Monisha Selvaraj

78 POSTS 8 COMMENTS

Aval throwpathi alla – 33

இவன் நல்லவன்

இருவரும் காரில் பயணிக்கத் தொடங்கிய நொடியிலிருந்து கடந்து செல்லும் ஒவ்வொரு நிமிடத்திற்கும் குறைந்த பட்சம் பத்து முறையாவது சாரதியின் பார்வை வீராவை தொட்டு மீண்டது. அதிக பட்சம் எத்தனை முறையென்றெல்லாம் கணக்கு வழக்கே இல்லை!

காந்தமாய் அவனை அவளிடம் ஏதோ ஒன்று கட்டியிழுத்து கொண்டிருந்தது. அவள் மீது மலையளவு கோபம் இருந்தாலும் அதனை மூழ்கடிக்கும் அளவுக்காய் மோகம் உள்ளூர பொங்கி கொண்டிருந்தது அவனுக்கு!

இதுவரை அவளை ஏதோ பெயரளவில் சொந்தமாக்கிக் கொள்ள வேண்டுமென்ற அவனின் மனநிலை மாறி அவளை அடைந்தே தீரவேண்டுமென்ற காமத்தீ… காட்டுத் தீயாய் அவனுக்குள் பரவ தொடங்கியிருந்தது.

அதே நேரம் வீரா அவன் பார்வியில் தளும்பிக் கொண்டிருக்கும் எண்ணங்களைக் கணிக்க முடியாதவள் அல்ல. இருந்தும் அவனைக் கண்டும் காணாதவளாய் இயந்திரத்தனமாய் சாலையை மட்டும் பார்த்து காரை ஒட்டிக் கொண்டுவந்தாள்.

வெறுமையாய் கிடந்த அவள் முகத்தையும்… உணர்ச்சியற்று கிடந்த அவள் விழிகளையும் ஆழ்ந்து பார்த்தபடி, “எப்பவும் எதாச்சும் அதிகபிரசங்கித்தனமா பேசிட்டு வருவா… இப்போ என்னாச்சு? அப்படியே சைலண்டா வர” என்று கேட்டான் சாரதி!

“நான் பேசினாதான் உனக்கு டென்ஷனாவுதே… அதான் உன்னை டென்ஷன் படுத்த வேணாம்னு கம்முனு வர்றேன்”

“இது உலக மகா நடிப்புடா சாமி” என்று சொல்லி சாரதி சிரித்துவிட்டு,

“ஆமா எந்த தைரியத்தில… நீ எனக்கூட வர” என்று கேட்டான் எகத்தாளமாக!

“எந்த தைரியத்தில நீ என்னைக் கூட வர சொன்னியோ… அதே தையரியத்திலதான்” என்றவள் சொல்லி அலட்சியமாய் அவனைப் பார்த்து புன்னகையித்தாள்.

“உனக்கு உடம்பு முழுக்க திமிரு டி” என்றான் அவன்!

“ஏன்? உனக்கில்ல” என்றவள் பதிலுக்கு அவன் புறம் திரும்பிக் கேட்க,

“இன்னைக்கு பாத்திரலாம்… யாருக்கு திமிரு அதிகமா இருக்குன்னு?” என்றவன் அவளை ஆழமாய் ஒரு பார்வை பார்த்தான்.

வீராவோ சிறுநகைப்போடு அவனை பார்த்துவிட்டு வண்டி ஓட்டும் வேலையில் மும்முரமானாள்.

சாரதிக்கு அவளின் அந்த அமைதி ஆச்சரியத்தை உண்டாகியது. மனதில் ஏதோ அவள் பெரிதாக யோசித்து கொண்டிருக்கிறாள் என்பதாக அவன் உணர்ந்தாலும்… தன்மனநிலையை மாற்றிக் கொள்ளும் நிலையில் அவனில்லை.

என்ன நடந்தாலும் வீராவிடம் தன உரிமையை நிலைநாட்டிக் கொண்டே தீர வேண்டுமென்பதில் சாரதி உறுதியாய் இருந்தான்.

கார் ரிசார்ட் வாசலை அடையவும்

சாரதி இறங்கிவிட்டு, “பேக் எடுத்துட்டு ரூமுக்கு வா” என்று சொல்லிவிட்டு அவன் பாட்டுக்கு ரிஸார்ட்டிற்குள் முன்னேறி நடக்க,

வீரா பேகை எடுத்துக் கொண்டு அவன் அறைக்குச் சென்றாள்.

அறைக்குள் வந்ததும் பேகை ஓரமாய் வைத்துவிட்டு அவள் சாரதியை நோக்கி

, “இன்னா சார்…. யாரையாச்சும் கூட்டின்னு வரனுமா… இல்ல எதனாச்சும் போய் வாங்கின்னு வரனுமா?!” என்று வினவ,

அவளை ஏறஇறங்க பார்த்தவன், “நீதான் என் கூட வந்திருக்கியே…. ப்ச்… அப்புறம் வேறயாராச்சும் எதுக்கு?” என்றான்.

அவள் சிறிதும் சலனமின்றி அவனை பார்த்து கொண்டு நிற்க கதவை மூடிவிட்டு திரும்பியவன்,

“ஏதாச்சும் நான்ஸன்ஸ் மாறி பேசிறது… இல்ல இந்த ரூம்ல இருக்கிற பொருளையெல்லாம் தூக்கிப் போட்டு உடைக்கிறதுன்னு… தேவையில்லாத சீனல்லாம் க்ரீயட் பண்ணிட்டிருக்காதே” என்றபடி அவளை அவன் நெருங்கி வர,

“நீ இப்படியெல்லாம் விவாகரமா யோசிப்பன்னு நான் நினைச்சேன்” அலட்டி கொள்ளாமல் அவனை நேர்கொண்டு பார்த்து உரைத்தாள்.

“அப்போ தெரிஞ்சே வந்திருக்க”

“தெரிஞ்சிதான் வந்தேன்… போகாதன்னு சொன்னா நீ கேட்கவா போற… அதான் நீ கூப்பிட்டதும் நான் உன் கூட வந்தேன்” என்றவள் சொல்லி அவனை அளவெடுத்துப் பார்க்க,

“நீ ஏன் என்னை போகாம தடுக்கனும்?” என்று கேட்டு புருவங்களை நெறித்தபடி அவளை நோக்கினான்.

“இதுவரைக்கும் நீ எப்படி வேணா இருந்திருக்கலாம்… ஆனா இனிமே நீ இங்க வர கூடாது… நான் அதுக்கு ஒத்துக்க மாட்டேன்” வெகுஇயல்பாய் சொல்லியவளை கேலி புன்னகையோடு பார்த்து,

“ஓ! பொண்டாட்டிங்கிற உரிமையை மேடம் நிலை நாட்டிறீங்க” என்று வினவ,

“ஹ்ம்ம்… அப்படியும் வைச்சிக்கலாம்” என்று தோள்களை குலுக்கினாள் வீரா!

“நீ சொல்லிட்டா… நான் கேட்டிருவேனா?”

“கேட்டுத்தான் ஆகணும்… வேற அப்ஷனே இல்ல” என்றாள்.

அவன் முறுவலித்து, “அப்போ நீதான் ஒரே அப்ஷனுங்கிற” என்றவன் சூட்சமமாய் அவளை மேலிருந்து கீழாக ஊடுருவி பார்த்துவிட்டு,

“எனக்கு ஓகேதான்” என்றவன் சொல்லி அவள் இடையோடு அவளை தன்புறம் இழுத்து அணைத்துக் கொண்டான்.

ஏற்கனவே அவன் மனம் அவளை அடைந்துவிடுவதில் படுதீவிரமாய் இருக்க, அவளின் மீதான அவன் பிடியோ அவள் விலகிவர முடியாதளவுக்கு அத்தனை அசாத்தியமாய் இருந்தது.

அவளோ தவிப்புற்று, “யோவ் விடுய்யா” என்க,

“முடியாது… திஸ் டைம் ஐ நீட் யூ இல்ல டார்லிங்… ஐ டேக் யூ” என்றான்.

அதோடு அவனோ அசுர வேகத்தில் அடுத்த நிலைக்கு முன்னேறி அவளை தன் கரத்தில் ஏந்திக் கொண்டான்.

அவள் சங்கடமாய் உணர்ந்து,

“யோவ் யோவ்… இறக்கி விடு ய்யா” என்க, அவனோ அவள் சொல்வதிற்கு செவிசாய்க்காமல் அவளைப் படுக்கைக்கு எடுத்துச் செல்ல,

“அய்யோ… சொல் பேச்சை கேளுய்யா… எனக்கு இன்னைக்கு பீரியட்ஸ்… அதுவும் முதல் நாள் வேற” என்று அவள் சொல்லி முடிக்க,

அதிர்ந்து அவளை நொடி பொழுதில் கீழே இறக்கிவிட்டு, “ஏ! நிஜமாவாடி” என்று படபடப்பாய் கேட்டான்.

“பின்ன… இதுல போய் பொய் சொல்வேணா” என்றவள் அவனை விட்டு விலகி வந்து நின்று கொண்டாள்.

அவளை முறைத்துப் பார்த்து, “இந்த மாறி நேரத்தில போய் என் கூட வந்திருக்க… உனக்கு அறிவிருக்கா?” என்றவன் வினவ,

“ஏன் ? வந்தா என்ன? நீ எனக்கு… தாலி கட்டிலனாலும் புருஷன் தானே” என்றவள் சிறுபிள்ளைத்தனமான முகபாவனையோடு கேட்டாள்.

“சத்தியமா… உனக்கு தில்லு ரொம்ப ஜாஸ்திடி… உன்னை மாதிரியெல்லாம் நான் எவளையும் பார்த்ததில்ல… அதுவும் நான் இன்னைக்கு இருந்த கடுப்புக்கு உன்னை ஏடாகுடமா எதாச்சும் பண்ணியிருந்தன்னா” என்று கேட்டவனின் முகத்தில் பதட்டம் தொற்றிக் கொண்டது.

“ஏடாகுடமா… அதுவும் நீ… சும்மா காமெடி பண்ணாத… அந்த மாறியெல்லாம் நீ பண்ற ஆளா இருந்தா… நேத்து நான் உன்னை அவ்ளோ பேச்சு பேச்சிட்டு மயக்கம் போட்டு விழுந்தனே… அப்பவே பண்ணியிருப்ப… இல்லாட்டி காலைல தங்கச்சிங்கள காணோம்னு அவ்ளோ கலாட்டா பண்னேனே… அப்பவாச்சும் பண்ணியிருப்ப” என்றதும்

“இப்ப என்ன ? பண்ணலன்னு ரொம்ப வருத்தமா இருக்கோ?” என்று ஆழ்ந்து பார்வையோடு கேட்டான்.

“உஹும்… நீ அப்படியெல்லாம் பண்ணமாட்டன்னு சொல்றேன் “

“என் நேரம்” என்று தலையிலடித்து கொண்டு

அவளைக் கடுப்பாய் பார்த்தவன் சிகரெட்டை எடுத்து வாயில் நுழைத்துப் பற்ற வைத்தான்.

அந்த நொடியே அவனைச் சீற்றமாய் பார்த்தவள்,

“ஏன்யா? உனக்கு ஒரு தடவை சொன்ன புரியாதா? அத எப்ப பாரு தூக்கி வாயில வைசிக்கனுமா” என்று கேட்க

“என் வாய் என் சிகரெட்… உனக்கென்ன?” என்று பதிலுக்கு அவளை முறைத்து கொண்டு நின்றான்.

“நீ விடற புகை எனக்கும்தான்ய்யா வருது… அத பிடிச்சி உன் ஆயுச குறைச்சிக்கிறது பத்தாதுன்னு… என் ஆயுச வேற ஏன்யா குறைக்கிற… கண்ட கண்ட நோயெல்லாம் வந்து நீ வேணா அல்பாயுசுல செத்து போ… நான் ஏன்யா சாவுனோம்?!!” பட்டாசு போல அவள் பொரிந்து தள்ளச் சாரதி அவளை அழுந்து பார்த்து,

“எனக்கு தேவை… இன்னுமும் தேவை… இதுக்கு மேலையும் தேவை… சனியனை தூக்கி பனியன்ல போட்டுக்கின மாறி… உன்னை கூட கூட்டின்னு வந்தேன் பாரு… என்னை” என்று கடுப்பாய் சொல்லியவன்,

“ச்சே! நான் வெளிய போய் பிடிச்சிக்கிறேன்… போதுமா?!” என்று அறையை விட்டு வெளியேறப் பார்த்தான்.

“அதெல்லாம் அப்புறம் பிடிசிக்கலாம்… எனக்கு ரொம்ப பசிக்குது… சாப்பாடு ஆர்டர் பண்ணேன்” என்றாள்.

“இப்ப என்ன சொன்ன” அதிர்ச்சியோடும் கோபத்தோடும் அவள் புறம் வந்து கைக்கட்டி நின்று அவன் கேட்க,

“பசிக்குதுன்னு சொன்னேன்… அதுக்கு ஏன்யா இப்படி முறைக்கிற?” என்றாள்.

“பின்ன… திமிரெடுத்து போய் உன் தங்கச்சி சாப்பிட கூப்பிட்ட போது… வேணான்னு சொன்னதில்லாமா… அந்த பசங்களையும் வீம்புக்குனாலும் சாப்பிட விடல… இப்போ நீ மட்டும் சாப்பிடனும்?” என்று அவன் கேட்கவும்,

“எல்லாம் அவங்கள சமாதானப்படுத்தி நான் சாப்பிட வைச்சிட்டுதான் வந்தேன்… ஆனா எனக்கு இப்போ பசிக்குது… ஏன் ? ஒரு சாப்பாடு ஆர்டர் பன்றதில உன் சொத்தாய்யா கரைஞ்சிற போவுது… ஓவரா பேசிற… கட்டின பொண்டாடிக்கு… ச்சே! நீதான் தாலி கட்டில இல்ல…ஆனாலும் பொண்டாட்டிதானே ” என்றவள் சொல்லி கொண்டே போக,

“அம்மா தாயே! நிறுத்திரியா… சாப்பாடு ஆர்டர் பண்ணனும் அவ்ளோ தானே! பண்ணி தொலைக்கிறேன்” என்றவன்

அந்த அறையின் தொலைப்பேசி எடுத்து ஆர்டர் செய்ய,

“உனக்கும் சேர்த்து சொல்லு… நீயும் சாப்பிடல இல்ல” என்றாள் அவள்!

அவளை யோசனையாய் பார்த்தவன் அவனுக்கும் சேர்த்தே உணவு வரவழைத்தான்.

பின்னர் இருவரும் சேர்ந்து உணவு உண்ண அவளோ சிரமப்பட்டு சாப்பிட முடியாமல் அவஸ்தைப்பட்டு கொண்டிருக்கவும் அவளைச் சந்தேகமாய் பார்த்து,

“உண்மைய சொல்லு… நீ வீட்ல சாபிட்டதானே… எனக்காகதானே புட் ஆர்டர் பண்ண சொன்னே” என்று கேட்டான்.

அவள் பதில் சொல்லாமல் அவனை தயக்கமாய் பார்த்துத் தலையசைத்து ஆமோதிக்கவும்,

“ஆமா! நான் எக்கேடு கேட்டு போனா உனக்கென்னடி?” என்றவன் சினத்தோடு அவளை நோக்க,

“என்னகென்ன?… எனக்கு ஒண்ணுமில்ல… ஆனா நான் டிரைவரா உன்கிட்ட வேலை செஞ்ச காலத்தில நான் சொல்லாமலே பசில இருக்கன்னு புரிஞ்சிக்கிட்டு எத்தனையோ தடவை எனக்கு நீ சாப்பாடு வாங்கி கொடுத்திருக்க… அந்த நன்றிதான்… மத்தபடி உன் மேல எனக்கு எந்த அக்கறையும் இல்ல… சக்கரையும் இல்ல” என்றவள் சொல்ல அவளை முறைத்து பார்த்துவிட்டு எழுந்து கரத்தை அலம்பிக் கொண்டு வந்தவன்,

“நான் வெளிய போறேன்… நீ நிம்மதியா படுத்து தூங்கும்மா” என்றான்.

“எங்க வெளிய ?”

“ஓ ! எங்க போனாலும் நான் மேடம்கிட்ட சொல்லிட்டுதான் போகனுமோ?!” என்றவன் மேலும்,

“ஹ்ம்ம்… டிரிங் பண்ண பாருக்கு போறேன்… நீ வேணா கூட வர்றியா?” என்றவன் கேட்க, அவனை எரிச்சலாய் பார்த்தாள்.

அவனும் பதிலுக்கு அவளை உச்சபட்ச கடுப்போடு பார்த்துவிட்டு வெளியேறிவிட,

அவளோ அந்த அறையைச் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தபடி தனியே யோசனையோடு புலம்பியபடி படுத்துக் கொண்டாள்.

‘இவன் எப்பவும் ரூமுக்கே வரவைச்சிதானே குடிப்பான்… இன்னைக்கு எதுக்கு வெளிய போறான்… ஓ! நாம ரூம்ல இருக்கோம்… ஹ்ம்ம்… அந்தளுவுக்காச்சும் இங்கிதம் தெரிஞ்சிருக்கே… ப்ச் இவனை கெட்டவன்னும் சொல்ல முடியல நல்லவன்னும் ஏத்துக்க முடியல” என்று குழம்பி கொண்டிருந்தவளின் விழிகளை உறக்கம் தழுவ,

விடிந்த சில கணங்களில் அறையின் தொலைப்பேசியின் ரீங்கார ஒலி அவள் உறக்கத்தைக் களைத்துவிட்டது.

எழுந்து அதனை தூக்க கலக்கத்தோடு காதில் வைக்க, “கொஞ்சம் சீக்கிரம் ரெடியாகு… நான் ஆபிஸ் கிளம்பனும்… என் பேக் ரூம்ல இருக்கு பாரு… அத பக்கத்தில ரூம் நம்பர் 7க்கு எடுத்துட்டு வா” என்று சாரதி பேசி கொண்டே போக,.

பார்வையை தேய்த்து கொண்டு அறையைச் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவள் புரியாமல் “எங்கிருந்து பேசிற… ஏன் அந்த ரூமுக்கு எடுத்துட்டு வரன்னும்?” என்று வினவினாள்.

“ப்ச்.. நான் நைட் ரொம்ப ட்ரங்க் பண்ணிட்டேன்… அதான் பக்கத்தில ரூம் எடுத்து ஸ்டே பணிட்டேன்” என்றவன் சொல்லி முடித்து மீண்டும் அவளை தன் அறைக்கு பேகோடு வர சொல்லிவிட்டு அழைப்பைத் துண்டித்துவிட,

வியப்படங்கமால் அப்படியே சில நொடிகள் சிலையாய் சமைந்துவிட்டாள்.

குடிபோதையில் தன்னிலை மறந்து எத்தகைய இழிவான செயலையும் செய்யத் துணிபவர்களுக்கிடையில் இவன் நல்லவன்தான். அதுவும் பல்லாயிரம் மடங்கு நல்லவன்! இவ்வாறு தனக்குள்ளேயே சொல்லி வியந்து கொண்டாள்.

அந்த நொடி சாரதி அவள் மனதில் ரொம்பவும் உயர்ந்த இடத்தை எட்டிப் பிடித்திருந்தான். அதுவும் யாரும் அசைத்திர முடியாத இடத்தை!

சாரதி தன் அறையில் வீரா பேகை எடுத்து வருவாள் என்று காத்திருந்து காத்திருந்து நேரம் கடந்து செல்ல பொறுமையிழந்தவன் அவள் இருந்த அறை நோக்கி வேகமாய் சென்று கதவைச் சீற்றமாய் தட்டி அவளை அழைக்க.

அவள் கதவை திறந்து எட்டிப் பார்த்தாள்.

“எங்க என் பேக்?…அத எடுத்துட்டு வர இவ்வளவு நேரமா?” என்றவன் குதிக்க,

சங்கடமாய் அவனைப் பார்த்து, “சார்” என்று விழித்தாள்.

“ப்ச் போ… போய் எடுத்துட்டு வா”

அவள் அவனை தயக்கமாய் பார்த்து, “எடுத்து தர்றேன்… ஆனா ஒரு சின்ன மேட்டர்” என்க,

“என்னது ?சீக்கிரமா சொல்லு… லேட்டாகுது” என்று அழுத்தமாய் உரைக்க,

“அது… வர அவசரத்தில… பேடை மறந்துட்டு வண்டேன்” என்று அவள் சொல்லி தரையைப் பார்க்க,

சாரதி அவளை உற்றுப் பார்த்து நெற்றியைத் தேய்த்து கொண்டான். அவனுக்கு என்ன செய்வதென்றே புரியவில்லை.

“உன்னை” என்று கடுப்படித்து பல்லைக் கடித்து கொண்டவன் வேறுவழியின்றி,

“சரி சரி… நான் போய் வாங்கிட்டு வர்றேன்” என்று உரைத்துவிட்டுச் சென்றான்.

Aval throwpathi alla – 32

அர்ஜுனன்

அரவிந்தும் சரத்தும் பெசன்ட் நகர் கடற்கரை ஒட்டியுள்ள பங்களாவின் மேல் மாடியில் கடலை பார்த்தபடி நின்றிருக்க,

ஓயாத அந்த அலைகளின் சத்தம் அரவிந்தின் மனநிலையை இன்னும் மோசமாக்கிக் கொண்டிருந்தது. அவனுக்குள் வெறியேறி கொண்டிருந்தது.

பார்க்கும் திசையெல்லாம் சாரதியின் முகமாகவே அவன் பார்வைக்கு புலப்பட, தீ ஜ்வாலையாய் அவனின் சினம் உள்ளூர விஸ்வரூபம் எடுத்துக் கொண்டிருந்தது.

சரத் அரவிந்தை அமைதிப்படுத்தி… அவன் மனதிலுள்ள எண்ணத்தைத் தெரிந்து கொள்ளவே அங்கே அவனை அழைத்து வந்திருந்தான்.

ஆனால் அவனோ வந்த நொடியிலிருந்து ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை.

அழுத்தமான மௌனத்தோடு கடலையே வெறித்து தோள் மீது கரம் பதித்தான்.

“என்ன விஷயம் மாமா?… எதுக்கு என்னை இங்க கூட்டிட்டு வந்தீங்க?” அரவிந்த் திரும்பிக் கூட பாராமல் கடலை பார்த்தபடியே கேட்க,

“அத நான்தான் கேட்கனும்… என்ன பிரச்சனை உனக்கு? எதுக்கு இப்படி குடிச்சிட்டு சோக கீதம் பாடிட்டிருக்க?” என்றான்.

நிதானமாய் அவன் புறம் திரும்பிய அரவிந்த்,

“என் பிரச்சனையை நான் சொன்னா மட்டும்… நீங்கெல்லாம் சேர்ந்து… உடனே தீர்த்து வைச்சர போறீங்களா என்ன?” என்று கேட்டவனின் பார்வையில் விரக்தி ஒருபுறமும் சொல்லிலடங்கா கோபம் மறுபுறமும் உற்றேடுத்துக் கொண்டிருந்தது.

“உன் முகத்தை பார்த்தா… ஏதோ பெரிசா நடந்திருக்க மாறி தோணுதே… என்ன விஷயம்னு முதல சொல்லு அரவிந்த்… அப்புறம் அதை தீர்க்கிறதை பத்தி யோசிக்கலாம்”

“இனிமே எதுவும் சொல்லி ஒண்ணும் ஆக போறதில்ல… எல்லா முடிஞ்சி போச்சு” என்றவன் பார்வையில் உக்கிரம் தாண்டவமாடி கொண்டிருந்தது.

சரத் அரவிந்திடம் என்ன விஷயமென்று தெரிந்து கொள்ளும் ஆர்வத்தில் கேட்க, அரவிந்தோ புரிந்தும் புரியாமலும் அவன் வேதனையை புலம்ப,

“என்ன பிரச்சினைன்னு… சொல்லிட்டு மேல பேசு அரவிந்த்” சரத் கடுப்பின் உச்சத்திற்கே சென்று அவனை கத்திவிட்டான்.

அதற்கு பிறகே அரவிந்த் நடந்தவற்றை அனைத்தையும் சொல்லிவிடுவது என முடிவுக்கு வந்து,

சாரதி அவன் தந்தையின் பெயரைக் கெடுத்ததில் தொடங்கி… சாரதியை அவன் கொலை செய்ய ஆட்கள் ஏற்பாடு செய்தது… பின்னர் தி நகர் கடைக்கு சாரதி நெருப்பு வைத்தது… இறுதியாய் வீராவை அவன் பதிவு திருமணம் செய்து கொண்டவரை சொல்லி முடித்து அரவிந்த் அடங்கா கோபத்தோடு சுவற்றில் குத்தினான்.

சரத்தோ இவற்றையெல்லாம் கேட்டு அதிர்ச்சியின் மொத்த ரூபமாய் நின்றான்.

அப்போது அரவிந்த் ஆக்ரோஷமாய், “இப்போ சொல்லுங்க மாமா… அவனை என்ன செய்யலாம்?” என்று கேட்க,

சரத் அரவிந்தின் புறம் திரும்பி, “ஒருத்தன் இவ்ளோ தூரம் செஞ்சிருக்கான்… எப்படி அரவிந்த் ? அவனை விட்டு வைச்சிருக்கீங்க… அவன் என்ன அவ்வளவு பெரிய அப்பாடக்கரா?!” என்று ரௌத்திரமாய் பொங்கினான்.

“அவன் அவ்வளவு பெரிய ஆளெல்லாம் இல்ல மாமா… அனாதை பையன்… அடிச்சா ஏன்னு கேட்க கூட நாதி கிடையாது” என்றான் அரவிந்த்!

“இங்கதான் அரவிந்த் நீ தப்பு செஞ்சிட்ட… அவனை ரொம்ப குறைச்சி எடை போட்டுட்ட… அதான் உன்னை அவன் இறங்கி செஞ்சிட்டான்” என்று உரைத்த சரத் மேலும்,

“அவன் பலவீனத்தை பத்தி யோசிச்சியே… அவன் பலத்தை பத்தி நீ யோசிச்சியா ?” என்று வினவ,

“எதை மாமா அவன் பலம்னு சொல்றீங்க?” என்று புரியாமல் கேட்டான் அரவிந்த்.

“அவன் மூளை… அதுவும் ப்ஸ்னஸ் மூளை… இல்லாட்டி போன இவ்வளவு ஷார்ட் ஆப் டைம்ல… யார் சப்போர்ட்டும் இல்லாம டெக்ஸ்டைல் இன்டிஸ்டிரீஸ்ல இப்படி ஒரு அசுர வளர்ச்சியெல்லாம் சேன்ஸே இல்ல… உண்மையிலேயே அவன் டெர்ரர்ரான ஆள்தான்” என்று சரத் வியப்படங்காமல் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போது

“மண்ணாங்கட்டி… எப்பவோ நான் செட் பண்ண ஆளுங்க அவனை போட்டு தள்ளி இருப்பானுங்க… எதோ…அவன் நல்ல நேரம்… தப்பிச்சிட்டான்” என்றான் அரவிந்த் சீற்றத்தோடு!

“அவன் நல்ல நேரமா தெரியல… ஆனா உனக்கு அங்கதான் கெட்ட நேரம் ஸ்டார்ட் ஆயிடுச்சி” என்று சரத் சொல்ல,

“அவனை எதாச்சும் பண்ணனும் மாமா… எனக்கு உள்ள கொதிக்குது… அவன் செஞ்சதெல்லாம் பத்தாதுன்னு என் வீராவை… நான் அவளை காதலிக்கிறன்னு தெரிஞ்சும்” என்று அரவிந்த் கொந்தளிப்போடு சுவற்றின் மீதிருந்த பூத்தொட்டியை தட்டிவிட, அதுவோ தரைதளத்தில் வீழ்ந்து உடைந்து நொறுங்கியது.

சரத் யோசனைகுறியோடு, “இங்க தான் அரவிந்த் எனக்கு இடிக்குது… அவன் உன்னை பழிவாங்க… அந்த லோக்கல் பொண்ண கல்யாணம் பன்றளவுக்கு போயிருக்கான்னா … அவனுக்கு அதுல என்ன லாபம்… ஒண்ணும் புரியலையே… ஏன் அரவிந்த்?… அந்த பொண்ணு என்ன அவ்ளோ அழகா?” என்று அரவிந்திடம் அவன் ஆவல் ததும்ப கேட்க,

அப்போது அரவிந்திற்கு வீராவை முதல் முறையாய் ஆண் வேடத்தில் பார்த்து தன்னையும் மறந்து அவள் அழகில் ரசித்து லயித்தது கண்முன்னே நிழலாடியது.

அரவிந்த் அவளை அன்று பார்த்த அதே சிலாகிப்போடு,

“அவ வெறும் அழகி இல்ல மாமா … பேரழகி… அதுவும் யாருக்கும் அசறாத அவ துணிச்சல்தான் இன்னும் அழகு… நான் அவ மேல உயிரையே வைச்சிருந்தேன்… ஆனா அவளுக்கு ஏனோ என் காதல் புரியலயே … என்னைகாச்சும் புரிஞ்சிபான்னு பார்த்தேன்… அதுக்குள்ள இந்த சாரதி பொறுக்கி உள்ள புகுந்து” என்றவன் மேலே பேச முடியாமல் திக்கி தடுமாறினான்.

அவன் தவிப்பு வேதனையெல்லாம் வீரா இனி தனக்கு சொந்தமில்லை என்பதுதான். அதனை நினைக்கும் போதே அவன் உள்ளம் எரிமலையாய் பொங்க… சாரதிக்கு அவள் சொந்தமாகி இருப்பாளா என்ற கேள்வியே அவனை சுக்குநூறாய் உடைத்திருந்தது.

அரவிந்தின் விழியில் உஷ்ணத்தைக் கக்கியபடி கண்ணீர் திண்ணமாய் அவன் கன்னத்தில் இறங்க,

“அரவிந்த் ரிலேக்ஸ்…அவனை நம்ம எதாச்சும் செய்யலாம்” என்று சரத் அவன் தோள்களில் தடவிக் கொடுத்தான்.

“இனிமே அவனை என்ன செஞ்சி என்ன மாமா ஆக போகுது… அவன் என் வீராவை தொட்டிருபான் இல்ல… அவனுக்கு அவ சொந்தமாகி இருப்பா இல்ல” என்று கேட்டவனின் உள்ளம் கொந்தளிக்க,

சரத் அவன் சொன்னதை கேட்டு சத்தமாய் சிரித்து விட்டான்.

“என் வேதனை உங்களுக்கு சிரிப்பா இருக்கா மாமா” அரவிந்த் வெடித்தெழ,

“இல்ல அரவிந்த்… உன் முட்டாள்தனத்தை பார்த்தாதான் எனக்கு சிரிப்பு வருது” என்று சொல்லி மீண்டும் சிரித்தான் சரத்!

“மாம்ம்ம்ம்ம்ம்மா” அரவிந்த் சீற்றமாய் கத்த,

“டென்ஷன் ஆகாதே அரவிந்த்… நான் சொல்றதை கொஞ்சம் பொறுமையா கேளு” என்ற சரத்

அரவிந்திடம் நிதானமாய்,

“நல்லா யோசிச்சி பாரு… அந்த சாரதி உன் வீராவை விருப்பமில்லாம கல்யாணம் பன்னிருப்பானா… இல்ல தொட்டுதான் இருபான்னா… சரி நான் தெரியாமதான் கேட்கிறேன்… அந்த சாரதி உன்னை பழிவாங்கத்தான் அவளை கல்யாணம் பன்ணிக்கிட்டான்னு வைச்சிக்கிட்டா கூட… அவ எதுக்கு அவனை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா… அதுவும் உன்னை வேணான்னு சொன்னவளுக்கு அவனை எப்படி பிடிச்சி போச்சு… இத பத்தி நீ யோசிச்சியா?!” என்று கேட்க அரவிந்த் முகத்தில் ஆயிரமாயிரம் குழப்ப ரேகைகள் படர்ந்தன.

அரவிந்த் பதிலின்றி யோசிக்க, அவனின் எண்ணங்களோ தடுப்பணையை பெயர்த்துக் கொண்டு ஓடிய காட்டாற்று வெள்ளமாய் மாறியது. அவன் மனமெல்லாம் வீராவை பற்றிய சிந்தனையிலையே மூழ்கிவிட, சரத்தும் அப்போது சாரதியை எப்படி வீழ்த்துவதை என்பது பற்றி யோசிக்க ஆரம்பித்தான்.

அதற்குப் பின் அவர்களுக்கிடையில் ஓர் பலத்த மௌனம் குடியேறியது.

*****

சாரதியின் அலுவலகம்

சாரதியால் அன்று முழுவதும் வேலையில் ஈடுப்படவே முடியவில்லை. வீரா பேசிய வார்த்தைகள்தாம் அவன் எண்ணங்களில் சுற்றி சுழன்று கொண்டிருந்தன.

வீரா பேசிய வார்த்தைகள் யாவும் வெறும் கோபத்தில்தான் என அவன் மனம் அறிந்திருந்தாலும்,

அப்படி ஒரு வார்த்தை அவளிடம் இருந்து வெளிப்பட்டிருக்க வேண்டாமே என்பதுதான் அவனுடைய வேதனையே!

ஆதலாலேயே அவன் மனம் அமைதி பெற முடியாமல் பொறுமி கொண்டிருந்தது.

அவன் மனநிலையை கணேஷ் ஓரளவுக்குக் கணித்துவிட, “சார்… நீங்க வேணா வீட்டுக்குப் போங்க… ஆர்டர் லிஸ்ட் செக் பண்ணி உங்களுக்கு நான் மெயில் அனுப்பிடிறேன்” என்றான்.

அவனுக்குச் சாரதியிடம் இருந்து முறைப்பு மட்டுமே பதிலாய் வர, அவன் அதற்கு மேல் எதுவும் பேசவில்லை.

வேலையெல்லாம் முடித்துக் கொண்டு வீட்டை அடைந்தான்.

முகப்பறையிலேயே நதியாவும் அமலாவும் ஏதோ கப்பல் கவிழ்ந்தநிலையில் கன்னத்தில் கை வைத்து கொண்டு அமர்ந்திருந்தனர்.

உள்ளே நுழைந்ததும் அவர்கள் இருவரையும் பார்த்தவன் புருவங்களை நெறித்து, “என்னாச்சு ரெண்டு பேருக்கும்… ஏன் இப்படி உட்கார்ந்திட்டு இருக்கீங்க?” என்றவன் கேட்கவும்,

“அக்கா அடிச்சிட்டா” என்றனர் முகத்தைத் தொங்க போட்டுக் கொண்டு!

“அடிச்சிட்டாளா… எதுக்கு?” அவன் அதிர்ச்சியோடு வினவ,

“போங்க மாமா… எல்லாம் உங்களாலதான்” என்று அமலா சொல்ல, நதியா அவனை நோக்கி

“அக்கா கிட்ட சொல்லிட்டு போலாம்னு சொன்னேன்ல… நீங்கதான் நான் சொல்லிக்கிறேன்னு சொல்லிட்டீங்க… அவ இன்னடான்னா எங்களை பின்னி பெடலெடுத்துட்டா… அதுவும் அம்மு கூட சின்ன பொண்ணு… உனக்கு எங்க போச்சு புத்தின்னு… என்னைதான் பிச்சிட்டா” என்றாள்.

“அதெல்லாம் இல்ல… என்னையும் தான் அக்கா செம்ம வாங்கு வாங்கிருச்சு” என்று அமலா முந்தி கொண்டு சொல்ல,

“இதுல என்ன எருமை உனக்கு பெருமை…அடி வாங்கிறதுல கூட உனக்கு என் கூட போட்டியா?”என்று நதியா தங்கையை முறைக்க,

சாரதி சிரித்தபடி அவர்களோடு பேச அவனும் சோபாவில் அமர்ந்தான்.

“அப்போ இன்னும் மேடம் கோபமாத்தான் இருக்காங்களா?” என்று சாரதி முறுவலித்து கேட்க

“செம்ம கோபம்… போய் தப்பி தவிறி சிக்கிடாதீங்க… சின்னபின்னமாக்கிடும்” என்றாள் நதியா.

சிரித்து கொண்டே , “ஆஹான்” என்க,

“சிரிக்காதீங்க மாமா… நாங்க நிஜம்மாத்தான் சொல்றோம்… அக்காவுக்கு கோபம் வந்துது… யாரு என்னன்னு எல்லாம் பார்க்காது… வைச்சி விலாசிடும்” என்றாள் நதியா!

சாரதி அப்போது காலையில் அவள் நடந்து கொண்ட விதத்தை எண்ணிக் கொண்டபடி,

“அப்போ உங்க அக்கா ஒரு லேடி அர்னாலாடு ன்னு சொல்லு” என்றவன் கேலி செய்து சிரிக்க,

“மெய்யாலுமே அக்கா அப்படித்தான் மாமா… உங்களுக்கு தெரியுமா… ஒரு தடவை எங்க அப்பன்” என்று அமலா பேச ஆரம்பிக்க,

நதியா அவள் கரத்தை கிள்ளிவிட்டாள். அமலா புரிந்து கொண்டு அமைதியாகிட

அதன் பின் நதியா சாரதியிடம்,

“அது… அது வந்து மாமா… அப்பா குடிச்சிட்டு வருவாரா… அக்காவுக்கு பிடிக்காது… சில நேரத்தில அவரை கூட அடிச்சிருவா… அதைத்தான் அம்மு” என்று தடுமாறியபடி சொல்லிவிட்டு அமலாவிடம் கண்காண்பித்து எச்சரித்தாள்.

சாரதி அவர்கள் ரகசிய சம்பாஷனையை கவனியாமல்,

“ஓ… உங்க க்காவுக்கு குடிச்சா அவ்வளவு கோபம் வருமா?”என்று வியப்பாய் கேட்டவனுக்கு ஆண் வேடத்தில் இருந்த போது அவளையே ஒரு முறை அவன் குடிக்க அழைத்தது நினைவுக்கு வர,

சிரிக்க தொடங்கியவன்தான். அவன் தன சிரிப்பை நிறுத்துவதற்கே சில நிமிடங்கள் பிடித்தது.

“என்னாச்சு மாமா?… எதுக்கு இப்படி சிரிக்கிறீங்க?” என்று அம்மு கேட்க சாரதி தன் சிரிப்பை பிரயத்தனப்பட்டு கட்டுப்படுத்தி கொண்டு,

“ம்ஹும்… ஒண்ணும் இல்ல” என்று மழுப்பிவிட்டான்.

“இல்ல இன்னாவோ இருக்கு” என்று அமலா கேட்க,

“ப்ச்… அத விடுங்க… வாங்க ரெண்டு பெரும் சாப்பிடலாம்” என்றவன் சொல்ல இருவரும் மேலே பார்த்து, “அக்கா” என்க,

“சரி… போய் கூப்பிடுங்க?” என்றான் அவன்.

மாடி படிக்கட்டு ஏறி மேலே அறைக்கு வீராவை அழைக்கச் சென்ற அமலா,

சில நொடிகளில் முகத்தை தொங்க போட்டு கொண்டு கீழேவர,

“அக்கா… எங்க அம்மு” என்று கேட்டாள் நதியா.

“வராதாம்… கோபமா கீதாம்” என்று அமலா வருத்தமாய் சொல்ல,

“சரி அப்போ வாங்க… நம்ம சாப்பிடுவோம்” என்றான் சாரதி.

“இல்ல மாமா அக்காவை வுட்டுட்டு” என்று இருவரும் தயங்க,

“ஏன் ? இன்னைக்கு ஒரு நாள் என் கூட சாப்பிட கூடாதா?” என்று சாரதி கேட்க இருவரும் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்து சங்கடப்பட்டுவிட்டு சம்மதமாய் தலையசைக்க அவன் முகத்தில் புன்னகை ஒளிர்ந்தது.

மூவரும் டைனிங் டேபிளில் அமர முத்து அவர்களுக்கு உணவுகளைப் பரிமாற ஆயுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தான்.

சாரதி அப்போது அமலாவையும் நதியாவையும் பார்த்து, “ரெண்டு பெரும் சொல்லவே இல்லயே… புது ஸ்கூல் எக்ஸ்பீரியன்ஸ் எப்படி இருந்துது?” என்று கேட்க,

உடனடியாய் அமலாவின் முகம் வாட்டமுற்றது.

அவள் இறங்கிய தொனியில், “ப்ச் அல்லாரும் இங்கிலீஷ்லையே பேசறாங்க… ஒண்ணும் புரிய மட்டேங்குது” என்று சொல்லி முகம் சுணங்க,

“ஹ்ம்ம்… என் க்ளஸ்ல கூட அல்லாம் பெரிய பெரிய வூட்டு பசங்களா இருக்காங்க…எனக்கு அவங்ககிட்ட அல்லாம் பேசவே பயமா இருக்கு” என்று நதியாவும் வருத்தப்பட்டாள்.

சாரதி மெல்லிய நகைப்போடு அவர்களை ஆழ்ந்து பார்த்தவன்,

“முதல ரெண்டு பெரும் ஓர் விஷயத்தை புரிஞ்சிக்கோங்க… நாம நமக்கு பெஸ்ட்டா இருந்தா மட்டும் போதும்… சுத்தி இருக்கிறவங்க இப்படி இருக்காங்க… இத பண்றாங்கன்னு யோசிசிற்றுந்தோம்.. நம்மால எதையுமே சாதிக்க முடியாது… நாம நம்மோட இலக்கை பத்தி மட்டும் யோசிச்சாதான்… அதை அடைய முடியும்… ஜெயிக்க முடியும்” என்றான்.

“இன்னா மாமா சொல்ல வர்றீங்க… ஒண்ணும் புரியலையே” என்று அமலா கேட்டு குழப்பமாய் நெற்றியை தேய்க்க நதியாவின் முக பாவனையும் கிட்டத்தட்ட அதேதான்.

“ஓகே… புரியிரமாரி உங்களுக்கு நான் ஒரு கதை சொல்றேன்” என்று சாரதி சொன்ன மறுகணம்

“ஹ்ம்ம்… சொல்லுங்க சொல்லுங்க” என்று இருவரும் படுஆர்வத்தோடு கேட்கவும்,

“முதல சாப்பிடுங்க சொல்றேன்” என்றான்.

“முதல நீங்க சொல்லுங்க மாமா”

“சரி… மகாபாரதம் படிச்சிருக்கீங்களா?… பாண்டவர்கள் கெளரவர்கள் பத்தி தெரியும்லே”

“படிக்கல… டிவில பாத்திருக்கோம்” என்றாள் நதியா.

“ஓகே… அப்போ நான் நேரடியா கதைக்கே வந்திடிறேன்” என்று சொல்லி அவர்களை நோக்கியவன்,

“இந்த பாண்டவர்கள் கெளரவர்கள் ரெண்டு பேருக்கும் துரோனாச்சாரியார்தான் டீச்சர்…அவர் ரொம்ப திறமைசாலி … அவங்க எல்லாரும் குருகுலத்தில ஒண்ணா அவர்கிட்ட படிச்சிட்டிருந்த சமயத்தில… ஒரு இன்சிடன்ட் நடந்துச்சு… அதாவது… த்ரோனாச்சாரியார் அவங்க எல்லாரையும் கூப்பிட்டு… அவர் கத்து தந்த வில்வித்தையில டெஸ்ட் வைச்சாராம்…

அங்கிருந்த ஒரு பெரிய மரத்தில இருந்த கிளையில ஒரு பறவை பொம்மையை வடிவமைச்சு… அதோட கண்ணனுக்கு மட்டும் வித்தாயசமா கலர் பண்ணி இருந்தாராம்…

அப்புறம் அவர் கௌவரவர்கள் பாண்டவர்களை அந்த இடத்துக்கு வர வைச்சி… அவங்கள்ல ஒவ்வொருத்தரா கூப்பிட்டு அந்த மரத்தில இருந்த பறவையோட கண்ணனுக்கு குறி பார்க்க சொன்னாரம்…

முதலில தர்மன் வந்தான்… துரோனாச்சாரியார் அவன்கிட்ட உன் கண்ணனுக்கு என்ன தெரியுதுன்னு கேட்க… அவன் உடனே எனக்கு அந்த மரம் தெரியுது… அதோட இலைகள் அப்புறம் பழங்கள் எல்லாம் தெரியுது அதுல ஒரு பறவை தெரியுதுன்னு சொல்ல… துரானாச்சாரியார்… நீ வேலைக்காக மாட்ட… போயிருன்னு அனுப்பிட்டு…

அடுத்ததா துர்யோதாணனை கூப்பிட்டாரு… அவனும் தர்மனை போலவே அதே பதில்தான் சொன்னான்… அவனையும் போனு சொல்லிடாரு… அப்புறம் பீமன் வந்தான்…அவனும் சொல்லி வைச்ச மாறி அதே பதிலை சொல்ல… துரானாச்சாரியாருக்கு செம்ம கடுப்பாயிடுச்சு… அவனையும் நீ வேஸ்டு போன்ட்டாரு…

அடுத்ததாதான் நம்ம ஹீரோ அர்ஜுனன் என்ட்ரி… அவன்கிட்ட துரோனாச்சாரியார் அதே கேள்வியை கேட்க… அவன் மட்டும் வித்தியாசமா ஒரு பதிலை சொன்னான்…

அதாவது… எனக்கு அந்த பறவையோட கண்ணு மட்ட்ட்டும்தான் தெரியுதுன்னு சொன்னா… துரானாச்சாரியார் உடனே அவன்கிட்ட நீ வில்லை விடு அர்ஜுனான்னு சொன்னாரு… அர்ஜுனன் வைச்ச குறி தப்பல… கரெக்ட்டா அந்த பறவையோட கண்ணுல அடிச்சான்…

அப்படித்தான் நம்மலும் இருக்கனும்… மத்தவங்க பார்வைக்கு நம்ம எப்படி இருக்கோம்… என்னவா இருக்கோம்… இட் டஸ்ன்ட் மேட்டர்ஸ்… நம்மோட இலக்கு எதுவோ… அது மட்டும்தான் நம்ம கண்ணுக்கு தெரியனும்…அத நோக்கி நம்ம போயிட்டே இருக்கணும்” என்றவன் சொல்லி முடிக்க நதியாவும் அமலாவும் தட்டில் பரிமாறப்பட்ட உணவில் ஒரு பருக்கையை கூட உண்ணாமல் அவனையே வெறித்துப் பார்த்து கொண்டிருந்தனர்.

“ஏய்! கதை முடிஞ்சிடுச்சும்மா… சாப்பிடுங்க” என்று சொல்லி சாரதி நகைக்க,

அமலாவும் நதியாவும் இயல்பு நிலைக்கு வந்து, “நீங்க செம்ம மாமா” என்று பாராட்ட

வீரா அப்போது பார்த்து தங்கைகளை தேடி அறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள்.

அதுவும் சாரதியை அவர்கள் பாராட்டி கொண்டிருப்பதைக் கேட்டபடி!

அந்த நோடியே வீராவிற்கு கோபம் சரமாரியாய் ஏற,

“அம்மு…. நதி….” என்று மாடியில் நின்றபடி அவர்களைச் சத்தமாய் அழைத்தாள்.

மூவரும் அவளை நிமிர்ந்து நோக்க,

“சாப்பிட்டது போதும்… மேலே வாங்கடி” என்றாள் சாரதியை பார்த்து முறைத்துக் கொண்டே!

“அவங்க இன்னும் சாப்பிடேவே இல்ல” என்று அவர்களுக்காக பதிலுரைத்தான் சாரதி.

“அதெல்லாம் பரவாயில்ல… மேல வாங்க” என்று வீரா தன் தங்கைகளைப் பார்த்து அதிகாரமாய் உரைக்க,

நதியாவும் அமலாவும் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து கொண்டனர்.

“நீங்க உட்கார்ந்து சாப்பிடுங்க… அவ என்ன பன்றான்னு நான் பார்க்கிறேன்” என்று சாரதி சொல்ல,

“இப்ப வர்றீங்களா இல்லையா?!” என்று வீரா மீண்டும் கோபமாய் கேட்டாள்.

“சாரி மாமா…. அக்கா அப்புறம் ரொம்ப கோபப்படும்” என்று சொல்லிவிட்டு அவர்கள் இருவரும் சென்றுவிட சாரதியின் சீற்றம் அதிகரிக்க, அவன் பார்வை வீராவை ஏறிட்டது.

அவள் அலட்சியமாய் அவனை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு உள்ளே செல்ல பார்க்க,

சாப்பிட்டு கொண்டிருந்த தட்டை தள்ளிவிட்டு சீற்றமாய் எழுந்தவன், “ஏ நில்லுறி” என்று ஆவேசமாய் கத்தி கொண்டே படிக்கெட்டுக்களை நாலெட்டில் தாண்டி மேல்தளத்திற்கு வந்து அவளை வழிமறித்து,

“என்னடி நினைச்சிட்டிருக்க உன் மனசில? ரொம்பத்தான் ஓவரா போயிட்டிருக்க… ” என்று கேட்டான்.

“என் தங்கச்சிங்களதானே நான் கூப்பிட்டேன்… உனக்கு இன்னாய்யா வந்துது” என்று சொல்லியவள் அவனை ஒரு பொருட்டாய் மதியாமல் கடந்து அறைக்குள் புகுந்துவிட்டாள்.

சாரதியின் முகம் கடுகடுவென மாறியது. ஆனாலும் தன் கோபத்தை விழுங்கிக் கொண்டு அவன் தன அறைக்குள் சென்றுவிட,

வீரா அவள் அறைக்குள் இருந்த தங்கைகளை தீவிரமாய் முறைத்துக் கொண்டு நின்றாள்.

அவர்களோ அச்சத்தோடு, “கோச்சிக்காதே க்கா…. இனிமே இப்படி பண்ண மாட்டோம்” என்று கெஞ்சலாய் உரைத்தனர்.

“கப்சிப்னு இரண்டு பேரும் இப்ப படுத்து தூங்கிறீங்க… இல்லன்னா பின்னிடுவேன்” என்று வீரா மிரட்டவும் அந்த இரு சகோதிரிகளும் அவசரமாய் போர்வையை மொத்தமாய் மூடி படுத்து கொண்டனர்.

ஆனால் அவர்கள் தூங்காமல் போர்வைக்குள் நெளிந்து கொண்டிருக்க, “இன்னாத்துக்குடி… தூங்காம உள்ளே கொடாஞ்சின்னு இருக்கீங்க” என்று கேட்க,

“பசிக்குது க்கா” என்று அமலா வயிற்றைப் பிடிக்க, “ஆமா க்கா” என்று நதியாவும் எழுந்தமர்ந்தாள்.

வீரா அவர்கள் இருவரையும் யோசனையாய் பார்த்து கொண்டிருக்க, “அக்கா வா க்கா சாப்பிடலாம்” என்றிழைத்தனர்.

“நான் வரல… நீங்க வேணா போய் சாப்பிடுங்க” என்று அவள் முகத்தை இறுக்கமாய் வைத்து கொண்டு சொல்ல,

“போ க்கா… நீ வரலன்னா நாங்களும் போ மாட்டோம்” என்றனர்.

வீரா அவர்களைக் கடுப்பாய் பார்க்க அமலாவும் நதியாவும் மீண்டும் படுத்து கொண்டனர்.

அவள் மனம் கேட்காமல் கீழே சென்று தங்கைகளுக்காக உணவை எடுத்து வந்து,

அவர்களை எழுப்பி அவள் ஊட்டிவிட

அவர்கள் இருவரும் வீராவிற்கும் பதிலுக்கு ஊட்டிவிட்டனர்.

வீராவின் விழிகளில் கண்ணீர் பெருகியது.

அவர்கள் மூவரும் மாறி மாறி ஊட்டிக் கொள்ள அமலா அப்போது, “ஆமா க்கா … மாமா சாப்பிட்டாரா?” என்று கேட்கவும்,

வீராவின் முகம் சில நொடிகள் யோசனையாய் மாறி மீண்டது.

“எல்லாம் சாப்பிட்டிருப்பாரு… நீங்க சாப்பிடுங்க” என்றாள் பெருமூச்செறிந்து!

அமலாவும் நதியாவும் அவளின் விட்டேற்றியான பதிலைக் கேட்டு பார்வையாலேயே அதிர்ச்சியைப் பரிமாறி கொண்டனர். ஆனால் அது குறித்து அவளிடம் அப்போதைக்குக் கேட்டு கொள்ளவில்லை.

வீராவும் மேலே எதுவும் அவர்களிடம் பேச்சு கொடுக்காமல் அவர்களை விரைவாய் சாப்பிட வைத்துப் படுக்க செய்தாள்.

ஆனால் அவளோ உறங்க முடியாமல் அவர்கள் சாப்பிட்ட தட்டைக் கீழே வைக்கப் போகும் சாக்கில் சமையலறையிலிருந்த முத்துவிடம்,

“அவர் சாப்பிட்டாரா ண்ணா ?” என்று கேட்க,

அவளை அதிசயித்துப் பார்த்தவன் , “இல்ல ம்மா… கோச்சிகிட்டு மேலே எழுந்து போனவர்… அப்புறம் வரவே இல்ல” என்றான்.

வீரா யோசனையாய் நின்று விட முத்து அவளிடம், “சாப்பாடு போட்டு தரவாம்மா… சார் க்கு எடுத்துட்டு போறீங்களா?” என்று கேட்க,

“இல்ல இல்ல வேண்டாம்” என்று சொல்லிவிட்டு அவள் முன்னேறி நடந்து செல்ல அப்போது சாரதியே படியிறங்கி வந்து கொண்டிருந்தான்.

இருவருமே ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தும் பார்க்காதது போல் கடந்து செல்ல அவனோ வாசலை நோக்கிப் போகவும் அவன் கையிலிருந்த பேகை பார்த்து துணுக்குற்றவள்,

அவன் பின்னோடு இறங்கிவந்து, “இந்நேத்திக்கு…எங்க ?” என்று தயக்கத்தோடு கேட்டுவிட்டாள்.

அவளை திரும்பி எகத்தாளமாய் பார்த்தவன்,

“ஹ்ம்ம்… எனக்கு செம்ம டென்ஷன்… முடியல… அதான் ரிஸார்ட்டுக்கு போறேன்” என்று சொல்ல அவளுக்கு ஏன்டா இந்த கேள்வியை கேட்டுத் தொலைத்தோம் என்றானது.

அவள் மௌனமாய் அறை நோக்கித் திரும்பி நடக்க, அவனும் தன் வழியே திரும்பி நடந்தவன் மேலே செல்லாமல்

“வீரா” என்றழைக்க அவள் திரும்பி அவனை யோசனையாய் பார்த்தாள்.

“நீ வெட்டியாதனே இருக்க… பேசாம வா …ரெண்டு பெரும் ஒண்ணா போவோம்” கேலி நகைப்போடு அவன் கேட்க

அவளுக்கு கோபம் கனலாய் ஏறியது. அது அவளின் முகத்திலும் அப்பட்டமாய் பிரதிபலிக்க,

சாரதி புன்னகை ததும்ப, “ஏ… நீ பாட்டுக்கு தப்பா நினைச்சிக்காதே… நான் உன்னை டிரைவராத்தான் கூப்பிடிறேன்” என்றவன் இடைவெளி விட்டு, மேலும் தொடர்ந்தான்.

“நீதான் பொண்டாட்டியா கூப்பிட்டா வர மாட்டியே” என்றவன் சொல்ல அவள் அவனை எரிப்பது போல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“வரல்லானா இட்ஸ் ஓகே… எனக்கு ஒண்ணும் நஷ்டமில்ல… நீ போ… உன் தங்கிச்சிங்க வேற தனியா இருப்பாங்க” என்று சொல்லிவிட்டு அவன் புறப்பட,

“பராவாயில்ல… நானும் வர்றேன்… அஞ்சே நிமிஷம்… தங்கச்சிங்க கிட்ட சொல்லிட்டு வந்துடிறேன்” என்றபடி படிக்கெட்டில் விறுவிறுவென ஏறி சென்றவள்,

அவள் சொன்னது போல மீண்டும் ஐந்து நிமிடத்தில் திரும்பியும் வந்தாள்.

அவனிடம், “சாவி கொடுங்க” என்றவள் தன் கரத்தை நீட்ட,

அவன் அப்படியே திகைத்து நின்றுவிட்டான்.

“இன்னாத்துக்கு சார் இப்படி யோசிக்கிற… ஒ! நான் பொண்டாட்டியா வரனோன்னு நினைசிக்கிட்டியா … சேச்சே! நானும் டிரைவரா…த்தான் வரேன்னு சொன்னேன்” என்று சொல்லி அவனைப் பார்த்து எள்ளலாய் உதடிற்குள்ளேயே அவள் நகைக்க,

‘தில்லுனா தில்லுடி உனக்கு…கூட வரேன்னா சொல்ற…வாடி… இன்னைக்கு உன்னை வைச்சி செய்றேன்… இந்த சாரதி யாருன்னு உனக்கு காண்பிக்கிறேன்’ என்று மனதிற்குள் சவால்விட்டு கொண்டே சாரதி சாவியை அவளிடம் தூக்கி வீச அதனை அவள் பிடித்து கொண்டாள்.

 

Aval throwpathi alla – 31

நிலைகுலைந்த அறை

வீரா அவன் மீதான கோபத்திலும் தங்கைகளைக் காணவில்லை என்ற தவிப்பிலும்தான் சாரதியை நோக்கி அத்தகைய வார்த்தையை உதிர்த்துவிட்டாளே ஒழிய,

அந்த வார்த்தை அவனைஎந்தளவிற்கு தாக்கியிருக்கும் என்பதை உணரும் நிலையில் அவள் இல்லை.

இரவிலிருந்து அவள் மீது அவன் தேக்கி வைத்திருந்த கோபம் அவனுக்குள் கனன்று கொண்டிருக்க…

அவள் இப்போது பேசிய வார்த்தை அவனுக்குள் தீமூட்டிவிட்டது. அவனின் ஈகோவை அழுத்தமாய் தூண்டிவிட்டது.

அவனுக்கே உரித்தான… தான் என்ற கர்வத்தையும் ஆணவத்தையும் சீண்டிபார்த்துவிட்டது.

அவனின் பொறுமையின் எல்லைக் கோடுகள் தகர்ந்துபோயின. நொடிப் பொழுதில் அந்த வார்த்தைக்கான எதிர்வினையை அவள் மீது காட்டிவிட்டான்.

வீராவின் இடையை வளைத்து அவளை தன்புறம் இழுத்தவன் அவள் எதிர்ப்பதற்கும் தடுப்பதற்கும் கூடத் துளியளவிலும் வாய்ப்பு தராமல் தான் நினைத்ததை அரங்கேற்றிவிட்டான்.

எல்லா ஆண்களும் பிரயோகப்படுத்தும் அதரபழைய ஆயுதம்தான். ஓர் பெண்ணை பலவீனப்படுத்த அவளை உடலளவில் காயப்படுத்துவது…

சாரதியும் அதையேத்தான் செய்தான்.

அவள் அசையவே முடியாதளவுக்காய் அவன் கரங்கள் அவளைப் பிணைத்திருந்தன. நடந்தவற்றை அவள் கிரகித்து கொள்ளும் முன்னரே அவன் அவள் அதரங்களை தம் இதழ்களால் மூழ்கடித்துவிட்டான் .

அவன் தந்த முத்தத்தில் காமமோ காதலோ துளியளவும் இல்ல… அவள் பேசிய வார்த்தைக்கான அவனின் பதிலடி… அவ்வளவே!

தன் கோபத்தை தீர்த்துக்கொண்ட மறுகணம் அவளை அவன் விலக்கித் தள்ள,

அதிர்ச்சியில் அவளின் உணர்வுகள் யாவும் சிலநொடிகள் வெறுமையானது. ஆனால் சிலநொடிகள்தான் அந்த மௌனமும் வெறுமையும் அவளை ஆக்கிரமித்திருந்தது.

அதன் பிறகு அவளை ஆளுமை செய்ய தொடங்கியது அவளின் கோபம் மட்டுமே.

தன் உதட்டை அழுந்தத் துடைத்தபடி… அவனை அடங்கா ஆவேசத்தோடு நெருங்கி அடிக்க கை ஒங்க, சாரதியின் வலிய கரம் அவள் கரத்தை பிடித்து விட்டது.

அவள் முகம் கோபத்தில் சிவக்க அவளின் முகபாவனைகளை ஆழ்ந்து ரசித்துக் கொண்டே,

“என்ன பேச்சு பேசினடி நீ நேத்து… என்னையே கடுப்பேத்தி பார்க்கிற… ஹ்ம்ம்… இந்த சாரதி என்ன… உங்க ஏரியால இருக்கிற லோக்கல் பசங்க மாறின்னு நினைச்சியா… வகுந்திருவேன்” என்று மிரட்டலாய் சொல்லி கொண்டிருக்கும் போதே,

“சார்… காபி” என்று அறை வாசிலில் முத்து வந்து நின்றான்.

அந்த நொடி அவள் கரத்தை விடுவித்து அவளை முறைத்துக் கொண்டே, “வைச்சிட்டு போ” என்று சாரதி முத்துக்கு பதிலுரைக்க,

முத்து உள்ளே நுழைந்து காபி கப்பை மேஜை மீது வைத்துவிட்டுச் செல்ல, அந்த சில நொடிகள் அந்த அறையே நிசப்தமானது. ஆனால் வீராவின் கோபம் அடங்கவே இல்லை.

அவனை மூச்சிறைக்க அவள் முறைத்துக் கொண்டு நிற்க,

சாரதி அவளை ஏறஇறங்க பார்த்து விட்டு திறந்திருந்த கதவை மூடி தாளிட்டுவிட சென்றான்.

அவன் கதவை மூடும் போதே… நைட் லேம்ப் ஒன்று அவன் தலைக்கு குறியாய் வர,

அவன் சற்று விலகியதால் அது கதவின் மீது பட்டு நொறுங்கி வீழ்ந்தது. மயிரிழையில் உயிர் தப்பித்தான் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

அவன் என்னவென்று உணர்வதற்கு முன்னதாகவே வீரா ரௌத்திரமாய் மாறி அந்த அறையின் பொருட்களை அவன் மீது சரமாரியாய் வீச,

“ஏ லூசு… நிறுத்துடி” என்று அவன் சொல்லியபடி அவள் தாக்குதல்களில் இருந்து தப்பிக்கொண்டிருந்தான்.

“பொறுக்கி… என் தங்கச்சிங்க எங்கடா? ஒழுங்கா சொல்லிடு… இல்ல என் கையாலேயே நீ செத்திருவ” என்றவள் ஆவேசமாய் கத்தி கொண்டே சகட்டு மேனிக்கு கையில் கிடைத்தவற்றையெல்லாம் தூக்கி வீச,

“என்னை கொன்னுட்டா எப்படிறி உன் தங்கிசிங்க வருவாங்க” என்றவன் கேட்டு கொண்டே அவள் தாக்குதல்களை சமாளிக்க,

அது அவனுக்கு உண்மையிலேயே ரொம்பவும் சிரமமான காரியமாகத்தான் இருந்தது.

அப்போது அவள் கையில் அவன் லேப்டாப் சிக்கிவிட, “ஏ அத கீழே போட்டிராதடி” அவன் பதறி கொண்டு அதனைப் பறிக்க முற்பட,

“அப்படின்னா நீ என் தங்கச்சிங்க எங்கன்னு சொல்லு” என்றாள் ஆக்ரோஷமாக!

“வேண்டாம் வீரா… அத குடுத்திரு” என்று அவன் தன் லேப்டாப்பை சேதாரமில்லாமல் அவளிடமிருந்து காப்பற்ற போராட, அவளும் அதனை பிடிவாதமாய் தூக்கி உடைப்பதிலையே குறியாய் இருந்தாள்.

அவன் அதற்கு மேல் அவளை சமாளிக்க முடியாமல் அவளை லேப்டாபோடு படுக்கையில் தள்ளிவிட, அவள் சுதாரித்து எழுந்து கொள்ளும் முன்னர் தன் லேப்டாபை அவன் பலவந்தமாக பிடுங்கிவிட்டான்.

அதனை ஓரமாய் வைத்தவன் அவள் சுதாரித்து எழுந்து கொள்ளும் முன்னர் அவள் மீது பாய்ந்து அவள் கரங்களை தம் கரங்களால் அழுந்த பிடிக்க, அவளுக்கு மிரட்சியானது. என்ன முயற்சித்தும் அவன் பிடிக்குள் இருந்து அவளால் வெளி வர முடியவில்லை.

“உன் தங்கச்சிங்க எங்கன்னு உனக்கு தெரியனும் அவ்ளோதானே?!” என்று அவன் கோபம் பொங்க ஆவேசமாய் கேட்க,

அவனிடம் சிக்கி கொண்டிருக்கிறோம் என்ற பயத்தை தாண்டி அவள் முகத்தில் ஆவலே அதிகரித்தது.

அவன் மேலும், “பக்கத்தில இருக்கிற ஸ்கூல்ல அவங்க அட்மிஷன்காக பேசியிருந்தேன்… இன்னைக்கு வர சொல்லி இருந்தாங்க… அதான் நதியாவையும் அமலாவையும் அழைச்சிட்டு போனேன்… போதுமா ?” என்றுரைக்க அவள் அவனை குழப்பமுற பார்த்து,

“ஸ்கூலுக்கு போயிருக்காங்களா?” என்று அசடு வழிய கேட்டாள்.

“பல்பு… இப்பதான் ப்ரைட்டா எரியுது போல” என்க,

“இத முதலயே சொல்லி தொலைச்சிருகலாம்ல…அதை விட்டுட்டு “

“சொல்லிருப்பேன்… ஆனா நீ கொஞ்சநஞ்சமா பேசின… அதான் உன்னை கடுப்பேத்தி பார்க்கலாம்னு”

என்று சொல்லி கோபத்தோடு அவன் கரங்கள் ரொம்பவும் இறுக்கமாய் அவளின் மணிக்கட்டுகளின் மீது அழுத்த,

அவளுக்கோ நரம்புகள் துண்டிக்கும் அளவுக்காய் வலி!

“ஆஅ…” என்று அலறியவள் , “கையை விடுய்யா வலிக்குது” என்றாள்.

அவனோ அவள் வலியை பொருட்படுத்தாமல்,

“என்னடி நினைசிட்டிருக்க உன் மனசுல… நீ பாட்டுக்கு எல்லாத்தையும் தூக்கி போட்டு உடைச்சிட்டிருக்க… இதெல்லாம் என்ன ? உங்க அப்பன் சம்பாதிச்சிதாடி”

“இப்ப எதுக்கு அந்த ஆளை பத்த பேசிற… அவன் ஒழுங்க இருந்திருந்தா நான் ஏன்டா உன்கிட்டலாம் வந்து இப்படி அசிங்கப்படிறேன்… அவன் உனக்கு மேல தருதல “

“ஏய் என்ன திமிரா?… ஓவரா வாய் நீளுது… அதுவும் என் தயவில எனக்கு கீழே இருக்கும் போதே” என்று சொல்லி சீற்றமாய் அவளை பார்க்க அவள் பார்வையிலும் அனல் தெறித்தது.

“,மறந்திட்டியா… நீதான் என் தயவில வாழ்ந்திட்டு இருக்க … அன்னைக்கு மட்டும் நான் உன்னை கண்டுக்காம போயிருந்தேன்னு வைச்சிகோ… உன்னை ஒரு பிடி சாம்பலாக்கி சங்கு ஊதிருப்பானுங்க” என்றவள் சொல்ல

சாரதியின் முகத்தில் அவனை அறியாமல் புன்னகை ஒளிர்ந்தது.

“உன்னயெல்லாம் பெத்தாங்களா செஞ்சாங்களா டி”

“ஹ்ம்ம் சொல்றேன்… என் கையை உடு”

“மாட்டேன்… நீ என் ரூமை அலங்கோலப்படுத்தின இல்ல… இப்போ நான் உன்னை அலங்கோலப்படுத்த போறேன்” என்று சொல்லி அவன் விஷமமாய் சிரிக்க,

“வேணாம்… நான் வேணா எல்லாத்தையும் திரும்ப அடுக்கி வைசிடிறேன்” என்றவள் முகத்தில் லேசாய் அச்சம் படற,

“உடைச்ச பொருளெல்லாம் என்னடி கணக்கு ?”

“உனக்கு அந்த பொருளெல்லாம்தான் பெருசா… என்ன மாதிரி மனுஷன்யா நீ.. உடைஞ்ச அந்த பொருளுக்கெல்லாம் வலிக்காது… ஆனா எனக்கு வலிக்கும்… என் தங்கசிங்களுக்கு இன்னாவோ ஏதோன்னு நான் ஒரு நிமிஷம் செத்து பிழைச்சேன்… ஹ்ம்.. இதெல்லாம் உன்கிட்ட போய் சொல்றேன் பாரு… உனக்கெல்லாம் அது புரியாது… அண்ணன் தங்கச்சி அம்மா அப்பான்னு வாழ்ந்திருந்தாதானே என் வலி உனக்கு புரிஞ்சிருக்கும்… பணத்தை கட்டின்னு அழற உனக்கு பாசத்தை பத்தியெல்லாம் இன்னா புரியபோது” என்றவள் இப்போது வார்த்தைகளை கொண்டு அவன் உணர்வுகளை சரமாரியாய் தாக்கிவிட,

இம்முறை அவன் தப்பிக்க முடியவில்லை.

ஆழமாய் காயப்பட்டவன் அந்த நொடியே அவளை விட்டு விலகி நின்று படுகொபமாய்,

“ஆமான்டி… எனக்கு பணம்தான் முக்கியம்… அது மட்டும்தான் முக்கியம்… மத்த எல்லாமே எனக்கு ரெண்டா பட்சம்தான்…நான் சொல்றதை நல்லா கேட்டுக்கோ… என் கூட இருந்தன்னா… நீயும் உன் தங்கச்சிங்களும் சந்தோஷமா பத்திரமா இருக்கலாம்… இல்லன்னு வைச்சிக்கோ… உன்னையும் உன் தங்கிச்சிங்களையும் கூறு போட்டு வித்திட்டு போயிடுவானுங்க… பாத்துக்கோ… அங்கே உன் பாசத்துக்கெல்லாம் மதிப்பே கிடையாது” என்று பொறிந்து தள்ளிவிட்டு அறைக் கதவை திறந்து அவன் வெளியேறிவிட்டான்.

அவன் சொன்ன வார்த்தைகளைக் கேட்டபடி எழுந்தம்ர்ந்தவள் மெல்ல அவள் கரத்தினை தடவி கொண்டே நிலைகுலைந்து கிடந்த அந்த அறையைநோட்டமிட்டாள். அவர்களின் உறவின் பரிதாபகரமான நிலையை அந்த அறை சொல்லாமல் சொல்லிக் கொண்டிருந்தது.

சாரதியின் அலுவலகம்

சாரதி தன் இருக்கையில் அமர்ந்து பைஃல்களை புரட்டிக் கொண்டிருக்க, அவன் மனமோ வீரா சொன்ன வார்த்தைகளைப் புரட்டி பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.

கணேஷ் உள்ளே வர அனுமதி கேட்டு அவன் சிந்தனை ஓட்டத்தைத் தடை செய்தான்.

வெறும் தலையை மட்டும் அசைத்து சாரதி அனுமதி தர,

“சார்… இன்னும் நீங்க இந்த பைஃலில செக் பண்ணி சைன் பண்ணலயா?!” என்று கேட்கவும்,

அப்போதே அந்தக் கோப்பையை உற்றுப் பார்த்தான்.

“வேறெதோ யோசிச்சிட்டிருந்தன்னா… இதுல கவனம் செல்லுதவே முடியல” என்க,

“கல்யாணமான உடனே… இந்த மாதரி வேலையில எல்லாம் கவனிசிக்க கொஞ்சம் கஷ்டம்தான் சார்” என்றான் கணேஷ் கேலியான புன்னகையோடு!

அவனை நிமிர்ந்து பார்த்த சாரதி எள்ளலாய் நகைத்து, “ஏன்? கல்யாணமான… தலையில பெருசா கொம்பு மூளைச்சிருமோ ?! போ… போய் வேலைய பாரு” என்று உரைக்க ,

“இல்ல சார் பொதுவா” என்று கணேஷ் எதோ சொல்ல எத்தனிக்க,

“நீ ஒரு பொதுவாவும் சொல்ல வேண்டாம்… அந்த தாம்பரம் லேன்ட் ரெஜிஸ்டர் பண்ண ஏற்பாடு பண்ணு… வேற தாட்ல நான் அத மறந்தே போயிட்டேன்” என்றான்.

“ஓகே சார்” என்றவன் சொல்லிவிட்டு திரும்ப,

“கணேஷ்… ஒரு நிமிஷம்… அந்த லேன்டை வீரா பேர்ல ரெஜிஸ்டர் பண்ண ஏற்பாடு பண்ணிடு” என்க,

கணேஷ் வியப்படங்காமல் ஒரு கணம் சாரதியை பார்த்தான். வீராவை திருமணம் செய்வதற்கான ஏற்பாடுகளைச் சாரதி செய்ய சொன்னபோது கூட அதிலும் ஏதோ வியாபார நோக்கம் இருக்கும் என்றே எண்ணிக் கொண்டான்.

ஆனால் இப்போது அவன் சொன்னதை கேட்ட போது வியாபாரம் என்பதைத் தாண்டி அவள் மீது அவன் கொண்டிருந்த அதீத நம்பிக்கையே தெரிந்தது.

அரவிந்தின் வீடு

அரவிந்தின் தமக்கை அனுஷ்யா தன் கணவனிடம் புலம்பிக் கொண்டிருந்தாள்.

“என்னன்னே தெரியல சரத்… ஒரு வாரமா லூசு மாறியே சுத்திட்டிருக்கான்… யார்கிட்டயும் பேச மாட்டிறான்…. ட்ரிங்க்ஸ் வேற பண்றான்… அப்பாவுக்கும் உடம்பு சரியில்ல… இவனும் இப்படி இருந்தா பிசினஸ்ல இப்ப போய்ட்டிருக்க பிரச்சனையை யாருதான் சமாளிக்கிறது” என்றவள் புலம்பி தீர்க்க,

“இதுக்குதான் நான் முன்னாடியே சொன்னேன்… நமக்கு சேர வேண்டிய பங்கை அப்பவே கேட்டு வாங்குன்னு… இப்ப பார்த்தியா… எவ்ளோ பெரிய லாஸ்” என்றான் அவளின் ஆருயிர் கணவன் சரத்.

அனுஷ்யா அவனை முறைத்து பார்க்க

சரத் உடனே, “கோச்சிக்காத டார்லிங்” என்று அவள் தோள்களில் கரங்களைக் கோர்த்து,

“இப்ப கூட ஒண்ணும பிரச்சனை இல்ல… உங்க அப்பாக்கிட்ட பேசி அந்த எரிஞ்சி போன ப்ரேஞ்சை தவிர சென்னையில இருக்க மத்த ப்ரேஞ்ச்சசஸை என் பேர்ல இல்லன்னா… உன் பேர்ல கூட மாத்த சொல்லு… நான் பாத்துகிறேன்” என்றான்.

“நான் என்ன பேசிட்டிருகேன்… நீங்க என்ன பேசிட்டு இருக்கீங்க” என்றவள் சீற்றமாய் அவனை பார்க்க,

“சரி டென்ஷனாகதே… இப்ப என்னதான் செய்யனுங்கிற… அதை சொல்லு?” என்றான் சரத்!

“அரவிந்த் கிட்ட பேசி அவன் பிரச்சனை என்னன்னு கேளுங்க சரத் … அவன் லண்டன்ல நம்ம கூட இருந்த போது நல்லாதனே இருந்தான்… இங்க வந்த பிறகுதான் … அவனுக்கு என்னாச்சுன்னே தெரியல”

“வேறென்ன… அந்த லோக்கல் பொண்ணை போய் பார்த்திருப்பானோ என்னவோ”

“அதுவும் தெரியலையே… அவனுக்கும் எங்களுக்கும் ரொம்ப ஏஜ் கேப்… சின்ன வயசல இருந்தே எங்ககிட்ட அவன் அவ்வளவா க்ளோசா பேசமாட்டான்…. அதான் நீங்க பேசி பாருங்கன்னு சொல்றேன்… உங்க கிட்ட சொன்னாலும் சொல்லுவான்”

“ஒ! ஒரு ஆணோட மனசை இன்னொரு ஆண்தான் புரிஞ்சிக்க முடியும்ங்கற”

“போய் கொஞ்சம் பேசு சரத்”

“இதுக்குதான் என்னை லண்டனல இருந்து அவசரமா வரவைச்சியா?” என்றவன் கடுப்பாய் கேட்க

“சரத்… பிளஸ்..” என்று அனுஷ்யா கெஞ்ச,

“சரி சரி போய் பேசி தொலைக்கிறேன்” என்று சலித்து கொண்டு அரவிந்த் அறை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

அரவிந்த் அவன் அறையில் எந்நிலையில் இருந்தான் என்று வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது. சோகத்தில் மொத்தமாய் மூழ்கி போயிருந்தான். போதையிலும்தான்!

அரவிந்த் வீராவிடம் கடைசியாய் பேசிய பின் அவளைச் சந்திக்க எவ்வளவோ முயன்றான். ஆனால் அவளைப் பார்க்கவும் முடியவில்லை. பேசவும் முடியவில்லை.

இறுதியாக அவர்களின் பதிவு திருமணத்திற்கான தகவலறிந்து அதனை தடுக்க போனபோது, அவன் துரதிஷ்டம்! அவனால் நேரத்திற்கு செல்ல முடியாமல் போனது. எதை நொந்து கொள்வான் ?

மொத்தமாய் மனமுடைந்து போனான். கோபம்… வெறி… ஏமாற்றம்… இவற்றை எல்லாம் ஒரே மொத்தமாய் எதிர்கொள்ளும் துணிவில்லாமல்தான் மது அருந்திக் கொண்டிருந்தான்.

அரைகுறை மயக்க நிலையோடு தரையில் கிடந்தபடி புலம்பி கொண்டிருந்தவனைப் பார்த்த சரத், “அரவிந்த்” என்று எழுப்ப முயன்று அவன் கன்னத்தை தட்ட,

“வீராவை என்கிட்ட இருந்து பறிச்சிட்ட இல்ல…. உன்ன விடமாட்டேன் சாரதி” என்றவன் உளற, சரத் முகத்தைச் சுளித்து கொண்டான்.

“இவன் போதையை எப்படியாச்சும் தெளிய வைக்கனுமே” என்று யோசித்தவன் வேலையாட்களை பணித்து அவனை முடிந்தளவு நிலைப்படுத்தினான்.

ஆனால் அதை செய்வதற்குள் சரத்திற்கு போதும் போதுமென்றாகிவிட்டது!

Aval throwpathi alla – 30(2)

பீதியடைந்தாள்

சாரதி சொன்னதை கேட்ட வீராவின் உள்ளம் கொதிக்க,

அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவளின் விழிகளில் அத்தனை கோபம்! கூடவே அடங்காவெறியும்…

சாரதி அவள் எண்ணத்தைப் பார்வையாலேயே கணித்தவன்,

“இப்ப என்ன சொல்லிட்டன்னு இப்படி முறைக்கிற… நான் உன்னை மேரேஜ் பண்ணிக்கவே ஒத்துகிட்ட… இதெல்லாம் அப்புறம் ஜஸ்ட் யூஸ்வல்தானே!” என்று இயல்பாய் உரைத்தான்.

அவள் மௌனமாய் பேசாமல் தலைகவிழ்ந்து நிற்க,

சாரதி அவளை யோசனைக்குறியோடு பார்த்து,

“இப்ப என்ன… ப்ஃர்ஸ்ட் நைட் வேணாம்னு சொல்ல போற… அதானே!” என்று அலட்சியமாய் அவன் கேட்க அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள்,

“நான் வேணான்னு சொன்னா… என்னை நீ வுற்றுவியா சார் ?” என்று வினவினாள்.

“வேணான்னு நீ சொல்லவும் கூடாது… நான் உன்னை விடவும் மாட்டான்… செக்ஸ்ங்கிறந்தை தாண்டி … நமக்குள்ள ஏற்பட்டிருகிற… இந்த ரிலேஷன்ஷிப் நிரந்தரமா இருக்கனும்… எவர் அன் எவர்… தட்ஸ் இட்” என்றான்.

“சத்தியமா நீ சொல்றது எனக்கும் ஒண்ணும் புரியல சார்… ஆனா ஒண்ணு மட்டும் புரியுது… நீ நெனச்சது உனக்கு நடக்கணும்… அதுவும் இப்பவே… அப்படிதானே ?!” அவள் கொந்தளிப்போடு வார்த்தைகளை கடித்து துப்ப,

அவன் கொஞ்சமும் அவள் கோபத்தை மதியாதவனாய், “எஸ்… இப்பவே நடக்கனும்” என்றபடி அவளை நெருங்கி கிறக்கத்தோடு அவள் கன்னத்தை  வருட தொடங்கினான்.

அவனின் தொடுகைக்கான எந்தவித எதிர்வினையும் காட்டாமல்…

“அன்னைக்க்கு என் உயிரை பணயம் வெச்சு உன் உயிரை காபத்தின்னேன் பாரு…  என்னையெல்லாம்… செருப்பால அடிச்சிக்கனும்” உணர்ச்சியற்ற பார்வையோடு அவனை ஏறிட்டு பார்த்து பல்லை கடித்து கொண்டபடி அவள் கூறவும்

“என்ன சொன்ன?” என்று சாரதி துணுக்குற்று அவளை ஊடுருவிப் பார்த்தான்.

“நான் என்ன சொன்னா… உனக்கென்ன… நீ என்ன செய்ய வந்தியோ செய்” என்றவள் எரிச்சலோடு பதிலுரைத்தாள்.

சாரதி அந்த நொடியே அவளை விட்டு விலகி நின்று அவளை ஆழமாய் ஒரு பார்வை பார்த்தான். அவள் மனநிலையை ஆராயும் நோக்கில்!

வீரா எள்ளலாய் சிரித்து, “இன்னா சார் பார்த்துட்டே நிக்கிற… ப்ஃர்ஸ்ட் நைட்டுக்கு நல்ல நேரம் வரலையோ?!” என்றவள்

“ச்சே!” என்று தலையிலடித்து கொண்டு, “

“நீதான் கல்யாணத்துக்கே நல்ல நேரம் பார்க்காத ஆளாச்சே… இதுக்கா பார்க்க போற” என்றாள்.

சாரதி அவளை மௌனமாய் பார்க்க,

“ஆமா சார்…ஒண்ணு கேக்கணு… நீ பண்ணதுக்கு பேர் கல்யாணமா” என்றதும்,

அவளை ஏற இறங்க பார்த்தான் சாரதி!

“ஏன்? ஊரை கூட்டி எக்கச்சக்கமா செலவு பண்ணாதான் கல்யாணமா… அதெல்லாம் என்னை பொறுத்த வரைக்கும் நான்ஸென்ஸ்…  அட்டர்(Utter) நான்ஸென்ஸ்… டைம் வேஸ்ட்… எனர்ஜி வேஸ்ட்… மணி வேஸ்ட்” என்று படபடவென சொல்லியவன் அவளை யோசனையாய் பார்த்து,

“ஓ! தாலி கட்டினாதான் கல்யாணமோ… சரிவிடு… பெரிசா பத்து சவரன்ல வாங்கி உன் கழுத்தில ஒண்ணு போட்டு விடறேன்… ஒகேவா?!” என்றான் இளப்பாமாக!

“கடமைக்குன்னே அப்படி ஒரு தாலி எனக்கு வேண்டாம்” என்றவள் உடனடியாய், “ஆனா ப்ர்ஸ்ட் நைட் வேணும்… அதானே நமக்கு முக்கியம்” என்று எளக்கரமாய் அவனை பார்த்து சிரித்தாள்.

சாரதி அவளை குழப்பமாய் பார்க்க,

அவளோ நேராய் அவன் படுக்கையில் சென்று சம்மேளம் போட்டு அமர்ந்து கொண்டு அங்கிருந்த தலையனையை வசதியாய் மடியில் வைத்து கொண்டாள்.

அவள் செய்கைகளை விசித்திரமாய் பார்த்து கொண்டு அவன் நிற்க,

“இன்னாத்துக்கு சார் அங்கேயே நிற்கிற… வா… வந்து உட்காரு… நமக்கு இன்னைக்கு ப்ஃர்ஸ்ட் நைட்” என்றாள்.

சாரதி அவளை புரியாமல் பார்த்து கொண்டே நடந்து வர அவள் அவனிடம்,

“எனக்கு ஒரு டவுட்டு… இது எனக்கு ப்ர்ஸ்ட் நைட்… உனக்கு எத்தனாவுது நைட்டு சார்” என்றாள்.

அவன் பதிலுரை பேசாமல் அவளையே ஆழ்ந்து பார்க்க,

“ஞாபகத்தில இல்லையோ?! அதானே! ஒன்னு ரெண்டுன்னு இருந்தா… ஞாபகத்தில இருக்கும்… உனக்குதான் கணக்கு வழக்கே இல்லையே… சரி அத விடு சார்… நமக்கு இன்னைக்கு ப்ர்ஸ்ட் நைட்…இல்ல எனக்கு ப்ர்ஸ்ட் நைட் … உனக்கு ஏதோ ஒரு நைட்டு” என்றாள் புன்னகைவழிய… அவள் அதோடு விடாமல்,

“ஆமா சார்?  உங்க அம்மா அப்பா உன்னை விட்டுட்டு போயிட்டாங்கன்னு சொன்னேன்ல… நீ இப்படி தருதலையா ஆயிடுவேன்னு முன்னாடியே தெரிஞ்சி  உன்னை விட்டு போனாங்களா இல்ல அவங்க உன்னை விட்டுட்டு போனதால நீ இப்படி ஆயிட்டியா?!” என்றவள் கேட்க

“வீரா” என்று சாரதி ரௌத்திரமானான். 

“ஏன் சார் டென்ஷனாவுற… நமக்கு இன்னைக்கு பஃர்ஸ்ட் நைட்” என்றாள்.

வீரா பேச பேச சாரதிக்கு கடுப்பேற, அவன் முகம் தீவிரமான பாணியில் மாறியிருந்தது.

அவன் சிகரெட்டை எடுத்து பற்ற வைக்கவும், வீரா தடலாடியாய் எழுந்து அவன் வாயில் வைத்த சிகரெட்டை தூக்கி வீசினாள்.

“என்னடி திமிரா ?!”என்று அவளிடம் எகிறி கொண்டு வந்தான்.

“அதெல்லாம் இல்ல சார்… எனக்கு அந்த வாசனையே பிடிக்காது… குமட்டும்… நீ எப்ப பாரு அத வேற தூக்கி வாயில வைச்சின்னு இருப்பியா… எனக்கு பட பேஜாரா இருக்கும்… என்ன ? அப்போ நான் உன் டிரைவரு … வேற வழியில்லாம சகிச்சினிருந்தேன்… ஆனா இப்போ நான் உன் பொண்டாட்டி… தாலி கட்டாத பொண்டாட்டி” என்றவள் அழுத்தி சொல்லி அவனை பார்த்து எகத்தாளமான புன்னகையித்தாள்.

“வேணாம்… ஓவரா பேசிட்டிருக்க” என்று இறுக்கமான பார்வையோடு முறைத்தான்.

அவள் கேலியான சிரிப்போடு, “இதுவே உனக்கு ஓவரா… அப்போ என் ஸ்டைல நான் இறங்கி பேசினா… நீ இன்னா ஆவ” என்று கேட்க,

“வீரா… இதோட நிறித்திகோ” என்றான்.

“ஏன்… கடுப்ப்ப்ப்பாவுதா ?” என்று பல்லை கடித்து கொண்டு கேட்டவள் மேலும்,

“நீ செஞ்தெல்லாம் கூட எனக்கு அப்படிதான்டா இருக்கு… என்னையும் என் தங்கசிங்களையும் கூட்டினு வந்து வீட்ல வைச்சிட்டு… நான் உன்னை கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்னு சொல்லி மிரட்டிற…

சரின்னு நானும் வேறவழியில்லாம ஒத்துகிட்டேன்… அப்புறம் என்னாடான்னு கல்யாணம்னு கூட்டின்னு போய் கையெழுத்து போட சொன்ன… சரி போய் தொலையுதுன்னு அதையும் போட்டேன்… இப்ப என்னடான்னா படுங்கிற…

என்னை என்னடா நினைச்சிட்டிருக்க நீ… உன் கடையல கலர் கலரா ட்ர்ஸு போட்டுகின்னு நிக்குமே… பொம்மைங்க… அப்படின்னு நினைசிக்கின்னியா” என்றவள் அப்போழுது முழுமையாய் ஆக்ரோஷ நிலைக்கு மாறி சாரதியின் சட்டையை கொத்தாய் பிடித்து கொண்டு நின்றாள்.

“சட்டையில இருந்து கையை எடுறி” அவன் உக்கிரமாய் அவளின் பிடியையும் அவளையும் பார்க்க,

“ஏன் ? அசிங்கமா இருக்கா… ம்ம்ம்…” என்று பார்வையாலேயே வெறுப்பை உமிழ்ந்து,

” நீ என் கன்னத்தை தொட்டியே… அப்போ எனக்கு எவ்ளோ அறுவருப்பா இருந்துச்சு…  தெரியுமா?” என்று சொல்லி அவள் பார்த்த பார்வையில்,

அவன் கோபம் உச்சபட்ச நிலையை எட்டியது.

அவள் கரத்தை சாரதி தன் சட்டையிலிருந்து ஆவேசமாய் பிரித்து தள்ளிவிட்ட வேகத்தில் அவள் தூரமாய் சென்று விழ,

படுக்கையருகில் இருந்த மேஜையில் அவள் பின்னந்தலை இடிப்பட்டு மயங்கிவிட்டாள்.

சாரதி அவள் நிலையை கவனியாமல் விறுவிறுவென அந்த அறையை விட்டு வெளியேறிவிட்டான்.

விடிந்து சூரிய கதிர்கள் அவளை தொட்டு தீண்டவும் உணர்வுபெற்று விழித்து கொண்டவள்,

தலைப்பாரம் தங்காமல் இரு கரங்களால் அழுத்தி பிடித்து கொண்டாள். நடந்தவற்றை யாவும் அவள் கண்களின் முன்பு காட்சிகளாய் அரங்கேறவும்,

எழுந்தமர்ந்து அந்த அறையை சுற்றும் முற்றும் பார்க்க,

எதிரே இருந்த மேஜையிலிருந்து ஹேஷ் டிரே… சிகரெட் துண்டுகளால் நிரம்பி வழிய பீதியடைந்தாள். அந்த அறை முழுக்கவும் சிகரெட்டின் நாற்றய் உலாவியது.

அவன் அப்போது இரவு முழுவதும் இங்கேதான் இருந்திருக்கிறான் என்ற எண்ணம் எழ அவள் உள்ளம் இன்னும் அதிகமாய் படபடத்தது.

சாரதியை பார்வையாலேயே தேடியவள் அவன் அங்கே இல்லை என்று தெரிந்ததும்
லேசாய் நிம்மிதிபெற்று கொண்டாள்.

அப்போதுதான் அவள் உணர்ந்தாள். தான் அவன் படுக்கையில்தான் படுத்திருக்கிறோம் என்று.

அவசரமாய் எழுந்து கொண்டவளுக்கு உடல் முழுவதும் கூசிய உணர்வு!

அந்த அறையைவிட்டு துரிதமாய் வெளியேறி தங்கைகளை காண அவள் செல்ல, அந்த அறையின் படுக்கையில் அவர்கள் இல்லை.

“அம்மு… நதி…” என்று குரல் கொடுத்து கொண்டே அந்த அறை முழுவதும் ஆராய்ந்தாள். அவர்கள் அங்கே இருக்கும் அறிகுறியே இல்லை. அதன் பின்னர் மாடி… தோட்டம்… மற்ற அறைகள் என அவள் தேடாத இடமே இல்லை.

அமலா நதியவோடு சேர்த்து சாரதியும் இல்லையென்பதை உணர்ந்தவளுக்கு பலவிதமான பயங்கரமான கற்பனைகள் அச்சுறித்தியது.

மீண்டும் வாசலுக்கு ஓடி அவன் காரை பார்த்தவளுக்கு நெஞ்சே இரண்டை பிளந்த உணர்வு!

அங்கே அவனின் காரும் இல்லை. அமலாவும் நதியாவும் வீட்டில் இல்லை. கட்டுகடங்காமல் அவள் எண்ணங்கள் அதிவேகமாய் ஓட்டமெடுக்க, அவளுக்கு என்ன செய்வது என்று ஒன்றும் விளங்கவில்லை.

அப்போது தெய்வானை துளசி மாடத்தை சுற்றி பூஜை செய்து கொண்டிருக்க,

“மாமி மாமி மாமி… என் தங்கச்சிங்கள… பாத்தீங்களா?” என்றவள் அழைத்து கொண்டே ஓடிவந்து மூச்சிரைத்தபடி கேட்டு கொண்டே அவர் முன்னே வந்து நின்றாள்.

“உன் தங்கிச்சீங்கள… உன்னாண்ட சொல்லமலே கூட்டினு போய்ட்டானா” என்று கேட்டவர் அவளை ஏளனமாய் பார்த்து,

“காசை பார்த்திட்டு… ஈஈஈன்னு இளிச்சிண்டு… அவன் பின்னாடி போனே இல்ல… இதெல்லாம் தேவைதான்டி உனக்கு… அந்த கடன்காரன் வேற கடஞ்செடுத்த பொறுக்கி… அவன் உன் தங்கச்சிங்கள” என்று சொல்லி கொண்டிருக்கும் போதே,

“அய்யோ!!! மாமி போதும்” என்று செவிகளை மூடி கொண்டாள்.

அதன் பின் தெய்வானை அவளை இளக்காரமாய் பார்த்துவிட்டு, ஏதோ புலம்பி கொண்டே வீட்டிற்குள் சென்றுவிட்டார்.

வீரா அவர் சொன்னதை கேட்ட நொடி
உள்ளூர சுக்குநூறாய் நொறுங்கியிருந்தாள்.

அப்படியே அவள் புல்தரையில் மண்டியிட்டு முகத்தை புதைத்து உடைந்தழுது கொண்டிருக்கும் போதே, சாரதியின் கார் வாயிலை தாண்டி உள்ளே நுழையும் சத்தம் கேட்டது.

அந்த சத்தத்தை கேட்டு வீரா அவசரமாய் முகத்தை துடைத்து கொண்டு எழுந்து கொள்ள,

சாரதி தன் காரை நிறுத்திவிட்டு விறுவிறுவென உள்ளே சென்றுவிட்டான்.
நதியாவும் அமலாவும் அவனுடன் வந்திருப்பான் என்று அவள் எதிர்பார்க்க,

அவளுக்கு ஏமாற்றமே மிச்சமாய் இருந்தது.

அவள் மேலும் பதட்டமடைந்து அவன் பின்னோடு செல்லும் போதே,

அவனோ,

“முத்து…. ரூமுக்கு காபி எடுத்துட்டு வா” என்று கூலாக சொல்லிவிட்டு தன் அறைக்கு சென்றுவிட்டான்.

வீரா அவன் அறைக்குள் படபடப்போடு நுழைய,

சாரதி அவளை பார்த்தும் பார்க்காதவன் போல அங்கே மேஜை டிராவினுள் அடுக்கியிருந்த பைஃல்களை புரட்டி ஏதோ தேடி கொண்டிருந்தாள்.

“என் தங்கச்சிங்க எங்க?” என்று வீரா அவன் பின்னோடு நின்று அழுத்தமாய் கேட்க அவன் அவளை திரும்பி அலட்சியமாய் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் தன் வேலையை தொடர்ந்தான்.

“என் தங்கச்சிங்க எங்கடா?” அவன் அருகாமையில் வந்து நின்று அவள் உக்கிரமாய் கேட்க,

சாரதி தன் சட்டை பாக்கெட்டை துழாவி பார்த்து, “உம்ஹும்…  இல்லையே” என்றதும் வீரா ரௌத்திர நிலையில் அவன் சட்டையை பிடித்து,

“என்னடா கிண்டலா… எங்கடா என் தங்கச்சிங்க?”  என்று கேட்டு முறைத்தாள்.

அவனும் பதிலுக்கு அவளை கோபமாய் முறைத்து,

“ஆமான்டி… நான்தான்டி வைச்சிருக்கேன்… இப்ப என்னாங்கிற” என்று சொல்ல அவள் உறைந்த நிலையில் அவனை அதிர்ச்சிகரமாய் பார்க்க,

சிகரெட்டை எடுத்து பற்ற வைத்து அதனை புகைத்து கொண்டே,

“என்னடி பொண்டாட்டி ?! அப்படியே ஸ்டன்னாயிட்ட… என்ன ? பேச வார்த்தை வரல” என்று எகத்தாளமாய் கேட்டான்.

“என் தங்கச்சிங்களுக்கு எதாச்சும் ஆச்சு… உன்னை கொன்னுடுவேன்டா” என்று வீரா கோபவேசமாய் எச்சரிக்க,

“டூ இட்… தோ….. அந்த பிளவர் வாஷை எடுத்துக்கோ… ஒரே ஷாட்தான்…  அடிச்சா ஆள் காலி” என்று சொல்லி அசராமல் அவளை பார்த்து புன்னகையித்தான். 

“நீ செய்றது சரியில்ல” அவள் குரலின் திடம் உடைய,

“நீ செஞ்சது மட்டும் சரியாடி” என்று கேட்டான். அவன் பார்வையில் அத்தனை உஷ்ணமும் கோபமும்!

அவள் பதட்டத்தோடு அவனை நோக்க,

“சாதாரணமா நெருப்பில கை வைச்சாலுமே சுடும்… நீ என்னடான்னா டன் டன்னா அதுல கெரோஸீனை ஊத்திட்டி தொட்டு பார்க்கிறியே… அறிவு இருக்காடி உனக்கு… ஏற்கனவே நான் சொல்லி இருக்கேன்… எனக்கு நல்லது கெட்டது எது செஞ்சாலும் நான் அதையே பத்து மடங்கு திருப்பி செஞ்சிருவேன்… மறந்திட்டியா?!” என்றவன் சொல்ல வீரா அவன் சட்டையை விடுத்துவிட்டு பின்னோடு நகர்ந்தவள்,

“நான்தானேடா தப்பு செஞ்சேன்… தில்லு இருந்தா… மவனே உன் வீரத்தையும் கோபத்தையும் என் மேல காமிடா …… *******” என்றாள்.

Aval throwpathi alla – 30(1)

30(1)

அமலாவும் நதியாவும் காரில் புறப்பட்டதிலிருந்து வீராவை கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்டு துளைத்து எடுத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

“மாமா உன் கழுத்தில ஏன் க்கா தாலி கட்டில” என்றவள் வினவ,

“ப்ச்… சாரதி சாருக்கு இதுல ல்லாம் நம்பிக்கை இல்ல… விடு” என்று வீரா பதிலுரைத்து சமாளிக்க,

“போ க்கா.. உன் கல்யாணத்த பார்க்க நாங்க எவ்ளோ ஆசையா இருந்தோம்… எல்லாம் ஊத்திகுச்சு” என்று சொல்லி அமலா நொடித்துக் கொண்டாள்.

வீரா முடிந்தளவு ஏதேதோ சொல்லி அவர்களை சமாளிக்க, அவர்கள் சந்தேகங்களோ அத்தனை எளிதில் தீர்ந்தபாடில்லை.

வீராவின் மனம் ஏற்கனவே காயப்பட்டிருக்க, அவர்களின் கேள்விகளும் வார்த்தைகளும் அவளை மேலும் மேலும் காயப்படுத்திக் கொண்டிருந்தன.

எந்நிலையிலும் தங்கைகள் முன்னிலையில் உடைந்துவிட கூடாது என்று வீரா தன் உணர்வகளை பெரும்பாடுபட்டு சிறைப்படுத்தி வைத்திருந்தாள்.

ஆனால் அவர்கள் இப்படி கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்டு கொண்டிருந்தால் நிச்சயம் அவள் மனோதிடம் தகர்ந்துவிடும் என்பது மட்டும் நிச்சயம்.

அதற்கேற்றாற் போல் படுக்கும் தருவாயில் மீண்டும் நதியா,

“நீயாச்சும் மாமாகிட்ட… சொல்லிருக்கலாம்ல… கோவிலுக்கு கூட்டிட்டு போய் தாலி கட்ட சொல்லி” என்று ஆரம்பித்தாள். அமலாவும் உடன் சேர்ந்து கொண்டு,

“ஆமா… சொல்லிருக்கலாம்” என்க,

வீராவின் பொறுமை சுக்குநூறாய் உடைந்தது.

“இப்போ இரண்டு பேருக்கும் இன்னா பிரச்சனை?” என்று சீற்றமாய் கேட்டவள் மேலும்,

“சும்மா தாலி தாலினு … ஏன்டி தாலிய கட்டின்னு அழுவுறீங்க… பெரிய தாலி… நம்ம அப்பன்னு ஒரு சோமாரி இருந்தானே… அவன் நம்ம அம்மா கழுத்தில தாலிய கட்டிதானே கல்யாணம் பன்னிக்கினான்… அப்படி இன்னாடி அம்மாவை வாழ வைச்சிட்டான்… நம்ம மூணு பேரையும் புள்ளையா குடுத்தான் அவ்ளோதான்… மத்தபடி ஒரு ஆணியும் புடுங்கல…

அப்புறம் பக்கத்துக்கு வூட்டுல இருந்துச்சே… அது பேர் என்ன… ஆன்… மஞ்சுளா… எவனையோ காதலிச்சு முறைப்படி தாலியெல்லாம் கட்டிதான் கல்யாணம் பண்ணிக்கின்னு போச்சு… இன்னா ஆச்சு… இரண்டே மாசத்தில அவ மாமியார் அவளை துரத்தி உட்டுட்டு அவன் புள்ளைக்கு வேற கல்யாணம் பண்ணிடல… அப்புறம் இன்னாடி தாலி…. மண்ணாங்கட்டினு…

முதல ஒரு விஷயத்த ரெண்டு பேரும் புரிஞ்சிகோங்க… சாரதி சார்… என் கழுத்துல தாலி கட்டல … ஆனா அவர் என்னை ரெஜிஸ் டர் கல்யாணம் பண்ணினுகிறாரு… இனிமே அவரே நினைச்சாலும் அதை மாத்த முடியாது … நான்தான் இந்த ஜென்மத்தில அவரோட பொண்டாட்டி”

தங்கைகளை சமாளிக்கவே பேச ஆரம்பித்தவள்… பின்னர் பேச பேச தன்னை அறியாமல் அவள் வேதனைகளை கொட்டி தீர்த்துவிட்டாள்.

அமலாவும் நதியாவும் வீராவின் பேச்சை கேட்டு சில நொடிகள் அப்படியே மௌனநிலையில் இருந்தனர்.

வீரா படபடத்து போய்,

“ஏ… இன்னங்காடி மூஞ்சி தூக்கி வைச்சுக்கினீங்க… நான் பேசினதை கேட்டு கோவிச்சிகினீங்களா?” என்று அவர்களின் அமைதியை பார்த்து துணுக்குற,

இருவரும் அந்த நொடி சத்தமாய் சிரிக்க தொடங்கினர்.

அவர்கள் வீராவை பார்த்து, “உனக்கு மாமா மேல செம்ம லவ்வு க்கா… அதான் அவரை விட்டு கொடுக்கமா பேசற ” என்று நதியா சொல்ல,

வீரா கடுப்பாய், “செம்ம லவ்வு… யாருக்கு… எனக்கா ?” என்று தலையிலடித்து கொண்டாள்.

“சும்மா நடிக்காத க்கா… எப்பவும் அந்தாளு இந்தாளுன்னுதானே சொல்லுவ… ஆனா இப்போ பேசும் போது அவரு இவருன்னு… ஹ்ம்ம்ம்…ஹ்ம்ம்” என்று

நதியா கிண்டலடிக்க,

“ஆமாம் ஆமா… நான் கூட கவனிச்சேன்” அமலா வெட்கப்பட்டு சிரித்தாள்.

“அட ச்சே… நிறுத்துங்கடி” என்று வீரா கோபமுற,

அவர்கள் இருவரும் விடாமல் அவளை ஓட்ட, கொஞ்சம் ரணகளமாகவும் குதூகலமாகவும் அந்த சுழ்நிலை மாறியிருந்தது. அவர்கள் பேசியவற்றில் அவளுக்கு சுத்தமாய் உடன்பாடே இல்லையென்றாலும் தன் தங்கைகளின் மலர்ந்த முகங்கள் அவள் மனதை சற்றே அமைதியடைய செய்திருந்தது.

“ஏன் க்கா… மாமா இன்னும் வரல?” என்று நதியா கேட்கவும் மீண்டும் வீராவின் சந்தோஷமெல்லாம் முழுவதுமாய் பறிபோன உணர்வு!

“ஆபீஸ் வேலைன்னு போம் போது சொல்லிட்டுதானே போனாரு… முடிஞ்சதும் வருவாரு” என்று வீரா இறங்கிய தொனியில் தன் தங்கைகளிடம் சொல்ல,

அவள் மனநிலை புரியாமல்,

“மாமாவ பார்க்கமா அக்காக்கு ஒரே பீலிங்க்ஸ் போல” என்றாள் நதியா மறுபடியும்!

“இதுக்கு மேல எதனாச்சும் பேசனீங்க… ஒரே மிதிதான்… கம்னு படுங்கடி” என்று மிரட்டலாய் வீரா உரைக்க கப்சிப்பென்று இருவரும் படுக்கையில் போர்வைக்குள் அடங்கினர்.

வீராவும் பெருமூச்செறிந்து படுக்கையில்  அவர்கள் அருகாமையில் அமர்ந்து கொண்டு தலையை பிடித்து கொண்டிருக்க,

“அக்கா” என்று தலையை வெளியே நீட்டிய அமலா,

“மாமா மறந்துட்டாரா? … இன்னைக்கு உங்களுக்கு ப்ஃரஸ்ட் நைட்ல” என்றாள்.

“ஆமா ல” என்று நதியாவும் எட்டி பார்த்தாள்.

“அடிங்க… ரொம்ப முக்கியம்…” என்று வீரா அங்கிருந்த தலையணையை எடுத்து அவர்களை மொத்தி வைக்க,

மீண்டும் இருவரும் போர்வைக்குள் பதுங்கி கொண்டனர்.

ஆனாலும் அவர்கள் உள்ளுர ரகசிய பேச்சுவார்த்தை நடத்தி கொண்டிருக்க, “அடங்க மாட்டிராளுன்களே!!” என்று வீரா போர்வையின் வழியாக அவர்கள் இருவரின் காதுகளையும் திருகினாள்.

“அக்கா வேணா வேணாம்” என்று கதறியவர்கள் அத்தோடு நிசப்தமாகி சில நிமிடங்களில் உறக்க நிலைக்கும் போய்விட்டனர்.

அதற்கு பிறகு அந்த அறையில் ஓர் மயான அமைதி பீடித்து கொள்ள, வீராவின் விழிகளிலோ உறக்கத்திற்கான எந்தவித அறிகுறியுமே தென்படவில்லையென்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

கால்களை மடித்தபடி அமர்ந்திருந்தவள் வெறிக்க வெறிக்க அந்த அறையை சுற்றி பார்த்திருந்தாள்.

அந்த அறையின் ஆடம்பரம் அவளை வெகுவாய் மிரட்டி கொண்டிருக்க, அவள் குடித்தனம் இருந்த அந்த ஒற்றை வீட்டிற்கே திரும்பி போய்விட முடியாதா என்ற இனம் புரியாத ஏக்கமும் அவளை  வாட்டிக் கொண்டிருந்தது.

அவளை ஏதோ ஓர் உணர்வு அச்சுறுத்தி கொண்டிருக்க, அது இன்னதென்று அவளால் வறையறைக்க முடியவில்லை

இப்போதைக்கு அவளின் ஓரே தவிப்பு அந்த இரவை எப்படி கடக்கப் போகிறோம் என்பது மட்டும்தான்!

சரியாய் அந்த நொடி காரின் ஹார்ன் சத்தம் மெலிதாய் ஒலிக்க, அவள் பதட்டத்தோடு எழுந்து ஜன்னல் திரைசீலைகளை விலக்கினாள்.

அவனேதான்!

அவன் காரிலிருந்து இறங்கி வருவதை பார்த்த மாத்திரத்தில், அவளின் தைரியம் மொத்தமும் ஆட்டம் கண்டுவிட்டது.

வேகவேகமாய் அறையின் விளக்கை அணைத்துவிட்டு தங்கைகளோடு படுக்கையில் சரிந்தாள்.

‘ஆல் இஸ் வெல்’ அவள் எப்போதும் ஜெபிக்கும் தாரக மந்திரத்தை  முணுமுணுத்தபடி விழிகளை மூடி கொள்ள,

அவள் மனமோ பயத்தோடு விழித்து கொண்டுதான் இருந்தது. சில நிமிடங்கள் எந்தவித சத்தமுமின்றி ஆள் அரவமே இல்லாமல் இருந்தது.

ஆனால் அந்த அமைதியை உடைத்து கொண்டு தடதடவென அறை கதவு தட்டும் ஓசை கேட்க, அவளுக்கும் உள்ளுர தடதடத்தது. அவன்தான் என்பதை அறிந்தவள், கொஞ்ச நேரம் தட்டிவிட்டு அவனே போய்விடுவான் என எண்ணும்போது,

வீரா என்று சாரதியின் அழைப்பு குரலும் கேட்டது.

அவள் அப்போதும் அசைந்து கொடுக்காமல் விழிகளை இறுக்கமாய் மூடிக் கொண்டாள்.

ஆனால் அவன்தான் விடகொண்டனயிற்றே.

அடுத்ததாய் அந்த அறையில் இருந்த இன்டர்காம் சத்தமிட்டது. என்னவரினும் அவன் நினைத்ததை  சாதித்தே தீரவேண்டுமென்ற பிடிவாதம் அவனுக்கு எப்போதும்.

வீரா துடித்துபிடித்து எழுந்து தன் தங்கைகள் இருவரையும் பார்த்து எங்கே அவர்கள் விழித்து கொள்வார்களோ என்று பதறி கொண்டு அதனை ஏற்றவள் எதுவும் பேசாமல் மௌனமாய் இருக்க,

“வீரா” என்றழைத்தான் சாரதி.

“ஹ்ம்ம்” என்றாள் அவள்!

எங்கே பேசினால் அவள் குரலின் நடுக்கம் அவனுக்கு தெரிந்திவிடுமோ என்ற அச்சம்!

“ரூமுக்கு வா… ஐம் வெய்டிங் பாஃர் யூ” என்று அதிகார தொனியில் சொல்லிவிட்டு அழைப்பை துண்டித்துவிட்டான்.

ஏற்கனவே அவன் மீதான கோபம் அவளுக்குள் எரிமலையாய் குமிறி கொண்டிருந்தது. இப்போது அவனின் அழைப்பு அதனை வெடிக்க செய்திருக்க,

எழுந்தமர்ந்தவள் சில நொடிகள் அவளை அவளே திடப்படுத்தி கொண்டாள்.

செல்வதற்கு முன்னதாக கண்ணாடியில் தன்னைத்தானே உற்று பார்த்து கொண்டவள்,

அவள் அணித்ருந்த புடவையை கழற்றிவிட்டு,

தேடி எடுத்து ஒரு கழுத்தொட்டிய முழு கை டிஷர்டையும் நைட் பேன்டையும் அணிந்து கொண்டாள். அதோடு அவள் காது கழுத்திலிருந்த ஆபரணங்கள் அனைத்தையும் களைந்தாள்.

அதன் பின்னர் அவன் அறை நோக்கி அவள் செல்ல,

சாரதியோ தன் படுக்கை மீது ஒற்றை காலை மடித்து கொண்டு அவள் வருகைக்காக ஆவலாய் காத்திருந்தான்.

வீரா வாசற்கதவை தாண்டாமலே, “எதுக்கு சார் கூப்பிட்டீங்க?” என்று கேட்கவும் அவன் முகத்தில் ஒரு அலட்சிய புன்னகை!

எழுந்து அவளை நோக்கி மெதுவாக நடந்து வந்தவன், ஆராய்ந்து அவளையும் அவள் அணிந்திருந்த உடையையும் பார்த்து புன்னகையித்து கொண்டான்.

அவள் தன் அலங்காரங்கள் மொத்தத்தையும் துடைத்தெறிந்து விட்டல்லவா வந்திருந்தாள்.

அவள் அந்த உடையில் நின்று கொண்டிருந்த விதத்தில் அவளை புதிதாய் பார்பவர்கள் அவளை நிச்சயம் ஆணென்றே எண்ணி கொள்வர்.

“உன்னோட இந்த சிம்ப்ளிசிட்டிதான் என்னை ரொம்ப அட்டிரேக்ட் பண்ணுது வீரா” என்றவன் சொல்லி அவளை ஆழ்ந்து ரசிக்க,

அவளுக்கு எரிச்சலாய் வந்தது. தான் என்ன செய்தாலும் அதனையும் அவனுக்கு சாதகமாகவே எடுத்து கொள்ளும் அவனை என்ன செய்வது. 

உள்ளமெல்லாம் எரிமலையாய் தகித்து கொண்டிருக்க அவனை ஏறிட்டும் பார்க்காமல்,

“எனக்கு தூக்கம் வருது… சீக்கரம் இன்னா மேட்டருன்னு சொல்லுங்க… நான் போகனும்” என்றவள் விட்டால் ஓடிவிடலாம் என்ற நிலையில் தவிப்புற,

“எங்கே போக போற… இனிமே இதுதான் உன் ரூமும்… கம் இன்ஸைட்…” என்றவன் அவள் தோள்களை அணைத்தவாறு அறைக்குள் அழைத்து வந்துவிட்டான்.

அவள் பட்டென அவன் கரத்தை உதறிவிட்டு  வெளியேற எத்தனிக்க, அவனோ அறைக்கதவை மூடிவிட்டு அதன் மீது சாய்வாய் நின்று கொண்டான்.

“இப்ப இன்னா சார் வேணும் உனக்கு” தவிப்பாய் அவனை பார்த்து எச்சிலை விழுங்கி கொண்டு கேட்க,

“யூ… டார்லிங்” என்றான

அவன் சொல்லிய விதத்திலும் அவன் உதட்டில் வழிந்தோடிய புன்னகையிலும் அவன் கூர்மையான பார்வையிலும் அவளை அடைந்துவிட வேண்டுமென்ற அதிதீவரம் இருந்தது.

“அது நடக்காது… வழி விடுங்க… நான் போகனும்”

அவன் விழியை பார்த்து அவள் திடமாக சொல்ல,

“ஏன் முடியாது? நம்ம இப்போ மேரிட்தானே” என்றபடி அவள் இடையை அவன் வளைத்து கொள்ள முற்பட்டபோது பின்னோக்கி நகர்ந்தவள்,

“மேரிடா… மண்ணாங்கட்டி” என்றாள் பல்லைக் கடித்து கொண்டு!

“இப்போ என்ன கோபம் உனக்கு? என்னாச்சு?!” என்றவன் சற்றும் பதட்டமே இல்லாமல் அவளை பார்த்து தன் கரங்களை கட்டி கொண்டு கேட்க, அவளுக்கு டென்ஷன் சரமாரியாய் ஏறியது.

“இப்போ வழி விட போறீங்களா இல்லயா?!” கட்டுங்கடங்கா சீற்றத்தோடு அவனை பார்த்து அவள் கத்த,

அவன் அசராமல், “முடியாது… நமக்கு இன்னைக்கு பஃர்ஸ்ட் நைட்… அன்… ஐ நீட் யூ ரைட் நவ்” என்று தீர்க்கமாய் முடித்தான்.

அவளின் அடிவயற்றிலிருந்து ஏதோ ஜிவ்வென்று மேலுக்கு ஏறிய உணர்வு!

Aval throwpathi alla – 29

அவர்களின் திருமணம்

அமலாவும் நதியாவும் அந்த புத்தம்புது வண்ணமயமான ஆடைகளை வெகு ஆர்வமாய் பார்த்து கொண்டிருந்தனர். அதே நேரம் அந்த உடை எதற்காக என்ற குழப்பமும் அவர்கள் மனதில் தோன்றியிருந்தது.

“எதுக்கு க்கா இம்மா விலையில எங்களுக்கு டிரஸு…. நிஜமாவே இது எங்களுக்குத்தானா ?” என்று அவர்கள் சந்தேகமாய் கேட்க,

வீரா சிரத்தையின்றி, “ஹ்ம்ம்” என்று தலையசைக்க,

அவள் பார்வையும் எண்ணமும் அங்கே இல்லை. முகத்தில் ஒருவித சோர்வு. கிட்டதட்ட உணர்வற்ற நிலையில் அவள் அமர்ந்திருந்தாள்.

“அக்கா” என்று சின்னவள் வீரா தோள்களை குலுக்க,

தூக்கத்திலிருந்து விழித்தவள் போல இருவரையும் அதிர்ந்து பார்த்தாள் வீரா!

“என்னாச்சு க்கா உனக்கு?!” என்று இரு சகோதரிகளும் அஞ்சிய தோரணையில் அவளிடம் வினவ,

அவளால் உடனடியாய் பதிலுரைக்க முடியவில்லை.

அவள் இன்றல்ல. கிட்டதட்ட ஒரு வாரமாய் அப்படித்தான் இருந்தாள். ஆனாலும் தங்கைகளிடம் மட்டும் ரொம்பவும் இயல்பாக இருப்பது போல நடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அதே நேரம் அவர்கள் இல்லாத சமயங்களில் எதையாவது வெறித்துப் பார்த்து கொண்டிருப்பாள். சாரதியிடம் சம்மதம் தெரிவித்ததைக் குறித்து அவளுக்குள் பெரிய போராட்டமே நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது.

ஆனாலும் அந்த முடிவை மறுக்கவோ மாற்றவோ அவள் யோசிக்கவில்லை. தீர்க்கமாய் யோசித்தே இந்த முடிவுக்கு வந்திருந்தாள்.

அதுவும் சாரதியின் குணநலன் பற்றியும் அவன் பிடிவாதம் குறித்தும் இத்தனை நாளில் அவள் நன்றாகவே புரிந்து வைத்திருந்தாள்.

அவன் ஒரு முடிவு எடுத்துவிட்டால் அதிலிருந்து கிஞ்சிற்றும் இறங்கி வரவும் மாட்டான். விட்டு கொடுக்கவும்மாட்டான்.

அதேநேரம் அவனை எதிர்த்துக் கொண்டாள், அது தன் தங்கைகளுக்கும் பிரச்சனையாய் முடிந்துவிடுமோ என்ற அச்சமே அவளைச் சம்மதிக்க வைத்தது. அதுவும் அரவிந்த் பேசியதை கேட்ட மறுகணமே,

தான் பிறரின் தயவில் அடைக்கலமாக வாழ்வதை காட்டிலும் சாரதியின் உறவை ஏற்று கொள்வதே உசிதமென்று தோன்ற,

உடனடியாய் ஒரு ஆவேசத்தில் அவனிடம் சம்மதம் சொல்லிவிட்டாள்.

ஆனால் இப்போது அவனைப் போன்ற ஒருவனைக் கணவன் என்ற உறவுமுறையில் பார்ப்பதை பற்றி யோசிக்கும் போதே குலைநடுங்கியது அவளுக்கு!

அதுவும் மறுநாள் திருமணம் என்ற பட்சத்தில் அவளால் அதற்கு மேல் இயல்பாக இருப்பது போன்ற முகமூடியை அணிந்து கொண்டிருக்க முடியவில்லை. அதுவும் தங்கைகளின் கேள்விகளுக்கு இப்போது பதில் சொல்லியே தீர வேண்டிய கட்டாயம். என்ன செய்வாள் அவள் ?

தன் சகோதரிகளை ஆழ்ந்து பார்த்து,

“டிரஸ் உங்க ரெண்டு பேருக்கும் பிடிச்சிகிதா?” என்று வினவினாள்.

“அதல்லாம் நல்லாதான் இருக்கு” என்று நதியா சொல்லிவிட்டு

“நீ இன்னாத்துக்கு ஒரு மாறிகீற… அத முதல சொல்லு ?” என்று கேட்கவும், “நல்லாதான் டி கீறன்” என்று வீரா பதிலளிக்க,

“பொய்” என்றாள் அம்மு அழுத்தமாக!

“ஆமா க்கா உனக்கு இன்னாவோ பிரச்சனை… எங்ககிட்ட சொல்லாம மறைக்கிற” என்றாள் நதியாவும்!

வீரா இருவரின் முகத்தையும் சற்றே தயக்கமாய் நோக்கி,

“பிரச்சனைனு எல்லாம் ஒண்ணும் இல்ல … ஆனா உங்க ரெண்டு பேர்கிட்டையும் ஒரு மேட்டர் சொல்லனும்…. அதான் எப்படி ” என்று இழுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“இன்னா மேட்டரு… எங்க கிட்ட சொல்லறதுக்கு உனக்கு இன்னா தயக்கம்” என்று நதியா பார்வையாலேயே அவளை முற்றுகையிட்டாள்.

“நான் சொல்றேன்… ஆனா நீங்க என்ன தப்பா எடுத்துக்க கூடாது” என்றதும்,

“அய்யோ !! கடுப்பாக்காத க்கா… மேட்டரை சொல்லு” என்று இருவரும் ஆர்வமாய் தன் தமக்கையின் முகத்தை உற்று பார்த்து கொண்டிருந்தனர்.

அப்படி என்னதான் அவள் சொல்ல போகிறாள் என்று!

“அது… எனக்கும் சாரதி சாருக்கும்…” எச்சிலை விழுங்கியபடி, “நாளைக்கு கல்யாணம்” என்று சொல்லி முடித்து அவர்கள் இருவரின் முகத்தில் தென்பட்ட உணர்ச்சிகளை வீரா ஆராய்ந்து பார்க்க,

அவர்களோ அவள் சொன்னதை கேட்ட மறுகணமே ஷாக்கடித்த நிலையில் அப்படியே உறைந்திருந்தனர்.

அதேநேரம் அவர்களுக்கு இடையில் நடந்து கொண்டிருந்த சம்பாஷனையைக் கதவு வழியாக ஆர்வகோளாறில் ஒட்டுகேட்டு கொண்டிருந்த தெய்வானை கையில் வைத்திருந்த பாத்திரத்தை அதிர்ச்சியில் படாரென்று கீழே போட்டுவிட்டார்.

அந்த நொடி வீரா என்னவோ ஏதோவொன்று பதறிக் கொண்டு கதவைத் திறக்க,

“ஏன்ன்ன்ன்னா… இந்த கர்மத்தை கேட்டேளா?!!” என்று ஆரம்பித்து சாரங்கபாணியின் காதில் விஷயத்தை கடகடவென தெய்வானை ஓத,

அவர் முகத்திலும் அதிர்ச்சி ரேகைகள்!

வீராவை இருவரும் துச்சமாய் ஒரு பார்வை பார்க்க, அந்தப் பார்வையின் அர்த்தம் அவளுக்குப் புரியாமல் இல்லை.

தெய்வானை மேலும் தன் கணவனிடம்,

“உங்க அண்ணன் மவனுக்கு சுத்தமா மூளையே இல்லயான்னா? என்ன ஜாதியோ… குலமோ… இவளை போய் கட்டிக்க போறானாம்… கர்மம் கர்மம்… எல்லாம் ரத்தம்… புத்தி… அப்படியே இருக்கு” என்று புலம்பி தீர்க்க,

வீரா எந்தவித உணர்ச்சிகளையும் காட்டாமல் வெறுமையாய் பார்த்து கொண்டு நின்றாள்.

ஆனால் நதியாவும் அமலாவும், “அந்த மாமி… ஓவரா பேசுது க்கா” என்று பொறும,

“ப்ச்… விடுங்கடி” என்றவள் கண்ணசைத்து அவர்களை உள்ளே வர சொன்னாள்.

அப்போது, “என்ன பத்திதான் ஏதோ பேசிட்டு இருந்த மாறி இருந்துச்சு” என்று சாரதி கேட்டுக் கொண்டே உள்ளே நுழைய

“கடன்காரன்! மூக்கில வேர்த்த மாறி வந்துட்டானே!”

தெய்வானை பதட்டத்தோடு தன் கணவனின் அருகாமையில் சென்று மறைந்து கொண்டுவிட்டார்.

அமலாவும் நதியாவும் வாயை மூடி சிரித்து கொண்டே, “மாமி சாரை பார்த்ததும் அப்படியே பம்முது” என்றாள்.

“ஏதோ ரத்தம்… புத்தினெல்லாம்… கேட்டுச்சு… யார பத்தி” என்றான்.

தெய்வானை சாரங்கபாணி இருவரின் முகத்திலும் பதட்டம் குடிகொள்ள,

சாரதி விடாமல் அவர்களை கூர்ந்து பார்த்தான்.

“ஒண்ணுமில்ல சார்… சும்மாதான் மாமி பேசிற்றுந்தாங்க” என்று வீரா பின்னிருந்து பதிலளிக்க,

அவன் பார்வை அவர்களை விடுத்து அந்த மூன்று சகோதரிகளின் புறம் திரும்பியது.

அவர்களை ஆழ்ந்து பார்த்தவன், “சரி அது போகட்டும்… நான் சொல்ல வந்தத சொல்லிடிறேன்….நாளைக்கு மோர்னிங்… ஷார்ப் டெனோ கிளார்க் ரெடியா இருங்க… ரெஜிஸ்டர் ஆபீஸ் போகனும்… ரைட்” என்க,

வீரா பதிலேதும் அளிக்காமல் தலையை மட்டும் அசைத்தாள்.

பின்னர் சாரதி அமலாவையும் நதியாவையும் பார்த்து,

“உங்க ரெண்டு பேருக்கும் டிரஸ் பிடிச்சிருக்கா? இல்லன்னா சொல்லுங்க… உடனே மாத்திடலாம்… நான் உங்க அக்காகிட்ட சொன்னேன்… உங்களையும் கூட்டிட்டு போய் எடுக்கலாம்னு… அவதான் வேண்டாம்னு சொல்லிட்டா” என்றதும் இருவரும் வீராவை பார்க்க,

அவள் தவிப்போடு தலையைக் கவிழ்ந்து கொண்டாள்.

“வாட்… பிடிச்சிருக்கா இல்லையா?” என்று சாரதி அவர்களை நோக்கி அழுத்தமாய் கேட்கவும்,

“ஆன் பிடிச்சிருக்கு சார் ” என்று இருவரும் ஒரு சேர அச்சத்தோடு பதிலளித்தனர்.

“தட்ஸ் குட்… அன் ஒன் மோர் திங்… உங்களுக்கு தேவையான திங்க்ஸ் மட்டும் எடுத்துக்கோங்க… மேல என் பெட் ரூம் ஆப்போசிட்ல இருக்கிற ரூமை கிளீன் பன்ன சொல்லிருக்கேன்… அங்க ஷிப்ட் ஆயிடுங்க” என்றதும் வீரா பதறி கொண்டு,

“இல்ல சார்… இன்னைக்கு வேணாம்… நாளைக்கு” என்றாள்.

“ப்ச்… மார்னிங் ரெடியாகனும்ல… சொல்றதை கேளு… அங்க ஷிப்ட் ஆயிடுங்க” என்றவன் சொல்லிவிட்டு வெளியேற

அவன் பின்னோடு சென்ற சாரங்கபாணி,

“பார்த்தா” என்று சற்றே சீற்றமாக அழைத்தார்.

தெய்வானை கணவனின் கரங்களை பிடித்து தடுத்து,

‘ஏன்னா போற சனியனை வான்னு கூப்பிடிறேள்” என்று மெலிதாக சொல்ல,

சாரதி முறைத்தபடி, “பார்த்தா னு கூப்பிடாதிங்கனு எத்தனை தடவை சொல்றது” என்று கேட்டான்.

“அது இருக்கட்டும்… நீ முதல… நான் கேட்கறதுக்கு பதில் சொல்லு” என்றதும்,

“வேணா ன்னா… அவன் எதாச்சும் எடக்கு முடக்கா பேசுவான்” என்று தெய்வானை சாரங்கபாணியிடம் எச்சரிக்க,

“நீ சத்த நேரம் சும்மா இரு… நான் அவனான்ட கொஞ்சம் பேசனும்” என்றார்.

‘எப்படியோ வாங்கி கட்டிக்கட்டும், நமகென்னதுக்கு’ என்றபடி தெய்வானை நொடித்துக் கொண்டு ஒதுங்க

சாரங்கபாணியோ,

“ஏன்டா ? … நம்மவாளேயே… அழகா லட்சணமா ஒரு பொண்ணு கூட கிடைகலையாடா நோக்கு… போயும் போயும்” என்றவர் மேலே பேசாமல் உள்ளூர ஏதோ முனகினார்.

சாரதி அவரை ஆழ்ந்து பார்த்தான். சில நொடிகள் நிதானித்து,

“சித்தப்பா… அழகா லட்சனமான்னா… நம்மவா இல்ல… நிறையவாள்ள நான் கட்டிக்குவேன்… ஆனா நேக்கு பிடிச்சவா… வீரா மட்டும்தான்… உங்க அவாக்காக எல்லாம் நான் அவாள விட்டு தர முடியாது… நம்ம பாஷையில சொல்லனும்னா அவாதான் என் ஆம்படையாள்” என்று படபடவென பொறிந்தவன்,

“இதுக்கு மேலே வீராவை பத்தி நீங்க ரெண்டு பெரும் தரைகுறைவாபேசனீங்க… அப்புறம்” என்று நிறுத்தி அவன் பார்த்த பார்வையில் இருவரும் கப்சிப்பென்று வாயைமூடி கொண்டு உள்ளே சென்றுவிட்டனர்.

வாசலில் ஓரமாய் நின்று இந்த காட்சியை பார்த்த நதியாவும் அமலாவும் பூரித்து போய் அவசரமாய் அறைக்குள் நுழைந்து,

தனியே யோசனையில் அமர்ந்திருந்த வீராவிடம்,

“அக்கா… சாரதி சார் கெத்துனா கெத்து செம்ம கெத்து… எங்களுக்கு டபுள் ஓகே” என்றபடி இருவரும் போட்டி போட்டு வீராவின் கழுத்தை கட்டி கொண்டு அவளை மூச்சுதிணற வைத்தனர்.

அவர்களின் சந்தோஷத்தை பார்த்தவளுக்கு ஒரு பக்கம் நிம்மதி உண்டானாலும் அது நீடிக்குமா என்ற கலக்கமும் இருந்தது.

சாரதி புறப்பட்டு தயாராகி சோபாவில் அமர்ந்து பேசியை காதோடு வைத்து அளவளாவிக் கொண்டிருக்க,

அமலாவும் நதியாவும் புது உடையில் தயாராகி இறங்கி வந்தனர்.

அவன் உடனே அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு,

“ரெடியா போலாமா?” என்று எழுந்து கொண்டு வினவ,

“ரெடி மாமா… போலாம்” என்றனர்.

முன்னே நடந்தவன் சட்டென்று அவர்கள் புறம் திரும்பி,

“என்னன்னு கூப்டீங்க ?” என்று கேள்வி எழுப்ப,

அவர்கள் இருவரும் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்து அச்சம் கொண்டனர்.

நதியா தயங்கி தயங்கி, “இல்ல… அக்கா வூட்டுகாரை மாமான்னு” என்றவள் இழுக்கவும் அவர்களைப் பார்த்து அவன் முறுவலித்தான்.

அவர்கள் இருவரின் முகத்திலும் புன்னகை அரும்ப சாரதி அவர்கள் தோள்களை தட்டி,

“சரி சரி… போய் கார்ல உட்காருங்க…” என்றான்.

அவர்கள் சென்றதும் சாரதியின் மனம் ஏதோ செய்தது. புதிதாய் ஓர் உணர்வு அவனை ஆட்கொள்ள, விழியோரம் துளியளவில் கண்ணீர் ஒதுங்கி நின்றது.

அதனைத் துடைத்து கொண்டிருக்கும் போது வீராவும் இறங்கி வந்தாள்.

தங்க நிற சரிகை தரித்த சிவப்பு வண்ண சேலையை அவள் உடுத்தி வர, அவள் மேனியும் அதனோடு சேர்ந்து தங்கமென மின்னி கொண்டிருந்தது.

அவள் வதனத்தில் அளவான அலங்கரிப்பும், தேகத்தில் ஆடம்பரமில்லாமல் சிற்சில தேவைக்குரிய ஆபரணங்களை மட்டுமே பூட்டி… திருத்தமான அழகு பாவையாய் வந்து நின்றவளை விழி எடுக்காமல் அவன் வியபுகுறியோடு பார்த்திருக்க,

“போலாமா சார்” என்று கேட்டபடி அழகு பதுமையாய் அவன் முன்னே வந்து நின்றாள் வீரா!

அவன் சிரமப்பட்டு தன்னிலை மீட்டுக் கொண்டு,

“யா போலாம்” என்று முன்னே சென்று

காரை ஸ்டார்ட் செய்ய வீராவும் அவன் தங்கைகளோடு பின்னிருந்த இருக்கையில் அமர முற்பட்டாள்.

“நீ முன்னாடி உட்காரு க்கா” என்றனர் இருவரும்!

வீரா அவர்களிடம் சமிஞ்சையால் மிரட்டி முடியாது என்று சொல்ல

“வீரா… கம் இன் ப்ரென்ட்” என்றான் சாரதி!

அவள் தவிப்போடும் கொஞ்சம் கடுப்போடும் மூச்சை இழ்த்துவிட்டு கொண்டு முன்னே சென்று அமர,

அவனோ அந்த சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்திக் கொண்டு அவளை ஆரதீர ரசித்தபடி காரை இயக்கி கொண்டு வந்தான்.

அவன் பார்வையை உணர்ந்தவள், தவிப்போடு ஜன்னலைத் துளைத்து வெளியே பார்த்து கொண்டு வந்தாள்.

கார் ரெஜிஸ்டர் ஆபீஸில் சென்று நிற்க அங்கே சகல ஏற்பாடுகளையும் செய்துவிட்டு தயார் நிலையில் கணேஷ் காத்திருந்தான். சாரதி காரை நிறுத்திவிட்டு அவர்கள் மூவரையும் அழைத்துக் கொண்டு உள்ளே சென்றான்.

வீராவிற்கு பதட்டம் கூட சாரதியிடமோ திருமணத்திற்கு உண்டான எந்தவித அறிகுறியும் இல்லை. உடைபாணியில் கூட ரொம்பவும் இயல்பாகவே பேன்ட் ஷர்ட் அணிந்திருக்க,

“என்ன சார்? பார்மல்ஸ்ல வந்த்ருகீங்க… கொஞ்சம் டிரெடிஷ்னலா வந்திருக்கலாமே” என்றான் கணேஷ் !

“எதுக்கு ? முடிச்சிட்டு மீட்டிங் போகனும்ல… சீக்கிரம் பார்மாலிட்டீஸ் எல்லாம் முடிக்க சொல்லு… டைம் இல்ல… கிளம்பனும்” என்றான்.

அதற்கு பிறகு ஏற்பாடுகள் துரிதமாய் நடக்க,

அவர்களின் திருமணம் இனிதே நடந்து முடிந்தது என்றெல்லாம் சொல்வதற்கில்லை. ஏதோ முடிந்தது.

இருவரும் கையெழுத்திட,

அங்கிருந்த பதிவாளர், “ஓகே… இப்போ மாலையை மாத்திகோங்க…” என்றார்.

“அதெல்லாம் நெஸஸ்ஸரியா என்ன? சைன் போட்டா போதாதா?” என்று கேட்க பதிவாளர் தொடங்கி வீரா வரை எல்லோரும் அதிர்ச்சியாக கணேஷ் சாரதியின் காதோரம்,

“நான் அதுக்குதான் அப்பவே மாலை தாலி எல்லாம் வாங்கிட்டு வரன்னு சொன்னேன் சார்” என்றான்.

“ப்ச்… அதெல்லாம் தேவையில்ல கணேஷ்… இட்ஸ் ஜஸ்ட் பார் பார்மலிடீஸ்… சைன் போட்டா போதும்… மேரேஜ் ஓவர்” என்றவன் மேலும் பதிவாளரை பார்த்து, “அப்படித்தானே சார்” என்று கேட்க,

அவர் முகம் சுணங்கியது. “விளங்கிடும்” என்று வாயிற்குள் முனகிவிட்டு,

“அதெல்லாம் உங்க இஷ்டம் தம்பி” என்றதும்

சாரதி வீராவை பார்த்து புறப்படலாம் எனத் தலையசைக்க, அவளால் நடப்பவை எதையும் கிரகித்துக் கொள்ள முடியவில்லை. துக்கம் தொண்டையை அடைக்க, அவளின் முகம் அதற்கான எந்தவித அறிகுறியையும் காட்டி கொள்ளாமல் மறுத்த நிலையில் இருந்தது.

சாரதி வெளியே வந்ததும் வீராவை பார்த்து, “எனக்கு ஆபீஸ்ல மீட்டிங் இருக்கு… நான் கணேஷோட ஆபீஸ் கார்ல போய்டிரேன்… நீ காரை எடுத்துட்டு தங்கச்சிகளை கூட்டிட்டு வீட்டுக்கு போயிடு” என்றவன் சாவியை அவளிடம் கொடுக்க அதனைப் பெற்று கொண்டவள்,

தீயாய் கனன்று கொண்டிருந்த கோபத்தை அவளுக்குள் மறைத்துக் கொண்டு தங்கைகளை அழைத்து கொண்டு விறுவிறுவென அங்கிருந்து சென்றுவிட்டாள்.

“ஓகே நம்ம போலாமா ?” என்று சாரதி கணேஷிடம் சொல்லி கொண்டிருக்கும் போது,

அரவிந்த் சீற்றமாய் அவன் சட்டையை பிடித்து கொண்டு,

“எங்கடா என் வீரா?” என்றான்.

கணேஷ் உடனடியாய் உள்புகுந்து அரவிந்தை விலக்கிவிட,

“ப்ச்… என்ன அரவிந்த் நீ?… கொஞ்சம் முன்னாடி வந்திருந்தா எங்க கல்யாணத்துக்கு சாட்சி கையெழுத்தாவது போட்டிருக்கலாம்ல” என்று சொல்லி சாரதி அவனை பார்த்து எகத்தாளமாய் புன்னகையித்தான்.

அரவிந்த் அந்த நொடியே நொறுங்கிப் போனான். அவன் அதிர்ச்சியில் ஊமையாகிட சாரதி மேலும்,

“விடு தம்பி… வீரா இல்லன்னா மீரா… இவளை விட பெட்டரா வேற ஒரு பெட்டர்மாஸ் உனக்கு கிடைக்கும்… சியர் அப் மேன்” என்றபடி அவன் தோள்களை தட்டிக் கொடுத்தான்.

அரவிந்த் அவன் கரத்தை உதறித் தள்ளி ஆக்ரோஷமான நிலையில், “ஐ வில் கில் யூ” என்க,

“முடிஞ்சா ட்ரை பன்னு… ஆல் தி பெஸ்ட்” என்று அலாட்சியமாய் உரைத்துவிட்டு,

“கணேஷ் கிளம்பலாம்” என்றான்.

“மாட்டேன்டா. உஹும் .. நான் உன்னை கொல்ல மாட்டேன்… நீ உயிரோட இருந்து கதறனும்… கதற வைக்கிறேன்… மரணத்த விட கொடூரமான வலியை கொடுக்கிறேன் டா உனக்கு” என்றவன் சுடக்கிட்டு ஆவேசமாய் சவால்விட,

“டே… நீ இப்படி சவால் விடற நேரத்தில… கொஞ்சமாச்சும் உன் பிசினஸ பார்த்தனா உறுப்புடுவ” என்று சாரதி அலட்சிய தொனியில் சொல்லிவிட்டு, “வா கணேஷ்” என்று சொல்லி அங்கிருந்து புறபட்டுவிட்டான்.

ஆனால் அரவிந்தால் அங்கிருந்து ஓரடி கூட எடுத்து வைக்க முடியவில்லை. என்றாவது ஒரு நாள் வீரா தனக்கு உரித்தவளாகி விடுவாள் என்ற எண்ணம் இன்றோடு சாரதியால் மண்ணோடு மண்ணாய் போனதே!

அந்த தோல்வியை ஜீரணத்திக் கொள்ளுமளவுக்கான சக்தி அவனுக்கில்லை. அவன் உலகம் அங்கே அந்த நொடி தன் சுழற்சியை நிறுத்தி கொண்டுவிட்டது.

*****

சாரதியின் அலுவலகம்.

அவன் வேலையில் படுமும்முரமாய் முழ்கியிருக்க,

“சார் ரொம்ப லேட்டாயிடுச்சு” என்றான் கணேஷ்!

சாரதி தன் கைக்கடிகாரத்தை பார்த்துவிட்டு,”ப்ச்… இட்ஸ் ஜஸ்ட் நைன்” என்று அலட்சியமாய் சொல்ல,

“சார் இன்னைக்கு உங்களுக்கு… ப்ர்ஸ்ட் நைட்” என்று தயங்கி தயங்கி சொல்லி முடித்தான் கணேஷ்!

சாரதி அப்போது ஆர்வமாய் லேப்டாபில் இருந்து தலையை நிமர்த்தி, “ஓ !! அப்படி ஒன்னு இருக்கோ?” என்று முகவாயைத் தடவி யோசித்தவனுக்கு வீராவின் முகம் மின்னலடித்தது போல் கண்முன்னே தோன்றி மறைய,

அவனின் வேலைகள் யாவும் அவன் எண்ணங்களைவிட்டு வெகுதூரம் விலகிச் சென்றுவிட்டன.

அந்த நொடி அவள் மட்டுமே முழுமையாய் அவன் கருத்திலும் நினைப்பிலும் நின்றாள். 

Aval throwpathi alla – 28

விபரீதங்களுக்கு அடிகோலியது

வில்லிலிருந்து புறப்பட்ட அம்பை கூட திரும்ப பெறலாம். ஆனால் நாவிலிருந்து வெளிவந்த சொல்லை திரும்ப பெற முடியாது என்பார்கள். ஆதலாலயே எது பேசினாலும் சிந்தித்து பேச வேண்டும். ஆனால் அந்த பழக்கமே அரவிந்திடம் இல்லை போலும்.

அவன் சாரதியிடம் பேசியவற்றையெல்லாம் இப்போது நினைவுகூர்ந்து பதறி போயிருந்தான். தேவையில்லாமல் அவனிடம் வாயை கொடுத்திருக்க கூடாது என்று சிந்தித்து கொண்டிருந்தவனுக்கு அப்போதிருந்த தலைவலி கூட உணர்வற்று மறுத்து போயிருந்தது.

குடிபோதையில் செய்யும் சிற்சில காரியங்கள் அர்த்தமற்றதாய் இருக்கும். போதை தெளிந்து யோசிக்கும் போதுதான் அவர்கள் செய்த செயல் முட்டாளத்தனத்தின் உச்சமென்பது புரியும். ஆனால் அரவிந்த் உதிர்த்த வார்த்தை அவனுக்கும் மட்டுமே எதிர்வினையாய் முடியபோவதில்லையே!
அதன் வீரியம் வேறு சில விபரீதங்களுக்கும் அடிகோலியது.

“போஃனை எடுக்க இவ்வளவு நேரமாடி உனக்கு… என் தூக்கத்தை கெடுத்திட்டு நீ மட்டும் நிம்மதியா தூங்கிற போல”

ஆவேசமாய் அரவிந்த் சீற சாரதி அவன் குரலை கண்டறிந்த மாத்திரத்தில் வீராவை பார்க்க,

அவளோ அயர்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தாள். நேரமோ நடுநிசியை தாண்டிவிட்டதை சுவற்றில் தொங்கி கொண்டிருந்த கடிகாரம் உறுதிப்படுத்தியது.

“ஏன்டி ஸைலன்ட்டா இருக்கு ? பேசுடி… என்னை லவ் பன்றதில உனக்கு என்னதான்டி பிரச்சனை?” என்று அரவிந்த் கோபமாய் கத்த,

சாரதிக்கு அவனின் பேச்சை கேட்க கேட்க சிரிப்புதான் வந்தது.

சத்தமில்லாமல் உள்ளூர நகைத்து கொண்டவன் அழைப்பை துண்டித்துவிட எண்ணிய மாத்திரத்தில் அரவிந்த் விடாமல்,

“பேச மாட்டல… இருக்கட்டும்… நேர்ல வந்து உன்னை என்ன பன்றேன்னு பாருடி” என்று மிரட்டலாய சொல்ல,

சாரதியின் குரல் அவனை மீறிகொண்டு வெளிவந்தது வீராவிற்காக!

“என்னடா பண்ணுவ?”

சாரதியின் குரலை கேட்ட மாத்திரத்தில் அரவிந்த் வெலவெலத்து போய் தன் பேசியை எடுத்து ஒரு நொடி எண்ணை சரி பார்த்தான்.

“பேசு தம்பி… ஏன் ஸைலன்ட்டாயிட்ட… என் குரலை உனக்கு அடையாளம் தெரியல” எகத்தாளமாய் சாரதி கேட்கவும் அரவிந்திற்கு மேலும் பதட்டமானது.

“நீ நீ எப்படி வீரா போஃன்ல… இது அவ அவ போ… ன்தானே” தட்டுதடுமாறி அரவிந்த் கேட்கவும்,

“போஃன் அவளுது… ஆனா குரல் என்து… தி ஒன் அன் ஒன்லி சாரதி ஸ்பீக்கிங்” என்று கர்வமாய் சொல்லி சாரதி சிரிக்க,

அரவிந்திற்கு சாரதியின் வார்த்தைகள் சற்றே நாரசமாய் கேட்டது. அப்போது அரவிந்த் ஏற்றியிருந்த போதையெல்லாம் மொத்தமாய் இறங்கிவிட,

“நீ எப்படிறா வீரா போஃன்ல?!” பல்லை கடித்து கொண்டு கேட்டான்.

“ப்ச்… அவ தூங்கிறா… அதான் பாப்பா டிஸ்டர்ப் ஆக வேண்டாம்னு நானே எடுத்தேன்” என்று சாரதி அவனுக்கே உரித்தான கிண்டல் பாணியில் பதிலுரைக்க

அரவிந்தின் மண்டை சூடேறியது.

அவனின் கற்பனை குதிரை கட்டுக்கடங்காமல் எங்கங்கோ பயணிக்க,

“அவ எப்படிறா உன் கூட… இல்ல… இல்ல வாய்ப்பே இல்ல… வீரா அந்த மாதிரியான பொண்ணு இல்ல… ஏதோ தப்பு இருக்கு… நீ ஏதோ ப்ளேன் பண்ணிட்டிருக்க” அரவிந்த் பதறி துடிக்க,

சாரதி கலகலவென சிரித்தான்.

“சிரிக்காதே! வீராவோட போஃன் எப்படிறா உன்கிட்ட… அவ எங்கே… நான் அவகிட்ட பேசனும்” என்றான் அரவிந்த் கட்டுக்கடங்கா வெறியோடு!

“நான்தான் சொல்றேன்ல… அவ தூங்கிறான்னு… ஏன்டா நடுராத்திரில போஃன் பண்ணி இப்படி கழுத்து அறுத்துட்டிருக்க… போஃனை வையுடா”

“போஃனை வைக்காதே… எனக்கு வீராகிட்ட பேசனும்… அவ இப்போ எங்க இருக்கா?”

“ஹ்ம்ம்… என் பாக்கெட்ல இருக்க… வந்து எடுத்துக்கோ” என்றான் சாரதி எள்ளிநகைத்தபடி!

அரவிந்தின் டென்ஷன் கூடி கொண்டே போக, “வேண்டாம் சாரதி! என்னை டென்ஷன்படுத்தாதே… வீராவோட போஃன் எப்படி உன் கையில… அவளை உனக்கு எப்படி தெரியும்” என்று அழுத்தமாய் கேட்கவும்

“வீராவோட போஃனா ? நான்ஸென்ஸ்… இது நான் அவளுக்கு தந்த போஃன்… அவ என்கிட்டதான் டிரைவரா வேலை பார்க்கிறா… போதுமா?!” என்று சாரதி சொல்லி முடித்துவிட்டு, “இப்பையாச்சும் போஃனை வைக்கிறியா?!” என்றான்.

உடனே அரவிந்த் மறுபுறத்தில் சிரிக்க தொடங்க சாரதி புரியாமல் குழம்ப அவன் மேலும் சிரித்து கொண்டே,

“ஓ!! அப்ப இத்தனை நாளா அவ உன்னைதான் முட்டாளாக்கிட்டு இருந்தாளா?” என்க,

இப்போது எதிர்புறத்தில் சாரதிக்கு கடுப்பேறியது.

அரவிந்த் மேலும் விடாமல், “அவ பொண்ணுன்னு கூட தெரியாம எப்படிறா இத்தனை நாள் அவளை டிரைவரா வைச்சிருந்த… அவ்வளவு பெரிய முட்டாளாடா நீ… அப்புறம் பெரிய அப்பாடக்கர் மாதிரி பேசுவ… உனக்கு பிஸ்னஸ்லதான் மூளை வேலை செய்யுமா?!.. மத்த விஷயத்தில எல்லாம் டம்மிதானா?” என்று எள்ளலாய் கேட்டு நகைத்தான்.

சாரதி கடுப்பாய்,
“ஏஏ போதும் நிறுத்துடா… உன் மூளை எப்பவுமே டம்மிதான்டா… அதான் நீ பிஸ்ன்ஸ்லயும் வேஸ்ட்டா இருக்கு… லவ் பன்றதுலயும் படு வொர்ஸ்டா இருக்க” என்று பதிலளிக்க,

“நான் லவ் பன்றதுல வொர்ஸ்ட்டுன்னு உனக்கு யாருடா சொன்னது” என்று கேட்டு அரவிந்த் சீற்றமானான்.

“நீ விழுந்து விழுந்து லவ் பன்றியே… உன் காதலி… அவதான் சொன்னா… உன்னை கண்டாலே அவளுக்கு பிடிக்கலயாமே!”

“அவ அப்படியெல்லாம் சொல்லி இருக்க மாட்டா… நீ சும்மா கதை விடாதே”

“ஏ… உங்க அப்பா மேல சத்தியமாடா?!”

“சாரதி” அரவிந்த் கோபமாய் கத்த,

“ஒரு பிஃகரை கூட உன்னால மடிக்க  முடியல… சும்மா கத்த வந்துட்டான்…”

“என் வீராவை பிஃகரு அது இதுன்னே பல்லை  பேத்திருவேன்”

“ஏ!  அவ ப்ஃகருதான்டா…  இப்பதான் நானே அதை கன்பாஃர்ம் பண்ணேன்… ஆனா என்ன? நீ சொன்ன மாறி அவ இத்தனை நாளா என்னை முட்டாளாக்கிட்டா… அதான் அதுக்கெல்லாம் சேர்த்து…  இன்னைக்கு நான் அவளை வைச்சி செஞ்சிட்டேன்… அதான்… பாப்பா… பாவம்… பயந்து போய் டயர்டாகி தூங்கிடுச்சு” சாரதி சொன்ன விதத்தில்

அரவிந்தின் குரல் வெளியே வரவே சில நேரம் பிடித்தது. அவன் மிரட்சியோடு

“டே! என் வீராவை என்னடா பண்ண?” சற்றே அழுகை தொனியில் பதட்டத்தோடு  கேட்க சாரதி சிரித்தபடி,

“சேச்சே! அவளை நான் ஒண்ணும் பண்ணல தம்பி… சும்மா உன்னை கலாய்ச்சேன்… பயந்திட்டியா” என்றான்.

“என்ன மாதிரியான மனிஷன்டா நீ… சே! ஒரு நிமிஷம் என் உயிரே போயிடுச்சு…  உனக்கெல்லாம் பீஃலிங்ஸே இல்லயா… அவளை நான் எவ்வளவு காதலிக்கிறேன்னு தெரியுமாடா உனக்கு” அரவிந்த் உணர்ச்சி பொங்க பேச

“சொல்லு… தெரிஞ்சிப்போம்… உன் மொக்க காதல் கதையை” என்றான் சாரதி!

“அதல்லாம் உனக்கு சொன்னாலும் புரியாது”

“ஓ!!! மனிதன் உணர்ந்து கொள்ள இது மனித காதல் அல்ல… அதையும் தாண்டி புனிதமானது புனிதாமானது புனிதமானது… ” என்று சாரதி கேலி செய்து நிறுத்தியவன்,

மீண்டும் இயல்பு நிலைக்கு திரும்பி

“போங்கடா நீங்களும் உங்க காதலும்… எல்லா சுத்த நான்ஸென்ஸ…உங்க செக்ஷுவல் நீட்காக நீங்க வைச்சுக்கிட்ட டீஸன்ட் பேர்” என்று முடித்தான்.

அரவிந்த் எரிச்சலோடு,

“நீதான்டா சுத்த நான்ஸென்ஸ்… இப்படியெல்லாம் நீ திங் பண்றதாலதான்  பெர்ஸ்ன்ல் லைஃப்ல நீ சுத்த ஜீரோவா இருக்க… ” என்க,

“நான் பெர்ஸன்ல் லைஃப்ல ஜீரோ… நீ எப்படி… அதுல பாஸ் மார்க்கா?” என்றான்.

“ஹ்ம்… எவ்வளவு கஷ்டம் வந்தாலும் எனக்கு உறுதுணையா நிற்க என்னை சுத்தி… என்னை உண்மையா நேசிக்கிற நிறைய பேர் இருக்காங்க… உனக்காக அக்கறை படுவும் உன் மேல உண்மையா அன்பு செலுத்தவும் யாராச்சும் ஒருத்தர் இருக்காங்களாடா ? அப்படி இருந்தா சொல்லுடா பார்ப்போம்” என்று அரவிந்த்
சொன்னதை கேட்டு

சாரதியின் மனம் லேசாய் கலக்கமுற்றது. அதே நேரம் அவன் பார்வை நேராய் வீராவின் மீதே சென்று நின்றிருந்தது.

அவள்தான் அவனின் இத்தனை வருடத்தில் எந்தவித பிரதிபலனுமின்றி உண்மையாக அக்கறை செலுத்தியவள் என்று எண்ணம் தோன்ற அரவிந்திடம்,

“ஏன் இல்லாம… எனக்காக வீரா இருக்க… என் மேல அன்பு செலுத்த… அக்கறை காட்ட”  சாரதி உணர்வுபூர்வமாகவே உரைத்தான்.

“என்னடா? என்னை திரும்பியும் வெறுப்பேத்தி பார்க்கிறியா? அப்படியே அவளுக்கு உன் மேல அக்கறை இருந்தாலும் நீ அவ முதலாளிங்கிறதுக்காக வேணா இருக்கலாம்… தட்ஸ் இட்… ஆனா அதுவும் ரொம்ப நாளைக்கு நீடிக்காது… அவ என் வருங்கால மனைவி ஆக போறவ… இதுக்கப்புறமும் அவளை நான் உன்கிட்ட வேலை செய்ய விடமாட்டேன்” என்றான் அரவிந்த் தீர்க்கமாக!

“சாரி அரவிந்த்… அவளை நான் விட்டு கொடுக்கமாட்டேன்” சாரதியை எந்த உணர்வு அப்படி சொல்ல வைத்ததென்று தெரியவில்லை. உள்ளிருந்து அவனை அறியாமலே அவ்விதம் சொல்லிவிட,

“என்னடா விளையாடிறியா? அவ எனக்கு சொந்தமானவ” என்று சினம் கொண்டான் அரவிந்த்.

“இன்னும் சொந்தமாகல இல்ல” சாரதி அலட்சியமாய் சொல்ல,

“கூடி சீக்கிரமே சொந்தமாயிடுவா” என்றான் அரவிந்த்!

“உனக்கு முன்னாடி அவளை  நான் எனக்கு சொந்தமாக்கிட்டா” என்று சாரதி வஞ்சத்தோடு வீராவை பார்த்து புன்னகையித்தான்.

“வேண்டாம் சாரதி”

“சாரதிக்கு வேணுமா வேணாமான்னு நீ டிசைட் பண்ண கூடாது… சாரதிதான் டிசைட் பண்ணுவான்… அக்சுவலி இப்ப நான் டிசைட் பண்ணிட்டேன்… ஐ வான்ட் ஹர்” அவன் தீவிரமாய் சொல்ல அரவிந்த் பதட்டத்தோடு,

“வீரா பத்தி உனக்கு தெரியாது… அவ உன்னை நிச்சயமா ஒத்துக்கமாட்டா” என்றான்.

“இட்ஸ் மை பிராப்ளம் மேன்… நீ விடு… நான் அவளை எப்படி கன்வின்ஸ் பண்ணனுமோ அப்படி கன்வின்ஸ் பண்ணிக்கிறேன்… இப்ப தூக்கம் வருது… போஃனை வைக்கிறியா?!” என்றவன் அவனின் பதிலுரையை எதிர்பார்க்காமல் அழைப்பை துண்டித்து பேசியை அணைத்து வைத்துவிட்டான்.

அரவிந்தின் தலை மீண்டும் கனத்து வலிக்க, போதையில் எப்போது சுருண்டு விழுந்தான் என்று அவனுக்கு நினைவு
இல்லை.

சாரதி அடுத்து என்ன செய்ய காத்திருக்கிறான் என்று யோசிக்கும் போதே அவன் உள்ளம் நடுக்கமுற்றது. வீராவிற்கு இதனால் என்ன என்ன பிரச்சனைகள் வருமோ என்று எண்ணி அஞ்சியவன் உடனடியாய் தன் பேசியிலிருந்து அவளுக்கு மீண்டும் அழைப்பு விடுத்தான்.

இம்முறை சாரதி எடுத்துவிட கூடாதென்று அவன் பயபக்தியோடு வேண்டி கொண்டிருக்கும் போதே, “ஹலோ யாரு?” என்று வீராவின் குரல் ஒலித்தது.

“நல்ல வேளை நீயே போஃனை எடுத்துட்ட” என்று அரவிந்த் நிம்மதி பெருமூச்சுவிட,

“யாரு பேசிறது?!” என்று கேட்டாள்.

“நான் அரவிந்த் பேசிறேன்” என்றதும் அவள் யோசனையாய், “எந்த அரவிந்த்?” என்றாள்.

“உன்னை கொல்ல போறேன்” என்றவன் பொறுமவும் அவள் அவன் குரலை உணர்ந்து,

“உன்னை யாருடா எனக்கு போஃன் பண்ண சொன்னது… போஃனை வையுடா… ” என்று அவள் சீற்றமாய் குரலை உயர்த்தினாள்.

“கத்தாதே… இரண்டே நிமிஷம் பேசிட்டு வைச்சிடுறேன்”

“நீ இன்ன இழவு பேச போறன்னு எனக்கு தெரியும்… சீ போஃனை வை”

“அவசரப்படாதே வீரா… நான் சொல்றது கேளு… ப்ளீஸ்ஸ்ஸ்ஸ்” என்றவன் கெஞ்ச,

“செய்றதெல்லாம் செஞ்சிட்டு இன்னாடா சொல்ல போற? உன்னாலதான்டா எனக்கு எல்லாம் பிரச்சனையும்… உன்னை பார்க்காம இருந்த வரைக்கும் நான் நிம்மதியா இருந்திருப்பேன்… இப்படி என்னை சிக்கலில் மாட்டிவிட்டுட்டியே… லூசு” அவள் படபடவென வெடிக்க,

“எனக்கு உன் பிரச்சனை புரியுது… நீ எதை பத்தியும் கவலைபடாதே…நான் இருக்கேன் உனக்கு…  உனக்கும் உன் தங்கச்சிங்களுக்கும் தங்க வீடு மத்த எல்லா வசதியும் நான் செஞ்சி தர்றேன்… நீ முதல்ல வேலையை விடு… நீ அந்த சாரதிகிட்ட வேலை செய்ய வேண்டாம்” என்றவன் பேச பேச வீராவின் கோபம் அளவில்லாமல் பெருகியது.

“இப்படி எத்தனை பேர்தான்டா கிளம்பி இருக்கீங்க… என்னை பார்த்தா எப்படிறா தெரியுது உங்களுக்கெல்லாம்… சே! நிம்மதியா வாழவும் வுட மாட்டீங்க சாகவும் வுட மாட்டீங்களாடா?!” என்று  சொல்லியவள் அந்த கணமே உடைந்தழ ஆரம்பித்தாள்.

“வீரா நான் பேசினதை நீ தப்பா புரிஞ்சிக்கிட்ட… நான் அந்த மாதிரி அர்த்தத்தில” என்று அவன் சொல்லும் போதே இடைமறித்தவள்,

“நீ எந்த மாதிரி அர்த்தத்திலயும் பேச வேண்டாம்… போஃனை வையுடா” என்றபடி அழைப்பை துண்டித்தவள் அந்த நொடியே அலைப்பேசியை தூர வீசியெறிந்தாள்.

இரவெல்லாம் சாரதி சொன்னதை பற்றி யோசித்து யோசித்து அவள் ஏற்கனவே நிலைகுலைந்து போயிருந்தாள். அந்த நிலைமையில் அரவிந்த் பேசியதை கேட்டவளுக்குள் உள்ளூர தேக்கி வைத்திருந்த கோபமெல்லாம் எரிமலையென வெடித்து சிதறியிருந்தது.

தலையை கவிழ்ந்து அழுத மேனிக்கு அமர்ந்திருந்த தன் தமக்கையை பார்த்து  அமலாவும் நதியாவும் பதட்டமடைந்து,

“இன்னா க்கா ஆச்சு… இன்னாத்துக்கு அழுவுற… எதனாச்சும் பெரிய பிரச்சனையா? எதுவாயிருந்தாலும் எங்ககிட்ட சொல்லுக்கா” என்று அமலாவும் நதியாவும் அவள் அருகில் அமர்ந்து தவிப்போடு விசாரித்தனர்.

வீரா அவர்கள் இருவரையும் நிமிர்ந்து பார்த்து யோசித்தவள் பின்னர் முகத்தை அழுந்த துடைத்து கொண்டு எழுந்து கொள்ள,

“இன்னா க்கா… எங்க போற?” என்று சகோதிரிகள் இருவரும் கேட்டனர்.

“நான் எல்லாத்தையும் வந்து சொல்றேன்” என்றவள் நேராய் சாரதியை பார்க்க அவன் வீட்டை நோக்கி நடந்தாள்.

அவள் உள்ளே நுழைந்ததும் முத்து அவளை ஏற இறங்க பார்த்து குழப்பமாய் நெற்றியை தேய்க்க,

“சார் மேலதானே ண்ணா இருக்காரு” என்று வினவ,

முத்துவும் ஆம் என்பது போல் தலையசைத்து ஆமோதித்தான்.

அவள் மேலே அவன் அறை நோக்கி விரைந்தவள் அவன் அறைக்கதவை தட்டவும், “யாரு?” என்று கேட்டான் சாரதி!

“சார்… நான் வீரா” என்றவள் சொல்ல அவன் கதவை திறந்து அவளை ஆழமாய் ஒரு பார்வை பார்த்து,

“உள்ளே வா” என்று அழைத்தவன் தலையை கண்ணாடி முன்பு நின்று சீவி கொண்டே,

“என்ன? கல்யாணத்துக்கு ஓத்துக்க மாட்டேன்னு சொல்ல போறியா?!” என்றான் அலட்சியமாக!

“இல்ல… பண்ணிக்கிறன்னு சொல்ல வந்தேன்” என்றதும் அவளை பார்த்தபடி சாரதி சில நொடிகள் ஸ்தம்பித்துவிட்டான்.

பின் மீண்டும் அவன் சுயநினைவுபெற்று,

“நிஜமாவா?!” என்று ஆச்சர்யமாய்  கேட்டவனின் முகமெல்லாம் பிரகாசித்தது.

ஆனால் அவள் சோர்வான பாணியில், “ஹ்ம்ம்ம்” என்ற ஒற்றை தலையசைப்போடு சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து விறுவிறுவென சென்றுவிட சாரதி உண்மையிலேயே எதிர்பார்க்கவில்லை. இத்தனை எளிதாய் அவளின் சம்மதமே கிடைத்துவிடுமென்று!

அரவிந்த் சொன்ன வார்த்தையை இப்போது சாரதி நினைவுப்படுத்தி கொண்டான்.

‘பர்ஸ்னல் லைஃப்ல நீ வெறும்” ஜீரோதான்… ‘  அவன் மனதில் சுருக்கென்றது தைத்த
அந்த வார்த்தை உண்டாக்கிய ஆழமான வலிக்கு மருந்தாய் அப்போதைக்கு அவன் கண்முன்னே தெரிந்தது வீராதான்!

அதுவும் இறுதியாய் அரவிந்த் வீராவை சொந்தமாக்கி கொள்ள போவதாக  சொன்னது சாரதியின் மனதை பெரிதுமாய் பாதித்தது.

தன்னை அவள்  முட்டாளாக்கியிருந்தாலும் அவள் காட்டிய அக்கறையிலும் அன்பிலும் கொஞ்சமும் பொய்யில்லை. நடிப்பில்லை என்பதை அவன் உணர்ந்திருந்தான். அந்த அன்புதான் அவனை உண்மையிலேயே  அவளிடம் தன்னை முட்டாளாக்கி வைத்திருந்தது என்பதை அறிந்தவனுக்கு அவள் எந்த பாலினம் என்பதெல்லாம் அவசியமில்லை. அப்போதே வீராவின் மீது நன்மதிப்பு உண்டாகியிருந்தது அவனுக்கு!

அதுவும் அவள் மூலமாய் அவன் வாழ்வில் அரிதாய் கிடைத்த அன்பை அவன் இழக்க விரும்பவில்லை.

வீராவை சொந்தமாக்கி கொள்வதன் மூலமாக அரவிந்தையும் பழிதீர்த்து தானும் அதனால் பயன்பெற முடியுமென அவன் வியாபார மூளை அழுத்தமாய் அறிவுறுத்த,

தாமதிக்காமல் அதனை செயல்படுத்திவிட துணிந்தான். எல்லாவற்றையும் வியாபார நோக்கத்திலேயே பார்த்தவனுக்கு,

வீராவின் விருப்பு வெறுப்பு அத்தனை முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக தெரியவில்லை என்பதில் ஒன்றும் வியப்பில்லை.

மொத்தத்தில் சாரதியின் குறி தப்பவில்லை. சரியாய் இலக்கை தாக்கியிருந்தது.

Aval throwpathi alla – 27

 

பூதாகரமாய்

சாரதியின் பார்வை வீராவின் புறமிருக்க அவளோ சாலையை பார்த்தபடியே வண்டி ஓட்டிக் கொண்டு வந்தாள். 

எனினும் அவள் உதடுகள், ‘ஆல் இஸ் வெல்’ சொல்லியபடி முனகி கொண்டிருக்க,

தன் படபடப்பை அவனிடம் அவள் காட்டிக் கொள்ளாமல் மறைக்க முற்பட்டாலும்,

அது அவளின் முகத்தில் தெள்ளத்தெளிவாக பிரதிபலித்தது.

அதே நேரம் அவனிடமும் தான் நினைத்ததை எப்படி அவளிடம் சொல்ல போகிறோம் என்ற பதட்டம் இருந்தது.

ஆதலாலேயே அவர்களுக்கு இடையில் சில நிமிடங்கள் மௌனங்களாவே கடந்து சென்றன.

முதல்முறையாய் எந்த பெண்ணிடம் கேட்காத ஒன்றை அவளிடம் கேட்க போகிறானே. அந்த தயக்கம்தான் அவனுக்கு!

அவளோ அவன் என்னதான் பேசப் போகிறான்?

அவள் தனக்குத்தானே இந்தக் கேள்வியைத் திரும்பத் திரும்ப கேட்டு பதில் தேடிக் கொண்டிருந்தாள்

‘ஏன் இப்படி கம்னு வர்றான்… ?அப்படி இன்னாத்தை பேச போறான்’ நேரம் ஆக ஆக அவளின் பதட்டமும் சரி பயணிக்கும் தூரமும் சரி அதிகரித்துக்கொண்டே போனது.

‘ஏதாச்சும் ஏடாகூடாம கேட்பானோ?!’
படபடப்பில் அவள் மனம் ஏதேதோ கற்பனை செய்து உள்ளூர பயந்து கொண்டிருந்தது.

சாரதி தொண்டையை கனைக்கவும்,

அவளின் இதயத்துடிப்பு மத்தாளமாய் கொட்ட தொடங்கியது.

அவனோ நிறுத்தி நிதானமாய் பேச ஆரம்பித்தான்.

“நீ என்கிட்ட ஒருதடவை என் பேமிஃலி பத்தி கேட்ட… ஞாபகம் இருக்கா? நான் அப்போ உன்கிட்ட சரியா பதில் சொல்லல… இப்போ சொல்றேன்”

“எதுக்கு சார் இப்போ அதபத்திலாம்”

“குறுக்க பேசாதன்னு சொன்னேன் இல்ல” அவன் அதிகார தோரணையில் சொல்ல
அவள் மௌனமானாள்.

அதே நேரம் அவன் என்ன சொல்லப் போகிறான் என்று கேட்கவும் ஆர்வமாய் அவள் காத்திருக்க,

“எங்க அப்பா ப்ராமின்… அம்மா கிரிஸ்டியன்… படிக்கும் போதே இரண்டு பேருக்கும் காதல்… காதலிச்ச ஜோர்ல குடும்பத்து எதிர்த்துக்கிட்டு கல்யாணமும் பண்ணிக்கிட்டாங்க… “

“காதல் பண்ணும் போது எதார்த்தத்தை மறந்து கற்பனையில மிதந்தவங்களுக்கு கல்யாணம் முடிஞ்சதும் அந்த மயக்கம்  தெளிஞ்சி… யதார்த்ததில காதல் கறைஞ்சி போயிடுச்சு… அப்புறம் இரண்டு பேருக்கும் ஒத்து போகல… எப்பப்பாரு சண்டை சச்சரவு”

“என் துரதிஷ்டம்… அவங்களுக்கு போய் நான் மகனா பிறந்து தொலைச்சிட்டேன்… என்னை அநாதரவா விட்டுட்டு இரண்டு பேரும் அவங்க அவங்க சந்தோஷத்தை தேடி போயிட்டாங்க”

“போனவங்க என்னை ஒரு அனாதை ஆசிரமத்தில விட்டுட்டு போயிருந்தா நல்லா இருந்திருக்கும்… ஆனா என்னை பெத்த நல்லவரு ரொம்ப பெருந்தன்மையா என்னை கொண்ட போய் அவர் தம்பிக்கிட்ட கொடுத்திட்டு போயிட்டாரு… இப்ப அவுட் ஹவுஸ்ல இருக்காங்களே அவங்கதான் என் சித்தி சித்தப்பா…” ஒரு அலட்சிய புன்னகையோடு அவன் மேலும் தொடர்ந்தான்.

“ஹ்ம்ம்…என் சித்திக்கு என்னை காண்டாலே ஆகாது… நான் வேற ஜாதியாம் குளமாம்… பசிக்கு ஒரு வேளை சாப்பாட போட்ட நாளில்ல… சாப்பிட்டியான்னு கேட்கவும் ஆளில்ல… நேரத்தோட எழுந்து கோவில சுத்தம் பண்ணி கூட்டி பெருக்கி… வேலையெல்லாம் முடிச்சி… கொலை பசில இருப்பேன்… ஒரே ஒரு தொன்னை பிரசாதம்… அதை சாப்பிடிட்டு ஸ்கூலுக்கு ஓடுவேன்… “

“படிக்கனும்னு எனக்கு ரொம்ப ஆசை…. ஆனா என் ஆசை யாருக்கும் முக்கயமில்லயே… யாருக்கும் நான் தேவைப்படல… என்னுடைய தேவையை பத்தி யாருக்கும் கவலையும் இல்ல… அப்பதான் நான் ஒரு முடிவு பண்ணனேன்… யாருக்கும் நான் முக்கியமில்லன்னா என்ன… எனக்கு நான் முக்கியம்… எனக்கான தேவையை நான்தான் பூர்த்தி செஞ்சிக்கனும்… என்னுடைய ஆசையை நான்தான் நிறைவேத்திக்கனும்…  ஆனா படிச்சா மட்டும் இதெல்லாம் நடக்குமா? … பணம் வேணும் இல்ல… எல்லாத்துக்கும் பணம் வேணும்…  படிப்பை விட கோவில்ல நான் கேட்ட உபந்யாசங்கள் எனக்கு நிறைய சொல்லி தந்துச்சு… ஏகலயவன் மாறி நேர்மையா இருந்தா இந்த உலகம் நம்ம திறமையை காவு வாங்கிடும்… கர்ணன் மாறி குரு விசுவாசத்தோட இருந்தா… நம்ம கத்துக்கினது கூட நமக்கு பயண்படாம போயிடும்… உண்மையா நேர்மையா இருக்கிறவனை விட… சூட்சமமா புத்திசாலித்தனமா எல்லாத்தையும் கையாள தெரிஞ்சவன்தான் இந்த உலகத்தில ஜெயிக்க முடியும்னு புரிஞ்சிக்கிட்டேன்… 

பதினாலு பதினைஞ்சி வயசில ஓடி ஓடி  சம்பாதிக்க ஆரம்பிச்சேன்… டி நகர் தெருவுல வெயில் மழையெல்லாம் பார்க்காம  வியாபாரம் பண்ணியிருக்கேன்…  கொஞ்ச நாள் மங்களம் சில்க்ஸ்ல நாராயணசுவாமி சார்கிட்ட வேலை பார்த்து பிஸின்ஸ் டீலிங்ஸ்லாம் பத்தி தெரிஞ்சிக்கிட்டேன்… என்னோட இருபதாவது வயசில படாதபாடுபட்டு என்னுடைய சொந்த கடையை ஆரம்பிச்சேன்… இன்னைக்கு” என்று சொல்லி அவன் உதடுகள் உதிர்த்த வஞ்சமான புன்னகையை பார்த்து அவளுக்கு உண்மையிலேயே உதறலெடுத்தது.

பணத்தின் மீதான அவனின் வெறியும் அதனால் அவன் அடைந்த அபரிமிதமான வளர்ச்சியும் அவளுக்கு ஆச்சர்யத்தை விட மிரட்சியை உண்டாக்கியது.

“சார்” என்றவள் ஆரம்பிக்க,

“இன்னும் நான் பேசி முடிக்கல” என்று சொல்லியபடி அவன் சிகரெட்டை பற்ற வைக்க, அவன் இன்னும் என்ன சொல்ல காத்திருக்கிறான் என்று அவளுக்குள் யூகிக்க முடியாத கற்பனைகள் கரைபுரண்டு ஓடத் தொடங்கியிருந்தன.

அவன் சில நொடிகள் மௌனத்திற்கு பின் மீண்டும் தொடர்ந்தான்.

“இந்த நிமிஷம் நான் நினைச்சதெல்லாம் அடைஞ்சிட்டேன்… போதும் போதுங்கிறளவுக்கு பணம் இருக்கு… ஆனா எனக்கு இன்னும் திருப்தியே ஏற்படமாட்டேங்குது… ஏதோ பெரிய குறை இருக்க மாறி” என்று அவன் தன் வாக்கியத்தை முடிப்பதற்கு முன்னதாக வீரா முந்தி கொண்டு,

“குறுக்கால பேசிறன்னு கோசிக்காத சார்…  எனக்கும் அதான் தோணுது… பணம் மட்டும் போதுமா… சொந்தம் பந்தம்னு கூட யாராச்சும் வேணாமா” என்று இழுத்தவள்,

“பேசாம ஒரு நல்லா பொண்ணா பார்த்து கல்யாணம் பண்ணிக்க சார்… எல்லாம் சரியாயிடும்” என்றாள்.

மனதில் எண்ணியதை அவனிடம் சொல்லிவிட்டாலே ஒழிய அவன் திட்ட போகிறானோ என்று அவன் முகத்தை பார்க்காமல் தன் பார்வையை சாலை மீது பதித்து கொண்டாள்.

அவன் புன்னகை ததும்ப,

“எக்ஸேக்டா நானும் அதான் நினைச்சேன்” என்றவன் சொல்ல அவள் முகம் மலர்ந்தது.

“சூப்பர் சார்… அப்படின்னா சீக்கிரம் ஒரு நல்ல பொண்ணா பார்த்து” என்றவள் சொல்லி கொண்டிருக்கும் போதே,

“பார்க்க எல்லாம் வேண்டாம்… நான் ஆல்ரெடி டிசைட் பண்ணிட்டேன்” என்றான்.

“யாரு சார்?” அவள் ஆவல்ததும்ப கேட்கவும்,

“வேற யாரு…நீதான்… உன்னை விட ஒரு பெட்டர்… பெட்டர் ஹாஃப் எனக்கு எங்க தேடினாலும் கிடைக்கமாட்டா” என்றான் சிகரெட்டை புகைத்தபடி!

அவன் பளிச்சென்று சொல்லிவிட, அவள் அதிர்ச்சியும் குழப்பமாய் சில விநாடிகள் யோசித்தவள்,

“அன்னைக்கு மாறி இன்னைக்கும் என்கிட்ட விளையாடிறியா சார்” என்றதும் முறுவலித்தவன்,

“அன்னைக்கு நான் விளையாட்டுக்கு செஞ்சதை சீர்யஸா எடுத்துக்கிட்ட… இன்னைக்கு சீர்யஸா சொல்லிட்டிருக்கேன்… விளையாடிறியான்னு கேட்கிற” என்றான்.

அவள் குழப்பத்திலிருந்து விடுபடாமல், “என்கிட்ட போய் ஏன் சார் இப்படியெல்லாம் கேட்கிற… உனக்கென்ன சார் பொண்ணா கிடைக்காது” என்க,

“ஏன்? நீ பொண்ணு இல்லயா?

ஓ! நீ இன்னும் பொண்ணுங்கிற மென்டாலிட்டிக்கே வரலயோ?!” என்று சொல்லி கேலியாய் அவன் சிரிக்க அவள் முகம் கோபமாய் மாற

நமட்டு சிரிப்போடு அவளை பார்த்தவன்,

“ஸீர்யஸ்லி நீ பேன்ட் சட்டையில அசல் பையன் மாதிரியே இருந்த… உன் ஹேட்டிட்டியூட் பாடி லேங்குவேஜ் கூட அப்படியே இருந்துச்சு… அங்கதான் நான் கொஞ்சம் ஏமாந்திட்டேன்… பட் இந்த காஸ்ட்யூம்ல… சும்மா சொல்ல கூடாது…  செம ப்ஃகரா இருக்க” என்றதும், “சார்”  என்று தவிப்போடு அவன் புறம் திரும்ப,

“உன்னை என் கடை மாடலாவே போடலாம் போல” என்றான் மேலும்!

“சார் போதும்” என்றவள் உரக்க சொல்ல,

“கூல் பேபி… நீ மாடலாலாம் வர வேண்டாம்… என் மனைவியா இரு… ” என்றான்.

“சார்! நான் உன் மேல ரொம்ப மரியாதை வைச்சிருக்கேன்… ஆனா நீயும் அந்த பொறுக்கிங்க மாறி” அவள் இறங்கிய தொனியில் பொறுமையாகவே சொல்ல,

“ஸ்டாப் இட்… நான் ஒண்ணும் மத்தவங்க மாறி உன்னை யூஸ் பண்ணிக்க பார்க்கல…  நான் உன்னை மேரேஜ் பண்ணிக்கிறேன்னுதானே சொல்றேன்… நீ மட்டும் புத்திசாலித்தனமா முடிவெடுத்தினா… உன் பிரச்சனைக்கெல்லாம் பெட்டர் சொல்யூஷன் கிடைக்கும்… உன் சிஸ்டர்ஸுக்கும் நல்ல ப்யூச்சர் கிடைக்கும்… எனக்கும் ஒரு பேஃம்லி சர்கம்ஸ்டென்ஸஸ் கிடைச்ச மாறி இருக்கும்” என்றான்.

அவள் மௌனமாய் சிலவிநாடிகள் யோசித்துவிட்டு அவன் புறம் திரும்பியவள்,

“ஏன் சார்? நான் முடியாதுன்னு சொன்னா… என்னை வேலையை விட்டு தூக்கிட்டு… என் தங்கச்சிங்களையும் என்னையும் வீட்டை விட்டு போன்னு சொல்லுவ… அப்படிதானே?!” என்றாள்

“நீயும் முடியாதுன்னு சொல்ல மாட்ட… நானும் அப்படியெல்லாம் செய்யமாட்டேன்” என்றவன் சொல்ல,

அவனை ஏறஇறங்க அவள் குழப்பமாய் பார்த்தாள்.

அவன் மேலும்,

“பிகாஸ் முடியாதுன்னு சொல்ற ஆப்ஷனே நான் உனக்கு கொடுக்கல… நீ ஒத்துக்கிட்டுதான் ஆகனும்” அவன் தீர்க்கமாய் சொல்ல அவளுக்கு பேரதிர்ச்சியாய் இருந்தது. இன்னும் அவன் பேசும் எதையும் நம்ப முடியாமல் பார்த்தவள்,

“சார்! நான் உன்கிட்ட சம்பளம் வாங்கிட்டிருக்கேன்… அதானாலதான் இவ்வளவு பொறுமையா பேசிட்டிருக்கேன்” என்ற போதே அவள் விழிகள் கோபத்தை கக்கி கொண்டிருந்தது.

“இல்லன்னா மேடம் என்ன பண்ணுவீங்க?!” என்று எகத்தாளமாய் அவன் கேட்கவும்

அவள் சீற்றத்தோடு,

“இப்படியே ஏடாகூடாம பேசினிருந்தன்னா எங்காயாச்சும் போய் காரை மோதிவுட்டிருவன்” என்று மிரட்டினாள்.

அவனோ சிரித்த முகத்தோடு,

“கோஹெட்… எனக்கு ஏதாச்சும் ஆனா பெரிசா நஷ்டமில்ல… ஆனா உனக்குதான் இரண்டு சிஸ்டர்ஸ் இருக்காங்க வீரா… தைரியாமான பொண்ணுங்கதானாலும்… சமுதாயத்தில தனியா வாழ்றளவுக்கு மெச்சுரிட்டி இல்லாத பசங்க… யோசிச்சிக்கோ” அவன் வார்த்தைகள் சரியாய் அவள் பலவீனத்தை தாக்க, அவள் கடுப்பாய் ஸ்டியரிங்கில் குத்தினாள்.

அப்போது அவள் பேச்சுக்கு சொன்னது அவளே எதிர்பாராவிதமாய் நடந்தேறியது. அவள் கவனம் சிதறிய சமயம் முன்னாடி கம்பிகளை சுமந்த சென்ற லாரியில் கார் மோதிக் கொள்ள பார்க்க அவள் பதட்டத்தில் சடன்பிரேக் போட்டு நிறுத்தினாள்.

இருவரும் அதிர்ஷ்டவசமாய் உயிர் தப்பித்தனர் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

வீரா படபடவென  துடித்த இதயத்தின் மீது கை வைத்து பெருமூச்செறிய,

“உனக்கு டிரைவிங்தான் வரல… ஒரு ஆக்ஸிடென்ட் கூடவா சரியா பண்ண வரல… ” என்றவன் தீவிரமான முகபாவனையோடு சொல்லிவிட்டு பின் அவளை பார்த்து எள்ளிநகைத்து கொண்டிருக்க, அவள் எரிச்சலானாள்.

அப்போது பின்னோடு வந்த ஓர் ஆட்டோ ஓட்டுநர் அவள் போட்ட சடன்பிரேக்கில் மிரண்டு போயிருந்தான்.

அவள் மீது படுகோபமாக முன்னே வந்து ஆட்டோவை நிறுத்தி,

“அறிவில்ல…பின்னாடி வண்டி வருது தெரியல… இம்மா பெரிய ரோட்ல நீ பாட்டுக்கு இப்படி சடன் பிரேக்கை போடுற… இன்னாத்திக்கே சொருவிருப்பேன்… ஆள பாரு… என்ன ? புதுசா ஓட்ட கத்துக்கிறியா ?!” என்றவன் சரமாரியாய் அவள் மீது ஏறி கொண்டிருக்க,

“இப்ப இன்னாத்துக்குயா மூச்சை பிடிச்சிக்கின்னு திட்டிட்டிருக்க… அதான் சொருவுல இல்ல… போயா வேலையை பார்த்துக்கிட்டு” என்றாள் அவளும் அதே அளவு கோபத்தோடு!

“சொருவிருந்தேன்னா தெரிஞ்சிருக்கும்”

“அப்படியா? சொருவுவியா… எங்க சொருவுய்யா பார்ப்போம்… சொருவுட்டு நீ எப்படி வூடு போய் சேரன்னு நானும் பார்க்கிறேன்” என்று சாரதி மீதிருந்த கோபத்தை அவனிடம் காட்டினாள்.

“வீரா” என்று சாரதி அதட்ட

அதே சமயம் அந்த ஆட்டோக்காரன் தலையிலடித்து கொண்டு, “காருதான் பந்தா… படுலோக்கலா பேசுது…” என்க,

“ஆமாய்யா லோக்கல்தான்… தரைலோக்கல்… இன்னாங்கிற… போயா வேலை பார்த்துக்கின்னு” என்றாள்.

“சரியான சாவுகிராக்கி” என்றவன் சொல்லிவிட்டு ஆட்டோவை எடுக்க

“நீதான்யா சாவுகிராக்கி” என்று உரக்க கத்தினாள்.

“வீரா வண்டியை எடுக்கிறியா?!” என்று சாரதி டென்ஷனாக அவளும் காரை இயக்க ஆரம்பித்தாள்.

“இப்ப எதுக்கு தேவையில்லாம அந்த ஆட்டோக்காரன்கிட்ட வம்பு வளர்த்திட்டு நின்ன… தப்பு உன் பேர்லதானே” என்றவன் முறைத்தபடியே கேட்டான்.

“அதுக்கு…  ஓவரா பேசிறான் சார்… அவனுக்குதான் பேச தெரியுங்கிற மாதிரி…  அவன் இன்னாவேணா பேசிக்குவான்… நம்ம அதை கம்முன்னு கேட்டுக்கின்னு போயிடனுமா… அதான் அவனுக்கு நான் யாருன்னு காண்பிச்சிக்கினேன்” என்றவள் சீற்றமாய் சொல்ல சாரதியின் முகத்தில் புன்னகை ஒளிர்ந்தது.

“இதெல்லாம் நீ அந்த ஆட்டோடிரைவருக்காக பேசினியா… இல்ல எனக்காவா?!” கூர்மையான பார்வையோடு அவன் கேட்கவும் அவள் பதறி கொண்டு,

“இன்னா சார்? உன்னை போய் அப்படிலாம் சொல்லுவேனா… நீ என் முதலாளியாச்சே சார்… நான் அந்த ஆட்டோ டிரைவர் சோமாரியைதான் சொன்னேன்” என்றவள் சொல்ல,

சாரதிக்கு அவள் காட்டிய கோபமும் வேகமும் அவனை குறி வைத்து பாய்ந்தது என்பது புரியாமல் இல்லை.

“ரொம்ப பவ்யமா எல்லாம் நடிக்காதே… உன்னை பத்தி எனக்கு நல்லா தெரியும்”

“தெரிஞ்சும் என்னை போய் கல்யாணம் பண்ணிக்கனும்னு நினைக்கிற பார்த்தியா சார்…  உனக்கு செம தில்லு”

அவளை புரியாமல் பார்த்தவன், “இப்ப என்ன சொல்ல வர்ற நீ?” என்க,

அவனை ஆழ்ந்து பார்த்தவள்,

“நீ என் முதலாளியா இருக்கிற வரைக்கும்தான் சார் நான் பவ்யமா நடிச்சிக்கின்னு நீ செய்ற அக்கப்போரெல்லாம் கம்முன்னு பாத்துக்கின்னு இருப்பேன்… இதுவே கல்யாணம் பண்ணி பொண்டாட்டியாயிட்டேன்… அப்புறம் கஷ்டம் உனக்குதான் சார்… நோண்டி நொங்கிடுத்திருவேன்…நல்லா யோசிச்சிக்கோ” என்றவள் கோபத் தொனியில் சற்றே மிரட்டலாய் சொல்லி முடிக்க,

சாரதி முகமெல்லாம் புன்னகை வழிந்தோடியது.

“இஸ் இட்… இதுக்காகவே உன்னை எப்படா கல்யாணம் பண்ணிப்போம்னு எனக்கு ரொம்ப ஈகரா இருக்கு…?” என்றவன் சொல்ல

அவள் ரொம்பவும் கடுப்பானாள்.

‘அடப்பாவி டேய்! எப்படி பாலை போட்டாலும் இவன் சிக்ஸரா அடிக்கிறானே… இவன் கூட முடியலயே… நேத்து கூட நல்லாத்தானே இருந்தான்… திடீர்னு ஏன் இவன் இப்படியெல்லாம் பேசி கடுப்படிக்கிறான்… அவசரப்பட்டு தங்கச்சிங்கள வேற கூட்டின்னு வந்து அவுட் ஹவுஸ்ல வைச்சிட்டோம்… இப்ப இன்னா பன்றது’ தீவிரமான சிந்தனையோடு இவள் காரை இயக்கி கொண்டு வர,

“ரொம்பல்லாம் யோசிக்காதே… யூ ஹேவ் நோ அதர் ஆப்ஷன்” என்றான்.

‘நாம மனசில நினைச்சது கூட இவன் கண்டுபிடிச்சிரானே… கடைசியில நம்மதான் சரண்டர் ஆகனுமோ?!’  இப்படியாக அவள் மனம் யோசித்து யோசித்து களைத்து போயிருக்க,

“வீரா காரை ஓரமாய் நிறுத்து” என்றான். அவள் காரை நிறுத்தியதும் அவள் புறம் இறங்கிவந்தவன், “சாவியை கொடு… நான் டிரைவ் பன்றேன்… நீ ரொம்ப டென்ஷனா இருக்க” என்றான்.

அவள் அவனிடம் வாக்குவாதம் ஏதும் புரியாமல் சாவியை கொடுத்துவிட்டு இறங்கி அருகில் இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டாள்.

அவன் காரை ரொம்பவும் மிதமான வேகத்தில் ஓட்டி கொண்டு வந்தான்.

அப்போது அவன் மனதில் ஓடி கொண்டிருக்கும் எண்ணத்தை அவளும், அவள் மனதை வாட்டி கொண்டிருக்கும் வேதனையை அவனும் அருகிலேயே இருந்தும் மனதளவில் புரிந்து கொள்ள முடியாத தூரத்தில் இருந்தனர்.

ஆனால் ஒருவரின் மனநிலையை இன்னொருவர் புரிந்து கொள்ளும் ஓரு நாள வரும். அப்போது இருவருமே நெருங்க முடியாத தூரத்தில் நிற்பர்.

அவளோ வீடு வந்து சேரும் வரை எதுவும் பேசவில்லை.

அவனோ அவனின் மௌனத்தை அவ்வப்போது பார்த்து யோசித்தபடி வந்தவன் வீட்டிற்குள் காரை நுழைத்தி அதனை நிறுத்திவிட்டு இறங்க

“வீரா ஒரு நிமிஷம்” என்றபடி அவள் முன்னே வந்து நிற்க,
அவனை முறைத்து பார்த்து கொண்டு நின்றாள் அவள்!

அவன் சற்றும் அலட்டி கொள்ளாமல்,

“நீ கோபப்பட்டாலும் டென்ஷனானாலும் எதுவும் மாற போறதில்ல… நீயே இதை அக்ச்ப்ட் பண்ணிக்கிட்டா பெட்டர்… அப்புறம்… ஏதோ நோண்டி நொங்கெடுத்திருவேன்னு சொன்னேன் இல்ல… பார்க்கிறேன் நம்ம கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் உன் திறமையை” என்றவன் சொல்லி அவளை பார்த்து விஷமமாய் புன்னகையித்துவிட்டு அகன்றுவிட,

அவன் சென்ற திசையை பார்த்து கொண்டே நின்றவள் அப்படியே சிலையாய் சில நொடிகள் நின்றுவிட்டாள். 

அவள் முகத்தில் சொல்லவொண்ணா துயரம். வாழ்கையில் இப்படியும் ஓர் சூழ்நிலையை எதிர்கொள்ள நேரிடும் என்று அவள் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை

இதுவரை கடந்துவந்த பிரச்சனையில் இது கொஞ்சம் பூதாகரமாய் இருந்தது. இதனை சமாளிக்கும் அளவிற்கான தெம்பும் தைரியமும் இல்லையென்பது போல அவள் மனம் பலவீனமாய் உணர தொடங்கியிருந்தது.

துவண்டபடியே அவள் வீட்டிற்குள் நுழைய, அதற்குள் தெய்வானை அவள் கவனிக்காமல் கோட்டை தாண்டிவிட்டதை பார்த்து பெரிய களேபரத்தையே உண்டாக்கிவிட்டார்.

வீராவோ அவர் பேச்சை துளியும் காதில் வாங்கி கொள்ளாமல் மௌனமாய் அறைக்குள் சென்றுவிட்டாள்.

அமலாவும் நதியாவும் இதனை கவனித்து, விழுந்து விழுந்து சிரித்தபடி, “சவுண்டு சரோஜாவே மேலு போல… இந்த மாமிக்கு” என்றபடி அறை கதவை மூட

அப்போதும் தெய்வானையின் குரல் நிற்காமல் கேட்டது.

“இந்த கொசு தொல்லை தாங்க முடியலக்கா ?!” என்று அமலா சொல்லி சிரிக்க

குறும்புத்தனமாய் பேசி சிரித்து மகிழ்ந்து கொண்டிருந்த தன் தங்கைளின் நிம்மதியை கெடுக்க விரும்பாமல் அவர்களிடம் எதை சொல்லாமல் மறைத்தவள்

இயல்பாய் இருப்பது போல பேசி சிரித்தாள். ஆனால் மனமோ சாரதியின் இந்த முடிவுக்கு பிண்ணனியில் எத்தகைய ஆபத்து ஒளிந்திருக்கிறதென்று தீவிரமாய் யோசித்து கொண்டிருந்தது. 

அதே நேரம் வீராவின் இந்த நிலைக்கு முக்கிய காரணகர்த்தாவான அரவிந்த் தன் படுக்கையறையில் தலையை அழுந்திபிடித்து கொண்டு அமர்ந்திருந்தான். விண்ணுவிண்ணென்று தலை வலித்து கொண்டிருந்தது. போதையின் தாக்கம்.

என்றாவது ஒருநாள் ஆபூர்வமாய் குடித்தால் இப்படிதான்! அதுவும் அளவுக்கதிகமாய்!

எல்லாமே வீராவை பற்றிய சிந்தனைதான். அதை தவிர வேறெந்த விஷயமும் அவனை பலவீனமாக்கிவிட முடியாது.

போதையில் முழுவதுமாய் ஒரு நாள் மயக்கத்தில் கிடந்தவனுக்கு இப்போது லேசாய் அந்த போதை தெளிய ஆரம்பிக்க,

கடைசியாய் சாரதியிடம் அலைபேசியில் பேசியதை நினைவுப்படுத்தி பார்த்தவனுக்கு பகீரென்றது. போதையில் தான் அவனிடம் பேச கூடாதவற்றையெல்லாம் பேசி தொலைத்திருக்கிறோம் என்று வெகுதாமதமாகவே அவனுக்கு உறைத்தது.

Aval throwpathi alla – 26

சாபக்கேடு

நெடுஞ்சாலையில் விர்ரென அந்த கார் பறந்து கொண்டிருக்க,

சாரதிதான் அதனை இயக்கி கொண்டிருந்தான். வீரா அவன் அருகாமையில் அமர்ந்து கொண்டு,

“சார்” என்றவள் அழைக்க, “ஹ்ம்ம்” என்றான் சாலையை பார்த்தபடியே!

“நான் ஒட்டின்னு வர்றேன் சார்… இதுக்கு மேல எனக்கே வழி தெரியும்” என்றவள் கெஞ்சலாய் கேட்க,

“ப்ச்… வீரா” என்று சாரதி திரும்பி சலித்துக்கொள்ள அவள் மேல பேசாமல் மௌனமாகினாள்.

அவள் இப்படி அவனிடம் முதல் முறையாக கேட்கவில்லை. அந்த பங்களாவில் இருந்து புறப்பட்டதில் இருந்து கேட்டு கொண்டு வருகிறாள். அவனும் வேண்டாமென்று மறுத்து கொண்டு வருகிறான்.

ஆனால் வீராவும் விடாமல் தானே வண்டி ஓட்டிவருவதாக அவனிடம் கேட்டு அவனை கடுப்பேத்தி கொண்டிருந்தாள்.

“சார்” என்றவள் மீண்டும் சில நொடிகளில் அழைக்க,

“நீ சும்மாவே வர மாட்டியா ?!” என்று கேட்டு கடுப்பானான்.

“ஏன் சார் என்னை வண்டி ஒட்ட கூடாதுங்கிற… நானே ஓட்டிறனே”

“வீரா” என்றவன் கூர்மையாய் முறைக்க அதற்கு மேல் பேசினால் அவன் நெற்றி கண்ணை திறந்துவிடுவானே என்று அஞ்சி முகத்தை வேறு புறம் திருப்பி கொண்டு,

அவன் ஏன் தன்னை வண்டி ஓட்டுவதற்கு அனுமதிக்க மாட்டேன் என்கிறான் என்று தீவிரமாய் யோசித்து கொண்டு வந்தாள். அவனும் அவளை போலவே எதை குறித்தோ யோசித்து கொண்டுதான் வந்தான்.

அதனாலேயே இருவருக்கிடையில் ஓர் பலத்த மௌனம் ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்தது.

சில நிமிடங்களுக்கு பிறகு அவள் புறம் திரும்பியவன் தன் மௌனத்தை கலைத்து,

“ஆமா! உன் வீட்டுக்கு எந்த பக்கம் போனோம்” என்று கேட்டான்.

அப்போதே அந்த இடத்தை சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவள் அதிர்ச்சியாகி

“இது எங்க ஏரியாவாச்சே சார்” என்றாள்.

“அதுவே தெரியலயா உனக்கு?” எனற்வன் எகத்தாளமாய் கேட்க,

“ஏன் சார்?… நம்ம வூட்டான்டையே உட்டிருந்தா நான் பஸ்ஸேறி வந்திருப்பேன்ல… நீ இன்னாத்துக்கு சார் இம்மா தூரம் வந்திக்கினே” என்றாள்.

“ப்ச் தேவையில்லாததெல்லாம் பேசாதே… வழி மட்டும் சொல்லு”

“பக்கத்திலதான் சார்… நான் இங்கயே இறங்கிக்கிறேனே!”

அவன் அவளை கூர்மையாய் பார்க்க, அதற்கு மேல் அவனிடம் வாக்குவாதம் புரியாமல் அவள் வழி உரைத்துவிட்டு

“சார் சார் நான் இங்கேயே இறங்கிக்கிறேன்” என்று கெஞ்சி பார்த்தாள்.

“ஏன்?”

“இல்ல சார்! ஏற்கனவே எங்க ஏரியால தப்பு தப்பா பேசினிக்கிறாங்க… நான் இம்மா பெரிய கார்ல போய் இறங்கினன்னு வைச்சுக்கோ… அவ்வளவுதான்!” என்றவள் தயக்கமாய் சொல்லி முடிக்கும் போதே

அவன் அவள் சொல்வதை பொருட்படுத்தாமல் காரை அவள் வீட்டு வாசலில் கொண்டுவந்து நிறுத்திவிட்டான்.

அவளுக்கு பதட்டமானது.

“தேங்க்ஸ் சார்… ” என்று சொல்லி அவனை அவசரமாய் அவள் துரத்திவிட யத்தனிக்க,

“ஏன் என்னை உள்ளே கூப்பிட மாட்டியா?” என்றான்.

‘ஷப்ப்பா இவன் கூட முடியலடா சாமி’ என்றவள் சலித்து கொண்டிருக்கும் போதே சாரதி காரை விட்டு இறங்கிவிட,

அந்த ஏரியா மக்கள் அந்த காரையும் அவனையும் அதிசயத்து பார்த்தனர்.

அதோடு வீராவும் அந்த காரை விட்டு இறங்கியதை பார்த்தவர்களுக்கு அன்றைக்கான அவல் பொறி கிடைத்துவிட்டது. வீராவை பார்த்த எல்லோரின் முகமும் அஷ்டகோணாலாய் மாறி பல்வேறு விதமான முகபாவங்களை காட்ட,

“சார்! அல்லோரும் தப்பு தப்பா பார்க்கிறாங்க” என்றாள்.

அவள் சொன்னதை அவன் காதில் வாங்கி கொள்ளாமல்,

“ஆமா! உன் போஷன் எது ?” என்றவன் வினவ அவள் கடுப்பேற தன் வீட்டை சுட்டிகாட்டினாள்.

அதே நேரம் அவனை முந்தி கொண்டு அவள் முன்னாடி சென்று மூடியிருந்த கதவை தட்டி, “நதி… அம்மு…” என்றழைக்க,

சில நொடிகளில் கதவு திறக்கப்பட்டு

அமலாவும் நதியாவும் வீராவை பார்த்ததும் உணர்ச்சி பொங்க அவளை கட்டி கொண்டு அழ ஆரம்பித்தனர்.

அவள் அதிர்ச்சியாய் அவர்கள் முகத்தை பார்க்க, இருவரின் முகமும் அழுதுவடிந்து விழியெல்லாம் சிவந்திருந்தது.

“இன்னாங்கடி ஆச்சு?!” என்றவள் அழுத்தி கேட்க,

அவர்கள் இருவரும் அழுதபடியே தன் தமக்கையின் முகத்தை ஏறிட்டு பார்த்தனர்.

“எவனாச்சும் மறுபடியும் கிண்டல் பண்னானுங்களா?”

“இல்ல க்கா… நைட்டு ரவுடி பசங்க… குடிச்சிட்டு தெருவில ஓரே கலாட்டா… கன்னா பின்னான்னு பேசிக்கினானுங்க… “

இதனை கேட்டதும் வீரா யோசனையோடு,
“ஓ!! அதான் நான் போஃன் பண்ணும் போது கடையில ராணியக்கா போஃனை எடுக்கலயா?!” என்று விசாரிக்க,

“ஹ்ம்ம்… அல்லாரும் அவனுங்கள பார்த்து பயந்து கடை வூட்டெல்லாம் சாத்திக்கின்னு உள்ளே போயிட்டாங்க…”

“ப்ச்… குடிக்கார பசுங்களா இருப்பானுங்க… இதெல்லாம் நம்ம தெருவில எப்பவும் நடக்கிறதுதானே… இதுக்கு இன்னாத்துக்குடி அழுவுறீங்க… ” என்றபடி அவர்கள் கண்ணீரை அவள் துடைத்துவிட,

“இல்ல க்கா அவனுங்க நம்ம வூட்டு வாசலில் வந்துதான் கலட்டா பண்ணிக்கினானுங்க…” என்றதும் வீரா அதிர்ந்தாள்.

“இன்னாவாம் அவனுங்களுக்கு?!”

“உன்னை அனுப்பிச்சி விடனுமா… நீ வந்தாதான் போவானுங்களாம்… இல்லன்னா நீங்க இரண்டு பேரும் வாங்கடின்னு… சொல்லி” இருவரும் மேலே பேச முடியாமல் கண்ணீர்விட வீராவின் முகம் இருளடர்ந்து போனது.

அவர்கள் மேலும்,

“நாங்க கதவை மூடிக்கின்னு உள்ளே வந்திட்டோம்… அவனுங்க இராவெல்லாம் கதவை தட்டிக்கின்னே இருந்தானுங்க”

“நம்ம தெருவில யாருமே எதுவும் கேட்கலாயடி… ?!” வீரா ஆதங்கமாய் வினவ,

“உம்ஹும்…” என்றனர்.

“யார் அவங்குன்னு தெரியுமா?” என்று சாரதி அவர்கள் உரையாடல்களுக்கு இடையில் புகுந்து கேட்டான்.

அப்போதே அமலாவும் நதியாவும் அவனை கவனித்தனர். வீராவோ இந்த டென்ஷனில் அவன் உடன் வந்ததை மறந்துவிட்டிருந்தாள்.

“சாரி சார்… சாரி சார் இந்த டென்ஷன்ல… நீ உள்ளே வா சார்” என்றவள் அழைக்க

சாரதி அப்போது உள்ளே நுழைந்து அந்த ஒற்றை அறை போஷனை சுற்றும் முற்றும் பார்வையிட்டவன் கடைசியாய் சொர்ணத்தின் போட்டோவை உற்று பார்த்து கொண்டிருக்க,

வீரா நாற்காலியை கொண்டு வந்து வைத்து, “உட்காரு சார்” என்றாள்.

அப்போது நதியாவும் அமலாவும்,

“யாரு க்கா?” என்று மெலிதாய் கேட்க,

“சாரதி சார்” என்றாள் குரலை தாழ்த்தி!

அப்போது அமலா ஒரு நொடி தன் அழுகையெல்லாம் மறந்துவிட்டு,

“சர்வாதிகாரியா?!” என்று கேட்டுவிட

வீரா பதிறி கொண்டு, “லூசு” என்று திட்டியவள்

அவன் புறம் திரும்ப அவன் அவளை விழிகள் இடுங்க பார்த்தான்.

“தப்பா நினைச்சிக்காத சார்… அவங்க சாரதிங்கிறதைதான்… த. ப். பா” என்று இழுத்தாள்.

“தப்பா… ஹ்ம்ம் நம்பிட்டேன்” என்று முறைத்தபடியே தலையசைத்தான்.

“ஏன்க்கா? நீ பொண்ணுன்னு சாருக்கு தெரிஞ்சி போச்சா?!” அமலாவும் நதியாவும் வீராவின் காதை கடிக்க,

“ஷ்ஷ்ஷ்” என்று அவர்களை அதட்டியவள்,

“அம்மு போய் சாருக்கு டீ வாங்கின்னு வா” என்றாள்.

“அதெல்லாம் ஒன்னும் வேண்டாம்” என்றான் அவன்.

“ஏன் சார் என் வூட்டுல சாப்பிட மாட்டியா?!”

“அப்படியெல்லாம் இல்ல”

“அப்ப சாப்பிடு சார்… நீ போய் வாங்கின்னு வா அம்மு”

அமலா தயங்கி நின்று, “வெளியே போகவே ஒரு மாறி இருக்குக்கா… இன்னான்னுவோ பேசிறானுங்க” என்றாள்.

“சரி நானே போய் வாங்கிட்டு வர்றேன்… எவன் என்ன பேசிறான்னு நானும் பார்க்கிறேன்” என்று வீரா சொல்லி கொண்டே வெளியேற,

“ஏ வீரா வேண்டாம்” என்று சாரதி அவன் அழைப்பதை காதில் வாங்காமல் சென்றுவிட்டாள்.

அப்போது நதியாவும் அமலாவும் அவனை பார்த்து தயக்கமாய் நிற்க,

சாரதி முறுவலித்து, “ஆமா உங்க பேர் என்ன?நீங்க இரண்டு பேரும் என்ன படிக்கிறீங்க… ?” என்று ஆர்வமாய் வினவ, இருவரும் தங்கள் தங்கள் பெயரை சொல்லி அறிமுகம் செய்து கொள்ள,

நதியா அவனிடம், “நான் ப்ளஸ் ஒன்… அவ நைன்த்” என்றாள்.

அவர்களிடம் சிநேகமாய் புன்னகையித்தவன், “ஆமா! நேத்து உங்கக்கா என்கிட்ட உங்களை ரொம்ப தைரியசாலின்னு சொன்னா… நீங்க என்னடான்னா சரியான அழுமூஞ்சிகளா இருக்கீங்க” என்றவன் கேலியாய் கேட்க,

“நாங்க ஒண்ணும் அழுமூஞ்சிங்க எல்லாம் இல்ல… அக்காவை பார்த்ததும்தான் அழுதிட்டோம்… அந்த ரவுடி பசங்க நைட்டு கதவை திறந்து உள்ளே வந்திருக்கனும். மிளகா பொடி… தூவி… அவனுங்க விளக்குமாத்தாலேயே அடிக்கலாம்னு எல்லா எடுத்து வைச்சிருந்தோம்… அதுக்குள்ள ஓடிட்டானுங்க பேமானி பசங்க” என்றவர்கள் சொல்லி முடித்து

அந்த அறையின் ஒரு ஓரத்தில் கை நீட்டி காண்பிக்க அங்கே மிளகாய் பொடி மத்துகட்டை விளக்குமாறோடு சேர்த்து அருவாமனையும் இருந்தது. அவற்றையெல்லாம் வியப்பாக பார்த்தவன் பின் சிரித்துவிட்டு,

“நீங்க இரண்டு பேரும் உங்க அக்காவுக்கு கொஞ்சமும் குறைஞ்சவங்க இல்ல” என்று சொல்லி மேலும் சிரிக்க அவர்கள் அவனை வியப்பாய் பார்த்தபடியே நின்றனர்.

சாரதி அதன் பிறகு அவர்களோடு பேச பேச நதியாவும் அமலாவும் அவனிடம் இயல்பாக கலந்துரையாட, அவர்களின் வெகுளிதனமான பேச்சில் சாரதியும் மனம்விட்டு சிரித்து பேசினான்.

அதே நேரம் வெளியே டீ வாங்க சென்ற வீராவை பார்த்த அந்த ஏரியா மக்களின் பார்வைகள் யாவும் அவளை வேட்டையாடுவது போல் பார்க்க, சிலர் அவள் காதுபட இழிவான வார்த்தைகளால் அவளை நிந்தித்தனர்.

ஆனால் அதையெல்லாம் காதில் வாங்கி கொள்ளாமல் டீயை வாங்கி கொண்டு அவள் தன் வீட்டிற்குள் நுழைய,

அப்போது சாரதி அவர்களிடம் சகஜமாய் சிரித்து பேசி கொண்டிருப்பதை பார்த்தவளுக்கு ஆச்சர்யம் மிகுந்தது.

அதே வியப்போடு வீரா சாரதிக்கு டீயை தர, அதனை வாங்கி பருகியவன்

“சரி வீரா… நான் கிளம்பிறேன்… உங்க திங்க்ஸெல்லாம் பேக் பண்ணிக்கோங்க” என்றுரைக்க,

“எதுக்கு சார்?” என்று குழப்பத்தோடு வினவினாள்.

“நீயும் உன் தங்கச்சிங்களும் நம்ம அவுட் ஹவுஸ்ல வந்து தங்கிக்கோங்க” என்று சொல்லிவிட்டு காரை நோக்கி அவன் செல்ல,

“வோணாம் சார்… நான் சுகுமாரை கிட்ட சொல்லி வீடு பார்க்க சொல்லியிருக்கேன்” என்றாள்.

“அதெல்லாம் ஒண்ணு தேவையில்லை” என்று சொல்லி கொண்டே அவன் தன் காரில் ஏறி புறப்பட்டுவிட்டான்.

வீரா யோசனையோடு வீட்டிற்குள் நுழைய, “சார் போயிட்டாரா க்கா?!” என்றவர்கள் கேட்க, “ஹ்ம்ம்” என்று தலையசைத்தாள்.

அமலா அப்போது, “நம்ம பேசாம சாரோட அவுட் ஹவுஸுக்கு போயிடுவோம் க்கா… இங்க வேணா க்கா… ரொம்ப பயமா இருக்கு க்கா” என்றாள்.

வீரா அவர்கள் இருவரையும் ஆதரவாய்  அணைத்து கொண்டாள். அவர்கள் பயம் நியாயமானது. ஆனால் சாரதியையும் முழுவதுமாக நம்ப அவளால் முடியவில்லை. அவனுக்கு வெறும் உதவி செய்யும் எண்ணம் மட்டும்தானா என்ற சந்தேகம் அவளுக்குள் எழவே செய்தது.

இது குறித்து அவள் சுகுமாருடன் பேச அவனும் அவர்கள் அவுட் ஹவுஸில் தங்கி கொள்வதே சாலச்சிறந்தது என்று சொல்லிவிட்டான்.

இறுதியாய் யோசித்து யோசித்து மண்டை குழும்பி அவளும் அந்த முடிவுக்கே வந்துவிட நதியாவும் அமலாவும் ரொம்பவும் ஆர்வமாய் பொருட்களையெல்லாம் அடுக்கிவைத்து கொண்டிருந்தனர்.

அப்போது வீட்டின் வாசலில் அன்று கலாட்டா செய்த ரவுடிகள்
வந்து நிற்க,

அமலா அஞ்சி கொண்டு ஓடிவந்து வீராவின் அருகாமையில் வந்து, “அவனுங்கதான்க்கா அன்னைக்கு கலட்டா பண்ணது” என்றதும்

வீரா சீற்றத்தோடு, “யாருடா நீங்க?… மறுபடியும் பிரச்சனை பண்ண வந்திருக்கீங்கள?!” என்று ஆவேசமாய் கேட்கும் போதே அவர்கள்
குப்புற விழுந்து அவர்கள் காலடியில் கிடந்தனர்.

சகோதிரிகள் மூவரும் குழப்பமாய் ஒருவரை ஒருவரை பார்த்து கொள்ள அந்த ரவுடிகள் விழுந்தபடியே,

“எங்களை மன்னிச்சிடுங்க… இனிமே இப்படி பண்ணமாட்டோம்” என்றனர்.

வீரா ஒன்றும் புரியாமல் நிற்க அப்போது அவளிடம் தவறாக பேசிய அந்த வயது முதிந்தவரும் அவள் முன்னிலையில் வந்து நின்றார். அவரை பார்த்ததும் எரிச்சலடைந்தவள்,

“யோவ்! நீ எதுக்குய்யா இங்க வந்த?” என்று கோபம் பொங்க கேட்க,

“என்னை மன்னிச்சிரும்மா… நான் பேசினது ரொம்ப ரொம்ப பெரிய தப்பு” என்றார் அவரும்!

வீரா உச்சபட்ச வெறுப்பொடு, “ஒரு மண்ணு மன்னிப்பும் வேணாம்… போங்கடா வெளியே” என்று சொல்லி அவர்களை விரட்டிவிட்டு

அவள் துரிதமாய் கதவை மூட சென்ற போது கேட்டின் அருகில் இருந்த காரில் சைமனை பார்த்து துணுக்குற்றாள்.

“இவன் சாரதி சாரோட ஆளாச்சே” என்று யோசிக்கும் போதே நடந்தவற்றைக்கான காரண காரியங்கள் அவளுக்கு லேசாய் புரிய ஆரம்பித்தது.

சாரதியின் இந்த அக்கறையை எப்படி எடுத்து கொள்வது என்று புரியாமல்   அவள் மனம் குழம்பியது.

ஆனால் அந்த எண்ணத்தையெல்லாம் தாண்டி வீராவும் அவளின் இரு தங்கைகளும் சாரதியின் வீட்டை வந்தடைந்தனர்.

அப்போது வீராவை பார்த்த தெய்வானை,

“ஆமா! நீ அந்த டிரைவர் பையன் இல்ல… என்னடா அம்பி? மீசையை மழிச்சிட்ட அப்படியே பொம்பளையான்டமா இருக்க” என்று ஆச்சர்யமாய் வினவ,

“மாமி நான்” என்று அவள் பேச ஆரம்பிக்கவும்,

“என்னடா பொம்பள குரலில் பேசிற… ” என்று அதிர்ச்சியாய் கன்னத்தில் கை வைத்து கொண்டார்.

“அய்யோ நான் பொண்ணுதான் மாமி”

“ஓ!! வீராவோட தங்கச்சியா நீ?!”

“ப்ச் இல்ல”

“அப்போ அக்காவா?!”

“அய்யோ! மாமி நான்தான் வீரா… இவங்க இரண்டு பேரும் என் தங்கச்சிங்க” என்று அமலாவையும் நதியாவையும் அவள் காண்பிக்க தெய்வானை வியப்பு அடங்காமல்,

“எதுக்குடா பொம்பளையாட்டமா வேஷம் போட்டு குரலை மாத்தி பேசிட்டிருக்க” என்றார்.

“அய்யோ மாம்ம்ம்ம்ம்ம்மி… அதான் வேஷம்…இதான் உண்மை… நான் பொண்ணுதான்” என்று உரைத்தவள்,

தெய்வானையிடம் எல்லாவற்றையும் தெளிவாய் விளக்க அவர் ஷாக்கடித்தது போல் நின்றுவிட்டார்.

பின் அவர் அதிர்ச்சியிலிருந்து மீண்டு வீராவை ஏறஇறங்க பார்த்து, “கலிகாலம் கலிகாலம்” என்று தலையிலடித்து கொண்டு,

“இதல்லாம் என்ன பொழுப்போ?!” என்று முகத்தை சுளித்து கொண்டுவிட

அப்போது சாரதி அங்கே வந்து நின்றான்.

தெய்வானை அவனை பார்த்த மாத்திரத்தில்,

“பார்த்தியா பார்த்தா… உன்னை எப்படி முட்டாளாக்கியிருக்கா இந்த பொண்ணு” என்று சொல்ல,

“அதெல்லாம் எனக்கு தெரியும்… இவங்க மூணு பேரும் இங்க தங்கிக்க போறாங்க… நீங்களும் உங்க ஆத்துக்காரரும் உள்ளே இருக்கிற பெட் ரூமை காலி பண்ணி கொடுத்திருங்க” என்றதும் தெய்வானை உச்சபட்ச அதிர்ச்சியோடு,

“ஏனன்ன்ன்ன்னா இங்க வாங்களேன்?!” என்று கத்தி அழைத்து தன் கணவனிடம் அவர் புகார் தெரிவிக்க

அவரோ விஷயத்தை கேட்டறிந்து பொங்கி எழுந்தார்.

“அபச்சாரம்! அபச்சாரம்!… அவா என்ன குளமோ கோத்திரமோ… அவாளை போய் எங்களோட தங்க வைச்சிக்க சொல்ற… நீ சொல்றது நோக்கே நியாயமா படுதா…பார்த்தா” என்க,

“இல்லதான்… ஆனா என்ன பன்றது சித்தப்பா… இருக்கிறது ஒரு அவுட் ஹவுஸ்தானே!” என்றான்.

“நான் இதுக்கு ஒத்துக்கமாட்டேன்” சாரங்கபாணி தீர்க்கமாய் சொல்ல,

“அப்படின்னா சரி… நீங்க வேறங்காயாச்சும் தங்கிக்கோங்க… அவங்க இங்க தங்கிக்கட்டும்” என்றவன் சொல்லிவிட்டு விடுவிடுவென நடந்து சென்றுவிட்டான்.

“அடப்பாவி! பார்த்தீங்களான்னா என்ன சொல்லிட்டு போறான்னு” என்று தெய்வானை தன் அதிர்ச்சியை தெரிவிக்க,

“எல்லாம் நம்ம நேரம்” என்று புலம்பி கொண்டே, “பேசாம அந்த அறையில இருக்க பொருளையெல்லாம் எடுத்துட்டு காலி பண்ணி கொடுத்திரு… தங்கி தொலையட்டும்” என்று சொல்லியபடி
அவர் உள்ளே சென்றுவிட்டார்.

தெய்வானை முடிந்த வரை வீராவையும் அவள் சகோதிரிகளையும் கூடவே சாரதியையும் சபித்து கொண்டே உள்ளறையை காலி செய்தவர்,

சம்சாரம் அது மின்சாரம் பட விசு பாணியில் ஒரு கோட்டை கிழிக்க,

“எதுக்கு மாமி இந்த கோடு?” என்று கேட்டாள் வீரா!

“நீங்க யாரும் இந்த கோட்டை தாண்டி வரக்கூடாது… சொல்லிட்டேன்” என்று சொல்லிவிட்டு தெய்வானை சிலுப்பி கொண்டு உள்ளே செல்ல,

“என்னக்கா?! இதை போய் கேடி மாமின்ன… இது சரியான லூசு மாமியா இருக்குது!” என்று அமலா சொல்ல,

“ஷ்ஷ்ஷ்” என்று வீரா அவளை அதட்டினாள். ஆனால் அவளுக்கே தெய்வானையின் செயல்கள் சிரிப்பை வரவழைக்க,

மூவரும் சிரித்து கொண்டே உள்ளே நுழைந்தனர்.

அந்த அறையை சுற்றி பார்த்தவர்களுக்கு மனதில் ஒருவித நிம்மதி குடியேறியது.

“அப்பா… இப்போதைக்கு பிரச்சனையெல்லாம் ஓரளவுக்கு முடிஞ்சிருச்சு…நம்ம இனிமே கொஞ்சம் நிம்மதியாயிருக்கலாம்” என்று நதியா சொல்ல

“ஹ்ம்ம்” என்று வீராவும் அமைதியாய் சுவற்றில் தலையைசாய்த்து பெருமூச்செறிந்தாள்.

அப்போது வீராவின் பேசி ஒலித்து அவள் நிம்மதியை குலைக்க,

அவள் அதனை ஏற்று காதில் வைக்க எதிர்புறத்தில் சாரதியின் குரல்!

“கொஞ்ச வெளியே போகனும் வீரா… வா” அவன் சுருக்கமாக சொல்ல,

“சரி சார்” என்றவள் துரிதமாய் புறப்பட்டு வீட்டை விட்டு வெளியே வந்து கார் அருகில் காத்திருந்தாள்.

சாரதியும் அங்கே வந்து நின்றான்.

அவளை ஏறஇறங்க பார்த்தவன்,

“என்ன நீ? அப்பதான் ஆம்பிள வேஷத்தில இருந்த… லூசா பேன்ட் சட்டையெல்லாம் மாட்டிட்டு சுத்திட்டிருப்ப… இப்பவுமா?” என்க,

“அதுக்கென்ன சார்… பரவாயில்ல” என்றாள்.

“வேற டிரஸ் மாத்திட்டு வா”

“வேறென்னா”

“பொண்ணு மாறி டிரஸ் பண்ணிட்டு வர்றியா?!”

“நீதானே சார் என்னை பார்த்தா பொண்ணு மாதிரியே தோணலன்னு சொன்ன… அப்புறம் இன்னா சார்? நான் இப்படியே இருக்கேனே”

“இப்ப எனக்கு உன்னை பொண்ணு மாறி பார்க்கனும்… சுடிதார் இல்லன்னா ஸேரி…”

“இல்ல சுடிதார் வேண்டாம் கம் இன் ஸேரி” என்றவன் முடிவாய் சொல்ல,

“கார் ஓட்ட எதுக்கு சார் புடவை… நான் இப்படியே” என்று தயங்கினாள்.

“சொல்றதை செய்றியா?!” என்றவன் கோபமாய் முறைக்க

அதற்கு மேல் அவனிடம் விவாதம் புரிவதில் பயனில்லை என்று

அவள் வீட்டிற்குள் சென்று அவளிடம் இருப்பதிலேயே சுமாரான ஒரு புடவையை உடுத்தி கொண்டாள்.

அப்போது அமலாவும் நதியாவும், “அக்கா சூப்பர்க்கா… புடவையில நீ செமயாகீற” என்றனர் இருவரும்!

“நிஜமாவாடி… நான் சுமாரான புடவையாதானடி எடுத்து கட்டிக்கினே?!” என்றவள் முகம் சுணங்க,

“அழகா இருக்கன்னு சொன்னா சந்தோஷபடனும்… நீ இன்னாடான்னா” என்றாள் அம்மு!

அவள் முதலாய் வெறுப்பதே அவள் அழகைதானே! அதை அவள் துளிகூட விரும்பவில்லை.  தன் பெண்மையையும் அழகையும் அவள் ஓர் சாபகேடாகவே பார்க்கிறாள்.

அதுவுமில்லாமல் ஏற்கனவே சாரதி மனதில் என்ன இருக்கிறது என்று குழம்பி கொண்டிருந்தவளுக்கு இப்போது அவன் புடவையில் வர சொன்னது மேலும் அவளுக்குள் கலவரத்தை ஏற்படுத்தியது.

அதனை உள்ளூர மறைத்து கொண்டு அவள் வெளியே செல்ல,

அப்போது சாரதி சிகரெட்டும் கையுமாக இப்படியும் அப்படியும் நடந்து கொண்டிருந்தான்.

அவன் பார்வை வீராவின் வருகையை கவனித்துவிட,

அவளோ எந்தளவுக்கு முடியுமோ அந்தளவுக்கு எளிமையாக உடையணிந்து கொண்டு வந்தாள்.

காதில் சிறியதாய் பட்டன் சைஸிற்கு இரு தோடுகள் பொட்டில்லாத நெற்றிதான் எனினும் நேர்த்தியான புருவங்கள் அழகு! சாயமில்லாத உதடுகள் அழகியல் மேற்பூச்சுக்கள் இல்லாத முகம் எனினும் இயல்பாகவே அவையெல்லாம் அழகுதான்!

அவளின் தேகத்தின் வடிவத்தை வெட்ட வெளிச்சமாய் காட்டியது அவள் கட்டியிருந்த புடவை… ஆண்மையின் பாணியில் வெட்டியிருந்தாலும் அவள் கேசமும் அவள் அழகிற்கு அழகு சேர்த்ததே!

தன் பெண்மையோ அழகோ எந்தவகையிலும் அவன் பார்வையை உருத்திவிட கூடாது என்ற அவளின் எண்ணம் அவள் எளிமையான உடைபாணியில் நன்றாகவே பிரதிபலிக்க,

சாரதியை நொடியில் கவர்ந்தது அவளின் அந்த எளிமைதான்!

அவளை மொத்தமாய் தன்விழியில் அளவெடுத்து கொண்டவன் சாவியை அவளிடம் தூக்கி வீச அவள் முகம் பிரகாசித்தது.

அவள் சந்தோஷமாய் சாவியை பிடித்து கொண்டு ஏறி அமர, அவனும் கதவை திறந்து உள்ளே அமர்ந்து கொண்டான்.

“எங்க சார் போனோம்?”

“டெஸ்டினேஷில்லாம ஒரு லாங் டிரைவ்…”

“சார்” என்றவள் அதிர்ச்சியாக,

“நான் உன்கிட்ட கொஞ்ச பெர்ஸனலா பேசனும்… “

“என்ன சார் பேசனும்?!” அவள் குரல் நடுங்கியது.

“ப்ச் டென்ஷனாகதே… காரை ஸ்டார்ட் பண்ணு… போயிட்டே சொல்றேன்” என்க
அவன் தன்னிடம் என்ன பேச போகிறான்
என்ற யோசனைகுறியோடு காரை இயக்க ஆரம்பித்தாள்.

அவன் மேலும், “நான் பேசி முடிக்கிற வரைக்கும் நீ காரை நிறுத்தவும் கூடாது… நடுவில பேசவும் கூடாது… காட் இட்” என்றவன் சொல்ல

தவிப்போடு அவனை ஏறிட்டு பார்த்து சில விநாடிகள் யோசித்தவள், “ஹ்ம்ம்” என்று தலையசைத்தாள்.

Aval throwpathi alla – 25

வியப்புற்றான்

இருள் சூழ்ந்திருக்க,

அந்த பங்களாவின் வெளிப்புற தோட்டத்தின் மின்விளக்குகள் வெளிச்சத்தை சரிவிகதமாய் பரப்பி அந்த இடம் முழுக்கவும் ஒளியூட்டி கொண்டிருந்தன.

சாரதி நடந்து கொண்டே பேசியில் யாரியடோ தீவிரமாய் அளவளாவி கொண்டிருக்க,

வீரா கையை பிசைந்தபடி அவன் பின்னோடு தயக்கமாய் வந்து நின்றாள்.

அவளை பார்த்தவன் புருவத்தை மேலுயர்த்தி என்னவென்று சமிஞ்சையால் கேட்க,

“சார்! வூட்டுக்கு போனோம்… தங்கச்சிங்க தனியா இருப்பாங்க” என்றாள்.

அவனோ அவள் சொன்னதை சரியாக கூட கவனியாமல் அலட்சியமாய் தலையசைத்துவிட்டு மீண்டும் பேசியில் தன் உரையாடலை தொடர,

அவளுக்கு கடுப்பானது.

‘என் டென்ஷன் புரியாம இவன் வேற…  போஃனை தூக்கி காதில வைச்சுக்கின்னு பேசினேகீறான்’ அவள் புலம்பி கொண்டே மூச்சை இழுத்துவிட்டு கொள்ள,

அவன் தன் உரையாடலை முடித்து தன் செல்லை பாக்கெட்டில் நுழைத்தபடி, “என்ன சொன்ன?” என்று கேட்டான்.

“அது வந்து சார்! வூட்டுக்கு போகனும்” என்றவள் தயக்கத்தோடு சொல்ல,

“நாளைக்கு காலையில போயிக்கலாம்” என்றான்.

“சார்ர்ர்ர்” என்று அவள் அதிர்ச்சியோடு விளிக்க,

அவளை நேர்கொண்டு பார்த்தவன், “என்ன?” என்றான்.

“இல்ல சார்! தங்கச்சிங்க தனியா இருப்பாங்க” என்று குரலை தாழ்த்தியபடி உரைத்தாள்.

“தனியா இருந்தா என்ன? அவங்கதான் நீயில்லன்னாலும் சமாளிச்சுப்பாங்களே… விடு… காலையில போயிக்கலாம்” என்று  சர்வசாதாரணமாய் சொல்லிவிட்டு அவளை கடந்து சென்றான்.

‘இவன் இன்னா… நம்ம பிட்டை நமக்கே ஓட்டிட்டு போறான்’என்று யோசித்தவள் அவன் பின்னோடு ஓடி சென்று, “சார்” என்றழைக்க,

அவளை கேள்வியாய் பார்த்தான். 

“வூட்டுக்கு போனோம்… நான் வேணா பஸ்ல போயிக்கிறேன்” என்றவள் தீர்க்கமாய் உரைக்க,

“பஸ்ல போறியா? நம்ம எங்க இருக்கோம்னு தெரியுமா?” என்று கேட்க அவள் புரியாமல் விழித்தான்.

“தாம்பரம் தாண்டி செங்கல்பட்டு… ஈச்சங்கரையில… நீ இப்போ கிளம்பனாலும் பஸ் கிடைச்சி வீட்டுக்கு போய் சேர விடிஞ்சிரும்” என்றவன் சொல்ல,

“சொல்லாம கொள்ளாம இன்னாத்துக்கு சார் என்னை இம்மா தூரம் கூட்டின்னு வந்த… ” என்றவள் கோபமாக  கேட்க அவன் பார்வை அவள் மீது தீவிரமாய் பாய்ந்தது.

அவள் உடனே இறங்கிய குரலில், “இல்ல… என்னை பத்தி ஆபிஸ்லயே தெரிஞ்சிதுல… அங்கேயே என்னை நிற்க வைச்சி கேட்டிருக்கலாமே” என்க,

அவன் கரத்தை கட்டி கொண்டு,

“கேட்டிருப்பேன்…. ஆனா நீ என்னல்லாம் தில்லாலங்கடி வேலை பண்ணியிருக்க… ஏன் என்கிட்ட நடிச்சன்னு நான்  தெரிஞ்சிக்க வேணாமா ?” என்றவன் மேலும்,

“அதான் கணேஷை விட்டு உன் லைஸன்ஸ் காப்பியை வெரிஃபை பண்ண சொன்னேன்.. அப்புறம் உன் கூட வந்தானே சுகுமாரு… அவனை விசாரிச்சு நீ சொன்னதில எவ்வளவு உண்மை பொய்யுன்னு தெரிஞ்சிக்கினே.. அப்புறம்  நீ அந்த அரவிந்த்கிட்ட பேசிட்டிருந்தியா… அதான் எனக்கெதிரே எதாச்சும் உளவு வேலை பார்க்கிறியோன்னு கொஞ்சம் டௌட்…”

“சார்” என்றவள் அதிர்ச்சியடைய,

அவளை கையமர்த்தியவன், “இரு முழுசா சொல்லிடுறேன்… எனக்கு டௌட் வந்தாலும் உன்னை அப்படி என்னால யோசிச்சி பார்க்க முடியல…  அதான் உன் சரித்திரம் பூகோளம்னு எல்லாத்தையும் ஆராய வேண்டியதா போச்சு… நீ கொடுத்த லைஸன்ஸ் அன் நீ போட்ட வேஷத்தை தவிர உன்கிட்ட வேறெந்த பொய்யும் இல்லன்னு தெரிஞ்சிகிட்டேன்… மத்தபடி உன் அம்மா அப்பா தங்கசிங்கல பத்தி நீ சொன்னதெல்லாம் உண்மைதான்” என்க,

அவனை வியப்புகுறியோடு பார்த்தவள், “இதெல்லாம் எப்போ சார் விசாரிச்சிக்கினே?” என்றாள்.

“ஹ்ம்ம்… கார்ல ஏறனதும் கணேஷுக்கு மெஸஜ் அனுப்பிட்டேன்… அவன் தாம்பரத்தில லேண்ட் பார்த்து முடிக்கும் போது…  எனக்கு கால் பண்ணி உன்னை பத்தின எல்லா டீடைலைஸையும்  சொல்லிட்டான்”

“என்னை பத்தி எல்லாம் தெரிஞ்சிக்கின்னு அப்பாலையும் ஏன் சார் என்னை இங்க கூட்டின்னு வந்த”

தன் கரங்களை கட்டி கொண்டு அவளை ஆழ்ந்து பார்த்தவன்,

“கிட்டதட்ட இரண்டு மாசமா நீ என்னை முட்டாளாக்கிருக்கன்னா உனக்கு எவ்வளவு நெஞ்செழுத்தம் இருக்கனும்!… அதுவும் நீ என்கூட இருக்கும் போதெல்லாம் வெரைட்டி வெரைட்டியா ரியாக்ஷன் கொடுப்ப… அப்பவே உன் மேல எனக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சம் டௌட்லாம் வந்துச்சு… ஆனா அப்ப கூட நீ ஒரு பொண்ணா இருப்பன்னு சத்தியமா எதிர்பார்க்கல… என்ன நடிப்பு… என்ன தில்லு… அதான் உன் தில்லு எவ்வளவு தூரம்தான் போகுது பார்க்கலாம்னுதான் இங்க கூட்டிட்டு வந்தேன்…  அப்ப கூட நீ மசியல… நான் உன் பேரை சொன்ன பிறகு கூட நீ கல்லு மாறி நல்ல திடமா நின்னிட்டிருந்த”

“அய்யோ போ சார்… நான் ரொம்ப பயந்துட்டேன்”

“நீ பயந்திட்ட….?” எகத்தாளமாய் கேட்டவன்,

“அதனாலதான் என்னை அடிக்க அந்த பிளாவர் வாஷை தூக்கினியா? அது இருந்த வெயிட்டுக்கு நீ மட்டும் என் மேல அதை தூக்கி போட்டிருந்த… நான் பரலோகம் போயிருப்பேன்… நீ ஜெயிலுக்கு போயிருப்ப”

“அடிக்கனும்னெல்லாம் தூக்கல… ஒரு ஜாக்கிரதைக்குதான் தூக்குக்கினே”

“இவ்வளவு தைரியம் இருக்கு இல்ல… அப்புறம் எதுக்கு உனக்கு இந்த ஆம்பிள வேஷம்…  பொண்ணாவே இருந்து சமாளிக்கவே வேண்டியதுதானே.. அதை விட்டுட்டு வேண்டாத வேலையெல்லாம் பண்ணி… இதுல நீ பொண்ணுன்னு தெரியாம நான் போய் உன்கிட்ட” என்றவன் சங்கடமாய் தலையிலடித்து கொள்ள,

அவளும் பதில் பேசாமல் தலையை கவிழ்ந்து கொண்டாள். அவன் எதை குறித்து சங்கடப்படுகிறான் என்று அவளுக்குமே புரிந்தது.

“ஆனா உனக்கு இருக்கு பாரு தில்லு” என்றவன் சொல்லி அவளை ஆழ்ந்து பார்க்க,

“அதெல்லாம் இல்ல சார்… எனக்கு சத்தியமா நீ அதை வாங்கின்னு வர சொன்னதுக்கு எனக்கு அல்லு உட்ரூச்சு” என்றாள்.

அவன் முகத்தில் சொல்லவொண்ணா தவிப்பு சூழ அவமானமாய் முகத்தை திருப்பி கொண்டு,

“அதான் என்னை பார்க்கிறப்ப எல்லாம் வாய்க்குள்ளேயே திட்டிட்டு இருந்தியா?” என்று கேட்டான்.

“உஹும் இல்ல சார்” என்று உடனடியாய் அவள் மறுப்பு தெரிவிக்க

“பொய் சொல்லாதே… கேடி… போலி லைஸன்ஸ் வைச்சுக்கிட்டு வண்டி ஓட்டிருக்க… நீ என்னைக்காச்சும் போலீஸ்கிட்ட சிக்கியிருக்கனும்… ஏழு எட்டு வருஷம் உள்ளே தள்ளியிருப்பாங்க” என்றான் கோபம் அடங்காமல்!

“என்கிட்ட ஒரிஜினலும் இருக்கு… கணேஷ் சார்கிட்ட கொடுத்த காபிதான்  போலி!” என்றவள் தலைகவிழ்ந்தபடி சொல்லவும்

அவன் முகத்தில் எள்ளும் கொள்ளும் வெடித்தது.

“கணேஷுக்கு இருக்கு நாளைக்கு… போலிக்கும் ஒரிஜனலுக்கு கூட வித்தியாசம் தெரியல… இடியட்”  என்றான்.

“பாவம் சார்! அவரு… தப்பெல்லாம் என் பேரிலதான்” என்று அவள் பரிந்து பேசவும் அவன் பார்வை மீண்டும் அவள் புறம் கோபமாய் திரும்பியது.

“கோச்சிக்காதீங்க சார்! செஞ்சதெல்லாம் தப்புதான்… இனிமே இந்த மாதிரி தப்பு செய்ய மாட்டேன்… வேலையை விட்டு போன்னு மட்டும் சொல்லிடாதீங்க… அப்பாலிக்கி திரும்பியும் முதலில் இருந்து கண்டவன்கிட்ட எல்லாம் வேலைக்கு போய் நிக்கனும்” இவ்விதம் சொல்லி அவனை அவள் கெஞ்சலாய் பார்க்க,

“அப்போ டிரைவர் வேலையையே கன்டின்யூ பண்ண போறியா?!” என்று கேட்டு அவளை ஆழமாய் ஒரு பார்வை பார்த்தான்.

“ஏன் சார்? பொண்ணுன்னா… டிரைவர் வேலை பார்க்க கூடாதா?”

“அத பத்தி இல்ல… நீ எதோ பிசிஏ படிச்சிட்டிருந்தியாமே… உங்க அம்மா டெத்துக்கப்புறம் படிப்பை நிறுத்திட்டேன்னு கேள்விப்பட்டேன்… பேசாம நீ படிப்பை கன்டின்யூ பண்ணு… உன் படிப்புக்கு ஆகிற செலவை நான் பாத்துக்கிறேன்” என்றதும் அவளுக்கு பொறையேறிவிட்டது.

“அய்யோ சார்! எனக்கு படிப்பெல்லாம் சுத்தமா வராது… நானே எங்க அம்மாவோட விளக்குமாத்து அடிக்கு பயந்துக்கின்னுதான் படிச்சேன்… படிச்சேன்னு சொல்ல முடியாது… படிக்கிற மாறி நடிச்சேன்” என்று சொல்ல அவன் முகத்தில் புன்னகை அரும்பியது.

“அப்போ உனக்கு படிப்பை விட நடிப்பு நல்லா வரும்னு சொல்லு”

“இப்ப சொன்னிங்களே அது வாஸ்தவம்” என்றவள் சொல்ல மீண்டும் சாரதி சிரித்து கொண்டே வீட்டிற்குள் நடக்க,

“சார் சார் வூட்டுக்கு போனோம்னு சொன்னேனே” என்றாள் மீண்டும்!

“நானும் காலையில சொன்னேன் இல்ல… போஃன் பண்ணி சொல்லிடு” என்றவன் அலட்சியமாய் உரைத்துவிட்டு படியேறி செல்ல போனவன்,

அவள் புறம் திரும்பி, “ஆமா! கேட்கனும் நினைச்சேன்… அரவிந்துக்கு உன்னை எப்படி தெரியும் ?” என்றான்.

“அவன் ஒரு அறை லூசு சார்… ஒரு தடவை அவங்க காலேஜுக்கு ஒரு காம்பிட்டீஷனுக்கு போயிக்கினேன்… அங்கே என்னை பார்த்தவன்தான்… அன்னையில இருந்து என் பின்னாடியே சுத்தினிருக்கான்… லூசு” என்றவள் சொல்ல சொல்ல அவன் தீவிரமான யோசனைக்குள் நின்றான்.

‘அப்போ சைமன் விசாரிச்சி சொன்ன அந்த லோக்கல் பொண்ணு இவளா?!’ என்ற எண்ணம்தான் அவன் மனதிற்குள் சுழன்றது.

“இன்னா சார் யோசிக்கிற?” என்றவள் அவன் முகம்பாவனையை புரிந்து விசாரிக்கவும் அவளை குழப்பமாய் ஏறிட்டவன்,

“அதில்ல.. அவன் லவ்வை நீ ஏன் ஒத்துக்கல?” என்று ஆழமாய் அவளை பார்த்தபடி வினவினான்.

“அய்யோ சார்! லவ் கிவ்வுன்னா எங்கம்மா என்னை புளந்து கட்டிடும்… ஒரு தடவை இந்த எருமை லவ்வை சொல்றேனு என்னை எங்க அம்மாகிட்ட மாட்ட வுட்டு போயிட்டான்… செம அடி… உதடு கீஞ்சி ரத்தமெல்லாம் வந்திருச்சு”

அவள் சொல்வதை முறுவலித்து கேட்டு கொண்டிருந்தவன் படிக்கெட்டில் ஏறி கொண்டே,

“இப்பதான் உங்க அம்மா இல்லையே… அப்புறம் என்ன? பேசாம அவனுக்கு ஒகே சொல்லிடு… உன் லைஃபும் ஸெட்டில்ட்” என்றான்.

“அம்மா இல்லதான்… ஆனா அம்மா என்கிட்ட சொல்லி இருக்கு… பணக்கார பசங்க எல்லாம் நம்பாதே… லவ் பன்றேன்னு ஆரம்பிச்சு காரியத்தை முடிச்சிக்குன்னு கழட்டி வுட்டிருவானுங்க”
என்றவள் சொல்லி கொண்டே அவள் பின்னோடு நடக்க

அவள் புறம் திரும்பி நின்றவன்
“நீ தப்பா புரிஞ்சிட்டிருக்க… அரவிந்த் அப்படிப்பட்ட ஆளு இல்ல… அவன் உன்னை சின்ஸியராதான் லவ் பன்றான்” என்றான்.

“போ சார்… எனக்கு அவனை கண்டாலே பிடிக்கல… கடுப்பாவுது”

“லூசு மாறி பேசாதே… அவன் ஸ்டேட்டஸ் என்னன்னு தெரியுமா உனக்கு… எனக்கிருக்க மாதிரி பத்து மடங்கு சொத்து… மங்களம் சில்க்ஸ் ஓனரோட ஒரே பையன்”

அவள் முகம் அதிர்ச்சியும் ஆச்சர்யத்தையும் மாறி மாறி பிரதிபலித்த அதே நேரம், “ஆமா சார்! செம பெரிய கடை… அன்னைக்கு டிவில பார்த்தேன். .. பத்திக்கின்னு எரிஞ்சிட்டிருந்துது… ஆமா சார்… அப்பவே கேட்கனும் நினைச்சேன்… அந்த கடை எப்படி சார்  பத்திக்கிச்சு ?” என்றவள் வினவ, அவன் தன் எண்ணங்களை மறைத்து கொண்டு,

“என்னை கேட்டா… எனக்கெப்படி தெரியும் ?” என்றான்.

அவள் மீண்டும் யோசனைகுறியோடு,
“அந்த அரவிந்தோட அப்பாதான் அந்த கடைக்கு ஒனரா?!” அவள் வியப்புகுறியோடு கேட்டாள்.

“பின்ன… இது தெரியாம நீ பாட்டுக்கு அவனை வேண்டாங்கிற”

“இப்பவும் எனக்கு அவன் வேண்டாம்தான் சார்” என்று அவள் சொல்லவும் சாரதி அதிசயத்து பார்த்தான்.

அவள் மேலும், “அவன் எவ்வளவு பெரிய ஆள கூட இருந்தா என்ன சார்? எனக்கு அவனை பிடிக்க வோணாமா… அப்படியே அவனை நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாலும் என் தங்கச்சிங்களை அவன் கூட வைச்சி பார்த்துக்குவான்னு எனக்கு நம்பிக்கையில்ல சார்” என்றவள் தீர்க்கமாய் சொல்லி முடிக்க

அவன் வியப்புற்றான்.

அவளோ அவன் பார்வையை பார்த்து துணுக்குற்று, “இன்னாத்துக்கு சார் என்னை அப்படி பார்க்கிற?!!” என்க,

அவன் எளக்காரமாய் புன்னகையித்து,

“இப்படியெல்லாம் நீ யோசிச்சிட்டிருந்த… ரொம்ப கஷ்டம்” என்றான்.

“கஷ்டபட்டாலும் பரவாயில்ல சார்… எவன் என் தங்கச்சிங்கள பொண்ணு மாறி பாத்துக்குவான்னு நம்பிக்கை வருதோ அவனைதான் நான் கட்டிக்குவேன்… இல்லன்னா நான் கல்யாணமே பண்ணிக்கமாட்டேன்” என்றவள் சொல்லவும் அவனுக்கு சிரிப்பு வந்துவிட்டது.

“நீ இப்படி இருந்தன்னா… கடைசியா சொன்ன பார்த்தியா… அதான் நடக்கும்” என்றான்.

அவளோ அவன் கவனிக்காதது போது உதட்டை சுளித்து கொண்டுவிட, அவனோ படியேறி தன் அறைக்கு செல்ல பார்த்தான்.

மீண்டும், “சார்”  என்றவள் அழைக்க,

“என்ன?” என்று திரும்பினான்.

“வூட்டுக்கு போவே முடியாதா ?” என்றவள் கேட்கவும்

அவனின் முறைப்பான பார்வைதான் அவளுக்கு பதிலாய் வந்தது.

அவளோ அதன் பின் தங்கைகளை பற்றிய கவலையோடு தன் வீட்டருகில் இருந்த கடையின் தொலைபேசிக்கு அழைக்க,

அது அடித்து கொண்டே இருந்தது. யாரும் ஏற்கவில்லை. வெகுநேரம் முயற்சித்து அலுத்து போனவள் சுகுமாருக்கு அழைக்க, அவனும்  வேலையில் இருப்பதாக பதிலளித்தான்.

வீட்டிற்கு சென்றதும் சுகுமாரை அவளின் பேசிக்கு அழைக்க சொல்லிவிட்டு அழைப்பை துண்டித்தவளுக்கு மனதில் ஒருவித கலக்கம் சூழ்ந்து கொண்டது.

அதை சாரதியிடம் தெரிவிக்கலாம் என்று  எண்ணியவள் அவன் லேப்டாப்பில் வேலையில் மூழ்கியிருப்பதை பார்த்து தயக்கத்தோடு மௌனமாகிவிட்டாள்.

இரவு உணவு முடிந்ததும் அவளை படுத்து கொள்ள சொல்லிவிட்டு அவன் தன் அறைக்குள் புகுந்துவிட,

அவள் சோபாவில் அமர்ந்தபடி பேசியை அருகிலிருந்த மேஜை மீது வைத்துவிட்டு சுகுமார் எப்போது அழைப்பான் என்று காத்திருந்தாள்.

“சே! தங்கச்சிங்களுக்கு ஒரு ஃபோன் வாங்கி கொடுத்திருந்தா இந்த தொல்லையே இல்ல… வீட்டுக்கு போனதும் முதல் வேலையா ஒரு போஃன் வாங்கனும்”  இவ்வாறாக தனக்கு தானே புலம்பி கொண்டவள் நேரம் கடந்து செல்ல கண்களை சுழற்றி கொண்டு அப்படியே சோபாவிலிருந்த தலகாணியை தலைக்கு கொடுத்துவிட்டு உறங்கி போனாள்.

சாரதியோ மும்மரமாய் வேலை செய்து கொண்டே அருகிலிருந்த பாட்டிலில் தண்ணீரை பருக யத்தனிக்க,

அது காலியாக இருக்கவும் வெளியே எழுந்து வந்தான்.

அங்கே வீராவின் கைப்பேசி மேஜை மீது அலறி கொண்டிருந்தது. ஆனால் அவளோ அதனை உணராதவளாய் ஆழ்ந்த உறக்க நிலையில் இருந்தாள்.

யோசனையாய் பேசியையும்  அவளையும் மாறி மாறி பார்த்தவன்,

பின் அவளை தொந்தரவு செய்யாமல் அந்த அழைப்பை தானே ஏற்று காதில் வைத்தான்.

“போஃனை எடுக்க இவ்வளவு நேரமாடி உனக்கு… என் தூக்கத்தை கெடுத்திட்டு நீ மட்டும் நிம்மதியா தூங்கிற போல” ஆவேசமாய் ஒரு ஆண் குரல் படபடவென பொறிய

அது அரவிந்தின் குரல் என்பதை சாரதி மூளை கேட்ட மாத்திரத்தில் கண்டறிந்து கொண்டது.

error: Content is protected !!