Sara

29 POSTS 7 COMMENTS

இது என்ன மாயம் 24 – சாரா @ Sara Dhiya

பகுதி 24

பெண்ணே !

உன் மீதான காதலை உணரும் தருணம்

உன்னோடு சேர்ந்து உன் குணங்களும்

என்னோடு கலந்து விட்டதோ!

உன் தாயாய் மாறி

நான் தாங்குகிறேன் என்று

நீ சொன்ன போது உணர்ந்தேன்

உன்னுள் இருக்கும் தாய்மை குணம்

என்னுள்ளும் கலந்து விட்டது என்று…..

 

பிரஜி பயத்தோடு இருந்ததாலோ என்னவோ? அவள் மனதும் சோர்ந்தது. ஆனால் சஞ்சீவ் பத்திரமாய் செல்ல வேண்டும் என்று கடவுளிடம் வேண்டிக் கொண்டே, அவன் போனுக்காக, சாப்பிடாமல் காத்திருந்தாள்.

அவள் காத்திருந்ததற்கு பலனாக, சஞ்சீவும் பதினோரு மணியளவில் மீட்டிங்கை முடித்து விட்டு, சாப்பிட செல்லும் போது, தன் மனைவிக்கு அழைத்தான்.

“ஹலோ பிரஜி”

“இம்… சொல்லுங்க, பத்திரமா போய்டீங்களா?” என்றாள் அமைதியாய்.

“இம்… மீட்டிங் முடிஞ்சிடுச்சு, நான் இப்ப தான் சாப்பிட போறேன். ஆமா நீ சாப்பிட்டியா?”

“ஓ! நான்….. இன்னும்….. சாப்பிடல…” என்று இழுத்து இழுத்து, அவன் திட்ட போகிறான் என்றெண்ணி தோளை தூக்கி, கண்ணை மூடிய படி சொல்ல, அதைப் போலவே அவனும் “ஏய்… இன்னுமா சாப்பிடாம இருக்க? உனக்கு அறிவிருக்கா??? இம்ச்சு…. என்ன பண்ண இவ்வளவு நேரம்?”

அவள் பதில் சொல்லாமல் அமைதியாய் இருக்கவும், “சரி நீ போய் சாப்பிடு பிரஜி, அப்போ தான் நான் சாப்பிடுவேன் “

இப்பொழுது மட்டும் “இல்ல நீங்க போய் சாப்பிடுங்க….. நான் சமைச்சு தான் சாப்பிடனும், லேட் ஆகும்” என்று எடுத்துரைத்தாள்.

அவனோ “பரவாயில்ல, எவ்ளோ லேட் ஆனாலும், நீ சாப்பிட்டன்னு தெரிஞ்சதுக்கு அப்புறமாவே சாப்பிடுறேன்” என வைத்து விட்டான்.

அவன் அன்பில் நெகிழ்ந்தவள், சிறிது நேரம் அப்படியே அமர்ந்திருந்தவள்.

‘எவ்வளவு அன்பாக இருக்கிறான்! இத்தனை நாளும் இந்த அன்பை எங்கே வைத்திருந்தானாம்?…. இம்???’ என தனக்கு தானே கேட்டு, அழகாய் வாயை சுளித்து, நொடித்துக் கொண்டாள்.

ஆனால் அவள் மனதோ ‘அவன் எப்போதும் உன் மீது அன்பாய் தான் இருக்கிறான், முன்பு ஏதோ கோபம், அதாவது அவன் அண்ணன் இருக்கும் போது, அவனை நிர்பந்தப்படுத்தி கல்யாணம் செய்து, எல்லோர் முன்னும், முக்கியமாய் அவன் தந்தை, எந்நேரமும் திட்டுபவர் முன், மேலும் வசதியாய் அவனைக் குற்றவாளியாக்கிவிட்டாய் அல்லவா? அது தான் கோபம்,  அவ்வளவு தான். நடந்ததைப் பற்றி யோசிக்காமல், இன்று நடக்கும் விசயங்களைப் பார். அவன் உன் மீது அளவு கடந்த அன்பை வைத்த்ருக்கிறான் அல்லவா? அது போதும் எவ்வளவு பிரச்சனை வந்தாலும், அவனின் காதலோடு நீ ஜெயிக்கலாம்’ என்று எடுத்து கூறியது.

‘இம்… அதுவும் உண்மை தான், முன்பும் தான் கோபித்துக் கொண்டு, சாப்பிடாமல் இருந்ததற்கு உருகினானே. இம்… அவன் காதல் மட்டும் துணை இருந்தாலே போதும், எவ்வளவு பெரிய பிரச்சனை வந்தாலும், தாங்குவேன், எதிர் கொண்டு வெற்றியும் காண்பேன்’ என்று எண்ணிக் கொண்டே, தனக்கு மட்டும் என்பதால், வக்கனையாய் எதுவும் செய்யாமல், ஓட்ஸ் காய்ச்சி குடித்துக் கொண்டாள். அது தான் இன்னும் சிறிது நேரத்தில் சமைத்து விடுவோமே என்று எண்ணி செய்தாள்.

பின் அவனிடம் அவள் சாப்பிட்டு விட்டதாக, போன் செய்து சொன்ன பிறகே அவன் சாப்பிட சென்றான். அப்போது, காத்திருந்து சாப்பிடுவது கூட, அதுவும் தன் மனதுக்கு பிடித்தவளுக்காகக் காத்திருப்பது… அதுவும் அவள் அருகில் இல்லையென்றாலும், அவள் சமைத்திருப்பாளா? இந்நேரம் சாப்பிட்டிருப்பாளோ? இல்லை சாப்பிடாமல் தனக்காக சாப்பிட்டேன் என்று பொய்யுரைப்பாளோ? என்று அவளைப் பற்றியே சிந்தித்து காத்திருந்த நிமிடங்களில் கூட ஒரு சுகம் இருக்க தான் செய்தது.

இவ்வாறெண்ணிய சஞ்சீவ், அவளின் அழைப்பு வரும் வரை, அவளை நினைத்து புன்னகை முகத்துடன் இருக்க, அந்த வழியே சென்ற அலுவலக நண்பனோ “என்ன சஞ்சீவ்? சாப்பிடலையா? சாப்பிடப் போகணும்ன்னு சொல்லிட்டு, இன்னும் இங்கயே உட்கார்ந்திருக்க?” என்று வினவ,

அதே சமயம் பிரஜீயும் அழைக்க, அவன் காதில் வைத்துக் கொண்டே “கிளம்பிட்டேன்” என்று நண்பனுக்கு புன்னகைக்க, அந்த நண்பனோ “இம்… இம்… புது மாப்பிள்ள, புது வைஃப், புது கல்யாணம்… இம்… இம்… கேரி யான், கேரி யான்…” என்று கேலி செய்ய, அவனோ பிரஜீயிடம் பேசிக் கொண்டே, அவனைத் தோளில் தட்டி அடித்து விட்டு, அப்படியே தன் மனைவியிடம் பேசிக் கொண்டே கான்டீன் சென்று விட்டான்.

பின் மாலையில் அலுவலகம் விட்டு வந்த சஞ்சீவ் மிகவும் சந்தோஷத்தோடு, “பிரஜி… பிரஜி…” என்று வழக்கம் போல கூவிக் கொண்டே உற்சாகத்தோடு வந்தான். தன் காதல் மனைவியோடு சேர்ந்து ஊர் சுற்றுவதற்கு, நாளை ஞாயிரோடு சேர்ந்து திங்கள், செவ்வாய், என இரண்டு நாட்களும் விடுமுறை எடுத்துக் கொண்டு, மூன்று நாள் சுற்றுலாவுக்கு மனதில் திட்டமிட்டுக் கொண்டு வந்திருந்தான். அப்படியே அதை ஒரு குட்டி தேனிலவாக மாற்றவும் எண்ணம் கொண்டிருந்தான். அது தான் உற்சாகம் கரைப் புரந்தோட வந்திருந்தான்.

ஆனால் அவனின் உற்சாகத்திற்கு நேர்மாறாய், பிரஜீயோ சுருண்டு படுத்திருந்தாள். அவளைத் தேடிக் கொண்டு வந்தவன், படுக்கை அறையில், தரையில் அவள் இன்னமும் படுத்திருப்பதைப் பார்த்து, அவள் அருகில் சென்றான். அவன் அழைத்ததிலேயே விழிப்பிற்கு வந்தவள், அவன் அவளை எட்டுமுன் எழுந்திருந்தாள்.

“என்னாச்சு பிரஜி?….. உடம்பு முடியலையா?” என்றான் அக்கறையாய்.

அவளோ “ஒன்னும் இல்லங்க… சும்மா தான்” என்று அமர்ந்தபடி சொன்னாள். பிரஜீக்கு மாதமாதம் வரும் பெண்கள் பிரச்சனை தான். சென்ற இரண்டு மாதமாய் பெரிதாக இல்லை, சமாளித்து விட்டாள். ஆனால் இப்பொழுது வெயில் காலமாதலால், உடம்பில் சூடும் சேர்ந்துக் கொண்டு அவளின் வயிற்றுவலியை இந்த தடவை அதிகப்படுத்தியிருந்தது.

அதனால் அவளின் சோர்வு, அவள் முகத்திலும் தெரிய, அதைக் கண்டுக் கொண்டவன், “பொய் சொல்லாத பிரஜி, உன் முகத்தப் பார்த்தாலே தெரியுதே,….. உனக்கு உடம்பு முடியலன்னு. என்னன்னு சொல்ல மாட்டியா?” என்று கண்டிப்போடு சொன்னான்.

அவளோ இவனிடம் எப்படிச் சொல்வது என்று யோசித்து, மறைமுகமாய் “வீட்டுக்கு விலக்காகிட்டேன்” எனச் சொல்ல,

சஞ்சீவ் வீட்டில் அண்ணன், தம்பியாய் ஆண்களாய் வளர்ந்ததால், இதைப் பற்றி தெரியாததால், “என்ன விலக்கு… ஒன்னும் புரியல” என்றான்.

அவளோ மேலும் எப்படி சொல்வது என்று யோசித்து, தன் கை விரல்களில், இரண்டு விரல்களை மடக்கி, மூன்று விரல்களை காண்பித்து, “இது தான்” என்று அவனிடம் சொல்ல, அவனோ “ஏய்… பிரஜி என்ன இப்படி எல்லாம் காமிக்கிற? எனக்கு ஒன்னும் புரியல, என்ன தான் பிரச்சனை? ஒழுங்கா சொல்லப் போறியா இல்லையா?” என்று அவன் பொரிய, பின் கஷ்டப்பட்டு அவனுக்கு மீண்டும் சொல்லி புரியவைக்க, “ஓ… இப்ப என்ன டா பண்ணுது? ரொம்ப வலிக்குதா?” என உருக…

“இம்… அம்மா இருந்தா, கைவைத்தியம் பண்ணுவாங்க எனக்கு சரியாகிடும்” எனத் தன் தாயின் நினைவிலும், வலியினாலும் மிகவும் சோர்ந்து சொன்னாள்.

அவனோ உதட்டை இறுக்கமாய் மடித்து, “எல்லாம் சரியாகிடும் டா… நான் வேணா மெடிக்கல்ல கேட்டு மாத்திர வாங்கிட்டு வரவா?” என ஆறுதலாய் கேட்டான்.

“இல்ல வேணாம்… அதுவா சரியாகிடும்ங்க… இருங்க உங்களுக்கு டீ போட்டு கொண்டு வரேன்” என்று எழப் போனவளை தடுத்து, “நீ படுத்துக்கோ, நான் போய் போட்டுக் கொண்டு வரேன்” என்று சமையலறை சென்று, அவளுக்கும் சேர்த்து டீ போட்டுக் கொண்டு வந்தான்.

அவளுக்கு ஒன்றை கொடுத்து விட்டு, அவளருகே சுவரோரமாய், தரையில் கால் நீட்டி அமர்ந்து, சரிந்து அவள் தோளில் தலைவைத்து, டீ குடித்துக் கொண்டே, “பிரஜி… நாம ரெண்டு பேரும் இங்க மைசூர், இல்ல எங்கயாவது, உன்னோட மூணு நாளைக்கு டூர் போலாம்னு, நான் ஆபீஸ்க்கு, இரண்டு நாள் திங்கள், செவ்வாய் லீவ் போட்டுட்டேன்” என்று கூறினான்.

மேலும் “உனக்கு சர்ப்ரைஸா இருக்கட்டுமேன்னு உன்கிட்ட கேக்காம, நாளைக்கு சண்டே தானே, அதோடு சேர்த்து இரண்டு நாள் லீவ் போட்டு போலாம்னு நினைச்சேன். ஆனா உனக்கு இப்படி உடம்பு முடியாம போச்சு” என்று அவன் வருத்தப்பட,

அவனின் ஆசையும், அது நிறைவேற முடியாத அவனின் வருத்தமும் அவளை வாட்ட, “வேணா… நாம மைசூர் போயிட்டு வரலாம்ங்க… நான் அட்ஜஸ்ட் பண்ணி வந்திர்றேன்” எனக் கூற,

“ஹே… வேணாவேணாம், உடம்பு முடியாம அங்க போய் அலைஞ்சு ஏதாவது ஆகப்போகுது. இந்த தடவ போகலேன்னா என்ன? அடுத்த தடவ போகலாம். முத உனக்கு சரியாகட்டும்” என்று சொன்னான்.

“சரிங்க…” என்று அவளும் ஆமோதித்தாள். பின் இருவரும், ஒரே நேரம் “சாப்பிட்டியா?” என அவனும், “சாப்பிட்டீங்களா?” என அவளும் கேட்டு, இருவரும் ஒருவரைப் பார்த்து ஒருவர் புன்னகைத்தனர்.

அவள் புன்னகைக்கும் போது, வலிக்கவும் வயிற்றில் கை வைத்து, “ஸ்ஸ்ஸ்…” எனச் சமாளித்தாள். “என்னாச்சு?… ரொம்ப வலிக்குதா?…பிரஜி” எனக் கேட்டு, என்ன செய்வது என்று தெரியாமல், அவளைப் பார்க்க, அவளோ “இம்ஹும்… கொஞ்சமா … தான்” என்றாள்.

உடனே ஏதோ யோசனை வந்தவன் போல, “ஹே… எங்கம்மா வயிறு வலிச்சா… பன்னீர் சோடா வாங்கி குடிக்கச் சொல்வாங்க, நான் வேணா வாங்கிட்டு வரவா? குடிச்சு பார்க்கிறியா? இரு… வாங்கிட்டு வரேன் பிரஜி…” என்று அவளிடம் கேள்வி கேட்டு, அவனே அவளுக்குப் பதிலாய், பதிலும் சொல்லி கிளம்பி சென்றான்.

 

பின் பன்னீர் சோடா குடிக்கவும், சிறிது வலி குறைந்தது போல் உணர்ந்தாள். மேலும் சஞ்சீவ் வேறு அவளைத் தோளில் சாய்த்துக் கொண்டு, தன் சிறு வயது கதைகளையும், சேட்டைகளையும் சொல்லி, அவளின் சிறு வயது சேட்டைகளையும் கேட்டு அறிந்துக் கொண்டிருந்தான். இப்படியே சிரிக்க சிரிக்க பேசியதில், பிரஜீக்கு வயிற்று வலி எல்லாம் மறந்து போயிற்று. இரவு அவள் சமைத்து வைத்திருந்த, எளிமையான சாப்பாட்டை சஞ்சீவே தட்டில் போட்டு வந்து, அவளுக்கு ஊட்டியும் விட்டான், தானும் உண்டான்.

இரவில் அவள், தான் தரையிலேயே படுத்துக் கொள்கிறேன் என்று சொல்ல, உடனே சஞ்சீவும் “சரி, அப்போ நானும் உன் பக்கத்திலேயே படுத்துக்கிறேன்” என்று சிறுப்பிள்ளை போல் சொல்லி, அவனும் அவளின் அருகே படுத்துக் கொண்டான்.

மேலும், அவளுக்கு இன்று தாயின் நினைவு அதிகரித்து, அவளை வாட்டுவதை உணர்ந்தவன் போல், அவள் தலையை வருடி, தன் நெஞ்சத்தில் சாய்த்து, “எல்லாம் சரியாகிடும் பிரஜி… நீ கவலைப்படாத” என்று ஆறுதலாய் கூறி, அப்படியே அவள் முதுகில் தட்டிக் கொடுத்து, அவளை உறங்க வைத்தான்.

காலையில் எழுந்து சஞ்சீவ், அவளுக்கும் சேர்த்து டீ போட்டு கொடுத்து விட்டு, அவளை உட்காரவைத்து, அவளிடம் கேட்டு, கேட்டு காலை உணவை சமைத்து, இருவரும் உண்டனர்.

பின் மதியமும் “நான் தான் சமைப்பேன்” எனச் சமைக்க வந்தவளிடம் அடம் பிடித்து, அவள் காய்களை மட்டும் நறுக்கி தர, மறுபடியும் அவளிடம் சமையல் குறிப்பு கேட்டு, கேட்டு அவள் மேற்பார்வையில் சமைத்தான்.

உணவின் ருசி முன்னேபின்னே இருந்தாலும், கணவனின் இந்த அன்பில், அந்த ருசிக் கூட தேவாமிர்தமாய் இனித்தது. அதனால் ஒரு பிடி அதிகமாய் உண்டவளைப் பார்த்து, “பார்த்தியா அய்யாவோட சமையல், உன்ன விட ஜெட் வேகத்துல…ஒரே நாளுல கத்துகிட்டேன்” என்று பனியன் அணிந்த கழுத்தில், இல்லாத காலரைத் தூக்கி விட்டான்.

அவளும் “இம்… இம்… ரொம்ப ஸ்மார்ட் தான் நீங்க… ஏன்னா நீங்க என் புருஷனாக்கும்… அதான்” என்று அவனை ஒரே வார்த்தையில் சாய்த்து விட, “அடிப்…பாவி, இப்படி கவுன்ட்டர் கொடுத்திட்டியே” எனச் சொல்லி, இருவரும் சிரித்துக் கொண்டனர்.

பின் மாலையில் சஞ்சீவ் தன் அம்மாவிடம் அலைப்பேசியில் பேச, பிரஜீயும் பேச, இருவரின் சந்தோஷத்தையும் அவர்களது பேச்சில் உணர்ந்து, சரஸ் மகிழ்ந்தார்.

சஞ்சீவோ “அம்மா… உன் மருமக என்ன ரொம்ப கொடும படுத்துறா மா… சண்டேன்னா சமைக்கச் சொல்லுறா, இதுல லீவ் வேற போட்டு சமைக்கச் சொல்லுறா” என புகார் சொல்ல,

சரஸோ “ஆமா… ஞாயிற்றுக்கிழம தான, நீ வெட்டியா தான இருக்க, செய்ய வேண்டியது தான” என்று அவரும் அவனைக் கவிழ்க்க, ஸ்பீக்கர் மோடில் அவரின் பதிலைக் கேட்ட பிரஜீயோ, சிரித்துக் கொண்டே “ஹேய்… அம்மான்னா… அம்மா தான். நல்லா சொல்லுங்கம்மா… ஒழுங்காவே சமைக்க தெரியலமா இவருக்கு… இதுல பெரும வேற, ஒரே நாளுல சமைச்சுட்டேன்” என்று அவன் தோள் மீது சாய்ந்துக் கொண்டே சொன்னாள்.

சரஸோ “அதான… என் மருமக மாதிரி எல்லோரும் ஒரே வாரத்துல, அதுவும் மணமா சமைச்சுடுவாங்களா?” எனச் சொல்ல, சஞ்சீவோ “எம்மா… எம்மா… போதும், உன் மருமகளுக்கு ஐஸ் வச்சது. கவலைப்படாத அவ உனக்கு நாளைக்கு சோறு போடுவா, அதுக்காக இப்படி ஐஸ் வைக்காத மா” என்றான். அப்படியே பிரஜி கையினால் கொட்டும் வாங்கினான்.

சரஸ் “உனக்கேன்டா இவ்ளோ பொறாம எங்க ஒற்றுமையப் பார்த்து “

சஞ்சீவ் “சரி, சரி … நீ நல்லா இருக்கியாமா? நான் முடிஞ்சா அடுத்த வாரம் வரேன் மா” என்று சொல்ல, பிரஜி “அம்மா… மாமா நல்லா இருக்காங்களா? மதன் மாமா நல்லா இருக்காங்களா? நாங்க கேட்டோம்ன்னு சொல்லுங்க மா” என்று கணவன் அவர்கள் மீது கோபம் கொண்டிருந்தாலும், அவன் சார்பாய் அவள் பேசினாள்.

சரஸ் “எல்லோரும் நல்லா இருக்கோம் மா… நீங்க சந்தோஷமா இருக்கீங்கள? எனக்கு அது போதும் மா” என்று அவர் சந்தோசப்பட்டுக் கொண்டே, மேலும் சஞ்சீவின் அண்ணன் மதனுக்கு, அவன் அத்தை பெண்ணைப் பேசி முடித்து உறுதி செய்து விட்டதாகக் கூறினார்.

மேலும் ரங்கன், சரஸ், அடிக்கடி தன் மகன் சஞ்சீவிடம் பேசிக் கொள்வதைக் கண்டும் காணாமல் இருந்தார். ஆயிரம் தான் இருந்தாலும், தாய்க்கு, மகன் பாசம் இல்லாமல் போகுமா? அதனால் போகட்டும் எப்படியோ பேசிக் கொண்டு இருக்கட்டும் என்று விட்டு விட்டார். மேலும் சஞ்சீவ் தாயைப் பார்க்க மாதம் ஒரு முறை வருவதும், வரும் போதெல்லாம் அவருக்கு செலவுக்கு ஐந்தாயிரம், முடிந்தால் அதற்கு மேலும் தந்து விட்டு செல்வான்.

அப்படி வந்தால், ஒரே நாளில் காலை வந்து, மதியம் தாயின் கையால் சாப்பிட்டு விட்டு, தந்தை எதிரே கூட வராமல், உடனே கிளம்பி விடுவான். அதனால் அவனும் குடும்பப் பொறுப்பாய் இருப்பதால், ரங்கனும் இப்போதெல்லாம் அவனை எதுவும் சொல்வதில்லை.

பின் இரண்டு நாட்களும், பிரஜீயை தங்க தட்டில் வைத்து தாங்காத குறையாய், இதே போல் சமைத்துக் கொடுத்துக் கவனித்துக் கொண்டான்.

பிரஜி கூட, “எனக்கு சரியாகிடுச்சுங்க”,

“நீங்க எதுக்கு லீவ்வ வேஸ்ட் பண்றீங்க? ஆபிஸ்க்கு போங்க, நான் சமாளிச்சுக்குவேன்” என்று சொன்னதையோ,

“இப்ப பராவாயில்ல, நானே சமைக்கிறேன்ங்க” என்று சொன்ன எதையும் அவன் காதில் வாங்கவே இல்லை. அவனுக்கு இது ஒரு புது அனுபவமாய் இருந்தது. தன் தாய் தன்னைச் சிறு வயதில் கவனித்துக் கொண்டது போல், பிரஜீயை ஒரு குழந்தை போல, அவன் ஒரு தாயாய் மாறி கவனித்தான்.

அவனுக்கே வியப்பாய் இருந்தது, எதற்கெடுத்தாலும் அவசரமாய் கோபப்படும் நானா? இவ்வளவு பொறுப்பாய், பொறுமையாய் இவளைக் கவனித்துக் கொள்கிறேன். ‘இல்லை இல்லை, பிரஜி உன்னை கவனித்துக் கொண்டதை வைத்து, அவளை நீ கவனிக்கிறாய்’  என்றது அவன் மனது.

அவனும் ‘ஆமாம், ஆமாம், அவள் தான் எனக்கு எல்லாம் கற்றுக் கொடுத்தாள். அவளின் அளவில்லாத காதல் மூலம், அன்பு, அக்கறை, பாசம், பொறுப்பு, பொறுமை, என ஒவ்வொன்றாய் எனக்கு கற்றுக் கொடுத்தாள். சமையலறைப் பக்கமே செல்லாதவள், தனக்காக தன் மீது கொண்ட காதலுக்காக, ஒரே வாரத்தில்… அதுவும் மணக்க மணக்கக் கற்றுத் தேறினாள்.

என் குடும்பத்தை விட, உயர்மட்ட நடுத்தர குடும்பத்தில் பிறந்து, வளர்ந்தவள், தனக்காக, தன்னுடன் வந்து வசதி குறைந்த வீட்டில், எவ்வளவு அழகாய் வாழ்கிறாள். தான் அவள் மீது கொண்ட தவறான கருத்தினால் கோபப்பட்டாலும்… அதுக் கூட தெரியாமல்… காரணம் தெரியாத கோபத்தை நான் காட்டினாலும் கூட… அவள் அன்பால், காதலால், என்னையே மாற்றி விட்டாளே!

இவ்வளவு மகத்துவமான அவளின் காதல், அவள் மூலம் என்னுள்ளும் வந்து நிறைந்து விட்டது. அவளின் காதலுக்காக இந்த மூன்று நாட்கள் என்ன? என் உயிர் உள்ளவரை, அவளுக்கு தாயாய், தந்தையாய், தோழனாய், கணவனாய் என எல்லாமுமாக இருந்து பார்த்துக் கொள்வேன்’ என்று உறுதி எடுத்துக் கொண்டான்.

செவ்வாய் அன்று, பிரஜி சிறிது நன்றாக உணர்ந்தாள், மேலும் தன் கணவன் தாயாய் மாறி தன்னைத் தாங்கியதில் தெம்பாகவும் உணர்ந்தாள். தன் கணவன் ஆசையாய் எடுத்த விடுமுறை வீணாய் போயிற்றே என்று மனம் வருந்தி, இன்று தன் உடல்நிலை நன்றாக தான் இருக்கிறதே, எங்கேனும் வெளியே செல்லலாமா என்று கணவனிடம் கேட்டுப் பார்ப்போம் என எண்ணினாள்.

மதியம் உணவிற்கு பின், ஓய்வாய் படுத்திருந்த போது, முழங்கையை ஊன்றி, அவனைப் பார்த்தவாறு படுத்து, “என்னங்க… சாயங்காலம் வேணா … எங்கயாவது வெளிய போயிட்டு வரலாமா?” என்றாள்.

 

சஞ்சீவ் “இன்னிக்கு தான் நீ நல்லா ஆகிருக்க, அதுக்குள்ள வெளிய போகனுமா? ஏன் பிரஜி எனக்காகப் பார்க்கிறியா? லீவ் வேஸ்ட்டா போச்சேன்னு, நான் ஒன்னும் கவலைப்படல, உன் கூட மூணு நாளும் சந்தோஷமா தான் இருந்தேன். டூர் போயிருந்தாக் கூட, இவ்ளோ சந்தோஷமா இருந்திருக்க மாட்டேன் போல” என்று மனமுவந்து கூறினான். மேலும் தனக்காக பார்க்கிறாளே என்று சந்தோஷமாய் உணர்ந்தான்.

பிரஜீயோ அவன் அன்பில் நெகிழ்ந்து, “நீங்க மூணு நாள் என்ன பார்த்துக்கிட்டதுல இல்ல இல்ல என்ன தாங்கனதுல, எனக்கு உடம்பு சரியாகிடுச்சுங்க. நான் நல்லா இருக்கேன், எங்கம்மா கூட, இப்படி கவனிச்சது இல்ல… உண்மையிலேயே நான் ரொம்ப ரொம்ப கொடுத்து வச்சிருக்கேன்ங்க” என அப்படியே, அவன் நெஞ்சத்தின் மீது சாய்ந்து, உணர்ச்சி மிகுதியில் கண்ணீர் விட்டாள்.

“ஸ்…. ஸோ… ஏய் என்ன சின்னப்பிள்ள மாதிரி, அழுதிட்டு இருக்க பிரஜி… இது என் கடமை… இதுக்கு போய் பெரிய வார்த்தை எல்லாம் சொல்லி அழுதிட்டு இருக்க…” என்றான்.

மேலும், அவள் முகத்தை நிமிர்த்தி, கண்ணீரை துடைத்து விட்டு, “இனி எக்காரணம் கொண்டும் நீ அழவே கூடாது பிரஜி… சொல்லிட்டேன்…” என கண்டித்து, பின் புன்னகைத்து “சரி, சரி அழாத … நான் வெளிய கூட்டிட்டு போறேன்… அப்புறம் பாப்பாக்கு பிடிச்ச குச்சி ஐஸ், பலூன், சாக்லேட் எல்லாம் வாங்கி தரேன்… என்ன?” என அவளைக் கிண்டல் செய்ய,

அவளோ நெற்றி சுருக்கி, பின் அவனின் கிண்டலை புரிந்து, உதட்டை மடக்கி, “ம்ஹும்… இம்…இம்… போங்க” எனச் சிணுங்கி, அவனுக்கு முதுகை காட்டி திரும்பி படுத்துக் கொண்டாள்.

அவன் அவள் முதுகில், கைகளால் ஓவியம் வரைந்து, அவளை நெளிய வைத்து, திரும்ப வைத்து, சிரிப்போடு அவளை அணைத்துக் கொண்டான்.

“சீ… நீங்க ரொம்ப மோசம்” என அவன் அணைப்பில் இருந்தவள், செல்லமாகக் கூற, இனி நிஜமாகாவே, அவன் மோசம் என கோபமாக சொல்லப் போகும் நாள் வருமென, தெரியாமலே கூறிக் கொண்டிருந்தாள்.

 

மாயம் தொடரும்……

இது என்ன மாயம் 23

பகுதி 23

தள்ளாடி தள்ளாடி நீ நடந்தாலும்

அல்லாடுகிறது எந்தன் மனம்

கோபத்தினால் அல்ல; உன் மீது

கொண்ட காதலினால் தான்

அப்படி என்ன காதல்? உன் மீது

என்று கேட்கிறார்கள் எல்லோரும்

அப்படி என்ன தான் காதல்!  உன் மீது

என்று எனக்கும் தான் தெரியவில்லை????

 

தள்ளாடியப்படியே அவள் மீது விழுந்தவன், “பிரஜி பிரஜி” என்று விடாது சொல்லியவன், தன்னை நிலைப்படுத்திக் கொண்டு நின்றவன், மேலும் தன் பிரஜி புலம்பலை விடாமல், தள்ளாடியபடி நேரே சென்று, குளியலறைக் கதவை திறந்து விட, “ஐயோ… என்ன….. ரூமு… இப்படி இருக்கு… பிரசி…. என்ன பக்கெட் எல்லா இருக்கு… ஓ… இதா டாய்லெட்டா…” என யூகித்து, இந்தப் பக்கம் திரும்பி, அங்கு இருந்த படுக்கை அறைக்குள் புகுந்துக் கொண்டான்.

பிரஜீயோ வரவேற்பறையில், அவன் விட்டு சென்ற நிலையிலேயே நின்றவள், இறுக்கமாய் நின்றாள். முதன் முறையாய் தன் வாழ்க்கையை எண்ணி பயந்தாள். ‘ஆனாலும் இவ்வளவு தூரம் ஆன பின், இனி பயந்து என்ன செய்ய? இது நானாக தேடிக் கொண்ட வாழ்க்கை, நான் தான் சரி செய்ய வேண்டும். என்ன செய்ய?….’ என்று யோசித்தாள்.

இந்த நிலையிலும், அவன் மீது கொண்ட காதல், அவளை அவன் பக்கமே யோசிக்க வைத்தது. ‘அவன் என்ன தான் தவறு செய்தாலும், அவனை திருத்தி விடலாம். ஆனால் இந்த தப்பு…. மதுவை நாடியவன் மனது ஒரு நாளும் நிலையாக இருக்காதே….. அதுவும் தினம் பழக்கமாகி விட்டால், அது அவன் மண்டைக்குள் எதையும் யோசிக்க விடாதே, நல்லனவற்றை சிந்திக்க விடாதே’ என்று பயந்தாலும்,

‘இவனுக்கு, என்ன குறையாம்…? இம்… குடித்து விட்டு வந்திருக்கிறான்’ என்று அவனை நொடித்துக் கொண்டாள். அப்படி நொடித்த சமயம், மனது ‘ஏன் என்ன குறை என்று உனக்கு தெரியாதா? சற்று நேரத்திற்கு முன் தான். வந்து கேட்டானே உன்னிடம்…..’ என்று உண்மையை எடுத்துரைத்தது.

மேலும் ‘இந்த பழக்கமே தொடர்கதையாகி விட்டால்?????? அதனால் பாதிக்கப் போவது இருவரும் தான்… யோசித்துக் கொள்.’ என்று அதுவும் பயமுறுத்தியது.

அதன் பின் என்ன நினைத்தாளோ? படுக்கையறையை நோக்கி சென்றாள். அங்கு முழங்கால்கள் கீழே தொங்க, மீதி உடல் மெத்தையில் இருக்க, ஒரு பக்கமாக படுக்காமல், அப்படியே மூலவிட்டமாய் படுத்திருந்தான்.

ஆனால் அவன் வாய் மட்டும், “பிரஜி… சாரி பிரஜி….எனக்கு தெரியும் பிரஜி….. நீ நல்லவ ன்னு என் மனசு அடிக்கடி சொல்லும் பிரஜி ….. எனக்கு தெரியும் நீ நல்லவ தா பிரஜி… எனக்கு நீ வேணும் பிரஜூ… ஐ லவ் யூ பிரஜூ… லவ் யூ பிரஜூ… பிரஜூ… பிரஜூ… எனக்கு தெரியும்….” என பழையபடி சொன்னதையே திரும்ப திரும்ப, கேள்வி பதிலை மனப்பாடம் செய்யும் பள்ளி மாணவன் போல சொல்ல ஆரம்பித்தான்.

இதைக் கேட்ட பிரஜீயோ, ‘காதலிக்கும் போது, தன்னை எவ்வாறெல்லாம் ஆராதித்தான், தான் இல்லாமல் அவன் இல்லை என்றெல்லாம் உருகினானே, அந்தக் காதல் எல்லாம் உண்மை என்றால், அவன் மனதில் அந்தக் காதல் இருந்ததற்கு, கண்டிப்பாக இது சாட்சி தானே’ என எண்ணினாள்.

மெல்ல மெத்தை மீது ஏறி, இறுக்கமாகவே அவனருகே சென்றவள், அவன் சட்டைப் பட்டன்களை அவிழ்க்க ஆரம்பிக்க, “ஹே… ஏய்… யாருடா… டேய்… விடுறா…” என வேறு யாரோ தன் சட்டையை கழற்றுகிறார்கள் என தன் கையால் சட்டையைப் பிடித்துக் கொண்டு கத்தினான்.

 

பிரஜி “என்னங்க… நான் தான்…” என அமைதியாக சொன்னவள், அவன் பான்ட் பாக்கெட்டில் இருந்த பர்சை எடுத்து மேஜையில் வைத்தாள். ஆனால் அவனோ அதற்கும் “டேய்… டேய்… பர்ஸ்ஸ… கொடுங்கடா” என பாதி போதையில், அப்படியே கைகளை அந்தரத்தில் வைத்து துழாவினான்.

பின் அவன் கைகளைப் பற்றி, தன் தோளில் வைத்து கைத்தாங்கலாக, அவனுடன் சேர்ந்து தள்ளாடிக் கொண்டே, அவனைக் குளியலறையில் சேர்ப்பித்தாள். நல்ல வேளை, குளியலறை பக்கத்தில், படுக்கையறை வாசலின் அருகே இருந்தது, இல்லை பத்தடி தள்ளி இருந்திருந்தால்… அவ்வளவு தான், அவனைக் குளியலறைக்கு நகர்த்தி செல்லவே விடிந்திருக்கும்.

குளியலறைச் சென்று அவனை அமரவைத்து, ஒரு வாலி தண்ணீரையும், ஒரு ஒரு குவளையாய் அவன் தலை மேல் ஊற்றினாள். முதலில் “ஏய்… ஏய்… வேணாம்…” என்று குளறியவன், பின் மெல்ல மெல்ல மௌனமானான்.

அதன் பின் இன்னொரு வாலி தண்ணீர் பிடித்து வைத்து, அவன் தெளிந்துவிட்டான் என்பதை, அவன் பிடித்து வைத்த பிள்ளையாராட்டம், மௌனமாய் அமர்ந்திருந்தக் கோலத்திலேயே புரிய, அவன் கைகளில் சோப்பை கொடுத்து குளிக்குமாறு சொல்லி விட்டு வெளியேறினாள்.

அவனுக்கு துடைக்க துண்டும், உடையும், அதே கையோடு வாஷ்பேஷின் சுவற்றில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த சிறு பிளாஸ்டிக் பொட்டியில் சொருகப்பட்டிருந்த அவன் பல் துலக்கியில், பற்பசையை வைத்து, எடுத்து சென்றாள். குளியலறைக் கதவைத் தட்டி விட்டு, எட்டிப் பார்த்தவனிடம், மூன்றையும் தந்தாள். அவனும் அதை வாங்கிக் கொண்டு, குளியலறைக்குள் மறைந்தான்.

சிறிது நேரம் கழித்து, வெளியே இரவு உடையில் வந்தவன், படுக்கையறையில் அமர்ந்து தலையை துவட்டிக் கொண்டிருந்தான். பிரஜி அவனுக்கு சூடான பாலை எடுத்துக் கொண்டு சென்றாள். அதை மேஜையில் வைத்து விட்டு, அவனருகே வந்தவள், அவன் துவட்டிக் கொண்டிருந்த துண்டின் மீது கை வைத்து, அவள் அவனுக்குத்  துவட்ட ஆரம்பித்தாள். சஞ்சீவ், அவள் அருகே வரவும், ஏற்கனவே குற்ற உணர்வோடு இருந்தவன், மேலும் குனிந்துக் கொண்டு, தரையைப் பார்த்த வண்ணம் தலையை துவட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

ஆனால் அவளின் இந்தச் செய்கையினால் அதிர்ந்து, தன் கையை அப்படியே வைத்திருந்தவன், பின் கையை எடுத்துக் கொண்டான். அவள் வந்து கத்துவாள் அல்லது அழுதுக் கொண்டே சண்டையிடுவாள் என்று எதிர்பார்த்தவன், அவள் அவற்றையெல்லாம் செய்யாமல், அதற்கு நேர்மாறாய், இப்படி தனக்கு அன்பாய் துவட்டி விடுவாள் என்று அவன் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை.

அப்படியென்றால்… அவள்… தன்னை மன்னித்து, தன் காதலைப் புரிந்துக் கொண்டாளா? என்ற நிம்மதியில், தனக்கு துவட்டி விடுபவளின் இடையை, இரு கரங்களாலும் பற்றி கட்டிப்பிடித்து, அவள் வயிற்றில், ஒரு பக்கமாய் திரும்பி முகம் புதைத்தான்.

அவனின் இந்த திடீர் செய்கையில், பிரஜி திடுக்கிட்டாலும், அவனை விலக்காமல், அவள் வேலையைச் செய்தாள். அவளின் இந்த அன்பு செய்கையில் கரைந்தவன் கண்ணில், கண்ணீரும் கரை கடந்து அவள் சேலையையும் கடந்து, அவள் மேனியில் தடம் பதித்தது.

அதை உணர்ந்தவள், தன் செயலை நிறுத்த, அவன் மேலும், அவளை இறுக்கி அவள் வயிற்றில் முகம் புதைத்து, கண்ணீரோடு “சாரி பிரஜி…” என்றான். அவன் மனதில் அவள் தப்ப்பானவள் என்று பதிந்தாலும், ஆனால் அவனின் ஆழ்மனம் அதை மறுக்க, அதற்கு சான்றாக அவளின் அன்பு செய்கைகளும், நடத்தைகளும் அமைய, அவனின் மனதிலும் அவ்வப்போது அவள் நல்லவள் தானோ? என்ற சந்தேகமும், தான், தான் எங்கோ புரிந்துக் கொள்ள தவற விட்டோமோ என எண்ண ஆரம்பித்தான்.

ஆனால் இந்த குழப்பங்களோடு நடமாடியவன், அன்றையக் காதலின் சங்கமத்திற்கு பின், அவன் மனது காற்றில் ஆடும் கொடி, ஒரு நிலையில் அது சார்ந்திருந்த மரத்திலேயே சாய்வது போல், அவளின் மீதே நம்பிக்கை கொள்ள செய்தது.

அவள் நல்லவள் தான் என்று உறுதியாய் நம்பினான். ‘நாம் தான் ஏதோ தவறாய் புரிந்துக் கொண்டோம் போல, இப்போது இதை தெளிவுப்படுத்த, ஒன்று அவன் நண்பன் இருக்க வேண்டும், ஆனால் அவன் தான் இல்லையே. ஆனால் பிரஜீயிடம் கேட்கலாம் தான்… அப்படி கேட்டால், தான் ஏன் அவளைக் காதலித்து ஏமாற்ற முனைந்தேன் என்று அவளுக்கு உண்மை தெரிந்து விட வாய்ப்பு உண்டு. அதன் பின் என்னைப் புழு போல் பார்ப்பாள். சே…’ எனத் தலையை உலுக்கியவன், ‘வேண்டாம்… அவளிடம் கேட்க வேண்டாம், நான் உறுதியாய் என் பிரஜீயை நம்புகிறேன். அவள் யாருக்கும் தீங்கு செய்திருக்கவே முடியாது’ என்று இரண்டு நாட்களாக சிந்தித்து முடிவுக்கு வந்த பின் தான், அவன் ஒரு இயல்பான காதல் கணவனாய் அவளைப் பார்க்க ஆரம்பித்தான்.

அதனின் வெளிப்பாடு தான், சற்று முன் அவளை அணுகியதும், தன்னை அவள் புறக்கணித்ததும், அதை தாங்க முடியாமலோ அல்லது கோபம் கொண்டதாலோ? ஏதோ ஒரு வேகத்தில் வெளியே சென்றவன், கண்ணில் மதுபானக் கடை பட்டுவிட்டது. முன்பு நண்பர்களோடு எப்போதேனும், அரிதாக பழகிய பழக்கம், தன்னை பிரஜி புறக்கணித்ததும், அந்த ஆற்றாமையில் உள்ளே சென்று விட்டான். அந்த நிலையிலும், அவளின் அன்பான செயல், அவளின் காதலை அவனுக்கு உணர்த்தி விட, நெகிழ்ந்து கண்ணீர் விட்டான்.

தன் மேல் சாய்ந்து அழுதவனின் முகத்தை, இரு கைகளாலும் பற்றி நிமிர்த்தினாள் பிரஜி. அவன் தாடை அவள் வயிற்றிக்கு மேல் இருக்க, குனிந்து அவன் நெற்றியில் இதழ் பதித்தாள். பின் அவன் கண்களை துடைத்தவள், “இனிமே… இப்படி குடித்து விட்டு வராதீங்க, சஞ்சீவ்… ப்ளீஸ்…” எனக் கெஞ்சினாள்.

அவன் அதே நிலையில், சிறு குழந்தையாய் சரியென தலையாட்டினான். திரும்பவும் அவன் நெற்றியில் முத்தம் வைத்து விட்டு, அவனின் கைகளை விலக்கி, தன்னை விடுவித்து கொண்டவள், அவனுக்கு பால் டம்ளரை தந்து விட்டு, துண்டை பால்கனி கொடியில் காய வைத்து விட்டு, பால்கனி கதவைச் சாற்றினாள்.

பின் குளியலறையில், நனைந்த அவன் துணிகளை, நாளை துவைப்பதற்காக, குளியலறை கம்பியில் தொங்க விட்டு விட்டு, அவன் குடித்து முடித்த டம்ளரை வாங்கியவள், அவனைப் படுக்க வைத்தாள். சமயலறைக்கு சென்று, டம்ளரை சிங்க்கில் போட்டு விட்டு, அனைத்து மின் விளக்குகளையும் அணைத்து விட்டு, படுக்கையறைக்குள் நுழைந்து கதவை சாற்றி விட்டு மெத்தையில் வந்து படுத்தாள். வலக்கையை நெற்றியில் வைத்து, இடக்கையை வயிற்றில் வைத்து, கண் மூடி படுத்திருந்தவன் அருகில் நெருங்கி, அவனருகே படுத்தவள் புரண்டு அவன் நெஞ்சத்தில் தன் முகத்தை புதைத்தாள்.

சஞ்சீவ் மறுபடியும் இதை எதிர்பாராத சந்தோஷத்தில் “பிரஜி…..” என மயக்கும் குரலில் அழைக்க, அவள் வெட்கத்தால், மேலும் அவன் நெஞ்சத்திலேயே புதைய, தன் இடக்கையால் அவளைத் தோளோடு அணைத்து, புதைந்திருந்தவளின் தலையில் மென்மையாய் முத்தமிட்டான்.

பின்னர், வலக்கரத்தால், தன்னுள் புதைந்தவளின் முகத்தை நிமிர்த்த, அவளோ வெட்கத்தாலும், தன் கணவனின் காதலை உணர்ந்த சந்தோஷத்தாலும், அவனைப் பாராமல், நாணம் மேலிட இமைகளைத் தாழ்த்தினாள். அதில் கவரப்பட்ட சஞ்சீவ், அவள் புறம் திரும்பி, நாணத்தால் ஜொலித்த அவள் முகத்தை நோக்கி குனிந்தான்.

குனிந்தவனை வரவேற்கும் விதமாக, இதழ்களில் புன்னகையைத் தேக்கி, அவன் கண்களை ஊடுருவி பார்த்து, அவனை அழைக்கும் விதமாக கண்களை மூடினாள். இது போதாதா சஞ்சீவுக்கு? தன் கணவனின் காதலை உணர்ந்து, தன் சம்மதத்தை இவ்வளவு கவிதையாய் சொன்னவளின் இதழில் கலைநயமாய் கவிதையை எழுதி, மீண்டும் ஒரு காதல் அரங்கேற்றத்திற்கு முன்னுரை வரைய ஆரம்பித்திருந்தான்.

மறுநாள் விடியலில், கண் விழித்த சஞ்சீவ், தன் மேல் அமைதியாய் துயில் கொண்டவளைப் பார்த்து, சந்தோஷத்தோடு அவளை இறுக்கி, அவள் நெற்றியில் இதழ் பதித்தான். அதில் கலைந்தவள், அவனைப் பார்த்து சோம்பலாக புன்னகைத்தாள். அதில் மயங்கியவன், அவளைப் படுக்க வைத்து, அவள் கழுத்து வளைவில் முகம் புதைத்து, அவள் இடையில் கையையும், அவள் காலின் மேல் தன் கால்களைப் போட்டு, மொத்தமாய் அவளைச் சிறைப்படுத்தி, மீண்டும் காதலாய் துயில் கொள்ள ஆரம்பித்தான்.

தன் கழுத்து வளைவில் முகம் புதைத்து உறங்கும், தன் கணவனை, தன் தலையால் இடித்து, “சஞ்சீவ்…”

“இம்….”

“ஏங்க… ஆபீஸ்க்கு போகலையா? … டைம் ஆச்சு”

“இம்…” என மேலும் அவள் கழுத்து வளைவில் புதைத்து துயில் கொள்ள,

“எந்திரிங்க”

“இன்னும் கொஞ்ச நேரம் ப்ளீஸ்…..” எனக் கெஞ்சினான். அவள் மீண்டும் எந்திரிக்கச் சொல்ல, அவன் மீண்டும் கொஞ்ச நேரம் என்று சொல்லி சொல்லி ப்ளீஸ் போட, “அப்போ இன்னிக்கு ஆபீஸுக்கு லீவ்வா?” என்று அவன் புறம் திரும்பிக் கேட்க,

“லீவ்வா… இம்… போடலாம் தான்… அச்சோஓ…..” என்று திடீரென கத்தி எழுந்தான்.

பிரஜீயோ புரியாமல் விழிக்க, “என்னங்க…. என்னாச்சு?”

“பிரஜி… டைம் என்ன ஆச்சு ?…. எட்டா… ஐயோ இன்னிக்கு ஆபீஸுக்கு சீக்கிரம் போகணுமே… முக்கியமான ஒரு மீட்டிங் இருக்கு, மறந்து போச்சு” என அவனே கேள்வி கேட்டு, அவனே பதிலும் சொல்லி எழுந்து அவசரவசரமாகக் குளியலறைக்குள் புகுந்துக் கொண்டான்.

அவளும் புன்னகைத்துக் கொண்டே, தன்னைச் சீர்ப்படுத்திக் கொண்டு, போர்வையை மடித்து வைத்து, மெத்தை விரிப்பையும் சரிப்படுத்தினாள். பின் இரண்டு நிமிடத்தில் வெளியே வந்தவனிடம், “என்னங்க, நானும் குளிச்சிட்டு வந்திர்றேன் அஞ்சு நிமிஷத்துல, பால்ல மட்டும் அடுப்புல வச்சிருங்களேன்… ப்ளீஸ்…” என அவன் நாடியைப் பிடித்து, கண்களை சுருக்கி கெஞ்சி விட்டு, அவன் பதில் அளிக்கும் முன், மாற்றுடையோடு தயாராய் நின்றவள், குளியலறைக்குள் புகுந்தாள்.

அவன் இடுப்பில் கட்டிய துண்டோடு போய், வெளியே இருந்த பால் பாக்கெட்டை எடுத்து வந்து, பால் குக்கரில் ஊற்றி, எவ்வளவு அளவு தண்ணீர் ஊற்ற வேண்டும் என்று, குளித்துக் கொண்டிருந்த பிரஜீயிடம் கத்திக் கேட்டு, அவள் சொன்னதைச் செய்து, அடுப்பில் குக்கரை வைத்து விட்டு, உடை உடுத்த சென்றான்.

சரியாய் அவன் உடை உடுத்தி, கண்ணாடி முன் தலை வார ஆரம்பிக்கும் போது, பிரஜி சுடிதார் அணிந்து, தலைக்கு குளித்து, துண்டை தலையில் சுற்றி கொண்டையிட்டு வெளியே வந்தாள். அவளைப் பார்த்தவன் கண் சிமிட்ட, நாணத்தோடு அவன் அருகே சென்று அவனை இடித்து பின்னே தள்ளி விட்டு, அவனுக்கு முன் நின்று கண்ணாடியைப் பார்த்து நெற்றியில் பொட்டிட்டு, தலை வகிட்டில் குங்குமம் வைத்தாள்.

சஞ்சீவ் அவ்வளவு நேரமும் மெய்மறந்து அவளையே பார்த்தவன், அவள் தன்னை இடித்து முன் செல்லவும், அதையும் மெய் மறந்த நிலையிலேயே நகர்ந்து, அவள் பின்னே நின்று கண்ணாடி வழியே அவளைப் பார்த்தான். குங்குமத்தை வைத்து விட்டு நிமிர்ந்தவள், தன்னையே மெய் மறந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் கணவனைப் பார்த்து அவளும் கண் சிமிட்ட, அதில் கலைந்து சுய நினைவு அடைந்தவன், அவளை அப்படியே இடையோடு கட்டி அணைத்தான்.

மேலும் கண்ணாடியில் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டே, அவள் கழுத்து வளைவில் குனிந்து, அவள் கன்னத்தில் இதழ் பதிக்க, அவள் அழகாய் வெட்கப்பட்டாள். பின் இடது கழுத்து வளைவிற்கு மாறி, அந்த கன்னத்திலும் முத்தம் கொடுக்க, அவளும் மயங்கி கண் மூட, அவன் “ஹே… இதுக் கூட நல்லா இருக்கே” என்று கூற, கண் மூடியவள், மெல்ல கண் திறந்து, நெற்றி சுருக்கி, கண்ணாடியிலேயே அவனைப் பார்த்து “எது?” என்றாள்.

“அங்க பாரேன்…” என்று கண்ணாடியைக் காட்டி, “நீ எவ்ளோ அழகா வெட்கப்படுறன்னு இந்த கண்ணாடி அழகா காட்டுது. நேருக்கு நேரா பார்த்தா கூட, தல குனிஞ்சு உன் முகத்த மறச்சிக்குற, ஆனா இங்க தல குனிஞ்சாலும் நல்லா தெரியுது” என்று கண்ணடித்து விட்டு, மீண்டும் குனிய, அவள் கண்ணாடியைப் பார்க்காமல் வெட்கத்தால் தலைக் குனிந்து, அவன் பக்கம் திரும்ப, அவனோ “ஹே… அத விட, இது இன்னும் வசதியா போச்சு எனக்கு” என்று அவள் இதழ் நோக்கி குனிய, அதே சமயம் குக்கரின் விசில் சத்தம் அடிக்க, திடுக்கிட்டான்.

அதிர்ந்தவனைப் பார்த்து, சிரித்துக் கொண்டே, அவனை விட்டு விலகி, சமயலறைக்கு ஓடி விட்டாள். பின் கிளம்பிக் கொண்டிருந்தவனிடம், ஒரு பெரிய டம்ளர் நிறைய பாலோடு வந்து நின்றாள். அவனோ “எனக்கு டீ மட்டும் போதும் பிரஜி, டைம் ஆச்சு” என சொல்லிக் கொண்டே சட்டையை டக் இன் செய்ய, அவளோ “தெரியும் உங்களுக்கு டைம் ஆச்சுன்னு, சோ டிபனுக்கு பதிலா, இந்தாங்க…” என ஒரு தட்டு நிறைய பிஸ்கட்டை வைத்துக் கொடுக்க,

சஞ்சீவ் “என்ன இது?”

“சிம்பிளான ஹெல்தியான டிபன்” எனச் சொல்லிக் கொண்டே, கிளம்பிக் கொண்டிருந்தவன் வாயில், பிஸ்கட்டை பாலில் முக்கி வைத்தாள். இப்படியே அவன் டை கட்டும் போதும், பெல்ட் போடும் போதும், கண்ணாடியில் அவன் தன்னை சரிபார்க்கும் போதும், பிரஜி அவன் பின்னையே சென்று முன்னர் போல பிஸ்கட்டை ஊட்டி விட்டாள். இப்படியே ஏழெட்டு பிஸ்கட்களை உள்ளே தள்ளியவன், மீதி பாலையும் குடித்து விட்டு, “தேங்க்ஸ் பிரஜி” என்றான். ஏதோ தற்சமயம் பாதி வயிறு நிரம்பியிருந்தது.

மீட்டிங் என்னவோ இரண்டு மணிநேரம் தான், அதற்கு மேல் செல்லாது என்று சஞ்சீவ் விவரம் சொன்னதால், இப்படி பாலும் பிஸ்கட்டும் சாப்பிட்டால், கொஞ்சம் பசி தாங்கும் என்றெண்ணி தான் கொடுத்தாள். ஏனென்றால், இவள் கல்லூரி படிக்கும் போது, கல்லூரிக்கு எழுந்து செல்ல நேரமாகி விட்டால், இப்படி தான் பிஸ்கட்டும் பாலும் சாப்பிட்டு விட்டு, லஞ்ச் பாக்ஸ் எடுத்துக் கொண்டு ஓடி விடுவாள்.

தான் பெண் தனக்கு போதும், ஆனால் அவன் ஆண், அதுவும் வேலைக்கு செல்பவன், தற்சமயம் பசி தாங்கும் தான், ஆனால் அப்புறமாக சாப்பாடு உட்கொண்டால் சரியாகி விடும் என்றெண்ணி, அவனிடம் பிரஜி “என்னங்க, இது மீட்டிங் வரைக்கும் தாங்கும், அப்புறமா டிபனோ, சாப்பாடோ வாங்கி சாப்பிட்ருங்க” என அக்கறையாய் சொல்ல,

அவனும் “சரி பிரஜி… நீயும் டிபன் செஞ்சு சாப்பிடு, எவ்ளோ சீக்கிரம் முடியுமோ, அவ்வளவு சீக்கிரம் வந்திர்றேன்” என்று அவளை இறுக்கி அணைத்து, நெற்றியில் இதழ் பதித்து, சிரிப்போடு விடைப்பெற்றான்.

அவளும் சிரித்துக் கொண்டே “பார்த்து போயிட்டு வாங்க” என்று விடைக் கொடுத்தாலும், அவள் மனதிற்குள் ஏனோ பயம் சூழ்ந்தது. ஒரு வேலை, சீக்கிரம் செல்ல வேண்டும் என்று அவசரவசரமாய் சஞ்சீவ் கிளம்பியதால், வேகமாய் வண்டியில் செல்வானோ என்ற கலக்கமோ?????????

 

மாயம் தொடரும்……

இது என்ன மாயம் 22

பகுதி 22

இத்தனை நாளும் உன் அருகில்

இருந்தும் இது போல் உணரவில்லை

இன்று இவ்வளவு அருகில் இருந்தும்

உணராமல் இருக்க முடியவில்லை

உந்தன் மீது நான் கொண்ட காதலை……

 

இந்தப் பக்கம், சங்கீ வீட்டில், மேல் மாடியில் படுத்திருந்த சசி, கடகடவென சிரித்தான். அவனருகே படுத்திருந்த சபரி, “டேய்… ஏன்டா இப்படி ராத்திரி நேரத்துல, தனியா சிரிக்கிற?” என்று கடுப்பாய் கேட்டான். சசியோ “இல்ல… ஒன்ன நினைச்சேன், சிரிச்சேன்” என்று தத்துவமாய் பேச,

சபரியோ, செல்வியோடு சிறிது நேரம் கூட பேச முடியாமல், இப்படி தனியாக மாடியில் படுக்க நேர்ந்த கடுப்பில், “ஏய்… வேணாம் டா… இங்க அவனவன் இருக்க நிலைமை தெரியாம கடுப்ப கிளப்பாத” என்று பொரிந்தான்.

சசி அடுத்து படுத்திருந்த ஜெய்யோ “டேய்… அப்படி என்ன டா நினச்ச?”

“ஹா ஹா ஹா… யாம் பெற்ற இன்பம் பெருக இவ்வையகம்” என்று எல்லோரும் இன்று அவனைப் போல, தனியாக படுத்த சந்தோஷத்தில் கூறினான். அதைக் கேட்ட ஜெய்யோ “டேய்… ஒரு சின்னப் புள்ளைய வச்சுக்கிட்டு, இப்படிலாம் பேசுற” என உட்கார்ந்து, அவனை தலையணைக் கொண்டு மொத்தினான்.

ஆம், ஜெய் வீட்டில் தங்கிய, சங்கீ அண்ணன்களும், மற்றும் ஜெய்யின் பெற்றோர்களும் தங்கி விட, பெண்கள் மற்றும், ஜெய்யின் பெற்றோர்கள் கீழே தங்க, மேல் மாடியில் ஆண்களான சசி, சபரி, ஜெய் மற்றும் ஷிவாவை மேலே படுக்க சொல்லி சங்கீயால் அன்போடு துரத்தி விடப்பட்டனர்.

சசியோ தன்னைப் போலவே அனைவரும், தனியாய் படுக்க வரவும் சந்தோஷத்தில் இருந்தான். பின் அவன் வயதில் இருக்கும் சபரி, கையில் ஒரு வயது குழந்தையோடு இருக்க, பாவம் இவன் மட்டும் தனியே இருப்பதாலும், அதுவும் பெண்ணே கிடைக்காத கடுப்பினால் வந்த வெளிப்பாடு தான், சசியை அவ்வாறு பேச வைத்தது.

சந்தோஷியோ தந்தையோடு தான் படுப்பேன், என அடம் பிடித்து, ஷிவாவோடு படுத்திருந்தாள். அதனால் தான் ஜெய் அப்படிக் கூறினான். ஆனால் சசியோ, ஜெய்யின் மொத்தை வாங்கிக் கொண்டே “டேய்… நல்லவனே நானாவாது பரவாயில்லடா, பேச தான் செய்யுறேன், இது குழந்தைக்கு கூட புரியாது, ஆனா நீ அந்த குழந்த முன்னாடியே டூயட் பாடல? அதுவும் கோவில்ல வச்சு” எனப் போட்டுக் கொடுக்க, பின் சபரி என்னவென்று விசாரிக்க, சசி விபரம் சொன்னான்.

அதற்குள், தன் மானம் போவதை உணர்ந்த ஜெய், உடனே “டேய்… படுங்கடா, இல்ல மச்சான் எந்திரிச்சு திட்டப் போறார்” என்று ஷிவாவை வைத்து மிரட்ட, சபரியோ “மாப்பிள்ள, நீங்க நல்லா பாருங்க, அவர் ஒன்னும் தூங்கிருக்க மாட்டாரு” எனச் சொல்ல, அவர்களை விட்டு சற்று தள்ளி, ஜெய்க்கு அடுத்து படுத்திருந்த ஷிவாவை நோக்கி, மெல்ல ஜெய் தவழ்ந்தான்.

ஷிவாவோ சந்தோஷியை தூங்க வைத்து விட்டு, அலைபேசியில் சிந்தாவோடு கடலைப் போட்டுக் கொண்டிருந்தான். அந்தப் பக்கம் சிந்தாவோடு படுத்துக் கொண்டிருந்த சங்கீயோ, பொறுமை இழந்து அலைப்பேசியை அவளிடம் இருந்து பிடுங்கி, “நீங்கள் தொடர்பு கொள்ளும் வாடிக்கையாளர் தற்சமயம், அவரின் நாத்தனாரோடு பிஸியாக இருப்பதால், தயவு செய்து ஒரு நாள் கழித்து தொடர்பு கொள்ளவும்” என அலைப்பேசியை அணைத்து விட்டாள்.

ஷிவாவை பார்த்த ஜெய்யோ, தலை வரை போர்த்திருந்த அவன் போர்வையில், ஏதோ ஒளிர்வதை கண்டுப் போர்வையை விலக்க, சரியாக அதே சமயம் சங்கீயிடம் டோஸ் வாங்கி அசடு வழிந்துக் கொண்டிருந்தான் ஷிவா.

ஜெய்யோ “மச்சான்… சொல்லவே இல்ல, இப்படி ஒரு ஐடியா இருக்குன்னு… கொடுங்களேன், நானும் கொஞ்ச நேரம் பேசிட்டு கொடுக்கிறேன்” என்று அவன் அலைப்பேசியை கேட்க,

ஷிவாவோ “ஐயோ… மாப்பிள்ள… இப்ப தான் உங்க வைஃப் கடுப்பாகி, சிந்துக்கிட்ட போன்ன வாங்கி, என்ன காச்சிட்டு ஆப் பண்ணினா” என்றான்.

இருந்தும் தன் மனைவியிடம் பேசும் ஆசையில் “பரவாயில்ல… நான்… கொஞ்சம் ட்ரை பண்ணி பார்க்கிறேனே” என்று சொல்ல, ஷிவாவும் அலைப்பேசியை கொடுத்தான். சபரியோ “விதி வலியது…” என்று சொல்லி விட்டு, போர்வையை தலை வரை இழுத்து மூடி தூங்கப் போனான்.

சசியோ “ஏன்டா… இப்படி சொல்லுற?” என்று புரியாமல் கேட்க, சபரியோ “இப்ப பாரு என் தங்கச்சி டென்ஷனாகி, ஒரு அணுகுண்ட இங்க வீசுனாலும் ஆச்சரியப் படறதுக்கு இல்ல டா” என சொல்ல, சசிக்கும் அவளைப் பற்றி தெரியும் என்பதால், அவனும் கப்சிப்பாகி உறங்க சென்றான்.

இங்கு கீழே, சங்கீ ஜெய்யின் பெற்றோரை ஒரு படுக்கை அறையிலும், குழந்தைகள் மூன்று பேரையும் மற்றொரு படுக்கை அறையில் சாந்தியம்மாவோடு படுக்க வைத்தாள். சிந்தாவின் மகனை மட்டும் தொட்டிலில் படுக்க வைத்தனர். பின் பெண்கள் மூவரும், வரவேற்பறையில் அரட்டை அடித்து, ஒருவரை ஒருவர் கேலி பேசிக் கொண்டு படுத்திருந்தனர்.

சிந்தாவிடம் இருந்து அலைபேசியைப் பிடுங்கி விட்டு, வெட்கப்பட்ட சிந்தாவை பார்த்த சங்கீ “நீங்க இப்படி இருக்கிறத பார்த்து, இப்போ தான் அண்ணி, எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு” என்று மனதார சொல்லி விட்டு, தங்கள் அரட்டையைத் தொடர, அதற்குள் ஜெய்யோ, அவள் அலைபேசிக்கு அழைக்க, இப்பொழுது மற்ற இருவரும் அவளைப் பார்த்து சிரிக்க, அவளோ கடுப்பில் “ஏய்….. இப்போ எல்லோரும் தூங்குறீங்களா? இல்ல மயக்கமருந்து ஸ்ப்ரே எடுத்து வந்து அடிச்சிருவேன், அப்புறம் இரண்டு நாளானாலும் எந்திரிக்க மாட்டீங்க” என மிரட்ட, ஜெய் “அய்யய்யோ….” என்று கத்திவிட்டு அலைப்பேசியை அணைத்தே விட்டான்.

பின் அவனும் படுத்து விட, சபரியோ ‘சொன்னேன்ல’ என்பது போல சசியை பார்த்து சிரிக்க, பின்னர் இருவரும் ஜெய்யை ஓட்டியதைக் கேட்கவா வேண்டும்.

அதிகாலை வேளை, பொழுது மெல்ல, புலர்ந்துக் கொண்டிருந்த சமயம், சஞ்சீவுக்கு விழிப்பு தட்டியது. ஏனோ மனம் லேசாக, என்றுமில்லாமல் சந்தோஷமாய், என்னவென்று சொல்ல தெரியாத தித்திப்பில் (இனிமையான உணர்வு) இருந்தான். திரும்பி படுக்க முயன்றான், ஆனால் அது முடியாமல், பிரஜி அவன் மீது லேசாக ஒட்டிக் கொண்டு, அவன் நெஞ்சத்தில் தலை வைத்து, குழந்தைப் போல மென்மையாய் துயில் கொண்டு இருந்தாள்.

பிரஜீயை பார்த்த உடனே, அவன் நினைவுகள் மெல்ல, பின்னோக்கி அவர்களின் சங்கமத்தில் லயித்து, அதற்கும் முன் நடந்த நிகழ்வில், அது தான் பிரஜி சொன்ன வார்த்தையில் வந்து நின்றது. அதற்கு முன் பேசிய அவனது வார்த்தைகளோ, அவன் நண்பன் குமாரோ நினைவில் இல்லை. பிரஜி பேசிய வார்த்தையிலேயே உடும்பு பிடியாய் நின்றது அவன் நினைவு.

உடனே ரோஷம் எட்டிப்பார்க்க, அவளை தன் மீது இருந்து பிரித்தான். அவன் விலக்கியதில் விழித்தவள், அவன் முகம் பார்க்க நாணி, குனிந்து கொள்ள எத்தனிக்கும் வேளையில், அந்த வார்த்தை வந்து விழுந்தது.

படுக்கையில் இருந்து எழுந்து அமர்ந்தவன், அவள் நேற்றைய நிகழ்வில் நாணமேற்பட, செம்மையுறவும், கோபத்தில் “என் தகுதியை நிரூபித்து விட்டேன், இனி…” என சொல்லி அவளைக் கர்வத்தோடு, கேள்வியாய் ஒரு பார்வைப் பார்த்தான். அவனுக்கே, அவனது கர்வம் அவள் காலடியில் குனிந்து கெஞ்சப் போகிறது என்று அப்போது தெரியவில்லை.

அந்த வார்த்தைகளில் ஒரு நிமிடம் தன் செவிகளையே நம்பாதவள் போல், அவன் முகத்தைப் பார்க்க, அவனோ அவளை விட்டு எழுந்து சென்றான். அவனின் வார்த்தைகளை கிரகித்தவளுக்கோ, நேற்றைய இன்பத்தினால் குளிர்ந்த மேனியும், மனமும் எரிய தொடங்கிற்று. அழுவதற்கு கூட வலிமையற்றவள் போல், கண்ணீர் வற்றி, அப்படியே படுத்திருந்தாள்.

அவன் வெளியில் சென்று, நடை பயிற்சியை முடித்து வந்த பின்னும், அவள் எழ வில்லை. அவன் குளித்து விட்டு, இருவருக்கும் டீ போட்டு அவன் குடித்து முடிக்கும் வரை கூட அவள் எழவில்லை.

பின் சஞ்சீவ், அவளை தேடி சென்று, படுத்திருந்தவளிடம், “என்ன எந்திரிக்கலையா?” என்று கேட்டான். அவள் பதில் சொல்லவில்லை, அவன் உதட்டைக் கடித்து, “எனக்கு ஆபீஸுக்கு நேரமாச்சு” என்றான். அதற்கும் அவள் வாயே திறக்க வில்லை. அவனும் அதற்கு மேல் நிற்காமல், தனக்கு தெரிந்த மாக்கியை கிண்டி சாப்பிட்டு விட்டு, அவளுக்கும் கொஞ்சம் வைத்து விட்டு, தன்னிடம் இருக்கும் சாவியினால் வீட்டை பூட்டிவிட்டு சென்றான்.

மாலையும் வந்தது, மிகவும் உல்லாசமாய், ஒரு மகிழ்ச்சியோடு அலுவலகம் விட்டு கிளம்பி, பிரஜீக்கு பூ வாங்கிக் கொண்டு வீட்டிற்கு சென்றான். தன் காலணிகளை கழற்றிக் கொண்டே “பிரஜி….. பிரஜி…” என அழைத்தான்.

இப்போதும் அவனுக்கு பதில் இல்லை. அவள் சமயலறையில் இருப்பாள் என்றெண்ணி, மீண்டும் “பிரஜி…” என அழைத்துக் கொண்டு சமயலறைக்கு சென்றான், அங்கும் அவள் இல்லை. சரி, படுக்கையறையில் இருப்பாள் என்று அங்கு சென்று பார்த்தான், அங்கும் இல்லை, ஒரு வேலை… குளியலறையில்? அங்கு சென்று கதவை தட்டி விட்டு, பதில் இல்லாமல் போகவும், திறந்து பார்த்தான், அங்கும் அவள் இல்லை எனவும், சஞ்சீவ் பயந்தே விட்டான். ‘எங்கே போனாள்?…. ஒரு வேளை கோபித்துக் கொண்டு எங்கேயும் சென்று விட்டாளா?’

‘உனக்கு கொஞ்சமாவாது அறிவிருக்கிறதா? நேற்று அவளுடன் இரவைக் கழித்து விட்டு, காலையில் திமிராகப் பேசினால், உன் பக்கத்தில் உட்கார்ந்தா கொஞ்சிக் கொண்டிருப்பாள்? அதான் விட்டுவிட்டு சென்று விட்டாள்.’ என்று மனசாட்சி அவனை இடிக்க, ‘ஐயோ கடவுளே அவள் எங்கேயும் சென்றிருக்க கூடாது… ஐயோ பிரஜி என்னை மன்னித்து விடு…. ப்ளீஸ் என்னிடம் வந்து விடு’ என்று மனதுள் பிரார்த்தித்துக் கொண்டே, அவளை எங்கே போய் தேடுவது என்று யோசிக்காமல் கூட கதவை பூட்டி விட்டு கிளம்பினான்.

அப்போது எதற்கோ வெளியே வந்த சங்கீயிடம், “சிஸ்டர் பிரஜீய… பார்த்தீங்களா?  அவ எங்கேயும் வெளியே போறேன்னு… சொன்னாளா உங்ககிட்ட?” என்று அவசரவசரமாய் கேட்டான். சங்கீயோ அவனின் பதற்றத்தை உணர்ந்து “என்னாச்சு… அண்ணா? நான் கூட இப்ப தான் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி பால்கனில பார்த்தேனே” என்று சொல்லவும் தான், அவனுக்கு தான் பால்கனியில் தேடாதது ஞாபகம் வந்தது. “ஸ்… ஓ…” என பெருமூச்சு விட்டு, “ஒன்னும் இல்ல சிஸ்டர்” எனக் கூறி மீண்டும் வீட்டை திறந்து உள்ளே சென்றான்.

பால்கனிக்கு சஞ்சீவ் சென்று பார்க்க, பிரஜீயோ அங்கு கால்களை மடித்து, முட்டியில் கைகோர்த்து வானத்தை வெறித்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். குளித்திருந்தாள் போல, சுடிதார் அணிந்திருந்தாள். “பிரஜி…” என அழைத்தான், அவளுக்கு அவனின் அழைப்பு காதில் கேட்டும், அமைதியாய் இருந்தாள்.

பின் என்ன நினைத்தானோ? சமயலறைக்கு சென்றான், அங்கு அவன் கிண்டி வைத்த மாகி அப்படியே இருக்க, சமைத்ததற்கான அறிகுறியே இல்லாமல் இருக்க, ‘அடிப்பாவி, காலையில் இருந்து சாப்பிடாமலா இருக்கிறாள்’ என எண்ணி, பாலில் ஹார்லிக்ஸ் கலந்து அவளுக்கு கொண்டு சென்றான். “பிரஜி… இந்தா குடி, காலையில் இருந்து எதுவுமே சாப்பிடாமலா இருக்க?” என அவள் அருகில் சென்று கேட்டான்.

அவளோ “உனக்கேன் கரிசனம்?” என்பது போல், அவனைக் கீழ் கண்ணால் பார்த்தாலே ஒழிய, முட்டியில் இருந்து கையை எடுக்க வில்லை.

சஞ்சீவ் இவளிடம் பேசினால் வேலைக்கு ஆகாது என்று, ஹார்லிக்சை, மேஜையில் வைத்து விட்டு, அவள் முட்டிக்கடியில் கை விட்டு, அவள் தடுக்க தடுக்க, அவளைத் தூக்கி உள்ளே கொண்டு வந்து, கட்டிலில் அமர்த்தினான்.

அப்படியே ஹார்லிக்ஸை, அவன் நின்றவாறே அவள் வாயில் வைத்து, புகட்ட முயற்சிக்க, அவள் மறுக்க, இருந்தும் அவன் அவள் கைகளையும் தோளோடு சேர்த்து பிடித்து, வாயில் புகட்டினான். ஆனால் அவளோ அதைக் குடிக்காமல், வெளியே துப்பி விட்டாள். சஞ்சீவுக்கு கோபம் தலைக்கேறியது, இருந்தும் தன்னைக் கட்டுபடுத்தி வெளியே சென்று விட்டான்.

மீண்டும் அவன் வீட்டிற்கு வரும் போது, இரவு உணவு வாங்கி வந்திருந்தான். முன் போலவே, அவளுக்கு பிடித்த முட்டைப்பரோட்டா தான் வாங்கி வந்திருந்தான். ஆனால், இப்பொழுதோ சாப்பிட மாட்டேன் என்று சத்யாகிரகம் செய்தவளை, மீண்டும் வலுக்கட்டாயமாய், அவள் கன்னத்தை இடது கையில் பிடித்து ஊட்டி விட்டான். மீண்டும் முன் போலவே அவள் துப்புவதற்கு முன், இப்படி செய்வாள் என்பதை யூகித்து, அவன் கையால், அவள் வாயை மூடினான். அந்த நிலையிலேயே “ப்ளீஸ்… பிரஜி சாப்பிடு… உனக்கு என் மேல தான கோபம், அத சாப்பாடு மேல காட்டாத… ப்ளீஸ்” என அவன் கெஞ்சவும், அவள் விழுங்கவும் தான், அவன் தன் கையை அவள் வாயில் இருந்து எடுத்தான்.

அடுத்த வாய் ஊட்டும் போது, அவள் தன் இடது கரத்தால் அதைத் தடுத்து, தானே சாப்பிட்டு கொள்வேன் என்பது போல, உண்ண ஆரம்பித்தாள். எப்படியோ அவள் சாப்பிட்டால் போதுமென்று விட்டு விட்டான். பின் பிரஜி இரவு படுப்பதற்கு, வரவேற்பறையில் அவள் தன் போர்வையை விரிக்க, சஞ்சீவ் அவள் கையைப் பிடித்து தடுத்து, “இனிமே நீ கீழே படுக்க வேண்டாம், என் கூட வந்து படு” என்று சாதரணமாய் தான் சொன்னான்.

ஆனால் அவளோ, அவனை உக்கிரமாய் பார்த்து, தன் கையை அவன் பிடியில் இருந்து இழுக்கவும், “ஐயோ… நான் அந்த அர்த்தத்துல சொல்லல” என சொல்லும் போதே, அவனுக்கு லேசாக வெட்கம் எட்டிப்பார்த்தது.

பிரஜீயோ ‘பின்னே எந்த அர்த்தத்தில் சொன்னாய்’ என்பது போல பார்த்தாள். அதற்கு மேல் எதுவும் சொல்ல தெரியாமல், “ப்ளீஸ்… பிரஜி” என்றான். அவளோ “அது ஒன்னும் எங்கப்பா வாங்கி தரலையே” என்றாள்.

அவனோ புன்னகைத்து, “ஆமா, என் மாமனார் வாங்கி தரல தான்… ஆனா உன் மாமனார் வாங்கி கொடுத்தது தான” எனச் சொல்ல, அவளோ அவனை ஆச்சரியமாய் விழி பிதுங்கப் பார்க்க, அவனோ அவள் தலையில், தன் தலையால் முட்டி, “நான் உன் கணவன், அதனால் என் அப்பா உன் மாமனார் அல்லவா?” என பதில் தர, அவளோ முகம் சுருக்கி, “வேணாம்” என்று சொல்லிக் கொண்டே தலையை இடது, வலதுமாக ஆட்டினாள்.

“ப்ளீஸ் பிரஜி… நான்… ஒன்னும் செய்யமாட்டேன்… வா” என்று அவள் கைப்பிடித்து அழைத்து சென்று, கட்டிலில் படுக்க வைத்தான். பின் அவனும் அவள் அருகில் படுத்துக் கொண்டான்.

பிரஜீயோ ‘என்ன தான் ஆச்சு?… இவனுக்கு… காலையில் அமிலமாய் எரித்தான், இப்போது தேனாய் குழைகிறான்? ஒரு வேளை… நேற்று போல் இன்றும்… ஆனால் ஒன்றும் செய்யமாட்டேன் என்று வாக்களித்து இருக்கிறானே…’ என்றெண்ணி, மேலும் ‘வாக்கு? அதுவும் இது போன்ற விசயங்களில் எல்லாம், ஆண்கள் கொடுத்த வாக்கை, அதுவும் கட்டிய மனைவியிடம் காப்பாற்ற மாட்டார்கள்’ என்று மனசாட்சி பயமுறுத்த, இங்கு வந்து படுத்தது தப்போ என எண்ணினாள்.

இப்படியே பயந்துக் கொண்டும், குழப்பத்தோடும், நெற்றி சுருங்க அப்படியே படுத்துக் கொண்டாள். அவளருகே படுத்தவனோ, தன்னவளின் நெற்றி சுருங்கலைக் கண்டு, அவளின் நெற்றியை நீவி விட்டான். பின் அவள் இயல்பாய் உறங்கவும், அவள் நெற்றியில் குனிந்து முத்தமிட்டான்.

அதுவரை சாதரணமாய் தான் இருந்தான், ஆனால் அவளின் நெற்றியில் இருந்து தன் இதழை பிரித்தவனுக்கோ, நேற்று அவள் கண்ணீருக்கு தன் இதழ்கள் அணை போட்டது நினைவிற்கு வர, மெல்ல மெல்ல அந்த நினைவுகளில் சிக்குண்டான்.

இத்தனை நாளும், அவள் அருகில் இருந்தும் பெரிதாய் அவனை பாதிக்கவில்லை, ஆனால் நேற்றைக்கு பின் அவனால் முன் போல இருக்க முடியவில்லை. மனதில் ‘உப்ப்… இவ்வளவு அருகில் மனைவி இருந்தும்…..ஹும்… இதில் அவளை மேலே வேறு… வற்புறுத்தி வேறு… படுக்க சொல்லி… படுக்க சொன்னதும் இல்லாமல், பெரிய வள்ளல், வாக்கு வேறு கொடுத்து தொலைத்து விட்டேன்’ என நொந்து, தன்னைக் கட்டுப்படுத்திப் படுத்தான்.

காலையில் எழுந்து, பிரஜி டீ போட்டு, அவனுக்கு டம்ளரில் ஊற்றும் போதே, அவளை இடிக்காத குறையாய் அருகே சென்று, தனக்கான டீயை எடுத்து, அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்து குடித்து முடித்தான்.

அவனுக்கு சாப்பாடு கட்டும் போதும், அவள் பின் புறம் வந்து “பிரஜி… சாப்பாடு கட்டிட்டியா?” எனக் கேட்டுக் கொண்டே, அவனும் தண்ணீரை பாட்டிலில் நிரப்புவதும், சாப்பாட்டு பையை எடுத்துக் கொடுப்பதுமாக இருந்தான். மேலும் காலை உணவை அவனுக்குப் பரிமாறும் போது, அவளையும் கை பிடித்து, தன்னருகே அமரவைத்து, அவளையும் சாப்பிட சொல்லி வற்புறுத்தி, இருவரும் ஒன்றாக உணவு உண்டனர். இவ்வாறாக தன் நெருக்கத்தை அவளிடம் காட்டினான்.

இவ்வாறே இரண்டு நாட்களும் செல்ல, பிரஜீயும் புது மாப்பிள்ளை போல் இருக்கும் சஞ்சீவை ஒன்றும் சொல்ல வில்லை. ஒரு வேளை அவளுக்கும், அவனின் நெருக்கம் இயல்பான கணவனாய் அவன் இருக்கவும், அவளுக்கு பிடித்ததோ? அல்லது அவள் கற்பனை செய்து, கனவு கண்டது எல்லாம் நிஜமாய் நடக்கவும், அந்த நிறைவில் அமைதியாய் இருக்கிறாளோ?

இந்த இரண்டு நாட்களில் சங்கீ வீட்டிற்கு வந்திருந்த ஷிவா, சபரி குடும்பம் மற்றும் ஜெய்யின் பெற்றோரும், சசியும் தங்கள் ஊருக்கு கிளம்பி விட்டனர். பிரஜிக்கு தான் சந்தோஷியை பிரிய கஷ்ட்டமாய் இருந்தது, அதனால் சிந்தாவிடம் “அக்கா… நீங்க பேசாம இங்கயே வந்திருங்களேன், இங்க இதே ப்ளாட்ல எல்லோரும் ஒன்னா இருக்கலாம்” என்றாள். தனிமை துயரையும், கூட்டுக் குடும்பத்தின் கலகலப்பையும் உணர்ந்து சொன்னாள்.

ஆனால் சிந்தாவோ புன்னகைத்து விட்டு, “இம்… நல்ல கதையா இருக்கு… நீங்க இரண்டு பேரும் தான் அங்க வரணும், சென்னை தான உங்களுக்கு சொந்த ஊரு, அதனால நீங்க தான வரணும்.” என்று சொல்லவும், தன் சிறுப்பிள்ளைத் தனமான பேச்சை எண்ணி, புருவத்தை சுருக்கி, கண்ணை சிறிதாக்கி, அசட்டு சிரிப்பு சிரித்து வைத்தாள். பின் சந்தோஷிக்கு முத்தமாரி பொழிந்து பிரியா விடை கொடுத்தாள்.

இன்று பிரஜீக்கு பொழுது போகாதாதால், சந்தோஷி இருந்தாலாவது, அவளோடு பேசியபடி, விளையாடி பொழுது போகும் என்றெண்ணி, ஸ்ரீ ராமை சிறிது நேரம் தூக்கி வந்து வைத்திருந்தாள். பின் அன்று வெள்ளிக்கிழமை ஆதலால், மாலை ஆகவும், முகம் கழுவி பொட்டிட்டு, தலை பின்னி விட்டு, விளக்கேற்றி சாமி கும்பிட்டாள். சிறிது நேரம் சென்ற பின், விளக்கை குளிர வைத்து விட்டு, வாசல் கதவை சாற்ற சென்றாள். அப்போது சரியாக சஞ்சீவ் உள்ளே நுழைந்தான்.

அவன் கையில் இனிப்பு பலகாரமும், பூவும் வைத்திருந்தான். அதை பிரஜீயிடம் தந்து விட்டு, அவள் வாசக்கதவருகே நின்றிருந்ததைப் பார்க்கவும், தனக்காகக் காத்திருந்தாள் போல, என்றெண்ணிக் கொண்டே சந்தோஷத்தோடு குளிக்க சென்றான்.

பின் ரெப்ரெஷ் செய்து விட்டு, இரவு உடை உடுத்தி விட்டு, பிரஜி இருக்கும் சமயலறைக்கு சென்றான். வழக்கம் போல, அவள் அருகில் நின்று டீயைக் குடித்தவன், அவன் வாங்கி வந்த பூ அங்கு சமையல் மேஜையில் இருப்பதைப் பார்த்து, “என்ன பிரஜி… பூ வச்சுக்கலையா?” என்று வினவினான். அவளோ அவன் வாங்கி வந்த பலகாரத்தை டப்பாவில் அடைத்து வைத்துக் கொண்டே, “சாமிக்கு கொஞ்சம் வச்சிட்டு, வைக்கணும்” என்றாள்.

ஆனால் அவனோ குடித்து முடித்த டீ டம்ளரை, சிங்க்கில் போட்டு விட்டு, “அதான் இன்னிக்கு சாமி கும்பிட்டு முடிச்சுட்டேல, நாளைக்கு புதுசா வாங்கி சாமிக்கு வச்சுக்கலாம்… இப்போ நீ வை” என்றான். பிறகு என்ன நினைத்தானோ “இம்… நீ வைக்கிறதுக்குள்ள விடிஞ்சிடும், திரும்பு” என்று அவளை திருப்பி, அவனே அவள் கூந்தலில் பூவை சூட்டினான்.

மேலும், தன் பக்கம் திருப்பி, அவளை அழகு பார்த்தான். குங்கும வர்ண சேலையில் தலை நிறைய பூவோடு, பார்க்க அழகு பெட்டகமாய் ஜொலித்தாள். சஞ்சீவே ‘இன்று என்னை கட்டுப்படுத்தி கொள்வது… ரொம்ப சிரமம் போலேயே…’ என்று மனதுள் பெருமூச்சு விட்டான்.

அதைப் போலவே, இரவு கட்டிலில், மெத்தை விரிப்பை சரி செய்தவளின் அருகே சென்று “பிரஜி…” என மயக்கும் குரலில் அழைத்தான். அவன் குரலின் வித்தியாசத்தை உணர்ந்து, திரும்பியவள், அவன் ஒயிலாய் புன்னகைத்து, கண்ணில் ஒளியோடு, அவளுக்கு மிக அருகே நெருங்கவும், தன்னிச்சையாய் பின்னே நகர்ந்தாள். ஆனால் அவள் பின்னேறி செல்ல செல்ல, இவன் முன்னேறி செல்ல, கடைசியில் கட்டிலுக்கும், மேஜைக்கும் இடையில் சிக்கி கொண்டாள் பிரஜி.

அவனோ புருவத்தை மேலேற்றி புன்னகை புரிய, அவளோ அவனின் மயக்கும் புன்னகையும், காந்தக் கண்களும், தன்னை எங்கே நிலைக்குலைய செய்திடுமோ என்று கண்களை இறுக மூடிக் கொண்டாள். ஆனால் அவளின் அந்த நிலை, தனக்கு அழைப்பு விடுப்பதாக எண்ணி, அவள் இதழ்களை நோக்கி குனிந்தான். ஆனால் அவனுக்கு வெற்றி தான் கிட்டவில்லை.

அவள் கண்களை இறுக்கி மூடும் பொழுதே, அவனின் நோக்கம் உணர்ந்தவள் போல், இதழ்களையும் இறுக்கமாய் மூடிக் கொண்டாள். இருப்பினும், தன் இதழ் எனும் திறவுக்கோலால் திறக்க முயன்றான், மீண்டும்… மீண்டும்… இம்ஹும்… அவனால் முடியவில்லை.

அதனால் அவள் காதில் “ப்ளீஸ்… பிரஜி” என ரகசியமாய் வேண்டுக்கோள் விடுத்து, மீண்டும் அவள் இதழ்களை நோக்கி குனிய, ஆனால் சிறிதும் அவள் மலரிதழ்கள் மலராமல், ஏன் அசையாமலே இருந்தன. மேலும் அவளிடம் கொஞ்சவோ, கெஞ்சவோ மனமின்றி, தான் வேண்டுக்கோள் விடுத்தும், தான் வேண்டியதை பெற முடியாத ஆற்றாமையினால் வந்த கோபத்தை, அவள் சாய்ந்திருந்த சுவற்றில், ஓங்கி தன் வலக்கையினால் குத்தி விட்டு, விலகி வீட்டை விட்டு வெளியேறினான்.

அவன் சென்றதும் அப்படியே மடங்கி அமர்ந்தவளின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் தாரை தாரையாய் வந்தது. தன்னை இதற்கு மட்டுமே நாடுகிறான் கணவன் என்ற வருத்தமா? அல்லது தான் அவனுக்கு ஒத்துழைக்க முடியாமல், தன் மனம் தடுக்கிறதே என்ற கோபத்தினால் விளைந்த கண்ணீரா என்றே அவளுக்கு புரியவில்லை.

நேரம் கடந்தது, வீட்டின் அழைப்பு மணியோசை கேட்கவும் தான், தன் எண்ணத்தில் இருந்து விடுப்பட்டவள், கண்களைத் துடைத்து எழுந்தாள். ‘ஆம், இந்த நேரத்தில் யார்? சஞ்சீவ் என்றால், அவனே கதவை திறந்திருப்பானே! ஏனென்றால், எப்பொழுது வெளியே சென்றாலும், தன்னோடு ஒரு சாவி கொண்டு செல்வான். சரி, யார் என்று பார்ப்போம்’ என்றெண்ணி தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு, கதவருகே சென்று, கதவில் பொருத்தப்பட்டிருந்த லென்ஸ் வழியே, வெளியே பார்த்தாள்.

நல்ல வேளை, சஞ்சீவ் தான் என்ற நிம்மதியில் கதவைத் திறந்தவள் மீது, தள்ளாடி கொண்டு, நிலைப்படியில் இடித்து கொண்டு வந்து விழுந்தான். தானியங்கி பூட்டு என்பதால், கதவு லேசாய் தள்ளவுமே, போய் பூட்டிக் கொண்டது. அவன் தன் மீது விழுந்ததும் தள்ளாடியவள், சமாளித்து நின்றாள். ஆனால் அவள் தோள் மீது விழுந்தவனோ “பிரஜி… சாரி… சாரி பிரஜி… ப்ளீஸ் பிரஜி… “ என்று மூச்சுக்கு முன்னூறு தடவை ‘பிரஜி பிரஜி’ என்று அவள் பெயரை சொன்னவன் மீதிருந்து மதுவின் துர்நாற்றம் வீசியது.

 

 

மாயம் தொடரும்…….

இது என்ன மாயம் 21

பகுதி 21

கனவுகள் பல நான் கண்டிருக்க

காத்திருந்த கனவுகளைக் களவாடி

சிதைக்கப் போகிறாய் என

நான் பயந்த நொடி

நீ உணர்ந்தாயோ என் பயத்தை….

இதற்கிடையே, அந்த வாரத்திலேயே, ஸ்ரீ ராமின் முதல் பிறந்த நாள் கொண்டாட்டம் வந்தது. அதில் கலந்துக் கொள்வதற்கென, பிரஜி தன்னை தயார் செய்துக் கொண்டிருந்தாள். சங்கீ நாம் இருவரும் ஒரே மாதிரி ஆடை அணியலாம் என்று கேட்டுக் கொண்டதற்கிணங்க, சசி வாங்கி தந்த சுடியை அணிந்துக் கொண்டாள். மெலிதாய் தன்னை அலங்கரித்துக் கொண்டாள்.

எல்லாம் முடிந்தாயிற்று, இனி சஞ்சீவ் பரிசு பொருளோடு வந்தால், கிளம்ப வேண்டியது தான் என எண்ணிக் கொண்டிருந்த போதே, சஞ்சீவ் வந்து சேர்ந்தான். காலையில் அவள் சொல்லி விட்டது போல், ஸ்ரீராமுக்கு ஒரு பெரிய டெடியும், சந்தோஷிக்கு கொஞ்சம் பெரிய டெடியும் வாங்கி வந்திருந்தான். ஏனென்றால் சங்கீ அவள் பிங்க் கலர் டெடியை சந்தோஷி அழுக்காகி அதை துவைத்து விட்டாள், என்று வருத்தப்படவும் அதை நினைவில் வைத்து, அதே போல் வாங்க சொன்னாள். அதனால் சந்தோஷிக்கும் ஒன்று வாங்க சொல்லியிருந்தாள். பாவம் அவளும் குழந்தை தானே! என்று எண்ணினாள்.

வீட்டிற்கு வந்தவன், அவளுக்கு குரல் கொடுத்து விட்டு, தானும் அங்கு செல்வதற்கு தயாரானான். அப்போது தான், டீ கொண்டு வந்த பிரஜீயை பார்த்தான். பார்த்தவன், “இது என்ன சுடிதார் போட்டிருக்க, சேலைய கட்டிட்டு வா” என்றான். அவளோ சங்கீயின் வேண்டுகோளை சொல்லியும், “உனக்கு புருஷன் முக்கியமா? பிரண்ட் முக்கியமான்னு முடிவு பண்ணிக்கோ” என்று சொல்லி விட்டு, தயாராகி வரவேற்பறையில் அமர்ந்துக் கொண்டான். பின் பிரஜி அவன் இஷ்டம் போலவே, சேலைக்கு மாறி வந்தாள்.

பின் இருவரும் சங்கீ வீட்டிற்கு செல்ல, அங்கு அவர்களை எதிர்கொண்ட சங்கீயோ “என்ன பிரஜி, என்ன ஏமாத்திட்ட… போ…” என முகம் சுருக்கினாள். அவளோ மனதில் வருத்தத்தோடு, ஆனால் வெளியே “இல்ல சங்கீ, நான் நீ சொன்ன மாதிரி தான் ரெடியானேன், ஆனா கிளம்புற அவசரத்துல, அவருக்கு டீ போட்டு கொடுக்கும் போது, டீ கொட்டிருச்சு டா… டிரஸ்ல… அதான்…” என இழுத்து கட்டி, தன் கணவனை காட்டிக் கொடுக்காமல், பாதி உண்மையும், பாதி பொய்யும் சொன்னாள்.

சங்கீயோ “சரி, சரி…” என்று சுருங்கிய முகம் மாறாமலே சொல்ல, பிரஜீயோ “நாம இன்னொரு நாள், ஒன்னா சேர்ந்து போட்டுட்டு எங்கயாவது வெளிய போலாம் டா…” என அவள் தாடையை பிடித்து கொஞ்சி, “இப்ப… சரின்னு சிரிச்சுக்கிட்டே சொல்லு பார்ப்போம்” என்று அவளைச் சமாதானப்படுத்தினாள். இவர்கள் உரையாடலை தொடங்கும் போதே சங்கீயிடம் ஒரு சிறு தலையசைப்புடன் சஞ்சீவ் ஜெய்யை தேடி சென்று, ஆண்களோடு இருந்துக் கொண்டான்.

பின் பிரஜீயை பார்த்த சந்தோஷி, அவள் கைகளை பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு, படுக்கை அறைக்குள் சென்றாள். அங்கு “பர்ஜி ஆன்டி… இடா எங்க அவ்வா… இடா… அம்மா… அப்புறம் இடா… சித்தி…” என்று ஸ்ரீ ராமின் பிறந்த நாளுக்கு வந்திருந்த சாந்தியம்மாவை, சிந்தா, செல்வியை அறிமுகப் படுத்தினாள். மேலும் சந்தோஷி “இடா… தம்பி… சாசுத்… இது… குட்டி தம்பி… சந்தோஷ்” என்று செல்வியின் ஒன்றரை வயது மகன் சாஸ்வத்தையும், சிந்தாவின் ஆறு மாத பையன் சந்தோஷையும் அறிமுகப் படுத்தினாள்.

சிந்தா “என்ன பிரஜி… சந்தோஷி ரொம்ப படுத்திட்டாளா?” என வினவ, “ஐயோ அப்படிலாம் இல்ல கா” எனச் சொன்ன பிரஜி, சந்தோஷிக்கு வாங்கி வந்த டெடியை தர, சிந்தா “அச்சோ… இதெல்லாம் எதுக்கு…?”

பிரஜி “இருக்கட்டும் கா… நான் என் குட்டி தோழிக்கு கிப்ட் தரேன், என்னடா குட்டி?” என சந்தோஷியிடம் கேட்க, அவளோ டெடியோடு கையை விரித்து தன்னை தூக்க சொல்ல, பின் தூக்கிய பிரஜீக்கு, இரு கன்னங்களிலும் முத்தம் தந்து, அவள் தோளில் சலுகையாய் சாய்ந்துக் கொண்டாள்.

சிந்தா “இம்ம்… எங்க குடும்பத்திலேயே இவ ஒருத்தி தான் பொண்ணுன்னு, எல்லோருக்கும் ரொம்ப செல்லம்… அந்த வரிசைல நீங்களுமா? ஐயோ பிரஜி, அங்க வீட்ல, வந்து பாருங்க ஒரு டெடி கடையே வைக்கலாம், அவ்ளோ வச்சிருக்கா, அவங்க அத்தைக்கிட்ட இருந்து சுட்டுட்டு வந்து வச்சிருக்கா” என்று புகார் போல் சொல்ல, சாந்தியம்மாவும், “என் பொண்ணும் இவ சின்னவ தானன்னு கொடுத்திருவா, இவளுக்கு அவங்க அத்தையோட பொருள எடுத்து தன்னடா வச்சுக்கிறதுன்னா அவ்ளோ சந்தோஷம்”

செல்வி “ஏன் அத்த, சிம்பிள்ளா அவ அத்த மாதிரின்னு சொல்ல வேண்டியது தான?” என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் அவள் மண்டையில் கொட்டு விழுந்தது. வேறு யார்? நம் சங்கீ தான் கொட்டினாள். அப்படியே எல்லோரின் சிறப்பம்சங்களையும் பிரஜீக்கு எடுத்துரைத்தாள் சங்கீ.

பின் தன் தந்தையைத் தேடி சென்ற சந்தோஷி, அங்கு சஞ்சீவை காணவும், “மாமா…” என அவனிடம் தாவி, அவன் தூக்கவும் அவள் தோளில் சாய்ந்துக் கொண்டு, அவன் கன்னம் பற்றி “மாமா இடா எங்க அப்பா… சந்தோஷி பா…” என்று ஷிவாவையும், “இடா… என் குட் சித்தப்பா என சபரியை காட்டினாள். பின் தன் தந்தையிடம் தாவி, சஞ்சீவைக் காட்டி “ப்பா… இடா… மாமா… பூச்சாண்டி மாமாவாம்…” எனக் கண்ணை உருட்டி சொல்ல,

சஞ்சீவ் நெற்றி சுளிக்க, ‘எல்லாம் அவள் வேலையா?’ என அப்பொழுதும் மனதில் பிரஜீயை நினைக்க, ஷிவாவோ “ஷ்… அப்படிலாம் சொல்லக்கூடாது பாப்பா” என்று அதட்ட, அவளோ “பர்ஜீத்த… இல்ல பர்ஜீத்த… அவங்க டா சொன்னாங்க” என்று அவளும் பிரஜீயை போட்டுக் கொடுக்க, சஞ்சீவ் “அன்னிக்கு எங்க வீட்ல வந்து, சாப்பாடு சாப்பிட மாட்டேன்னு அடம் பண்ணினா… அதான் என் வைஃப், அப்படி சந்தோஷிய மிரட்டி வச்சிருக்கா…” எனக் காரணத்தை சரியாக யூகித்து சொன்னான்.

பின் அங்கு வந்த சசி, ஷிவாவிடம், “ஏன் மாமா… உங்க பொண்ணுக்கும் சந்தோஷி ன்னு வச்சிருக்கீங்க, பையனுக்கும் சந்தோஷ் வச்சிருக்கீங்க… எப்படி இரண்டு பேரையும் சுருக்கி கூப்பிடுவீங்க?” என முக்கியமான கேள்வியைக் கேட்டான். முன்பு அண்ணன் என்று சொல்லுவான், இப்பொழுது சங்கீ இவர்கள் வீட்டு மருமகளான பின், உறவு முறை காரணத்தால், “மாமா” என்றழைத்தான்.

“ஏன்டா…. உனக்கு இப்படியெல்லாம் தோணுது?” என சபரி கேட்க, ஷிவா சிரித்துக்கொண்டே “விடு சபரி…” என சொல்லி “நான் என் பொண்ண சந்துக் குட்டி ன்னு சொல்வேன், பையன சந்துக் கண்ணா ன்னு சொல்வேன்” என்று சசிக்கு இலகுவாக பதில் அளித்தான்.

கேக் வெட்டும் நேரம் வந்தது, ஜெய்யின் நண்பர்கள் மற்றும் உறவினர்கள் மத்தியில் ஜெய்யும் சங்கீயும், ஸ்ரீராமின் கை பிடித்து, கேக்கை வெட்டினர். பின்னர் ஸ்ரீ ராம் கை பிடித்து, இருவரும் மாறி மாறி ஊட்டிக் கொண்டனர். பின் அவனுக்கும் சிறு துளி கிரீமை தர, அதற்குள் சந்தோஷி “நானு நானும்… ஸ்ரீக்கு… ஆ… ஊடுறேன்” என்று அவளும் ஊட்டினாள். சங்கீ அனைவருக்கும், கேக் வெட்டி தர, பின் இரவு உணவும் மேல் மாடியில் வழங்கப்பட்டது.

சங்கீ, சஞ்சீவ் பிரஜீயை சேர்த்து வைத்து, இரு வீட்டாருக்கும், ஆம், ஜெய்யின் அம்மாவும் அப்பாவும் வந்திருந்தனர். அவர்கள் எல்லோருக்கும் அறிமுகம் செய்து வைத்தாள். பிரஜி இரு வீட்டு பெரியவர்கள் காலிலும் விழுந்து ஆசீர்வாதம் வாங்க, சாந்தியம்மா அவர்கள் புதுமண தம்பதிகளாய் இருப்பதால், “சீக்கிரமே உங்க வீட்டுலயும் ஒரு குழந்தை வரட்டும் மா” என்று பிரஜீயை வாழ்த்தினார்.

ஜெய்யின் அம்மாவும் “ஆமாம் மா, அடுத்தவாட்டி நீங்க இந்த நல்ல செய்தி சொல்லனும்” என்று சொல்ல, பின் சங்கீ “ஆமா அத்த, பிரஜீக்கு கல்யாணமாகி மூனு மாசம் மேலாச்சு” என்று கூற, சிந்தா “அப்போ சீக்கிரமே நல்ல செய்தி எதிர்ப்பார்க்கலாமா?” என, செல்வியும் சிரித்துக் கொண்டே “நாங்க நெக்ஸ்ட் டைம் வரும் போது, நீங்க குட் நியூஸ் தான் சொல்லணும்” என்று பெண்கள் அனைவரும் அவளை வட்டம் கட்டி, “குழந்தை குழந்தை” எனக் குழந்தை ஆசையை பிரஜி மீது தூவி விட்டனர்.

அவர்களை விட்டு, தள்ளி நின்று ஷிவாவோடு பேசிக் கொண்டிருந்தாலும், அவர்கள் பேசியது இவன் காதிலும் விழ, அடிக்கடி பிரஜீயை ஓரக் கண்ணால், அவள் சிரிப்பதை, வெட்கப்படுவதைப் பார்த்தான்.

சஞ்சீவை பார்த்த ஷிவா, “என்ன சஞ்சீவ், வைஃப்பையே பார்த்துட்டு இருக்கீங்க? ஓ… நேரமாச்சா, கிளம்பனும்னா கிளம்புங்க, நான் ஜெய்கிட்ட சொல்லிக்கிறேன்” என்று, சஞ்சீவ் புது மாப்பிள்ளை என்பதால், தன் மனைவியைத் தேடுகிறான் போல, என அவனின் மனநிலையை ஷிவாவே கற்பனை செய்து அனுப்ப முயல, “இல்ல ஷிவா… ஜெய் வரட்டும், நான் சொல்லிட்டே கிளம்புறேன். இப்ப என்ன… பக்கத்து வீடு தான” என்று பதில் தந்தான்.

ஆனால் காதல் நாயகனாய் மாறிய ஷிவா, மெல்ல நழுவி தன் மனைவியிடம் சென்று, “சிந்து உங்க அரட்ட கச்சேரியெல்லாம், நாளைக்கு பகல்ல வச்சுக்கோங்க, இப்ப அந்தப் பொண்ண அனுப்பி விடுங்க, பாவம் சஞ்சீவ்” என சிந்தாவின் காதில் ரகசியம் பேச, சிந்தாவும் தன் கணவன் சொன்னதை செய்து முடித்தாள்.

இருவரும் சாப்பிட்டு வீடு வந்து சேர்ந்த பின், பிரஜி வாசல் கதவை பூட்டி விட்டு, சமையற்கட்டிற்கு சென்று பாலை சூடு படுத்தி, அவனுக்கு ஒரு டம்ளரில் ஊற்றி எடுத்துச் சென்றாள். அதற்குள் சஞ்சீவும் குளியலறை சென்று தன்னை ரெப்ரெஷ் செய்து இரவு உடை அணிந்து கட்டிலில் கால் நீட்டி அமர்ந்திருந்தான்.

அவள் பால் டம்ளரை அவனிடம் தந்து விட்டு, தன் படுக்கையை விரிக்க சென்றாள். பாலை குடித்து முடித்தவன், டம்ளரை, அவளருகே இருந்த மேஜையில் வைத்தவன், நின்று போர்வையை விரிக்க போனவளிடம், “என்ன பிரஜி… எல்லோரும் என்னவோ, குழந்த குழந்தன்னு சொன்னாங்க போல?” என்று ஆரம்பித்தான்.

பிரஜீயோ ‘இவன் திருந்திட்டானா, அல்லது எல்லோரும் குழந்தை பற்றி பேசவும், அவனுக்கும் ஆசை வந்து விட்டதா?’ என எண்ணி, நாணத்தோடு அவனைப் பார்த்து “இம்… நமக்கும் கல்யாணமாகி மூனு மாசமாச்சுல… அதான்…” என மெல்ல இழுத்தாள்.

ஆனால் சஞ்சீவோ திடீரென சிரித்தான், அவளோ புரியாமல் பார்க்க, அவனே “உனக்கு குழந்தை வேற பிறக்கனுமா?” என ஒரு மாதிரியாய் கேலியாய் வினவினான்.

அதில் சட்டென கோபம் வர, “ஏன்? எனக்கு பிறக்காதா?” என்று நிமிர்வாகவே கேட்டாள்.

மாலையில் வந்ததும், சசி கொடுத்த சுடியில், அவளை பார்த்ததுமே, அவனுக்கு வேறொருவன் கொடுத்த ஆடையை அணிகிறாள் என்ற கோபம், மேலும் விழாவில் சங்கீதா “கபூர் ஃபாமிலி மாதிரி இவங்க குமார் ஃபாமிலி” என்ற கேலியிலும், ஆங்காங்கே செல்வியின் தம்பி குமார் பற்றியும், அவன் படிப்பு பற்றியும் பேசப்பட்டது.

குமார் என்ற வார்த்தை ஒலிக்கும் போதெல்லாம் சஞ்சீவுக்கு, தன் நண்பன் குமாரின் ஞாபகம் வர, மேலும் அப்போது அதற்கு காரணமான பிரஜீயைப் பார்க்க, அவளோ வெகுளியாய் சங்கீ வீட்டு பெண்களிடம் பேசி சிரித்தோ, அல்லது குழந்தைகளுடன் கொஞ்சி மகிழ்ந்தோ கொண்டிருக்க, சஞ்சீவுக்குள் ஜுவாலையாய் கோபம் கொழுந்து விட தொடங்கியது. அதனின் தாக்கம், இப்போது காட்டு தீ போல பிரஜீயை தாக்க தயாராய் இருந்தது.

“ஏன்….? ஏனென்றால் உனக்கு அந்த தகுதியே இல்லை…” அவள் புரியாமல் திகைக்க, “உனக்கு முதலில் இல்லறம் நடத்தவே தகுதி இல்லை, அதற்கெல்லாம் ஒரு குணம் வேண்டும், அதனால் தான் நீ இங்கே தனியே படுக்கிறாய், இது தான் உன் தகுதி” என கீழே கைக் காட்டினான்.

இத்தனை நாளும் அவனின் கோபம், ஏதோ ஒரு பொறாமை உணர்வில் ஏற்படுகிறது என்று பொறுத்துக் கொண்டாள். ஆனால் அது இன்று, எல்லை மீறி தன் தன்மானத்தையே சுடவும், அவளின் பொறுமை பறந்தது.

“என் தகுதியைப் பற்றி பேசுகிறீர்களே, நீங்களும் தான், தனியே படுக்கிறீர்கள், நீங்கள் சொன்னது போல் பார்த்தால், உங்களுக்கும் அந்த தகுதி இல்லை என்று தானே அர்த்தம்” என்று நீ சொன்னது உனக்கும் பொருந்தும், என்பது போல் கூற, சஞ்சீவ் கோபத்தோடு அவளின் முழங்கையை பற்றி இறுக்கி, “என்னடி சொன்ன?” என்று கண்களைச் சுருக்கி, கூர்மையாக்கி அவளைப் பார்த்து கேட்டான்.

அவளோ “சொல்ல போனால் நீங்கள் தான், என்னை விட்டு ஒதுங்கி இருக்கறீர்கள்… அதனால் உங்களுக்கு தான், அந்தத் தகுதி இருக்கிறதா என்ற ஐயம் ஏற்படுகிறது” என்று அவனின் கேள்வியால் விளைந்த கோபத்தில், படபடப்பில் அவனை நன்றாக தாக்கி விட்டாள்.

அதைக் கேட்ட அவன் பிடி மேலும் இறுக, “ஸ்ஸ்… விடுங்க… கைய விடுங்க” என்று வலியினால் ஏற்பட்ட எரிச்சலோடு சொல்லிக் கொண்டே, மறு கரத்தால் அவன் கையை விலக்க முயற்சித்தாள். ஆனால் அவனோ மற்றொரு கையால் அவள் இடையையும் வளைத்து, “விடுங்க” என்று சொல்லும், இதழை நோக்கி குனிய தொடங்கினான்.

மேலும், அவன் தன் இடையைப் பற்றவுமே, அவன் கைகளை விடுவிக்க போராடியவள் நிமிர்ந்தாள். அதே வேளை தன்னை நெருங்கி வரும் அவன் இதழ்களைப் பார்த்து, முகம் திருப்பினாள். இருந்தும் சஞ்சீவ் பின் வாங்காமல், தொடர்ந்து தன் முதல் முத்திரையை கோபத்தினால் சிவந்த அவள் கன்னங்களில் பதித்தான். ஆனால் அவளோ, தன் கையால் அவனைத் தள்ள முயற்சித்து, “சீ….. விடு” என முகம் சுருக்கி, மரியாதையையும் சுருக்கினாள்.

அவனோ புன்னகைத்து, “என் தகுதியைப் பற்றி அறிந்துக் கொள்ள ஆசைப்பட்டாய் அல்லவா? தெரிந்துக் கொள்” என்று அவளைச் சமாளித்து, அவளின் கைப் பற்றி இழுத்து சென்றான். ஆனால் அவளின் போராட்டத்தால், சஞ்சீவ் தடுமாறி இருவரும் சேர்ந்து கட்டிலில் விழுந்தனர். படுக்கையில் இருந்து எழ முயற்சித்தவளைத் தடுத்து, மூர்க்கத்தனமாய் அணைத்து, அவளை முற்றுகையிட்டான்.

பிரஜி இந்த மாதிரியான இரவை எதிர்பாராமல் இல்லை, ஆனால் எவ்வாறெல்லாம் அமைய வேண்டும்? என்ற கனவோடு, எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தாள். சஞ்சீவ், தன் கண்ணில் காதலை தேக்கி, ஆசையாய் நெருங்கி, தன்னிடம் கொஞ்சி கெஞ்சி, மெல்ல தன்னுள் மென்மையாய் காதலை அரங்கேற்றுவான் என்று கனவு கண்டவளிடம், இப்போதோ அவளின் சம்மதத்தை கூட என்ன? அவளின் மறுப்பை கூட பொருட்படுத்தாமல், முன்னேறியவனின் கைகளில் இருந்தவள், இவற்றையெல்லாம் எண்ணி கண்ணீர் உகந்தாள்.

அவளின் மறுப்புகள் அவனிடம் மதிப்பற்று போன நிலையிலும், அவளின் கண்ணீர் அவனைக் கரைக்க தான் செய்தது. மூர்க்கமாய் ஆரம்பித்தவன், மெல்ல மெல்ல மென்மையாய் தொடர, அவளின் கண்ணீர் வழிந்த கண்களில் முத்தமிட்டு முத்தமிட்டு கண்ணீருக்கு அணைக் கட்டினான். மேலும் அவனின் ஆழ்மனதில் இருந்த காதல், விழித்துக் கொண்டு, அவனை செலுத்தி, அவளுக்கு ஆறுதலை தந்தது. அவனின் அந்தக் காதலை உணர்ந்தது போல் அமைதியுற்றவள், போக போக, அவனிடம் தன்னை முழுமனதாய் ஒப்படைத்தாள்.

 

 

மாயம் தொடரும்…….

இது என்ன மாயம் 20

பகுதி 20

ஆசை கணவனாய்

நீ இருப்பாய் என்ற

ஆசை… கனவாய் போகும்

முன் வந்து விடு

உன் மனதை தந்து விடு…..

 

காதல் இல்லை என்று புத்தி நினைத்தாலும், மனம் தன்னவள், வேறு ஒருவனைச் சாதரணமாக பார்த்தால் கூட, தாங்க முடியாமல், கோபம் வருகிறதே, அதற்கு பெயர் என்ன என்று புத்தியை ஆராய விடாமல், கோபத்தை மட்டும் பிரதானாமாய் வைத்து புறப்பட்டான் சஞ்சீவ். சிறிது யோசித்திருந்தால், அவள் மீது தான் கொண்டது கோபம் அல்ல காதல் என்று புரிந்திருக்கும்.

மேலும் அவள் தன்னிடம் மட்டுமே சிரித்து பேச வேண்டும் என்ற “பொசஸிவ்நெஸ்” என்று ஆங்கிலத்தில் சொல்வார்களே, அதனால் விளைந்த கோபம் என்று, அவன் ஆராய்ந்திருந்தால் புரிந்திருக்கும். ஆனால் அவன் எதுவும் செய்யாமல் வில்லில் இருந்து புறப்பட்ட அம்பு போல விரைந்து சென்றான்.

பிரஜி அருகில் வந்த சஞ்சீவ், முகத்தை இறுக்கமாக வைத்துக் கொண்டு, அவளுக்கும், சசிக்கும் ஆளுக்கு ஒரு கப்ஐஸ் தந்தான். அதற்குள் சந்தோஷி சஞ்சீவிடம், இருந்து இறங்கி, அங்கு கல் இருக்கையில் உட்கார வைக்கப்பட்டிருந்த ஸ்ரீராமிடம் சென்று, இவளும் அமர்ந்து, “உனக்கு வினுமா…” என ஐஸ்சை புகட்ட முயல, “தம்பிக்கு கொடுக்கக் கூடாது” என்று சசி அவர்கள் இருவரையும் பார்த்துக் கொண்டே, கப் ஐஸ்சை சுவைத்தான்.

ஐஸ்சை பிரித்துப் பார்த்த பிரஜி, சஞ்சீவிடம் “எனக்கு ஸ்ட்ராபெர்ரி பிடிக்காது… வேணாம் நீங்களே சாப்பிடுங்க” என்று சொல்ல, ஏற்கனவே அவள் மீது கடுப்போடு இருந்தவன், அவள் அவ்வாறு சொல்லவும், சந்தோஷிக்கும் பிரஜீக்கும் நடுவில் சென்று அமர்ந்தவன், அவள் அவனுக்காக இடம் விட்டு நகரும் வேளையில், அவள் காதருகே குனிந்து, “ஏன் மத்தவன் வாங்கிக் கொடுத்தா பிடிக்கும், நான் வாங்கி கொடுத்தா பிடிக்காதோ?” என்று உக்கிரமாய் கேட்க,

அதில் அதிர்ந்தவள், அப்படியே சிலையென இருக்க, மீண்டும் அவனே “தள்ளி உட்காரு” என்றதில் கலைந்தவள், அவனை முறைத்து “நீங்க பார்த்தீங்களா….. வாங்கி தந்தத?”

“பார்க்காததால தான, தைரியமா என்ட்ட பேசுற”

அவள் பதில் பேசாமல் அவனையே கூர்ந்து பார்க்க, “என்ன பார்க்குற?…. சாப்பிடணும்னா சாப்பிடு இல்ல குப்பைல போடு” என்று திமிராய் பதில் கூறினான். அவன் சொன்னதைச் செய்ய தான் நினைத்தாள்.

ஆனால், அதற்குள் எதற்கோ கோபித்து எழுந்த சந்தோஷி, “போ… போ… னா வரல… இனக்கு வினும்….” என்று எழுந்து அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டே, அப்படியே பின்னயே நகர்ந்தாள்.

பின் இருவரும் தங்கள் வாக்குவாதத்தில் கலைந்து, சின்னவளைப் பார்க்க, அவளோ உதட்டைப் பிதுக்கி அழுவதற்கு தயாராக இருந்தாள். சசியோ “சந்துக் குட்டி நல்ல பொண்ணுல…. வா…. நாம சாப்பிட போலாம், அத்த மாமா தேடப் போறாங்க, வா…” என்று அழைத்துப் பார்த்தான்.

“போ…. இனக்கு விணாம்…. இனக்கு ஐஸ் டா விணும்….” என்று சசி சாப்பிட்டு முடித்த ஐஸ்சைக் கேட்டாள். அவனோ “இப்படி நெறைய ஐஸ் சாப்பிட்டா, அத்த அடிக்கப் போறா… உன்ன… ஒழுங்கா வந்திரு, இல்ல உங்க அத்தக் கிட்ட சொல்லிடுவேன்” என்று மிரட்ட, அவள் “போ” என்பது போல் தலையை வெட்டினாள்.

பின் சசியிடம் அவள் பிடிவாதத்திற்கான காரணத்தைக் கேட்டறிந்த சஞ்சீவ், அழுக ஆரம்பித்த அவளைப் பார்த்தான். அதற்குள் பிரஜி “இந்தா டா குட்டி மா, அத்த தரேன்” என்று தன்னிடம் இருந்த ஐஸ்சை நீட்ட, அவளோ “இனக்கு இது விணாம்…. அதா விணும்” என்று சசி சாப்பிட்டதையே கேட்டாள்.

சின்னக் குழந்தை அல்லவா, அவளுக்கு இரண்டு ஐஸ்ஸும் ஸ்ட்ராபெர்ரி தான் என்று தெரியவில்லை, எடுத்து சொன்னாலும் அவள் கேட்கவில்லை.

பின்னர் பிரஜி தான், “சரி… போ… உனக்கு வேணாம்னா… நான் ஸ்ரீ குட்டிக்கு தரேன்” என்று ஒரு கையை இருக்கையில் வைத்து, மறு கையால் வெறும் மர ஸ்பூனை, சஞ்சீவை கடந்து, அமர்ந்திருந்த ஸ்ரீயின் வாயருகே கொண்டு செல்ல, அவர்கள் இருவரையும் யோசனையாய் சந்தோஷி பார்த்தாள்.

ஆனால் சஞ்சீவோ, தன் நெஞ்சத்தின் அருகே குனிந்து ஸ்ரீயை பிடித்திருந்தவளின், கூந்தலில் சூடிய மல்லிகை பூவின் மனம், குப்பென அவன் நாசியில் நுழைந்து அவன் மனதுள் நிரம்ப, அவன் கோபம் மறந்து, ஏதோ ஒரு உணர்வு அவனை ஆட்கொண்டது. சில மணித்துளிகள் அவஸ்த்தையாய் உணர்ந்தவன், சட்டென்று அவன் கைகளால் அவள் தோளைப் பற்றி நிமர்த்தி, “இந்தா நீ ஸ்ரீக்கே… கொடு… சந்தோஷி வேணாம்” என்று பிரஜீயிடம் சொல்லிக் கொண்டே அருகில் இருந்த ஸ்ரீயையும் தூக்கினான்.

சசியும் “ஆமா… சந்தோஷி…. வேணாம்” என்று சொல்ல, எல்லோரும் தன்னை ஒதுக்கவும், நிஜமாகவே அழுக ஆரம்பித்தாள். கண்களை தன் பிஞ்சு கையால் தேய்த்து”அவ்வ்வா…. ஆஆ….. அவ்வ்வா….ஆஆ…….” என அழுகஆரம்பிக்க, அவளின் அழுகையைக் காண பொறுக்க முடியாமல், அவளருகே சென்று அவள் உயரத்திற்கு குனிந்து, ஒரு காலால் முட்டியிட்டு அமர்ந்து, தன் முந்தானையால் அவள் முகத்தை துடைத்து விட்டு, அவளைக் கொஞ்சிக் கொண்டே தூக்கினாள்.

சந்தோஷியும் அவள் கழுத்தை கட்டிக் கொண்டு, தோளில் முகத்தைப் புதைத்து தேம்பினாள். பிரஜீக்கு குழந்தையின் ஸ்பரிசம் சிலிர்க்க, அது அவளின் மனதை அவளுக்கே தெரியாமல் ஆறுதல் செய்ய, “அழக்கூடாது டா… குட்டிமா…. இங்க பாரு, சந்தோஷி சமத்து பாப்பால… உனக்கு ஐஸ் வேணுமா? வேணாமா?” என்று வினவிக் கொண்டே சஞ்சீவை நோக்கி சென்றாள்.

சந்தோஷி தேம்பிக் கொண்டே “விணும்…ம்ம்ம்…” எனத் தலையாட்டினாள். “அப்போ… அழக் கூடாது… அழுதிட்டே ஐஸ் சாப்பிட்டா, சளி பிடிச்சுக்கும் பாப்பாக்கு” எனச் சொல்ல, அவளும் அழுகையை நிறுத்தி, சஞ்சீவ் தந்த ஐஸ் கப்பை வாங்கிக் கொண்டாள்.

சசி “வேண்டாம் சஞ்சீவ், நீங்க சாப்பிடுங்க” என்று சொல்லியும், “குழந்த தான விடுங்க சசி, அவ சாப்பிடட்டும்” என்று பதில் தந்தான் சஞ்சீவ். பின் அனைவரும் மதிய உணவு உண்ண அங்கேயே ஒரு மர நிழலை தேர்வு செய்து, போர்வையை விரித்து அமர்ந்தனர். அதற்குள் சசி, அலைபேசியில் “டேய்… காதல் மன்னா… வா டா வேகமா, இங்க எங்களுக்கு பசி உயிர் போகுது”

“வரேன் டா” என்று அந்தப் பக்கம் ஜெய் சொல்ல,

“டேய் இத தான் டா, அரைமணி நேரமா சொல்லிட்டு இருக்க, அஞ்சு நிமிசத்துல வந்தா உனக்கு சாப்பாடு கிடைக்கும்… இல்லேன்னா கிடைக்காது” என்று கறாராய் பேசி வைத்து விட்டு, சஞ்சீவ், பிரஜி அமர்ந்திருந்த இடத்திற்கு சென்றான்.

அந்தப் பக்கம், ஆள் அரவமற்ற ஒரு மர நிழலில் தன் மனைவியின் மடியில் படுத்திருந்த ஜெய் “போலாம், போலாம்… டியர்” எனக் கிளம்ப சொன்ன மனைவியிடம் கூற, பசி வயிற்றைக் கிள்ளிய நிலையில், பொறுமையிழந்த சங்கீ, ஜெய்யின் மண்டையில் ஒரு கொட்டுக் கொட்டி, அவனை எழுப்பினாள். “ஆஆஆ… ஏய் நான் கொஞ்சமா தான் நல்லவன்ங்கிறத மறந்துட்டு… இப்படிலாம் பண்ற…” என்று அவன் மிரட்ட,

“ஸ்….ஸோ…… இந்த டயலாக் கேட்டு கேட்டு, காது புளிச்சு போச்சு… டயலாக்க மாற்றுங்க, இல்ல இதுக்கும் ஒரு கொட்டு விழும்” என்று எழுந்து நடந்தே விட்டாள். வேறு வழியில்லாமல், ஜெய் அவள் பின்னே சென்றான்.

அங்கு போர்வையில், ஸ்ரீயை ஒரு குட்டி பெட்டில் படுக்க வைத்து, அவனுக்கு தண்ணீர் பாட்டிலை தர, அவன் சமத்தாய் தன் இரு கையால் பிடித்து குடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

மேலும் “என்ன இது? சந்துக் குட்டி சமர்த்தா உட்கார்ந்திருக்கே” எனச் சொல்லி, அவளருகே அமர, சந்தோஷி தன் அத்தையைக் கண்டதும், அவள் கழுத்தில் கையைக் கோர்த்து, கட்டிப்பிடித்து, இருவரும் மாறி மாறிக் கொஞ்சிக் கொண்டிருக்க, “இம்… இரண்டு ஐஸ் உள்ள போனா, யார் தான் சமர்த்தா இருக்க மாட்டாங்க?” என சசி போட்டுக் கொடுத்தான்.

அதை கேட்ட சங்கீ, சந்தோஷியை தன்னிடம் இருந்து பிரித்து, “ஏய் ஐஸ் சாப்பிட்டியா…..” என மிரட்ட, சின்னவளோ “ரிண்டே ரிண்டு டா த்த…” என மீண்டும் அவளைக் கட்டிப்பிடித்து அவள் கன்னமெங்கும் முத்தம் கொடுத்தாள்.

அதைப் பார்த்து அனைவரும் சிரிக்க, “ஹே… போதும் போதும்பா… பசிக்குது சாப்பாடு போடுங்க” என அவள் அருகே இருந்த ஜெய் குரல் கொடுக்க, சங்கீ “பொறுக்காதே… உங்களுக்கு, இவ்ளோ நேரம் நீங்க மட்டும் கொஞ்சுனீங்க, ஹும்…..” என அவனுக்கு மட்டும் கேட்கும் குரலில் சொல்லிக் கொண்டே, நடுவில் வைக்கப்பட்டிருந்த சாப்பாட்டு பையிலிருந்த, தட்டு, கரண்டிகளை எடுத்தாள். பிரஜீயும் அவளுக்கு உதவினாள்.

சந்தோஷி தன் அத்தையை ஊட்டச் சொல்ல, அதனால் பிரஜி தான் பரிமாறுவதாகவும், பின் நாம் இருவரும் சேர்ந்து சாப்பிடலாம் என்று சங்கீயிடம் சொன்னாள். சங்கீயும் சரி என ஒத்துக் கொள்ள, பிரஜி மற்றவர்களுக்கு பரிமாற போனாலோ, சஞ்சீவ் அவன் தட்டையும் தூக்கி காண்பித்து, முதலில் தனக்கு வைத்து விட்ட பின்னே, பிறருக்கு வைக்க விட்டான்.

ஒரு வழியாய் அனைவரும் சாப்பிட்டு முடித்து விட, இனி எங்கு செல்லலாம் என்று அனைவரும் மாறி, மாறி கருத்து சொல்லி, கடைசியில் ஒரு வழியாய், அங்கிருக்கும் மால் ஒன்றுக்கு செல்லலாம் என முடிவு செய்தனர்.

இப்போது மாலில் சங்கீதாவை இரு குழந்தையோடு விட்டுவிட்டு, “நீ இங்க பார்த்திட்டு இரு, நாங்க வந்திர்றோம்” என ஜெய் தன் மனைவியிடம் கூறி விட்டு, அண்ணனும், தம்பியும், தோளில் கைப் போட்டுக் கொண்டு, ஒன்றாக சுற்றி பார்க்கச் சென்று விட்டனர்.

சங்கீதா இரு குழந்தைகளுடன், ஒன்று சஞ்சீவ் பிரஜீக்கு முன்னேவோ, அல்லது பின் தங்கியோ செல்வாள். பாவம் புதிதாக திருமணமானவர்கள், தான் எதற்கு இடையூறு என்றெண்ணி தான், அவ்வாறு சென்றாள். ஆனாலும் இது அவர்களுக்கு புரியவில்லை, பிரஜி சந்தோஷியுடன், பேசிக் கொண்டே சங்கீதாவுடன் நடந்து சென்றாள். சங்கீதா ‘நான் தான் பெண், வேறு வழியில்லாமல் இவர்களுடன் செல்கிறேன், காலையில் இந்த சசியாவது, இவர்களை தனியே விட்டிருக்கக் கூடாதா? ஐயோ பாவம், காலையும், மதியமும், மாறி மாறி முறை வைத்து(ஷிப்ட் போட்டு) அவர்களின் தனிமையைக் கெடுக்கிறோமே” என்று சங்கடப்பட்டுக் கவலைப்பட்டாள்.

ஆனால் ஜோடியாக செல்ல வேண்டிய சஞ்சீவ், பிரஜீயோ அதைப் பற்றி, சிறு துளிக் கூட கவலைக் கொள்ளாமல், அவளுடன் வந்தனர். பின் ஒரு வழியாய் சுற்றி முடித்து, அங்கு ஒரு தளத்தில், ஒரு இடத்தில் போடப்பட்டிருந்த இருக்கையில் மூவரும் அமர்ந்து சிறிது ஓய்வெடுத்தனர். பின் பெண்கள் இருவரும், ஸ்ரீயை சஞ்சீவிடம் கொடுத்து விட்டு, சந்தோஷியோடு ரெஸ்ட் ரூம் சென்று, சிறிது முகம் கழுவி ரெப்ரெஷ் செய்துக் கொண்டனர். பின் ஜெய்யும், சசியும் வர அனைவரும் கிளம்பினர்.

பின்னர், வழியில், ரோட்டில் பூக்கடையில் வண்டியை சங்கீ நிறுத்த சொன்னாள். பூ வாங்கி பெண்கள் சூட்டிக் கொண்டனர். சஞ்சீவ் காசு தருவதற்குள், முன் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த சசி தந்து விட, சஞ்சீவுக்கு சிறிது முகம் சுருங்கி விட்டது. இந்த முறை நடுவில், சங்கீயும் ஜெய்யும் தங்கள் மகன் ஸ்ரீயோடு இருக்க, கடைசி இருக்கையில் பிரஜீயையும் சஞ்சீவையும் சங்கீ தான் சாக்கு போக்கு சொல்லி அமர வைத்தாள்.

காணாததற்கு, தூங்கியிருந்த சந்தோஷியையும், அவர்கள் இருக்கையில் படுக்க வைத்தாள். சின்னவள், பிரஜீயின் மடியில் தலை வைத்து, கால் நீட்டி படுத்ததனால், அவள் சிறிது சஞ்சீவை ஒட்டி தான் அமர்ந்தாள். மேலும் உறக்கம் பிரஜீயையும் தழுவியதால், அப்படியே கண்ணயர்ந்து, சஞ்சீவின் தோளில் சாய்ந்து விட்டாள்.

சஞ்சீவ் என்ன தான் பட்டாசு போல, பட் பட்டென்று கோபப்பட்டாலும், அவள் அருகில் நெருக்கமாய் அமர்ந்தாலோ, அல்லது தன்னை உரசினாலோ, ஏதோ ஒரு இதமான உணர்வு, மனதை ஆட்கொள்வதை, அவனால் தவிர்க்க இயலவில்லை. இதோ இப்பொழுது கூட, அவளிடம் இருந்து ஏதோ ஒரு வித மனம், அவள் கூந்தலில் சூடிய மல்லிகையின் வாசத்தோடு கலந்து, ஒரு வித நறுமணமா? அல்லது அவளுக்கே உரிய பிரத்தேயக மணமா தெரியவில்லை, ஆனால் அது அவனிடம் வந்து, அவன் மனதை நிறைத்தது.

தன் தோளில் சாய்ந்தவளை, தன் கரத்தை அவள் தோள்களில் போட்டு அணைத்தார் போல பிடித்துக் கொண்டான். மற்றொரு கரத்தால், அவள் மடியில் படுத்திருந்த சந்தோஷியை அணைத்திருந்த, அவளின் கைகளின் மீது வைத்து பற்றிக் கொண்டான். எல்லாம் வீடு சென்று சேரும் வரை தான், இந்த கரிசனம் என்று தெரியாமல், உறக்கத்திலேயே பிரஜி அவனின் ஸ்பரிசத்தையும், நெருக்கத்தையும் உணர்ந்தாளோ? என்னவோ அவளின் செந்நிற இதழ்கள், மெல்ல சிறிதாக மலர்ந்தது.

பின் இரவு உணவையும் முடித்துக் கொண்டு வீடு சென்று சேர்ந்தனர். இறங்கி வீட்டை திறக்கும் போதே, சசி, பிரஜீயிடம் “பிரஜி, இந்தா மா, என்னோட சின்ன கிப்ட்” என ஒரு பையை நீட்டினான்.

அவள் புரியாமல் விழிக்க, “சங்கீதா போல நீயும் எனக்கு ஒரு தங்கச்சி மாதிரி தான், அதான் உனக்கும், அவளுக்கும் சேர்த்து ஒரு கிப்ட் வாங்கினேன்” என்று சொல்ல, சங்கீ “ஹே…. எனக்குமா? எங்க காமி” என்று கேட்க, அவளுக்கும் ஒன்றை நீட்டினான்.

பிரஜி சஞ்சீவைப் பார்த்தாலும், இவ்வளவு தூரம் அன்பாய், சசி தந்த பரிசு பொருளை வாங்கிக் கொண்டாள். அதற்குள் சங்கீ, அவளுக்கு கொடுத்த பையை திறந்து பார்த்தாள். அவளுக்கு சிவப்பு நிறத்தில் தங்க பூக்கள் போட்ட சுடிதார் இருக்க, “வாவ்… சசி சூப்பர்… போ… உன் செலக்ஷன் அருமை” என்று அவனைப் பாராட்டியதோடு நிற்காமல், “ஹே… பிரஜி… எங்க உன்னோடத காமி” என்று ஆர்வ மிகுதியில் கேட்டாள்.

பிரஜீக்கும் அதே போல, அதே வர்ணத்தில், அதே வேலைப்பாட்டோடு தான் வாங்கியிருந்தான். பிரஜி சசியிடம் “தேங்க்ஸ் அண்ணா” என்று கூற, சங்கீ “ஹே… பிரஜி, நாம இரண்டு பேரும் இத ஒரு நாள் சேர்ந்து ஒன்னா போடலாம்” என அதற்குள் திட்டம் போட்டு விட்டே தன் வீட்டின் உள்ளே நுழைந்தாள்.

பிரஜி சிறிது கலக்கத்துடனே ‘இவன் என்ன சொல்லப் போகிறானோ? எப்படி எல்லாம் சாமி ஆடப் போகிறானோ?’ என்றெண்ணிக் கொண்டே நுழைய, ஆனால் சஞ்சீவ் ரெப்ரெஷ் செய்துக் கொண்டு படுக்கை அறைக்குள் நுழைந்துக் கொண்டான். பிரஜீயும் படுக்க வந்தவள், தன் படுக்கையை கீழே விரிக்க, அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் சஞ்சீவ்.

அவள் குனிந்து நிமிர்ந்து, போர்வை விரித்ததில், கூந்தலும் கூந்தலில் சூடிய பூவும் முன்னே விழ, அதைக் கண்ட சஞ்சீவ், ‘நான் ஒன்னு சொன்னதுக்கு கோவிச்சுக்கிட்டு, கீழே படுத்திருக்கா, மன்னிப்பு கேட்டும், எவ்வளவு வீம்பு இருந்தால், இன்னும் கீழேயே படுப்பா’ என சம்பந்தமில்லாமல் முடிந்து போன அத்தியாயத்தின் கோபத்தைக் கொணர்ந்தான்.

இந்தக் கோபத்தின் மூலக் காரணம், பிரஜீயின் கூந்தலில் சூடிய பூ, அவனை… சசியை நினைக்க வைத்தது. ஏனென்றால், அவன் தானே பூவிற்கு காசு கொடுத்தான். அப்படியே அவன் சிந்தனை அவன் வாங்கி தந்ததாய் நினைத்த கல் வளையலில் வந்து நின்று, அவன் மனதுள் ஒரு பொறாமை உணர்வை உண்டு பண்ணி, “ஏய்… யார் என்ன வாங்கி தந்தாலும், வச்சுக்குவியா?” என எதையேனும் ஆரம்பிக்க வேண்டும் என மொட்டையாக ஆரம்பித்தான்.

பிரஜீயோ ‘ஆரம்பிச்சுட்டான்’ என எண்ணி, “எத சொல்றீங்க?” எனப் புரியாமல் கேட்க,

“இம்ம்… அவன் வாங்கி தந்தான்னு, நீயும் பூவ வாங்கி தலைல வச்சுகிட்டேயே” எனக் குற்றம் சுமத்த, “சங்கீதா தான தந்தாங்க, நீங்களும் பார்த்துட்டு தான இருந்தீங்க?” என அவள் பதில் தர,

“ஆனா யாரு காசு தந்தா?” என இவன் விதண்டாவாதம் புரிய, அவளோ ஏற்கனவே அலைச்சலில் களைத்து போனவள், இப்போது இவன் பேச்சினால், மேலும் களைத்து போனாலும் “ஏன் அவ்வளவு ரோஷம் பார்க்கிறவரு, நீங்க இறங்கி போய் பொண்டாட்டிக்கு வாங்கி தர வேண்டியது தான?” என நெற்றியடியாய் பதில் தர,

தன்னைக் குற்றம் சுமத்தி விட்டாளே, என்று ரோஷம் வர, அவளைக் காயப்படுத்த எண்ணி “அப்ப, நான் வாங்கி தரலேன்னா… எனக்கு பதில் யார் வாங்கி தந்தாலும் வாங்கிக்குவியா?” என அவன் ஒரு மார்க்கமாய் கேட்க,

பிரஜீயோ ‘என்ன வார்த்தை சொல்லி விட்டாய்’ என்ற கோபம் வந்தாலும், அவனுக்கு புத்தி சொல்லும் விதமாக “சஞ்சீவ், ஏன் இப்படியெல்லாம், பேசி உங்கள நீங்களே தரம் தாழ்த்திக்கிறீங்க? என்ன மட்டம் தட்டி பேசுனாலும், அது உங்களையே நீங்க மட்டமா பேசுற மாதிரி தான். ஏன்னா நான் உங்க மனைவி, நீங்க என் கணவன்கிறத மறந்திராதீங்க” என்று ‘நீயும் நானும் ஒன்று, இதில் நீ என்னை கேவலப்படுத்தினால், அது உன்னையே நீ கேவலப்படுத்துவதற்கு சமம்’ என்ற அர்தத்தில் சொல்லிவிட்டு, மன தாங்கலோடு படுத்துக் கொண்டாள்.

ஆனால் சஞ்சீவோ, அவமானப் பட்ட உணர்வோடு, அமர்ந்திருந்தான். அவளைக் காயப்படுத்தும் என்றெண்ணி சொன்ன வார்த்தைகளை வைத்தே, சுவற்றில் எரியும் பந்தைப் போல, தனக்கு திருப்பி விட்டாளே என்ற எரிச்சல் உருவானது. மேலும், அதே எரிச்சலோடு ‘மனைவியாம்… மனைவி, எந்த வீட்டிலாவது புருஷனை தனியே விட்டு, கீழே படுப்பாளா மனைவி? பேச வந்துவிட்டாள் பதிவிரதையாட்டம்’ என்று எதையாவது அவளுக்கு எதிராய் எண்ண வேண்டும் என்று யோசித்து யோசித்து சிந்திக்கலானான். அப்படியே உறங்கியும் விட்டான்.

பிரஜீயோ ‘முன்பு தான் ஏதோ சிறு தவறு செய்திருப்பேன் போல, தன்னிடம் சொல்லாமல், அதையே நினைத்துக் கொண்டு, தன்னையும் காரணக் காரியமின்றி மட்டம் தட்டுகிறான் என்று எண்ணினேன். ஆனால், மனைவி என்பவள் கணவனின் பாதி, ஏன் அவள் என்றாலே அது அவனும் சேர்ந்து தானே அர்த்தம், அது போல அவன் என்றாலும் தானும் தானே அவனுள் அடக்கம். ஏன் இப்படி ஒரு பாட்டே இருக்கிறதே. “நான் என்றால்… அது அவளும் நானும்… அவள் என்றால்… அது நானும் அவளும்…” இது புரியாமல் ஏன் இப்படிப் பேசுகிறான்.

இதற்கு மேலும் எனக்கு பொறுமை இல்லை சஞ்சீவ், அது தான் இன்று உங்களுக்கு, ‘நான்’ நீங்கள் தான் என்றும், ‘நீங்கள்’ நான் தான் என்றும் உணர்த்தி விட்டேன். இனி நீங்கள் என்னை திரும்ப தவறாக பேச மாட்டீர்கள் தானே?’ என இவ்வாறாக எண்ணி, மன தாங்கல் இருந்தாலும், தான் அவனுக்கு தன் எண்ணத்தை உணர்த்தி விட்ட நிம்மதியில் உறங்கிப் போனாள்.

ஆனால் ஒன்றை மறந்து விட்டாள், அந்த பாடல் இடம் பெற்ற சூரியகாந்தி திரைப்படத்தின் நாயகி போல தான், தன் நிலையும் என்பதை அவள் உணரவில்லை.

 

மாயம் தொடரும்…….

இது என்ன மாயம் 19

 

பகுதி 19

காதல் கள்வனாய்

என் இதழோரம் வெட்கச் சிரிப்பை

திருடி செல்கிறாய் உன் மனதில்

என்று நான் மகிழும் வேளையில்…..

 

சூரியன் மெல்ல பூமி பெண்ணை தன் ஓர விழி பார்வையால், பார்த்து கொண்டிருந்த அந்த அதிகாலைப் பொழுது. அதை ரசித்த படி, மேல் மாடிக்கு ஏறி வந்த அவனின் பார்வை, அங்கு, வானத்து தேவதையோ? அல்லது புவியின் அழகு தாரகையோ? என்று எண்ணும் அளவிற்கு ஒரு பெண் அமர்ந்து வடகம் பிழிந்துக் கொண்டிருந்தாள்.

வேறு யார், நம் பிரஜி தான், நேற்று சஞ்சீவ் சாப்பிடாமல், மீதமாகி விட்ட சாதத்தை, புத்தகத்தில் படித்த சமையல் குறிப்பின் உதவியோடு, அதை இன்று வடகமாக்கி இருந்தாள். வெயில் ஏறும் முன் பிழிந்து விட்டு வருவோம் என்று அதிகாலையிலேயே, சஞ்சீவ் எழும் முன் மாடிக்கு வந்திருந்தாள். அவளை தான் ஒருவன் ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவனோ “வாவ்… என்ன ஒரு அழகு, இப்படி ஒரு அழகை பார்த்ததே இல்லையே” என வியந்து, அவளுக்கு தமிழ் தெரியாது என்றெண்ணி, “அழகோ…. அழகு…. தேவதை….” என்று பாடலை பாடிக் கொண்டிருந்தான்.

பிரஜீயும் அதிகாலை எழுந்து முகம் மட்டும் கழுவி வந்ததால், நெற்றியில் ஒரு பொட்டை தவிர, குங்குமம் இடாமல் இருந்தாள். அதனால் அவளின் முகம், அவளுக்கு திருமணமானதை எடுத்து சொல்லவில்லை. அதனால், அவளின் முகம் பார்த்த அவனுக்கும், அவள் திருமணமான பெண் என்று தெரியவில்லை.

பாட்டு சத்தத்தைக் கேட்டு திரும்பி பார்த்தவள், அங்கு ஒரு புதியவன் நிற்பதைக் கண்டு திகைத்தாலும், ‘இங்கு இருப்பவன் போல… அல்லது யார் வீட்டிற்கும் வந்திருப்பான் போல’ என்றெண்ணி குனிந்து தன் வேலையைப் பார்த்தாள்.

அவன் மீண்டும் அதே பாடலை பாடவும், பிரஜி எரிச்சலாகி “சூ… சூ… இந்தக் காக்க தொல்ல தாங்கவே முடியல… சூ… சூ…” என இல்லாத காக்கைகளை விரட்டினாள்.

அதில் “அய்யயோ இவளுக்கு தமிழ் தெரியும் போலயே” எனப் புதியவன் அதிரும் சமயம், கீழிருந்து, “சசி…. ஏய்… சசி……..” என்று சங்கீயின் குரல் அழைக்கவும் சரியாக இருந்தது.

பிரஜீயோ சங்கீயின் குரலைக் கேட்டு, அவனைப் பார்க்க, அவனோ தலைமுடியைக் காதோரமாய் கோதி, சங்கடப்பட்டு ஒரு சிரிப்பை உதிர்த்துவிட்டு, கீழே சென்றான். பின் பிரஜி, “ஓ… சங்கீ வீட்டு விருந்தாளியா?” என எண்ணிக் கொண்டே தன் வேலையை முடித்துக் கொண்டு, கீழே சென்றாள்.

நேற்றே வந்திறங்கிய சசி குமாரை பார்த்த சங்கீ ‘வந்துட்டான் டா பாசமலர், இனி இந்த கபூர் ஃபாமிலியின் அலம்பல் தாங்க முடியாது’ என்று மனதுள்ளே புலம்பிய வண்ணம் தான், அவனை வரவேற்றாள். கீழே சென்ற சசி குமாரிடம், அதான் நம் சஞ்சய் குமாரின் தம்பியை “எங்க போன…? இந்தா டீ” எனச் சங்கீ டீ கப்பை அவனுக்கு கொடுக்க, அவனோ, அவளை முறைத்த வண்ணம், அப்போது தான் எழுந்து வந்த ஜெய்யிடம் “சஞ்சய்… இங்க பாரு டா, என்ன சசி சசின்னு உன் வைஃப் கூப்பிடுறா” என்று புகார் செய்ய,

சங்கீதாவோ “முத… என்ன அண்ணின்னு கூப்பிட சொல்லுங்க” என்று சஞ்சயிடம் சொல்ல, சசியோ “அண்ணியா……. இதையா…. நெவெர்…” என்று அவன் மறுக்க,

சங்கீயோ “நீ ஒன்னும் சொல்ல வேணாம், போ… போ… உனக்கு பொண்ணே சிக்காது” என்று சாபம் கொடுத்தாள்.

ஜெய்யோ “ஏன் டா……. ஏன்…. இத்தன நாளும், அத்தைக்கும், மருமகளுக்கும் இடைல பஞ்சாயத்து பண்ணேன், இனி உனக்கா… ஆள விடுங்க பா… என்ன…” என்று ஜெய், இத்தனை நாளும் சங்கீ, சந்தோஷிக்கு பஞ்சாயத்து பண்ணி ஓய்ந்தவன், இனி தன் தம்பிக்கும், தன் மனைவிக்கும் இடையே பஞ்சாயத்தா எனப் பயந்து விலகினான். ஏனென்றால், இருவரும் சண்டையிட்டால், அந்தச் சண்டைக்கு முடிவென்பதே கிடையாது, அவர்களாக களைத்து ஓய்ந்தால் தான் உண்டு.

சங்கீயும், சசி தன் அண்ணன் சபரியின் நண்பன் என்பதால், சபரியைப் போலவே அவனுக்கும் பெரிதாக மரியாதைக் கொடுக்க மாட்டாள். அதனால், சங்கீக்கு நாத்தனார் இல்லாத குறையை சசி பூர்த்தி செய்தான்.

இப்போது சசி குமாருக்கு, பெண் பார்க்கின்றனர். பாவம், சசிக்கு எந்த இடமும் அமையவில்லை. சசிக்கு பிடித்தால், பெண்ணுக்கு பிடிக்கவில்லை, பெண்ணுக்கு பிடித்தால் சசிக்கு பிடிக்கவில்லை. அதனால் சசி, தன் சுய முயற்சியினால், பெண் தேடலாம் என்று முடிவு செய்திருந்தான்.

ஒரு மாற்றத்திற்காகவும், ஊரைச் சுற்றி பார்ப்பதற்காகவும், தற்சமயம் தன் அண்ணன் வீட்டிற்கு வந்திருந்தான். சங்கீயின் சாபத்தைக் கேட்கவும் தான், சசிக்கு இப்போது பார்த்த பெண், ஞாபகம் வர, மெல்ல தன் போர்கொடியை இறக்கி, “சரி, சரி… என்ன டிபன் செய்யப் போறீங்க மேடம், மே ஐ ஹெல்ப் யூ” எனப் பணிவாகக் கேட்க,

அவளோ ‘என்னடா இது, சாமி மலை இறங்குது…… என்னமோ விஷயம் இருக்கு’ என்று ஒரு மார்க்கமாய் அவனைப் பார்த்து, ‘ஒரு வேள, நாம சாபம் கொடுக்கவும், பயபுள்ள பயந்திருச்சோ? இருக்கலாம்’ என்றெண்ணிக் கொண்டு “நீ ஒன்னும் செய்ய வேணாம், இந்தா… சந்தோஷி எந்திரிச்சுட்டா… அவளுக்கு பிரஷ் பண்ணி விட்டு, இந்த ஹார்லிக்ஸ ஆத்திக் கொடு” என்று ஹார்லிக்ஸை கலந்து இரு டம்ளர்களில், பாதி பாதியாய் ஊற்றி வைத்தாள்.

சசியும் சங்கீ சொன்ன வேலையை செய்து முடித்தவன், சந்தோஷியோடு வாயாடி சங்கீயின் அண்ணன்களான சபரி, ஷிவா பற்றி நலம் விசாரித்து, தெரிந்துக் கொண்டான்.

பின் சந்தோஷி, காலை உணவு சாப்பிட்டு விட்டு, வீட்டில் இருந்த சசியிடம் “மாமா… கடிக்கு போலாம், வாரியா?” எனக் கேட்டாள். சசி அவளைத் தூக்கி, “எந்த கடிக்கு செல்லம் போகணும்” என அவளைப் போலவே பேசி பதில் அளித்தான்.

“இம்ம்… சுபெர் மார்கிட் போகனுமா… நீ ஸும்மா வேதியா டான் இருக்கியாம், அதான் அத்த கூப்பித்த சொலுச்சு” என்று தன் மழலை மொழியில் கொஞ்ச, அதை புரிந்துக் கொண்ட சசிக்கு கோபம் வந்தது தான், ஆனாலும் காலையில் பார்த்த பெண்ணைப் பற்றி, விவரம் தெரிய வேண்டும் என்ற ஆர்வம் முன்னால் வர, கோபம் பின்னால் சென்றது.

“சரி போகலாம்” என்று கிளம்பினான். காலையிலேயே சங்கீ ஜெய்யிடம், இன்று கடைக்கு, வீட்டுப் பொருட்கள் வாங்க செல்வதால், அவன் காரை விட்டு செல்லுமாறு கூறியிருந்தாள்.

அந்தக் காரில் அனைவரும் கிளம்பி சென்றனர். பின் பொருட்களை வாங்கிக் கொண்டு, மதிய உணவை வெளியே முடித்து விட்டு, அப்படியே சந்தோஷிக்கு, சங்கீ புதிதாய் இரண்டு உடையும், அதற்குப்  பொருத்தமாய் அவளுக்கு வளையல், ஜடை மாட்டி, தோடு என வாங்கினாள். அப்போது பிரஜீயின் ஞாபகமும், அவள் கையில், எப்போதும் கைக்கு ஒன்றாக இரண்டு தங்கவளையல் மட்டுமே இருப்பது ஞாபகம் வர, அவளுக்கும் சேர்த்து வாங்கினாள்.

சந்தோஷியிடம், “பிரஜி ஆன்ட்டிகும், வளையல் வாங்குவோமா டா குட்டி?” எனக் கேட்டாள், அவளும் “சரி” என தலையாட்டி, சில பல வர்ண வளையல்களைக் காட்டி “இது… அத்த இது வாங்கு… அது அழகா இருக்கு” என அவள் சொன்னவற்றில் இருந்து இரண்டு அழகான செட்களை எடுத்து வாங்கினாள். பின் கல் வளையல் ஒரு ஜோடியும் வாங்கினாள். அந்த கல் வளையல் போலவே தனக்கும், சந்தோஷிக்கு குட்டி அளவில் வாங்கினாள். இவர்கள் சம்பாஷனையைக் கேட்ட சசி, “அது யாரு பிரஜி ஆன்ட்டி” எனத் தோளில் உறங்கும் ஸ்ரீயை வைத்துக் கொண்டு அவர்களை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன், சின்னவளிடம் கேட்க,

சங்கீயோ “புதுசா குடி வந்திருக்கா சசி, நியூலி மேரிட் கப்பில்” என்று பதில் தந்தாள்.

“ஓ… ஆமா சங்கீ, கேக்கணும் நினச்சேன், இன்னிக்கு காலையில, மாடில ஒரு பொண்ண பார்த்தேன், வடகம் பிழிஞ்சிட்டு இருந்தா… அவ யாரு?” என்று தன் மனதை குடைந்த விஷயத்தைக் கேட்டான்.

“யாரு… நான் பார்க்கலியே… சரி எப்படி இருந்தா?”

“ஐயோ… அழகுனா அழகு… அவ்ளோ அழகு” என அவன் காலையில், தான், அவள் அழகை பார்த்து மயங்கிய நினைவில் கூற,

அவன் சொன்னதிலேயே சங்கீக்கு புரிந்து விட்டது, அவன் யாரை சொல்கிறான் என்று, ஆனால் மேலும் புருவத்தை உயர்த்தி, ஓரக் கண்ணால் அவனைப் பார்த்து, “இம்… அப்புறம், அந்த பொண்ணுக்கு தமிழ் தெரிஞ்சிருக்குமே…”

“ஹே ஆமா… உனக்கு தெரியுமா?”

“இம்… தெரியும், அவளையும் தெரியும், அவ புருசனையும் தெரியும், அந்தப் பொண்ணுக்கு கல்யாணம் ஆச்சுன்னு இப்போ நீ புரிஞ்சுக்கோ” என்று அவன் கேட்காததையும் சேர்த்தே சொன்னாள். அதைக் கேட்டு, “அய்யையோ…” என்று அதிர்ந்தான்.

சங்கீயோ “நில்லு பா, இதையும் சேர்த்து கேட்டுட்டு மொத்தமா அதிர்ச்சியாகு, அந்தப் பொண்ணு தான் பிரஜி, இப்ப வளையல் வாங்குனோம்ல அவளுக்கு தான். அப்புறம் அவ புருஷன் சும்மாவே உர்னு இருப்பான், நீ பார்த்த விஷயம் தெரிஞ்சுச்சு, அப்புறம் அவன் உராங்குட்டான்னா மாறி, உன்ன கடிச்சு வச்சிருவான், பார்த்து பத்திரமா இருந்துக்கோ” என்று அவனைப் பயமுறுத்தி வைத்தாள்.

பின் காரில் வரும் போது, தனக்கு மட்டும் பெண்ணே சிக்க மாட்டேங்குதே, தன் ராசி, அப்படி இப்படி என்று புலம்பிக் கொண்டே வந்தவன், “ஆமா சங்கீ, நான் அவகிட்ட, பேசாமலே அந்தப் பொண்ணுக்கு தமிழ் தெரியும்னு கண்டுபிடிச்சேன்னு, உனக்கு எப்படி தெரியும்?”

“ஆமா… இது பெரிய ரகசியம், நீ அவளப் பார்க்க மட்டுமா செஞ்சிருப்ப… பார்த்துட்டே அப்படியே ஏதாவது தமிழ் பாட்டு பாடியிருப்ப, அவ புரிஞ்சுகிட்டு உன்ன முறச்சிருப்பா”

“ஹீ..ஹீ… ஹீ” என அசட்டு சிரிப்பு சிரித்தான் சசி.

“அந்தக் காலத்துல இருந்து, இந்தக் காலம் வரைக்கும், பொண்ணுங்கள சைட் அடிக்க பசங்க கையாளுற ஒரே டெக்னிக் இதான… என்னப் பாட்டு தான் மாறுது, அப்போ இருந்தவங்க எம்.ஜி.ஆர் பாட்டு, அப்புறம் ரஜினி கமல் பாட்டு, இப்போ அஜித் விஜய் பாட்டு. அவ்ளோ தான்” எனப் பெரிய பிரசங்கமே செய்தாள் சங்கீ.

“நீ புத்திசாலி தான் சங்கீ…” என அவளைப் புகழ்ந்தான்.

“நான் நினைச்சேன் காலையிலேயே, என்ன டா இது என்னிக்கும் இல்லாம இன்னிக்கு ஹெல்ப் பண்ணவானு கேக்குறியே… இதுல கடைக்கு வேற டக்குனு வந்தியேன்னு நினைச்சேன்… இதுக்கு தானா? சரி பிரஜி என்ன பண்ணா? முறச்சாளா??? திட்டுனாளா??? இல்ல… செருப்பு கிறுப்பு காமிச்சாளா?” என வாய்க்குள்ளேயே சிரிப்பை பூட்டி வைத்து கேட்க,

அவனோ “அடிப்பாவி நீயே அந்தப் பொண்ணுக்கு, சொல்லிக் கொடுத்திருவ போலேயே… அந்தப் பொண்ணு சும்மா முறச்சுச்சு, அப்புறம் காக்காவ தான் பத்தி விட்டுச்சு” என அவன் உண்மையை உளற,

சங்கீயோ ஆச்சரியப்பட்டு “அது எப்படி காக்கா பத்தி விட்டதுல, அந்தப் பொண்ணு தமிழ் தான்னு கண்டுபிடிச்ச? எல்லா மொழிலேயும் காக்காவ சூ… சூ…ன்னு தான சொல்லி விரட்டுவோம்” என்று அறிவாளியாய் கேட்க,

“ஐயோ… எப்படியோ கண்டுபிடிச்சேன்… விட்ரு தாயே விட்ரு…”

“அப்போ… வேற ஏதோ நடந்திருக்கு… என்ன.. செம பல்ப்பா….” எனச் சங்கீ விடாமல், சுவாரசியமாய் கேட்க,

அவனோ “வேணாம்… அழுதிருவேன்…..” என்று கூற, அவன் அருகில் முன் சீட்டில் அமர்ந்திருந்த சந்தோஷியோ “அச்சோ… மாமா, பேட் பாய் தான் அலுமா… எங்க மிஸ் சொன்னாங்க… வேணாம் அலாடீங்க” எனக் கூற, சங்கீ சிரித்தே விட்டாள்.

வீட்டிற்கு வந்த பின்னும் அவனைப் பார்த்து பார்த்து சிரித்தாள். சசிக்கு, தன் தோழன் சபரியின் தங்கையாய் சங்கீ அறிமுகமான போதே, தங்கள் வீட்டில் இப்படி ஒரு தங்கை இல்லையே என்று தான் நினைத்தான். பின் அவள் தனக்கு அண்ணியாய் வரவுமே தனக்கு ஒரு செட் கிடைத்து விட்டது என்று சந்தோஷப் பட்டான். சசி, ஒரு அண்ணனை போல் அவளிடம் பாசமாக இருப்பான், சங்கீயும் அவனிடம் தன் அண்ணன் சபரியை காணவும், உரிமையாய் பேசி சண்டைப் போடுவாள். இருவரும் பாசமலர்களாய் இருந்தாலும், ஒருமையில் பேசி பழகுவதால், அவர்களிடையே நல்ல தோழமையும் உண்டு.

வீட்டிற்கு ஜெய் வந்த பின்னும், சசியை அவனிடமும் சொல்லி, கேலி செய்தே கொன்றாள். பின் மறுநாள், சங்கீ வளையலை பிரஜீயிடம் தந்து விட்டு, சசியை அறிமுகம் செய்து வைத்தாள். சசி “சாரி பிரஜி… நீங்க சின்னப் பொண்ணுன்னு நினச்சுட்டேன்” என்று நேற்று காலை நடந்ததற்கு மன்னிப்புக் கேட்க, சங்கீயோ “அவ சின்னப் பொண்ணு தான், இப்ப தான் காலேஜ் முடிச்சிருக்கா, ஆனா கல்யாணம் ஆகிருச்சு” என்று சிரித்து சசியை கடுப்பேற்ற,

அவனோ சங்கீயிடம் “சரி, ஒத்துக்கிறேன், தப்பு தான்.” பிரஜீயிடம் “சாரி பிரஜி, உங்களுக்கு கல்யாணம் ஆகலன்னு நினச்சுட்டேன்” என்று வெளிப்படையாய் மன்னிப்பு கேட்டான். பிரஜீயோ “பரவாயில்ல… இருக்கட்டும்” என்றாள்.

பின் மூவரும் வீட்டில் இருப்பதால் அடிக்கடிப் பேசிக் கொள்வார்கள், ஏன் கேரம், செஸ் என விளையாட ஆரம்பித்தார்கள், பிரஜீயை, சசி “சிஸ்டர்” என்று அழைத்தாலும், பிரஜி அவனைக் காணும் போதெல்லாம், தன் அண்ணனின் நினைவு வந்தாலும் அவனுடன் பேச தயங்கினாள்.

ஆனால் சங்கீ தான், மதியம் ஓய்வு நேரத்தில், கேரம், செஸ் விளையாட அழைப்பாள். அதுவும் எப்படி? “ஏய் பிரஜி வா… சும்மா தான வீட்ல வெறிச்சுகிட்டு உக்கார்ந்திருக்க… வா விளையாடலாம்” என்று உரிமையாய் அழைப்பாள். பிரஜி சசி நல்லவனாக இருந்தாலும், சங்கீக்கு தெரிந்தவன் என்றாலும், அந்நிய ஆணோடு எப்படி விளையாடுவது என்று சிந்தித்தாள். சஞ்சீவ் திடீரென வந்தாலும், யாரேனும் பார்த்தாலும் தவறாக எண்ணுவார்கள் என்று சங்கடப்பட்டாள்.

அப்படியும் அவள் சசி இருப்பதால் வர சங்கடப்பட்டால், சங்கீ “அப்போ… இந்தா இவனப் பார்த்துக்கோ, நானாவது ப்ரீயா விளையாடுறேன்” என்று ஸ்ரீயை கொடுத்து விட்டு, இரு வீட்டுக்கும் பொதுவில் இருக்கும் வராந்தாவில் அமர்ந்து சசியோடு விளையாடுவாள். சந்தோஷி அவர்கள் விளையாட்டை வேடிக்கைப் பார்ப்பாள், சில சமயம் தானும் விளையாடுவேன் என்று அடம் பிடிப்பாள்.

பிரஜீயும் வராந்தாவிலேயே அமர்ந்து அவர்கள் விளையாடுவதை, ஸ்ரீ குட்டியை வைத்துக் கொண்டு வேடிக்கைப் பார்ப்பாள். சில சமயம் யாருக்காவது ஐடியா கொடுப்பாள். பின் ஆர்வ மிகுதியில், அவளும் சில நாட்களில் தயக்கம் இல்லாமல் அவர்களுடன் விளையாட ஆரம்பித்து விட்டாள். அவர்கள் வெளியே தானே விளையாடுகிறார்கள், மேலும் இத்தனை நாள் பழக்கத்தில் சசி மீது நன்மதிப்பே ஏற்பட்டது பிரஜீக்கு.

இந்த விளையாட்டில் சங்கீ தோற்றால் அவ்வளவு தான், சசியை தான் குற்றம் சுமத்துவாள். அவன் ஏதேனும் நகைச்சுவையாய் அவ்வப்போது பேசுவான், அதைப் பிடித்துக் கொண்டு, சங்கீ “எல்லாம் உன்னால தான் சசி, நீ தான் பேசி பேசியே என்ன குழப்பி அவுட் ஆகிட்ட, உங்க ஃபாமிலியே இப்படித் தான், உங்க அண்ணனும் இப்படித் தான் பேசி பேசியே என்ன ஏமாத்திட்டார்” என்று இவ்வாறு போகும் அவள் குற்றச்சாட்டு.

அவனோ “ஏய் என்ன என்னவேணாலும் சொல்லு, எங்க அண்ணன சொன்னப் பார்த்துக்கோ” என்று அவன் அண்ணனுக்கு பரிந்துக் கொண்டு வாருவான், “ஆரமிச்சுட்டாங்க டா கபூர் ஃபாமிலி, பாசத்தப் பிழிய ஆரமிச்சுட்டாங்க” என்று மேலும் அவள் குறை கூற, இவர்களின் முற்று பெறாத சண்டைக்கு, சங்கீயின் மைந்தன் தன் தொண்டையைக் காண்பித்து முற்றுப் புள்ளி வைப்பான்.

நாட்கள் நகர, வாரக் கடைசியும் வந்தது, அன்று அதிகாலையிலேயே சஞ்சீவ் டீ குடிக்கும் போதே, சந்தோஷி அவர்களைத் தேடி வந்தாள். சஞ்சீவிடம் “மாம்மா…. பர்ஜி அத்த… எங்க?” எனக் கேட்டாள், அவனோ “ஹே சந்து மா, நீங்க குட் கேள்ளா சீக்கிரம் எந்திரிசுட்டீங்க?” எனக் கேட்க, “இம்… ஆமா” எனப் புன்னகைத்தவளிடம், “அத்த உள்ள கிட்சென்ல இருக்கா” என்றான்.

பிரஜீயிடம் சென்றவள், “அத்த… நாம வெளிய போலாமா… அத்த கேக்க சொன்னாக” எனக் கேட்டாள், “எங்க டா குட்டிமா” என்று வினவ, “அத சொல்லலையே, கேட்டு வாறன்” என்று ஓடி விட்டாள்.

இதைக் கேட்டுக் கொண்டே சமயலறைக்கு சென்ற சஞ்சீவ் “என்ன அடிக்கடி அவங்கக் கூட வெளிய போவ போல?” என்று வினயமாய், நான் சென்ற பின் ஊர் சுற்றுகிறாயா என்ற அர்த்தத்தில் கேட்டான்.

“அப்படில்லாம் போ மாட்டேங்க” எனப் பதில் கூறினாள். பின் சிறிது நேரத்தில் சங்கீயே வந்து அவளிடம், “சும்மா இங்க லால் பாக், இஸ்கான் டெம்பிள் னு போலாமா பிரஜி” என்று கேட்டாள், பிரஜீயோ சஞ்சீவைப் பார்க்க, சங்கீ மேலும் “நீங்களும், இங்க வந்து எங்கயும் சுத்தி பார்க்கலேல… எங்களோட வாங்களேன், சந்தோஷிக்கு ரொம்ப ஆசை, உங்களோட போகணும்னு. அதோட நாம அஞ்சு பேர் தான ஒரு சைலோவோ, டவேராவோ புக் பண்ணா கரெக்டா இருக்கும், நாம டிராவலிங் செலவ ஷேர் பண்ணிக்கலாம்” என ஐடியா தந்தாள். இவ்வளவு தூரம் வற்புறுத்திய பின் சஞ்சீவ் மறுக்காமல் கிளம்பினான்.

இரு பெண்களும் மதிய சாப்பாட்டை ஒரு மணிநேரத்தில் சமைத்துக் கொண்டு சென்றார்கள். சங்கீ சந்தோஷிக்கும், தன் மகனுக்கும் பருப்பு சாதமும், காரட் பொரியலும், செய்து தயிர் சாதமும் செய்து எடுத்துக் கொண்டாள். பிரஜீயோ தக்காளி சாதமும், சந்தோஷிக்கென உருளைக்கிழங்கு வருவலும், சோயா பருப்பு கூட்டும் தயார் செய்தாள்.

அவர்கள் புக் செய்த சைலோ காரும் வர, முன் இருக்கையில் ஓட்டுனர் அருகில் சசியும், பின்னாடி சஞ்சீவும், பிரஜீயும் அமர்ந்துக் கொள்ள அவர்களுடனே ஜென்னலோர இருக்கையில் சந்தோஷியும் அமர்ந்துக் கொள்ள, ஸ்ரீயின் பொருட்களுடன் சங்கீயும், ஜெய்யும் ஜோடியாக அதற்கும் பின் இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டனர். சஞ்சீவும் ஜெய்யும் ஏற்கனவே அறிமுகமாகி இருந்தனர், இப்போது செல்லும் முன், தன் தம்பி சசியை, ஜெய் சஞ்சீவுக்கு அறிமுகம் செய்தான்.

செல்லும் போது, ஸ்ரீராம் முழித்துக் கொண்டு, தானும் இருக்கிறேன் என்று குஷியோடு அவன் மொழியில் கத்திக் கொண்டும், சத்தமிட்டுக் கொண்டும் வர, அதனால் கவரப்பட்ட சந்தோஷி அவனைக் கேட்க, பின் ஜெய் அவனைச் சஞ்சீவிடம் தர, அவன் சிறிது நேரம் அவனை வைத்திருந்து பிரஜீயிடம் கொடுத்தான்.

பிரஜி நடுவில் இருக்க, இரு பக்கமும் சந்தோஷியும், சஞ்சீவும் அவள் மடியில் இருந்த ஸ்ரீயை கொஞ்சிக் கொண்டிருந்தனர். அதைப் பார்த்த சங்கீ “பிரஜி சீக்கிரமே சஞ்சீவ் அண்ணனுக்கு ஒரு குழந்தையப் பெத்துக் கொடு, அங்க பார்… ஸ்ரீராம பார்க்கவும், உன்ன கூட மறந்துட்டார்.” என்று கிண்டல் செய்ய, பிரஜியோ வெட்கப்பட, சஞ்சீவுக்கு அப்போது தான், தனக்கும் பிரஜீக்கும் குழந்தைப் பிறந்தால், எப்படி இருக்கும் என்ற கற்பனை, நல்ல வேளை இப்போதாவது அவனுக்கு தோன்றியது. பிரஜீயின் அழகிற்கு நிச்சயம் குழந்தை அழகாக தான் பிறக்கும் என்று நினைத்து அவனும் அந்தக் கற்பனையில் புன்னகைப் புரிந்தான்.

பின் குழந்தை பிரஜீயின் மடியிலேயே உறங்கி விட, சங்கீ அவனைக் கேட்க, “இல்ல இருக்கட்டும் சங்கீதா, நானே வச்சிருக்கேன்” என்று கூற, சங்கீயும் விட்டு விட்டாள். சந்தோஷி இந்தப் பக்கம் வேடிக்கைப் பார்த்து, அலுத்து போக, அதனால் எழுந்து “நா…. மாமாக்கிட்ட… அங்கப் போறேன்…” என்று அடம் செய்ய, பின் குழந்தையோடு பிரஜி நகர, சந்தோஷியைத் தூக்கி தன் பக்கம் இருந்த ஜென்னலோரம் அமர்த்தினான்.

அப்போது பிரஜீயை உரசிக் கொண்டு தான் சின்னவளை தூக்கினான். மேலும் அவள் பக்கம் நகர்ந்து, அவளை இடித்துக் கொண்டு அமர, ஏற்கனவே சங்கீயின் பேச்சினால், வெட்கப்பட்டவள், மேலும் நாணம் மேலிட, அவனை நிமிர்ந்து பார்க்க முடியாமல், வெட்கச் சிரிப்போடு தன் மடியில் உறங்கும் குழந்தையைப் பார்த்தாள்.

அப்படியே மெல்ல, அவனைத் தட்டிக் கொடுத்து, தடவிக் கொடுத்தாள். அவளின் நிலையைப் பார்த்தவன், வெட்கத்தில் அவள் அழகு மிளிர்வதைக் கண்டவன், அவளையே பார்த்த வண்ணம், அவள் தோளில் கைப் போடுவது போல் சென்று, இருக்கையில் கை வைத்தான். அதைப் பார்த்த அவளின் நெஞ்சம் படபடவென அடிக்க தொடங்கியது. பின் அவன் இருக்கையில் கை வைக்கவும் தான், படபடப்பு குறைந்தது.

“இஸ்கான்” என்று அழைக்கப்படும் ராதா கிருஷ்ணர் கோவிலும் வர, அனைவரும் இறங்கினர். இவர்கள் சென்ற நேரம் கோவிலில் பஜனை நடந்துக் கொண்டிருந்தது. அதனால் சசியிடம், உறங்கும் ஸ்ரீயை கொடுத்து விட்டு, சந்தோஷியோடு நால்வரும் தரிசனம் செய்ய உள்ளே சென்றனர். சசி “அடப்பாவிகளா, இதுக்கு தான் என்ன கூட்டிட்டு வந்தீங்களா?” எனப் புலம்ப,

ஜெய் “என்னடா சசி, இப்படி எல்லாம் பேசுற… நாளைக்கு உனக்கு ஒரு குழந்தை பிறந்தா… நாங்க பார்த்துக்க மாட்டோமா” எனச் சொல்ல, “டேய் ஏன்டா… ஏன்… இங்க கல்யாணம் பண்ணுறதுக்கே பொண்ண காணோமா… இதுல எனக்கு குழந்த எப்படி டா பிறக்கும்?”

“கவலப்படாத சசி, உனக்காக தான்…. ஐ மீன் உனக்குப் பொண்ணு கிடைக்கனும்னு தான் சாமிகிட்ட வேண்டப் போறேன்” என அவனை குளிப்பாட்டி, கொஞ்சி விட்டு சென்றான், தன் செல்லத் தம்பியை அந்த அண்ணன்.

பின் சசியும் அவர்களுக்காக காத்திருந்தான், ஆனால் உள்ளே சென்றவர்கள் வரவே இல்லை, உறங்கிய ஸ்ரீயும் விழித்து அழ, பொறுத்து பார்த்தவன், உள்ளே சென்றான். அங்கு பஜனையில் மெய் மறந்து பக்தர்கள் ஆட, ஜெய்யோ தன் மனைவியை இடித்துக் கொண்டு ஆட, சந்தோஷியும் ஒரு பக்கம் ஆட, அவர்கள் அருகே சென்ற சசி “அண்ணா சற்று கண்ணை திறந்து பாருங்கள். உங்களுக்கு திருமணமாகி, இதோ ஒரு குழந்தை இருக்கிறது” என்று வசனம் பேசவும், ஆட்டத்தை நிறுத்திய ஜெய்யோ “நான் இல்லன்னு சொல்லலையே” என்று பிரமாதமாய் பதில் கூற, அழும் ஸ்ரீயை சங்கீயிடம் தந்து விட்டு, “ஏய் ஓவரா பண்ணாத, அங்கப் பாரு புதுசா கல்யாணமானவங்க கூட எப்படி இருக்காங்கனு” என்று ஒரு ஓரமாய் நின்று வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பிரஜீயையும், சஞ்சீவையும் காண்பித்தான்.

“டேய் அவங்க புதுசா கல்யாணமானவங்க, வெட்கப் படுறாங்க டா” என்று பதில் தந்தான் ஜெய்.

“இம்… உனக்குத் தான் வெட்கமே இல்லையே, கல்யாணமாகாத ஒரு தம்பியையும், ஒரு எல்கேஜி படிக்கிற புள்ளையையும் பக்கத்துல வச்சுகிட்டு, என்ன டூயட் வேண்டிக் கிடக்கு உனக்கு” என்று திட்ட,

“அதான் டா, உன்ன வெளிய விட்டுட்டு வந்தேன், சந்தோஷி… குழந்த டா”

“அடப்பாவி, எனக்குப் பொண்ணு கிடைக்கணும்னு, சாமி கும்மிடப் போறேன் சொல்லிட்டு, நீ இங்க டூயட் ஆடிட்டு இருக்கியா… போதும் டா, நீ எனக்காக சாமி கும்பிட்டது, கிளம்பு கிளம்பு” என்று எல்லோரையும் கிளப்பி, லால் பாக்கை அடைந்தனர்.

அங்கும் ஜெய் தன் மனைவியோடு தனியே ஒதுங்க, விழித்திருந்த ஸ்ரீயை, ஜெய் தன் தம்பியிடம் தர, அவன் கடுப்பாய் பார்க்க, “டேய் பார்க்காதடா, நாளைக்கு உனக்கு குழந்த…” என அவன் முடிக்கும் முன்னே, அவன் கையால் நிறுத்து எனச் செய்கையை செய்து “போதும்…. கிளம்பு…” எனச் சொல்ல, “இந்தா டா, இந்த பாக்ல ஸ்ரீ ராம்க்கு தண்ணி பாட்டில், பால் பாட்டில், கிளுகிளுப்ப எல்லாம் இருக்கு, அவன் அழுதா கொடு, என்ன” என்று எங்கே போன தடவை போல ஸ்ரீயை தூக்கி கொண்டு வராமல் இருக்க, ஒரு பையை அவன் கழுத்தில் தொங்க விட்டு சென்றான்.

சசியும் கையில் ஸ்ரீ ராமோடு, முன்னே சந்தோஷியை ஆளுக்கு ஒரு கையில் பிடித்து நடந்துக் கொண்டிருந்த சஞ்சீவ், பிரஜீயோடு சேர்ந்து கொண்டான். பிரஜி “சங்கீதாவ, அண்ணாவக் காணோம்” என்று கேட்க, அவனோ “அவங்களுக்கு பஜனப் பண்ணதுல கால் வலிக்குதாம், அதான்… அதோ ஒரு மல தெரியுதுல, அங்க உக்கார போயிருக்காங்க” என்று அங்கு நுழை வாயிலுக்கு சற்று தள்ளி ஒரு மலை இருந்ததைக் காண்பித்தான்.

உடனே பிரஜி “நல்லா இருக்குமா… நாமளும் போவம்ங்க” எனச் சஞ்சீவிடம் கேட்டு விட்டு நிற்க, உடனே அவன், அவள் காதருகில் குனிந்து “ஏய் அறிவில்லையா… பேசாம நட” என்று திட்ட,

பிரஜீயோ தன்னை ஏன் திட்டுகிறான் என்று புரியாமல் நடந்தாள். பின் சிறிது தூரம் சென்றதும் சந்தோஷி தூக்கச் சொல்ல, சஞ்சீவ் அவளைத் தூக்கிக் கொண்டு நடந்தான். பிரஜீயோ “கொஞ்ச நேரம் உக்கார்ந்துட்டு வரேன்” என்று அங்காங்கே மர நிழலில் போடப்பட்ட கல் இருக்கையில் அமர, சசியும் அவளோடே ஸ்ரீராமோடு உட்கார்ந்து விட்டான்.

சஞ்சீவும் அமரலாம் என்று போக, அப்போது சந்தோஷி “மாமா.. இனக்கு… ஐஸ்…” என அங்கு சிறிது தூரம் தள்ளி ஐஸ் விற்பதைப் பார்த்து கேட்க, சசி “ஸ்ரீ ராம, பிடிங்க பிரஜி” என எழப் போக, சஞ்சீவ் “நீங்க உட்காருங்க சசி, நான் வாங்கிட்டு வரேன்” என்று சந்தோஷியோடு சென்றான்.

அங்கு ஐஸ் விற்பவர், இரண்டு மூன்று ஐஸ் பாரை காட்ட, அவள் “இனக்கு… அது…இம்ஹும்… இது” என கை நீட்டி, ஆட்டி ஒரு வழியாய் ஒன்றை வாங்க, அவர்கள் இருவருக்கும் கப் ஐஸ் வாங்கி கொண்டு, சந்தோஷி சாப்பிடும் அழகைப் பார்த்தவன், அப்போது தான் அவள் கை வளையலை கவனித்தான்.

பிரஜி அணிந்திருப்பதை போலவே இவளும் கல் வளையல் அணிந்திருக்க “வளையல் புதுசா செல்லம்” என அவன் கேட்க, அவளோ ஐசை சப்பிக் கொண்டே “இம்ம்….” என தலையாட்ட, அடுத்த கேள்வியாய் “யார் டா வாங்கி கொடுத்தாங்க?” எனக் கேட்க, சின்னவளோ “இம்… சசி மாமா” என அன்று அவன் பணம் கொடுத்ததை நினைவில் வைத்து அவள் கூற, உக்கிரமானான்.

சஞ்சீவ் ‘அப்போ அவன் தான் பிரஜீக்கும் வாங்கி தந்தானா?’ என எண்ணி தன் மனைவியைப் பார்க்க, அங்கோ அவளும், சசியும் சேர்ந்து சிரித்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தவன், மேலும் ரௌத்திரமானான்.

 

மாயம் தொடரும்…………..

இது என்ன மாயம் 18

பகுதி 18

பேசினாலும் குற்றம்

பேசவில்லை என்றாலும் குற்றமென்று

குற்றம் சுமத்தும்உன்னை

குற்றவாளி கூண்டில் ஏற்றி

என் இதய சிறையில் அடைக்கவே

காத்திருக்கிறேனடா…….

சஞ்சீவ், உன்னிடம் தான் சொல்கிறேன் என்று அழுத்தமாய் சொல்லவும், பிரஜீ “ஓ… அப்படியா, நான் கூட, இந்த ஷெல்ப்கிட்ட தான் பேசுறீங்கன்னு நினைச்சேன்” எனத் தன் பின்னே இருந்த ஷெல்பைக் காட்டினாள்.

அவனோ, அவளிடம் மேலும் சண்டைக் கோழியாய் எதிர்க்கொத்து கொத்தாமல், அவள் முகத்தை பார்த்து, “சரி… சாரி” எனச் சொன்னான்.

அவளோ “சரி… போயிட்டு வாங்க” என்று சாதாரணமாகச் சொன்னாள். அவனும் மேற்கொண்டு எதுவும் பேசாமல் சென்று விட்டான். ஆனால் பிரஜீக்கு, பாவம் அவன் இடது கையால் கஷ்டப்பட்டுச் சாப்பிட்டானே என்று அவ்வப்போது உறுத்தி, அவளை வருத்த தான் செய்தது.

பின் மாலை வீட்டிற்கு வந்த பின்னும், பிரஜி அவனோடு அவ்வளவாக பேசவில்லை. இரவு உணவிற்கு பின், அவள் படுக்கை அறைக்கு சென்றாள் தான், ஆனால் கட்டிலில் படுக்காமல் கீழே தரையில் போர்வையை விரித்து கொண்டிருந்தாள். அவள் தூங்க செல்லவும், இவனும் பின்னேயே சென்றவன், அவள் கீழே படுக்கையை விரிப்பதை பார்த்து, அவள் அருகில் சென்று, தன்மையாய் அல்லாமல், “அதான் சாரி சொல்லிட்டேன்ல பிரஜி” என்று கூறினான். ஏதோ இவன் மன்னிப்பு கேட்டு விட்டால், உடனே மன்னித்து விட வேண்டும் என்ற தோரணை அதில் இருந்தது.

அவளோ, இவன் எதற்கு மன்னிப்பு கேட்டான் என்று காலையில் இருந்து கணக்கு போட்டு பார்த்திருந்தவள் ஆயிற்றே, அதனால் அவள் பேசாமல் தன் வேலையைச் செய்தாள். ‘இவனாக வந்து மன்னிப்பு கேட்டான் தான், இல்லை என்று சொல்லவில்லை, ஆனால் இரவில் அவனுக்காக, அவ்வளவு பார்த்து பார்த்து செய்தேனே, அதற்கு வாயை திறந்து, ஒரு நன்றி… வேண்டாம் வேண்டாம் ஒரு அன்பான பார்வை, “நீ தேச்சு விட்டதுல என் தலைவலியே ஓடிருச்சு” என்று ஒரு நேச வார்த்தை, இம்ஹும் அது கூட வேண்டாம், “நீ தான் தைலம் தேய்த்து விட்டியா பிரஜி?” என்று ஒரு விசாரிப்பு கூட இல்லை’ என்று பல காரணங்களை பிரஜி எண்ணி, ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தாள்.

அது என்னவென்றால், நாம் இவனுக்கு தைலம் தேய்த்து விட்டது, அதை தொடர்ந்து நடந்தது நினைவுக்கு வரவும் தான், அந்த நன்றி உணர்ச்சியினால் தான், சட்டென்று தன்னிடம் வாய் வார்த்தையாக மன்னிப்பு கேட்கிறான். ஆனால் அவன் தான் சொன்னதை எண்ணி வருந்தி மன்னிப்பு கேட்கவில்லை என்று உணர்ந்தே இருந்தாள்.

மேலும் அவன் தன் தந்தையை போய், எப்படி பேசலாம், அவர் நினைத்தால், ஒன்றென்ன? தனக்காக பத்து கூட வாங்கி தருவார். அப்படிப்பட்டவரை, முன் பின் தெரியாதவரை எப்படி, இவன் இழுத்து பேசலாம் என்று ரோஷம் மிகுந்து மௌனமாக இருந்தாள்.

மேலும் வெளியிலேயே தரையில் படுத்திருக்கலாம் தான், ஆனால் இவன், தான் பேசியது தவறு என்று உணர வேண்டாமா? அதற்கு அவன் அறையிலேயே, அவன் கண் முன்னே கீழே படுத்தால் தான் உணர்வான் என்று எண்ணினாள்.

அவனோ அவளின் மௌனத்தினாலும், தன் வார்த்தையைக் கேட்காதவள் போல தரையில் விரித்து, படுக்க போகவும், கோபத்தில், அவள் முழங்கையை பற்றி, “ஏய்…” எனக் கோபமாக ஆரம்பித்து, பின் அவள் பூ போன்ற முகம் வாடியிருப்பதை பார்த்தவன், “இம்ச்… ப்ளீஸ்… சாரி பிரஜி, மேல வந்து… கட்டில்ல வந்து படு” என்றான் மெதுவாய்.

அவளோ “இல்ல சஞ்சீவ் நீங்களே படுங்க… நீங்க நேத்து சொன்ன மாதிரியே, நான் இங்கயே கீழ படுத்துக்கிறேன்” என்றாள்.

கையை விடாமலே, சஞ்சீவ் “நான்… தான்… சா…” என திரும்பவும் பல்லவியை ஆரம்பிக்க, அவளோ “நான் மனிச்சுட்டேன் சஞ்சீவ், ஆனா அங்க வேணாம்” என்றாள்.

“அப்போ, நீ மன்னிக்கலன்னு தான் அர்த்தம், உனக்கு கோபம் உங்கப்பாவ பேசிட்டேன்னு” என்று சரியாக கணித்தான்.

ஆனால் அவளோ “அப்படில்லாம் இல்ல” என்று மழுப்பினாள்.

“அப்போ மேல வந்து படு, வா” என்று அவள் கையை இழுத்து அழைத்தான்.

அவளோ, தன் கையை அவன் கையில் இருந்து விடுவித்துக் கொண்டு “ப்ளீஸ்… சஞ்சீவ், எனக்கு… அங்க… கட்டில்ல… படுத்தா, நீங்க சொன்னது ஞாபகம் வரும், அப்புறம்… எங்கப்பா ஞாபகத்துக்கு வருவார், அப்படியே… அம்மா… அண்ணா….” என முடிப்பதற்குள், அவளுக்கு தொண்டை அடைக்க, கண்ணில் கண்ணீர் நான் வரவா? என்று கேட்டுக் கொண்டு முட்டி நின்றது.

பிரஜி ரோசப்பட்டாலும், அவள் சொன்னது உண்மையே, இத்தனை நாளும் அவர்கள் வீட்டினரை சற்று மறந்திருந்தவள், இவன், இன்று அவளின் தந்தையை இழுத்து விட்டு போக, அவர்களின் நினைவு, வற்றாத சுனை போல, பொங்கி பொங்கி அவள் மனதுள் வழிந்தது.

அவள் சொன்ன விதம், சஞ்சீவின் மனதைக் குடைய “பாவம், தனக்காவது, சண்டைப் போட்டாலும், தாயும் தந்தையும் பேசினார்கள், ஆனால் இவளுக்கு???” என்றெண்ணியவன், மீண்டும் அவள் தலையை மட்டும், தன்னோடு அணைத்து, தடவி ஆறுதல் அளித்தான். பின்னர், “சரி, அழுகாம, எதையும் நினைக்காம படு பிரஜி” என்று சொல்லிவிட்டு விலகி சென்று, விளக்கை அணைத்து கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டான்.

ஒரு தோழனாய் ஆறுதல் சொன்னானே ஒழிய, தொட்டுத் தாலி கட்டியவன் போல், “அழுகாத பிரஜி, அத்தையும் மாமாவும் சீக்கிரம் நம்மல, ஏத்துக்குவாங்க” என்று இவ்வாறு சொல்லவில்லை. சஞ்சீவ் எப்போதுமே, “நாம்” என்ற வார்த்தையை அவளோடு இணைத்து பார்த்ததில்லை. இதுவரை அவளை நினைக்கும், போதெல்லாம் “அவள்” என்று தணித்தே தான் எண்ணுவான், தன்னுடன் சேர்த்து எண்ண மாட்டான்.

நாட்களும் அப்படியே விரைந்தது, இருவரும் தேவைக்கு அதிகமாக பேசவில்லை. பிரஜீயும் அமைதியாக சாதரணமாக இருந்தாள், அவனிடம் உருகவுமில்லை, ஒரு வேளை தாய் தந்தையின் நினைவோ என்னவோ?

இவ்வாறே ஒரு வாரம், கடந்திருந்த நிலையில், அன்று ஞாயிறன்று, பிரஜி சிறிது இலகுவாக, தன் வேலைகளைத் தொடர்ந்தாள். பத்து மணியளவில், ஒரு டீயோடு, வரவேற்பறையில் அமர்ந்து, அதை சுவைத்து, ரசித்து அமைதியாய் குடித்துக் கொண்டிருந்தாள். அப்போது, பக்கத்துவீட்டு வரவேற்பறையில் இருந்து, “ஏய்… மில்க் பாட்டில், என் டெடிய அழுக்காக்குனது நீ தான” என சங்கீதா கத்த,

“நா…லா… இல்ல… மாமா டா…” என சந்தோஷி, சங்கீதாவின் கணவன் சஞ்சயை இழுத்தாள்.

சங்கீ, அப்போது தான், குளித்து விட்டு, வந்த கணவனைப் பார்த்து முறைத்து, “நீங்க தான் என் டெடிய இப்படி அழுக்காக்குனீங்களா?” என தன் பிங்க் நிற டெடியில், கருப்பு மை ஒட்டியிருந்ததை, அவனிடம் காண்பித்தாள்.

ஜெய்யோ “ஹே……. நானா… நா என்ன மையா போட்டுட்டு இருக்கேன்” என்று அவன் நியாயம் கேட்க, “அப்போ….” என சங்கீ திரும்ப, வாயை ஒரு கையால் மூடி சிரித்துக் கொண்டிருந்த சந்தோஷியை பார்த்து, “இந்த குட்டிப் பிசாசு வேல தானா?” என்று அவளை துரத்த, அவளோ “மாமா… என்ன காப்பாட்டு” என அவனை நோக்கி ஓடினாள்.

ஜெய்யும் அவளைத் தூக்கி கொள்ள, சங்கீ அடிக்க செல்ல, இவள் அடிக்க வரும் பக்கமெல்லாம், ஜெய் சந்தோஷியை மறைத்து, அவனே மாறி மாறி நிற்க, சந்தோஷிக்கு சிரிப்பு தாங்கவில்லை. சங்கீ கடைசியில் தோற்று போய், சிறுகுழந்தையாய் முகத்தை தூக்கி வைத்து, “பாருங்க சஞ்சய், என் டாலிய இப்படி கரி பூசிட்டா” என அழாத குறையாய் சொன்னாள்.

அவனோ”ஏய்… விடு கீத், அவ குழந்த தான, அத குளிப்பாட்டுனா சரியாகிடும், உன்ன மாதிரியே, அதுவும் குளிக்காமலே இருக்கு” என்று சொல்ல, அவளோ டெரராகி “உங்கள…….” என அவனைத் துரத்த, அவனோ சந்தோஷியை இறக்கி விட்டு ஓட, சந்தோஷியோ தனக்கு திரும்பவும் டெடி கிடைத்த சந்தோசத்தில், அவர்களை மறந்து, அதனோடு விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள்.

சங்கீயோ அவனைத் துரத்த, அவன் குளியலறைக்குள் புகுந்துக் கொள்ள, இவளும் நுழைந்து அவனைப் பிடித்து, மொத்தப் போகும் சமயத்தில் ஜெய் ஷவரை திருக்கி விட்டான். அவளோ எதிர்பாராமல் நனைந்ததில், அதிர்ந்து பின் அவனிடம் “என்ன சஞ்சய், இப்படி பண்ணிட்டீங்க” எனச் செல்லமாக கோபிக்க,

“தெரியலையா… உன்ன குளிப்பாட்டுறேன்” என்று கண்ணை சிமிட்டி, அவனும் அவளோடு நனைய

“அச்சோ… டிரஸ் எல்லாம் நனையுது, தள்ளி போங்க” எனத் தள்ளினாள். ஆனாலும் அவன் விடாமல், “ம்…” என்று இன்னும் நெருங்கினான். பத்து நிமிடம் கழித்து, சிரிப்போடு வெளியே வந்து, சங்கீக்கு மாற்றுடை எடுத்து கொடுத்து விட்டு, வரவேற்பறையில் சந்தோஷியைத் தேடினான்.

அவளோ தன் மாமன் சொன்னதை செய்துக் கொண்டிருத்தாள். ஆம், சங்கீயின் டாலியை சமையலறை சிங்க்கில் வைத்து, தண்ணீரை திருக்கி விட்டு குளிப்பாட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.

இன்னும் சந்தோஷி, தன் அத்தை சங்கீதாவின் பொருளை எடுத்து, தன் பொருளாக்கி கொள்வதை நிறுத்தவில்லை, சங்கீயும் அவளிடம் சரிக்கு சரியாய் சண்டைப் போடுவதை நிறுத்தவில்லை. எனினும், சந்தோஷி தன் அத்தையை விட்டுக் கொடுக்க மாட்டாள், சங்கீயும் தன் பொருளை அவளுக்கு கொடுத்து விடுவாள். அவர்களுக்குள் அப்படி ஒரு அடிதடி பாசம்.

மறுவாரம் ஞாயிறன்று பிரஜீயின் வீட்டில், சந்தோஷி சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தாள். ஆம், பிரஜி சந்தோஷிக்கு ஊட்டிவிட்டுக் கொண்டிருந்தாள். சபரியும், செல்வியும், சந்தோஷியை சங்கீ வீட்டில், விடுமுறைக்கு விட்டு செல்லவே வந்திருந்தனர். அவர்கள் இரண்டு நாளில் சென்று விட, நான்கரை வயதான சந்தோஷி, அங்கு சங்கீயோடு சண்டையிடுவதும், ஸ்ரீ முழித்திருந்தால், அவனோடு விளையாடுவதும், அவ்வப்போது பிரஜி வீட்டிற்கும் சென்று தன் மழலை மொழியில் கதை பேசிவிட்டு வருவதுமாக, தன் எல்கேஜி விடுமுறையைக் கழித்தாள்.

சங்கீ, பிரஜீயிடம் தங்கள் குடும்பம் பற்றி முக்கியமாக, தானும் சந்தோஷியும் வாயாடி, விளையாடும் அழகைக் கூறியிருந்தாள். மேலும் சந்தோஷியின் மழலை மொழியும், அவளின் செய்கையும் பிரஜீக்கு பிடித்து போக, அவளே குழந்தையை அழைத்து வைத்துக் கொள்வாள். அப்படிப் பழகியதில் சங்கீ அவளிடம் ஒரு உதவியை நாடினாள். ஜெய் ஞாயிறு என்றாலும், அன்றும் தன் அலுவலகம் சென்று விடுவான், அவன் இப்போது தான் புதிதாக தன் கன்ஸ்ட்ரக்ஷன் கம்பெனியின் கிளையை இங்கு தொடங்கியதால், ஞாயிறன்றும் செல்வான். ஆனால் என்ன, மற்ற நாட்களை விட, சிறிது தாமதமாக பத்து மணிக்கு சென்று இரண்டு மணிக்கு வந்துவிடுவான்.

அது போல் அன்றும் சென்று விட, ஸ்ரீ ராமிற்கு திடீரென உடம்பு சரியில்லாமல் போக, சங்கீ அருகில் இருக்கும் குழந்தைகள் மருத்துவமனைக்கு முன் அனுமதி பெற்று செல்ல, அதனால் சந்தோஷியை பிரஜீயின் வீட்டில் விட்டுவிட்டு சென்றாள். மதிய பொழுதை நெருங்கி விட்டதால், அவளுக்கு பிடித்த பருப்பு சாதமும், உருளைக்கிழங்கு வருவலும், கொடுத்து விட்டு சாப்பிட மட்டும், வைத்து விடுமாறு கூறி, முன்னக்கூடியே நன்றியும் தெரிவித்து விட்டு சென்றாள்.

சந்தோஷி சமத்தாய், பிரஜீயின் வீட்டில் இங்கும் அங்கும் ஓடிக் கொண்டும், ஆனால் அவளிடம் வந்து “ஆ…” வாங்கிக் கொண்டும் சென்றாள். கடைசியில் கொஞ்சம் சாதம் இருக்க, அதற்கு மேல் சந்தோஷி வேண்டாம் என்று மறுக்க, பிரஜி “சந்தோஷி பாப்பா நல்ல பாப்பா ல, ஆ… வாங்கிக்க டா” எனச் சொல்ல,

சந்தோஷியோ வாயில் சாதத்தை வைத்து உதப்பிக் கொண்டு, தலையை இடமும் வலமுமாக ஆட்டி, “வேண்டாம்” என்று மறுக்க, “அப்போ சந்தோஷி பேட் கேர்ளா?” அவளோ, வாயில் சாதத்தோடு “னா… குத் கால் சந்தோஷி பாப்பா” என்றாள்.

பிரஜி “நீ இப்போ சாப்பிடலேன்னா, பூச்சாண்டி வந்து உன்ன தூக்கிட்டு போய்டும்” என்று பயமுறுத்தி பார்த்தாள். அதற்கெல்லாம் அசரமாட்டேன் என்பது போல, “பூசாண்டி நைட் தா வரும், இப்ப லா… வராது…..”

“இம்ஹும் வரும், நீ சாப்பிடலேன்னா வந்து உன்ன தூக்கிட்டு போய்டும்”

அதற்கும் “தூக்கிட்டு போடுமா… நிஜமாவா…” என்று சிறிது பயந்து கேட்டாள்.

“இம்ம்… நிஜமா இப்ப வரும் பாரு” என்று பிரஜி, கண்ணை உருட்டி காட்டி சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே, காலையில் வெளியே சென்ற சஞ்சீவ் சரியாக வர, அவனைப் பார்த்த சந்தோஷி, வாயில் சாதத்தோடு, கன்னத்தை உப்பிக் கொண்டு, இரண்டு கையையும் வாயில் வைத்து மூடி சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவளின் சைகையில், பிரஜீயும் சிரித்து விட, சஞ்சீவ் தன்னை பார்த்து சிரிக்கும் அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டே, குளியலறைக்கு சென்றான். அவன் சென்றதும், சந்தோஷி தன் கைகளை வாயில் இருந்து எடுத்து விட்டு, “அப்போ மாமா டா… பூசாண்டியா?” என வினவினாள்.

பிரஜீயோ “ஆமா, பூச்சாண்டிக்கு எல்லாம் பெரிய பூச்சாண்டி” என்று அவளும் சிரிப்போடு, கண்ணை பெரிதாக்கி அவளிடம் சொன்னாள்.

“அப்போ இடா… பூசாண்டியா” என நிஜமாகவே சந்தேகமாகக் கேட்க, அவள் ஆம் என்று தலையசைத்தாள். பிரஜி அன்று நடந்த வாக்கு வாதத்திற்கு பிறகு, அவனிடம் தேவைக்கு அதிகமாக பேசாமல், இன்னும் அமைதியாக தான் இருந்தாள். அவளுக்கு பொழுது போவதற்கும், பேச்சு துணைக்கும், தோழமையாய் பழகுவதற்கும், சங்கீயும், சந்தோஷியும் கிடைத்து விட, சஞ்சீவை அவள் கண்டுக் கொள்ளவே இல்லை.

அதனால் நம் சஞ்சீவ், சிறிது கடுப்பாகவே இருந்தான். குளியிலறையில் இருந்து, வெளியே வந்தவன், தன் அறைக்குள் செல்லும் போது, அவள் சிரிப்பதைப் பார்த்து மேலும் கடுப்பானான். “என்னிடம் மட்டும் பேச முடியவில்லை, ஆனால் எல்லோரிடமும் பேச முடிகிறது… ஹும்…” என முகம் கடுகடுக்க எண்ணினான்.

பாவம் அவன் தான் என்ன செய்வான்? அலுவலகம் விட்டால், வீடு என்று இருக்கிறான். சென்னை என்றாலாவது நண்பர்கள் இருப்பார்கள், ஆனால் இங்கு அப்படி யாரும் இல்லை. அலுவலகம் வேறு புதிது தான், ஆனாலும் வேலை சரியாக இருப்பதால் தெரியவில்லை. அன்னையிடம் அலைப்பேசியில் பேசுவான் தான், இருந்தும் தனிமையாய் உணர்ந்தான். முன்பு சிறு வயதில் அறியா பருவத்தில், அனுபவித்த அதே தனிமையான மனநிலையை போலவே, இன்றும் உணர்ந்தான்.

மேலும் பிரஜீயின் நிம்மதியைப் போக்கவென அவன், அவளோடு பேசாமல் அவளை துன்புறுத்தினான். ஆனால் இப்போது என்னவோ அவள் தன்னிடம் கோபித்துக் கொண்டு, மற்றவர்களிடம் சிரித்து பேசி சந்தோஷமாக இருக்கிறாளே, ஆனால் தான் தான் துன்பப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம் என்று மேலும் அவள் மேல் கடுப்படைந்தான்.

‘இவளை அப்படி என்ன சொல்லிவிட்டோம்? ஏதோ தூக்க கலக்கத்தில், கோபத்தில் தெரியாத்தனமாய், அவள் அப்பாவை இழுத்து விட்டேன். அது குற்றமா? அதுவும் மன்னிப்பு கேட்ட பின்னும்….. இம்… இருக்கட்டும், இவளுக்கே… தப்பு செய்த இவளுக்கே… இவ்வளவு இருந்தால்??? இருக்கட்டும் இருக்கட்டும்… இவளை இன்னும் தண்டிக்க, எனக்கு சந்தர்ப்பம் அமையாமலா போய் விடும்’ என்று கடுமையாய் எண்ணினான். அந்த கடுப்பிலேயே இருந்தவன், அவள் சாப்பிட அழைத்தும், தான் சாப்பிட்டு விட்டதாய் பொய் சொன்னான்.

பிரஜீதாவும் ‘தப்பாய் பேசிய அவனுக்கே அவ்வளவு கோபம் இருந்தால், இருக்கட்டும்…’ என அவளும், சிறிது அவனை போலவே எண்ணி, தோளை குலுக்கி கொண்டு சென்று விட்டாள். ஆனால் அவன் மீது காதல் குறையவில்லை, அவளுக்கு. அந்தக் காதல் தந்த நம்பிக்கையினால் தான் தையிரமாய், ‘இம்… இரவு எப்படியும் இங்கு தானே சாப்பிடுவீர்கள் சஞ்சீவ்’ என எண்ணி தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டாலும்,

‘இரவு உணவு செய்வதற்குள் மாலை லேசாக ஏதேனும் செய்வோம், பாவம் பசி தாங்க மாட்டான்’ என்று அவன் பொய் கூறியதைக் கண்டுக் கொண்டுப் பாசமாக தான் எண்ணினாள்.

இப்படிப் பட்டவளை துன்புறுத்த அவனுக்கும் சந்தர்ப்பம் அமைந்தது, ஆனால் அதற்கு முன் தான் அவஸ்த்தை படப் போகிறோம் என்று அவனுக்கு தெரியவில்லை. சஞ்சீவுக்கு சந்தர்ப்பம் அமைத்துக் கொடுக்கவும், அவன் அவஸ்த்தை படப்போவதற்கும், இரண்டிற்கும் ஒரே ஆளை அனுப்பி வைத்தார் கடவுள். ஆம், அவன் தான் இப்போது பெங்களூர் நோக்கி, ரயிலில் சங்கீ, சஞ்சய் வீட்டிற்கு வந்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

 

மாயம் தொடரும்…….

இது என்ன மாயம் 17

பகுதி 17

என் காதலை உன்னில்

தேடி தேடி களைகிறேன்

ஆனாலும் என்ன விந்தை?

அந்தக் களைப்பையும் போக்குகிறதே…….

உன் மீது நான் கொண்ட காதல்

 

சமையல் கட்டில் இருந்த பிரஜி, வெளியே சிறு குழந்தையின் பேச்சு சத்தம் கேட்கவும், அடுப்பை அணைத்து விட்டு, வெளியே வந்து பார்த்தாள். அங்கு ஐந்து வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு குழந்தை, சந்தோஷமாய் சஞ்சீவின் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு இருந்தது.

அதே சமயம், குழந்தையும் பிரஜீயைப் பார்த்து விட்டு, நெற்றி சுளிப்போடு யோசித்து, ‘பின் நாம யாரை கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்’ என்று தன் கழுத்தை வளைத்து, எட்டி சஞ்சீவின் முகத்தைப் பார்த்தது. பார்த்த மாத்திரத்தில், சட்டென்று அவனை விடுத்து, “சித்தப்பா…” என அபயக் குரலில் கூவப் போக, ஆனால் நல்ல வேலையாக, சங்கீதா பிரஜீயின் வீட்டு வாசலில் நின்று “ஏய் … சந்துக் குட்டி” என அவள் கூவினாள்.

அந்தக் குழந்தை குரல் வந்த திக்கில், திரும்பி தன் அத்தையைப் பார்த்து “அத்தே….” என ஓடி அவள் கால்களை கட்டிக் கொண்டது. சங்கீதாவும் தன்னை கட்டிக் கொண்ட குழந்தையை தூக்கி கன்னத்தில் மாறி மாறி முத்தமிட்டாள். பின் “என்ன செல்லம் நீங்க வர்றதா சொல்லவே இல்ல, யார் கூட வந்த சந்தூ” எனச் சந்தோஷமாக கேட்டாள்.

“நா ஆஆ சித்தப்பா கூட வண்டேன்” என அவள் பதில் அளிக்கும் போதே, படிகளில் சபரியும், செல்வியும், ஒன்றரை வயதான தங்கள் மகன் சாஸ்வத்தை தூக்கிக் கொண்டு வந்தனர்.சங்கீதா “ஹே… சபரி…. செல்வி…. வா வா” என்று வரவேற்றுக் கொண்டே, ஸ்ரீராமை மறந்து தன் வீட்டின் உள்ளே நுழைந்தாள்.

பின் அவர்களும் தங்கள் பைகளை வைத்து விட்டு, சங்கீதா கொண்டு வந்து கொடுத்த நீரை பருகினர். செல்வி உறங்கி விட்ட தன் மகனை படுக்க வைக்க, படுக்கை அறைக்குள் செல்ல, சபரி தான் “சங்கீ எங்க ஸ்ரீராம காணோம்?” என்று வினவ,

பின் தான் சங்கீதாவுக்கு தன் மகனின் நினைவே வந்தது. அதற்குள் சந்தோஷி “தம்பி அங்க இருக்கான் சித்தப்பா” என சொல்லி விட்டு, வெளியே செல்ல, அவனோ “ஏன் சங்கீ, குழந்தைய வளர்க்குற, அந்த ஒரு வேலை தான் உருப்படியா செய்றன்னு மச்சான் சொன்னாரு, இப்ப அவனையும் பக்கத்து வீட்டுல கொடுத்துட்டியா?” எனச் செல்லமாக திட்ட ஆரம்பிக்க,

“ஏய் அப்படி எல்லாம் இல்ல, நான் இப்ப தான் குளிக்கப் போனேன், அதான் அவன அங்க விட்டுட்டு போனேன், அவன வாங்க தான் அங்க போனேன், அங்க என்னடான்னா சந்தோஷி நிக்குறா அவங்க வீட்ல”

சபரி “அவ தான் நாங்க கார்ல இருந்து திங்க்ஸ்ஸ எடுக்கிறதுக்குள்ள, நான் தான் ஃபர்ஸ்ட் அத்தைய பார்க்க போறேன்னு, மேல ஓடி வந்துட்டா”

“ஓ…. அதான் இவ மட்டும் வந்து பக்கத்து வீட்டுக்கு மாறி போயிட்டா போல”

“இம்… எல்லாம் ஒரே மாதிரி வீடா இருக்குல, அதான் குழம்பிருப்பா, ஸ்ரீராம் வேறு அங்க இருக்கவும் அப்படியே போயிருப்பா போல” என சந்தோஷிக்கு சபரி ஆதரவாய் பேசினான்.

சங்கீ “இரு ஸ்ரீய தூக்கிட்டு வரேன், உங்களப் பார்க்கவும் அவன மறந்துட்டேன்” என்று வெளியே செல்ல போக, இதைக் கேட்ட செல்வியோ “அடிப்பாவி, இரு இரு அண்ணா வரட்டும் சொல்லி தரேன்” அவள் போகமால் முறைக்க, “நீ முத போ, போய் அவன தூக்கிட்டு வா” என்று சிரிப்போடு அனுப்பி வைத்தாள்.

இவர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்த பத்து நிமிடம், அந்தப் பக்கம் நம் சஞ்சீவின் வீட்டில், என்ன நடந்தது என்று பார்ப்போம். சஞ்சீவ் தன்னைக் கட்டிப்பிடித்த குழந்தையின் நினைவில் இருந்தவன், பிரஜீயிடம் “குழந்தை அழகா இருக்குல, எவ்ளோ அழகா எட்டிப் பார்த்துச்சு” என அதன் செய்கையில் லயித்து போய் சொன்னான்.

பிரஜீயோ, உள்ளே போன இரண்டு நிமிடத்தில் மீண்டும் வெளியே வந்து, அவர்கள் வீட்டில் இருந்த ஸ்ரீராமை, வாசலில் இருந்து பார்த்த சந்தோஷியைப் பார்த்து வருமாறு, செய்கையில் அழைத்தாள்.

பிரஜீயைப் பார்த்தவன், திரும்பி சந்தோஷியைப் பார்த்து, “இங்க வா பாப்பா” என அழைத்தான். சந்தோஷியோ இருவரையும் நம்பலாமா? என யோசித்து, வேண்டாம் தம்பியை கேட்போம் என்று “ஸ்ரீ… குட்டி…” எனக் கை நீட்டினாள்.

பிரஜீயோ, சந்தோஷி அருகில் சென்று அவளைத் தூக்கினாள். அவளும் அமைதியாய் பிரஜீயை ஆராய்ந்து பார்த்தாள். “இது உங்க பாப்பாவா? உங்க பேர் என்ன செல்லம்?” என அவளிடம் வினவினாள்.

அவளோ “சண்டோஷி” என சிறிது மழலை மொழியில் சொல்ல, அதன் அழகில் மயங்கி “ஓ… சந்தோஷியா?” என கேட்க,

“இம்ம்…” எனச் சொன்ன குழந்தையோடு, பிரஜி சஞ்சீவ் அருகில் அமர்ந்தாள். சஞ்சீவோ “இது யாரு உங்க தம்பியா?” என ஸ்ரீயைக் காட்டி கேட்க, பிரஜீயின் மடியில் இருந்த சந்தோஷி, தவழ்ந்துக் கொண்டிருந்த ஸ்ரீராமின் கையைப் பிடித்து, “இம்ம்… சங்கீ அட்ட தம்பி” என்று பதில் உரைத்தாள்.

இரு குழந்தைகளின் அழகிலும், செய்கையிலும், அந்த இரு காதல் உள்ளங்களும் லயித்து, தங்கள் துன்பங்களை மறந்து, அந்தக் குழந்தைகளைக் கொஞ்சி கொண்டிருந்தனர்.

சங்கீ “சாரி பிரஜி ரொம்ப டிஸ்டர்ப் பண்ணிட்டேனா… ஏய் நீயும் இங்க தான் இருக்கியா?” எனக் கேட்டுக் கொண்டே வாசலில் தயங்கி நின்றாள்.

பிரஜி “உள்ளே வாங்க சங்கீதா…” என அழைத்து “அதெல்லாம் இல்ல…” எனக் கூற, சஞ்சீவ் சங்கீதாவை பார்த்து புன்னகைத்து விட்டு, எழுந்து உள்ளே சென்றான்.

பின் உள்ளே வந்த சங்கீதா, தன் மகனை தூக்கி கொண்டு, தன் சின்ன அண்ணனும், அண்ணியும் வந்திருப்பதாகக் கூறினாள். பிரஜி “ஓ! சந்தோஷி அவங்க பொண்ணா?” எனக் கேட்க, “இல்ல பிரஜி, இவ பெரிய அண்ணா பொண்ணு, இவ அவங்க சித்தப்பா கூட வந்திருக்கா”

“ஓ… அம்மாவ விட்டுட்டு இருந்துக்குவாளா?”

“நீ வேற, அவங்க அம்மாவ விட்டுட்டு கூட இருப்பா, ஆனா சித்தி சித்தப்பாவ விட்டுட்டு இருக்க மாட்டா, நான் பிறகு வந்து சொல்றேன் அந்தக் கதைய” என அவளும் ஸ்ரீராம் பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டு, சந்தோஷியிடமும் அவனின் பொம்மைகளை எடுத்துக்க சொல்லி விட்டு, “அத்தைக்கு டாட்டா சொல்லிட்டு வா டா, நாம அப்புறம் வரலாம்” என சந்தோஷியிடம் கூற, அவளும் “பாய் ஆன்டி..” எனப் பிரஜீயை நோக்கி கை ஆட்டினாள்.

பிரஜி “இம்ம்… பை… அப்புறம் பார்க்கலாம்… பை…” என்று சந்தோஷிக்கு விடை கொடுத்தாள்.

பின் சங்கீதா பொறுப்பான குடும்ப பெண்ணாய் தன் அண்ணன் சபரியையும், அண்ணியும் உயிர் தோழியுமான செல்வியையும் கவனிக்க சென்று விட்டாள்.

இங்கு நம் பிரஜீயின் வீட்டில், அவர்களின் வீட்டு பொருட்கள் வர, அதை ஒதுங்க வைக்க என இரு குடும்பத்துக்கும் நேரம் சரியாக இருந்தது.

இரவு பிரஜி உணவுக்கு பின், எப்போதும் போல வரவேற்பறையில் ஓரமாய் தூங்க போவதற்காக போர்வையை விரிக்க போக, தன் அறையில் கப்போர்டை ஒதுங்க வைத்து, கைக் கழுவ வெளியே வந்தான். அவளைப் பார்த்து “பிரஜி…” என அழைத்தான். அவளோ தன் கணவனுக்கு ஏதோ தேவை போல, தன்னை அழைக்கிறான் என்று அவன் எள் எனும் முன் எண்ணையாக, போர்வையை அப்படியே போட்டு விட்டு, அவன் முன் வந்து “என்னங்க ? என்ன வேணும்?” என்று அன்பாகக் கேட்டாள்.

நேற்று இரவில் நிகழ்ந்த நிகழ்வின் தாக்கத்தில், சஞ்சீவுக்கு அவள் மேல் ஒரு பரிதாப உணர்ச்சி உருவாகியிருக்க, மேலும் தன் கையில் ஏற்பட்ட காயத்திற்கு, அவள் அன்பாக தன்னைக் கவனித்துக் கொண்டதும், அவனுள் ஒரு நன்றி உணர்ச்சி, அவளின் மேல் சுரந்தது. ஆக மொத்தம் நேற்றைய நிகழ்வு இருவருக்கும் என்பதை விட, அவனை சகஜமாக்கியது எனலாம். நம் பிரஜி தான், ஏற்கனவே அவன் மேல் காதலாய் தானே இருக்கிறாள்.

அந்த நன்றி உணர்ச்சியினால் “ஒன்னும் இல்ல, நீ இனிமே இங்க படுக்க வேணாம். அங்க உள்ள வந்து படு” என்றான். இந்த புதிய வீட்டில், இந்த வரவேற்பறையில் படுத்தால், நேற்று போல அவள் இன்றும், எங்கே கனவு கண்டு பயந்து விடுவாளோ என்ற காரணத்தாலும், அவன் அவளை அங்கு படுக்க வேண்டாம் என்றான்.

ஆனால் பிரஜீயோ காலையில் இருந்து, மனம் நிறைய தெம்பாய், தெளிவாய், நேர்மறை எண்ணத்தோடே இருந்தவளுக்கு, அவன் அவ்வாறு கூறவும், மிகவும் மகிழ்ந்து போய் “நிஜமாவா” எனக் கண்களை விரித்து சிறு குழந்தையாய் கேட்டாள்.

அவனோ அமைதியாய் “ஆம்” என்பது போல தலையசைத்து விட்டு, கைக் கழுவ, குளியலறைக்கு சென்று விட்டான். கைக் கழுவி விட்டு படுக்கை அறைக்குள் நுழைந்தவன், பிரஜீயை பார்த்து திடுக்கிட்டான்.

பின் அவள் அருகே சென்று “ஏய்… உன்ன உள்ள வந்து படுன்னு தான சொன்னேன். அதுக்காக பெட்ல படுக்க சொல்லல” என்றான் குதர்க்கமாய். ஆம், பிரஜி அவன் சொன்னதும், அன்று வந்து இறங்கிய, மாமனார் வாங்கி தந்து அனுப்பிய கட்டில் மெத்தையில், ஒரு ஓரத்தில் அவனுக்கு இடம் விட்டுப் படுத்திருந்தாள்.

படுக்கை அறைக்குள்ளே நுழையும் போதே, அவனின் மாற்றம் அவளுள் சந்தோஷத்தை ஏற்படுத்தியது. ‘இவன் காரணம் சொல்லாத, உப்பு பெறாத கோபம் கரைந்து, இனி தங்கள் வாழ்க்கை மலர்ந்து விடும்’ என்று அவளாகவே எண்ணி, நம்பிக்கையோடு, ஆனால் அன்றே மலர்ந்து விடும் என்று எதிர்பார்ப்பில்லாமல் தான், ஒரு பக்கமாய் படுத்து இருந்தாள்.

அவன் இவ்வாறு கூறவும் தன் நம்பிக்கை ஆட்டம் காணவும், கோபத்தில் “அப்புறம், பெட்ல படுக்காம, எங்க படுப்பாங்களாம்?” எனக் கேட்டாள். சஞ்சீவ் “ஏன் கீழே படுக்க முடியாதோ” என அவன் கூற, அதற்கு அவள், விருட்டென்று இறங்கி தன் போர்வையை ஒரு குவியலாய் எடுத்துக் கொண்டு, வாயிலில் நின்றவனைக் கடக்க போக, அதுவரை அவள் செய்வதைப் பார்த்தவன், இறங்கி கீழே தான் படுக்கப் போகிறாள் என்று எண்ணினான். ஆனால் அவள் தன்னை நோக்கி வந்து, தன்னைக் கடந்து செல்ல போக, அவள் கையில் இருந்த போர்வையைப் பற்றி, அவளைத் தடுத்து நிறுத்தி, “ஏய் எங்க போற?” என்றான்.

அவளோ முகத்தை சுளித்து, “இம்ம்……” என இழுத்து, “இங்க வந்து, இப்படி கீழ படுக்குறதுக்கு, நான் அங்க போயே கீழ படுத்துக்குறேன்” என்று சொன்னாள்.

அவளோடு மல்லுக்கட்டும் நிலையில் அவன் இல்லாததால், “சரி, சரி வந்து பெட்லையே படு” என்று சலித்துக் கொண்டான். ஏனென்றால் காலையில் ஆரம்பித்த தலைவலி அப்படியே இருந்தது.

இடையில் பொருட்களை வைக்க ஆட்கள் வரவும், அவர்களுக்கு உதவும் போதும், டீ குடிக்கும் போதும் சிறிது நேரம் காணாமல், போய் போய் வந்தது. இப்போது நிரந்தரமாய் தங்கி விட்டது. மாத்திரை போடலாம் என்றால், ஏற்கனவே கையில் அடிப்பட்டதற்கு மருத்துவர் கொடுத்த மாத்திரையை உட்கொண்டதால், ஒரே சமயம் இரண்டு மாத்திரை உட்கொள்ள வேண்டாம் என்று எண்ணி தலைவலி மாத்திரையை அவன் எடுத்துக் கொள்ள வில்லை. படுத்தால் சரியாகி விடும் என்று எண்ணினான்.

சஞ்சீவ் வேறு வழியில்லாமல், அவள் அருகே சென்று படுத்தான். அந்தப் பக்கம் பிரஜீயோ, காற்றினால் துடிக்கும் விளக்கொளி போல, தன் நம்பிக்கையும் சற்று நேரத்தில் துடித்து, ஆட்டங்கண்டு, ஒளிரவும், நிம்மதியோடு துயில் கொள்ள ஆரம்பித்தாள். ஆனாலும் தன்னை மேலே படுக்க சொல்லிவிட்டு, அவன் எங்கே கீழே படுத்து விடுவானோ என பயங்கொண்டாள். ஆனால் அவன் அவ்வாறு செய்யாமல் இருக்கவும், ‘இம்… அதான இந்த இந்திரலோகத்து சுந்தரனாவது கீழே படுப்பதாவது’ என நொடித்துக் கொண்டே நினைத்தாள்.

இவள் மட்டும் மேலே படுக்க, தான் மட்டும் கீழே படுப்பதா என்ற மமதையில் இருப்பான். ரொம்ப பண்ணுகிறான், அன்று கூட அவனை மட்டம் தட்டியதாக எண்ணி அறைந்தானே, இருக்கட்டும் பிறகு மொத்தமாய் கவனித்துக் கொள்கிறேன், என்று எண்ணிக் கொண்டே உறக்கத்திற்கு சென்றாள்.

ஆனால் சஞ்சீவோ, இதைப் பற்றியெல்லாம் பெரிதாக எண்ணவில்லை. தான் வந்து படுக்கும் கட்டிலில், இவள் வந்து படுத்து இருக்கிறாள் அவ்வளவு தான், அதுவும் இல்லாமல் நேற்று வேறு பயந்திருக்கிறாள் அல்லவா என்று நினைத்தானே ஒழிய, அவள் தான் கீழே படுக்க மாட்டேன் என்றாளே, நாம் கீழே படுக்கலாமே, அதாவது அவளை தவிர்க்கலாமே! நாம் ஏன் கீழே படுக்காமல், இங்கு இவளுடன் படுத்திருக்கிறோம் என்று அவன் ஆராயவில்லை. ஆனால் ஆராய்ந்திருந்தால், சஞ்சீவின் இதய வாசலில், பிரஜி காலடி எடுத்து வைத்திருப்பதை சஞ்சீவ் உணர்ந்திருப்பானே!

ஆனாலும் அவனுள் ஒரு மாற்றம், தன்னருகே படுத்திருந்தவளைப் பார்த்தவன் ஒன்றை உணர்ந்தான். இதுவரை அவளை மனைவியாய் ஏன் சக தோழியாய் கூட அவன் நினைக்கவில்லை, தன் நண்பனைக் கொன்றவள் என்று வன்மையாய் தான் எண்ணினான்.

ஆனால் இன்று ஏனோ அவளை, அருகில், அதுவும் இந்த இரவில், இருட்டில், நெருக்கத்தில் பார்க்கவும் தான், இவள் என் மனைவி அதனால் என் அருகில் இருக்கிறாள், இவ்வளவு கடுமையாய் பேசியும், தனக்கு சோறூட்டி, பணிவிடை செய்கிறாள் என் அன்னையைப் போல என்று உணர்ந்தான்.

பின் அன்று அவளை அறைந்தது நினைவு வர, அவள் கன்னத்தைப் பார்க்க ஆவல் தூண்ட, படுத்தவாறே மெல்ல கையூன்றி, அவனுக்கு முதுகு காட்டி படுத்திருந்தவளை, எட்டிப் பார்த்தான். ஆனால் அவள் கன்னம் தான் தெரியவில்லை, அதற்கு பதிலாக அவள் தளர்வாய் பின்னியிருந்த கூந்தல் தான் தெரிந்தது. அவள் நிலா போன்ற கன்னத்தை, அந்தக் கருமேகம் போன்று கருங்கூந்தல் மறைத்திருக்கிறது என்று எண்ணினான் சஞ்சீவ்.

ஏதோ அன்று தான் பார்ப்பவன் போல, அதற்கும் ‘எப்பா… எவ்ளோ நீளமான முடி இவளுக்கு’ என்று எண்ணியவன், மேற்கொண்டு தன் எண்ணம் போகும் சீர் சரியில்லை, என்றெண்ணி, தன்னுள்ளே இருக்கும் காதல் நாயகனை அடக்கி, படுத்துக் கொண்டான்.

நடுஜாமத்தில், திடீரென ஏதோ சத்தம் கேட்டு திடுக்கிட்டு முழித்தாள் பிரஜி. ‘ஐயோ… பயமா இருக்கே’ என இருட்டைப் பார்த்து எண்ணி கண்களை மூட, மீண்டும் முனங்கல் ஒலி கேட்க, ‘ஐயய்யோ… பேய், பிசாசு இங்க இருந்திருக்குமோ, இதுக்கு முன்னாடி’ என நடுஜாம இருட்டில் தோன்றும் பிரத்யேக பயத்தில் வியர்க்க, காதைக் கூர்மையாக்கினாள்.

சத்தம் அவள் பின்னால் இருந்து தான் ஒலித்தது. ‘ஐயோ நமக்கு பின்னாடி இருந்து தான் கேட்குது’ என்று மெல்ல அசைந்து, மனதுள் ‘ஸ்ரீராம ஜெயம்’ சொல்லிக்கொண்டே, கண்களை மூடிக் கொண்டே, மறுப்பக்கம் திரும்பினாள். பின் மெல்ல, ஒற்றைக் கண்ணை மட்டும், திறந்து பார்த்தால் ஒரே இருட்டாக இருந்தது. பின் கண்கள் இருட்டிற்கு பழக்கப்பட, சஞ்சீவின் வரி வடிவம் புலப்பட்டது.

அவளை பார்த்தவாறு, ஒருக்களித்து படுத்திருந்தான். மேலும், சத்தம் அவனிடம் இருந்து தான் வருகிறது என்று உணர்ந்ததனால், மெல்ல பயம் போய் கொஞ்சம் தைரியமாய் உணர்ந்தாள். மெல்ல கட்டிலை விட்டு இறங்கி, மின்விளக்கை போட்டாள். சஞ்சீவ் தான் “ம்மா….” என மெல்ல முனங்கிக் கொண்டு இருக்க, அவன் நெற்றியில் கை வைத்தாள்.

அன்று வீட்டின் பொருட்களை, அங்கும் இங்கும் வைப்பதற்கு, வேலையாட்களுக்கு, அடிப்பட்ட கையோடு இவனும் உதவினான். அந்த கையின் வலி, அவன் உடம்பில் சூடேற்ற, இப்போது தலைவலியும் சேர்ந்துக் கொள்ள, வலி தாளாமல் தூக்கத்திலேயே முனங்கினான்.

பிரஜி அவன் நெற்றியில் கை வைத்து பார்க்க, லேசாக சூடாக இருக்கவும், காய்ச்சல் மாத்திரை இல்லையே என்று எண்ணியவள், அவனை மெல்ல எழுப்பி, அவனுக்கு என்ன செய்கிறது என்று விசாரித்தாள்.

அவனோ “தலை வலிக்குது….. அப்படியே கையும்” என்றான். அவளோ விரைந்து சென்று, தன் கைப்பையில் எப்போதும் வைத்திருக்கும் தலைவலி தைலத்தை எடுத்து வந்து, அவன் அருகில் அமர்ந்து, அவன் நெற்றியில் இதமாய், பதமாய், தன் தளிர் விரல்களால் தடவி விட்டாள். பிரஜீயின் இந்த செய்கை, சஞ்சீவுக்கு தன் அன்னையை தூக்கத்திலேயே ஞாபகப்படுத்தியது. சரஸும் இப்படி தான், தலைவலிக்கிறது என்று அவன் சொன்னால், தலைக்கு தைலம் தேய்த்து விடுவார். இவ்வளவு வளர்ந்த பின்னும், இவனும் தன் தாயின் மடியில் படுத்து, அவரை தைலம் தேய்த்து விட சொல்வான்.

பிரஜி மேலும், அவன் அடிப்பட்ட கையை எடுத்து தன் மடியில் வைத்து, தன் விரல்களால் தடவி விட்டாள். மனதினுள்ளே ‘அவருக்கு சரியாகிடனும் கடவுளே, வலிக்க கூடாது’ என்று ஜபித்தப்படி, தன்னால் ஆன மட்டும் ஆறுதலாய் இருந்தாள். அவனின் ஆழ்மனம் அதை உணர்ந்ததோ என்னவோ? அல்லது அவனின் அன்னை ஞாபகம் வந்து விட்டதாலா தெரியவில்லை, தன் கை அவள் மடியில் இருக்கவும், சஞ்சீவ் அப்படியே திரும்பி ஒருக்களித்து அவளின் வலது கால் மடியில் படுத்து, தன் கையை இன்னொரு கால் மடியில் வைத்தான்.

சஞ்சீவ் திடீரென தன் மடியில் படுப்பான் என்று எதிர்பாராததால், சிலிர்த்தவள், அப்படியே இருக்க “ம்மா… தேச்சு விடுமா…” என்று கண்ணைத் திறக்காமலே சொன்ன கணவனின் குரலில் கலைந்தாள்.

தன் அன்னையை நினைத்து தான், அவன் இவ்வாறு படுத்துக் கொண்டான் என்று எண்ணி நொடிக்காமல்,’ஐயோ… ரொம்ப வலிக்கிறது போல’ என்றே இரக்கங்கொண்டாள்.

மேலும் அரைமணி நேரம் அவன் தலையை மெதுவாய் பிடித்து விட்டவள், அவன் ஆழ்ந்து உறங்கவும், அவன் தலையை நகர்த்தி, கையையும் பத்திரமாக கீழே வைத்து விட்டு, இவள் படுக்கப் போனாள். அதற்குள் சஞ்சீவ் தூக்கத்திலேயே, சிறு பிள்ளையாய் அவள் கழுத்தில் தன் வலக் கையை மாலையாய் போட, அவளும் ஒருக்களித்து அவனை பார்த்தவாறே, அவன் கையை தன் கையால் தடவிக் கொடுத்துக் கொண்டே படுத்து விட்டாள்.

பொழுது பொல பொலவென புலர்ந்தது. மெல்ல கண்விழித்த சஞ்சீவ், பிரஜீயின் முகத்தைப் பார்த்து சிறிது திடுக்கிட்டான். பின் தான் “ஓ… நாம தான படுக்கச் சொன்னோம்” என்று எண்ணி, எழப் போக மீண்டும் அதிர்ந்தான். ஏனெனில் தன் கை அவளின் கழுத்தில் இருக்க, மேலும் அவள் கைகளால் சிறைப்படுத்தப்பட்டிருக்க….. மெல்ல மெல்ல கோபம் மூள, விருட்டென கையை எடுத்தான். அப்படி இழுத்ததில் கைவேறு வலிக்க, அதில் விழித்த பிரஜீயைப் பார்த்து, கோபம் ஏற, “ஏய்… என்னடி இது? இதுக்கு தான் உன்ன இங்க படுக்கக் கூடாதுனு சொன்னேன்” என்று பொரிய ஆரம்பிக்க,

“என்ன… என்ன இது? நீங்க தான் என் மேல கைய போட்டீங்க, நான் ஒன்னும் போடல, என் கை என்ட்ட தான இருந்துச்சு” என்று குறும்பாகக் கூறி “ஏன்????? நான் ஏன் படுக்க கூடாது? இது எங்க மாமனார் வாங்கி கொடுத்த கட்டில், எனக்கும் உரிமை இருக்கு படுக்க” என்று அவளும் சூடாக பதில் தர,

அவள் தன்னை குற்றம் சுமத்தவும், பதிலுக்கு அவளை ஏதாவது சொல்ல வேண்டும் என்ற நோக்கில், “இது எங்கப்பா வாங்கி கொடுத்தது, என்னமோ உங்கப்பன் வாங்கி கொடுத்த மாதிரி பேசுற” என்று அவளைக் குத்த, மளுக்கென்று அவள் கண்ணில் கண்ணீர் நிறைந்தது. தன் தந்தையை மரியாதையில்லாமல் விளித்ததோடு, அவர் எதுவும் வாங்கி தரவில்லை, என்று குத்திக்காட்டுகிறான் என்று எண்ணி, தன் தந்தையை பேசுகிறானே என்று கண்ணீர் சுரந்தது.

சஞ்சீவே இதை எதிர்ப்பார்க்கவில்லை, சண்டைப் போடுவாள் என நினைத்தானே ஒழிய இப்படி அழுவாள் என்று எதிர்ப்பார்க்கவில்லை. அவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, அவள் அமைதியாய் கண்ணீரோடு எழுந்து சென்று விட்டாள்.

பின் தான் அவன், அவள் சொன்னதை நினைத்து பார்த்தான். ‘தான் எப்படி அவள் மேல் கையைப் போட்டோம்? ஒரு வேலை அவள் கன்னத்தை பார்த்து….. அப்படியே அந்த மயக்கத்தில்……. இல்லை இல்லை….. இடையில் தலை வலித்ததே, அப்போது யாரிடமோ “தலை வலிக்கிறது” என்று சொல்ல, யாரோ தைலம்……. இல்லை இல்லை….. அம்மா வந்து தைலம் தேய்த்தார்களே…’ என்று நேற்று இரவில் நிகழ்ந்ததை நினைவுக்கு கொண்டு வர, நன்றாக கண்ணைத் திறந்தவன், தைலம் வாசனையும், தைல டப்பாவும் அவன் தலையணை அருகில் இருக்க,

“ஓ… அப்போ இவளிடம் தான் சொல்லியிருக்கோமா? இவள் தான் விசாரித்து, தேய்த்து விட்டாளா…..ஸ்ஸ்… அச்சோ!” எனத் தன்னையே நொந்து தலையில் அடித்துக் கொண்டான்.

பிரஜி வழக்கம் போல எல்லா வேலைகளையும் செய்தாள். சஞ்சீவ் அவனாகவே சென்று, அவள் போட்டு வைத்த டீயை ஊற்றி குடித்தான். காலை உணவை, அவனே கேட்டு வாங்கி சாப்பிட்டான், அவள் பேசவும் இல்லை, அவனுக்கு ஊட்டி விடவும் இல்லை, அமைதியாக இருந்தாள்.

சஞ்சீவ் இடது கையால் ஸ்பூனில் சாப்பிடுவதைப் பார்த்தும் பார்க்காதது போல் தான் இருந்தாள். பின் சஞ்சீவ் இரு சக்கார வாகனத்தை கையால் ஓட்ட முடியாததால், பேருந்தில் செல்வதற்காக சீக்கிரம் அலுவலகம் கிளம்பினான். அவள் அமைதியாய், தன்னிடம் பேசாமல் இருப்பதை பார்த்தவன், கிளம்பும் முன் அவளிடம் சென்று, அவள் முன் நின்று, ஆனால் அவள் முகத்தை பார்க்காமல், அவள் பின்னே இருந்த சமையற்கட்டு ஷெல்பை பார்த்துக் கொண்டு “சாரி, தெரியாம பேசிட்டேன், காலைல ஏதோ தூக்க சடவுல பேசிட்டேன்” என்று கூற, அவளோ அமைதியாய் இருக்க, ‘இம்ச்சு…. இது ஒன்னு, கோபம் வந்துட்டா….. பேசவே மாட்டா’ எனச் சலித்துக் கொண்டே, “பிரஜி உன்ட்ட தான் பேசுறேன்” என்று அழுத்தமாய் கூறினான்.

 

மாயம் தொடரும்…………

இது என்ன மாயம்16

View Fullscreen

இது என்ன மாயம் 15

View Fullscreen
error: Content is protected !!