான்,அப்போதுதான் குளித்திருப்பான் போலும்,ஈர உடம்புடன் இருந்தான்,அவனது வெண்மை நிறத்திற்கும் ,அவன் ஈர உடலுக்கும்,கவ்விய சிகப்பு நிற ஜட்டிக்கும் சொல்லவே வேண்டாம்,அது மட்டுமா,புஜங்களின் வலிமையையும்,அகன்ற தோளும், குறிகிய இடுப்பும்,நீர் பூத்த கால்களும் அவனது ஆண்மைக்குச் செருக்காக இருந்தது.

அவனை ஆதி முதல் அந்தம் வரை முழுதாகப் பார்த்தவள் தன்னைச் சுதாரித்துக் கொண்டு,கருமம் கன்றாவி தலையில் அடித்து திரும்பி நின்றாள்,அவளது குரலை கேட்ட ராகவன் அதிர்ந்து திரும்பினான்,”ஏய்,இங்க என்ன பண்ற நீ”,அவசரத்தில் அண்டாக்குள் கை விட்டால் கூடப் பொருள் கிட்டாது என்பதைப் போல,கட்டில் பக்கத்தில் இருக்கும் துணியைக் கவனியாது பதட்டத்தில் தேடி கொண்டு இருந்தான்.

“ஹ்ம்ம்….ஐயா தான் சாப்பிட கூப்புட்டாங்க,இல்லனா நான் ஏன் வரேன்,எனக்கு வேண்டுதல் பாருங்க இந்தக் கொடுமை எல்லாம் பாக்கனுன்னு”,முத்து அவளது தோளில் இடித்துக் கொண்டு செல்ல,பல்லை கடித்தான் ராகவன்.

“இவளுக்குக் கொழுப்பை பாரேன்,பொம்மனாட்டியா இவ ராட்சசி ஒரு நாள் வசமா என்னடா மாட்டுவ அன்னக்கி இருக்குடி நோக்கு,அவளை வறுத்தெடுத்த வாரு உணவு மேஜைக்குச் சென்றான்.

விதுரன் முன் தலை குனிந்து அமர்ந்தவன் தட்டை எடுத்து வைக்க,முத்து அவனுக்குப் பரிமாறினாள்,அவளது கை வைத்தே அவள் தான் என்று கண்டு கொண்டவன்,அவளை பார்க்க சங்கட பட்டுக் கொண்டு குனிந்த தலை நிமிராமல் உண்டான்,முத்துவுக்குத் தான் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை.

அதற்குள் விதுரன் உணவை முடித்துக் கொண்டு ,”ராகவா சாப்டுட்டு மேல வா”,விதுரனை பார்த்து தலையை மட்டும் அசைத்தவன் மீண்டும் குனிந்து கொண்டான்.

பொன்னி அடுக்கலைக்குள் புகுந்து கொள்ள,முத்து ராகவனிடம் நெருங்கி,”யோவ் ஐயரே பார்க்க கூடாதது எதுவுமே நான் பார்க்கலையா,நான் என்ன பார்த்தேனா…..,”அவள் நமுட்டு சிரிப்புடன் சொல்லவர.

அவளை முறைத்து பார்த்தவன் கையைக் கழுவி கொண்டு விதுரன் அறை நோக்கி சென்றான்,ஏனோ முத்துவுக்குச் சிரிப்பாக வந்தது,அவனிடம் வம்பு செய்வது என்றால் அல்வா உண்டது போலத் தித்திப்பாகத் தான் உள்ளது என்று எண்ணி கொண்டாள்,அவள் எண்ணத்தை கலைப்பது போல் முதுகில் அடித்தாள் பொன்னி.
“ஆ……….ஏண்டி பக்கி அடுச்ச சுள்ளுனு வலிக்குது”,முதுகை தேய்த்தவரே பொன்னியை முறைத்தாள்.

எப்போப்பாரு அந்த அண்ணன் கிட்ட வம்பு பண்ணிக்கிட்டு இருக்க,இப்போ என்ன பண்ணி வச்ச ஒழுங்கா சாப்புடாம போய்ட்டாங்க,என்னாடி சொன்ன அந்த அண்ணன் முகமே சரியில்லை ?……

தான் அணிந்து இருக்கும் ஜாக்கட்டை தூக்கி விட்டு “உண்மைய சொன்னேன்” என்று அசால்ட்டாக நடந்து சென்றவளை,”இவ…… திருந்தாத கேசு”,தலையில் அடிக்காத குறையாகப் புலம்பி சென்றாள் பொன்னி.
—————————————————————————————————
அங்கு ராகவன் குடுத்த காகிதத்தை உற்று பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான் விதுரன்,ஒரு கண் பார்வை குறைவு என்பதால் சற்று தூக்கி பிடித்துப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான்,ஒரு நொடி அவன் முகத்தில் வந்து போன உணர்வுகளைப் பார்த்த ராகவன் எச்சில் கூட்டி விழுங்கினான்,இந்த முறை வந்த பஞ்சாயத்து சற்று விசித்திரமாகத் தான் இருந்தது.

விதுரன் பதிலை எதிர் நோக்கி அவனது முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான் ராகவன்,படித்து முடித்தவன் அந்தக் காகிதத்தை ராகவனிடம் கொடுத்து தனது தந்தையிடம் கொடுக்கச் சொன்னான்,இதுக்கு அவரால் மட்டுமே தீர்ப்பு சொல்ல முடியும் என்பதை ராகவனும் அறிந்தே இருந்தான்.

“ராகவா,நாளைக்கி காலைல நானா கிட்ட கொடுத்துடு,அவர் பார்த்துக்குவாரு ,அப்புறம் பெத்தா (பெரியம்மா) கிட்ட போன் பேச சொல்லு”,அவன் சரியென்று விடை பெற,தனது உடைகளைக் களைத்துக் கட்டிலில் விழுந்தான் விதுரன்.

படுத்துக் கொண்டே இண்டர்காம் எடுத்து தனக்குப் பொன்னியை பால் எடுத்து வருமாறு பணிந்தான்,போனை எடுத்தது முத்து என்பதால் பொன்னிக்குப் பதில் அவள் எடுத்து வந்துவிட்டால் என்று சிந்தித்தவன் ராகவனுக்கு அடித்து விடயத்தைச் சொல்ல,கையில் உள்ள போனை வெறித்துப் பார்த்தான் ராகவன்,”நேக்கு வேணும்,இதெல்லாம் ஒரு பொழப்பு அவளைப் பார்க்க பயந்துண்டு தான் நானே சுத்திண்டு இருக்கேன்,விதி என்ன அவகிட்டியே சிக்க வைக்குதே கடவுளே”.

விதுரன் எண்ணியது போல முத்துதான் பாலை எடுத்து சென்றாள்,அவள் செல்வதைப் பார்த்து வேகமாக அவளைத் தடுத்த ராகவன்,”ஏய்,அண்ணன் பொன்னிய தானே பால் எடுத்துண்டு வர சொன்னார்,நீ ஏன் போற அவ எங்கே”,

“யோவ்,யாரு பால் கொண்டு போன என்ன,குடிக்கத் தானே போறாரு,அவரை பாத்தாலே பொன்னி பயந்துக்குது நானே கொண்டு போறேன்,வழிய விடுங்க”.

“சொன்னதையே கேட்க மாட்டியா நீ,உன்னெல்லாம் உங்க ஆத்துல எப்புடித்தான் சமளிக்குறனு நேக்கு தெரியலை,பொம்மனாட்டியா அடக்க ஒடுக்கமா இருக்கியா எப்போ பாரு சேட்டை பண்ணிண்டு”,அவள் மேல் இருக்கும் கோவத்தை எல்லாம் ஒன்றாகச் சேர்த்து வைத்து தீட்டி தீர்த்து விட்டான் ராகவன்.

கண்ணில் கண்ணீர் வழிய அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள்,எதுவும் பேசாமல் பொன்னியை அழைத்துப் பாலை அவளிடம் கொடுத்து விட்டு அறைக்குச் சென்றுவிட்டாள்.

ராகவனுக்கு என்னவோ போல் ஆகிவிட்டது,,”ரொம்பப் பேசிட்டோமோ முயல் குட்டியா சுத்திண்டு இருப்பா,பாவம் நன்னா திட்டிட்டேன்”,அவனும் தனது அறைக்குச் சென்றான் புலம்பி கொண்டே, (முயல் குட்டியா?).

நடுங்கும் கரங்களைக் கட்டுப் படுத்திக் கொண்டு பால் எடுத்து சென்றாள் பொன்னி,விதுரரின் பார்வையும் தானே அவனுக்கு எல்லாம் செய்ய வேண்டுமென்று அவன் எண்ணுவதையும் கண்டு கொண்டவளுக்குப் பயமாக இருந்தது,உள் மனம் போர் முரசு கொட்ட,நடக்கக் கூட அவளால் முடியவில்லை, முயன்று கால்களை நகர்த்தி அவனது அறைக்குச் சென்றாள்.

அவள் வரவை உணர்ந்தவன் கை நீட்டி அந்தப் பால் லோட்டாவை பெற்று கொண்டான்,அப்பாடா என்று செல்ல போன பொன்னியை ,”எங்க போற”,

அவனது கேள்விக்குப் பதில் சொல்லாமல் நின்றவளை பார்த்துக் கொண்டே பாலை குடித்து முடித்தான்,எழுந்து வந்து அவளது கை பற்றிக் காலி லோட்டாவை திணித்தவன்,அவள் காதுக்கு மிக அருகில் சென்று எதுவோ சொல்ல அவள் அதிர்ந்து அவனைப் பார்த்தாள்.

உள் பனியன் அணிந்து இருந்தாலும் அகன்ற தோள்கள் பீமனை அல்லவா நினைவு படுத்திக் கின்றது,அவனது தோற்றம் பயத்தை அளிக்க முயன்று “நா………..நா……….நான் மாட்டேன்”,அவளது மறுப்பை ரசித்தவன்.

“என்ன மாட்ட”

“என்னால முடியாது ப்ளீஸ் விட்டுருங்க”

ஹே….இக்கடரா,வர மறுத்தவளை கோபம் கொண்டு இழுத்து அமர வைத்தான்,பற்றிய கைகள் வலி கொடுக்கக் கண்ணில் இருந்து தாரை தாரையாக நீர் வழிந்தது.

“எனக்கு எதிர்த்துப் பேசுனா புடிக்காது ,நான் சொன்னா நீ செய்யணும்”

தலையை ஆட்டி தன் மறுப்பைத் தெரிவிக்க,அதற்கு மேல் பொறுமையற்று அவனே செயலில் இறகினான்.

அவசரமாக அவனைத் தடுத்தவள் தானே அதைச் செய்தாள்,இரண்டு கண்களையும் இறுக்க மூடி கொண்டு அவன் சொன்னதைச் செய்தவள் சிறிது நேரம் கழித்து அவன் உறங்கவும்,அழுது கொண்டே தனது அறைக்குச் சென்றாள்.

கத்தி அழுதாள் முத்துவிற்குக் கேட்டு விடக் கூடும் என்று முயன்று தலையணையில் முகம் புதைத்து அழுக, மறுபுறம் ராகவன் பேசியதை எண்ணி முத்துவும் பொன்னிக்கு தெரியாமல் அழுது கொண்டு இருந்தாள்.

இந்தக் காலம் என்ன வைத்திருக்கிறது இரண்டு பெண்களுக்கும் என்று யார் அறிவார்…அறிந்தவன் அமைதி புரிய நாமும் காலத்தை நோக்கி.

————————————————————————————————–
மறு நாள் காலையில் இரு தோழிகளும் தங்கள் வேலையை மட்டும் கடமையாக கொண்டு செயல் பட,ஆண்கள் உண்டு வெளியில் சென்று விட்டனர்.தனித்திருக்கும் தோழிகள் இருவரும் அப்போதுதான் ஒருவருக்கு ஒருவர் முகத்தைப் பார்த்து கொண்டு திகைத்து நின்றனர், இருவருக்கும் கண் இமைகள் வீங்கி போய் இருந்தது.

“ஏன் புள்ள பொன்னி என்னாச்சு”,பொன்னி உடைந்து போய் அவளைக் கட்டி கொண்டு அழுதாள்.

ஏய்,அழுக்காத புள்ள முத்து சொல்லுவதைக் காதில் வாங்காது அழுது கரைந்தவள்,நடந்தவையை மறைத்து விட்டு,” அப்பா நியாபகம் புள்ள” என்றால், நம்ப மறுத்தது முத்துவின் மனம்.
————————————————————————————————–
அங்கு ராகவனை அருகில் அமர்த்திக் கொண்டு பேசினார் விதுரனின் தந்தை,என்ன ராகவா எங்க இருக்கான் அந்தப் பரதேசி முதல்ல இழுத்துட்டு வா,”

அவர் சொல்லவே விதுரனின் ஆட்கள் அவனை இழுத்துக் கொண்டு வந்தனர்,வந்தவனுக்கு வயது சுமார் அறுபது இருக்கும்,திகைத்துப் போய்விட்டார் சுந்தர ராஜலு,பின் சிரித்து கொண்டே (அவர்கள் தெலுங்கில் பேசியதை நாம் தமிழில் பார்ப்போம்), “ஏன்யா என்ன வயசாகாது,உனக்கு பதினெட்டு வயசு பொண்ணு கேட்குதா,பார்த்தா படுச்சவன் மாதிரி இருக்க,பேத்தி வயசு பொண்ண கட்டிக்கிட்டு இருக்க”,

அவுங்க அப்பா அம்மாவே அதைப் பத்தி கவலை படல,நீங்க ஏன்?

ராஜலுக்குக் கோபம் வந்தது இருந்தாலும்,பெற்றவர்கள் மீதும் தவறு இருப்பதால்,பொறுமையாகக் கையாண்டார்,

ஓ…………… சுரேஷ் அவர் உரக்க அழைக்க,அவரது பணியாள் ஒருவன் மற்றொருவனை அடித்து இழுத்து வந்தான்,அவன் முகமெல்லாம் ரெத்தம் அவன் கருப்பா,சிகப்பா என்று தெரியாத அளவிற்கு வெளுத்து விட்டனர்.

இதனைப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்த பெருசுக்கு வேர்த்துக் கொட்டியது,இத்தனை வயதுக்குப் பின் இப்புடி அடிவாங்கினால் சத்தியமாகச் சிவலோக பதவி தான் என்பதை அறிந்தவன்,ராஜலுவை நோக்கி,”ஐயா,அந்த பொண்ணு எனக்கு வேணாம்”, அவசரமாக அந்த பெரியவர் மறுக்க,மீசைக்குள் பதுங்கி இருக்கும் உதடு சிரிப்பில் துடித்தது ராஜலுக்கு,அவனிடம் கையெழுத்து பெற்று அவனை அனுப்பி வைத்தனர்.

பின்பு அந்தப் பொன்னையும்,பெற்றவர்களையும் அழைத்தவர்,”யோவ்,உனக்கு கேவலமா இல்ல,பணத்துக்காகப் பொண்ண ஒரு கிழவனுக்குக் கட்டி கொடுத்து இருக்க,பொண்ணுக்கு நகை போட வக்கு இல்லாதவன் எதுக்குடா குழந்தை பெத்துக்கிட்ட”, கோபத்தில் கண்கள் சிவந்தது.

ஐயா,வசதி இல்லங்க இந்தப் புள்ளைக்குப் பின்னாடி இன்னும் இரண்டு பொட்ட புள்ள இருக்கு,அதான் வேற வழில்லாமா”,

பவுன் போட்டு கட்டிக்கிறேன்னு சொன்னாரு,முக்கியமா மூணு வேல அது நிம்மதியா சோறு சாப்புடும் அதான்”,

“கொடியது கொடியது வறுமை கொடியது ,அதிலும் கொடியது இளமையில் வறுமை”,ஒரு ஜான் வயிற்றுக்காக உடம்பை விற்கும் பெண்களுக்கும்,இவ்வாறு வறுமையில் தனக்குத் தகுதி இல்லாத திருமண வாழ்க்கையில் சிக்கும் பெண்களுக்கும் பெரிதாக வேறு பாடில்லை,என்ன சமுதாயம் இது?, தனது கம்பிர குரலால் சுந்தர ராஜலு,

“இனி உன் பொண்ணுக வாழ்க்கைக்கு நான் பொறுப்பு,இந்த பொண்ணுக்கு வேற வரன் பார்த்து வைக்குறேன்,உனக்கும் வேலை போட்டு தரேன் நீயும் உன் பொஞ்சாதியும் வேலை பாருங்க,கமலம்”தனது மனைவியை அழைத்தவர் அந்த அம்மாளுக்கு ஏதாவது வேலை குடு என்று சென்று விட்டார்.

கமலமும் அன்பாக அனுசரித்து அவருக்கு வீட்டு வேலையைப் பகிர்ந்து கொடுத்தார்,ஒரு குடும்பத்தை ஆக்கவும் தெரியும்,அளிக்கவும் தெரியும் என்பதைக் கண்டு கொண்டான் ராகவன்,அந்த கிழவனை உயிரோடு விட மாட்டார்கள் என்று தான் எண்ணினான்,ஆனால் அதற்கு எதிர்மறையாக நடந்ததை எண்ணி வியந்து போனான்.

அவனுக்கு யார் சொல்லுவது நியாயத் தராசை நிறுத்தி பார்த்தே தீர்ப்பை வழங்கும் வள்ளல்கள் என்று, பெரியவர் மட்டும் தவறு செய்யவில்லை,பெற்றோர்களும் தான் படிப்பை பாதியில் நிறுத்தி அந்தப் பெண்ணை வறுமைக்காகத் திருமணம் செய்து வைத்து விட்டனர்,இதனை அறிந்த அப்பெண்ணின் தோழி ஒருத்தி அவள் தந்தையிடம் சொல்ல,அவர் விதுரன் காதுக்குக் கொண்டு சென்றார்,பாலகாவின் காவல் தெய்வம் அல்லவா அவன்,அவர் எண்ணியது போல நல்ல தீர்ப்பே வழங்க பட்டது.

தனது கணவன் வழங்கும் தீர்ப்பை அறையில் இருந்து பார்த்த வேணிக்கு விதுரன் நியாபகம் வந்துவிட்டது,ஆசையாக ஆசையாகக் கூடி பெற்ற மகன் தான் உயிரோடு இருப்பதற்கு அவனும் ஒரு காரணம்,ஒரு மாதம் மட்டுமே கணவனின் வசம் இருந்தாலும்,அவரது காதலை இன்றளவும் அணு அணுவாகப் பருகி கொள்வார் வேணி,கமலத்தை விட அழகில் குறைவு என்றாலும்,ராஜலுக்கு வேணியின் மீது தனிப் பிரியம்,அதனை கமலம் அறிந்தாலும் பெரிதாக எடுத்து கொள்ளவில்லை,அன்பையும்,காதலையும் மூவரும் போட்டி போட்டு பகிர்ந்து கொண்டனர்.
கடந்து வந்த பாதையை எண்ண கண்ணில் இருந்து நீர் நிற்காமல் வழிந்தது,வேணி குலுங்கி அழுக அவரது இடையை இறுக்கி கோபத்தைக் காட்டினார் சுந்தர ராஜலு,அவரது கை மீது கை வைத்து ஒரு புண் சிரிப்புடன் அவரைத் திரும்பி பார்த்தார் வேணி.

கண்களைத் துடைத்து கொண்டவர்,”அது எப்புடி பாவா நான் அழுதா நீங்களும்,உங்க பையனும் அடுத்த நிமிஷம் என் முன்னாடி வந்துறீங்க”, சிரிப்புடன் அவர் கேட்கவே.

அவரது கேள்வியை அலட்சியம் செய்தவர்,”வேணி போனதடவைய விட இந்தத் தடவ இடுப்பு பெருசா ஆயிடுச்சு,ஜம்முக்கு போறியா”, அத்தனை குறும்பு அந்த கண்களில் ,அவரை முறைத்த வேணி அவர் கையைத் தட்டிவிட்டு சென்றாள், இருவரும் பேச்சை மாற்றிக் காயத்தைத் தீண்டாமல் இருந்து கொண்டனர்,

போகும் அவளை வாஞ்சையாகப் பார்த்தார் ராஜலு கடந்த காலம் கருப்புத் துகள் போல் கண் முன் பறந்தது.

வதம் தொடரும்……………….

ESK- 18

ன் சுவாசம்  18

காலங்கள் கடந்தன.  ராஜனும் அழகரும் சேர்ந்து கடினமாக உழைத்து கடையை ஒரளவு விரிவு படுத்தினர்.  மேலும் புறநகர் பகுதியில் வீட்டு மனையும் வாங்கிப் போட்டனர்.  இந்த அளவுக்கு  முன்னேறும் போது கதிருக்கு வயது பதினான்கு.  ஒன்பதாம் வகுப்புப் படிக்கும் சிறுவன்.

தாயின் உதாசீனமும், பாராமுகமும்,  தந்தைக்கும் தாய்க்கும் தினமும் நிகழும் சண்டை சச்சரவுகளும், பழகிப் போன ஒன்றாயிற்று அவனுக்கு.  அவனும் தனது தாய்க்குக் கோபம் வராத வகையில், அடங்கி அமைதியாகப் போய்விடுவான்.  அவனது தேவைகளை அழகரிடமோ அல்லது தந்தையிடமோ தீர்த்துக் கொள்வான்.

தன்னுடன் பயிலும் மற்ற மாணவர்களின் தாயைப் போல தனது தாய் இல்லையே என்ற ஏக்கம் உள்ளூர இருந்தாலும்,  ஜமுனாவையும் வெறுத்ததில்லை கதிர்.  தான் வளர்ந்து பெரியவனானதும் தனது தாயின் ஆசைகள் அனைத்தையும் நிறைவேற்ற வேண்டும் என்று எண்ணிக் கொள்வான்.

ஆனால் இவர்கள் அனைவருமே அறியாத விஷயம் ஒன்று இருந்தது.  இவர்கள் புதிதாகக் குடியேறிய வீட்டின் அருகே இருந்த வீட்டில் குடியிருந்த மோகன் என்பவனுடன் ஜமுனாவிற்கு சில மாதங்களாக பழக்கம் ஏற்பட்டது.  பார்ப்பதற்கு நல்ல தோற்றத்துடன் ஹீரோ போல இருந்தவன், எளிதாக வசீகரித்தான் அவளை.

ஆரம்பத்தில், அவளது அழகைப் புகழ்ந்து பேசியவனின் பேச்சில் கவரப்பட்டு  சாதாரணமாகப் பேசியவள், நாளாக நாளாக அவன் மீது முறையற்ற நேசத்தை வைக்கத் தொடங்கினாள்.

“உன்னோட அழகுக்கு கொஞ்சமும் உன் புருஷன் பொருத்தமேயில்ல ஜமுனா.  நீயெல்லாம்  எப்படிப்பட்ட வாழ்க்கை வாழ வேண்டியவ தெரியுமா?  இப்படி வாடகை வீட்டுலயும் கஷ்டத்தோடயும் இருக்குற.

உன் புருஷனுக்கும் உன் மேல கொஞ்சம் கூட ஆசையே இல்லை.  எப்பப் பார்த்தாலும் அந்த நிலக்கரி பெல்ட்டுங்க கூட மாறடிச்சிட்டு இருக்குறான்.  ஆளும் அவனும்… கரிச்சட்டிக்கு கலர் சட்டை போட்ட மாதிரி.  நீ எப்படி அவனைக் கல்யாணம் பண்ணிக்க ஒத்துகிட்ட?”

“நான் எங்க ஒத்துகிட்டேன்?  கட்டாயப் படுத்தியில்ல கல்யாணம் பண்ணி வச்சாங்க.  ம்ம்… என்ன பண்ண? என் காலமும் ஓடிப் போச்சு.”

“பைத்தியக்காரி மாதிரி பேசாத ஜமுனா… என்ன உனக்கு முப்பத்தஞ்சு வயசு இருக்குமா?  சிட்டியில எல்லாம் உன் வயசுலதான் முதல் கல்யாணமே பண்றாங்க.  உனக்கு என்ன குறைச்சல்?  இப்பவும் இளமையா அழகா இருக்க.  பதினாலு வயசு பையனுக்கு அம்மான்னு, உன்னைப் பார்த்தா யாரும் சொல்ல மாட்டாங்க.”

“அதுக்கு என்ன பண்ண முடியும்? இதுதான்  என் விதி.  என்னோட தலையில என்ன எழுதியிருக்கோ, அதுதான நடக்கும்.”

“நீ நினைச்சா உன் தலையெழுத்தை மாத்தலாம் ஜமுனா.”

“புரியலையே…”

“என்னைப் பத்தி என்ன நினைக்குற ஜமுனா?”

“நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க. நல்ல வசதியான வீட்டுப் பையன்னு நினைக்குறேன்.  நல்லா படிச்சு நல்ல உத்யோகத்துல இருக்கீங்க.  நல்லா பழகுறீங்க.  வேறென்ன…”

“நீ சொன்ன எல்லாமே சரி ஜமுனா.  எனக்கு சென்னையில பெரிய ஷாப்பிங் காம்ப்ளக்ஸ் இருக்கு.  எங்க வீடு பெரிய மாளிகைதான்.  நாங்க கோடீஸ்வரங்க.  நான் வேலைக்கே போகத் தேவையில்ல. பத்து தலைமுறைக்கு உட்கார்ந்து சாப்பிட சொத்து இருக்கு.

ஆனா,  இதையெல்லாம் அனுபவிக்க குடும்பம் இல்ல ஜமுனா.  ஒரு விஷக் காய்ச்சல் வந்து என் மனைவி இறந்துட்டா.  அதுக்கப்புறம் எனக்கு யாருமே இல்லை. நான் ஒரு அனாதை  ஜமுனா.”

என்று குலுங்கிக் குலுங்கி  அழுதவனின் நடிப்பில் ஏமாந்து போனாள்.  பத்துத் தலைமுறைக்கு சொத்து வைத்திருப்பவன், இங்கு வந்து ஏன் வாடகைக்கு வீடு எடுத்து தங்கி இருக்கிறான் என்பதை யோசிக்க மறந்தாள்.

அவனை வெகுவாக சமாதானப் படுத்தியவள், அவனது வசியப் பேச்சில் அறிவை இழந்தாள்.  புருஷன், மகனை விட எவனோ ஒரு அந்நியன் அவளுக்குப் பெரிதாகத் தெரிந்தான்.  ஆனாலும், இந்த சமுதாயத்தைப் பற்றிய சிறு பயம் இருந்தது அவளுக்கு.  தன்னை ஊரார் தூற்றுவார்களே என்று பயந்தாள்.  அவளது தாய் தந்தையின் வளர்ப்பு அவளைத் தவறு செய்ய விடாமல் காத்தது.

அந்தக் கயவனோ, அவளைத் தன்னுடன் வந்து விடுமாறும், தங்கத் தட்டில் வைத்துத் தாங்குவதாகவும்,  அவளைப் பொன்னால் இழைத்து, வைரத்தால் பூட்டுவதாகவும் கூறினான்.  மாளிகை போன்ற எனது வீட்டின் மகாராணி நீயே என்று ஆசை வார்த்தை கூறினான்.

மதில் மேல் பூனை போல தவித்தபடி இருந்தாள்.  ஆசை அறிவை மழுங்கடித்து இருந்தது.  இதுவரை தனக்குக் கிடைக்காத வாழ்வை, இனித் தானே அமைத்துக் கொண்டால் என்ன?   என்று  தீவிரமாக சிந்தித்தபடி இருந்தாள்.

இந்த காலகட்டத்தில் தான், இன்னும் கொஞ்சம் பெரிய அளவில் தொழிலை விரிவு படுத்தலாம் என்று முடிவெடுத்து, வங்கிக் கடன் வாங்கி  சரக்குகளை வாங்கிப் போட்டனர் ராஜனும் அழகரும்.

அந்த வாரத்தில், அவர்களது  உறவினர் ஒருவர் இறந்ததாகத் தகவல் வந்ததால்,  கிளம்பி அவர்களது ஊருக்குச் சென்றார் அழகர். அன்றிரவு கடையை அடைத்து விட்டு  வந்து படுத்த ராஜனுக்கு, நள்ளிரவில் அவரது கடை தீப்பிடித்து எரிவதாகத் தகவல் வந்தது.  அலறி அடித்துச் சென்று பார்த்த போது, அவரது கடை மொத்தமும் தீக்கிரையாகி இருந்தது.

ரப்பர் பெல்ட் ஆகையால், மளமளவென்று பற்றிய தீ அனைத்தையும் எரித்து ஓய்ந்தது. புதிய சரக்குகள் பழைய சரக்குகள் அனைத்தும் நாசமாகின.

தலையில் கை வைத்து அமர்ந்து விட்ட ராஜனை யாராலும் தேற்ற முடியவில்லை.  ஊருக்குச் சென்றிருந்த அழகரும் செய்தி கேள்விப்பட்டதும்,  அடித்துப் புரண்டு ஓடி வந்தார்.  மச்சினனைக் கட்டிக் கொண்டு அழுத ராஜனைப் பார்த்து ஊரே கண்ணீர் விட்டது.

“மொத்தமா போச்சு அழகா…  என்னோட பதினைஞ்சு வருஷ உழைப்பும் போச்சே…  கடன் கொடுத்தவங்களுக்கு என்ன பதில் சொல்லுவேன். இனி என்னால மீளவே முடியாதே…” என்று அழுதவரைத் தேற்றிய அழகர்,

“அழாதீங்க மச்சான்…  எதுவா இருந்தாலும் நாம சமாளிக்கலாம் மச்சான்.  இன்ஷூரன்ஸ் பணம் வரும். ஊர்ல இருக்கற நிலத்தை வித்துடலாம். ஜமுனா நகைங்க கொஞ்சம் இருக்கு.

இங்க இருக்கற வீட்டு மனையும் வித்துக்கலாம். நாம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து உழைச்சா இழந்தத மீட்டுடலாம். கவலைப் படாதீங்க மச்சான்.”

ராஜனைக் கஷ்டப் பட்டு சமாதானப் படுத்திய அழகரைப் பார்த்த கதிரும்,  “அப்பா… நானும் இனிமே வேலைக்குப் போறேன் பா.  நாம மூனு பேரும் சேர்ந்து சம்பாதிச்சா சீக்கிரம் முன்னேறிடலாம்பா.” என்க.

அவனைக் கட்டிக் கொண்ட அழகரோ, “மாமாவும் அப்பாவும் இருக்கும் போது உனக்கு என்னடா ராஜா குறைச்சல்?  பணப் பிரச்சனையெல்லாம் நானும் அப்பாவும் பார்த்துக்குவோம். நீ  ஒழுங்கா படிச்சு நல்ல நிலைமைக்கு வரனும்டா.”

கதிரை வழக்கம் போல பள்ளிக்கு கிளப்பி அனுப்பி வைத்து விட்டு, ராஜனுக்கு ஆதரவாக அவருடனே இருந்தார் அழகர்.  இவ்வளவு பிரச்சினைகளுக்கும் இடையில், ஜமுனாவின் அமைதி யாருடைய கவனத்தையும் கவராமல் போனது.

மைத்துனனும் மகனும் ஆறுதல் கூறிய போதும், மனைவி தனக்கு ஆறுதலாக ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல், அமைதியாக இருப்பது  ராஜனை வருத்தினாலும்,  அவளுக்கும் கடை எரிந்து போன வருத்தம் இருக்கும் என்று சமாதானமாகிக் கொண்டார்.

அழகரோ கடைக்கான இன்ஷூரன்ஸ்  பணத்தைப் பெறுவதிலும்.  வங்கிக் கடன் சம்பந்தமாகவும் அலைந்து கொண்டிருந்தார்.  ஒரு வாரம் சென்றது.  ராஜனும்  அழகரும் கதிரும் சற்று இயல்புக்கு வந்திருந்தனர்.  எப்படியும் மீண்டு விடலாம் என்ற நம்பிக்கை ராஜனுக்கு வந்திருந்தது.

“ஜமுனா… நாளைக்கு உன்னோட நகையெல்லாம் குடும்மா.  அதை வித்து பேங்க் கடனை பாதி அடைச்சிடலாம்.”

“அழகா… நீயும் நாளைக்கு  விடியற் காலையிலயே ஊருக்குப் போய் நிலத்தை விக்கறதுக்கு ஏற்பாடு பண்ணிட்டு வா.”

“சரிங்க மச்சான்.”

“நானும் இங்க வீட்டு மனையை விக்க ஏற்பாடு பண்ணிட்டேன். அது விஷயமா புரோக்கர்  நாளைக்கு வரச் சொல்லியிருக்காரு.  அங்க போகனும் நான்.”

மெதுவாக ராஜனின் அருகே வந்த ஜமுனா, “இதையெல்லாம் விக்காம சமாளிக்க முடியாதா?”

“இல்லம்மா… எல்லாத்தையும் வித்தாலும் கொஞ்சம் பத்தாதுதான்மா.  ஆனா…  அதுக்கப்புறம் பெல்ட்டு கடை ஒன்னுத்துல, எனக்கும் அழகருக்கும் வேலைக்கு சொல்லி வச்சிருக்கேன். எப்படியும்  சமாளிச்சிடலாம்மா.  கொஞ்ச நாள் கஷ்டமா இருக்கும். அப்புறம்  முன்னேறிடலாம்.”

என்ற ராஜனைப் பார்த்து லேசாகச் சிரித்தவள், எதுவும் பேசாமல் அறைக்குள் சென்று விட்டாள்.  அவளது சிரிப்பின் அர்த்தம் அந்த நேரம் யாருக்கும் புரியாமல் போனது.

மறுநாள் காலையில் அழகர் ஊருக்குக் கிளம்பிவிட,  கதிரும் பள்ளிக்குச் சென்று விட,  ராஜன் புரோக்கரைப் பார்க்கப் போனார்.

அனைவரும் சென்றதும்,

‘ராஜனுக்கு,

எனக்கான சரியான வாழ்க்கையைத் தேடிப் போகிறேன்.  நீங்கள் எனக்கு சரியான துணை கிடையாது என்பது தெரிந்தாலும், ஒரு கட்டாயத்தின் பேரில் இத்தனை வருடங்கள் உங்களுடன்  வாழ்ந்து விட்டேன்.

இனியும் இப்படி ஒரு போலி வாழ்க்கை வாழ எனக்கு விருப்பம் இல்லை. என் மனதுக்குப் பிடித்த மோகனுடன் செல்கிறேன்.  என்னைத் தேடி வர வேண்டாம்.’  என்று ஒரு கடிதத்தை எழுதியவள்,  அனைத்து நகைகளையும் எடுத்துக் கொண்டு மோகனுடன் சென்று விட்டாள்.

அன்று மாலை பள்ளி விட்டதும் வீட்டிற்கு வந்த கதிர், வீடு பூட்டியிருப்பதைக் கண்டான்.  அவனுக்கு இது வழக்கம்தான் என்பதால் அமைதியாக வாசலில் அமர்ந்து கொண்டான்.

சில நேரங்களில் ஜமுனா வீட்டை பூட்டிவிட்டு வெளியே சென்றிருப்பாள்.  சில சமயங்களில் வீட்டைப் பூட்டிக் கொண்டு உள்ளே தூங்கிக் கொண்டிருப்பாள்.  எழுப்பினால் திட்டுவாள்  என்பதால்  அவளாகத் திறக்கும் வரை, அமைதியாக வாசலில் அமர்ந்து இருப்பான்.

அன்றும் அது போல அமர்ந்து வீட்டுப் பாடங்களைச் செய்து கொண்டிருந்தவனின் காதுகளில்,  மேஜையை நகர்த்துவது போல சத்தம் கேட்கவும்,  “அம்மா…” என்று மெதுவாக குரல் கொடுத்தான்.

பதில் வராததால்  எழுந்து சென்று, வீட்டின் பக்கவாட்டில்  படுக்கையறை ஜன்னல் வழியாக, அம்மாவை எழுப்பலாம்  என்று  பார்த்தவன் கண்டது,  மேஜையின் மேல் தலை சாய்த்துப் படுத்திருந்த தந்தையும், அவர் அருகில் இருந்த மது பாட்டில்களும்தான்.

குடிப் பழக்கமே இல்லாத தனது தந்தையின் இன்றைய நிலையைக் கண்டு அதிர்ந்து போனவன்,  “அப்பா…” என்று அழைக்க,  அவனை நிமிர்ந்து பார்த்த ராஜனோ வேதனை மிகுந்த விரக்திச் சிரிப்பு ஒன்றை சிந்தினார்.

வீட்டின் விட்டத்தில் இருந்த ஃபேனில் தூக்குக் கயிறு ஒன்றும்  தொங்கிக் கொண்டு இருந்தது.  அதைக் கண்டு மேலும் அதிர்ந்து போன கதிர்,

“அப்பா… என்னப்பா பண்றீங்க?  கதவைத் திறங்க. அம்மா எங்க?  அம்மா… அம்மா…”

கதிரின் அழைப்பைக் கேட்டு உரத்துச் சிரித்த ராஜன், “அம்மாவா… அவ எங்கடா இங்க இருக்கா?  ஒரு நாளாவது உனக்கு அம்மாவா நடந்திருக்காளா?  இன்னைக்கு மொத்தமா போயிட்டா.”

“அப்பா… என்னப்பா உளர்றீங்க?  முதல்ல கதவைத் திறங்க.”

“கதிரு… நானெல்லாம் வாழவேத் தகுதியில்லாதவன்டா.  என்னோட வாழ்க்கையில ரொம்பக் கேவலமா, அசிங்கமா தோத்துப் போனவன்டா.  நான் இந்த பூமியில இன்னும் இருக்கறதே அசிங்கம். அவமானத்தோட என்னால வாழ முடியாது கதிரு.  நான் என்னோட வாழ்க்கைய முடிச்சிக்கப் போறேன்.”

வாய் குழறி கண்களில் நீர் மல்க பேசிய தகப்பனைப் பார்த்தவனின் விழிகளில் கண்ணீர் பெருகியது.

“அப்பா… என்னாச்சுப்பா?  ப்ளீஸ் கதவைத் திறங்க. எனக்கு பயமா இருக்கு. அம்மா எங்கப்பா?”

“உங்க அம்மா நம்மையெல்லாம் வேண்டாம்னு தூக்கிப் போட்டுட்டு போயிட்டாடா.  இத்தனை வருஷம் என் கூட வாழ்ந்தது போலின்னு சொல்லிட்டா… என்னைவிட, உன்னைவிட  எவனோ ஒருத்தன் தான் முக்கியம்னு எழுதி வச்சிட்டுப் போயிட்டா.”

அதிர்ந்து போய் சிலையாக நின்றவனின் அருகே தட்டுத்தடுமாறி எழுந்து வந்தவர்,  ஜன்னலின் ஊடே கை விட்டு கதிரின் முகத்தைத் தொட்டுப் பார்த்தார். “உன்னை விட்டுப் போக மனசில்ல கதிரு.  அதான்,  இதுவரைக்கும் குடிக்காத இந்தக் கருமத்தைக் குடிச்சேன்.

நான் அவ மேல வச்ச பாசம் நிஜம் கதிரு.  அவ கையாலயே என்னைக் கொன்னுட்டுப் போயிருக்கலாம்.  நாளைக்கு ஊரே கேட்குமே என்னை,  நீ ஒரு ஆம்பளையாடான்னு?  நான் உயிரோட இருக்கவேக் கூடாது. “

தனது கையைப் பிடித்துக் கொண்டு தன் போக்கில் புலம்பும் தந்தையைப் பார்த்தவன், “அப்பா…  ப்ளீஸ் கதவைத் திறங்க. எனக்கு நீங்களாவது வேணும்.  இந்த மாதிரி எல்லாம் பேசாதீங்க. எனக்கு பயமா இருக்கு” என்று கதற,

“உன்னைப் பார்க்கனும்னு ஆசைப்பட்டேன்… பார்த்துட்டேன்.  இனி உயிர் வாழல்லாம் ஆசை இல்லை கதிரு.  இந்த அப்பாவ மன்னிச்சிடுடா.” என்றவர்  ஜன்னல் கதவை மூடிக் கொண்டார்.  ஜன்னலின்  வெளியே  கதிர் கதறிய கதறல்கள் பலனளிக்கவில்லை.

கதிரின் அழுகுரல் ஓசையைக் கேட்டு வந்த அக்கம் பக்கத்தில் வசிக்கும் நபர்கள், வீட்டின் கதவை உடைத்துக் கொண்டு உள்ளே சென்று பார்த்தது, ராஜனின் உயிரற்ற உடலைத்தான்.  அருகே அவரது மனைவி எழுதிய கடிதமும்.

வெறி பிடித்தவன் போல தந்தையை உலுக்கிய கதிரை, யாராலும் அடக்க முடியவில்லை.

“அப்பா…  என்னை விட்டுட்டு ஏன் போனீங்க?  என் கண்ணு முன்னாடியே இருந்தும் உங்களைக் காப்பாத்த முடியாமப் போச்சே… உங்களோட இந்த நிலைமைக்கு காரணமானவங்களை நான் சும்மா விடமாட்டேன்.”

என்று  தன்னிலை  இழந்து கத்திக் கதறியவன் , யாருக்கும் அடங்காமல் திமிறிக் கொண்டு, அரிவாளை  எடுத்துக் கொண்டு வெறி பிடித்தவன் போல ரோட்டில் ஓடினான்.

அவனை யாராலும் கட்டுப் படுத்த முடியாமல் போனது. ஒவ்வொரு பேருந்தாக ஏறித்  தனது தாயைத் தேடியவன், வெறி பிடித்த சிங்கம் போலத் தோன்றினான்.  அவனது தோற்றமும் கையில் இருந்த அரிவாளும், பார்ப்பவர் அனைவரையும் பயமுறுத்தியது.

தகவல் அறிந்து வந்த காவல் துறையினர் அவனை மடக்கிப் பிடிக்க முயல்கையில் அவர்களையும் தாக்கினான்.  ஒரு வழியாக மிகவும் கஷ்டப்பட்டு,  அவனது கையில் இருந்த அறிவாளைப் பிடுங்கியவர்கள்,  அவனைக் கைது செய்து சிறையில் அடைத்தனர்.

நிலம் விற்பது தொடர்பாக ஊருக்குச் சென்றிருந்த அழகர், மாலை திரும்பி வந்தபோது கண்டது உயிரற்ற ராஜனையும்,  தனது சகோதரி எழுதி வைத்த கடிதத்தையும், சிறையில்  அநாதரவாக  இருந்த கதிரையும் தான்.

சகோதரி செய்து வைத்துவிட்டுப் போன  காரியத்தை எண்ணி வருத்தப்படுவதா?  அவமானம் தாங்காமல் தன் உயிரையே போக்கிக் கொண்ட ராஜனை நினைத்து அழுவதா?  இந்த சிறு வயதிலேயே பார்க்கக் கூடாததெல்லாம் பார்த்து உள்ளம் பாதித்து வெறி பிடித்தவன் போல சிறையில் இருக்கும் கதிரை நினைத்து கண்ணீர் விடுவதா? ஒன்றும் புரியவில்லை அழகருக்கு.

ராஜனுக்கான இறுதிச் சடங்குகளுக்கு ஏற்பாடு செய்து விட்டு, ஒரு வக்கீலை அழைத்துக் கொண்டு கதிரைப் பார்க்க போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குச் சென்றார் அழகர்.

 

காற்று வீசும்.

 

ESK-17

என் சுவாசம் 17

1

மிகவும் குழம்பிப் போன மனநிலையுடன்,  கைகளில் இருந்த நகத்தைக் கடித்தவாறு அமர்ந்திருந்தாள் சிவரஞ்சனி.   அது அவனுடைய ஷாப்பிங் காம்ப்ளக்ஸ் மாடியில் இருந்த அறையின் வெளிப்பகுதியில்   உள்ள சிறு வராண்டா மாதிரியான அமைப்பு.  அதனுள் ஒரு சோபா போடப்பட்டிருக்க அதில்தான் அமர்ந்திருந்தாள். சிலுசிலுவென்று காற்று வீசிக் கொண்டிருந்தது.

அங்கே ஒற்றைப் படுக்கையறை மட்டுமே இருந்தது. வெகு கோபமாக  அலைபாயும் மனநிலையுடன் இருந்தவன் அறைக்குள் படுத்திருந்தான்.  கடலூரில் இருந்து எப்படி வந்து சேர்ந்தோம் என்று நினைக்கும் அளவுக்கு வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டு வந்திருந்தான். அவனிருந்த நிலைக்கு விபத்து ஏதும் ஏற்பட்டு விடுமோ என்று அரண்டு போய் அமர்ந்திருந்தாள்  அவள்.

இரண்டு மணி நேர பயண தூரத்தை ஒரு மணி நேரத்தில் எதிலிருந்தோ தப்பிப்பவன் போல பேய் வேகத்தில் கடந்து வந்திருந்தான். செக்கச் சிவந்த கண்களும் கற்பாறையாக இறுகிப் போன முகமும்   கண்டவளுக்கு, அவனிடம் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேச முடியவில்லை.  நேராக இங்கு அழைத்து வந்தவன் எதுவுமே பேசாமல் உள்ளே சென்று படுத்துக் கொண்டான்.

அவனுடைய கடந்த காலம் எதுவும் அவளுக்குத் தெரியாததால் எதற்கிந்த கோபம்? ஏன் இந்த ஆங்காரம்? எதுவும் புரியவில்லை அவளுக்கு.   அவனுடைய அம்மா அப்படி ஒரு நிலையில் ஏன் இருக்கிறார்?   ஒன்றும் விளங்கவில்லை. மெதுவாக படுக்கையறையுள் எட்டிப் பார்த்தாள். ஆதரவற்ற குழந்தை போல குப்புறப் படுத்துச் சுருண்டிருந்தான்.

அறைக்குள் நுழையத் தயக்கமாக இருந்த போதும் அவனை அப்படியே விடவும் மனதில்லை.  வந்து பத்து நிமிடங்கள் ஆகிறது. அவனது கோப முகம் வேறு அடிவயிற்றில் பயத்தைக் கிளப்பியது.   என்ன செய்வது என்று யோசித்தபடி இருந்தவள்,  அவன் மதியத்திலிருந்து எதுவும் சாப்பிட்டிருக்கவும் மாட்டான் என்று எண்ணியபடி எழுந்தாள்.

அந்த வராண்டா போன்ற அமைப்பின் முடிவில் சிறிய சமையல் மேடை மட்டும் இருந்ததைப் பார்த்தவள், .மெதுவாகச் சென்று அங்கே இருந்த ஃபிரிட்ஜைத் திறந்து  பார்த்தாள்.  பால் பாக்கெட் ஒன்று இருக்கவும்  எடுத்துக் காய்ச்சி டீ தயாரித்தவள்,   அதனை எடுத்துக் கொண்டு மெதுவாக அறையினுள் சென்றாள்.

முகத்தை கைகளால் மறைத்தபடி குப்புறக் கிடந்தான்.  டீயை அருகே இருந்த மேஜையின் மேல் வைத்தவள்,  சிறிது தயக்கத்துடனே கட்டிலில் அமர்ந்து அவனது தோளில் கை வைத்து அவனைத் திருப்ப முயற்சித்தாள். அவளது ஸ்பரிசத்தில் அவனது உடல் லேசாக அதிர்ந்ததை  உணர்ந்தவள்,  முதுகை லேசாகத் தடவிக் கொடுத்தாள்.

“எழுந்துக்கோங்க…  இந்த டீ மட்டும் குடிச்சிட்டு படுத்துக்கோங்க.”

“…”

“என்ன ஆச்சு? எனக்கு ஒன்னுமே புரியல.  ஏன் உங்களுக்கு இவ்வளவு கோபம்?”

பதில் இல்லை அவனிடம்.  சில நொடிகள் கழித்து முகத்தைத் திருப்பியவன், அவளது மடியில் தலையை வைத்து இடுப்போடு சேர்த்துக் கட்டிக் கொண்டான். அவனது செய்கையில்  மனம் அதிர்ந்தாலும்,  குழந்தை போல மடியில் படுத்திருப்பவனை விலக்க முடியாமல்,  அவனது தலையைக் கோதினாள்.

என்ன பேசுவது? என்ன கேட்பது? ஒன்றும் புரியாமல், அவனை ஆறுதல் படுத்துவது மட்டுமே நோக்கம் என்பது போல அமைதியாக அமர்ந்திருந்தவள், சில நிமிடங்கள் கழிந்ததும்  மெல்லிய குரலில்,

“அவங்க உங்க அம்மான்னு அழகர் அப்பா சொன்னாங்க. ஏன் அவங்க அப்படி இருக்காங்க?”

பதிலில்லாத சில நொடி மௌனங்களுக்குப் பின் அவன் உடல் லேசாகக் குலுங்கியது. மடியில் உணர்ந்த ஈரத்தில் அவன் அழுவதை உணர்ந்து கொண்டவள் பதறிப் போனாள்,

“என்ன ஆச்சுங்க?  நான் எதுவும் தப்பாக் கேட்டுட்டேனா?  ப்ளீஸ்… என்னன்னு சொல்லுங்க.”  எவ்வளவு கட்டுப்படுத்தியும் அவளது கண்களில் இருந்தும் கண்ணீராக வழிந்தது.

கம்பீரமாக,  தோரணையாக, ஆளுமையோடு பார்த்த ஒருவன் அழுவதைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை அவளால்.   அவனை எப்படி ஆறுதல் படுத்துவது ஒன்றும் புரியவில்லை.   அவனது தலையை இறுக்கி மடியோடு கட்டிக் கொண்டவளுக்கு, அடுத்து என்ன செய்வது என்றும் புரியவில்லை.

அவனது தலையைக் கோதிக் கொடுத்தபடி அமைதியாக  அமர்ந்திருந்தாள்.  பிரச்சனையின்   அடிமுடி எதுவும் புரியாவிட்டாலும்,   அவனது இந்த நிலை அவளுக்கு தாங்க இயலாத மனபாரத்தைத் தந்திருந்தது. அவனை வருத்தப் படுத்தும் எதையும்   அதற்குமேல் பேசத் துணியவில்லை அவள்.

மாடியில் யாரோ ஏறி வரும் அரவம் கேட்டது. வருவது யார் என்பது போல பார்த்திருந்தவளுக்கு,  வாசுகியைக் கண்டதும் மீண்டும் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

“என்னன்னு தெரியல அண்ணி…  இவங்க அழறாங்க…”

கேவியபடி பேசியவளைக் கண்டிப்போடு பார்த்த வாசுகி,

“கதிர் எழுந்திரு…  நீ என்ன சின்ன பிள்ளையா?  உன்னைப் பார்த்து அவளும் வருத்தப்படறா  பாரு…   எனக்கு அழகர் ஃபோன் பண்ணாரு. இவ்வளவுதானா உன் மனதைரியம்?  திரும்பவும் பதினைஞ்சு வயசு பையனோட மனநிலைக்குப் போயிட்டியா  நீ?

அப்ப… இவ்வளவு நாளா உன்னை மாத்திட்டேன்னு நான் நினைச்சது பொய்…  அப்படிதானே…!  உன்னை சுத்தி நாங்க இத்தனை பேர் இருக்கோம். எங்களைப் பத்தி நீ கவலைப்படலையா? நீ இப்படி உடைஞ்சு போறத பாக்கறதுக்காடா, உன்னைக் கஷ்டபட்டு மாத்திக் கொண்டு வந்தோம்.

இங்க பாரு… நீ அழுதா கூட அழறதுக்கும், நீ சிரிச்சா உன் கூட சேர்ந்து சிரிக்கவும், உனக்கே உனக்குன்னு ஒருத்தி இருக்கா… அவ மட்டும்தான் இனி உனக்கு எல்லாமே.  உன் வாழ்க்கையில முடிஞ்சு போன அத்தியாயத்துக்காக இன்னும் வருத்தப் படறியா கதிர்?

உன்னை இப்படிப் பார்க்கவே எனக்குக் கஷ்டமா இருக்கு. எழுந்திரு வீட்டுக்குப் போகலாம்.   அனுவும் ஆதுவும் உனக்காக வெயிட் பண்றாங்க.”

வாசுகி பேசவும் மெல்ல எழுந்தவன்… முகத்தை அழுந்தத் துடைத்துக் கொண்டு, “நீ சிவாவ கூட்டிட்டுப் போக்கா…  நான் நாளைக்கு வரேன்.”

“அப்படியெல்லாம் உன்னைத் தனியா விட்டுட்டுப் போக மாட்டேன்.   இப்ப என் கூட வா. அழகர் வந்ததும் நீ இங்க வரலாம்.”

“அவரப் பத்தி என் கிட்ட பேசாத…  அவருக்கு என்னை விட அவரோட உடன்பிறப்புதான் முக்கியமா போச்சு. இனி அவர் முகத்துலயே நான் முழிக்க மாட்டேன்.”

“அத அழகர் வந்து, அவர் முகத்தை காட்டும் போது முடிவு பண்ணிக்கலாம்…  இப்ப நீ கிளம்பு.”

அவளைக் கடுப்போடு முறைத்தவனைப் பார்த்து,

“ம்ம்ம்…  இதுதான் எங்க கதிர்.  அத விட்டுட்டு சும்மா கண்கலங்கிட்டு இருக்கற…  உனக்கு நல்ல ஜோடியா இவளும் உட்கார்ந்து அழுதுகிட்டு இருக்கறா.  போங்க, ரெண்டு பேரும்  முகம்  கழுவிட்டு வாங்க. இந்த டீ ஆறிடுச்சி நான் வேற போடுறேன்.”

என்றபடிச் சென்ற வாசுகியைக் கலங்கிய விழிகளோடு பார்த்தவன், எழுந்து சென்று  முகம் கழுவி வந்தான்.  சிவரஞ்சனியும் முகம் கழுவி வந்ததும்,  வாசுகி எடுத்து வந்த டீயை மூவரும் பருகினர்.

“அக்கா…  இப்ப நான் ஃபிரியாகிட்டேன்.  நீ சிவாவ கூட்டிட்டுப் போ.   நான் நாளைக்கு வரேன்.”

“அதெல்லாம் முடியாது…   ஒன்னு நீ கிளம்பி அங்க வா…  இல்லையா சிவா இங்க இருக்கட்டும்.”

லேசாக புன்னகை செய்தவன், “கடலூருக்குப் போகறதுக்குக்கூட தனியா என் கூட அனுப்ப மாட்டேன்னு சொல்லுவ. இப்ப என் கூட இங்க தங்கட்டும்னு சொல்ற…  உன் தம்பி மேல நம்பிக்கை வந்துடுச்சா உனக்கு?”

“ உன் மேல எனக்கு நம்பிக்கை கொஞ்சம் கம்மிதான்.  ஆனா சிவா மேல நிறைய இருக்கு. அவகிட்ட நீ ஏதாவது வம்பு பண்ணா, உன்னை விரட்டி விரட்டி உதைப்பா அவ…  இல்லையா சிவா… “

என்றபடி சிவரஞ்சனியைப் பார்க்க…   அவளோ   இவர்களது பேச்சில் மிரண்டு போய் நின்றிருந்தாள்.

சற்று உரத்துச் சிரித்தவன், “அவ சும்மாவே மிரண்டு போய் இருக்கா…  பாரு  நீ இங்க விட்டுட்டுப் போய்டுவியோன்னு முழிச்சுகிட்டு நிக்கறத.”

ஒரளவு அவன் பேசிச்  சமாதானம் ஆனதும், மூவரும் கிளம்பி வாசுகியின் வீட்டிற்கு வந்தனர்.  பிள்ளைகளோடு   அவர்கள் அறையில் பேசிக் கொண்டிருந்தவனுக்கு, அறைக்குள் வந்த சிவரஞ்சனியைப் பார்த்ததும் புன்னகை வந்தது.

பிள்ளைகளுக்கு உணவு ஊட்டுவதற்காக, இட்லி சட்னி சாம்பார் அனைத்தையும் ஏந்தியபடி வந்தவள்,  அனுவுக்கும் அதவனுக்கும் ஊட்ட ஆரம்பித்தாள். அப்படியே கதிரின் உதட்டருகே ஒரு வாய் உணவைக் கொண்டு வந்து வைத்து அவன் முகத்தைப் பார்க்க,  லேசாக கலங்கிய விழிகளோடு வாங்கிக் கொண்டான்.

“எனக்கு நினைவு தெரிஞ்சு எனக்கு சாப்பாடு ஊட்ற முதல் ஆள் நீதான்.”  அவனது குரல் கரகரத்து வந்தது.

“ம்ப்ச்….  சாப்பிடும் போது பேசக் கூடாது.  அமைதியா சாப்பிடுங்க.”

மூவருக்கும் மாற்றி மாற்றி ஊட்டி விட்டு வயிற்றை நிறைத்தாள்.  மூன்று  தம்ளர்களில் பால் எடுத்துக் கொண்டு வந்த வாசுகி,  மூவரிடமும் கொடுத்து  விட்டு,

“அனு நீ  போய் சிவா அத்தை கூட படுத்துக்கோ.  ஆதுவும் மாமாவும் இங்க தூங்கட்டும்.”

“சரிம்மா… கொஞ்ச நேரம் விளையாடிட்டு போய் படுத்துக்கறேன்மா.”  பிள்ளைகளின் விளையாட்டில் மனம் லேசானது அவனுக்கு.

சிறிது நேரம் பிள்ளைகளோடு விளையாடியவன் கண்ணயர்ந்தான்.  அவன் உறங்கவும் அனுவை அழைத்துக் கொண்டு கீழே இறங்கி வந்த சிவரஞ்சனி, அனுவை அவளறையில் படுக்க வைத்து விட்டு வெளியே வந்தாள்.

சரியாக அந்த நேரம் அழகரும் வந்து சேர்ந்தார்.

“கதிர் எங்கம்மா?”

“தூங்கிட்டாங்க ப்பா.”

“அதுக்குள்ள தூங்கிட்டானா?”

“அவனுக்கு இன்னைக்கு மன உளைச்சல் அதிகம். அதான் நல்லா தூங்கட்டும்னு, பால்ல ஒரு தூக்க மாத்திரை கலந்து கொடுத்து தூங்க வச்சிருக்கேன்.” சமையலறையில் இருந்து வெளியே வந்த வாசுகி பதில் தந்தாள்.

“அதுவும் நல்லதுக்குதான், இப்ப என்னைப் பார்த்தாலும் ரொம்ப டென்ஷனாவான். நல்லா தூங்கி எழுந்தா அவன் மனசு கொஞ்சம் அமைதியா இருக்கும்.”

“சரி… நீங்களும் சாப்பிட்டிருக்க மாட்டீங்க. சாப்பிட வாங்க. நீயும் வா சிவா.”

சாப்பிட அமர்ந்த அழகர், “தலைவர் எங்க ம்மா.”

“கட்சி மீட்டிங் ஒன்னு சிதம்பரத்துல, அதுக்குதான் போயிருக்கார்.  சுந்தரும் கூட போயிருக்கான். வர்ற நேரம்தான்.

எனக்கு கேட்கவே இஷ்டம் இல்ல… இருந்தாலும் மனசு கேட்க மாட்டேங்குது.  உங்க அக்கா எப்படி இருக்காங்க?”

சில நொடி மௌனத்திற்கு பின், “என்ன சொல்றது. யானை தன் தலையில தானே மண்ண வாரி போட்டுக்குமாம். அந்த மாதிரி, நல்லா வாழ வேண்டிய வாழ்க்கைய அவளே கெடுத்துகிட்டு, இப்ப பித்து பிடிச்சு நிக்குறா. எல்லாம் விதி.”

“…”

“ஹாஸ்பிடல்ல கூட்டிட்டுப் போய் காட்டினேன்மா.  ஏதேதோ டெஸ்ட் எல்லாம் எடுத்தாங்க. இன்னும் ஸ்கேன் நாளைக்கு எடுக்கனும்னு சொன்னாங்க.  நாளைக்குதான் அவளோட முழு உடல்நிலையும் தெரியும்.  ஏதோ அதிர்ச்சியால இப்படி ஆகியிருக்கலாம்னு சொன்னாங்க. மறுபடியும் கூட்டிவந்து அந்த ஹோம்லயே விட்டுட்டு வந்தேன்.”

“எங்க போனாங்க?  ஏன் பிரிஞ்சு போனாங்க? இவ்வளவு நாளா அவங்களைத் தேடலையாப்பா நீங்க?”

“தெரியாம தொலைஞ்சு போயிருந்தா தேடியிருக்கலாம். எல்லார் தலையிலும் நெருப்பள்ளி கொட்டிட்டு, கட்டின புருஷனும் பெத்த பிள்ளையும் பத்தி கவலைப்படாம, ஓடிப் போனவள எங்க போய் தேட முடியும்.”

அதிர்ச்சியுடன் பார்த்த சிவரஞ்சனியைப் பார்த்து விரக்தி சிரிப்பு சிரித்தவர், அவரது இளமைக் காலங்களில் நடந்தவற்றை சொல்லத் துவங்கினார்.

 

சிதம்பரத்தை அடுத்த புவனகிரியைச் சேர்ந்தவர் முத்து ராமன். அவரது மனைவி ஜானகி அம்மாள். சாதாரண விவசாயக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த இவர்களுக்கு  இரண்டு பிள்ளைகள்.  மூத்த பெண் ஜமுனா. அவளை விட இரண்டு வயது இளைய மகன் அழகர்சாமி.

சிறு வயதில் இருந்தே தனது தமக்கை மீது அலாதியான அன்பு உடையவர் அழகர்.  வயதில் மூத்தவளானாலும்,  சிறுபிள்ளைத் தனமாக நடந்து கொள்ளும் ஜமுனாவிற்கு, ஒரு அண்ணனைப் போல பொறுப்புடன் நடந்து கொள்வார் அழகர்.

திருமணமாகிப்  பல வருடங்கள் கழித்து பிறந்தவள் என்பதால், ஜமுனாவின் மீது பாசம் அதிகம் அவளது பெற்றோருக்கு.  அதிலும் வளர வளர தங்க விக்ரகம் போல ஜொலிப்பவளின் அழகு, பெற்றவரை பெருமை கொள்ள வைத்தது.

கையளவு நிலம் வைத்து விவசாயம் செய்து சிரமப் பட்டாலும், மகள் ஒன்றை ஆசைப்பட்டுக் கேட்டுவிட்டால் அதனை எப்பாடு பட்டாவது வாங்கித் தந்து விடுவார் அவளது தந்தை முத்து ராமன்.  ஜமுனாவிற்கும் தான் நினைத்ததை எல்லாம் சாதிக்கும் பிடிவாதமும் அதிகம்.

சிறு வயதில் இருந்தே அவளது அழகைப் பலரும் புகழ்வதும், “உனக்கென்ன… உன் அழகிற்கு அந்த ராஜகுமாரனே வந்து உன்னைத் திருமணம் செய்து கொள்வான். “ என்று கூறுவதையும் கேட்டுக் கேட்டு வளர்ந்தவளுக்கு, கற்பனைகளும் அது போலவே இருந்தது.

மிகப் பெரிய பணக்கார வீட்டில் இருந்து அழகான பையனுக்குத் தன்னை மணமுடிக்கக் கேட்டு வருவார்கள் என்று கற்பனையில் மிதந்தாள். அவளது ஆசைகளும் கற்பனைகளும் பெரிய அளவிலேயே இருந்தன.  யதார்த்தத்தைப் புரிந்து கொள்ளாமல் கற்பனை உலகில் சஞ்சரித்தவளுக்கு, நிஜத்தில் அவளைப்  பெண் கேட்டு வந்த வரன்களின் விபரங்கள் எட்டிக் காயாய் கசந்தன.

திருமண வயதை எட்டிய மகளுக்குத் தோதாக, அவர் தந்தை பார்த்த ஒரு வரனையும் அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை. படிப்பும் அவ்வளவாக வரவில்லை,  பெண்பிள்ளையை எவ்வளவு நாள் வீட்டில் வைத்திருக்க முடியும்? அவர்களது கிராமத்தில் அவள் வயதை ஒத்த பெண்கள் அனைவரும் திருமணம் முடித்திருக்க,  அவளோ வரும் அனைத்து மாப்பிள்ளைகளையும் குறை கூறிக் கொண்டிருந்தாள்.

அப்பொழுது ஒரு திருமண வீட்டில் ஜமுனாவைப் பார்த்து, மிகவும் பிடித்துப் போய் பெண் கேட்க வந்தான் ராஜன்.  தாய் தந்தை யாரும் இல்லாமல் வயதான அத்தையை மட்டுமே துணையாகக் கொண்டு,  காட்டு மன்னார் கோவிலில் சொந்தமாக கன்வேயர் பெல்ட் விற்கும் கடை வைத்திருந்த, கல்லூரிப் படிப்பையும் முடித்திருந்த ராஜன், அம்சமான வரனாகத் தோன்றினான் ஜமுனாவின் பெற்றோருக்கு.

மேலும், வரதட்சணை என்று ஒரு பைசா கூட வேண்டாம் பெண்ணை மட்டும் தாருங்கள் என்று கேட்ட அவனை, அனைவருக்கும் வெகுவாக பிடித்துப் போனது.  அப்பொழுது கல்லூரியில் அடியெடுத்து வைத்திருந்த அழகரை, ராஜனைப் பற்றி விசாரிக்கச் சொன்னதில், வந்த தகவல்கள் அனைத்தும் வெகு திருப்தியாக இருந்ததில்,  அனைவரும் ஜமுனாவை வற்புறுத்த ஆரம்பித்தனர்.

மாமியார் நாத்தனார் பிக்கல் பிடுங்கல் இல்லை,  சொந்தத் தொழில் செய்பவன் வருங்காலத்தில் பெரிய பணக்காரனாக வருவான்.  எந்த விதமான கெட்ட பழக்கங்களும்  இல்லை.  நன்கு படித்தவன்.  என்பது போன்ற சாதகமான விஷயங்களை, ஜமுனாவிற்கு எடுத்துச் சொல்லி, அவளைப் பெண் பார்க்கும் நிகழ்விற்கு சம்மதிக்க வைத்தனர்.

ஆனால், பெண் பார்க்க வந்த ராஜனைப் பார்த்து மிகுந்த ஏமாற்றமாகப் போய் விட்டது ஜமுனாவிற்கு.  ராஜகுமாரன் போல மாப்பிள்ளை வருவான் என்று எண்ணியிருந்தவளுக்கு,  ஆறடி உயரத்தில், ஆஜானுபாகுவாக, தொட்டுப் பொட்டு வைத்துக் கொள்ளும் அளவு கறுத்த நிறத்தில், ஐயனார் போல அமர்ந்து  இருந்தவனைச் சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை அவளுக்கு.

“என் அழகென்ன? என் கலரென்ன?  எனக்குப் போய் இப்படி கரிச்சட்டி போல மாப்பிள்ளை பார்த்து வச்சிருக்கீங்களே”  என்று  அழுது சண்டை போட்டவளைச் சமாதானப் படுத்துவதற்குள் போதும் போதும் என்றாகி விட்டது அவளைப் பெற்றவர்களுக்கு.

“இதற்கு மேல் என்னால் மாப்பிள்ளை பார்க்க முடியாது. நீ திருமணம் ஆகாமல் இங்கேயே இருக்க வேண்டியது தான்” என்று அவளது தந்தை வெகுவாகக் கோபப்பட,  வேறு வழியின்றி அரை மனதாக ராஜனுடன் பிடிக்காத திருமண பந்தத்தில் இணைந்தாள் ஜமுனா.

ஜமுனாவின் பெற்றோர்களோ,  தங்கள் மகள் இன்னமும் விபரம் அறியாத சிறு குழந்தைதான், திருமணம் முடிந்து மாப்பிள்ளையின் குணத்தைப் புரிந்து கொண்டால், நன்கு வாழ ஆரம்பித்து விடுவாள் என்று எண்ணி சமாதானப்பட்டுக் கொண்டனர்.

ஆனால் ஜமுனாவோ,  தனக்குப் பிடிக்காத திருமண பந்தத்தில் தன்னைத் தள்ளி விட்டதாக எண்ணி, பெற்றோரிடம் சுத்தமாகப் பேச்சு வார்த்தையை நிப்பாட்டிக் கொண்டாள்.  அவளைப் பார்த்து அனைவரும் கேலி செய்வது போல, ஒரு பிரமையை மனதில் ஏற்படுத்திக் கொண்டு, அவளது ஊருக்குச் செல்வதையும் நிறுத்தி விட்டாள்.

ஆனால் ராஜனோ,  அவளை உள்ளங்கையில் வைத்துத் தாங்கினான்.  ஆசைப் பட்டுக் கட்டிக் கொண்ட பேரழகு மனைவியின் மீது, மிகுந்த பாசத்தையும் காதலையும் காட்டினான்.  அவள் ஆசைப்பட்டுக் கேட்ட அனைத்தையும் வாங்கிக் குவித்தான்.  அவளின் கண் ஜாடைக்கேற்ப ஆடும் பொம்மையானான்.

அனைத்துக் கணவன்மார்கள் போல, இரவில் மனைவி மீது கொண்ட மோகத்தில் வாக்குறுதிகளை அள்ளி வீசிவிட்டு, விடிந்ததும் செய்வதறியாமல் விழித்தான்.  மனைவியின் முகம் லேசாகச் சுளித்தாலும் உயிரே போவது போலத் துடித்தவன்,  அவள் ஆசைப்பட்டுக் கேட்ட அனைத்தையும் கடனை வாங்கியாவது வாங்கிக் கொண்டுவந்து, அவள் காலடியில் கொட்டினான்.

பட்ட கடனை அடைக்க இரவு பகல் பாராமல் கடையில் உழைத்தான்.  அதற்கும் அவள், “என் மீது உங்களுக்கு ஆசையே இல்லை.  நாள் முழுவதும் கடை கடையென்று இருக்கிறீர்கள்” என்று முகத்தைத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டால்,  கடையை அடைத்து விட்டு அவள் காலடியில் கிடந்தான்.

இப்படியே சில மாதங்கள் கழிந்தன.  ஜமுனாவின் வயிற்றில் குழந்தை தங்கியதும், ஆனந்தக் கூத்தாடியவனை  நொறுக்கிப் போட்டது அவள் கூறிய வார்த்தைகள்.

“இருக்கறது வாடகைக்கு  ஒண்டுக் குடித்தனம்.  தனியா ஒரு வீடு நமக்கு சொந்தமா இருக்கா? நல்ல ஆஸ்பத்திரியில பிள்ளை பெத்துக்க முடியுமா? அதை நல்லா வளர்க்கற அளவுக்கு உங்களுக்கு வருமானம் இருக்கா?

ஒரு ஓட்டை உடைசல் கடைய வச்சி பெல்ட் விக்கற உங்களுக்கு எதுக்கு புள்ளை?  நான் இதைக் கலைக்கப் போறேன்.  நீங்க வீடு வாசல்னு வாங்கி செட்டில் ஆனப்புறம் பிள்ளையெல்லாம் பெத்துக்கலாம்.”

யாருக்கும் அடங்காமல், பிள்ளையைக் கலைக்கப் போகிறேன் என்று பிடிவாதமாக நின்றவளை,  கெஞ்சிக் கூத்தாடி காலில் விழுந்து பிள்ளையைச் சுமக்க சம்மதிக்க வைத்தான்.

“இங்க பாருடா… பிள்ளையெல்லாம் கடவுள் நமக்குக் குடுக்கற வரம்.  நாம இஷ்டப்பட்ட நேரத்துக்கு நமக்குக் கிடைக்காதுடா.  உனக்கென்ன சொந்த வீடுதான வேணும். நான் கண்டிப்பா வாங்கிடுவேன்.  இன்னும் கொஞ்ச வருஷத்துல நாம சொந்த வீட்டுக்குப் போயிடலாம்.

கவர்ண்மெண்ட் ஆஸ்பிடல்லதான் சுகப் பிரசவம் ஆகும். தனியார் ஆஸ்பத்திரியில ஆபரேஷன் பண்ணிடுவாங்க.  உனக்கு எந்த கஷ்டமும் வராம நான் பார்த்துக்கறேன்டா.  தயவு செய்து நம்ம பிள்ளைய கலைக்கப் போறேன்னு உன் வாயால சொல்லாதடா.”

என்றுக் கெஞ்சியவனைக் கண்டு சற்று மனமிரங்கியவள், ஒரு வழியாக பிள்ளை பெறச் சம்மதித்தாள். அவளது ஒவ்வொரு உபாதைக்கும் அவனைப் படுத்தி எடுத்தாள்.  அவள் பிள்ளை பெற்றுத் தேறுவதற்குள், அவன் தேய்ந்து நொந்து போனான்.  பத்து மாதமும் அவனை படாதபாடு படுத்தி வைத்தாள்.

அரசு மருத்துவமனையில் செவிலியர்களிடம் ஏச்சு பேச்சு வாங்கி பிள்ளை பெற்றது, அவளை மனதளவில் வெகுவாக பாதித்தது.  அடுத்து இனி பிள்ளை பெற்றுக் கொள்ள மாட்டேன் என்று உறுதியாக கூறியவளை, அவனும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவனுக்கும் போதும்போதும் என்றாகியிருந்தது.

சிங்கக்குட்டி போல, பேர் சொல்ல ஆண் பிள்ளை பிறந்ததே அவனுக்கு மிகுந்த சந்தோஷமாக இருந்தது. தன்னைப் போலவே முகஜாடையும்,  ஜமுனா அளவுக்கு இல்லாவிட்டாலும் ஒரளவு கலராகப் பிறந்திருந்த மகனைப் பார்த்து ஆனந்தக் கூத்தாடினான்.  தனது தந்தையின் நினைவாக கதிரேசன் எனப் பெயரிட்டு மகிழ்ந்தான்.

அழுத பிள்ளைக்குத் தாய்பால் கொடுக்க மறுத்தாள் ஜமுனா.  அழகு குலைந்து விடும் என்றாள்.  பெற்றவர்களிடமும் பேசுவதில்லை.  அவளது ஊருக்கும் செல்ல மறுத்தாள்.  வீறிட்டு அழும் குழந்தையை தூக்க மறுத்தாள்.  சேவகம் செய்ய வந்த அவளது தாயையும் கடுஞ்சொற்களை வீசி அனுப்பி விட்டாள்.

ராஜன் வெகுவாக சோர்ந்து போனான்.  ஜமுனாவின் போக்குப் பிடிக்காமல், ஊரோடு போய் தங்கியிருந்த தனது அத்தையை வரவழைத்தான். குழந்தையை அவரிடம் ஒப்படைத்து  பார்த்துக் கொள்ளச் செய்தான்.

அவளுடைய தாய் தந்தையோ அழகரோ யாருடைய புத்திமதியும் அவளை மாற்றவில்லை.  மகளைப் பற்றிய கவலையிலேயே அவளது பெற்றோர்  ஒருவர் பின் ஒருவராக விண்ணுலகம் அடைந்தனர்.  தனியாக இருந்த அழகரும் கல்லூரியை முடித்து விட்டு, தனது அக்கா வீட்டுக்காரரின் கடையிலேயே பணிபுரிய வந்தார்.

கதிருக்கு மூன்று வயதாகும் போது, அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த அத்தையம்மாளும் காலமாகிவிட, பிள்ளையை கவனிக்கும் பொறுப்பு அழகருக்கும் ராஜனுக்கும் என்றாகிப் போனது.  இதற்குள்ளாகவே ராஜன் இல்லற வாழ்வில் வெகுவாக சோர்ந்து போனான்.

அனைத்துப் பெண்களைப் போல ஆசைப் பட்டாலும் பரவாயில்லை. ஜமுனாவின் ஆசைகள் விண்ணைத் தாண்டி இருந்தன. ஒற்றைப் படுக்கையறை கொண்ட வீட்டை, வீடு என்றே ஒப்புக்கொள்ள மறுத்தாள் ஜமுனா.  பல அடுக்கு மாடிகளை உடைய வீடு போல வாங்க வேண்டும் என்றாள்.  ராஜனும்  வளர்ந்து வரும் ஏரியாவில் ஒரு நல்ல தனி வீட்டிற்கு வாடகைக்கு குடி புகுந்தான்.  ஆனால் அது அவளை திருப்தி படுத்தவில்லை.

எவ்வளவு கடினமாக உழைத்தாலும் அவனுக்கு வீட்டு மனை வாங்குவதற்கான பணத்தைக் கூட சேமிக்க முடியவில்லை.  இதென்ன சினிமாவா? ஒற்றைப் பாட்டு முடிவதற்குள்,  பல அடுக்கு மாளிகை கட்டி, அனைவரும் கை கோர்த்து ஆட…

மேலும் மேலும் கடனை வாங்கினால் ஒரு கட்டத்தில், தானே இல்லாமல் போய் விடுவோம் என்பதை உணர்ந்தவன், மனைவியின் ஆசைகளில் முடிந்தவற்றை மட்டும் பூர்த்தி செய்தான்.

அவளோ,  நினைத்த நேரமெல்லாம் நகையும் பட்டுப் புடவைகளும் பரிசளிக்க வேண்டும் என்றாள்.  வாரம் ஒருமுறை வெளியூர் சுற்ற வேண்டும் என்றாள்.  அதைச் செய்யத் தவறினால், அழுது ஆகாத்தியம் செய்து சண்டை போட்டாள்.  காரணம் இன்றி குழந்தையை அடித்தாள்.  அவளை அடக்க முடியாமல் போனது ராஜனுக்கு.

சாம, பேத, தான, தண்ட  முறைகளைப் பயன்படுத்தி மனைவியை வழிக்குக் கொண்டு வர முயன்ற ராஜனுக்கு அவளிடம் இருந்து கிட்டியது என்னவோ,  மோசக்காரன் ஏமாற்றுக்காரன், வக்கற்றவன் போன்ற  பட்டங்களே.

ஆசையாக அருகில் வரும் குழந்தையிடம், வெறுப்பை உமிழும் மனைவியைக் கண்டிக்கவும் முடியாமல்,  அவளது  பேராசைகளில் ஒரு பங்கைக் கூட நிறைவேற்றவும் முடியாமல், தான் மனைவியின் மீது வைத்திருந்த உண்மையான காதல் நீர்த்துப் போவதைத் தடுக்கவும் முடியாமல், வாழ்வே வெறுத்துப் போனது அவனுக்கு.  தினமும் வீட்டில் சண்டையும் சச்சரவும் என்றாகிப் போனதால் கடையே கதி என்று கிடந்தான்.

விபரம் புரியாத வயதில், உணவு கேட்டால் கூட வெறுப்பை உமிழும் தாயிடம் இருந்து விலகி அழகருடன் ஒட்டிக் கொண்டான் கதிர். தனது தமக்கை அடிக்கும் கூத்துகளைப் பார்த்த அழகருக்கும் திருமண ஆசையே அற்றுப் போனது.  கதிரே தனது உலகம் என்று வாழத் துவங்கினார்.

 

காற்று வீசும்.

ESK-16

என் சுவாசம்  16

சிவரஞ்சனி விடுதி அறையில்,  காலையில் கல்லூரிக்குச் செல்லக் கிளம்பி அமர்ந்திருந்தாள்.    கல்லூரி   துவங்க   இன்னும் நேரமிருந்தது. அன்று வெள்ளிக்கிழமை.    ஒரு வாரமாக நடைபெற்ற அனைத்தையும் நினைத்தபடி அமர்ந்திருந்தாள்.   அதிகாலையிலேயே ஃபோன் போட்டு விட்டான் கதிர்.  இன்று மாலை அழைக்க வருவதாக.

இருவர் தங்கும் அறை அது.  உடன் தங்கியிருக்கும் பெண்.  தஞ்சாவூர் ஆகையால் வெள்ளியன்று விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டு, மூன்று நாட்கள்  விடுமுறையாக  அவளது ஊருக்குச் சென்றிருந்தாள். இவள் தனியாக இருப்பாள் என்று தெரிந்ததாலேயே, காலையில் அழைத்திருந்தான்.

நினைத்தால் இடையில் வருவேன் என்று கூறியிருந்தாலும்,,  அவனால் வர முடியவில்லை.  மாற்றி மாற்றி அவனுக்கு வேலைகள் இருந்தது.  ஸ்ரீதருடன் இணைந்து மாணவர்களுக்கு விழிப்புணர்வு வகுப்புகள் எடுக்க, நிறைய பேரைச் சென்று சந்திக்க வேண்டியிருந்தது. அதோடு அவனது வேலைகளும்.

மேலும் படிக்கும் அவளையும் தொந்தரவு செய்யக் கூடாது என்பதாலும் போகவில்லை. அவளைப் பார்த்தால் தான் தன்வசம் இருப்பதில்லை என்பது அவனுக்குப் புரிந்தது.  நேரில் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவலைத் தவிர்த்தாலும், காலையில்  கல்லூரிக்குப் போவதற்கு முன்பும்,  மாலையில் கல்லூரி முடிந்த பின்பும் தினமும் அவளிடம் பேசி விடுவதைத் தவிர்க்கவில்லை அவன்.

இன்று இரண்டு வகுப்புகள் மட்டுமே கல்லூரியில்,  மீதி நாள் முழுவதும் அரசு ஆதரவற்ற முதியோர் காப்பகத்திற்கு  சேவை செய்வதற்காக, கல்லூரி ஒய்ஆர்சி சார்பாக அழைத்துச் செல்கின்றனர். இந்த விபரத்தை அவனிடம் கூறியிருந்தவள், அவனை நேரடியாக முதியோர் காப்பகத்திற்கு வரச் சொல்லியிருந்தாள்.

திங்கள் அன்று அவளைக் கல்லூரியில் கண்ட கலாவும் கோதையும் வெகுவாக மகிழ்ந்து போனார்கள்.  மேலும் சிவரஞ்சனி நடந்தது அத்தனையும் ஒன்று விடாமல் சொல்லியதைக் கேட்டவர்கள்,  தோழி எத்தனை பெரிய இக்கட்டில் இருந்து தப்பித்து  இருக்கிறாள் என்று எண்ணிக் கலங்கிப் போயினர்.

கதிர் காப்பாற்றியதால் ஆயிற்று, இல்லையென்றால் இவளைப் பார்த்திருக்கவே முடியாதே என்று  நினைத்து வருந்தினர்.  மேலும் கதிருடன் தனக்குத் திருமணம் செய்ய முடிவு செய்யப்பட்டுள்ளதை,  சிறு வெக்கத்துடன் கூறியவளை அணைத்துக் கொண்டு மிகவும் சந்தோஷப் பட்டனர்.

“நிஜமாவாடி…  ஹைய்யோ ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு”  என்று குதித்த கலாவைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை அவளால்.

“ரஞ்சு…  உன் நல்ல மனசுக்கு எப்பவுமே உனக்கு நல்லதுதான் நடக்கும்டி.”   என்று உளமாற மகிழ்ந்து கூறிய கோதையும் சிவரஞ்சனியை  அணைத்துக் கொண்டாள்.

சிவரஞ்சனிக்கு  ஃபோன் போட்டு பேசிய கதிரிடம், இவர்களும் பேசி பாசப் பயிரை வளர்த்திருந்தனர்.   கள்ளமில்லாமல் அண்ணா என்று அழைத்துப் பாசத்துடன் பேசியப் பெண்களை அவனுக்கும் பிடித்திருந்தது. அதே இயல்புடன் அவனும் அவர்களிடம் நன்கு பேசினான்.

ஐந்து நாட்கள் கழித்து அவனைக் காணப் போகும் ஆவல் நெஞ்சு முழுக்க நிறைந்திருக்க,  கல்லூரி செல்லத் தேவையானவற்றை எடுத்து வைக்கத் தொடங்கினாள்.

அரியலூர் மாவட்டத்தில் மொத்தமாக ஐம்பது ஏக்கர் விவசாய நிலத்தை,   பார்ட்டி ஒருவருக்குப் பேசி முடித்திருந்தான்  கதிர்.  இரு பக்கத்து நபர்களுக்கும் திருப்தியாக இருக்கும் வகையில் பேசி முடித்ததில், இருவருமே சந்தோஷமாக நன்றி சொல்லியிருந்தனர். அன்று காலையில் அட்வான்ஸ் கொடுத்து அக்ரிமெண்ட் போட்டவர்கள்,   தை மாதம் பத்திரம் பதிவதாக கூறியிருந்தனர்.

நல்லபடியாக முடித்துக் கொடுத்த திருப்தியுடன் காரில் திரும்பி  ஊருக்கு வந்து கொண்டிருந்தான்  கதிர்.  உடன் அழகரும் இருந்தார்.  வண்டியை சீராக செலுத்தியபடியே,

“இரண்டு பேருக்கும்   ரொம்பத் திருப்தி மாமா.”

“ஆமாம் மாப்ள. அதுவும் நிலத்தை விக்கறவர், பொண்ணு கல்யாணத்துக்காக விக்குறார் போல. நல்ல விலை கிடைச்சதுல அவருக்கு ரொம்பவே சந்தோஷம்.”

“வாங்கறவரும் விவசாயம் பண்றதுக்காக அமெரிக்கால பார்த்துகிட்டு இருந்த வேலையை விட்டுட்டு இங்க வந்திருக்கறவரு.  நல்ல வளமான நிலமா அமைஞ்சதுல அவருக்கும் திருப்தி.”

“இன்னைக்கு சாயங்காலம் சிவாவக் கூப்பிட கடலூர் போகனும் மாமா.”

“அதெல்லாம் நேத்தே வாசுகி என்கிட்ட சொல்லிடுச்சி மாப்ள.”

“அதான பார்த்தேன்…   அக்காவா மறக்கும்?”

“ஏன் மாப்ள?  நடுவுல சிவாவப் போய் பார்க்கலையா நீ?   முந்தா நேத்து கூட கடலூர் போனியேடா?”

“இல்ல மாமா…   வேற வேலையாப் போயிருந்தேன். அதுவுமில்லாம படிக்கற பொண்ணு. அடிக்கடிப் போய் நின்னா தொந்தரவா இருக்காது? அதான் போகலை.”

“வேற என்ன வேலை மாப்ள?  எனக்குத்  தெரியாம…”

“அது ஒன்னும் இல்ல மாமா… சும்மாதான்.” சமாளித்தவனைப் பார்த்து,

“ ஸ்டீபன் எல்லாத்தையும் சொல்லிட்டாப்ல. அடிதடிய விடுன்னு சொன்னாலும் கேட்காம,   அந்த மெக்கானிக் பயலுகள   கட்டி வச்சி அடிச்சிருக்க.   யார் சொல்றதையும் கேட்க மாட்டியா நீ?”

“சிவா மேல கைய வச்சிருக்கானுங்க,   அவ பயந்து போய் கடல்ல விழற அளவுக்கு, அவளைத் துரத்துனவனுங்களைச் சும்மா விட்ருவனா நான்?  மூனு பயலுகளும் இன்னும் ஆறு மாசத்துக்கு நிமிர்ந்து நடக்க முடியாது. அவனுங்க பொண்டாட்டி நினைப்புக் கூட வராது.”

என்று பல்லைக் கடித்தவனைச் சலிப்பாகப் பார்த்தவர்,  “வீணானப் பிரச்சினை வளர்த்துக்காதன்னு சொன்னா கேட்க மாட்டேங்குற.   பாரு… சகாயம் போலீஸ்ல கம்ப்ளெயிண்ட் குடுத்ததால, ஸ்டேஷனுக்கு விசாரிக்கக் கூப்பிட்டிருந்தாங்க உன்ன.  இதெல்லாம் தேவையா உனக்கு?”

“என்ன பெரிசா விசாரிச்சாங்க?  ஸ்கூல்  புள்ளைங்க மாதிரி நிக்க வச்சு ஒருத்தர ஒருத்தர் ஏன் அடிச்சீங்கன்னு கேட்டாங்க…  அப்புறம் இப்படியெல்லாம் அடிச்சிக்கக் கூடாதுன்னு  சொல்லி,   ரெண்டு பேரும் கையக் குடுத்துக்கோங்க,  கட்டிப் புடிச்சிக்கோங்கன்னு சமாதானம் பண்ணி வச்சாங்க. சகாயம்தான் பாவம் செம காண்டாயிட்டான்.”

நக்கலாகக் கூறியவனைப் பார்த்துச் சிரித்த அழகர், “ஏன் மாப்ள?   சரித்திரம் திரும்புது போல?”

“பின்ன என்ன மாமா…  பழைய இன்ஸ்பெக்டர் இருந்தப்ப கொஞ்சநஞ்ச ஆட்டமா ஆடுனானுங்க?  நியாயமா கம்ப்ளைன்ட் குடுக்கப் போனாக் கூட, கம்ப்ளைண்ட்ட  வாங்காம, எவ்வளவு எகத்தாளம் பேசுவானுங்க?   இப்ப அடங்கி உட்கார்ந்து இருக்கானுங்க.”

இருவரும் பேசிக் கொண்டே வரும் போது,    சற்று தூரத்தில் ஊர் எல்லையில் இருந்த சிதிலமடைந்தக் கோவில் மண்டபம் ஒன்றில் மறைவாக, வெள்ளை சட்டையும் நீல  நிற பேண்டும் அணிந்த சிலர் நிற்பது   கதிர் கண்களுக்குத் தெரிந்தது.  வண்டியின் வேகத்தை மட்டுப் படுத்தியவன். பள்ளிச் சீருடை போலத் தெரிகிறதே என்று எண்ணியபடி காரை ஓரமாக நிப்பாட்டினான்.

“என்ன ஆச்சு மாப்ள?”

“ஒன்னும் இல்ல…  அங்க கோவில் மண்டபத்துகிட்ட பாருங்க, ஸ்கூல் பசங்கதான நிக்கறானுங்க?  இந்த நேரத்துல இவனுங்களுக்கு இங்க என்ன வேலை?”

என்றவன் காரில் இருந்து இறங்கி, விடுவிடுவென்று அந்தப் பாழடைந்த மண்டபம் நோக்கி நடக்கத் துவங்கினான். அழகரும் அவனைப் பின்தெடர்ந்தார்.

நான்கு மாணவர்கள் அங்கு இருந்தனர்.   மூவர் சற்று போதையோடு தள்ளாடிக் கொண்டு   இருந்தனர். ஒருவன் மயங்கிக் கீழே விழுந்து கிடந்தான். மூவரும் சேர்ந்து அவனை எழுப்பி நிற்க வைக்க முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தனர்.

மயங்கிக் கிடந்தவனோ சுத்தமாக பிரக்ஞை இன்றிக் கிடந்தான்.  தங்கள் வாட்டர் பாட்டிலில் இருந்த தண்ணீரை அவன் முகத்தில் தெளித்தபடி இருந்தான் ஒருவன்.

திடீரென்று வந்து நின்ற கதிரைக் கண்ட மூவரும் மயங்கியவனைக் கீழே விட்டுவிட்டுத் தப்பிக்கப் பார்த்தனர். அவர்களை வளைத்துப் பிடித்த அழகரும் கதிரும் அவர்களின் முதுகிலே நான்கு அடிகளைப் போட,  தங்களை விட்டுவிடுமாறு கெஞ்சினர்.

“அண்ணே…  ப்ளீஸ்…  தெரியாமப் பண்ணிட்டோம் விட்டுடுங்கண்ணே…”

“என்னடாப் பண்ணீங்க இந்தப் பையன?  எந்த ஸ்கூல்டா நீங்க?”   என்றவாறு மேலும் இரண்டு அடிகளைப் போட,

“அண்ணே…  நாங்க ஒன்னும் பண்ணலண்ணே…  அவனுக்கு இன்னைக்குப் பிறந்த நாளு.  அதான் கொஞ்சம் ஜாலியா இருக்கலாம்னு இத வாங்கி  சாப்பிட்டோம்.”  என்றபடி   அவன் காட்டியது போதை வஸ்து.

அதை முகர்ந்து  பார்த்து  விட்டு அதிர்ந்து போன கதிரும் அழகரும்,  “அவன் ஏன்டா மயங்கிக் கிடக்குறான்?”

“எங்களுக்கு வாங்கித் தந்தது அவன்தான் ண்ணா. இன்னைக்குப் பிறந்த நாள்ன்றதால கொஞ்சம் அதிகமா சாப்பிட்டான் ண்ணா.”  என்று அழுதபடியே கூற.

மண்டியிட்டு அமர்ந்த கதிர் மயங்கிக் கிடந்த பையனின் நாடித் துடிப்பைப் பார்த்தவாறு, “எந்த ஸ்கூல்டா நீங்க?   உங்க அப்பா பேரெல்லாம் சொல்லு” என்க

பள்ளியின் பெயரையும் தங்களது தந்தையின் பெயரையும் கூறினர்.   அனைவருமே சற்று வசதியான வீட்டுப் பிள்ளைகள்தான்.

“மாமா இந்தப் பையனுக்கு பல்ஸ் கொஞ்சம் டவுனா இருக்கு.  உடனே ஹாஸ்பிடல் கூட்டிட்டு போயிடலாம்.”   என்றபடித் தூக்கித் தோளில் போட்டவன்.

“இந்தப் பையனோட அப்பா யாருடா?”  என்க,

“இவனோட அப்பா பேரு சகாயம்  ண்ணா.  ரியல் எஸ்டேட் பிஸினஸ் பண்றாரு.”  என்று கூறவும் ஒரு நொடி திரும்பி அழகரைப் பார்த்தவன்,  விடுவிடுவென்று காரை நோக்கி நடந்தபடி,

“மூனு பேரும் என் கூட வாங்க. உங்க அப்பா  ஃபோன் நம்பர்லாம் குடுங்க.”  என்றான். அந்த  மயங்கிய சிறுவனை வண்டியில் கிடத்தியவன், அனைவரும் வண்டியில் ஏறியதும் காரைக் கிளப்பினான்.   மூன்று பேரின் தந்தைக்கும் ஃபோன் செய்து ஹாஸ்பிடல் பெயரைச் சொல்லி வரச் சொன்னவன். சகாயத்திற்கும் ஃபோன் செய்து கூறியிருந்தான்.

கதிர் ஃபோன் செய்து விஷயத்தைக் கூறியதும் முதலில் நம்பாத சகாயம், “டேய்…  வீணா என் புள்ள மேல பழி போடாத.  நீதான் அவனை ஏதாவது செஞ்சிருப்ப.”  என்று குதிக்க.

“பைத்தியக்காரன் மாதிரி உளறாத. புள்ளைக்கு ரொம்ப முடியல.  ஹாஸ்பிடலுக்குதான் தூக்கிட்டுப் போறேன்.  சீக்கிரம் வந்து சேரு.”  என்று எரிச்சலோடு கூறியவன்,  ஸ்ரீதருக்கும் ஃபோன் செய்து விஷயத்தைக் கூறினான்.

“நீ உடனே   அந்தப் பையனை ஹாஸ்பிடல்ல அட்மிட் பண்ணு கதிர். நான் உடனே அங்க வரேன்.”

என்று ஸ்ரீதர் கூறவும்,  போதைமருந்து   உட்கொண்டதால் அட்மிட்   செய்ய மறுத்த மருத்துவமனையில், ஸ்ரீதரை நேரடியாகப் பேசச் செய்து, ஒரு வழியாக அந்த மாணவர்கள் அனைவரையும் அட்மிட் செய்திருந்தான். ட்ரீட்மெண்ட் உள்ளே நடந்து கொண்டிருந்தது.

வேகவேகமாக வந்த சகாயம் கதிரின் சட்டையைப் பிடித்து இழுத்தபடி,

“எங்கடா என் புள்ள?  என் ஒத்த புள்ளடா  அவன். அவனை என்ன பண்ண நீ?”  என்று உலுக்க,   அவனது கண்களிலோ கண்ணீர் விடாமல் வழிந்து கொண்டிருந்தது.

“சகாயம் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸா இரு. பையனுக்கு   ஒன்னும் ஆகாது. உள்ள ட்ரீட்மெண்ட் நடந்துகிட்டு இருக்கு.   இப்படிக் கொஞ்சம் உட்காரு.”   என்று அவனது கைகளில் இருந்த தனது சட்டையை விடுவித்துக் கொண்டவன், அவனை அங்கிருந்த நாற்காலியில் அமர வைத்தான்.

“மாமா சகாயத்துக்கு கேன்டீன்ல இருந்து ஒரு டீ வாங்கிட்டு வாங்க.”  என்று கூறவும் அழகர் டீ வாங்கச் சென்றார்.  அதற்குள் மற்ற மூன்று மாணவர்களின் பெற்றோரும் வந்து விட,   அனைவரிடமும் நடந்த விஷயத்தை விளக்கினான். அதிர்ச்சியடைந்த அனைவரும் மருத்துவர் வெளி வருவதற்காக காத்திருந்தனர்.

டீயைக் குடிக்க வைத்து, அழுது புலம்பிய சகாயத்தைச் சற்று ஆசுவாசப்படுத்தியவன்,  அறையைத் திறந்து கொண்டு வெளியே வந்த மருத்துவரிடம் அவசரமாகச் சென்றான்.

“டாக்டர்…  பசங்களுக்கு இப்ப எப்படி இருக்கு?”  அதற்குள் சகாயமும் மற்ற மூன்று மாணவர்களின் பெற்றோரும் அருகே வந்து விட.

“இவங்கல்லாம் யாரு?”

“அந்தப் பசங்களோட பேரண்ட்ஸ் டாக்டர்.”

“எல்லாரும் என் கேபினுக்கு வாங்க.”  என்றபடி டாக்டர் செல்ல…  அனைவரும் அவரைப் பின்தொடர்ந்தனர்.

மருத்துவரின் அறைக்குள் அனைவரையும் அமரச் சொன்னவர்,

கதிரிடம், “சரியான நேரத்தில  அந்தப் பையனை நீங்க கூட்டிட்டு வந்துட்டீங்க. இல்லைன்னா அவனோட நரம்பு மண்டலம் மொத்தமும் பாதிக்கப்பட்டு இருக்கும். உயிருக்கும் ஆபத்தாப் போயிருக்கும்.  இப்ப பையன் சேஃப்பா இருக்கான். மத்த மூனு பசங்களும் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல கண் முழிச்சிடுவாங்க. அந்தப் பையன் கண் விழிக்க ஆறு மணி நேரம் ஆகும்.”

என்றவர் போதை மருந்தினால் வரும் தீமைகளையும் எடுத்துக் கூறினார்.

“நியாயமா போலீஸ்ல கேஸ் ஃபைல் பண்ணாம நான் ட்ரீட்மெண்ட் கொடுக்கவே முடியாது. ஆனா நீங்க பர்சனலா டிஎஸ்பிய பேசச் சொன்னதால உடனடியா ட்ரீட்மெண்ட் பண்ண முடிஞ்சது.”

“படிக்கற பசங்க சார்.  விபரம் தெரியாம பண்ண தப்பு இது.  போலீஸ் கேஸ்லாம் இந்தப் பசங்களோட ஃபியூச்சர பாதிக்கும்.”

போலீஸ் கேஸ் என்றதுமே அனைவருக்கும் சற்று பயம் வந்தது.  படிக்கும் மாணவர்கள் ஆயிற்றே. அவர்களின் எதிர்காலமே பாழாய்ப் போகுமே. கதிரின் செயலுக்கு நன்றி கூறியவர்கள்,  பிள்ளைகளைப் பார்க்கத் துடித்தனர்.

“ஜெனரல் வார்டுக்கு மாத்தியதும் போய்ப் பாருங்க. ஒரு மாதம்  தொடர்ந்து   கவுன்சிலிங்குக்கு கூட்டிட்டு வாங்க. நாலு பசங்களுமே இதுக்கு   அடிமையாகல.  சில நாட்களாகத்தான் இந்தப் பழக்கம் இருந்திருக்கனும்.   கண்டிப்பா நல்ல வழிக்கு கொண்டு வந்திடலாம்.”

அப்பொழுது அங்கே வந்த ஸ்ரீதரும் போலீஸ் கேஸெல்லாம் வேண்டாம் என்று கூறிவிட,   அனைவருக்கும் சற்று ஆசுவாசமானது.

தனிப்பட்ட முறையில் ஸ்ரீதரும் மாணவர்களின் பெற்றோருக்குத் தேவையான அறிவுரைகளைக் கூறினான்.

“பிள்ளைகளோட மனம் விட்டு பேசுங்க. அவங்களை உங்க கண்காணிப்புல வச்சிக்கோங்க. ஸ்கூல்க்கு மாசம் ஒருமுறையாவது போய் அவங்க ஆசிரியரைச் சந்தித்துப் பேசுங்க. கூடப் பழகுற நண்பர்களைப் பத்தித் தெரிஞ்சுக்கோங்க.

உங்க பிள்ளை உங்களுக்குச் செல்லம்தான்  இல்லைங்கல. ஆனா இந்த வயசுல அவங்களுக்குத் தேவையில்லாத செல்ஃபோன், வண்டி இதெல்லாம் வாங்கித் தராதீங்க. கொடுக்குற ஒவ்வொரு பத்து ரூபாய்க்கும் கணக்கு கேளுங்க. அளவுக்கு அதிகமாக பணம் தராதீங்க.

பிள்ளைகளைச் சுதந்திரமா விடனும்தான்.  ஆனா, ஒரு மெல்லிய பிணைப்பு நமக்கும் நம்ம பிள்ளைகளுக்கும் இடையில இருக்கனும். அவங்களுக்குத் தெரியாம நம்மோட மொத்த கவனமும் அவங்க மேல இருக்கனும்.

இதெல்லாம் தப்பு, இதைச் செய்தால் என் அம்மாவும் அப்பாவும் வருத்தப்படுவாங்கன்னு அவங்களுக்கு  உணர்த்தும்படி வளர்க்கனும்.  அப்பா அம்மாகிட்ட பகிர்ந்துக்க முடியாத அனைத்து விஷயமும்  தப்புதாங்கறத நாமதான் அவங்களுக்குப் புரிய வைக்கனும்.”

அவன் பேசியது அனைவருக்குமே ஏற்றுக்  கொள்ளும்படி இருந்தது.

சற்று நேரத்தில் மூன்று மாணவர்களும் கண் விழித்துவிட, அவர்களுக்கு போதை மருந்து எப்படிக் கிடைத்தது என்று ஸ்ரீதர்  விசாரித்தான். அவர்கள் கூறிய விபரங்களை வைத்து சம்பந்தப்பட்ட  அனைவரையும் கைது செய்ய நடவடிக்கை எடுத்தான்.

பிறகு, அந்தப் பிள்ளைகள் படித்த பள்ளிக்குச் சென்று, பள்ளி முதல்வரைச் சந்தித்துப் பேசினர் கதிரும் ஸ்ரீதரும்.   பள்ளி மாணவர்களை கவனமாகக் கண்காணிக்குமாறும்,   அடிக்கடி விடுமுறை எடுக்கும் மாணவர்களைப் பற்றிய விபரங்களை, அவர்களது பெற்றோரிடம் தெரிவிக்குமாறும் கூறினான்  ஸ்ரீதர்.

மாணவர்களின் எதிர்காலத்துக்குத் தேவையான, நல்லொழுக்கங்களை போதிக்கும் வகுப்புகளை நடத்துமாறு கூறி,  பள்ளியைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளிலும் கண்காணிப்பை பலப்படுத்தினான்.

ஒருவாறாக அனைத்து வேலைகளையும் முடித்து விட்டு ஸ்ரீதர் புறப்பட்டுச் சென்றதும்,  மீண்டும் மருத்துவமனைக்குச் சென்று சகாயத்தின் மகனையும், மற்ற மாணவர்களையும் பார்த்துவிட்டு கதிர் கிளம்பும் போது, அருகில் வந்தனர் சகாயமும் அவன் மனைவியும்.

கதிரின் கரங்களைப் பற்றி கண்களில் ஒற்றிக் கொண்டு கண்ணீர் விட்ட சகாயம்,

“என் ஒரே புள்ள கதிரு  அவன். அவனுக்கு ஏதாவது ஒன்னுன்னா நாங்க ரெண்டு பேரும் உயிரோட இருக்கறதில அர்த்தமே இல்ல. எங்க குடும்பத்தையே காப்பாத்திக் குடுத்திருக்க.  நான் உனக்கு எவ்வளவோ குடைச்சல் குடுத்திருக்கேன். ஆனா,  எதையுமே மனசுல வச்சிக்காம எனக்கு எவ்வளவு பெரிய உதவி செஞ்சிருக்க.  என் உயிர் உள்ள வரை இத மறக்க மாட்டேன் கதிரு.”

“உன் பையன்னு இல்ல, அந்த இடத்துல யார் புள்ள இருந்திருந்தாலும், நான் இதத்தான் செய்திருப்பேன்  சகாயம்.     போதைமருந்து பழக்கம் நம்ம ஊர் பிள்ளைகள்கிட்ட இருக்குதுன்னு  டிஎஸ்பி  ஸ்ரீதர் சொன்னதிலிருந்து, ஒரு வாரமாவே இது சம்பந்தமாதான் அலைஞ்சுகிட்டு இருக்கேன்.

அதனாலதான், சட்டுன்னு ஊருக்கு ஒதுக்குப் புறமா ஸ்கூல் பிள்ளைங்களைப் பார்த்ததும் என்னன்னு போய் பார்த்தேன்.  இல்லைன்னா நானும் அலட்சியமாதான் கடந்து போயிருப்பேன்.   கடவுள் புண்ணியத்துல உடனே கொண்டு வந்து சேர்த்ததுல பிள்ளைக்கு நல்லபடியாகிடுச்சு.”

வாயில் சேலையை வைத்து மூடியபடி அழுது கொண்டிருந்த சகாயத்தின் மனைவியோ, “என் புள்ளைகிட்ட இப்படி ஒரு பழக்கம் இருக்குதுங்கறத என்னால நம்பவே முடியல.  இன்னைக்கு அவனுக்கு பிறந்தநாள். ஃபிரெண்ட்ஸ்க்கு பார்ட்டி குடுக்கப் போறேன்னு சொல்லி பணம் வாங்கிட்டுப் போனான். இப்படிப் பண்ணுவான்னு நினைக்கவே இல்லை.”

“கவலைப் படாதீங்க சிஸ்டர்.  கவுன்சிலிங் தொடர்ந்து குடுத்து அவனை சரி பண்ணிடலாம்.  பணத்தைக் குடுத்து உங்க பாசத்தைக் காட்டாதீங்க. அவனுக்குத் தேவையான அரவணைப்பைக் குடுங்க.”

“கவனமா பார்த்துக்கோ சகாயம்.  பையன் கூட மனசு விட்டு பேசு.  இந்த வயசுப் பிள்ளைகளுக்கு அட்வைஸ் பண்ணா பிடிக்காது.  அதனால ஃபிரன்ட்லியா அவன்கூடப் பேசி அவன் செய்த தப்பை உணர வை.  நான் கிளம்புறேன்.  நாளைக்கு மறுபடியும் வந்து பார்க்குறேன்.”

சகாயத்திடமும் அவன் மனைவியிடமும் விடை பெற்றுக் கொண்டு மருத்துவமனையை விட்டு வெளியே வந்த  கதிர்,  நேராக வாசுகியிடமும் ராகவனிடமும்   சென்று அனைத்து விபரங்களையும் வழக்கம் போல பகிர்ந்து கொண்டான்.

மதிய உணவை முடித்தவன், வாசுகியிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு, அழகரையும் அழைத்துக் கொண்டு, சிவரஞ்சனியை அழைத்து வர கடலூர் நோக்கிச் சென்றான்.

ஒரு வாரம் கழித்து சிவரஞ்சனியைப் பார்க்கப் போகிறோம் என்ற இன்பப் படபடப்பு   ஒரு பக்கம், காலையில் இருந்து நடைபெற்ற சம்பவங்களின்  தாக்கம்  ஒரு பக்கம் என, கலவையான ஒரு மனநிலையில் இருந்தான் கதிர்.   சிவரஞ்சனி காலையிலேயே அரசு ஆதரவற்ற முதியோர் காப்பகத்திற்கு வரச் சொல்லியிருந்தாள்.  ஆகவே நேராகக் காரை அங்கு செலுத்தினான்.

அரசு ஆதரவற்ற முதியோர் காப்பகம். ஊருக்குச் சற்று ஒதுக்குப் புறமாக இருந்தது.  பழைய தகரக் கதவுகளும், பெயிண்ட் அடித்தே பல வருடங்கள் ஆகியிருக்கக் கூடிய ஆஸ்பெஸ்டாஸ் ஷீட் போட்ட கட்டிடம் ஒன்றும் இருந்தது.  வளாகத்தில் மரங்கள் நிறைய இருந்தன.

சுற்றுப் புறத்தை கண்களால் அளந்தபடி உள்ளே சென்றான் கதிர்.  அழகரும் அவனைப் பின்தெடர்ந்தார்.  “இங்க என்ன சேவை செய்யறா  இவ?”  எனச் சன்னமாக முனகியபடி பார்வையைச் சுற்றிலும் சுழல விட்டான்.

நிறைய கல்லூரி மாணவிகளும் மாணவர்களும் வளாகத்தில் விழுந்து கிடந்த இலைக் குப்பைகளைப் பெருக்கி அள்ளிக் கொண்டு இருந்தனர்.  அவர்களில் சிவரஞ்சனி தென்படுகிறாளா எனப் பார்த்தவன்,  அவளில்லாது போகவும் மேலும் உள்ளே நடந்து சென்றான்.

தூரத்தில் ஒரு மரத்தடியில் போடப்பட்டிருந்த கல் பெஞ்சில் அமர்ந்திருந்த முதிய பெண்மணியுடன் நின்று கொண்டிருந்த சிவரஞ்சனியைப் பார்த்ததும் நடையை எட்டிப் போட்டான்.

அந்த முதிய பெண்மணியின் முதுகு மட்டுமே அவனுக்குத் தெரிந்தது.  அருகே நெருங்க நெருங்க அவள் அந்தப் பெண்மணிக்கு உணவு ஊட்டிக் கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. ‘இவ எங்க போனாலும் யாருக்காவது சாப்பாடு ஊட்ற வேலையை  எடுத்துக்குவா போல…  கல்யாணம் முடிஞ்சதும்  எனக்கும் ஊட்டுவா’  என்று கிளுகிளுப்பாக ஜொள்ளியபடி அருகில் நெருங்கினான்.

கதிரைக் கண்டு கொண்ட சிவரஞ்சனியும் அவனைப் பார்த்து புன்னகை புரிய…  ஒற்றைக் கண் சிமிட்டி உதடுகளைக் குவித்தவனைப் பார்த்து இன்பமாக அதிர்ந்தவள்,  அவனது செய்கையை யாரேனும் பார்த்து விட்டார்களோ என்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக் கொண்டாள்.

அருகில் நெருங்கியவன்  புன்னகையுடன்   புருவத்தை உயர்த்தி, “என்ன மேடம் ஊருக்குப் போக ரெடியா? கிளம்பலாமா?”

“ம்ம்…  அவ்வளவுதான் முடிஞ்சிருச்சி   கிளம்பலாம்.  இவங்க பாவம் சுயநினைவே இல்லாதவங்க.  வெறிச்ச பார்வையோட அசையாம ஒரே இடத்துல உட்கார்ந்து இருக்காங்க. சாப்பாடு கூட சாப்பிட மாட்டாங்களாம்.  யாராவது குடுத்தாதான் வாயில வாங்குவாங்களாம்.

பேசவும் மாட்டாங்களாம்.  இங்க வேலை செய்ய ஆளுங்களும் ரொம்ப இல்ல. யாரும் சாப்பாடு தரலைன்னா ரெண்டு நாளானாலும் சாப்பிடாம கிடப்பாங்களாம்.  டாக்டர் மாசம் ஒரு தடவை வந்து பார்ப்பாங்க போல.

இங்க இருக்கற மற்ற முதியவங்கதான் இவங்கள கவனிச்சிக்கிறாங்க.  பாவம் இல்ல.”   வாய் அவனுடன் பேசிக் கொண்டிருக்க,   அந்தப் பெண்மணிக்கு ஊட்டி முடித்துக் கைகளை   பாட்டில் தண்ணீர் வைத்துக் கழுவியவள்,  அந்தப் பெண்மணியின் வாயையும் துடைத்து விட்டாள்.

அவளைக் கனிவோடு ஏறிட்டவன்,  “கண்டிப்பா நம்மளால முடிஞ்சது ஏதாவது செய்யலாம்டா.  இவங்களோட ட்ரீட்மெண்ட்க்கு ஏற்பாடு பண்ணலாம்.”  என்று பேசியவாறு முன்னே வந்து அந்த முதிய பெண்மணியின் முகத்தைப் பார்த்தவன் உயரழுத்த மின்கம்பியை மிதித்தவன் போல அதிர்ந்து போனான்.

அவன் உடல் அவன் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாமல் தன்னிச்சையாக நடுங்கியது. அவனது அதிர்ந்த முகத்தைப் பார்த்த அழகரும் முன்னே வந்து அந்தப் பெண்மணியைப் பார்த்து அவரும் அதிர்ந்து போனார்,  அவரது இதழ்கள் “ஜமுனா…”  என்று முனகின.

இருவரது அதிர்ந்த முகத்தையும் குழப்பமாகப் பார்த்திருந்தாள் சிவரஞ்சனி.  முதலில் சுதாரித்தவன் கதிர்தான். இரத்தமெனச் சிவந்து இறுகிப் போன முகமும் கரகரத்தக் குரலுமாக, “சிவா போகலாம் வா”   என்று அழைத்தவன் முற்றிலும் புதிய நபராகத் தெரிந்தான் அவளுக்கு.

கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்துகிறான் என்பது அவனைப் பார்க்கையிலேயே புரிந்தது.  இவ்வளவு நேரம் நன்றாகத்தானே இருந்தான்.  இப்போது என்ன ஆயிற்று? என்று குழம்பியவள்,

“என்ன ஆச்சு? ஏன் இப்படி இருக்கீங்க?”  என்க,   அவளது கையைப் பிடித்து இழுத்தவன்,  “சிவா போகலாம் வா. மாமா வாங்க போகலாம்.”  பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு பேசுபவனைப் பார்க்கவே அச்சமாக இருந்தது அவளுக்கு. குழப்பமாக அவனை ஏறிட்டவளைப் பார்த்தவன்,

“இன்னும் கொஞ்ச நேரம் நான் இங்க இருந்தாலும் கொலகாரனா மாறிடுவேன்.  போகலாம் வா.”  என்று அவளை இழுத்தபடி நடக்க எத்தனித்தவன் அழகரையும் வரச் சொல்ல,

“நீ போ மாப்ள…  நான் கொஞ்சம் என்னன்னு பார்த்துட்டு வரேன்.”  என்று பாவமாகக் கேட்டவரை முறைத்தவன்,

“ஓ…  ஒரே இரத்தம்ங்கவும் துடிக்குதோ?  இப்ப என் கூட வரப் போறீங்களா இல்லையா.”  குரலை  உயர்த்திக்  கத்தியதில் அதிர்ந்து போனாள் சிவரஞ்சனி.

இவ்வளவு களேபரத்திலும் அசையாமல் சூனியத்தை வெறித்தபடி அமர்ந்திருந்த, அந்த கருத்துச் சருகாகிப் போன பெண்மணியைப் பார்த்தவர்,   பாவமாகக் கதிரைப் பார்த்து,

“சொல்றதக் கொஞ்சம் கேளு மாப்ள.  நீ போ நான் பின்னாடியே வந்துடுறேன்.”

“இனிமே என் மூஞ்சிலயே முழிக்காதீங்க… “  இதைச் சொல்லும் போது அவன் உடல் கோபத்தில் தடதடவென ஆடியதை சிவரஞ்சனியால் உணர முடிந்தது. அழகரை ஏறிட்டவள்,

“என்ன நடக்குதுப்பா  இங்க…?  யார் இவங்க?”

அவனிடமும்,  “கொஞ்சம் பொறுமையா இருங்களேன்”  எனக் கெஞ்ச,  பதில் கூறாமல் அழகரை முறைத்தவன், அவளை இழுத்தபடி நடந்தான்.

அவனது இழுப்புக்கு இசைந்தபடி நகர்ந்தவள், அழகரைக் கேள்வியாகப் பார்க்க, “அவனப் பெத்தவமா இவ. நான் வந்து மத்ததைச் சொல்றேன் அவன்கூடப் போ நீ.”  என்று  தளர்ச்சியாகக்  கூறியவரை அதிர்ச்சியாகப் பார்த்தபடி அவனுடன் நடந்தாள்.

 

காற்று வீசும்.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

AOA-18

அவனன்றி ஓரணுவும் – 18

யோகாவில் சமாதி நிலை என்பது எந்தவித எண்ணங்களும் இல்லாது கண்களை மூடி அமர்ந்திருப்பது என்பதாகவே நம்மில் பலரும் புரிந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

உண்மையில் சமம்+ ஆதி = சமாதி, அதாவது ஆதியும் அந்தமுமாய் இறைநிலைக்கு சமமான வெறுமையான மனநிலையே சமாதி நிலையாகும்!

பூமிக்கும் வானிற்குமான இடைவெளியே காணாமல் போகுமளவுக்கு அந்த கடலலைகள் மலையாக உயர்ந்து எழும்பிய காட்சியை பார்த்து எல்லோரின் விழிகளும் ஸ்தம்பித்துவிட்டன.

பூமி ஒரு சில வினாடிகள் தன் இயக்கத்தை நிறுத்திவிட்டது போல எல்லோரும் அந்த பயங்கர காட்சியை பார்த்தபடி தங்கள் இயக்கங்களை நிறுத்திவிட்டனர்.

தொலைக்காட்சியில் பார்த்த கூட்டமும் சரி!  நேரில் அந்த ஆக்ரோஷமான அலைகளின் சீற்றத்தை பார்த்து கொண்டிருக்கும் கூட்டமும் சரி! அச்சத்தில் உறைந்தனர்.

எல்லோரின் பார்வையிலும் அப்போது தெரிந்தது அதிர்ச்சி! அதிர்ச்சி! அதிர்ச்சி! மட்டும்தான்.

அந்த பேரலைகளின் அசாதாரணமான வேகத்தின் முன்னே எதுவுமே நிற்க கூட முடியாது. மண்ணோடு மண்ணாகி போவது உறுதி. மிச்சம் மீதியாக அதுவே பாவம் பார்த்து எதையாவது விட்டுவைத்தால்தான் உண்டு. நல்ல வேளையாக அங்கே மனித தலைகள் எதுவும் தென்படவில்லை. இருப்பினும் பொருட்சேதங்களை தவிர்க்க முடியவில்லை.

ஆங்காரமாக சீறிய கடலிற்கு தன் வழி பாதையில் நின்றிருப்பது ஒரு ஆடம்பரமான அழகிய மாளிகை என்றும் தெரியாது. ஒரு ஏழையின் குடிசை என்றும் தெரியாது. அடித்து துவம்சம் செய்துவிட்டு கடந்து சென்று கொண்டேயிருந்தது.

நிறைய மீன்பிடி படகுகள் அந்த அரக்க அலைகளிடம் சிக்கி சின்னாபின்னமாகின. இன்னும் சில படகுகள் தூரமாக தூக்கி வீசப்பட, அது சிலரின் மீது விழுந்து அவர்கள் பரிதாபமாக இறந்த காட்சி மனதை உருக்குவனவாக இருந்தன.

இன்னும் எத்தனை தூரம் தன் எல்லைகளை விஸ்தரித்து கொண்டு வர போகின்றன அந்த கடலலைகள்  என்று மிரண்டு அரண்டு போயிருந்தன அந்த மனித பதர்கள். “முடிந்த வரை என்னை மட்டுமாவது காப்பாற்றிவிடு” அவரவர்களின் விருப்ப தெய்வங்களை மருகி உருகி வேண்டி கொண்டனர்.

எதுவும் நம் கையில் இல்லை. எல்லாமே அவன் கையில்!

நம் சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட விஷயங்கள் இந்த உலகில் இருக்கின்றன என்று மனிதன் இப்படியான சந்தர்ப்பங்களில்தான் உணர்கின்றான்.

அதுவும் ஏதேனும் பிரச்சனையென்று வரும் போதுதான் மனிதனுக்கு கடவுளின் நினைவு வருகிறது. ஒரு வேளை அதனால்தான் தன்னை எப்போதும் மறந்துவிட கூடாது என்று கடவுள் ஒன்று போனால் மற்றொன்று என்று மனிதனுக்கு பிரச்சனைகளை  தந்து கொண்டே இருக்கிறார் போலும்.

ஆனால் சில பேராபத்துக்கள் உருவாவதற்கு கடவுளின் பங்கு என்று எதுவுமே இல்லை. மனிதனாக சில கண்டுபிடிப்புகளை தன் அறிவுகூர்மை மூலமாக படைக்கிறான். ஆனால் அதன் விளைவுகளை பின்னரே அவன் அனுபவிக்க நேர்கிறது.

கத்தியை எடுத்தவனுக்கு கத்தியால்தான் மரணம் என்பார்கள். இந்த அணு ஆயுதங்களும் அது சார்ந்த ஆபத்தான கண்டுபிடிப்புகளும் கூட அப்படிதான்!

நம் விதியை நாமே தீர்மானித்து கொள்ளும் போது அதில் இறைவனை நொந்து கொண்டு என்ன பயன்?!

******

கல்பாக்கம் அணுமின் நிலையத்திற்குள்

சுனாமி வருவதற்கு சரியாக ஒரு மணி நேரம் முன்னதாக…

அப்போது அங்கே நடந்தேறி கொண்டிருந்த எதுவும் சரியாகப்படவில்லை. அணுமின் நிலையத்திலுள்ள ஒரு யூனிட்டில் ஏற்பட்ட இயந்திர கோளாறை கண்டறிய வேலை செய்து கொண்டிருந்த அந்த அறிவியல் நிபுணன் திடீரென்று மயங்கி சரிந்தார்.

அந்த அறிவியலாளரின் உடலை சோதித்த போதோ அவர் அந்த கணமே மரணித்துவிட்டார் என்று தெரிந்தது.

அந்த யூனிட்டிலிருந்த பிரச்சனையை கண்டறியவே அவர் அவசரஆவசரமாக வரவழைக்கப்பட்டார். அதுவும் சூழ்நிலை மிகவும் மோசமாக இருந்தது. சுனாமி எச்சரிக்கையால் எல்லோரின் படபடப்பும் அதிகரித்திருந்தது.

இந்த மாதிரியான சோதனைகள் செய்யும் நபர்கள் இயல்பாக அணுக்கசிவுகள் மூலம் எந்தவித பாதிப்பும் ஏற்பட்டுவிட கூடாது என்பதற்காக பாதுக்காப்பு உடையும் முகத்தில் திடமான  மாஸ்க்கும் அணிந்து கொள்வது வழக்கம். ஆனால் அப்படியிருந்தும் அங்கே அவரின் மரணம் நிகழ்ந்துவிட்டது.

அது எப்படி நிகழ்ந்தது? எல்லோருக்குமே அது பெரிய புதிராக இருந்தது. அதீதமான அணுக்கசிவினால் உண்டான பாதிப்பாக இருக்கலாம் என்ற சந்தேகமே அவர்களை அச்சுறுத்தியது.

ஆனால் அவரின் இறப்பு பதட்டத்தினால் உண்டான மாரடைப்பாக இருக்கவே வாய்ப்பிருக்கிறது என்று மேலாளர் பூசி மொழுகிவிட்டார். அதற்கு காரணம் அங்கே நடந்தது இயற்கை மரணம் இல்லையெனில் அந்த பாதுக்காப்பு உடையில் குறையிருக்கிறதா என்ற கேள்வி எழும்.

லஞ்சம் தலைவிரித்தாடும் இந்த தேசத்தில் எதிலும் முதல் தரம் என்று ஒன்று இருக்க வாய்ப்பே இல்லை. அது உயிர் காக்கும் உடையாக இருந்தாலும் சரி. (இராணுவ துறையில்தான் அதிகபட்ச ஊழலே நடக்கிறது.)

ஆனால் அந்த மேலாளர் சொன்ன சாமளிப்பு ஒன்றும் அங்கே வேலை செய்யும் ஊழியர்கள் யாருக்கும் நம்பும்படியாக இல்லை. அதேநேரம் உண்மையான காரணங்களை பற்றி விவாதித்து ஆராயுமளவுக்கு அங்கே யாருக்கும் பொறுமையும் இல்லை. நேரமும் இல்லை.

உடனடியாக அங்கிருந்த புறபட்டு அவரவர்கள் தங்கள் தங்கள் உயிரை காப்பாற்றி கொள்ள வேண்டுமென்று பதைபதைப்பில் நின்றனர்.

அப்படியும் பொறுப்பான சிலர் மட்டும், “இதை பத்தி உடனே தெரிவிக்கணும்… அவசர நிலை அறிவிச்சு… பக்கத்துல இருக்க ஊர் மக்கள் எல்லோரையும் வெளியேற சொல்லணும்” என்று சொல்ல,

அங்கிருந்த தலைமை பொறுப்பில் இருப்பவர், “அப்படி ஏதாவது பண்ணி வைச்சா… அவ்வளவுதான்! நாளைக்கே இங்க எதாச்சும் பெருசா விபத்து நடந்தா… அப்புறம் நடந்த எல்லாத்துக்கும் நம்ம கவனக்குறைவுதான் காரணம்னு சொல்லிடுவாங்க… இப்போதைக்கு நம்ம எல்லோரும் இங்கிருந்து புறப்படுவோம்… அப்படியே இங்க இருந்தாலும் இந்த டென்ஷன்ல  எதுவும் நம்மால பண்ண முடியாது… முதல சுனாமி எச்சரிக்கை நீங்கட்டும் ” என்றார். எல்லோருக்கும் அவரவர்கள் தலை தப்பித்தால் போதுமென்றிருந்தது.

அவரின் வாரத்தைகள் சுயநலத்தின் உச்சமாக இருந்தது. கேட்டு கொண்டிருந்த எல்லோருக்கும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது.  தான் எந்த பிரச்சனையிலும் சிக்கி கொள்ள கூடாது என்பதில் தெளிவாக இருந்தார்.

அதேநேரம் சுனாமி எச்சரிக்கை விடுக்கப்பட்டிருக்கும் நிலையில் இந்த ஆபத்தை யாரும் தலையில் இழுத்து போட்டு கொள்ள விரும்பவில்லை. அப்படியே ஏதாவது அசம்பாவிதம் நடந்தாலும் அதற்கு சுனாமி பேரலைகள்தன் காரணம் என்று பழி போட்டு தப்பி கொள்ளலாம் இல்லையா?

சரியோ தவறோ? எல்லோருமே அவசர அவசரமாக அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேற முடிவெடுத்தனர்.

அப்போது அந்த யூனிட்டை விட்டு வெளியே வந்த டெக்னிஷியன் பார்த்த காட்சி அவனை அப்படியே ஸ்தம்பிக்க செய்தது. சில நொடிகளில் சுதாரித்து கொண்டவன் வெளியேறி கொண்டிருந்த எல்லோரையும் அழைத்து அந்த காட்சியை காண்பித்தான்.

சுயநலமே பிரதானமாக இயங்கி கொண்டிருக்கும் இந்த உலகில், இன்றும்  இங்கே வாழும் ஒவ்வொரு ஜீவன்களுக்காகவும் யோசிக்க, சில அற்புதமான மனிதர்களால் மட்டுமே முடியும் ஒன்று.

கடவுள் எங்கே இருக்கிறான் என்று எந்த மதச்சார்புடையவனை கேட்டாலும் அவன் இந்த பிரபஞ்சம்  எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறான் என்றே பதில் சொல்வாரகள்.

வணங்கும் முறைமைகள் வேறாக இருந்தாலும் அனைத்து மதங்களின் அடிப்படை கருத்துக்களும் ஒன்றுதான். அதே போல எந்த மதத்தில் பார்த்தாலும் மனித ரூபத்தில் கடவுள் இருப்பது போலவே காட்டப்படுகிறது. புத்தர், இயேசு, சிவன், விஷ்ணு என்று!

அப்படியே அரூபமாக வழிப்படப்படும் தெய்வங்களுக்கு கூட அந்த மதத்தை பரப்ப, தெய்வ சக்தி பொருந்திய ஓர் மனித ரூபம்தான் தேவைப்படுகிறது.

கடவுள் மனித ரூபத்தில் இருக்கிறானா என்பது இங்கு கேள்வியல்ல. மனிதன் கடவுளாக பார்ப்பதும் வணங்குவதும் தன் ரூபத்தைதான். அதன் மெய்பொருள் சுட்டிக்காட்டுவது கடவுள் என்ற கண்காணா மாய சக்தி ஒவ்வொருவனுக்குள்ளும் உறைந்திருக்கிறது என்பதுதான்.

தன் உயிரை விடவும் பிற உயிரை அதிகமாக நேசிக்கும் மனிதர்கள்தான் அத்தகைய கடவுள் நிலையை மனதளவில் அடைகிறார்கள். உணர்கிறார்கள்!

தான் தன்னுடையது என்ற அகந்தை நிலையிலிருந்து மீள்கிறார்கள்.

பிரபஞ்சனை பதட்டத்தோடு தேடி வந்த ஷெர்லி, அவனை தேடும் ஆர்வத்தில் வீட்டிலிருந்து நடந்தபடி நேராக கடற்கரைக்கு வந்துவிட்டிருந்தாள்.

அங்கே அவள் பார்த்த காட்சி அவளை உலுக்கிவிட்டது. பிரபஞ்சன் அங்கேதான் இருந்தான். அவ்வப்போது முன்னே வந்து பின்வாங்கி கொண்டிருந்த அந்த கடலலைகள் எப்போது தன் சுயரூபத்தை காட்டி தம் எல்லைகளை கடக்குமோ என்றிருக்க, அவனோ அங்கே பத்மாசன நிலையில் அமர்ந்திருந்தான்.

அவளுக்கு சில நொடிகள் அந்த காட்சியை பார்த்து ஒன்றும் புரியவில்லை. அதிர்ந்து நின்றாள். பின்னர் அவள் நிலைமையின் தீவிரத்தை நினைவில் கொண்டு அந்த மணற்பரப்பில் ஓடிவந்து அவன் முன்னே நின்றாள்.

அவன் அப்படி கடலுக்கு அருகாமையில் அமர்ந்திருப்பதை பார்க்க, அவளுக்கு தன் தாத்தாவின் தற்கொலைதான் நினைவுக்கு வந்தது. கிட்டத்தட்ட பிரபஞ்சன் செய்து கொண்டிருக்கும் காரியமும் அப்படிதான் என்று தோன்ற, அவளுக்கு கோபம் பீறிட்டு கொண்டுவந்தது.

அதோடு அவன் அருகில் வந்து, “பிரபா” என்று அவன் தோள்களை உலுக்க போனவள் மறுகணமே  ஓரடி பின்னே தூக்கியெறியப்பட்டாள்.

அவனை தொட்ட மாத்திரத்தில் மின்சாரம் பாய்ந்தது போன்றிருந்தது அவளுக்கு. அதோடு நெருப்பை போல உஷ்ணமாக இருந்தது அவன் தேகம். கொதி நீரில் கை வைத்தது போன்று துடிதுடித்து போனாள். அதற்கேற்றார் போல் அவள் கைவிரல்கள் கூட சிவந்துவிட்டன.

திடீரென்று ஒரு மனித உடம்பு இந்தளவு உஷ்ணத்தை தேக்கி வைக்க முடியுமா? அசாதாரணமாக இருந்தது அவன் தேகத்தின் வெப்பநிலை! அது இயற்கைக்கு முற்றிலும் மாறான ஒன்று! அவளுக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை.

அவன் அருகாமையில் போகவே அவளுக்கு பயமாக இருந்தது. ஒரெடி தள்ளி நிற்கும் போதே அவன் உடலின் உஷ்ணத்தின் தீவிரத்தை அவளால் உணர முடிந்தது.

இருப்பினும் அவன் அங்கே இருப்பது ஆபத்து என்றெண்ணி பதட்டத்தோடு, “பிரபா… வாட் ஆர் யு டூயிங் மேன்…  கெட் அப்… நாட் சேப் ஹியர்” என்று அவள் கத்தி கூப்பாடு போட்டாள்.

அவனோ எந்தவித உணர்ச்சிகளுமின்றி அப்படியே மரக்கட்டை போல் விழிகளை மூடி அமர்ந்திருந்தான்.

“பிரபா! பிரபா!” என்ற அவளின் பதட்டம் நிரம்பிய குரல் அந்த அலைகளை மீறி கொண்டு ஒலித்த போதும் அவன் கொஞ்சமும் அசைந்து கொடுக்கவில்லை. அவன் தம் விழிகளை திறக்கவுமில்லை.

அப்படியே உடல் விறைத்தநிலையில் அமர்ந்திருந்தவனை என்ன செய்வதென்று புரியாமல் பார்த்தாள். அக்கபக்கங்களில் உதவிக்கென்று கூட யாருமில்லை.

அந்த கடற்கரையே வெறிச்சோடி கிடந்தது.

ஓர் மலையை போல் உறுதியாக அமர்ந்திருந்தான். கடலைகள் பேரலைகளாக வந்தாலும் அவனை அசைத்துவிடுவது அசாத்தியம்.

பிரபஞ்சன் தீவிரமாக தன் உடலில் உள்ள ஏழு சக்கரங்களாகிய (கீழிருந்து மேலாக மூலாதாரம், சுவாதிஷ்டானம், மணிப்பூரகம் அநாகதம், விசுக்தி, ஆக்ஞை, சஹஸ்ரஹாரம்) சுழல் மையத்தை இயக்கி குண்டலினி சக்தியை புருவ மையத்திற்கு கொண்டு வந்திருந்தான். பிராணயாமம் மூலம் ஏற்கனவே இவ்விதம் செய்ய அவன் பயிற்சி பெற்றிருந்தான்.

அந்நிலையில் பரம்பொருளின் எங்கும் நிறைத்தன்மை உணர்ந்து பரம்பொருளுடன் ஒன்றும் நிலையே சமாதி நிலை எனப்படுகிறது. கொங்கணவர் சித்தர் சமாதி நிலையை ஆறுவகைபடுத்துகிறார்.

அதில் கடைசி உயரிய நிலையான ஆருட சமாதி என்பது, ஒருவன் தானே பிரம்மம், தானே இந்த உலகின் அனைத்து பொருட்களின் ஆதாரம் என்று உயரிய நிலையை அடைவது. அந்த ஆதி முதல்வனான அவன்தான் நான்! நானே அவன்!

தற்காலத்தில் அத்தகைய உயரிய யோகநிலையை யாரும் முயன்றதுமில்லை. முயன்றவர்கள் யாரும் மீண்டும் இந்த லௌகீக வாழ்விற்கு திரும்பியதுமில்லை. யோக நிலையில் இறுதி முடிவான நிலையது!

ஷெர்லிக்கு இதெல்லாம் புரிய வாய்ப்புமில்லை. அவளோ ஹரியிடம் இதை பற்றி தெரிவிக்க எண்ணி, தன் பேக்கெட்டிலிருந்த கைப்பேசி எடுத்து அவருக்கு அழைப்பு விடுத்தாள்.

அவர் அழைப்பை ஏற்றதும், “ஷெர்லி நீ எங்கே இருக்க? இங்கே டிவில ஒரே அல்லோலகல்லோலப்படுது… சுனாமி வந்திருச்சு” என்று அவளை பேசவிடாமல் அவர் பேசி கொண்டிருக்கும் போதுதான் அவள் திரும்பி கடலை நோக்கினாள்.

அவள் வாழ்வில் அப்படியொரு காட்சியை இதுவரை அவள் பார்த்ததேயில்லை. பேசுவதற்கு நா எழவில்லை. அவள் காலுக்கு கீழாக பூமி இருக்கும் உணர்வு கூட இல்லாமல் அவள் தலை கிறுகிறுக்க தொடங்கியது.

****நெருப்பறைத் திறந்த பின்பு நீயும் நானும் ஈசனே!****

 

error: Content is protected !!