Sara

48 POSTS 7 COMMENTS

இது என்ன மாயம் 43

பகுதி 43

பின், மதியம் சிறிது நேரம், ஓய்வெடுக்க அறைக்குள் வந்து இருவரும் படுக்க, சஞ்சீவ் தன் மனைவியை தன் மீது சாய்த்துக் கொண்டு, “ஏன் பிரஜி, இன்னிக்கு வந்தாங்களே உன் பிரிண்ட்ஸ், அதுல ப்ளூ கலர்ல சுடிதார் போட்டிருந்துச்சே… ஒரு பொண்ணு, அது யாரு?” எனக் கேட்டான்.

பிரஜீயோ யோசித்து பார்த்து “ஓ… திவியா? அவ பேரு திவ்யா” அவள் கொஞ்சம் லட்சணமாய் இருப்பாள், அதை நினைத்த உடனே “ஆமா, நீங்க ஏன் அவள மட்டும் கேட்குறீங்க?” என்ற கேள்வியிலேயே, ‘ஏன் அவளை மட்டும் பார்த்தாய்?’ என்ற கேள்வி உள்ளடங்கி இருப்பதைப் புரிந்துக் கொண்ட சஞ்சீவ், “ஏய்… நீ கேட்குறத பார்த்தா, நான் அவள மட்டும் பார்த்த மாதிரி கேட்குற. நான் அவளப் பார்க்கலப்பா, உங்கண்ணன் தான், அந்த பொண்ணு மேல சைட்ட விட்டுட்டு இருந்தான்” என்று உண்மையைச் சொல்லி விட…

பிரஜீயோ எழுந்தே விட்டாள், ஆயினும் தன் அன்னையின் அறிவுரைப் படி, மெல்ல தான் எழுந்தாள். உணர்ச்சிவசப்பட்டு எழுந்தமர்ந்த பிரஜி “அடப்பாவிகளா, இது எப்போ இருந்து நடக்குது?” என தன்னையறியாமல் கேட்க, “இத நீ உங்கண்ணன்ட்ட தான் கேட்கணும்” என்றான் சஞ்சீவ்.

ஆனால் அவளோ உடனே “நான் போய், எங்கண்ணன் கிட்டக் கேட்டு வரவா?” எனக் கட்டிலில் இருந்து இறங்கப் போக, அவள் கைப் பற்றி நிறுத்திய சஞ்சீவ், அவளை அமர்த்தி, “ஏய்… லூசு… இப்ப தான் உங்கம்மா நம்ம காதலையே ஏத்துக்கிட்டாங்க. நீ வேற இன்னொரு லவ் மேட்டர்ற ஆரம்பிச்ச… உங்கம்மா உன்ன தான் திட்டுவாங்க. உன்ன பார்த்து தான், உங்க அண்ணனும் இப்படி செய்யுறான்னு உன்ன தான் சொல்வாங்க” எனச் சரியாய் யூகித்து சொன்னான்.

அதைக் கேட்ட பிரஜி, “இம்… நீங்க சொல்றது சரி தான். ஆனா அவ எங்கம்மாக்கு தூரத்து சொந்தம்… அதாங்க ஒன்னு விட்ட அண்ணன்னு சொல்வாங்கள… அந்த முறைல, அவ எங்கம்மாக்கு அண்ணன் பொண்ணு. நானே முத இவக்கிட்ட பேசல, அப்புறம் சொந்தக்கார பொண்ணுன்னு தெரிஞ்சதுக்கப்புறம் தான் பேசி பிரிண்ட்ஸானோம். ஆனா எப்போவும் நான் மலர் கூட தான் இருப்பேன்” என்று முடித்தாள்.

“ஆமா மலர் என்ன ஆனா? ரிசப்ஷனுக்கு நீ கூப்பிடலையா? இன்னிக்கும் வரலையே” என எதார்த்தமாய் சஞ்சீவ் கேட்க, “ஆமாங்க, கூப்பிடல, அவ எங்கையோ டெல்லியோ புனேலயோ வேலைக்கு மாற்றலாகி போயிட்டாளாம். நம்பரும் மாத்திட்டா போல… பழைய நம்பர்க்கு போட்டேன் எடுக்கல… அண்ணன் இந்த திவி மூலமா தான் பிரிண்ட்ஸ எல்லாம் கூப்பிட்டிருக்கு, அவ தான் எல்லாம் சொன்னா” என்றாள்.

“உங்கண்ணனுக்கு எப்படி திவி பழக்கம்?” என்று கேட்டான். “இம்… அதுவா ரெண்டும் ஒரே ஆபீஸ் தானாம். இப்ப தான் மாற்றலாகி இவன் பிராஞ்சுக்கு போயிருக்கா… அதுக்குள்ள எப்படி இவ்ளோ தூரம் பழகினான் தெரியலையே? அது கூட எனக்கு தெரியாம, உங்களுக்கு தெரிஞ்சுப் போச்சே…” என்று சஞ்சீவைக் கேள்வி கேட்டாள்.

“இம்… இதுக்கு தான் சுற்றி முற்றி பார்க்கணும்கிறது” என்று அவன் வாரினான். ஆனாலும் அவள் அவன் தோள் மீது சாய்ந்து “ஏங்க…” என அவன் அணிந்திருந்த கையில்லாதப் பனியனின் கழுத்துக் கயிறைக் கைகளால் அளந்தாள்.

“சொல்லு பிரஜி…” என அவன் சொல்ல, “இல்ல… நாம மலர் வீட்டுக்கு போய் பார்த்துக் கேட்டுட்டு வருவோமா?” என மீண்டும் பனியனின் கழுத்து கயிறை அளந்துக் கொண்டே கேட்டாள்.

அவனோ “இம்… போலாம், அதுக்கு ஏன் இப்படி, பனியன் கயிற பிக்கிற” என அவன் கேலி செய்ய, அதைக் கூடப் பொருட்படுத்தாமல் “நிஜமா??? இன்னிக்கே போலாமா?” என ஆவலாய் கேட்டாள்.

அவனும் அவளின் ஆவலை உணர்ந்தவனாய், “சரி….. போலாம் டா”

“அதுக்கு முன்னாடி கடைக்கு போய் ஸ்வீட்ஸ் வாங்கிட்டு போவோம்ங்க” எனத் திட்டம் தீட்ட ஆரம்பித்தாள்.

அவனோ “இம்… சரி” என எல்லாவற்றுக்கும் சம்மதித்தான். ஆனால் ஞாபகமாய் “எல்லாம் சரி… ஆனா இன்னிக்கு நைட் நீ சொன்னத மறக்கக்கூடாது” என்று அவள் காலையில் ரகசியமாய் சொன்னதை அவளுக்கு அவன் ஞாபகப்படுத்த, “ஐயோ… நீங்க அத இன்னும் மறக்கலையா?…” என சிணுங்க, “அடிப்பாவி… இதுக்கு தான்… உன்ன…..” என அவன் அவளைச் சிறைப்படுத்தினான்.

மாலை நான்கு மணிக்கே வீட்டினரிடம் சொல்லிக் கொண்டு வெளியே கிளம்பினார்கள். நேரே ஒரு பரிசு பொருள் கடைக்கு சென்று, தன் பக்கத்து வீட்டு சுட்டிகளுக்கு, சிறுப் பரிசு பொருளாக வாங்கிக் கொண்டாள்.

பின் பில் போட்டு விட்டு வரும் போது தான், எல்லோருக்கும் வாங்கினோமா என அவள் சரிப் பார்க்க, ஒரு குழந்தைக்கு மட்டும் பரிசுப் பொருள் குறைய, அதையும் வாங்க மீண்டும் அவள் கடைக்குள் செல்ல, “என்ன பிரஜி… இங்கயே இவ்ளோ லேட் பண்ணா மலர் வீட்டுக்கு போயிட்டு திரும்ப லேட் ஆகும். பிறகு அத்த உன்ன தான் திட்டுவாங்க. இதுக்கே நெறைய அட்வைஸ் பண்ணி அனுப்பியிருக்காங்க.” என அவன் சலித்துக் கொள்ள…

“என்னங்க… ப்ளீஸ்… ஒன்னு பண்ணலாம்… நீங்க இந்தா… தெரியுது பாருங்க, அந்த ஸ்வீட் கடைல ஸ்வீட்ஸ் வாங்கிட்டு வெயிட் பண்ணுங்க, நான் அதுக்குள்ள வாங்கிட்டு வந்திர்றேன்” என்று அங்கிருந்த ஒரு கடையைச் சுட்டிக் காட்டி, திரும்பி கடையின் உள்ளே சென்றாள்.

அவனும் அதே போல செய்ய, பரிசுப் பொருள் வாங்கி விட்டு, வெளியே வந்த பிரஜி, ஸ்வீட் கடையில் கண்களாலேயே சஞ்சீவை தேடிக் கொண்டே செல்ல, ஆனால் அவனைக் காணாது, அந்தக் கடைக்கு அருகே ஒரு கூட்டம் இருக்க… அங்கிருந்த எல்லோர் கண்ணும் அந்தக் கூட்டத்திலேயே இருக்க, இவளும் அதைப் பார்த்துக் கொண்டே கடைக்கு சென்றாள்.

கடையின் படிகளில் கால்கள் ஏறினாலும், அவளது காதுகளில் “பொம்பளைன்னா… உங்களுக்கு எல்லாம் அவ்ளோ இளக்காரமாகிடுச்சு…” என்ற பெண்ணின் சொற்கள் விழ, ‘ஏதோ ஒரு விடலை இடித்திருப்பான் போல, அதான் கூட்டம் கூட்டி, அந்தப் பெண் திட்டுகிறாள் போல’ என எண்ணியவளின் மூளையில் அவளின் குரல்…

அதே சமயம், “வந்து ஸ்வீட் வாங்கிட்டு போனாருப்பா… பார்க்க அழகா, டீசன்ட்டா இருக்கான். அந்தப் பொண்ணுக்கும்… இவனுக்கும் என்ன பிரச்சனையோ… அதான் நடு ரோடுன்னு கூடப் பார்க்காம சண்டப் போடுது” என்று கடையில் இருந்த ஒருவரின் குரலும் விழ…

படிகளில் ஏறிய பிரஜீயின் கால்கள் தேங்கின… ஏதோ ஒரு உந்துதலில் அந்தக் கூட்டத்தை விலக்கி உள்ளே சென்றாள். பிரஜி அந்தக் கடைக்கு வருவதற்கு முன்…..

பிரஜி சொன்னது போல், இனிப்பை வாங்கி விட்டு, திரும்பியவன் கண்களில் மலர் பட, அவனும் எதார்த்தமாய் அவளை அழைத்துப் பேசப் போக… அங்கு வந்தது பிரச்சனை…

ஏனெனில் சஞ்சீவ் மற்றும் பிரஜீயின் வாழ்க்கையில் நடந்த நிகழ்வுகள், எதுவும் தெரியாத மலர், பிரஜீயை காதலித்து ஏமாற்றிய கயவன் சஞ்சீவ் என்ற எண்ணத்தில் இருந்தவளை, அந்தக் கயவனே தன் பெயர் சொல்லி அழைக்கவும், தன் வண்டியை எடுத்தவள், நிறுத்தி விட்டு, அவனிடம் விரைந்தாள்.

“ஏன் சார்… நீங்களாம் இன்னும் மனசாட்சியோடத் தான் நடமாடுறீங்களா? ஒரு அப்பாவிய காதல்ங்கிற பெயர்ல ஏமாற்றி, அவள அழ வச்சு, நடைப்பிணமா ஆக்கிட்டு… நீங்களா உயிரோட தான்  நடமாடுறீங்களா? அதான் இந்த சமூகமே, நீங்க எது பண்ணாலும், அந்தஸ்த்தக் கொடுத்திருக்கே நீங்க ஆம்பிள்ளன்னு… ஏன் சார் ஒரு பொண்ண இப்படி துடிக்க வைக்கிறதுக்கு பெயர் தான் ஆம்பிள்ளையா?

இம்… நீங்க மட்டும் ஒரு பொண்ண விரும்பி, அவ ஒத்துக்கலைன்னா, ஆசிட் ஊத்துவீங்க… இல்லன்னா ரேப் பண்ணுவீங்க… இல்லன்னா தற்கொலைப் பண்ணிக்குவேன்னு அந்தப் பொண்ணு மிரட்டுவீங்க…” எனப் படபடவென அவனுக்கு சந்தர்ப்பமே அளிக்காமல் பேச, கூட்டமும் கூடி விட, சஞ்சீவ் தலைக் குனிந்து குறுகி நின்றான். தான் செய்தத் தவறின் அளவை உணர்ந்தான்.

மேலும் “பொம்பளைன்னா உங்களுக்கு அவ்ளோ இளக்காரமாகிடுச்சு… ஊம்… இப்ப நீங்க ஏமாற்றுனதுக்கு, நாங்க உங்க மேல ஆசிட் ஊத்தட்டுமா?” என்று ஆத்திரத்தின் விளிம்பில் நின்றவளை, சஞ்சீவ் அதிர்ந்துப் போய் பார்க்க, அதே சமயம் கூட்டத்தை விலக்கி உள்ளே வந்த பிரஜீயும், இதனைக் கேட்டு அவர்களைப் பார்த்து ஸ்தம்பிக்க…

ஆனால் மலரோ சஞ்சீவையே பார்த்த வண்ணம், “என்ன சார் அதிர்ச்சியா இருக்கா? ஆம்பிளைங்களுக்கு மட்டும் தான் ஆசிட் ஊத்தத் தெரியுமா? பொம்பளைங்களுக்கும் தெரியும்… அந்தக் கோழை… அதான் உங்களைக் காதலிச்சாலே ஒரு ஏமாளி, அவ தைரியமா இதெல்லாம் பண்ணியிருக்கணும். அப்பத் தான் இந்த அழகான மூச்சிய வச்சுக்கிட்டு இன்னொரு பொண்ண ஏமாத்தவும் மாட்டீங்க… எந்தப் பொண்ணோட வாழ்க்கையையும் கல்யாணம்கிற பெயர்ல அழிக்கவும் மாட்டீங்க” என ஏமாற்றும் ஆண்வர்க்கத்தின் மீதிருக்கும், தன் ஒட்டு மொத்தக் கோபத்தையும் சேர்த்து, அவர்களின் பிரதிநிதியாய் சஞ்சீவை நினைத்து, அவன் மீது கொட்டினாள்.

சஞ்சீவ் அதிர்ச்சியிலும், மலரின் பேச்சில் உள்ள நிதர்சனத்தையும் உணர்ந்து அமைதியாய் இருக்க, ஆனால் மலர் குறிப்பிட்டிருந்தக் கோழையோ, மலர் தன் கோபத்தை வீசி முடித்திருந்தத் தருணத்தில், அவளை “பளார்” என அறைந்து விட்டாள்.

மலரோ அடி வாங்கிய அதிர்ச்சியை விட, அவளை அங்கு காண நேர்ந்த அதிர்ச்சியில்… “அஜி…” என தன் மொத்த அன்பைத் தேக்கி அவள் விளிக்க…

ஆனால் அவளோ “பேசாத… இனி ஒரு வார்த்த பேசுன… நான் மனுசியா இருக்க மாட்டேன். யாரப் பார்த்து என்னப் பேச்சு பேசுற? என் புருஷன பற்றி விமர்சனம் பண்ண உனக்கு என்ன உரிமை இருக்கு?” என அவள் உக்கிரமாய் வினவவும்…

அந்தக் கேள்வியில் மலருக்கு பாதி புரிந்தும் புரியாமலும், “அஜி…” எனக் குழப்பமடைய, அவளோ “உன்ன பார்க்கனும்னு எவ்ளோ ஆசையோட வந்தேன்… எங்களுக்கு இது வேணும் டி…” எனச் சொல்லி விட்டு, அவர்களையே முகம் இறுகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சஞ்சீவின் கை பற்றி, “வாங்க… நாம வீட்டுக்கு போகலாம்” எனக் கண்ணைக் கண்ணீர் மறைக்க, அவனை அழைத்துச் சென்றாள்.

வீட்டிற்கு செல்லும் வழியெங்கும் கண்களில் கண்ணீர் வழிய, அழுகையினூடேச் செல்ல, அவளைக் கண்ட ராமும் கோதையும் பதற, ஆனால் நிதானித்திருந்த சஞ்சீவ், “ஒன்னும் இல்ல மாமா, வர்ற வழில ஒரு விபத்தப் பார்த்துட்டா, அதான்… வேற ஒன்னும் இல்ல. நான் பார்த்துக்கிறேன்” என அவளை, தங்கள் அறைக்கு அழைத்து சென்றான்.

விஷயம் கேள்விப்பட்ட ரிஷி, கதவைத் தட்டி விட்டு வந்து எட்டிப்பார்க்க, பிரஜி, கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தச் சஞ்சீவ் அருகே, அவனை ஒட்டி படுத்திருக்க, அவர்களைப் பார்த்து “இப்ப எப்படி இருக்கா?” எனக் கேட்டான்.

சஞ்சீவ் தான் அவனைப் பார்த்து புன்னகைத்து, “ஒன்னும் இல்ல ரிஷி… நான் பார்த்துக்கிறேன். தூங்கி எந்திரிச்சா சரியாகிடுவா. கவலைப்பட வேணாம்னு நீங்க அத்த மாமாக்கிட்ட சொல்லுங்க.” எனச் சொல்ல, அவனும் “சரி மாப்பிள்ள… நீங்க சாப்பிட வாங்க” என அழைத்தான்.

சஞ்சீவ், அவன் மட்டும் வெளியே வந்து, பெயருக்கு சாப்பிட்டு விட்டு, பிரஜிக்கு சிறிது சாப்பாடும், பாலும் மூடியிட்டு அறைக்கு எடுத்து வந்தான். கடந்த அரை மணிநேரமாய் அழுதுக் கொண்டிருந்தவளின் அருகில் அமர்ந்து, அவளை எழுந்து உட்காரச் சொல்லிக் கொண்டே, அவளுக்கு அவனும் உதவி புரிய, அமர்ந்தவள் மீண்டும் அவன் தோளில் சாய்ந்து, கண்ணீரைப் பெருக்கினாள்.

அவனோ “ஏய்… பிரஜி… ஏன் இப்படி அழுகுற? அவ நம்மளப் பற்றி தெரியாம தான பேசுனா…” எனச் சொல்ல, அவளோ மௌனமாய் கரைவதிலேயே இருக்க…

“ஹேய்… அவ பேசுனதுக்கு, நீ தான் அவள அடிசுட்டேல, பிறகென்ன இன்னும் அழுகுற?” என மீண்டும் வினவ, அதற்கும் அவள் மௌனிக்க, “பிரஜி… இங்க பாரு…” என அவள் நாடியைப் பிடித்து, முகத்தை நிமிர்த்தி, அவள் கண்களைப் பார்த்து, “அவ… என்ன தான திட்டுனா… அவக் கேட்டதும் நியாயம் தான… நான் பண்ண தப்ப தான சொன்னா… நீ ஏன் அவள அடிச்ச? என் மேல காதல் வந்திருச்சா?” எனச் சின்னச் சிரிப்போடு கேட்க…

இப்போது கோபமான பிரஜி, விலுக்கென அவனை விட்டு விலகி நிமிர்ந்தவள், கண்களைச் சுருக்கி அவனை முறைத்து, “காதல்… வந்திருச்சா… போனா தான வர்றதுக்கு… நீங்க எப்போ என்ன காதலிக்கிறேன் சொன்னீங்களோ, அப்போ இருந்தே உங்கள என் உயிராக்கிட்டேன். உங்கள வேண்டாம்னு தான் சொன்னேனே ஒழிய, உங்க காதல் வேண்டாம்னு நான் சொன்னதும் இல்ல, நினைச்சதும் இல்ல.” எனத் தலையை இடவலமாய், கண்களில் கண்ணீரோடு ஆட்டியவள், அவனைக் கழுத்தோடு இறுக அணைத்துக் கொண்டாள்.

மேலும் மேலும் அவனை இறுக தழுவி, “ஐ லவ் யூ சஞ்சு… இத்தன நாளும் உங்கள ரொம்ப கஷ்டப்படுத்திட்டேன். சோ… சாரி…” எனச் சொல்லி கண்ணீர் கறையோடு, அவன் நெற்றியில் முத்தமிட்டாள்.

அவனும் அவளை அணைத்த நிலையிலேயே “இம்… இப்ப சொல்லு சாரிய” என அவன் போலியாய் நொடிக்க, அவளோ ஒரு செல்லச் சிரிப்பு சிரித்துக் கொண்டே “தேங்க்ஸ்… சஞ்சீவ், என் கொடுமையெல்லாம் தாங்கிக்கிட்டதுக்கு.” எனக் கண்களை, நாசியை, தோள்களைச் சுருக்கி சொல்ல, அவள் மூக்கை பிடித்து ஆட்டி “சரியான கொடுமைக்காரி டி… நீ”

பின் “ஆமா… ஏன் இவ்ளோ அழுக? முத அதச் சொல்லு…” என அவன் அவளிடம் விளக்கம் கேட்டான்.

“இப்ப தான் புரியுது எனக்கு…” என அவள் தலைக் குனிந்து சொல்ல, சஞ்சீவோ உதட்டோரச் சிரிப்போடு, நெற்றி சுருங்க அவளை மர்மமாய் பார்த்தான். அவளே “உங்க மேல தப்பு இல்லைன்னு… உங்கப் பக்கமும் நியாயம் இருக்கும்னு…” என மேலும் தொடர்ந்தாள்.

“ஆமாங்க… மலர எனக்கு காலேஜ்ல, என் கூடப் படிச்சதுல இருந்து தான் ப்ஃரின்ட், ஆனா அவளுக்கே நம்ம ப்ஃரின்ட ஏமாத்துனவன்னு, உங்க மேல எவ்ளோ கோபம் வருது… நாலு வருஷம் ப்ஃரின்டா இருந்த அவளுக்கே அப்படி இருந்தா… நீங்க… அந்தக் குமாரோட சின்ன வயசுல இருந்து… ப்ஃரின்டா பழகி, ஒன்னா வளர்ந்து, படிச்சு இருக்கும் போது, உங்க ப்ஃரின்ட… அதுவும்… தற்கொலை செய்யுற அளவுக்கு ஏமாத்துன பொண்ணு மேல கோபம் வரத் தான் செய்யும்” என அவன் பக்க உணர்வுகளை புரிந்துக் கொண்டாள்.

அவனோ “இருந்தாலும் நானும் லவ் பண்ணி உன்ன ஏமாத்தியிருக்கக் கூடாது… சரி கல்யாணம் ஆகிடுச்சுன்னாவது, மனசு மாறி, உனக்காக யோசிச்சுப் பார்த்திருக்கணும். ஆனா… நானோ உன்ன இன்னும் கொடுமைப்படுத்த வசதியா போச்சுன்னு… அந்த உறவின் உரிமையை எடுத்து, பயன்படுத்திக்கிட்டது தப்பு தான் மா… என்ன மன்னிச்சுடு” என அவளிடம் மன்னிப்பை வேண்ட…

“ஐயோ… இல்ல சஞ்சு… நான் தான் மன்னிப்பு கேட்கணும். நீங்க ஒன்னும் அவ்ளோ கொடுமைப் படுத்தல… ஆனாலும் உங்க ப்ஃரின்ட் என்னால….. இல்ல நான் ஏமாத்தலன்னு… உங்களுக்கு உண்மைத் தெரியறதுக்கு முன்னாடியே, நீங்க என்ன உண்மையா காதலிக்கத் தொடங்கிட்டீங்க… ஆனா நான் தான் அத உணராம… என் காதல அசிங்கப்படுத்தித்தீங்க, அது இதுன்னு சொல்லி உங்கள நோகடிச்சுட்டேன். சாரிங்க…” என அவள் முடிப்பதற்குள், சஞ்சீவ் அவள் வாயை, தன் கையால் மூடினான்.

“போதும், நமக்குள்ள என்ன மன்னிப்பு கேட்க வேண்டியிருக்கு? வேணாம் மா…” என மென்மையாய் கூறி, “சரி வா, நீ முத சாப்பிடு” என அவள் அம்மா செய்துக் கொடுத்த சப்பாத்தி குருமாவை நீட்டினான். அவளும் சரியென வாங்கி சாப்பிட முற்பட, ஆனால் அவனே தட்டைக் கட்டிலில் வைத்து ஊட்டி விட்டான்.

அப்படியே “ஏன் பிரஜி… நீ எப்போ என்ன பார்த்த?” எனத் திடீரெனக் கேட்டான். அவளோ வாயில் சப்பாத்தியோடு “எப்ப…ன்னா? அதான் அன்னிக்கு கோவில்ல… நீங்கப் பக்கத்துல நின்னீங்களே… அன்னிக்கு தான் முதமுத உங்களப் பார்த்தேன்” என்று கூறினாள்.

“ஆனா நான் அதுக்கு முன்னாடியே, நீ டுவல்த்து படிக்கும் போதே உன்னப் பார்த்திருக்கேன். உன்னப் பார்த்த… அந்த நிமிஷம்… இந்த லைன் தான் ஞாபகம் வந்துச்சு… தேவதைக் கதைக் கேட்டப் போதெல்லாம்… நிஜமென்று நினைக்கவில்லை… உன்னைக் கண்ட பின்… நான் நம்பிவிட்டேன்… மறுக்கவில்லை… அந்த நிகழ்வு இன்னும் அப்படியே நெஞ்சுல பசுமையா பதிவாகிடுச்சு.” எனத் தான் கேட்ட பாடல் வரியை கவிதையாய் அவன் சொல்ல, அவளோ ஆர்வமாய் “ஹே… சஞ்சு… நிஜமா… எங்க? எப்படிப் பார்த்தீங்க?” என மேலும் வினவினாள்.

அதற்குள் அவள் சாப்பிட்டு முடித்திருக்க, “இரு…” என கைக்கழுவி விட்டு, வந்து அமர்ந்தவன், உதட்டை மடக்கி, கண்களை மூடி, “நீ அன்னிக்கு… இம்… ஒரு ஸ்கை ப்ளூ கலர்ல, வைட் கலர் எம்ப்ராய்டரி பூப்போட்ட டிசைன்ல சுடிதார் போட்டிருந்த…” எனக் கூறி குமார் இருந்த தெருவின் பெயரைச் சொல்லி, “அந்த தெருவுல, நீயும் உன் கூட உன் ப்ஃரின்டும் நடந்து போனீங்க. அன்னிக்கு தான், முத முத உன்ன ஒரு குட்டி தேவதையா பார்த்தேன்… இன்னும் அந்த நொடிய என்னால உணர முடியும். அப்படியே அந்தக் காட்சி, அப்பப்ப கனவுல வரும். ஆனா அன்னிக்கே நீ என் மனசுக்குள்ள வந்துட்டப் போல, எனக்கு தான் அது புரியல…” என மேலும் குமார் தான் அவர்களைக் காட்டி அதில் தான் காதலிக்கும் பெண் என அவளைக் காட்டினான் என்று கூறி முடிக்க, அதைக் கேட்ட பிரஜி முகம் வாட…

“ஏய் ஆனா உனக்கு ஒரு உண்மைய சொல்லவா? அன்னிக்கு உன்னப் பார்த்த அந்த நொடி, என் மனசுக்குள்ள “கடவுளே!” உன்ன அவன் சொல்லக்கூடாதுன்னு வேண்டிக்கிட்டே இருந்தேன். ஆனா அவன் உன்ன சொன்னதும், சுருக்குன்னு நெஞ்சுக்குள்ள ஏதோ குத்துச்சு… அதுக்கப்புறம் அவங்க வீட்டுக்கு அடிக்கடிப் போறத விட்டுட்டேன். அப்புறம் அவன் காதல பற்றி, நான் ஒரு வார்த்தக் கூட கேட்கவும் இல்ல. கேட்டிருந்தா… எனக்கு உண்மைத் தெரிஞ்சிருக்குமோ… என்னவோ? ஹும்…” எனப் பெருமூச்சு விட்டு, “என்ன நடக்கணுமோ அது தான நடக்கும்… என்ன பிரஜி?” என அவளைக் கேட்டான்.

அவளோ அவனும் தன்னைப் பார்த்த நொடி காதலித்து என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும், ஏதோ ஒரு சலனத்தை… காதல் போன்ற சஞ்சலத்தை… உணர்ந்திருக்கிறான் என்ற மகிழ்ச்சியிலும், அவனின் வருத்தத்தையும் உணர்ந்து “விடுங்க சஞ்சீவ்… யாருக்கு யாரோட முடிச்சு போடணும்னு கடவுளுக்கு தெரியும் சஞ்சு… அதான் உங்கள, நீங்க நினச்ச மாதிரியே… என் கூட சேர்த்து வச்சிருக்கார்.” என்று ஆறுதலாகக் கூறியவள், ஏதோ ஞாபகமாய் “சஞ்சு……” எனக் கூவினாள்.

அவனோ “என்ன பிரஜி?” என்று நெற்றி சுருக்க… “ஒரு நிமிஷம்…” எனத் தன் கப்போர்டை திறந்தவள். அதில் எதையோ தேடித் பிடித்து, “இங்கப் பாருங்க… இந்த சுடில தான… என்ன நீங்க பார்த்தீங்க?” என அதைத் தன் மீது வைத்து காண்பித்தாள்.

அவனோ கண்களில் ஆச்சரியத்தை தேக்கி, சந்தோஷமாய் “ஹேய்ய்ய்… ஆமா…” என அவன் தலையசைக்க, அவளோ “ஏனோ இந்த சுடிய மட்டும் கழிச்சு விட, எனக்கு மனசே வரல, முத இந்த கலர் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும், அதனாலன்னு தான் நினைச்சேன். ஆனா இப்ப புரியுது…..” எனக் கூறியவள்.

மேலும் “இத நம்ம காதல் சின்னமா வச்சுக்கலாம். சரியா?” என பதின்ம பெண்ணாய் வினவியவளைப் பார்த்து, “ஹேய்…இது உனக்கே ஓவரா தெரியல” என அவன் கேட்க, “போங்க… நான் அப்படி தான்…” என மீண்டும் சிறுபிள்ளையாய் தன் தலையைச் சாய்த்து வெட்டினாள்.

“சரி, வா… படுக்கலாம்” என அழைத்தான். அவளும் அதை மடித்து கப்போர்டில் வைத்து விட்டு, அவன் அருகில் சென்று, அவன் தோளில் முகம் புதைத்தாள். தன் தோளில் முகம் புதைத்தவளைப் பார்க்கும் வண்ணம், அவள் பக்கம் திரும்பி, ஒருக்களித்து படுத்தான்.

அவளை அணைத்தவன், காதில் ரகசியம் பேசிக் கொஞ்ச, “அதான இதெல்லாம் உங்களுக்கு மறக்காதே… இவ்ளோ ரணக்களத்துளையும்…” என அவளை முடிக்க விடாமல், அவன் மேற்கொண்டு பேச விடாமல், அவளை மௌனமாக்கினான்.

மறுநாள், விடியலில் பிரஜி நேரமே எழுந்து, குளித்து அவனை எழுப்பினாள். கண் திறந்துப் பார்த்தவன், ஏதோ கனவுப் போல என மீண்டும் தன் துயிலைத் தொடர்ந்தான். பிரஜி குனிந்து அவன் கையில், சட்டென அடிக்க, அதில் கலைந்தவன், சிறு எரிச்சலோடு “ம்ச்சு…என்ன… பிரஜி…….?” என இழுத்தான்.

அவளோ தன் இடுப்பில் இரு கைகளையும் ஊன்றிக் கொண்டு, “இங்க ஒருத்தி… உங்களுக்காக குளிச்சு… முடிச்சு… டிரஸ் பண்ணி காத்திட்டு இருந்தா… உங்களுக்கு ஏன் கடுப்பா வராது…” என்று கோபப்பட, அதில் கண்களைச் சுருக்கி விழித்தவன், “ஏன் டி, நீ சீக்கிரம் குளிச்சிட்டு… என்ன படுத்த்…” என அவளை நன்றாகப் பார்த்தவனின் சொற்கள், பாதியிலேயே அந்தரத்தில் தொங்க, கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிந்தது. ஆம், பிரஜி நேற்று காண்பித்த நீல நிற சுடியை அணிந்திருந்தாள்.

பின் காலை உணவை முடித்துக் கொண்ட இருவரும், வரவேற்பறையில் இருந்த மெத்திருக்கையில் அமர்ந்து தொலைக்காட்சிப் பார்த்தனர். அப்போது சஞ்சீவ் “ஏன் பிரஜி, மலர பார்க்க வேணாமா?” என ஆரம்பித்தான். அவளோ சங்கடப்பட்டு “எப்படிங்க போய் பார்க்குறது?” என்று தயங்கினாள்.

“ஏய் பிரஜி நேற்றே சொல்லணும்னு நினைச்சேன். ஒன்னு புரிஞ்சுக்கோ, நட்புங்கிறது எத்தன மாசம், எத்தன வருஷம் பழக்கங்கிறது பொறுத்து இல்ல, மனசு தான் முக்கியம். நினச்சு பாரு, மலருக்கு உன் மேல எவ்ளோ பாசம் இருந்தா, எதபற்றியும் யோசிக்காம, நம்ம தோழியோட வாழ்க்கைய கஷ்டப்படுத்தினவன்னு, என் மேல கோபப்படுவா? அதான் அவ தெரியாம பேசுனாலும், நீ அடிச்சுட்டேல, அதுக்கும் இதுக்கும் சரியாப் போச்சு. சோ அவள இப்ப பழைய மலரா, உன் கூட படிச்ச மலரா நினச்சு பாரு, உன் தயக்கமெல்லாம் போயிடும்.” என மெல்லிய குரலில், மலரை நியாயப்படுத்தினான்.

அவன் சொல்வது புரிந்தாலும், பெண்களுக்கே உரிய அதீத சஞ்சல உணர்வு, “இருந்தாலும்… நீங்க சொன்ன மாதிரி…” எனத் தயங்கி, “அவ என்ன புரிஞ்சுப்பாளா… இல்ல என் மேல கோபப்படுவாளோன்னு பயமா இருக்கு” எனச் சொல்லும் போதே அழைப்பு மணி ஒலிக்க, யாரென்று பார்க்கக் கதவைத் திறந்தான் சஞ்சீவ்.

அது மலரென்று தெரியவும், கதவை நன்றாக விரியத் திறக்க, மலரைப் பார்த்த பிரஜி “மலர்…” என அன்பாக அழைக்க, ஆனால் மலர், அவளையும், சஞ்சீவையும் தயக்கத்தோடுப் பார்க்க, மீண்டும் பிரஜி தான் அவள் கைப் பிடித்து வரவேற்று, உள்ளே அழைத்து சென்றாள்.

சஞ்சீவ் அதற்குள் தன் அத்தையிடம் சென்று மலரின் வருகையைத் தெரிவிக்க, அவளுக்கு குடிக்க டீயும், சாப்பிட இனிப்பு பதார்த்தம் என்று வழங்கி, நன்றாக உபசரிப்பு நடக்கும் போதே, சஞ்சீவ் வேலை இருப்பதாக, தோழிகளுக்கு தனிமை ஏற்படுத்தி கொடுத்து விட்டு, வெளியே சென்று விட்டான்.

பின் இருவரும் சேர்ந்து பிரஜீயின் குடும்ப கதையையும், மலரின் பணித் தன்மையையும் பேசித் தீர்த்தனர். நிறைவாக, மலர் வீட்டிற்கு செல்லும் போது, அவளின் நட்பு கிடைக்க தான் எத்தனைக் கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும் என்று பிரஜி நெகிழ்ந்து அவளிடம் இதைக் கூறினாள்.

அதற்குள் சஞ்சீவ் வந்து விட, மலர் அவனிடம் தன் மன்னிப்பையும், அவனுக்கு திருமண வாழ்த்து, மற்றும் தந்தையாகப் போகும் பதவி உயர்வுக்கும் வாழ்த்துக்கள் தெரிவித்தாள்.

மறு வீடு விருந்து முடிந்து, இருவரும் ரங்கன் வீட்டிற்கு திரும்பினர். செல்லும் போது பிரஜீக்கு ஆயிரம் அறிவுரை வழங்கி, அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டுக் கொஞ்சி, ஆசீர்வதித்து வழியனுப்பினார் கோதை.

பின்னர் சஞ்சீவும் தன் விடுமுறை முடிந்து, அவன் மட்டும் வேலைக்கு, பெங்களூர் கிளம்பினான். ஆம், சரஸ் தான், ஐந்து மாதம் தொடங்கப் போகிறது, அலைச்சல் வேண்டாம், மேலும் இந்த நிலையில் அவளை அங்கு தனியே விட்டு, தான் இங்கு கவலைப்படத் தயாராயில்லை என்று கண்டிப்போடுக் கூறிவிட்டார்.

அதனால் பிரஜீயும், தன் மாமியார் வீட்டிலேயே தங்கி விட்டாள். மேலும் ஒரு நாள், பெங்களூர் வீட்டைக் காலி செய்து, பொருட்களோடு வந்திறங்கினான் சஞ்சீவ். மேலே மாடியறை தயாராகி விட, அங்கு அவர்களின் பொருட்களை அடுக்கி, அவர்களின் அறையாக்கி விட்டனர்.

சங்கீ மறு நாள், அலைப்பேசியில் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் வீட்டைக் காலி செய்ததற்கு, பிரஜீயை பிடி பிடியென பிடித்துக் கொண்டாள். பின்னர் ஒரு வழியாய் எல்லாம் தன் சரஸம்மாவின் வேலை என விளக்குவதற்குள், ஸ்ரீராம் அந்தப் பக்கம் கத்தி, சங்கீயை ஒரு வழியாக்கி விட்டான்.

“ஸ்ரீக்கு சேட்டை ரொம்ப அதிகமாகிடுச்சு பிரஜி, இவனோட மல்லுக்கட்டவே, எனக்கு இருபத்து நாலு மணிநேரம் பத்தல” எனச் செல்லக் குறையோடு அலைப்பேசியை வைத்தாள்.

பிரஜீக்கு தற்போது, ஆறு மாதம் நடந்துக் கொண்டிருந்தது. தாய்மையின் பூரிப்போடும், வெளியே தெரியும் வயிற்று சுமையோடும், மாலை மயங்கும் நேரம், மாடியில் நடைப் பயிற்சி மேற்கொண்டிருந்தாள். அவளின் துணைக்கு, புஷ்பா அவளின் பட்டமேற்படிப்பு பாடங்களை, மாடியில் அமர்ந்து படித்துக் கொண்டிருந்தாள். பிரஜீயின் தாய்மை அழகை ரசித்துக் கொண்டே, அவளை நோக்கி சென்றுக் கொண்டிருந்தான், ஊரிலிருந்து வந்த சஞ்சீவ்.

 

மாயம் தொடரும்…….

இது என்ன மாயம் 42

பகுதி 42

மறுநாள், அனைவரும் சென்னை திரும்பினர். இவர்கள் அனைவரும் வந்து சேர இரவானது. லஷ்மி குடும்பத்தினர், ரயில் நிலைய சந்திப்பில் இருந்தே தங்கள் வீட்டிற்கு சென்று விட்டனர். அதனால், மதன், புஷ்பா, மற்றும் சரஸ், ரங்கன் மட்டும் வீடு திரும்பினர். பிரஜி, அவர்களுக்கு இரவு உணவாகத் தோசை வார்த்து தந்தாள். இதற்கிடையே ஒரு நாள், சங்கீ ஊருக்கு செல்லும் முன் சந்தோஷியோடு வந்து, பிரஜீயைப் பார்த்து விட்டு சென்றாள்.

மறுநாள் காலை விடியலில், ஒருக்களித்து நன்றாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தவள் அருகில் சென்று, அவளை அணைத்து, அவள் காதில் “ஏய்… பிரஜூ… எந்திரி…” என எழுப்பினான் சஞ்சீவ்.

பிரஜீயோ “இம்ச்சு… நீங்க எந்திரிச்சுப் போங்க… நான் பிறகு எந்திரிக்கிறேன்” என்று கண்ணைத் திறக்காமலே கூறி, அலுத்துக் கொண்டே அவனுக்கு முதுகு காட்டி, திரும்பி படுத்துக் கொண்டாள்.

சஞ்சீவும் சரி சிறிது நேரம் உறங்கட்டும் என விட்டுவிட்டு, எழுந்து, சரஸ் கொடுத்த டீயைக் குடித்து விட்டு, குளித்து விட்டு, வந்தான்.

அப்போதும் எழாமல் படுத்திருந்தவளிடம் சென்று, முட்டிக்காலிட்டுக் குனிந்து, தன் தலையை ஆட்டி, அவள் மீது நீர் துளிகளைச் சிதற விட்டான். அவளோ “இம்ஹும்ஹும்…” எனச் சிணுங்கிக் கொண்டே எழுந்து, சாய்ந்தமர்ந்து, குனிந்திருந்தவனின் கழுத்தில் இருந்தத் துண்டைப் பற்றி இழுத்தாள்.

அவனும் அவள் மீது சரியப் போக… ஆனால் கையால் மெத்தை மீது ஊன்றி சமாளித்தான். “ஏய் என்னடி காலங்காத்தால… செம… ரொமான்ஸ் மூட்ல இருக்க போல” எனக் கண்ணாடிக்க, “இம்…” என இழுத்து, அவன் தலையில் கொட்டி “இதுக்கு தான் இழுத்தேன்” எனக் கூறி சிரித்தாள்.

“உன்ன…” என அவன் பொய் கோபம் கொண்டு, அவளின் இடுப்பில், கழுத்தில் எனக் கைகளால் குறுகுறுப்பு மூட்ட, “ஹேய்ஈஈஈ….. வே..வேணாம்… விடுங்க…” என அவளைச் சிரிக்க செய்து… சிணுங்க வைத்து தான் விட்டான்.

“ஆமா… என்ன இன்னிக்கு சீக்கிரம் குளிச்சுட்டீங்க? வெளிய போறீங்களா?” எனக் கேட்டாள். “ஆமா… ஆனா வெளிய போறீங்களானு கேக்கக்கூடாது, வெளிய போறோமான்னு கேட்கணும்…” என்றான்.

அவளோ “எங்க போறோம்?… என்ட்ட சொல்லவே இல்ல…” அவனோ “இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல தெரியும்… சரி, சரி கிளம்பனும்… எங்கம்மா டிபன் செய்யப் போறாங்க… நீ இன்னும் தூங்கிட்டு இருக்க, கொஞ்சம் கூட பயமே இல்ல… எந்திரி… எந்திரி…” என எழுந்து, அவள் எழ ஒரு கைக் கொடுத்து, தன் துண்டால் அவளைப் பொய்யாக விரட்டினான்.

அவளோ “நான் சீக்கிரமா எந்திரிச்சுட்டேன்… ஆனா, அம்மா தான் என்ன போய் தூங்குமான்னு சொன்னாங்க” எனச் சொல்லி விட்டு, வாயைச் சுளிக்க, “உன்ன சொல்லக் கூடாது… எல்லாம் எங்கம்மா கொடுக்குற இடம்…” எனக் கூறி, அவளோடே வெளியே சென்று, சரஸிடம் “ம்மா… எல்லாம் உன் வேலை தானா… நீ தூங்கிட்டு அவள டீ போட சொல்ல வேண்டியது தான” எனப் பஞ்சாயத்து வைத்தான்.

சரஸோ “பாவம் டா… மூனு நாளும் தனியா அவ தான சமச்சிருப்பா, அதான் இன்னிக்கு ரெஸ்ட் எடுக்கட்டும்னு விட்டேன். அவ சீக்கிரமே எந்திரிச்சு வந்தா தான்… நான் தான் போய் தூங்குமான்னு அனுப்பி விட்டேன்” என மேலும் சமாதானம் சொல்ல, அதற்குள் பல் துலக்கி விட்டு வந்த பிரஜி, உணவு மேஜையில் இருந்த தன் டீயைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டாள்.

“இன்னும் நல்லா சொல்லுங்க மா… மூனு நாளும் இது வேணும், அது வேணும்னு, என்ன செய்யச் சொல்லி, மூக்கு பிடிக்கத் தின்னுட்டு, எப்படி பேசுறார்னு பாருங்க மா” என அவர் அருகே இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்து, அவர் தோளில் சாய்ந்துக் கொண்டாள்.

அதற்குள் மதனும் புஷ்பாவும் குளித்து விட்டு, புத்தாடையுடன் வர, “ஏன்டா… எப்போ பாரு பிரஜீயை ஏதாவது சொல்லிட்டே இருக்க” எனச் சொல்ல, அதற்குள் நடைப் பயிற்சி சென்ற ரங்கனும் வந்து விட, “என்னடா… சஞ்சீ… காலங்காத்தல பஞ்சாயத்து கூட்டித்தியா…” எனக் கேட்க, “அப்பா… நீங்களுமா?” என அவன் கேட்கவும், அனைவரும் அவனைப் பார்த்து சிரித்தனர்.

உடனே சஞ்சீவ் “புஷ்பா… நீயாவது எனக்கு சப்போர்ட் பண்ணக் கூடாதா?” எனப் பரிதாபமாய் கேட்டான்.

அவளும் புன்னகைத்தவாறே “சரி அத்தான்” எனச் சொல்லி, “இனிமே யாரும் எங்க சின்ன அத்தான ஒன்னும் சொல்லக் கூடாது… அத்த உங்களுக்கு தான் முக்கியமா சொல்றேன்” என்று அவளும் பேசிக் கொண்டே தன் அத்தையிடம் சொல்ல, பிரஜி எழுந்து ரங்கனுக்கும், அவளுக்கும், மதனுக்கும் டீ ஊற்றி தர, சஞ்சீவோ “என்ன இருந்தாலும் அத்தப் பொண்ணு… அத்தப் பொண்ணு தான் பா” எனப் பெருமையாய் சொன்னான்.

காலை உணவு சமைக்க பெண்கள் செல்ல, பிரஜி தன் அத்தையிடம் குளித்து விட்டு வருவதாக சொல்லி சென்றாள். அவள் குளித்து விட்டு, நைட்டி அணிந்து வரும் போது, சஞ்சீவ் அவளுக்காக அறைக்குள் காத்திருந்தான்.

அதைக் கண்டவளோ “என்ன சஞ்சீவ்?” எனக் கேட்டுக் கொண்டே பீரோவை திறந்து, ஒரு சேலையை எடுக்கப் போக, அதற்குள் அவள் பின்னே வந்து, அப்படியே இடையோடு கட்டியணைத்த சஞ்சீவ் “ஹேய்… பொண்டாட்டி… இன்னிக்கு நல்ல சேலையா கட்டு…” என அவள் காதில் சொல்ல, அவளோ அதே நிலையிலேயே “ஏன்…” என கேட்டுக் கொண்டே, சேலையைத் தேடினாள்.

அவனோ அதே நிலையிலேயே, அவள் வலது கையோடு தன் கையை வைத்து, கல்யாணத்தன்று அவள் கட்டிய பட்டுச் சேலையை உருவப் போக, “என்னங்க பட்டுச் சேலையா… எதுக்கு? இம்ஹும்… என்னால கட்ட முடியாது” எனச் செல்லமாய் மறுத்தாள்.

“ஓகே… நோ ப்ராப்லம், உன்னால கட்ட முடியாதுன்னா, நான் கட்டி விடுறேன்” என்று குறும்பாய் கூறினான்.

“சஞ்சீவ்வ்வ்…” என அவள் இழுக்க, “என்னோட செல்ல பொண்டாட்டில… நான் சொன்னா… கேப்பியாம்” என இது போல நிறைய சொல்லி, அவளைச் சம்மதிக்க வைத்தான்.

“சரி, சரி கட்டு, டைம் ஆச்சு” என அவன் அவசரப்படுத்த, “நீங்க போங்க” என அவள் சொல்ல, “ஏன்? இம்ஹும்… நான் போ மாட்டேன்” என மறுத்தவனை, “ஐயோ சஞ்சீவ், வெளிய மாமா… அம்மாலாம் இருக்காங்க… அவங்க தப்பா நினைப்பாங்க… ப்ளீஸ்…” எனத் திரும்பி அவன் மார்பில் சாய்ந்து சொன்னாள்.

அப்பொழுதும், அசையாமல் நின்றவனை, “என் செல்ல சஞ்சுல…” என அவனைப் போல் சொல்லி, அவன் காதில் ரகசியமாய் ஏதோ சொல்லி, சமரசம் செய்து வெளியே அனுப்பி வைத்தாள்.

பின், அவள் சேலை அணிந்து வரும் போதே, தன் தந்தையின் பேச்சுக் குரல் கேட்கிறதே என ஆவலாய் எட்டிப் பார்க்க, அங்கு ராம் ரங்கனிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தார். “அப்பா……. வாங்கப்பா” என விளித்து, அழைத்துக் கொண்டே சென்றவள், உணவு மேஜையின் நாற்காலியில் கோதை அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்து, அப்படியே நேரே தன் தந்தையிடம் செல்ல இருந்தவள், வலப்புறம் திரும்பி தன் அன்னையிடம், திரும்பி சென்றாள்.

அதைப் பார்த்து சிரித்த ராமோ, “பார்த்தீங்களா… சம்பந்தி, எப்படி இருந்தாலும், பொம்பள பிள்ளைங்க அம்மாவ தான் தேடிட்டு போகுதுங்க” எனச் சொல்ல, அதை ஆமோதித்த ரங்கனோ “ஆமா சம்பந்தி, ஆனா எங்க வீட்ல பொம்பள பிள்ள இல்லையேன்னு நாங்க குறப்பட்டுட்டு இருந்தோம், அதுலயும் என் மனைவிக்கு பொண்ணுன்னா உசிரு… ஆனா இப்போ பிரஜீனால, அந்தக் குறையே இல்ல” எனச் சொன்னார். இதை விட மகளைப் பெற்ற ஒரு தந்தைக்கு வேறு என்ன பெருமை வேண்டும். யார் மனதையும் நோக அடிக்காமல், அனுசரித்து, அந்தக் குடும்பத்திலேயே ஒன்றி, அந்த குடும்பத்தினராலே கொண்டாடி பாராட்டு பெரும் மகளை எண்ணி பெருமிதம் கொண்டார்.

ஆனால் இங்கு கோதையோ “அம்மா…” என வந்த மகளைப் பாராமல், புஷ்பாவிடமே, பேசிக் கொண்டே இருந்தார். புஷ்பாவிற்கே சங்கடமாகி போனது… ஆனால் பிரஜீயோ, அலட்டிக் கொள்ளாமல், சமயலறைக்கு சென்று, சரஸிடம் “அம்மா… எனக்கு பசிக்குதுமா” எனச் சொல்ல, அவரோ “நீ போய் தட்ட எடுத்து உட்காரு மா… புஷ்பா…..” என தன் மூத்த மருமகளை அழைத்தார்.

கோதையின் முன்னேயே, புஷ்பா சமைத்த உணவுகளை எடுத்து வைக்க, சரஸ் அமர்ந்தவாறே அவளுக்கு பரிமாறினார். அதைப் பார்த்தவரோ, தன்னைப் பாராமல், சமாதானம் செய்யாமல் இருப்பவளைப் பார்த்து, சிறிது கோபப்பட்டாலும் “எல்லாம் உங்கள சொல்லணும் சம்பந்தி… நீங்க செல்லம் கொடுத்து இவள கெடுத்து வச்சிருக்கீங்க…” எனச் சரஸை சொல்ல…

அவர் பதில் சொல்லும் முன்னே, “அம்மா… அவங்க முன்னாடி இருந்து இப்படி தான், அப்போ எங்கப்பாவ சொல்வாங்க, இப்ப நீங்க மாட்டிக்கிட்டீங்க…” என அசால்ட்டாய் சொல்லி, “ம்மா… எனக்கு ஒரு தோசை வைங்க மா” எனச் சொல்ல, சரஸ் ஒரு தோசை வைக்க, கோதை அவளுக்கு ஒரு கொட்டு வைத்தார்.

“ம்மாஆ….” என அவள் தலையைத் தேய்த்துக் கொள்ள, “வர வர உனக்கு வாய் ஜாஸ்தி ஆகிடுச்சு” என கண்டிக்க, மனதுள் ‘அப்படி வாங்க வழிக்கு’ என நினைத்து, “நீங்க தான உங்க பொண்ணோட பேசிட்டு இருந்தீங்க… அப்புறம் என்ன?” என அவள் குற்றம் சுமத்த,

“ஆமா… இனிமே புஷ்பா தான் என் பொண்ணு… நீ இல்ல” எனச் சொல்ல, “அப்பாடா… கிரேட் எஸ்கேப்….” என அவள் ஆர்பரிக்க, இந்த முறை சரஸ் அவள் மண்டையில் கொட்டி, “பிரஜி… அம்மா… உன்ன திட்டுறதுல தப்பே இல்ல” எனக் கடிந்தார்.

புஷ்பா இவர்கள் எல்லோரையும் பார்த்து முழித்துக் கொண்டு அமைதியாய் இருந்தாள். பின் வயிறு நிரம்பிய பிரஜி, “புஷ்பா, மதன் மாமாவும், நீயும் உட்காருங்க, சாப்பிடலாம். நான் போய் தோசை வார்க்கிறேன்… நீ… போய் அப்படியே மாமாவையும் கூப்பிட்டு வந்திரு” எனச் சொல்லி, அனுப்பி வைத்தாள்.

கோதையும், ராமனும் சாப்பிட்டு  விட்டோம் என்று சொன்னதால், அவர்களுக்கு சஞ்சீவ், குளிர் பானம் மட்டும் வாங்கி கொடுத்தான். பிரஜி அடுத்து தன் கணவனுக்கும், அத்தைக்கும் தோசை வார்க்க, சாப்பிட்டு முடித்த புஷ்பா அவளிடம் வந்து, “நீங்க போய் பரிமாறுங்க… நான் சுடுறேன்” என்று அவளுக்கு ஓய்வு கொடுத்தாள்.

பின்னர் ஒரு வழியாய், சஞ்சீவையும், பிரஜீயையும் மறு வீடு போல், தங்கள் வீட்டிற்கு விருந்திற்கு, இரண்டு நாட்கள் அழைத்து சென்றார்கள். மதனையும் புஷ்பாவையும் சேர்த்து விருந்திற்கு அழைத்தார்கள். ஆனால் அவர்கள் இன்று, வேறொரு சொந்தப்பந்தம் வீட்டிற்கு விருந்துக்கு செல்வதால், வேறு ஒரு நாள் வருவதாகச் சொல்ல, அவர்களைக் கண்டிப்பாக வரவேண்டும் என்று அழைப்பு விடுத்து சென்றனர்.

வீட்டிற்கு காரில் செல்லும் போது தான், “என்னப்பா அண்ணன காணோம்?” எனக் கேட்டாள். “அவன் உன்னையும், மாப்பிள்ளையையும் வெல்கம் பண்றதுக்காக வீட்ல இருக்கான் மா” என சொன்னார் தந்தை.

அவள் தந்தை சொன்னது போலவே, பிரஜீக்கு பலத்த வரவேற்பு ஏற்பாடு செய்திருந்தான் ரிஷி. தன் தங்கையை மகிழ்ச்சியாக வரவேற்க, வீட்டை அலங்கரித்திருந்தான். மேலும் வீட்டிற்கு வந்த பிரஜி, சஞ்சீவுக்கு, கோதையும் அவர்கள் பக்கத்து வீட்டு ஆன்ட்டியும் சேர்ந்து ஆர்த்தி எடுக்கப்பட்டு, உள்ளே நுழைந்தவர்களை, பிரஜீயின் பக்கத்து வீட்டு குட்டீஸும், அவள் கல்லூரி தோழிகள் சிலர் வரவேற்று, அவளைச் சூழ்ந்துக் கொண்டனர்.

பிரஜி சத்தியமாக இப்படிப்பட்ட வரவேற்பை எதிர்பார்க்கவில்லை. பின்னர் அவள் கல்லூரி தோழிகளுக்கு, முன்பே சஞ்சீவும் அறிமுகம் என்பதால், நன்றாக அவனையும் சேர்த்து கிண்டல் செய்துக் கொண்டிருந்தனர்.

ரிஷி, அவர்கள் எல்லோரும் பேசி முடிக்கவும், பக்கத்து வீட்டு குழந்தைகளுக்கு இனிப்பைக் கொடுத்து, அவர்கள் வீட்டிற்கு அனுப்பி வைத்தான். அவள் கல்லூரி தோழிகள் மூவரையும், கோதை, மதியம் சாப்பிட்டு விட்டு செல்லச் சொல்ல, ஆனால் அவர்களோ பிரஜியையும், சஞ்சீவையும் கவனிக்க சொல்லிவிட்டு, கிளம்பி விட்டனர்.

ஆனால் செல்லும் போது, அந்த மூவரில் ஒருத்தி மட்டும், ரிஷியிடம் கண்களால் விடைப்பெற்று சென்றாள். ரிஷியும் கண்களாலே, அவளுக்கு பதில் தர… இந்தக் கண் விடு தூதை, சஞ்சீவ் கண்டுக்கொண்டான்.

சிறிது நேரம் சஞ்சீவுடன் ரிஷி பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே, அவனுடைய அலைப்பேசியில் அவனுக்கு அழைப்பு வர, அதை எடுத்து பேசி விட்டு, “கொஞ்சம் ஆபீஸ் வரைப் போக வேண்டும் பா… நீங்க சஞ்சீவை கவனிச்சுக்கோங்க… நான் லஞ்ச்சுக்கு வந்திருவேன்” என்று தன் தந்தையிடம் சொல்லிவிட்டு, சஞ்சீவிடமும் விஷயத்தைச் சொல்லி மன்னிப்பை வேண்டி விட்டு அலுவலகம் சென்றான்.

ராமோ “பிரஜி போ மா… மாபிள்ளைய உன் ரூமுக்கு கூட்டிட்டு போய் ரெஸ்ட் எடுக்க சொல்லு மா” என அனுப்பி வைத்தார்.

அவளுக்கும் தன் அறையைப் பார்க்கும் ஆவல், அதிகமாய் இருந்தாலும், தன் அன்னை தனியே விருந்து சமைப்பதை உணர்ந்து, சஞ்சீவிடம் “அதாங்க என் ரூம்… நீங்க போங்க, நான் வரேன்” என்று ஒரு அறையைச் சுட்டிக் காட்டிக் கூறி விட்டு, சமையலறைப் பக்கம் திரும்ப, ராம் “என்னமா… மாப்பிளைய தனியா போ சொல்ற, நீயும் கூடப் போ…” என்றார்.

அவளோ “இல்லப்பா… அம்மாக்கு ஹெல்ப் பண்ணலாம்னு…” என அவள் முடிக்கும் முன்னே, “அதெல்லாம் உங்கம்மா செஞ்சிடுவா… நான் இருக்கேன்ல, நான் பார்த்துக்கிறேன்… நீ போ… நீயும் போய் ரெஸ்ட் எடு” என்று துரத்தாத குறையாய் அனுப்பி வைத்தார்.

உள்ளே சஞ்சீவுடன், தன் அறைக்கு சென்றவளோ, அவன் இருப்பதைக் கூட உணராமல், அறை வாயிலின் உள்ளே நின்றவாறே தன் அறையை அளந்தாள். பின் உள்ளே வந்த பின், சூரியனை பூமி சுற்றிக் கொண்டே, தன்னை தானே சுற்றுமே, அது போல அவளும் அறையை ஒரு முறை சுற்றி, பின் நின்று, அதே இடத்தில் தன்னைத் தானே சுற்றிக் கொண்டாள். அதைக் கண்ட சஞ்சீவுக்கு, அவள் தன் அறை மீது வைத்திருந்த பாசம் புரிந்தது.

ஆனாலும் “என்னமா மகாராணி… மைசூர் பேலஸ்ஸ சுற்றிப் பார்த்த மாதிரி… இப்படிப் பார்க்குற?” என்று சீண்டினான்.

அவளோ, தன் இடுப்பில் கை வைத்து, அவனை முறைத்து பார்த்தாலும் “இது அத விட ஸ்பெஷலான இடம் எனக்கு” என்று சிலாகித்து பதில் சொன்னாள்.

“அப்படி என்ன ஸ்பெஷல்? எங்க சொல்லு… பார்க்கலாம். நானும் என் பொண்டாட்டி வளர்ந்த இடத்தோட வரலாற கேட்குறேன்” என்று கூற, “நாங்க இந்த வீட்டுக்கு வரும் போது, நான் பிஃப்த் (fifth) தான் படிச்சிட்டு இருந்தேன், அப்புறம் எங்கப்பாட்ட எனக்கு ரூம் வேணும் பா ன்னு சொல்ல, அவரும் இந்த அறையைக் கொடுத்தார். இதோ… இங்க பாருங்க…” என அங்கு சுவரோடு ஒட்டியிருந்த கப்போர்டை காண்பித்தாள்.

அதில் ஏதோ குட்டி குட்டியாய், நீளப் போக்கு வரிசையில், ஸ்டிக்கர் இருந்தது. அவன் அதைப் பார்த்து, “ஹே… இது நாம சின்னப் பிள்ளையா இருக்கும் போது வந்த கார்ட்டூன் தான, இப்பலாம் இந்த மாதிரி பேப்பர் ஸ்டிக்கரே இல்லேல…” என அவனும் தன் சிறு வயது மலரும் நினைவுகளில் மூழ்க,

பிரஜீயோ “ஆமா சஞ்சு… இது எல்லாம் அப்போ வாங்குனது தான். நான் என்னோட ஒவ்வொரு பர்த்டேக்கும், நான் எவ்ளோ வளர்ந்திருக்கேன்னு, இந்த கப்போர்ட்ல நின்னு, குறிச்சு வச்சு, அதுல ஸ்டிக்கர் ஓட்டுவேன். பென்சில் பேனால குறிச்சா அழிஞ்சிடும்னு இப்படி ஐடியா பண்ணேன்” என அவள் ஆவலாய் சொல்ல,

அவனும் அருகே சென்று, அந்த ஸ்டிக்கர் மீது அவள் வருடத்தையும் எழுதி வைத்திருந்ததைப் பார்த்து, மனதில் மெச்சி “ஹே பொண்டாட்டி… டென்த் வரைக்கும் நல்லா ஹையிட்டா வளர்ந்திருக்க போல, உங்க அண்ணன விட நீ ஹையிட்டா இருந்திருப்ப போல, அப்புறம் காலேஜ் போற வரைக்கும் வளர்ந்திருக்க, அப்புறம் வளரவே இல்ல போல…” என அவன் கேலியாய் சொல்ல,

“இம்… அதுனால தான் உங்ககிட்ட மாட்டிக்கிட்டேன்… வளர்ந்திருந்தா… வீட்ல பார்த்த அமெரிக்கா மாப்பிளைய கட்டிருப்பேன்” என அவளும் சோகமாய் சொல்ல, “அடிப்பாவி… உன்ன…” என அவளை நெருங்கி கப்போர்டில் சாய்த்து, சிறை செய்து, காதலாய் அவள் வாயடைத்தான்.

பின் அவள் “எங்க நீங்க நில்லுங்க… பார்ப்போம்… உங்களுக்கும் ஸ்டிக்கர் ஒட்டுவோம்” என அவனையும் நிற்க செய்து, சொன்னதை செய்தாள். அவன் கூட, “ஏய்… நான் என்ன இனி வளரவா போறேன் ?” என அவன் சொன்னதையும் பொருட்படுத்தாமல், தற்சமயம் ஸ்டிக்கர் இல்லாத குறையால், தான் வைத்திருந்த ஸ்டிக்கர் பொட்டை ஒட்டி, தேதியையும் மார்கரால் எழுதி வைத்தாள்.

அடுத்த கப்போர்டை திறந்து, அவள் சிறுவயதில் உபயோகித்து, குட்டியாகி விட்ட பென்சில், பேனா, அதை வைத்திருந்த பென்சில் பாக்ஸ், அவள் பயன்படுத்திய கலர் பென்சில், க்ரேயான்ஸ், வாட்டர் கலர், அதை விட உச்சக்கட்டமாய்… இரண்டாம் வகுப்பு வரை, சுற்றிலும் அவள் கடித்து வைத்திருந்த ஸ்லேட்டையும் காண்பித்தாள்.

அதைப் பார்த்த சஞ்சீவோ “ஹேய்… என்னடி இது, விட்டா உனக்குன்னு… நீ பயன்படுத்திய பொருளுன்னு… ஒரு குட்டி கண்காட்சியே வைக்கலாம் போல” எனச் சொன்னாலும், தான் இது போல் எல்லாம் சேர்த்து வைக்கவில்லையே என்ற ஏக்கம் எழுந்தது அவன் மனதுள்.

ஆனால் அவன் சொன்னது அவள் காதுகளில் விழுந்தால் தானே, அவளோ தன் சிறுவயது உலகிற்கு சென்றவள், மேலும் தான் உபயோகித்த செப்பு சிட்டி, மற்றும் அவள் எட்டாம் வகுப்பில் எழுதிய ஒரே ஒரு பரீட்சை பேப்பரைக் கூட வைத்திருந்தாள்.

அதைப் பார்த்தவன், “ஏய்… உனக்கு ஆட், ஈவன் நம்பர்ஸ் கூட தெரியாத? அதுல போய் தப்பு வாங்கியிருக்க” என தேர்வு தாளை ஆராய்ந்து கேட்டவனிடம், “ஐயோ… அத ஏன் கேக்குறீங்க? எனக்கு இப்பவும் அதுல குழப்பம் தான் சஞ்சு” என நெற்றி சுருக்கி சொல்லி சிரித்தாள்.

“அடி… மக்கு பொண்டாட்டி…” எனச் செல்லமாய் இழுத்து சொன்னாலும், அவளைத் தோளோடு அணைத்து, “இதெல்லாம் பத்திரமா வச்சிரு… நம்ம குழந்தைங்க வளர்ந்து, பெரியவனா ஸ்கூல்ல அஞ்சாவது, ஆறாவது படிக்கும் போது, இதெல்லாம் காமிக்கலாம். உங்கம்மாவோட இலட்சணத்த பாருங்க டான்னு” என அவன் கேலி செய்ய, “போங்க…. சஞ்சீவ்” என அவனைச் செல்லமாய் அடித்தாள்.

அதற்குள் கோதை சாப்பிட அழைக்க, உணவு மேஜையில் சாப்பிட அமர்ந்தனர். “ரிஷி இன்னும் வரலையா மாமா?” என ராமிடம் சஞ்சீவ் விசாரிக்கும் போது, அவனே வந்து விட, அனைவரும் அமர்ந்து உண்டனர்.

சாப்பிடும் போது, பிரஜி ராமிடம் பேசிக் கொண்டே சாப்பிடுவதைப் பார்த்து, கோதை “ஏய்… பிரஜி, இன்னும் கொஞ்சம் கொஞ்சமா சின்னப் பிள்ள மாதிரி, பேசிட்டே சாப்பிடுறத விடவே இல்லையா” என தன் அர்ச்சனையை ஆரம்பிக்க, உடனே சஞ்சீவோ “அத்த… பாவம் “ என அவன் ஆரம்பிக்கும் முன்னரே, “நீங்க சும்மா இருங்க மாப்பிள்ள” என அவனையும் அதட்டினார்.

ஆனால் இந்த அர்ச்சனையின் நாயகியோ, தன் தமையனோடும், தந்தையோடும் பேசிக் கொண்டே தான் இருந்தாள். சாப்பிட்டு முடித்த பின், வேகமாய் எழப் போனவளை, “வயித்துல பிள்ள இருக்கு, மெதுவா எந்திரிக்கனும்னு கூடவா தெரியாது? எங்கிட்டாவது இடிச்சுக்கப் போற பிரஜி. இன்னும் சின்னப் பிள்ளை மாதிரி இருக்காத… உனக்கே குழந்தை வரப் போகுது, ஞாபகம் வச்சுக்கோ” எனக் கோதைக் கடிந்தார்.

அதற்குள் மீண்டும் சஞ்சீவ் “அத்த…” என அழைக்க, “சும்மா இருங்க மாப்பிள்ள, உங்க வீட்டுல எல்லோரும், இவள ரொம்ப தாங்குறீங்க, அதான் இப்படி இருக்கா, நீங்க எல்லோரும் நல்லவங்களா இருக்க போய் பரவாயில்ல, இதே வேற கொடுமைப் படுத்துறவங்கக் கிட்ட மாட்டியிருந்தா… அவ வாழ்க்கையே போயிருக்குமே. இனியாவது குழந்தை பிறக்கிற வரைக்கும், சொன்னப் பேச்சைக் கேட்டு நட பிரஜி” எனக் கைக் கழுவ சென்ற பிரஜீயை தன் கண்களால் தொடர்ந்துக் கொண்டே சொன்னார்.

தன் அன்பை, அக்கறையை தன் அதட்டல் மூலம் காண்பித்தவர், மீண்டும் சஞ்சீவ் “அத்த…” என்றதில் கலைந்தார். கோதைக் கடுப்பாகி ‘இவர் ஒருத்தர்… பொண்டாட்டிய திட்ட விட மாட்டார், அத்த அத்தன்னு… வந்திருவார்… ஆனா இவருக்கு பொண்டாட்டி ஆகுறதுக்கு முன்ன, எனக்கு அவ மக தான. எனக்கு உரிமையில்லையா என்ன?’ என மனதுள் எண்ணி, வெளியே “ம்ச்சு… என்ன மாப்பிள்ள… இப்ப என்ன உங்க பொண்டாட்டிய திட்டக் கூடாது, அவ்ளோ தான!” என எரிச்சலாய் கேட்க,

சஞ்சீவோ “இல்ல அத்த… எனக்கு கொஞ்சம் மோர் ஊத்துங்க அத்த. அந்தா… உங்கப் பக்கத்துல இருக்கு பாருங்க” எனப் பாவமாய் கேட்டான்.

இதைக் கண்ட ரிஷியும் பிரஜீயும் சிரிக்க, கோதையோ “அச்சச்சோ… மனிச்சுக்கோங்க மாப்பிள்ள… உங்கள கவனிக்கல” என அவனுக்கு மேலும் சாதத்தைப் போட்டு, அவன் கேட்ட மோரை ஊற்றினார்.

 

மாயம் தொடரும்…….

இது என்ன மாயம் 41

 

பகுதி 41

வானத்து கருமேகங்களை, தன் செங்கதிர் கரங்களால், வர்ணம் பூசி, நீல மேகமாய் பகலவன் மாற்றி கொண்டிருந்த நேரம், நன்றாக உறங்கிய திருப்தியில் கண் விழித்தாள் பிரஜி. தன் தலை எதன் மீதோ படுத்திருக்க, வலக்கை தன் வயிற்றிலும், இடக்கை யாரையோ… என்ன? சஞ்சீவை, தான் அணைத்திருப்பதை உணர்ந்து, நன்றாக விழித்து பார்த்தாள்.

சஞ்சீவின் இடது கை அவளை முதுகோடு அணைத்திருக்க, பிரஜி ஒருக்களித்து, அந்த கை வளைவில் முகம் புதைத்திருந்தாள். சஞ்சீவின் மற்றொரு கை, அவனை அணைத்திருந்த, அவள் கை மீது சென்று, அவள் கையோடு அணைத்திருந்தபடி அவன் படுத்திருந்தான்.

அவனை விட்டு விலக எத்தனிக்க, “எப்பா… எவ்ளோ வாடை… சோப்பு போட்டு குளிப்பானா… இல்லையான்னு தெரியலையே” என அவனை மெதுவான குரலில் திட்டிக் கொண்டே விலக, அதற்கு முன்பே முழித்தவன், அவளின் சுருங்கிய மூக்கை பிடித்து ஆட்டி, “இம்… இப்படி நைட் ஃபுல்லா, இவ்ளோ வெயிட்ட, அசையாம சுமந்திட்டு இருந்தா, கை வேர்க்காம மணக்குமா? இதுல கரண்ட் வேற இல்ல, இப்ப தான் வந்துச்சு” என அவளை விடாமல், அணைப்பிலேயே வைத்து விளக்கமளித்தான்.

அவளும் விலகாமல், ஆனால் “நான்… எப்படி… இங்க… உங்க…” என திக்கி பாதியிலேயே நிறுத்தியவளின் மூளை நேற்றிரவு நடந்தவற்றை, அவள் மனதில் திரையிட முயன்றது.

அவளைப் படுக்கையில் படுக்க வைத்து விலகப் போனவனை, விடாமல்… அவன் முகத்தில் இருந்து, அவள் கைகள் இறங்கி, அவன் சட்டை காலரை பற்றிக் கொண்டு, விட மறுக்க… அவளோ அதே மோன நிலையில் “சஞ்சு…” என அழைத்தாள்.

அவனும் அந்த அழைப்பில் கிளர்ந்து, “பிரஜு…” என விட்ட இதழோற்றலைத் தொடர, பின் ஒரு கட்டத்தில் அவளின் உடல் நிலையைக் கருதி, தன்னைக் கட்டுப்படுத்தி, அவள் முகத்திலிருந்து விலகி, அவளை அணைத்த நிலையிலேயே படுத்து “பிரஜு… தூங்கு டா…” என அவளையும், தட்டிக் கொடுத்து, விசிறி விட்டு, உறங்க வைத்தான். பிரஜீயும்… அந்த மயக்க நிலையிலேயே… அவன் சொன்னதைச் செய்தாள்.

ஆனால் பிரஜீயின் மூளைக்கு தான், என்ன நடந்தது என்பது நினைவிலேயே இல்லை. ‘நான் இங்கு வரும் போது, இவன் பாட்டு கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்… நான் அதை மாற்றினேன்… இவனும் அலைப்பேசியை பிடுங்கினான்… சண்டையிட்டோம்… பின்… என்ன நடந்தது? இவன் தான் ஏதாவது செய்திருப்பான்… நம்மை நெருங்கியிருப்பான்” என எண்ணிக் கொண்டே, அவளையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனிடம், “நீங்க தான… இதெல்லாம் உங்க வேலை தான…” என அவள் சொல்ல,

“ஹே… நானா? அடிப்பாவி, நேற்று ஒரு அப்பாவிய ரேப் பண்ணதும் இல்லாம… பழிய என்மேல தூக்கிப் போடுறியா?” என அவன் கேட்க, அவன் முடிப்பதற்குள்ளேயே, அவள் “ரேப்” என்ற வார்த்தையில் பயந்து, அவளுக்கு நடந்தது பாதி நினைவு வர, “ஐயோ… மானம் போகுது” என முனுமுனுத்து, அவன் வாயைக் கையால் பொத்தினாள்.

அவனும் சிரிப்போடு, அவள் பொத்திய கையை, தன் கையால் பற்றி முத்தம் கொடுத்து விட்டு, விடாமல் பிடித்துக் கொண்டே “என்ன மேடம்… இப்பவாது ஞாபகம் வந்துச்சா?” எனப் புருவத்தை உயர்த்திக் கேட்டான்.

அவளோ நாணத்தோடு, அவன் அணைத்திருந்த நிலையிலேயே, ஒரு கை அவன் பிடியில் இருக்க… மற்றொரு கையால், தன் கண்ணைப் பொத்திக் கொண்டு, அவன் மீதே புதைந்தாள்.

அவனோ அவள் காதில் “ஏன்டி… நேற்று… எனக்கு தெரியாம எதுவும் சரக்கு கிரக்கு அடிச்சிட்டியோ?” என அவன் மேலும் கேலி செய்ய, அவளோ மேலும் நாணத்தோடு “சீஈஈ… அதெல்லாம் உங்க பழக்கம்” என்றாள்.

அந்த அழகில் மயங்கியவன், அவள் செவியோடு, தன் முகம் பதித்து, தன் முத்தத்தையும் பதித்து, அப்படியே படுத்திருந்தான். அவளும் விலகாமல் படுத்தே இருந்தாள்.

இருவருக்கும் மனதில் ஒரு நிம்மதி நிறைந்து வழிந்தது. சிறிது நேரம் கழித்து, பிரஜி விலகி எழப் போக, “ஹே… இரு நான் போய் டீ போட்டு கொண்டு வரேன் “ என சஞ்சீவ் எழுந்தான். பின் அவளும் எழுந்து, அவன் பின்னேயே செல்ல, இருவரும் பேசி, சிரித்தப்படியே எல்லா வேலைகளையும் செய்து முடித்தனர்.

காலை மணி பதினொன்றை நெருங்கிக் கொண்டிருக்க, சுதனோ வயல் வெளியில் இருக்கும் வரப்பில் நடந்து சென்று, அங்கிருந்த தென்னந்தோப்பை நோக்கிச் சென்றான்.

எங்கிருந்தோ திடீரென இடையில் பூஜா வந்து, அவன் நடந்துக் கொண்டிருந்த வரப்பில், முன்னே சென்றாள். வேக நடையில் சுதன் அவளை எட்டி விட, அப்போது தான் தன் பின்னே காலடி சத்தம் கேட்டு, திரும்பி பார்த்தவள், சுதனைப் பார்த்து புருவம் சுழித்தாள்.

அவன் அவள் பார்வையைப் பொருட்படுத்தாது, முன்னே வந்துக் கொண்டே இருக்க… அவர்கள் இடம் என்ற தைரியத்தில், பூஜா இடுப்பில் இரு கைகளையும் வைத்துக் கொண்டு “நல்ல மாட்டுக்கு ஒரு சூடுன்னு சொல்வாங்க. உங்களுக்கு ஒரு தடவைச் சொன்னா புரியாது?” எனப் பொரிந்தாள்.

அவனோ “என்னையவா சொல்ற?” எனக் கேள்வியாய் நோக்கியப்படி கேட்க, அவளோ “பிறகு இங்க யார் இருக்கா? நீங்க தான… நானும் பார்த்துட்டு தான் இருக்கேன், எப்போ பாரு என் பின்னாடியே வர்றீங்க, இது சரியில்லை…” என்று கண்டிப்போடு கூறினாள்.

அதைக் கேட்டவனோ சிரித்து விட்டான். “யாரு?… நானா?… உன் பின்னாடி…” என மேலும் சிரிக்கும் போதே, அவள் முகம் சுருங்கி விட, அவளின் கோபத்தையும், அவனின் சிரிப்பையும் பார்த்து, வயலில் வேலைப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்த ஒருவர், உடனே அவர்களிடம் வந்து “என்னமா… தம்பி யாரு? புதுசா இருக்கு… என்ன விஷயம் தம்பி?” என பூஜாவிடமும், அவனிடமும் கேட்கவும் தான், அவன் சிரிப்பை நிறுத்தினான்.

உடனே பூஜா “மாமா, இவரு எங்க மதன் மாமாவோட தம்பி தான்” எனச் சொல்ல, “ஓ… அப்படியா தாயி… என்ன தம்பி நல்லா இருக்கீகளா? தங்கச்சிய கூட்டி வந்திருக்கீகளா?” என அவர் வினவ,

இவனோ ரதியை தான் கேட்கிறார்கள் போல, என எண்ணி “ஆமாங்க” என வேகமாய் பதில் சொல்ல, “தங்கச்சிக்கு இப்ப எத்தனாவது மாசம் நடக்குதுங்க… மச்சான் சொன்னாப்ல” என அவர் சேகரைக் குறிப்பிட்டு, சஞ்சீவென நினைத்து, பிரஜீதாவைப் பற்றி அவனிடம் கேட்டார்.

வந்தவர், தோட்டத்தில் பணிகளை மேற்பார்வையிட்டு, பொறுப்பாய் சேகரின் வயக்காட்டைப் பார்த்துக் கொள்பவரும், சேகர் குடும்பத்தினரின் தூரத்துச் சொந்தமும் ஆவார். அதனால் தான், யாரோ தங்கள் வீட்டுப் பெண்ணிடம், வாலாட்டுகிறான் போல எனப் பார்க்க வந்தார்.

சுதனோ “என்ன எத்தன மாசமா?” என அதிர, பூஜா தான் உள்புகுந்து, “மாமா, அவுக மதன் மாமாவோட சித்தி பையன், நீங்க சொல்றவுக ஊர்ல இருக்காரு, அவுக வரல” என விளக்கம் அளிக்க, அவரோ “நான் மாப்பிள்ளையோட கண்ணாலம் முடிஞ்ச தம்பின்னுல நினைச்சுப்புட்டேன், மன்னிச்சுக்கோங்க தம்பி தெரியாம கேட்டுப்புட்டேன்.” எனச் சொல்ல,

அவனோ “சரிங்க” என அவரிடம் சொல்லிவிட்டு, அவளிடம் “ரதி எங்க?” எனக் கேட்டுத் தெரிந்துக் கொண்டு, அவர்களிடம் விடைப்பெற்று, அவள் காட்டியத் திசைப்பக்கம் சென்றான். அங்கோ நம் ரதி, தொட்டிக்குள் இறங்கி, பம்ப் செட் மூலம் வந்த நீரில், ஆட்டம் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

“ஏய்… குட்டி பிசாசு… ஏன் என்ன இப்படி பழிவாங்குற?” எனக் கேள்வி கேட்டான். பின்னே, அவன் சசியோடு சிரித்து பேசியதைப் பார்த்து விட்டு, சும்மா இருப்பாளா நம் ரதி? அதில் இருந்து, ரதி சுதனுடன் பேசவும் இல்லை, அவன் வந்தாலே முகத்தைத் தூக்கி வைத்து விட்டு, ஆனால் மறக்காமல் அவனை எவ்வாறெல்லாம் கொடுமைப் படுத்த முடியுமோ, அதையெல்லாம் மறக்காமல் செய்து விட்டு தான் செல்வாள். உதாரணத்திற்கு, உட்காரும் போது குண்டூசிப் போடுவது, இங்கு வந்த பின் அட்டகாசம் மேலும் பலமானது.

இங்கு லதா வீடு கொஞ்சம் கிராமம் கலந்த ஊரில், வயக்காட்டை ஒட்டி இருப்பதால், கொல்லைப்புறம், வயல்வெளி, தோட்டம் எனப் பசுமை மாறாமல் ரம்மியாமாய் இருந்தது. இன்று காலை, கொல்லைப்புறத்தில், அவன் பல் விளக்க, வைத்திருந்த சொம்பு நீரில் கோமியத்தைக் கலந்து விட்டாள்.

அதனால் தான் சுதன், உடனடியாக சமாதான உடன்படிக்கை செய்ய வந்தான். அவளோ பதிலுக்கு எதுவும் பேசாததால், இவளைத் திட்டி எல்லாம் பிரயோஜனம் இல்லையென எண்ணி, “ஏய் செல்லக்கட்டி, அண்ணன்ன பார்த்தா பாவமா இல்லையா? எனக்கு இருக்கிற ஒரே சொந்தம்… ஒரே ஒரு தங்கச்சி நீ தான…” என எப்போதும் அவள் முறுக்கிக் கொண்டாள், அவளை உருக வைக்கும் வசனத்தை அவன் சொல்ல,

அவளோ “ஏய்… போடா… என்ன ஏமாற்றாத, அப்படி நீ நினைச்சிருந்தா அவன போய் சட்டைய பிடிச்சிருக்க வேணாம்… அத விட்டுட்டு சிரிச்சு பேசுனதும் இல்லாம, அவன் கூட சாப்பிட்டுட்டு வேற வந்திருக்க… தங்கச்சி எல்லாத்தையும் கொட்டிட்டாளே, அவ சாப்பிடலையேன்னு உனக்கு என் மேல அக்கறை இருந்துச்சா… இதுல உங்கம்மா வேற என்ன அர்ச்சன பண்ணிட்டே வந்தாங்க… யூ நோ…” என தண்ணீர் தொட்டிக்குள் நின்று முகத்தை சுளுக்கி, அவன் மீது குற்றப் பத்திரிக்கை வாசிக்க… கீழிருந்த சுதன் குழம்பிப் போனான்.

‘இவளுக்கு சசியோட சாப்பிட்டது பிரச்சனையா, இல்ல இவளுக்கு சாப்பாடு வாங்கி தரலேன்னு சொல்றாளா? இல்ல அம்மாட்ட திட்டு வாங்குனது தான் பிரச்சனையா?’ எனக் குழம்பி, “சரி… இனிமே அண்ணன் இப்படி பண்ணமாட்டேன். காட் ப்ராமிஸ் ரதி” எனப் பொதுவாய் சமாதானம் செய்ய, “ஒன்னும் வேணாம், இனிமே நீ எனக்கு அண்ணன் இல்லன்னு முடிவு பண்ணி இரண்டு நாளாச்சு” எனப் பிகு செய்து கொள்ள, அவனோ அவளுக்கு முதுகில் இரண்டு போட, அருகே செல்ல…

“ஏய் வேணாம்… வராத… கிணத்துல தள்ளி விட்ருவேன்” என அருகில் இருந்த கிணற்றைக் காண்பிக்க, அதே நேரம் பூஜா அங்கு வர, அவனோ பயப்படாமல் அவளை நோக்கி சென்று, தொட்டிக்குள் இறங்கினான்.

ரதியும் சொன்னது போலவே, அவனைக் கிணற்றுக்குள் தள்ளி விட, இதைப் பார்த்து பதறி, அதிர்ந்த பூஜா “ரதிக்கா… என்ன இப்படிப் பண்ணிட்டீங்க…” எனக் கத்தி, அவளும் நிமிடத்தில் கீழேயே ஓடி போய் கிணற்றுக்குள் குதித்தாள்.

இதைப் பார்த்த ரதியோ “ஆமா… இவ எதுக்கு இப்படிப் பதட்டப்பட்டு போய் குதிக்கிறா?” எனச் சவகாசமாய் யோசித்து, அங்கிருந்தப் படியே கிணற்றுக்குள் எட்டிப் பார்க்க… பூஜாவோ, தண்ணீருக்குள் இருந்து மயங்கிய சுதனின் முடியைப் பற்றி இழுத்து, நீந்தியப் படியே, கிணற்றின் படிக்கட்டு அருகே இட்டுச் செல்ல, பின் அவனை தண்ணீர் மேலே இருந்த, ஒரு படிக்கட்டில் அமர வைக்க முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அதைக் கண்ட ரதியோ “அடப்பாவி….. இரு…. உன்ன….” என முனுமுனுத்து கொண்டு, “பூஜா… அங்க பாரு, படிக்கட்டுல பா… பா… பச்ச பச்ச… பாம்பு” எனக் கத்தி சொல்ல, அதைப் பூஜா உணர்ந்தாளோ இல்லையோ… “அய்யயோ” என மீண்டும் தண்ணீருக்குள் குதித்து விட்டான் சுதன்.

பூஜா “அப்போ… உங்களுக்கு நீச்சல் தெரியுமா?” என அவனைப் பார்த்து அதிசயிக்க, அவனோ “நான் எப்போ மா தெரியாதுன்னு சொன்னேன்” என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள், மேலிருந்த ரதியோ “பூஜா… எங்க அண்ணன பத்திரமா காப்பாற்றி, கூட்டிட்டு வா மா… நான் போய் ஆம்புலன்ஸ்கு தகவல் சொல்றேன்” என அவ்விடம் விட்டு அகன்றாள்.

சுதன் “ஏன் பூஜா… என் உயிர் மேல அவ்ளோ ஆசையா உனக்கு?” என அவளிடம் கேட்க, அப்போது தான், தான் அவசரப்பட்டதையும், பதற்றப்பட்டதையும் நினைத்து… அவளுக்கு சிரிப்பு தான் வந்தது.

அதனால் உதட்டைக் கடித்து, தலையில் லேசாக அடித்துக் கொண்டு, சிரித்துக் கொண்டே “சரி… வாங்க போகலாம்” எனச் சொன்னாள். “ஹே… நான் கேட்டதுக்கு பதில காணோம்.” என அவன் நீந்திக் கொண்டே கேட்டான்.

“என்ன கேட்டீங்க?” என வெள்ளந்தியாக அவள் வினவவும், ‘நான் எதார்த்தமா கேட்டப்போலாம்… வில்லங்கமா நினச்சிட்டு, சரி, நாமளும் ட்ரை பண்ணலாமேன்னு நினச்சு கேட்டா… இப்ப மட்டும் சரியா புரியாத மாதிரி அப்பாவியா கேக்குறா பாரு… டேய் சுதன் உனக்கு அவ்ளோ தான் கொடுப்பினை போல’ என எண்ணிக் கொண்டு ஒரு பெருமூச்சு விட்டு, “இஹும்… ஒன்னும் இல்ல… நீ போ நான் கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு வரேன்” என்று கூறி விட்டு, அவள் படிகளில் எழிலோவியமாய் ஏறிச் செல்வதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

“அம்மாடி… இது தான் காதலா…

அட ராமா…. இது என்ன வேதமோ…

நெஞ்சுக்குள்ளே ஏதோ ராகம் கேட்குது…

கண்ணு ரெண்டும் தான தாளம் போடுது…” எனப் பாடல் திடீரென மனதில் ஒலிக்க, அப்படியே மெய்மறந்து தண்ணீரிலேயே இருந்தான்.

மேலே வந்து, அதைக் கண்ட பூஜாவோ “சுதன் மாமா… நிஜமாவே பாம்பு உள்ள இருக்கும்… பார்த்து….” எனச் சொல்லி சிரித்து விட்டு சென்றாள்.

இரவு எல்லோரும் உணவு உண்டு முடித்த பின்னர், ஆண்கள் தோட்ட வீட்டிலும், பெண்கள் வரவேற்பறையிலும், ரதி கீழே இருந்த பூஜாவின் அறையிலும் படுத்துக் கொள்ள, மதனும் புஷ்பாவும், மாடியில் இருந்த அறையில் இருந்தனர்.

வெளியே வராந்தாவில், அந்த இரவு நேர வானத்தை ரசிக்காமல், ரசிப்பது போல் மேலே பார்த்தவாறு, நின்றுக் கொண்டிருந்தான் மதன். புஷ்பா அறைக்குள்ளே அமர்ந்து “நேற்று இரவு, நான் வருவதற்குள் உறங்கி விட்டார். இன்று எப்படியும் நம் நிலையைச் சொல்லி விட வேண்டும்” என எண்ணிக் கொண்டு, அவனிடம் எவ்வாறு பக்குவமாய் சொல்ல வேண்டும் என்று ஒத்திகைப் பார்த்து, அவன் வரவிற்காக காத்திருந்தாள்.

வெளியே இருக்கும் கரு வானம் கூட மதனுக்கு, அவன் இருக்கும் மன நிலையை பிரதிபலிப்பது போல் இருளாக இருப்பது போல் தோன்றியது. ஆம், அவனுக்கு ஒரே குழப்பமாக இருந்தது, தன்னைப் பிடிக்காதவள் எதற்கு திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று யோசனையாய் இருந்தது.

பின்னே ஆசையோடு முதலிரவு அறைக்குள் காத்திருக்க, உள்ளே நுழைந்த தன் மனைவியை காதலோடு கட்டிலுக்கு அழைத்து வர, அவளிடம் நெருங்க, அவளோ நடுங்கிக் கொண்டே, கண்ணில் நீர் வழிய, “ப்ளீஸ்… எனக்கு… பிடிக்கல…” என முகத்தில் அறைவது போல் சொன்னாள்.

ஆனாலும் மதன் அவள் பயப்படுகிறாள் என எண்ணி, அவளைச் சமாதானம் செய்யும் பொருட்டு, அவளிடம் நெருங்கப் போக, “வேணாம்… வேணாம்…” எனப் பின்னேயே நகர்ந்து, அடைத்த கதவிலேயே சாய்ந்து, மடங்கி அமர்ந்து கண்ணீர் வடிக்க ஆரம்பித்தாள்.

அவனும் அவளாக, சமாதானம் ஆகட்டும் எனக் கட்டிலில் சென்று அமர்ந்து கொண்டான். நேரம் சென்றதே தவிர, அவள் கண்ணீர் நிற்கவில்லை, சரி நாம் போய் சமாதானம் செய்யலாம் என்று சென்றாலோ… அவன் காலடி சத்தத்தை வைத்தே “வேண்டாம்… ப்ளீஸ்…” என ஜபிக்க ஆரம்பித்தாள்.

எங்கே அவளின் சத்தம் வெளியே கேட்டு விடுமோ என அவன் நெருங்காமல், அவளுக்கு ஒரு தலையணையைக் கீழே எடுத்து வீசி விட்டு, கட்டிலில் படுத்து உறங்கி விட்டான்.

புஷ்பாவிற்கோ மேற்படிப்பு படிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை, அதிலும் படித்து வேலைக்கு செல்ல வேண்டும், பின் நன்றாக படித்து வேலைக்கு செல்லும் பணியாளனைத் திருமணம் செய்ய வேண்டும் என்று கண் கொள்ளாக் கனவுகளைச் சுமந்து வலம் வந்தாள்.

ஆனால் சஞ்சீவின் திடீர் திருமணத்தால், ஏதோ ஒரு பட்டபடிப்பு முடித்து, சொந்தமாய் கார் வாங்கி, அதை ஒரு ட்ராவல்ஸுக்கு விட்டு, காரோட்டி சம்பாதிக்கும் மதனைக் கட்டாயக் கல்யாணம் என்று இல்லாவிட்டாலும், இக்கட்டான சூழ்நிலையில்… தாயின் வேண்டுக்கோளையும்… தாய்மாமனின் மனக்கஷ்டத்தையும் போக்க… அவரின் குடும்ப கௌரவத்தைத்தையும் காக்க வேண்டி ஒரு தர்மசங்கடமான சூழ்நிலையில் தான் மதனை மணந்துக் கொள்ள ஒப்புக் கொண்டாள்.

அவள் தன் மாமனிடமே கேட்டிருக்கலாம், “மாமா, நான் மேற்கொண்டுப் படிக்க  வேண்டும்” என்று, சரி அவரிடம் சொல்லவில்லை, ஆனால் தனக்கு தாலி கட்டிய கணவனிடமாவது, தன் ஆசையைச் சொல்லியிருக்கலாம்.

ஆனால் எவரிடமும் வெளிப்படையாய், பேசிப் பழக்கப்படாமல், அடக்க ஒடுக்கமாய், கிரமாத்தில் வளர்ந்து, பக்கத்து ஊரில் கல்லூரி படிப்பு முடித்த புஷ்பாவிற்கு தன் மன எண்ணங்களை சொல்ல தெரியவில்லை என்பதை விட, எங்கே சொன்னால் எதுவும் பிரச்சனையாகி விடுமோ என்று பயம்.

மேலும் தோழிகள் வேறு “என்னடி படிக்கணும், வேலைக்கு போறவன தான் கட்டனும்னு சொன்ன, கடைசில இப்படி போய்… உங்க மாமா பையன கட்டுற” எனத் துக்கம் விசாரித்து, ஏற்கனவே குழம்பியவளின் மனதை மேலும் பள்ளமாக்கி விட்டு சென்றனர்.

அதனால் அந்தத் தாக்கத்திலேயே இருந்தவளுக்கு, அன்றைய இரவு, தன் வாழ்க்கை மீதே அவளுக்குப் பயம் ஏற்பட்டு விட்டது.

ஆனால் இந்த மூன்று நாட்களில், மதன் தன்னை எதுவும் பேசாமல், யாரிடமும் தங்கள் அந்தரங்கத்தை சொல்லாமல், முக்கியமாய் தன் பெற்றோரிடம் எதுவும் சொல்லி சண்டையிடாமல் இருந்ததைப் பார்த்து, அவளுக்கு  ஒரு தெளிவு வந்திருந்தது.

ஏனென்றால், இவர்கள் ஊரில் ஒரு சமயம், இப்படி தான், அவள் வயதையொத்த அவள் தோழியை, சிறு வயதிலேயே திருமணம் செய்து கொடுத்து, அவள் பயந்து போய் வாழ மறுக்க, அவள் கணவன் அதை பெரிய பிரச்சனையாக்கி, பஞ்சாயத்துச் செய்து, அந்தப் பெண்ணின் வாழ்க்கையை ஒரு வழியாக்கி, அவளை உயிரோடு சாகடித்து விட்டனர்.

அது அப்படியே அவள் மனதில் பதிந்து, இந்த சமயத்தில் அது வேறு அவள் மனதினுள் நிரம்பவும் மேலெழுந்தது. ஆனால் மதனின் செயலால், அவனும் நல்லவன் தான், தன்னைப் புரிந்துக் கொள்வான், தன் மனதை அவனிடம் திறக்கலாம் என்றெண்ணி, சிறிது தெம்பாய் இருந்தாள்.

மதன் தன் எண்ணத்திலேயே குழம்பியவன், நேரமானதை உணர்ந்து, அறையினுள் சென்றான். அவன் வரவிற்காக காத்திருந்தவளைப் பார்த்து, நெற்றி சுருக்கினான். அவனைப் பார்த்தவளோ, தன் சேலை முந்தானையை கொத்தாக பற்றி, இருகைகளினாலும் இறுக்கிக் கொண்டே, எழுந்து நின்றாள்.

அவன் ‘ஆமா… இந்த மரியாதைக்கு ஒன்னும் குறைச்சல் இல்லை’ என எண்ணிக் கொண்டே படுக்கையை கையால் தட்டி, படுக்கப் போக, புஷ்பாவோ, முதன் முதலில் மேடை பேச்சுக்கு செல்லும் மாணவி போல, உள்ளங்கை வேர்க்க, இன்னும் சேலையை இறுகப் பற்றிக் கொண்டே, தொண்டையைச் செருமி, தன்னைச் சரிபடுத்திக் கொண்டு “அத்தான்…” என அழைத்தாள்.

அவன் படுத்தவாறே திரும்பிப் பார்க்கவும், “நான்… உங்ககிட்ட… கொஞ்சம்… பேசணும்” என்றாள். அவனோ எந்த முக பாவமும் காட்டாமல் “என்ன?” என்றான்.

பேச வேண்டும் என்று சொல்லிய பின்னும், அவளை “இங்கே உட்கார்ந்து சொல்” என்று அவன் அழைக்கவும் இல்லை, அவளும் உட்காரவும் இல்லை. அதனால் கட்டில் கால் அருகே நின்றுக் கொண்டே “அது வந்து…. நீ… நீங்க… உங்களுக்கு… என்மேல கோபமா அத்தான்” எனத் தடுமாறி கேட்டாள்.

அவனோ புருவத்தைச் சுருக்கி, “இல்லையே… ஏன் அப்படி கேட்குற?” என்றான், அவளோ எப்படி சொல்வது என தயங்கி… ‘சை! இப்படியா ஆரம்பிப்பேன்’ என நொந்து, “இல்ல அத்தான்… அன்னிக்கு… ஏதோ பயத்துல… அப்படி… பண்ணிட்டேன்” எனத் திக்கினாள்.

அவனோ சிரித்து விட்டு, “அப்போ… இப்ப பயமில்லையா?” எனக் கேட்க, அவளோ அவன் பதிலில் முழித்து, பின் அவன் வார்த்தைகளின் அர்த்தம் உணர்ந்து மறுப்பாய் தலையசைத்தாள்.

“இங்க வா புஷ்பா, இப்படி வந்து உட்கார்” எனத் தன்னருகே கட்டிலில் இருந்த இடத்தைக் காட்டிக் கூறினான். அவளும் வந்து அமர, “இப்ப சொல்லு, என்ன விஷயம்… எதுவானாலும் சொல்லுமா… அத்தான் கோபப்படமாட்டேன்” என்று தன்மையாய், அவளைத் தொடாமலும் கேட்கவும், அவள் தன் ஆசையை, அதாவது தான் மேற்கொண்டுப் படித்து வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற ஆசையும், தன் தோழி வாழ்க்கையைப் பார்த்து, தான் பயந்த விதத்தையும் மெல்லத் திணறல்களோடு கூறி முடித்தாள்.

மதனோ அவளின் பயத்தைச் சரியாய் புரிந்துக் கொண்டு, “நீ பயப்படவே வேண்டாம் புஷ்பா… உன் ஆசைப்படி படி, எனக்கு தான் படிப்பு மேல பெருசா ஆசை இல்ல, ஏதோ வந்த வரைக்கும் படிச்சு, பெயருக்கு ஒரு டிகிரி வாங்கினேன். நீயாவது நல்லா படி, நான் பிரஜீதா கிட்ட எந்தக் கல்லூரி நல்லா இருக்கும்னு விசாரிச்சுக் கேட்டு, உன்ன சேர்த்து விடுறேன். சரியா?” எனச் சொல்லவும், அவள் சந்தோஷமாய், வேகமாய் சரியென தலையசைத்தாள்.

“சரி வா…தூங்கலாம்” என அவன் கூப்பிட, அவளோ மிரண்டுப் பார்க்க, “ஹே… பயப்படாத… கொஞ்ச நாள் ஆகட்டும்… உனக்கும் எல்லாம் புரியும்” என சொல்லிக், கண் சிமிட்டி விட்டு உறங்கி விட்டான்.

அவளோ ஒரு நொடி ஸ்தம்பிக்க, ஆனாலும் ‘கடவுளே, இப்படி ஒரு நல்லவனை, எனக்கு தந்ததற்கு மிகவும் நன்றி’ என மனமாற நினைத்து விட்டு, அவன் சிறுவயதில் தங்கள் வீட்டிற்கு, வந்து சென்ற பொழுதுகளையெல்லாம் அசைப்போட்டுக் கொண்டே, அப்படியே படுத்து உறங்கியும் விட்டாள்.

 

மாயம் தொடரும்……..

இது என்ன மாயம் 40

 

பகுதி 40

மழை மேகமாய் என் மனதில்

உன் நினைவுத் தூறலை

ஏன் சிந்திப் போனாய்…

என்னைச் சிதைப்பதற்கா இல்லை

உந்தன் நினைவுகளாலே

என்னைச் சிறைப்பிடிப்பதற்கா ?????

பிரஜி, யாரோ தன் கையை அழுத்தி பிடிப்பது போல் உணர்ந்தவள், சோம்பலாய் கண்களைத் திறந்தாள். ரதி தான், அவள் கையின் மணிக்கட்டைப் பிடித்து, நாடிப் பார்த்து கொண்டிருந்தாள். அவள் கண் திறந்ததை உணர்ந்த ரதி, “என்ன பிரஜி… நல்ல தூக்கமா?” என வினவ, பிரஜி புன்னகைத்துக் கொண்டே எழுந்து அமர்ந்தவாறே, ஒரு கொட்டாவியை நாசூக்காய் விட்டு, “ஹும்… ஆமா ரதி. ஏன் கைப் பிடிச்ச?…ஓ… பல்ஸ் செக் பண்ணியா?”

ரதியோ “அத ஏன் கேட்குறீங்க பிரஜி, கல்யாணத்துக்கு வந்து என்ஜாய் பண்ணலாம்னு பார்த்தா, இங்கயும் வந்து டாக்டர் வேலையப் பார்க்கச் சொல்றாங்க” என அவள் நொடிக்கவும், பிரஜி சிரித்துக் கொண்டே “யாரு?” எனக் கேட்க, அப்போது சஞ்சீவ் உள்ளே வர, “ம்ஹும்… இதோ உங்க புருஷனும், உங்க மாமியார்களும் தான்” என சொல்லும் போதே, “எந்திரிச்சுட்டியா பிரஜி, என்னாச்சு? எதாவது பண்ணுதா?” என அக்கறையாய் கேட்டுக் கொண்டே பிரஜி அருகே அமர்ந்தான்.

“ஒன்னும் இல்ல…” என்று அவள் குழப்பமாய் பதில் தருகையிலேயே… ‘ஏன் இவ்ளோ கவனிப்பு நமக்கு?’ என மனதில் எண்ணும் போதே, ரதி அவள் மனதைப் படித்தது போல், “ரொம்ப குழப்பிக்காதீங்க பிரஜி… அது ஒன்னும் இல்ல… நேற்று கல்யாணமான புது பொண்ணே ஆறு மணிக்கு எந்திரிச்சிருச்சு. ஆனா நீங்க இன்னும் எந்திரிக்கவே இல்லையா… அதான் உங்க மாமிகளுக்கும், இதோ உங்க ஹஸ்பன்டுக்கும் பயமாகிப் போச்சு”  என அவளே பதிலைத் தந்தாள்.

அதைக் கேட்டு பதறிய பிரஜி, “அய்யய்யோ… மணி என்னாச்சு?” என்று கேட்கும் போதே, சஞ்சீவ், ரதியை “வாயாடி….” எனத் துண்டை வைத்து பொய்யாக அடிக்க, “மணியா… அவ்ளோ ஒன்னும் லேட் ஆகல, எல்லோரும் மதியச் சாப்பாடே சாப்பிட்டுட்டோம்னா பார்த்துக்கோங்க…” எனப் பிரஜீயிடம் சொல்லி விட்டு, “என்ன அண்ணா… உங்க வைஃப் முழிச்ச உடனே… என்ன பத்தி விடுறீங்களா?… ஓகே, ஓகே…” என ஒரு மார்க்கமாய் சொல்லிவிட்டு கதவடைத்து சென்று விட்டாள்.

சஞ்சீவ் சிரித்துக் கொண்டே திரும்பும் போது, பிரஜி எழப் போக, திடீரென பதறி எழவும் தலைச் சுற்ற, சற்று தள்ளமாடினாள். “ஹே… பார்த்து” எனச் சஞ்சீவ் தாங்கினான்.

அவன் தோள்களைப் பற்றியவாறே “ஏங்க… என்ன எழுப்பல? ஐயோ… அம்மா என்ன நினைப்பாங்க… அத விட புஷ்பா, வந்திருக்கிறவங்க எல்லாம் என்ன நினைப்பாங்க? போச்சு…” எனத் தன் போக்கில் உளறியவளை, சஞ்சீவ் அவள் தாடையைத் தன் கையால் பற்றி, சுவற்றுப் பக்கம், அவள் முகத்தைத் திருப்பி, “அங்க பார்” என சுவற்றின் மீது மாட்டியிருந்த கடிகாரத்தைக் காண்பித்தான்.

அதில் மணி காலை எட்டு முப்பது என தான் காட்டியது. சஞ்சீவ் “அவ சும்மா உன்ன பயமுறுத்த, விளையாட்டுக்கு சொல்லிட்டு போயிருக்கா டா. நீ ரொம்ப அசந்து தூங்குனியா, அதான் எழுப்பல. ஆனாலும் நீ ஏழுக்குலாம் எந்திரிச்சுருவியா, ஆனா இன்னிக்கு நீ எந்திரிக்கலன்ன உடனே அம்மா பயந்து ரதிய பார்க்க சொன்னாங்க” என விளக்கமளித்தான்.

மேலும் “சரி, வா… டீ குடிக்கலாம்” என அவள் இடையோடு அணைத்து அழைத்தான்.

அப்போது தான் அவன் கைகளில் இருப்பதை உணர்ந்தவள், விலகி தன்னைக் கண்ணாடியில் பார்க்க, நைட்டியோடு தான் இருக்கவும், “நீங்க போங்க, நான் டிரஸ் மாட்டிட்டு வர்றேன்” என்று சொல்ல, சரியென அவன் கதவடைத்து சென்ற பின் தான், அவளுக்கு நேற்றைய இரவு நினைவு வந்தது.

‘ஆமாம்… நாம் நேற்று இரவு நைட்டி போடவில்லையே… அறைக்குள் வந்தோம்… தோடைக் கழற்றினோம்… அதன் பின்… இம்… தோடை படுக்கையில் வைத்தோமே… அச்சோ, படுக்கையில் வைத்து உடைந்து விட்டதா?…” என எண்ணி, படுக்கையைப் பார்த்தாள். ஆனால் அங்கு எதுவும் இல்லை. அப்படியே தன்னை ஆராய்ந்தாள், அவள் அணிந்த கல் வளையல், நெக்லஸ் என கல் நகைகள் எதுவும் அவள் மீது இல்லை. அப்படியே மேஜையைப் பார்த்தவள், அங்கு ஒரு சிறிய நகைப் பெட்டி இருந்தது. அதன் பக்கத்திலேயே நேற்று அவள் வரவேற்பில் அணிந்த சேலையும் அழகாக மடித்து வைக்கப்பட்டிருந்தது.

‘யார் செய்திருப்பார்கள்?’ என மூளை யோசிக்கையிலேயே, ‘இம்ம்ம்… உன் புருஷன் தான் பண்ணிருப்பான்’ என மனது இடித்துரைக்க, ‘அப்போ… நைட்டியும் அவன் தான் போட்டு விட்டானா??? சே… அது கூட தெரியாம, நான் தூங்கிருக்கேனே…’ எனத் தன்னை நொந்துக் கொண்டாலும்,

‘எல்லாம் அவனால தான்…’ எனச் சஞ்சீவைக் குற்றம் சுமத்தி, மேலும் ‘இப்படித் திரும்ப கல்யாணம் பண்ணி… ஹோமப் புகைல உட்கார வச்சு… வரவேற்புல நிக்க வச்சு… இப்படி பாடாப் படுத்துனா… நான் என்ன செய்வேன்? அவனவாது சொல்ல வேண்டாமா… பொண்டாட்டிக்கு இந்த மாதிரி நேரத்துல சிரமமா இருக்கும்ன்னு… திரும்ப கல்யாணம்னு சொன்னவுடனே… ஈ…ன்னு இளிச்சுக்கிட்டு சரின்னு சொல்லிருப்பான்… அதான சந்தர்ப்பம் எப்ப கிடைக்கும்? உரசிக்கிட்டு கொஞ்சி குலவலாம்னு நினச்சிருப்பான்’ என்று எண்ணி, அதே எரிச்சலோடே ஒரு சாதாரண புடவையைக் கட்டிக் கொண்டு வெளியே சென்றாள். சஞ்சீவைப் பார்த்து முறைக்கவும் மறக்கவில்லை.

மதிய உணவுக்கு பின்னர், மதனையும் புஷ்பாவையும் மறுவீட்டிற்கு அழைத்து செல்ல ஏற்பாடானது. பிரஜீயால் திரும்பவும் அலைய முடியாது என்பதால், அவள் உடல் நிலைக் கருதி, மேலும் நான்காம் மாதம் தான் நடக்கிறது என்பதால் பெண்கள் துணை வேண்டாம், இரண்டு நாளில் திரும்பி விடுவதால், சற்று தைரியமாகவே பெரியவர்கள், பிரஜீ சஞ்சீவை மட்டும் விட்டுச் சென்றனர்.

ஆம், லதா புதிதாய் வந்த தன் அண்ணியின் உறவை, அவர் தங்கைக் குடும்பத்தையும் விருந்துக்கு அழைத்து சென்றனர். மேலும் மணமக்களோடு, மாப்பிள்ளை வீட்டின் சார்பாய் மணப்பெண்ணின் நாத்தனாரையும், அவர்கள் குடும்பத்தையும் அழைத்து செல்ல வேண்டும், ஆனால் இங்கு யாரும் அப்படி இல்லாததால்… ரதி இருந்தாலும், அவள் மணமுடித்த பெண் இல்லையென்பதாலும்… இது தான் சமயம் என்று சரஸையும், சாரங்கனையும் கட்டாயப்படுத்தி, அழைத்து சென்று விட்டனர்.

ஆனால் இவர்கள் எல்லோரும் கிளம்புவதற்கு முன்… அறைக்குள் சென்று, ஊருக்கு செல்ல தேவையான உடைகளை எடுத்து வைத்த புஷ்பாவிடம், மதன் தன் உடைகளையும் நீட்டினான். அவளும் எதுவும் பேசாமல் வாங்கிக் கொண்டதைப் பார்த்தவன், கடுப்பாய் “மறுவீடு… ஒன்னு தான் குறைச்சல்…” எனச் சத்தமாய் முனுமுனுத்து விட்டு சென்றான்.

அதைக் கேட்டவளோ, தலைக் குனிந்துக் கொண்டே, பைகளில் உடையை அடுக்க, அதனோடு அவளின் இரண்டு சொட்டுக் கண்ணீரும் சேர்ந்து அடுக்கப்பட்டு, பூட்டப்பட்டு பயணப்பட்டன.

இந்தப் பக்கம், பூஜாவோ அந்த வீட்டிற்கு சென்று தன் பைகளை எடுத்து வர சென்றாள். ஏற்கனவே அங்கு அமர்ந்து, மடிக்கணினியை நொண்டிக் கொண்டிருந்த சுதன், பூஜாவைக் காணவும், கேலியாய் சிரித்துக் கொண்டே, “என்ன பூஜா… நேற்று நல்லா தூங்குனியா?” எனத் தன் தங்கை, அவளை உதைத்தே தூங்க விடாமல் பண்ணியிருப்பாள் என்ற அர்த்தத்தில், எதார்த்தமாய் வினவ… நேற்று இரவும், இதனால் தான், தன் தங்கையோடு படுக்க சென்றவளுக்கு அவ்வாறு கூறினான். ஆனால் பூஜாவோ???

அங்கு அவர்கள் இருவர் மட்டும் தனித்து இருப்பதை உணர்ந்த பயத்திலும், இரண்டாம் ஆண்டு கல்லூரி பயிலும் பூஜா “இனியொரு தரம், இந்த மாதிரி கேள்வி கேட்டீங்க… அப்புறம் நல்லா இருக்காது சொல்லிட்டேன்… ரதியக்காவோட அண்ணனாச்சேன்னு பார்க்கிறேன்… இல்ல… நான்… நான் என்ன பண்ணுவேன்னு எனக்கே தெரியாது… ஜாக்கிரதை” என பயத்தினால் விளைந்த பதட்டத்திலும் கூட… ஆள் காட்டி விரலை ஆட்டி, அவனை மிரட்டி விட்டு தான், அறைக்கு சென்றாள்.

அவளின் மிரட்டலில், சற்றே அதிர்ச்சி அடைந்த சுதனுக்கு… பாவம் ஒன்றும் புரியவில்லை. ‘நான் என்ன அவ்ளோ தஃவ்வாவ (tough) கேள்வி கேட்டேன். நல்லா இல்லன்னு சொல்லிட்டு போகுது… காணாததுக்கு… ரதியோட அண்ணன்னு விடுறாளாம்… ஐயோ எங்க போய் முட்டிக்கன்னு தெரியலையே… இதுல என்ன பண்ணுவான்னு அவளுக்கே தெரியாதாம்… கொடுமைடா சாமி’ என்று குழப்பமான மனநிலையிலும் தன்னை நொந்துக் கொண்டான்.

‘நேற்றே… பின்னாடியே வந்தப்பவே மிரட்டிருக்கணும்… அப்போவே மிரட்டிருந்தா, இப்படி கேள்வி கேட்கமாட்டாப்ல… எப்படியெல்லாம் சொல்றாப்ல… தூக்கம் வர்றதுக்கு ஆல் தி பெஸ்ட்டாம்… ஆமா, இவுக பெரிய மன்மதேன், பார்த்த உடனே மயங்கி, நாங்க தூக்கம் வராம தவிக்க’ என நேற்று முழுவதும் அவனின் வார்த்தையால் தூங்காமல், குழம்பி தவித்தவளுக்கு, ரதி உதைத்தது கூட உறைக்கவில்லை. இப்படி தவறாய் எண்ணிக் கொண்டே, தன் பையை எடுத்து கொண்டு, அவனைக் கடந்தாள்.

ஆனால் சுதனோ ‘நம்ம தங்கச்சிக் கூட சேருறது எல்லாம் அது மாதிரியே இருக்குங்கப்பா… சரியான அர லூசு போல…’ என எண்ணிக் கொண்டே, அவள் தன்னைக் கடந்து போவதை உணர்ந்து, தன் வேலையைத் தொடர்ந்தான்.

அவன் அமைதியாய் இருப்பதைப் பார்த்து சென்றவள், ‘இம்… இத நேற்றே பண்ணிருக்கலாம் போல… பரவாயில்ல இப்பவாது சமாளிச்சோமே’ எனத் தன்னை தானே மெச்சிக் கொண்டாள்.

பாவம் பூஜாவும் தான் என்ன செய்வாள்? இந்த சுதன் செய்த வேலைக்கு… ஆம், கல்யாண மணடபத்தில் எப்பொழுது பார்த்தாலும், இவள் பின்னேயே செல்வது, சமயம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் பேச முயல்வது என அவள் பின்னேயே சுற்றினான்.

அவளும் தனக்கு அவன் சொந்தம் என்பதால் அமைதி காத்தும், அவன் அவளுக்கு எவ்வாறு உறவு முறையாவன் என உணர்ந்த பயத்தோடும் இருந்தாள். ஆம், பயம் தான், தன் அக்கா மேற்கொண்டு படிக்க வேண்டும், வேலைக்கு செல்ல வேண்டும் என்ற கனவுகளோடு இருந்தவளை, தாயும், தாய்மாமனும் பேசி, பேசி மனதைக் கரைத்து… இதோ திருமணமும் முடித்து விட்டனர்.

தானும் அவனிடம் சண்டையிட்டு பேசினால், தன் அக்காவைப் போல், தனக்கும் திருமணம் முடித்து விடுவார்களோ? என்ற பயத்தில் இருந்தது அந்த பேதை மனம். பாவம் அவளின் எண்ணம் அவள் இன்னும் பக்குவப்படவில்லை என்பதையே தெரிவித்தது. ஆனால் அவள் வயதிற்கு அவளின் பயம் சரியாகவே தோன்றியிருக்கிறது எனலாம்.

ஆனால் இதை அறியாத சுதனோ, அவள் பின்னேயே சென்றான். காரணம், உறவு பெண் என்பதாலும், தன் வயதுக்கு ஒத்த ஒரு ஜோடி கிடைத்த சந்தோஷத்திலும், தன்னை விட சிறியவளான பூஜாவை ஜோடி சேர்த்து கொண்டு அலைந்தாள் ரதி. சுதனோ, பல சமயம் நாத்தனார் என்ற முறையில் சில சடங்கு செய்ய அய்யர் அழைக்க, அவளைத் தேடி செல்ல, சில சமயம், எங்கே இங்கேயும் அவளின் பஞ்சயாத்தை கூட்டி விடுவாளோ என்று அவளைக் கண்காணித்ததன் விளைவு, பூஜா அவனைத் தவறாக எண்ணி விட்டாள்.

சொந்தபந்தங்கள் இல்லாமல் வளர்ந்த அண்ணனும் தங்கையும், என்ன தான் கேலி பேசி முட்டிக் கொண்டாலும், இருவருக்கும் மற்றவர்களே உற்ற தோழனும், தோழியுமாய் இருக்கிறார்கள் என்று அவளுக்கு தெரியுமா?

லஷ்மி கூட “ரெண்டும் பெரிய பசங்களாகி, கல்யாணத்துக்கப்புறம் எப்படி பிரிஞ்சு இருக்க போகுதுங்களோ?” எனத் தன் கணவனிடம், அவளைப் பற்றி கவலைப்படுவார். அதனால் அவர்கள் குடும்பமே, ரதிக்கு உள்ளுரிலேயே, பக்கத்திலேயே மாப்பிள்ளை பார்த்து தான், கட்டிக்கொடுக்க வேண்டும் என்று உறுதியோடு இருந்தனர்.

பின் ஒரு வழியாய், மாலை லதா சேகர் தம்பதிகளின் ஊரான, மதுரை அருகே உள்ள ராஜபாளையத்திற்கு சென்றனர். முதலில் மதுரை வரை ரயில் பயணத்திலும், பின் அங்கிருந்து ராஜபாளையத்திற்கு காரிலும் செல்ல முடிவு செய்யப்பட்டு செயலும் படுத்தினர். இங்கோ சஞ்சீவ், பிரஜீக்கு இரவுக்கு எதுவும் செய்ய வேண்டாம் என்று இட்லி வாங்கி வந்தான். பின்னர், நேற்றைய சோர்வு மீதம் இருக்க, உறங்கி விட்டாள் பிரஜி. செல்லும் போது சரஸ், அவர்களிடம் பத்திரமாக இருக்கும் படியும், அவளைப் பார்த்து கொள்ளும் படி சஞ்சீவிடம் நூறு முறை சொல்லி விட்டு தான் சென்றார்.

சஞ்சீவோ உறக்கம் வராமல், திருமண நாளன்று நடந்ததை அசைப்போட்டுக் கொண்டு, தொலைக்காட்சி பார்த்து கொண்டிருந்தான். பின் தன் தந்தை தன்னிடம் பேசியதை நெகிழ்வோடு எண்ணிக் கொண்டு, அவர் ஏன் அவ்வாறு இருந்தார் என்பதை, தனக்கு தெரிந்த மட்டும், அலசி ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தான். அதன் பின் ஒரு தீர்மானத்தை மனதில் எடுத்துக் கொண்டு, அப்படியே அங்கேயே வரவேற்பறையிலேயே உறங்கி விட்டான்.

காலை எழுந்த பிரஜி, சஞ்சீவ் வரவேற்பறையில் கையைத் தலைக்கு அடியில் வைத்து படுத்திருப்பதைப் பார்த்து, அவன் தலைக்கு ஒரு தலையணையை வைத்து விட்டு, சமயலறைக்கு சென்றாள். சிறிது நேரத்திலேயே விழித்தவன், குளியலறை சென்று பல் துலக்கி விட்டு வர, அவனுக்கு டீயை நீட்டினாள்.

அவன் அதை வாங்கி உணவு மேஜையில் வைத்தவன், சமயலறைக்கு திரும்பியவளின் கைப் பற்றி, அவளையும் அங்கு நாற்காலியில் அமரச் செய்தான். அவளோ புருவத்தை உயர்த்தி “என்ன?” எனச் செய்கை செய்ய, “என்னடி ஆச்சு? நேற்று காலைல எந்திரிக்கும் போது நல்லா தான இருந்த… அப்புறம் என்னாச்சு?” என்று வினவினான்.

அதற்கு அவளோ வாயை சுளித்து, “இம்… பேய் பிடிச்சுக்கிச்சு” என்று சொல்ல, “அதான… நல்லா இருக்கும் போதே, உனக்கு ஏதாவது வந்திருமே” என அவனும் ஆமோதிக்க…

“வேணாம்… காலங்காத்தல கடுப்ப கிளப்பாம இருங்க…” என்று இத்தனை நாள் அவனுடனே இருந்த நெருக்க்கத்தில் சகஜமாய், அவன் மீது எரிச்சல் பட்டாள்.

“ஹே… என்னன்னு சொன்னா தான தெரியும்?” என அவன் பக்குவமாய் கேட்க,

“இம்… ஒன்னும் தெரியாத பாப்பா… இவரு… செய்றது எல்லாம் செஞ்சிட்டு…” என முடிக்காமல் விட்டாள். அவன் தன்னிடம் கல்யாண ஏற்பாடுகளை சொல்லாமல் அவமதித்திருக்கிறான் என்ற கோபத்தில் இருந்தாள்.

அவனோ அதைப் புரிந்து கொள்ளாமல், “ஏய்… நான் எல்லாம் தெரிஞ்ச பாப்பா தான்…” எனக் கண்ணடித்து “என்ன செஞ்சேன் சொல்லுடி…” என்றான் கொஞ்சலாய்.

“என்ட்ட எப்படி நீங்க கல்யாண ஏற்பாட சொல்லாம இருக்கலாம்? இம்… பொண்டாட்டின்னு நினைச்சிருந்தா தான சொல்லியிருப்பீங்க..” எனத் தன் சண்டையை ஆரம்பிக்க, உணவு மேஜை அருகே கூண்டில் இருந்த லவ் பர்ட்ஸ், இவர்கள் சண்டையை பார்க்க ஆர்வமாய், கம்பியில் வரிசையாய் சமர்த்தாய் அமர்ந்து, வேடிக்கைப் பார்க்க தொடங்கியிருந்தன. ஆம், என்றுமே இந்த காதல் பறவைகள் தான், இந்த காதல் ஜோடியின் சண்டைக்கு பார்வையாளர்கள்.

சஞ்சீவ், பிரஜீக்கு இன்ப அதிர்ச்சியாக இருக்க வேண்டும் என்று, அவளின் அன்னை தந்தையை சமாதானம் செய்து, அவர்கள் வரவிருப்பதை சொல்லாமல் இருக்க, ஆனால் அவனின் தாய் தந்தையோ, அவனுக்கே தெரியாமல், மீண்டும் அவனுக்கும் பிரஜீக்கும் திருமண ஏற்பாடு செய்து, அவனுக்கே ஒரு இன்ப அதிர்ச்சியை தந்து விட்டனர். இதை அவளிடம் சொல்லி புரிய வைக்க முயன்றான்.

“ஏய்… எனக்கே தெரியாது… பிறகெப்படி உன்ட்ட சொல்லுவேன்” என அவன் பதில் சொல்ல, “பொய்… இப்ப எல்லாம் நீங்க என்ன மதிக்கிறதே இல்ல, என் நினைப்பு இருந்தா தான… உங்களுக்கு என்ட்ட சொல்லணும் தோணும்” என இத்தனை நாளும் அவனின் பாராமுகத்தை தாங்க முடியாத அவளின் மனது, தக்க சமயத்தில் அவளை, அதை வார்த்தைகளாய் வெளியிட செய்தது.

அவனோ “ஹே… அப்படி எல்லாம் இல்ல மா” அவளோ “எப்படியெல்லாம் இல்ல…?” என விடாமல் அவள் வாதம் புரிய, அன்றைய நாள் முழுவதும் இப்படி வாக்கு வாதத்திலேயே செல்ல, பிரஜி சிறுப் பிள்ளையாய் முறுக்கிக் கொள்ள, அதை உணர்ந்த சஞ்சீவ், சமாதானம் செய்கிறேன் பேர்வழி என்று அவளைக் கிண்டலோடு சமாதானம் செய்ய… என அந்த நாள் இருவருக்கும் ஆனந்த விளையாட்டாய் சென்றது. பிரஜீயும், வெளியில் தான் கோபமாய் இருப்பது போல் காட்டிக் கொண்டாள்.

இரவு, அவர்கள் அறையில் படுத்திருந்த சஞ்சீவ், அவர்கள் இருவரின் படுக்கைக்கும் நடுவில் அலைப்பேசியை வைத்து, அதன் மூலம் வானொலியில் பாட்டுக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

“நீ போகும் இடமெல்லாம் நானும் வருவேன் போ… போ… போ…

போ… போ………..” என ஸ்ரீநிவாஸ் குரலில் ஒலித்த பழையப் பாடலை கேட்டுக் கொண்டே, அறைக்குள் வந்தவளைப் பார்த்து கண்ணடித்தவனை, முறைத்து கொண்டே வந்தவள், அலைப்பேசியை எடுத்து, வேறு அலைவரிசையை மாற்றினாள். அதிலோ

“என்னோடு வா வா… என்று சொல்ல மாட்டேன்

உன்னை விட்டு வேறு எங்கும் போக மாட்டேன்” என வர, அவன் சத்தமிட்டே சிரிக்க, அவள் அதையும் மாற்றப் போக, ஆனால் அதற்குள், படுத்திருந்த சஞ்சீவ் அலைப்பேசியைப் பிடுங்கி விட்டான்.

ஆனால் அவளும் விடாமல், அவன் பறித்துக் கொண்ட அலைபேசியை வாங்க முற்பட, அவனும் தராமல், தன் வலக்கையில் இருந்த அலைப்பேசியை, படுத்தவாறே தன் வலப்பக்கம் நீட்டி அவளுக்கு போக்கு காட்ட… அவளும் முட்டி போட்டு, அவனை நோக்கி குனிந்து, அவன் வலக்கையை இடக்கையால் பற்றினாள்.

சஞ்சீவும் அவனின் இடது கையால் அவள் முயற்சித்த கையைத் தடுக்க, பிரஜீயும் தன் வலக்கையால் அவன் இடக்கையைத் தடுத்தாள். ஒரு மல்யுத்த போர் போல இருவரும் கைகளாலேயே அலைப்பேசிக்கு சண்டையிட்டனர்.

அவர்களின் இந்த அக்கப்போரில், அலைப்பேசி தானாய் அடுத்த அலைவரிசைக்கு மாறி, மீண்டும் வேறு ஒரு பாடலை ஒலிப்பரப்பியது. “ஆருயிரே மன்னிப்பாய மன்னிப்பாய… சொல் நீ… என் சகியே….” என வர, அதே சமயம் மின்சாரமும் துண்டிக்கப் பட…..

சரியாய் அந்த பாடலின் இந்த வரி வந்தது. “நீயில்லாத ராத்திரியோ… காற்றில்லாத இரவாய் ஆகாதோ…” மின்சாரம் துண்டிக்கப் படவும், இருவரின் கவனமும் நின்றது.

அமைதியோடு அந்தப் பாடல் வரியும் சேர… அதில் இருவரின் கண்களும் நேராய் சந்திக்க, அவனை நோக்கி குனிந்திருந்த பிரஜி, ஜென்னல் வழியே வந்த பௌர்ணமி நிலவின் ஒலியில் சஞ்சீவைப் பார்க்க…..

கன்னத்தில் குழி விழுக சிரிக்கும் அழகு முகம்…

தன் கை மீது கை வைத்து அழுத்தி “ஐ அம் டீப்லி இன் லவ் வித் யூ” என்று உருகிய காதல் முகம்…..

தன்னை முதன் முதலில் சேலையில் பார்த்து, காதலாகி அணைத்து, புன்னகைத்த முகம்…

“ஏன் உங்கம்மா அப்பா தேட மாட்டாங்களா?” என ஆழ்ந்து நோக்கிய முகம்…

“ஏய்… நான் ஆம்பிள்ள டி…” என கர்வமாய் கர்ஜித்து, கம்பீரத்தை பிரதிபலித்த முகம்…

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாய், கடைசியாய் அவள் நினைவில் “ஹே… ஒரே ஒரு கிஸ் டி…” என ஹஸ்கியான குரலில் மென்மையாய், காதலாய் குலாவி ஒன்றிய முகம்… அன்று கேட்ட சஞ்சீவுக்கு… பிரஜி… இன்று பதில் தந்தாள்.

அவளின் இடக்கை, தண்டவாளத்தில் கவனமாய் செல்லும் புகைவண்டி போல, நீண்டிருந்த அவன் வலக்கையில் ஊர்ந்து சென்று அவன் முகம் எனும் நிலையத்தை அடைந்தது.

தன் வலக்கையையும் அவனிடம் இருந்து விடுவித்து, அவன் முகத்தை பற்றியவள், மெய்மறந்த நிலையில் குனிய… சஞ்சீவும் தன் வலக்கையில் இருந்த அலைபேசியை அநாதையாக்கி, தன்னவளை அணைக்க, அவளின் வலக்கையை விடுவித்த அவன் இடக்கையும், அவள் முதுகுக்கு இடம் பெயர… ஏதோ ஒரு மாய லோகத்தில் பிரவேசித்த பிரஜி, அவனின் இதழில் மாயம் செய்ய தொடங்கினாள்.

எதிர்பாரா இந்த இன்ப தாக்குதலில், முதலில் சஞ்சீவ் தத்தளித்தாலும்… மெல்ல மெல்ல அவளின் பணியை, அவன் தனதாக்கி கொண்ட சமயம்… அவள் முழுவதுமாய் அவன் மீது படரவும்… அவள் வயிற்றின் ஸ்பரிசத்தை தன் மீது உணர்ந்த சஞ்சீவ், அவள் நிலை உணர்ந்து… அவள் முகத்தில் இருந்து விலகி, அவள் காதில் “ஹே… குழந்த… குழந்தை இருக்கு பிரஜு… வயித்துல…” என அவன் கூற,

அவளோ “இம்…” எனக் கண் மூடி மோன நிலையில் இருந்து மீளாமல் இருக்க… “ஹேய்… வயிறு… இடிக்குது டி…” என எடுத்து சொல்லியும், மீண்டும் அவள் இம்மை விட்டு நகரவில்லை.

முடிவு செய்தவனாய், சஞ்சீவ் அவளை அணைத்த நிலையிலேயே புரண்டு, அவளை மென்மையாய் கவனமாய் படுக்கையில் கிடத்தினான்.

 

மாயம் தொடரும்……….

இது என்ன மாயம் 39

பகுதி 39

காதல் தந்தவளே நீ…

ஏன் என்னைக் கொல்கிறாய்

 

உன்னைக் கொல்கிறேன் எனத் தெரிந்தும்,

ஏன் என்னுயிராய் வருகிறாய்

 

உயிரை தந்தவளே நீ…

ஏன் என்னுள்ளம் வதைக்கிக்கிறாய்

 

உன்னை வதைக்கிறேன் எனத் தெரிந்தும்,

ஏன் கண்ணீராய் வருகிறாய்

 

கண்ணீரைத் தந்தும்

என் கண்ணின் மணியாய் நீ இருப்பதால்…..

ஆனந்தமாய் உன்னைச் சூழ்கிறேன்…

வரவேற்பு நல்ல படியாக சென்றுக் கொண்டிருந்தது, பிரஜீக்கு தான் நின்றுக் கொண்டே இருப்பது சோர்வாக இருந்தது. அதைப் பார்த்த சஞ்சீவோ “என்ன பிரஜி டயர்ட்டா இருக்கா?” என்று கேட்க,

அவளோ எரிச்சலில் “இப்ப ஆமான்னு சொன்னா என்ன பண்ணப் போறீங்க? போய் ரெஸ்ட் எடு, நான் மட்டும் இருக்கேன்னு சொல்லப் போறீங்களா?” என்று கடுப்புடன் நிறுத்தினாள்.

“ஏன் பிரஜி…” என அவன் ஏதோ சொல்லும் முன், அங்கு ஏதோ அறிவிப்பு வர, என்னவென்று பார்த்தால், இசைக் கச்சேரிக்கு எனப் போடப்பட்டிருந்த மேடையில் ரதி ஏதோ பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.

பிரஜீயின் சோர்வைக் கண்ட ரதியோ, ஒரு யோசனைச் செய்து, தன் அண்ணன் சுதனிடம் ஆலோசனைச் செய்து, அதைச் செயல் படுத்தினாள். தன் தோழிகளுடன் சேர்ந்து, ஒரு பாடலுக்கு ஆடி, வந்திருந்தவர்களையும் தன் ஆடல் மூலம் கவர்ந்திழுத்து, பிரஜீக்கும் சிறிது ஓய்வுக் கொடுத்தாள். பின்னர் சுதனும், அவன் நண்பர்களும் ஒரு பாட்டுக்கு ஆடினர். இவ்வாறு அண்ணன் தங்கை இருவரும், சிறிது நேரம் வரவேற்பை கலைக்கூடமாக்கி விட்டனர்.

இந்தப் பக்கம், நம் சசியோ, “டேய்… அங்க பாரேன்… வாவ்… பியூட்டிஃபுல்” என உணர்ச்சி வசப்பட்டு எழுந்து விட, சபரி தான், அவன் பான்ட்டை பின்பக்கமாக பற்றி “டேய்… உக்காருடா… மானம் போகுது… எல்லாரும் உன்ன தான் பார்க்கிறாங்க” எனக் கூறி அவனை அமர்த்தினான்.

பின் அப்படியே ரதி, சஞ்சீவ் பிரஜீயோடு சேர்ந்து ஒரு புகைப்படம் எடுக்கச் செல்ல, சஞ்சீவ் “ஹே… வாலு… எங்க கிப்ட்?”

பிரஜியும் “அதான… உன் பிரன்ட் கவிலாம், கிப்ட் கொடுத்தாங்க, உன் கிப்ட் எங்க?” எனக் கேட்டாள்.

“ஹய்யோ… இவ்ளோ பெரிய கிப்ட் இருக்கும் போது, சின்னப் பிள்ளத்தனமா, கலர் கலர் பேப்பர்ல சுத்துன கிப்ட் கேட்குறீங்களே” என வாயடிக்க,

“ஏய்… இதெல்லாம் செல்லாது… செல்லாது…” என்று பிரஜி கூற, “இப்ப என்ன பிரஜி, உங்களுக்கு கிப்ட் தான வேணும்” என்று ரதி, அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட, புகைப்படக்காரர் அதைச் சரியாக கிளிக்கினார்.

பின் சிரிப்போடு நகர்ந்து, மதனிடம் சென்றாள். அவனிடமும், அதே டையலாகை அடிக்க, புஷ்பா சிரித்துக் கொண்டே “அதானே நம்ம ரதியே ஒரு கிப்ட் தான்” என்று அவளுக்கு சார்பாய் பேச, “இம்… அப்படி சொல்லுங்க அண்ணி” என்றாள்.

“ஹே… நான் உங்கள விட சின்னவ தான் ரதி, புஷ்பான்னே கூப்பிடுங்க” என்று கூற, “ஏற்கனவே நான் பிரஜி அண்ணிய பேர் சொல்லி கூப்பிடுறேன்னு, எங்கம்மா டின் கட்டுறாங்க… இதுல உங்களையும் கூப்பிட்டு பழக்கமாகிடுச்சுன்னா, அவ்ளோ தான்…” என்று பயந்தவள் போல் சொல்ல, மதனும் “சரியான வாயாடி…” எனச் செல்லமாய் அவள் மண்டையில் கொட்ட, அதையும் புகைப்படக்காரர் கிளிக்கினார்.

“அண்ணி, பூஜா எங்க? நான் அவளக் கூப்பிட்டு வரேன்” என்று செல்ல, அவளையே ஒரு ஜோடிக் கண்கள் தொடர்ந்தன.

சுதனோ, அவளிடம் வந்து “ஏய்… அம்மா எங்க? நீ பார்த்தியா?” என்று வினவ, “அதோ… அங்க பார்… இந்த வயசுலையும் நம்ம ரவிய சைட் அடிச்சிட்டு இருக்காங்க பார்” என்று கைக் காட்டினாள்.

அவள் காட்டிய திசையில், லஷ்மி தன் கணவனை அழைப்பதற்காக, அவர் இந்தப் பக்கம் திரும்புவார், கை ஜாடையில் அழைக்கலாம், என்று அவரையே பார்த்திருக்க, அதைப் பார்த்து தான் அவர்களின் புதல்வி கேலிச் செய்தாள். இது அவளுக்கு பிடித்த பொழுதுப் போக்குகளில் ஒன்று.

பின் அவளை விடுத்து, தன் அன்னையை நோக்கி சென்றான் சுதன். “அம்மா, அண்ணன்களுக்கு கைச் செயின் போடணும்னு சொல்லிட்டு… இங்க என்னமா பண்ணிட்டு இருக்க?” என்றான்.

“அதுக்கு தான் பா, உங்கப்பாவ கூப்பிடலாம்னு பார்த்தா, மனுஷன் இந்தப் பக்கம் திரும்பவே மாட்டேங்கிறார்” என்று லஷ்மி சலிக்க,

“அவர் இன்னிக்காவது ப்ரீயா நாலஞ்சு பிகர பார்க்கட்டும் மா, எத்தனை நாளைக்கு தான் உன்னையே பார்ப்பார்” என்று சுதன் பின்னே வந்த ரதி சொல்ல, சுதனோ தன் தந்தையை அழைக்க சென்று விட, அவர்கள் திரும்பி வரும் போது, லஷ்மி “ஏன்டி… எப்போ பார் வெள்ளையவே கட்டி அழுகுற? ஹாஸ்பிட்டல தான் வெள்ளைக் கோட் போடுற, இங்கயுமா இப்படி அலையணும்” என அவளின் வெள்ளை அனார்கலி சுடியைப் பார்த்து திட்டினார்.

உடனே ரவி “ஏய்… பிள்ளைய திட்டாத லஷ்மி” என்று பரிந்துக் கொண்டு வர, லஷ்மியோ அவரை முறைத்து “ஏன் சொல்லமாட்டீங்க? இப்படி லைட் கலரா போட்டு அழுக்காக்குறது, அதுக்கப்புறம் சரியா துவைக்கல, அப்படி இப்படின்னு, என்ன குற்றம் சொல்லி குதிக்க வேண்டியது”

“சரி, சரி… விடு, அதுக்காக பிள்ளைய திட்டாத”

“இம்ம்… சரி, இனிமே நீங்களே துவைச்சு போடுங்க உங்க பிள்ளைக்கு” என்று அவர் தீர்ப்பு சொல்ல, ரதியோ “ஹையா… ஜாலி ஜாலி, இனிமே அப்பா அழகா துவைச்சு தந்திருவார். அதுனால எந்தக் கலர் ட்ரஸ்ஸும் போடலாம்” என்று கூவ,

அருகில் இருந்த சுதனோ “அப்பா… எனக்கு…” என்று கேட்க, ரவியோ “சரிடா… உனக்கும் துவைச்சு தரேன்” என்று கூலாய் சொன்னார்.

அவர்கள் அருகே இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்து, அவர்களின் பேச்சைக் கேட்டு அதிர்ந்த பூஜாவோ “குட் பாமிலி பா…” என எண்ணிக் கொண்டாள். அதிர்ந்து இருந்தவளையும் சேர்த்து, அவள் தோழிகளிடம் இருந்து பிரித்து, மீண்டும் புகைப்படம் எடுக்க அழைத்து சென்றாள் ரதி.

உணவுகள் திறந்த வெளியில், புல்வெளியில், உணவை மட்டும் போலிக் கூரை அடியில் வைத்து, இயற்கை அழகோடு, ஒளிவிளக்குகளோடு பரிமாறப்பட்டன. இரு கைகளிலும், இரண்டு தட்டை வைத்துக் கொண்டு, பஃபட் முறையில் பரிமாறப்பட்ட உணவை வாங்கிக் கொண்டே சென்றாள் ரதி.

அப்போது திடீரென மிதமான தென்றல் வீச, ரதியின் துப்பட்டா லேசாக பறக்க, “அய்யய்யோ… ஷால் மட்டும் க்ரேவில விழுந்துச்சு… நான் கைமா தான்” எனத் தன் தாயின் திட்டை எண்ணி பயந்து, இரண்டு கைகளிலும் தட்டை வைத்துக் கொண்டு, துப்பட்டா விழாமல் இருப்பதற்காக, அவள் கைகளை தூக்கியும், இறக்கியும் ஆடிக் கொண்டிருந்தாள்.

அவள் பின்னே வந்தவனோ, “யாரிது இப்படி தட்ட வச்சுக்கிட்டு கதக்களி ஆடுறது” என அவள் தட்டில் இருந்து பார்வையை அவள் பக்கம் திருப்பினான். ‘வாவ்… மை ஏஞ்சல் தானா?’ என மனதில் கூவியவன், வேறு யாருமல்ல, சாட்ஷாத் நம் சசியே தான்.

அவள் நடனமாடுவதைப் பார்த்தவனோ, அவள் நிலைமை புரிந்து, “மே ஐ ஹெல்ப் யூ” என ஆங்கிலப் பட கதாநாயகன் போன்று புன்னகையுடன் வினவ, அவளோ அவஸ்தையாய் அவனை முறைத்தாள். பின்னே அவள் துப்பட்டா ஒரு தோளில் இருந்து இறங்கி, மறுப்பக்க தோளில் இருந்தும் வழுக்க ஆரம்பித்திருந்தது.

அவளின் இந்தப் போராட்டத்தை உணர்ந்தவன், அவள் கைகளில் இருந்த ஒரு தட்டை வாங்கியிருக்கலாம், இல்லை என்றால், கீழே வைக்குமாறு யோசனையாவது சொல்லியிருக்கலாம். ஆனால் அவனோ, அவள் முன்னே நின்று, துப்பட்டாவை பற்றுவதற்காக அவளை நோக்கி கையை நீட்டினான்.

ஆனால் அவளோ “ஏய்…..” எனத் தன் கைகளால் அவனைத் தடுக்கப் போக, இரு தட்டில் இருந்த பதார்த்தங்களையும் தன் மீதே கொட்டிக் கொண்டாள்.

சசியோ அவளைப் பாவமாக பார்த்து, “ச்ச்..சச்…” என உச்சுக் கொட்டி, “ஏங்க… இப்படி அவசரப்பட்டீங்க, நான் ஷால ஒழுங்கா பிடிச்சிருப்பேன்ல” என அபயமளிக்க வந்தவன் போலவும், அவள் உதவ வேண்டாம் என்று தடுத்தவள் போலவும் சொன்னவனைக் கண்களைச் சுருக்கி பார்த்து, “யூ… யூ…” எனக் கண்களை மூடி அவள் கத்தவும் தான், தன் மீது தான் கோபப்படுகிறாள் எனப் புரிந்து, அவ்விடம் விட்டு மறைந்தான்.

இதை அவர்கள் பின்னே பார்த்துக் கொண்டிருந்த, சபரியும் ஜெய்யும் கைக் கொட்டி சிரிக்க, அந்த சிரிப்பினூடே சபரி, “நான் தான் சொன்னேன்ல, உனக்கு இந்த பொன்னுலாம் செட் ஆகாதுன்னு” என்று ஓடி வந்தவனிடம் சொல்ல, “டேய்… ஒரு ஹெல்ப் பண்ணப் போனவனுக்கு… இந்த நிலைமையா… அதனால தான் டா, இப்ப யாருமே ஹெல்ப் பண்றது இல்ல” என வேதனையோடு சொன்னான் சசி.

ஜெய் “நான் தான் அப்போவே சொன்னேன்ல… உனக்கு டாக்டர் பொண்ணுல செட் ஆகாதுன்னு”

சசி “ஏன் டா… ஏன்… ஒரு ப்ளான் பெயிலியர் ஆனா, இன்னொன்னு வொர்க் அவுட் ஆகாமலையா போய்டும்”

சபரி “இருந்தாலும் உனக்கு… டாக்டர் பொண்ணா… கொஞ்சம் ஓவரா தான் டா இருக்கு”

“ஏன் டா, நீங்கலாம் இன்ஜினியர் பொண்ணக் கட்டிக்கும் போது, நான் டாக்டர் பொண்ணக் கட்டக் கூடாதா?” எனச் சசி சொல்ல, “டேய்… பார்த்து பிளான் போடுடா, அந்த பொண்ணு தான் என் பையனுக்கு டாக்டரா அப்ப அப்ப ட்ரீட்மென்ட் கொடுக்கிறா… அவ பாட்டுக்கு உன்மேல இருக்க கோபத்துல, என் பையன் மேல காமிக்கப் போறா” என்று ஜெய் நிஜமான அக்கறையோடுக் கூறினான்.

“உன் பையனா… அவன் பயங்கரமான ஆளு டா… அங்கப் பாரு, இப்பவே என்ன பண்றான்னு” என்று ஒரு திசை நோக்கி காட்டினான் சசி.

அங்கே ஸ்ரீராம், சங்கீயின் அருகில் நின்றுக் கொண்டு, அவனைப் போன்று அங்கே இருந்த ஒரு பெண் குழந்தையிடம், எதையோ நீட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

“பார்த்தியா… இப்பவே உன் பையன் எப்படி கரெக்ட் பண்றான்னு” என்று சசி ஜெய்யிடம் கூற, உடனே சபரி “அப்படியே அவங்க சித்தப்பா குணம்… அவனுக்கு வந்திருச்சு டா” என்று கூறும் போதே அவர்களை நோக்கி சுதன் வந்து கொண்டிருந்தான்.

அவனைக் கண்ட ஜெய்யோ, ஒரு அடி தள்ளி நின்று “சபரி, நீயும் இவன விட்டு தள்ளி நில்லுடா, பின்னாடி பாரு, சசிக்கு தர்ம அடி கொடுக்க ஒருத்தன் வர்றான்” என்று முடிக்கும் போதே, அவன் நெருங்கி விட்டான்.

தன் ஆடையில் உணவு சிந்தி, கறைப் பட்ட உடையோடு சென்றவளை, சுதன் தடுத்து “என்னவென்று?” விசாரிக்க, அவளோ சசி தன் மீது தட்டை இடித்து தள்ளி விட்டான் என்று நடந்ததை கூற முடியாமல், அவனால் தான் இப்படி ஆயிற்று என்று அவ்வாறு கூறினாள். அப்படி கூறியதோடு நிற்காமல் “நீ போய் அவன்ட்ட கேளு” என்று அவனை துரத்தியும் விட்டாள்.

ரதி எப்போதும் இப்படி தான், பக்கத்து வீட்டு சிறுவர்களோடு இல்லை அவள் வயது தோழிகளோடு விளையாடுகிறேன் பேர்வழி என்று சண்டையிட்டு வருவதும் இல்லாமல், அவர்களை தட்டிக் கேட்டு, தன் சார்பாய் சண்டையிட சுதனையோ அல்லது தந்தையையோ இழுத்துக் கொண்டு செல்வாள்.

அவர்களும் இவள் முன் அவர்களை திட்டுவது போல் நடித்து விட்டு, அவள் சென்ற பின் “சாரி டியர்ஸ், இனிமே இந்தப் பிள்ள வந்தா விளையாட்டுல சேர்க்காதீங்க டா” என்று அறிவுறுத்துவார்கள். ஆனாலும் நண்பர்கள் இவர்கள் பேச்சை, கேட்பார்களா என்ன? இதுவும் ரதியின் ஒரு குணம்… சிறுப்பிள்ளைத் தனமான குணம்…

ஏற்கனவே, சுதனுக்கு மாலையில், அவர்கள் எல்லோரும் சஞ்சீவின் மூலம் அறிமுகமானவர்கள் தான் என்றாலும், சந்தோஷியின் சித்தப்பா, மாமாக்கள் என்ற முறையிலும் அவர்களுடன் சிறிது நேரம் பேசி பழக்கமானான்.

ஆனாலும் ரதியின் தொல்லையால், அவர்களிடம் சும்மா பேருக்கு நின்று பேசி விட்டு சென்றால், அதைப் பார்த்து அவள், தான் திட்டி விட்டதாக சமாதானம் ஆகிவிடுவாள் என்றெண்ணி தான் அவர்களிடம் வந்தான்.

ஆனால் அதற்குள், சசியோ “யூ ந்நோ மிஸ்டர் சுதன், நான் ஹெல்ப் பண்ணப் போறதுக்குள்ள, உங்க சிஸ்டர் தான், கைல ரெண்டு தட்ட வச்சுகிட்டு, அவங்க மேலேயே கொட்டிக்கிட்டாங்க” என்று தானாய், வலிய சென்று அவனிடம் தலையைக் கொடுத்தான்.

ஆனால் சுதனோ புன்னகைத்துக் கொண்டே, “தெரியும் சசி, அவ இப்படி தான் எதவாது அவசரமா பண்ணிட்டு, அடுத்தவங்கள திட்டுவா, சாரி… நீங்க தப்பா எடுத்துக்காதீங்க, கொஞ்சம் செல்லமா வளர்ந்துட்டா” எனக் கூறினான்.

சசியோ ‘அப்போ நம்மளா தான் அவுட் ஆகிட்டோமா?’ என உள்ளே எண்ணினாலும், வெளியே கம்பீரமாய் “இட்ஸ் ஓகே சுதன். ஐ கேன் அண்டர்ஸ்டான்ட்” எனச் சொல்லிக் கொண்டு அப்படியே அவனையும் அவர்களுடனே ஒன்றாய், சாப்பிட சொல்லி நால்வரும் ஒன்றி விட்டார்கள். பின் ஷிவா வந்து தான் “என்னபா… கிளம்பலாமா” எனச் சந்தோஷியோடு வந்து கேட்க, அவர்களும் சுதனிடம் கைக்குலுக்கி விடைப்பெற்று சென்றனர்.

சுதனிடம் இருந்து எல்லோரும் நகர்ந்து விட, சசி மட்டும் வந்து “ஆமா, உங்க சிஸ்டர் ஏன் ரெண்டு ப்ளேட் வச்சிருந்தாங்க? ஒன்னு ஆன்ட்டிக்கா?” என அப்பாவியாய் கேட்க, அவனோ “இல்ல ரெண்டுமே அவளுக்கு தான்” என்று சொல்லி, சசியை அதிர வைத்தான்.

மேலும் சிரித்துக் கொண்டே “அவ எப்போவும் சாப்பாட மட்டும், முன்னக்கூடியே, ரிசர்வ் பண்ணி வச்சுக்குவா” என்று விளக்கமளித்தான்.

சசியோ ‘ஐயோ… இவளுக்கு மூனு வேள சாப்பாடு போடுறதுக்கே, வருஷத்துல முன்னூற்றிஅறுபது நாளும் உழைக்கனும் போலேயே’ என எண்ணி சிலையானான். பின் சுதன் தான் அவனின் மயக்கத்தைப் போக்கி, அனுப்பி வைத்தான்.

சசியைப் போன்ற ஆண்மகன் சுதனுக்கு, இந்நேரம் சசியின் எண்ணம் தெரிந்திருக்காதா என்ன? நேரம் எட்டை கடக்கவும், முதலில் சஞ்சீவ், பிரஜீயைச் சாப்பிட வைத்து லஷ்மி குடும்பத்தினரோடு அனுப்பி வைத்தார் சரஸ்.

போகும் போது, கண்டிப்பாக வீட்டிற்கு வர வேண்டும் என்று சங்கீயிடம் பிரஜீயும், பிரஜீயிடம் சாந்தியம்மாவும் சொல்லி சென்றனர். டவேராவில் ஏறும் போது, மீண்டும் சரஸ் வந்து பூஜாவையும் அவர்களுடனே அனுப்பி வைத்தார். லஷ்மி மற்றும், லதாவின் குடும்பத்தினர் தங்க, பக்கத்திலேயே ஒரு வீட்டை ஒரு வாரத்திற்கு அமர்த்தியிருந்தனர்.

திருமணத்திற்கு வந்திருந்த சொந்தங்களில் சிலர் அங்கு தங்கி, இன்று கல்யாணம் முடிந்து, அவரவர் ஊருக்கு சென்று விட, அதனால் இன்று இவர்களை அங்கே தங்க வைத்தனர்.

பின் லஷ்மி, இளையவர்கள் மூவரையும், தன் கணவனையும் அந்த வீட்டிற்கு போக சொல்லிவிட்டு, பிரஜி சஞ்சீவோடு, சரஸ் வீட்டில் தங்கி விட்டார். தன் அக்கா சொன்ன வேலைகளைச் செய்ய ஆயத்தமாகும் போது, பிரஜீயின் சோர்வைப் பார்த்து “நீ போய் ஓய்வு எடு மா, நான் பார்த்துக்கிறேன்” என்று அவளை அறைக்கு அனுப்பி வைத்தார். சஞ்சீவோ, மற்றவர்களின் வருகைக்காக, கதவைத் திறந்து விடுவதற்காக முன்னறையில் அமர்ந்திருந்தான்.

அங்கோ ரதியுடன், ஒரு அறையில் உறங்க சென்ற பூஜாவிடம், சுதன் “பூஜா” என அழைத்தான். அவளோ திடுக்கிட்டு திரும்ப, “ஆல் தி பெஸ்ட்” என்று அவன் சொல்லவும், குழம்பிவிட்டாள்.

பின் அவனே “எதுக்குன்னு பார்க்குறியா? தூக்கம் வர்றதுக்கு தான்” என்று அவன் சொல்லி சிரிக்கவும், மேலும் அதிர்ந்து ஸ்தம்பித்து விட்டாள். அதற்குள் உள்ளே சென்ற ரதி, தன் பின்னே பூஜா வராமல், வெளியே நின்றவளைப் பார்த்து, உள்ளே இழுத்துக் கதவடைத்தாள்.

இருவரும் உறங்க சென்றனர். ஆனால் பூஜாவிற்கு தான் சுதனின் வார்த்தைகளால் உறக்கம் வரவில்லை. இங்கோ பிரஜி அவர்கள் வரும் முன்னே ஆழ்ந்த நித்திரைக்கு சென்று விட்டாள். பின் சரஸ் மணமக்களுடன் வர, லதாவும், சேகரும் அந்த வீட்டிற்கும், ரங்கன் மேல்மாடிக்கும் சென்று விட, புஷ்பாவை லஷ்மி தான் அலங்கரித்தார். தன் அறைக்கு வந்த சஞ்சீவ், சேலையை கூட மாற்றாமல் படுத்திருந்தவள் அருகில், கண்ணில் காதலோடு, முகத்தில் புன்னகையோடு சென்றான்.

மாயம் தொடரும்…….

இது என்ன மாயம் 38

பகுதி 38

அவளிடம் கொலுசை வாங்கியவன், நேரே கண்ணாடி முன் இருந்த நாற்காலிக்குச் செல்ல, அவளோ அங்கேயே நிற்க, அவனோ விசிலிலேயே “என்ன?” எனக் கேட்டான். “கொறடு எடுக்கலையா?” எனக் கொலுசை இறுக்குவதற்கு தேவைப்படும் கருவியை கேட்க…

“ஆமா… இப்ப நான் வெளிய போய் கொறடு எங்கிருக்குன்னு தேடுனா, எங்கம்மா என் முதுகுல டின் கட்டவா? ஏன் டி புருஷன மாட்டி விடுறதுலையே இருக்க? சரி, சரி வா… நேரமாச்சு” என கை நீட்டி, விரல் மடக்கி அழைத்தான். “ஹே… பிறகெப்படி தைட் பண்ணுவீங்க?” என நகராமலே கேட்டாள்.

“ஆமா… இது பெரிய விஷயம்… நீ வா, நானே தைட் பண்றேன்” என்று வெளியே சொல்லி, அவளை அழைத்தவன், ‘வா டி… அப்படியே உனக்கும்… தைட் வைக்கிறேன்’ என்று உள்ளே நினைத்தான்.

அவளை நாற்காலியில் அமரவைத்து, அவன் தரையில் அமர்ந்து, அவள் காலைப் பற்றி கொலுசை போட்டு விட்டு, கொக்கியை பல்லால் இறுக்குவதற்காக, அவன், அவள் காலில் குனிய, சட்டென்று காலை இழுத்துக் கொண்டாள். அவனோ “ஏன்? என்னாச்சு?” எனப் புருவத்தை நெறித்து கேட்க, “இல்ல… கையால நகட்ட (நகர்த்த) முடியாதா?” என்று கேட்டாள்.

“ஹே… உன்னையவே என்னால நகட்ட முடியாது, இதுல இத எப்படி முடியும். என்னைய என்ன பீமன்னு நினச்சுட்டியா?” எனப் பதில் சொல்லிவிட்டு, அவள் கொலுசின் மாட்டியை பற்களால் நெருக்கியவன், அடுத்த காலிலும் அதே போல் செய்து, அப்படியே காலில் காதலாய் ஒரு முத்திரை வைத்தான்.

அதில் அவள் பதறி எழ, அவன் வேறு, அருகில் தரையில், அமர்ந்திருந்ததால், சரியாக காலை ஊன்ற முடியாமல், தள்ளாடி அமர்ந்திருந்தவன் தோளையே பற்றி, தன்னை நிலைப்படுத்திக் கொண்டாள். அதற்குள் “ஏய்… பார்த்து…” என அவன் பதறி, அவள் நின்றுக்கொள்ளவும், “என்ன பொண்டாட்டி… உனக்கும் தைட் பண்ணுவோமா” எனத் தன் தோளில் இருந்த அவள் கையைப் பற்றி, எழுந்துக் கொண்டே அவளிடம் கேட்டான்.

பின் அவனை முறைத்து, அறையை விட்டு வெளியேற, “என்ன பிரஜி… இன்னும் நீ டிரஸ் மாற்றலையா?” எனச் சரஸ் கேட்க, “இதோ… போறேன் மா” எனச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே, சஞ்சீவ் வெளியே வர, மறுபடியும் தன் அறைக்குள் திரும்பி போகும் போது, அவன் முதுகில், தன் முழங்கையால் ஒரு இடி இடித்து விட்டு அறைக்குள் மறைந்தாள். அவனோ புன்னகையோடு குளியலறைக்குள் நுழைந்தான்.

எல்லோரும் ஒரு வழியாய் கிளம்பி, தயாராக, பின்னர் பக்கத்து வீட்டு விசாலி குடும்பத்தினர், சங்கீ, ஜெய், சிந்தா, செல்வி என எல்லோரும் தங்கள் குழந்தையுடன், சாந்தியம்மாவும் வர, வேன் கிளம்பியது.

பின்னர் மண்டபத்திற்கு செல்ல, அங்கோ… இரண்டு அய்யர்களுடன் ஹோமம் வளர்க்கப் பட, சஞ்சீவ் புரியாமல், “என்னமா இது?” என சரஸிடம் கேட்க, அவரோ “சுதன் இவனையும் கூட்டிட்டு போய், அங்க மதன் ரூம்ல மாலை இருக்கும், அத போட்டு இவன தயாராக்கு பா” என அவனைப் பேச விடாமல், அங்கு வந்த சுதனிடம் சொன்னார். அதே போல அந்தப் பக்கம் பிரஜீயை ரதியும், சங்கீயும் மணமகள் அறைக்கு இழுத்து சென்றனர். போகும் போது, பிரஜி, சஞ்சீவை திரும்பி கேள்வியாய் பார்த்துக் கொண்டே சென்றாள்.

சஞ்சீவோ “அம்மா… என்ன மா இது?” என்று அதிலேயே இருக்க, “டேய் சஞ்சீவ்… எல்லாம் உங்கப்பா ஏற்பாடு பா, எனக்கே தெரியாது “ என்று சொல்லும் போதே, சாரங்கன் அங்கு வர, அதற்கு மேல் எதுவும் பெரிதுப்படுத்தாமல், சுதனுடன் சென்றான்.

மீண்டும் ஒரு முறை அங்கு, பிரஜீக்கும் சஞ்சீவுக்கும் திருமணம் நடக்கவிருந்தது. முதலில் மதனுக்கு, மங்கள நாண் வழங்கப் பட, அதை வாங்கியவனோ, தன் அருகே பூவைப் போன்று, சிகப்பு நிறப் பட்டில் மலர்ந்திருந்த புஷ்பாவின் கழுத்தில்… மனதில் காதலோடு, அன்போடு கட்டினான்.

அடுத்து, பட்டு வேஷ்டியில் இருந்த சஞ்சீவோ, தேன் வண்ணப் பட்டில், தேனீ போல அவனைக் கொட்டுவதற்கு சந்தர்ப்பத்தை எதிர்நோக்கி காத்திருந்தவள் கழுத்தில்… மனதில் “சாமி… என்ன காப்பாற்று… இந்த ஏற்பாடு எனக்கே இப்பத்  தான் தெரியும்” எனக் கடவுளை நினைத்து தாலியை கட்டினான்.

எல்லோரும் அட்சதை தூவினர். பின் தங்கள் தாய் தந்தையரிடம், இரு ஜோடிகளும் அடுத்தடுத்து ஆசிப் பெற்றனர். சஞ்சீவிடம், சாரங்கனோ “சஞ்சீவ்… நான் தான் ஆசைப்பட்ட மாதிரி வாழ முடியல டா… நீயாவது நல்ல படியா, நீ ஆசைப்பட்ட மாதிரி, எங்க எல்லோரட ஆசீர்வாதத்தோடு வாழனும் டா” என்று அவனை உணர்ச்சிப் பொங்க அணைத்துக் கொண்டார். இத்தனை நாளும், அவனை ஒதுக்கியே வைத்தவர், தன் காலம் கடந்து போயிற்று, இனி நாம் பெற்ற மகனுக்காவது… எல்லாம் நல்ல படியாய் நடக்கட்டும் என்ற நல்ல எண்ணத்தோடு, அவன் தவறாய் செய்த ஒன்றை சீர்ப்படுத்தி விட்டார். அவரின் இந்த மாற்றத்திற்கு பிரஜீயும் ஒரு காரணம் என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது.

இத்தனை நாளும் தந்தையின் பார்வைக் கூட தன் மேல் விழாமல் இருந்தவன், அவரின் அணைப்பில் அனைத்தையும் மறந்து “அப்பா…” என முதன் முதலாய் தன் தந்தையைப் பார்க்கும் சிறுவன் போன்று, தன் அன்பை முழுவதும், அந்த ஒற்றை அழைப்பில் தேக்கி வெளிப்படுத்தினான். சிறு வயது சஞ்சீவ் தன்னை அழைப்பது போன்றே, சாரங்கனுக்கு அவனின் அப்பா என்ற அழைப்பு, காதில் தேனாய் வந்து விழுந்தது.

இருவரின் இந்த பாச அணைப்பே… இந்த அங்கீகாரமே… அங்கிருந்த சொந்தபந்தங்களின் வாயை அடைத்தது எனலாம். இனி யாரும், சஞ்சீவைப் பற்றியோ, பிரஜீயைப் பற்றியோ, அவர்களின் திருமணத்தைப் பற்றியோ தவறாக பேசுவார்களா என்ன?

இதைக் கண்ட சரஸ்… ஏன் மதன் கூட கண் கலங்கி விட்டான். மணமேடையில் இருந்த அனைவரும், நெகிழ்ந்து போய் சந்தோஷமாய் அவர்களைப் பார்த்தனர். பின் சரஸ், ரதிக்கு கண் ஜாடைக் காட்டி விட்டு, “போதும்ங்க… நல்ல நாள் அதுவுமா அழுதிட்டு…” என அதட்டினார்.

பின் மணமேடையிலேயே, லஷ்மிக்கு பின் புறமாய், ஒதுங்கி நின்றிருந்த கோதையின் கைப் பற்றிய ரதி, “வாங்க ஆன்ட்டி” என இழுத்து வந்தாள். அவருடன் ராமும் நிற்க, இந்த முறை பிரஜி, “அம்மா…” என சந்தோஷமாக அழைக்க, அவரோ “உனக்கு ஆசீர்வாதம் பண்ணனும்கிறது, என் கடமை… எங்கிருந்தாலும் நல்லா இரு” என அவர்கள் காலில் விழும் முன்னே, ‘அதற்கு தான் நான் வந்தேன்’ என்பது போன்று பட்டும்படாமலும் சொல்ல, அதைக் கேட்ட, சஞ்சீவ் தான் கலங்கி போனான். சரஸும், மற்றவர்களும் அம்மா – பெண் பாடு என்று அவர்கள் பேச்சில் தலையிடவில்லை.

சஞ்சீவ் “அத்த…” என உணர்ச்சி மிகுதியில் பொங்க, “என்ன மாப்பிள்ள, எங்க கால்ல விழுகுற உத்தேசம் இல்லையா?” என ராம், அவனின் உணர்வுக்கு தடைப் போட்டார். “இதோ… மாமா” என்று அவரின் காலில் விழுந்து வணங்காமல், பிரஜீயின் உடல் நிலையால் லேசாய் குனிந்து, அவர்கள் கால் தொட்டு நிமிர்ந்தனர்.

பின் பிரஜி “அம்மா… அண்ணன் எங்க மா?” எனக் கேட்க, அவரோ “உனக்கு… கூடப் பிறந்தவங்கலாம் ஞாபகம் இருக்கா? அவன்லா வரல…” என அவளைத் திட்டத் தொடங்க, மீண்டும் சஞ்சீவ் “அத்த…” என வர, “நீங்க சும்மா இருங்க, இது பொண்ணுக்கும் அம்மாக்கும் உள்ள பிரச்சனை” எனச் சொல்ல,

மேலும் அவன் “இப்ப பிரஜி உங்க பேரக் குழந்தைய சுமக்குறா அத்த… இப்போ போய் அவள திட்டுறீங்களே” என அவளையும், குழந்தையையும் காக்க எண்ணி சொன்னான். இந்த மாதிரி சமயத்தில் பெற்றவர்கள் சபிக்கக் கூடாது என்று அவனுக்கு கூட தெரிந்திருந்தது!

ஆனால் அதற்குள், தன் மகளைப் பார்த்து, புருவத்தை உயர்த்தி, நாக்கை ஒரு பக்கமாய் நகர்த்தி, ‘உன் அம்மா பொய் சொல்கிறாள், அங்கு பார்’ என்று ஜாடையிலேயே சொல்ல, அவளும் தன் தந்தையின் ஜாடையை புரிந்துப் பார்க்க, அவள் அண்ணன் ரிஷிவர்த்தன், முதல் வரிசையில் தன் நண்பர்களோடு அமர்ந்துச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தான். இவ்வளவு நேரமும், தன் கணவன் மீது உள்ள கடுப்பில் குனிந்த தலை நிமிராமல் இருந்தவள், இப்போது தான் நிமிர்ந்து மண்டபம் பக்கமே பார்த்தாள்.

இந்த முறை சஞ்சீவ் பதில் அளிக்கவும், அவன் பக்கம் திரும்பிய கோதை, “ஹும்… இதே மாதிரி தான, நாங்களும், உங்கள பெற்று வளர்திருப்போம். நான் உங்களையும் சேர்த்து தான் சொல்றேன், அவ தான் சின்னப் பொண்ணுன்னா… நீங்களாவது பொறுப்பா புத்தி சொல்லிருக்க வேணாமா?” என்று அவனையும் குற்றம் சுமத்த, இப்போது சஞ்சீவ் பதில் பேசாமல் மௌனித்தான்.

பின் ராம் தான், “சரி, விடு கோதை… மிச்ச மீதிய வீட்ல போய் திட்டிக்கலாம், இப்போ… அங்க பார் அய்யர் கூப்பிடுறார்” எனச் சொல்லி சமாளித்தார்.

அக்னி வலம் வர, மச்சினனை அழைக்க, புஷ்பாவிற்கு ஒரே ஒரு தங்கை, பூஜா மட்டும் தான், அண்ணன் எல்லாம் கிடையாது.

ஆனால் இதை உணர்ந்த கோதை, தன் கணவனுக்கு கண் காட்ட, அவர் “டேய் ரிஷி… வா டா இங்க…” என அழைத்து, அவனையே மதனுக்கும் மச்சினனாக, பின் ரதி வந்து நாத்தனராக இருந்து மணமக்களுடன் வலம் வந்தனர். பின்னர் சஞ்சீவுக்கும் அதே போலவே செய்தனர். பின் இருவரும், அவரவர் மனைவிக்கு மெட்டி அணிவித்தனர். இப்போது தான் பிரஜி, தன் காலில் மெட்டியை அணிகிறாள்.

பின்னர் வந்திருந்த அனைவரும் வாழ்த்தி, அவர்களுடன் நின்று புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டார்கள். மேடை ஏறி வந்த சிந்தா குடும்பத்தினரோடு புகைப்படம் எடுத்த பிரஜி, “அக்கா குட்டீஸ் எல்லாரோடும் ஒரே ஒரு போட்டோ க்கா” என பட்டுப்பாவாடை அணிந்த சந்தோஷியும், வேஷ்டி சட்டை அணிந்த இரண்டு வயதாகும் செல்வியின் மகன் சாஸ்வத்தையும், தங்கள் நடுவில் அமரவைத்து, பிரஜி மடியில் ஒரு வயது நிரம்பாத சந்தோஷும், சஞ்சீவ் மடியில் கிருஷ்ணரை போன்று வேஷ்டி அணிந்த ஸ்ரீராமும் அமர்ந்து, அழகாய் ஒரு புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டனர்.

பின்னர் வீட்டிற்கு சென்று, புதிய மருமகளான புஷ்பாவையே விளக்கேற்ற சொல்லி விட்டு, இரு ஜோடிகளுக்கும் பால் பழம் கொடுத்தனர். சங்கீ மட்டும் இவர்களுடன் வந்து விட, ரதியும் அவளும் சேர்ந்து பிரஜீயை கேலி செய்ய, சஞ்சீவும் அவர்களுடன் சேர்ந்து வெறுப்பேற்ற, கடுப்பான பிரஜி யாருக்கும் தெரியா வண்ணம், தன் முழங்கையால் அவனுக்கு ஒரு இடியை இறக்கினாள்.

மீண்டும் மண்டபம் சென்று மதிய உணவை முடித்துக் கொண்டு, வரவேற்புக்கு, அழகு நிபுணர்கள் அங்கேயே வருவதால், இடைப்பட்ட ஒன்றரை, இரண்டு மணி நேரத்திற்கு, இரு ஜோடிகளையும் அங்கேயே, இரு அறைகளில் ஓய்வெடுத்துக் கொள்ள சொல்லி விட்டு, பெரியவர்கள் மட்டும் வேனில் வீட்டிற்கு திரும்ப, அவர்களுடனே சிந்தா மற்றும், விசாலி குடும்பத்தினரும் சென்றார்கள். ஆனால் சந்தோஷி மட்டும் வர மறுத்து அழுக, பிரஜீயும், ரதியும் தாங்கள் பார்த்துக் கொள்வதாக சிந்தாவை சமாதானம் செய்து அனுப்பி வைத்தனர்.

அறைக்கு வந்த நொடியே, படுக்கையில் படுத்தவளிடம், கதவை தாழிட்டு வந்த சஞ்சீவ், “ஹே… பொண்டாட்டி… என்னடி அதுக்குள்ள படுத்திட்ட, சேலையைக் கூட மாற்றாம… அவ்ளோ அவசரமா?” எனச் சரசமாய் பேசி, அவள் அருகே கால் நீட்டி அமர்ந்தான்.

அவளோ ‘தேங்காய் உருட்டி விளையாடும் போதே, அப்பளட்ட மண்டைல உடைச்ச மாதிரி… தேங்காயையும் இவன் மண்டைல உடைச்சிருக்கனும். இன்னிக்கு இப்படிப் பண்ணப்போறங்கன்னு ஒரு வார்த்த சொல்லாம… எவ்வளவு கமுக்கமா இருந்திருக்கான்? இதுல சரசம் வேற…’ என எண்ணிக் கொண்டே, கண்ணை மட்டும் திறந்துப் பார்த்தாள்.

அவனோ அவளைப் பார்த்துக் கண்ணடிக்க, பட்டென்று கண்ணை மூடி, அவனுக்கு முதுகு காட்டி, அந்தப் பக்கம் திரும்பிப் படுத்துக் கொண்டாள்.

ஆனால் அவனோ, அவள் தோளைத் தொட்டு “ஏய்… ஆமா, மாத்திர போட்டியா பிரஜி?” என அக்கறையாய் வினவ, “இம்… ஆச்சு… தூக்கம் வருது” என சொல்லி, பேசியது போதும் என்பது போல, தூங்கப் போக, கதவு தட்டப்பட்டது. யாரென்று திறந்துப் பார்த்தால், ரதி சங்கடப்பட்டுக் கொண்டே, தன் தோளில் அழுதுக் கொண்டிருந்த சந்தோஷியைக் காட்டினாள்.

பிரஜி எழப் போக, சஞ்சீவ் “இரு” எனச் சொல்லி, சந்தோஷியைத் தூக்கி வந்து, அவளிடம் தர, “ஏன் டா பாப்பா… அழுகுறீங்க?” எனக் கேட்க, “பர்ஜி த்த…” என அவளிடம் தாவிக் கொண்டாள்.

பின்னர், அவளைப் படுக்கையிலேயேப் படுக்க வைத்து, சமாதானம் செய்துக் கொண்டே, பிரஜீயும் தூங்கி விட, சந்தோஷியும் தூங்கி விட்டாள். அவர்கள் இருவரையும் வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனும் ஆழ்ந்து உறங்கி விட்டான். மீண்டும் ரதி வந்து, கதவைத் தட்டி அவர்களை எழுப்பவும், தான் எழுந்து வரவேற்புக்கு தயாரானார்கள்.

காலையில் சேலைக் கட்டியிருந்த ரதி, இப்பொழுது வெண்மை நிறத்தில் ஒரு அனார்கலி சுடிதார் அணிந்து, சந்தோஷியை அழகு படுத்தினாள். அவளுக்கு லேகங்காப் போன்ற பாவாடை, சட்டையைத் தாவணியாய் அணிவித்து, அவளுக்கு பொய் முடி வைத்து பின்னலிட்டு, பூ வைத்து, குட்டி தேவதையாக்கினாள். பின் அவள் தம்பிகளுக்கு குர்தா தான் போட்டு அழைத்து வர வேண்டும் என்று கண்டிஷனாக சொல்லி விட்டிருந்தாள்.

மாலை வரவேற்புக்கு, பேபி பிங்கில், வெள்ளைக் கற்களும், நீல கற்களும் பதித்த டிசைனர் சேலை கட்டும் போது, சேலை எடுத்த அன்று நடந்தது பிரஜீக்கு நினைவு வந்தது.

சஞ்சீவ் திருமணத்திற்கும், வரவேற்புக்கும், பிரஜி சேலை எடுத்த நிறத்திலேயே, தேடி தேடி சட்டையைத் தேர்வு செய்ய, அதைப் பார்த்த மதன் “டேய்… சஞ்சீவ் இதுக்கு பதிலா, பிரஜி எடுத்த சேலையிலேயே சட்டைக்கு, துணி கொடுத்திருப்பங்க… நீ அதையே கிழிச்சு, தைச்சு போட்டுக்கலாம் டா… செலவு மிச்சம், ரொம்ப மேட்ச்சா… ஆப்ட்டா… இருக்கும் டா… என்ன பிரஜி நான் சொல்றது சரி தான?” எனக் கிண்டல் செய்தான். ஆம், சஞ்சீவும், அதே நிறத்தில் சட்டையும், சந்தன நிற கோட் சூட்டும் எடுத்துக் கொண்டான்.

மதனோ நீல நிற குர்தாவும், புஷ்பாவும் அதே போன்று நீல நிற, கற்கள் பதித்த டிசைனர் சேலை அணிந்திருந்தாள். இவ்வாறு வரவேற்பு ஆரம்பித்திருக்க, ஒவ்வொருத்தராக வர ஆரம்பித்தார்கள். ஷிவா, குடும்பத்தினரும், சஞ்சீவுடன் சேர்ந்து சசியும் வந்திருந்தான். இந்தப் பக்கம் ரிஷியும், சுதனும் சேர்ந்துக் கொள்ள, வரவேற்பு கலைக் கட்டியதைக் கேட்கவா வேண்டும்?

 

மாயம் தொடரும்………..

இது என்ன மாயம் 37

பகுதி 37

இரவு எல்லோரும் உறங்கத் தொடங்கி இருந்தனர், ஒருவனைத் தவிர, அவன் தான் சஞ்சீவ். பெரிய அறையில் சரஸ், அவர் தங்கை லஷ்மி மற்றும் ரதி படுத்திருக்க, வரவேற்பறையில் ரங்கன், ரவி, மற்றும் இரண்டு பெரியவர்கள், உறவின் முறையில் சரஸின் சித்தப்பா, மாமா ஆவார்கள். அவர்களும் அங்கு உறங்கிக் கொண்டிருந்தனர். பிரஜீயின் அறையில் எப்போதும் போல் பிரஜீயும், சஞ்சீவும் படுத்திருந்தனர்.

இரவு ஏழு மணிக்கு எல்லோரும் கல்யாண மண்டபத்திற்கு ஒரு வேனில் சென்று, அங்கு பெண் வீட்டினரை வரவேற்க தயாராய் இருந்தனர். இதில் ரதி தான் ரொம்பவும் குஷியாக இருந்தாள்.

பின்னே இருக்காதா? ஒரே நாளில் இரு அண்ணன், அண்ணி மேலும் ஒரு அண்ணி வேறு கிடைக்கப் போகிறாள்… மேலும் ஒரு குட்டி குழந்தை வேறு வரப் போகிறது. அதையெல்லாம் விட, நாளை அண்ணனின் கல்யாணம் வேறு… கேட்கவா வேண்டும்… அலம்பல் பண்ணிக் கொண்டு அங்கும் இங்கும் பட்டாம்பூச்சி என வலம் வந்தாள்.

சஞ்சீவ், பிரஜீக்குமே ஒரு மருத்துவரான ராதியா இது? இப்படி ஒரு வாலில்லா வானரமாய் இருக்கிறாள் என்று… ஒரே ஆச்சரியம் கணவன் மனைவி, இருவருக்குமே பொங்கி வழிந்தது.

சஞ்சீவ், ரதி வருந்தி அழைத்த பின், மரியாதை நிமித்தமாக, அவர்களுக்கும் ஒரு பத்திரிக்கை வைக்க, அவர்கள் வீட்டிற்கு சென்றான். அங்கு சென்று, அழைப்பு மணியை அழுத்தி விட்டு நிற்க, “பரவாயில்லையே மருத்துவர் வீடாய் பெரிய பங்களா போல் இல்லாமல், எளிமையாய், அழகாய் இருக்கிறதே” என்று எண்ணி, சுற்றும் முற்றும் கண்களாலேயே அளந்தான்.

கதவு திறக்கும் ஓசை கேட்டு திரும்பியவன், “சித்தி…” எனச் சந்தோசமாக கூவியவனுக்கு, அதற்கு மேல் மகிழ்ச்சியில் வார்த்தையே வரவில்லை. அவரும் முதலில் நெற்றி சுருக்கியவர், பின் “சஞ்சீ… நீ… சஞ்சீ தான?” என்று கண்ணீர் மல்க வரவேற்றார்.

பின் சஞ்சீவ், சித்தியின் ஆசைப்படி, அங்கிருந்தே போன் மூலம், மதனையும் வரவழைத்தான். குடும்பக் கதை, அது, இது எனப் பேசி முடித்து, மதிய சாப்பாட்டையும் அங்கேயே முடித்து ஒரு வழியாய் கிளம்ப ஆயத்தமாக, லஷ்மி “இருங்க பா, சித்தப்பாவும், சுதனும் வர்ற நேரம் தான், கொஞ்ச நேரம் இருங்க…” என்று வற்புறுத்தி இருக்க வைத்தார்.

அதற்குள் வீட்டுக்கு வந்து விட்ட, ரதி, அவர்கள் இருவரையும் பார்த்து, “பார்த்தியா மா… எப்படி நான் எங்க அண்ணன்கள கண்டுபிடிச்சிருக்கேன் பார்த்தியா?” எனப் பெருமைப் பட்டுக் கொண்டு, தன் தாயின் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு, அவர் அமர்ந்திருந்த மெத்திருக்கையின் கைப்பிடியில் அமர்ந்தாள். பின் சுதனைப் போன்று சஞ்சீவ் இருந்ததால், அவளுக்கு சந்தேகம் வந்து தான், அவனைப் பற்றி துருவி துருவி விசாரித்தாள்.

லஷ்மியும், ரவியும் அந்தக் காலத்திலேயே காதல் திருமணம் செய்துக் கொண்டதால், சொந்தப் பந்தங்கள் யாரும் அவர்களுடன் பேசுவதில்லை. சரஸ் கூட, தன் தந்தையின் பேச்சிற்கு கட்டுப்பட்டு தங்கையுடன் பேசவோ, எந்தத் தொடர்பும் வைத்துக் கொள்ளவில்லை. ஆனால் மனதினுள்ளேயே, தன் தங்கையைப் பற்றி நினைத்துக் கொள்வார்.

அதனால் ரதியும், அவள் அண்ணன் சுதனும் சொந்தப்பந்தங்களை அறியாமலே, ஆனால் லஷ்மியின் வாயிலாக தங்கள் பெரியம்மா, பெரியப்பா மற்றும் அவர் பிள்ளைகளைப் பற்றித் தெரிந்துக் கொண்டனர்.

ஆம், சரஸுக்கும், லஷ்மிக்கும் ஏழெட்டு வயது வித்தியாசம். அதனால் சரஸுக்கு திருமணம் முடித்து, சஞ்சீவ் பிறந்து நான்கைந்து வயதான பின் தான் லஷ்மிக்கு மாப்பிள்ளை தேடத் தொடங்கினர்.

அப்போது தான் லஷ்மி, தங்கள் தெருமுனையில், பூச்செடிகளை விற்பனைச் செய்துக் கொண்டிருந்த ரவியை, சந்தர்ப்ப வசத்தால் பார்த்து, காதலித்து திருமணம் செய்துக் கொண்டார். அவர் தற்போது, அரசு அலுவலகத்தில், உயர் பதவியில் இருக்கிறார்.

முன்பே, லஷ்மியை காதலித்தப் போதே, அரசு பணிகளுக்கு பரீட்சை எழுதிக் கொண்டே தான், பெற்றோர்களுக்கு பாரமாய் இல்லாமல், பூச்செடி விற்பனைக் கடையும் நடத்தினார். லஷ்மிக்கு, அவரின் தன்னம்பிக்கையும், உயர்ந்த குணமும், பிடித்து போய் தான் திருமணம் செய்துக் கொண்டார். பின் அவருக்கு, ஆண் குழந்தை முதலில் பிறக்கவும், தன் அக்கா மற்றும் அவரின் குழந்தைகள் மேல் இருந்த பாசத்தால், அவரின் மூத்த மகன், மதன் குமாரைப் போன்றே, தன் குழந்தைக்கு சுதன் குமார் என்று பெயர் வைத்தார்.

பின்னர் மதனும், சஞ்சீவும், தங்கள் சித்தப்பாவையும், தம்பி சுதனையும் பார்த்து, மீண்டும் அளவளாவி விட்டு, கல்யாணத்திற்கு முதல் வாரமே வர சொல்ல, பின் அவர்களின் பணி காரணமாய் சொன்ன காரணத்தை “சரி” என ஏற்று, முன் தினமே தயாராய் இருக்கும் படி, வேண்டிக் கொண்டு கிளம்பினார்கள். சொன்னது போலவே, மதன் தன் காரோடு போய் அவர்களை அழைத்துக் கொண்டு வந்து, தன் அம்மாவிற்கு ஆச்சரியப் பரிசாய், அவர் அன்பு தங்கையைக் காண்பித்தனர்.

இரவு பெண் அழைப்பு முடித்து, இரவு சாப்பாடை அங்கேயே மண்டப்பத்திலேயே முடித்து விட்டு, மதனை அங்கு மணமகன் அறையில் சுதனுடன் விட்டு விட்டு கிளம்பினர்.

அதைப் பார்த்த ரதி, “அப்போ நானும் இங்க இருக்கேன்… அங்க அண்ணி ரூம்ல… மணமகள் ரூம்ல இருக்கேன்” எனச் சொல்ல,

சுதனோ “ஏன் ரதி… நாளைக்கு மதன் அண்ணாக்கு, நல்லபடியா கல்யாணம் நடக்கணும்னு, உனக்கு நினைப்பு இருக்கா… இல்லையா?”

ஆனால் அதற்குள் சஞ்சீவ் “ஏன் டா… அவளையே வம்பிழுக்குற…” என அவளுக்கு சார்பாய் பேசி, “நீ பிரஜி கூட நம்ம வீட்டுல, வந்து படுத்துக்கோ ரதி… இங்க இடம் பத்தாது டா” எனப் பாசமாய் விளக்கம் கூறும் போதே…

“ஆமா அது கரெக்ட் தான் அண்ணா, அவ படுத்து உருள இடம் பத்தாது தான்… ஆனா ஒன்னு அண்ணா… இவள மட்டும் பிரஜி அண்ணி, கூடப் படுக்க வச்சு… அந்தக் கொடுமைய மட்டும் பண்ணிறாதீங்க… இவள பத்தி உங்களுக்கு தெரியாது… இவ ஒரு மிதி மன்னி” என அவன் முடிக்கும் முன்னே, “டேய்… வேணாம் டா… அம்மா….” எனக் கத்தி, தன் அன்னையை அழைத்தாள்.

அதற்குள் அங்கு வந்த லஷ்மியோ “ஏன்மா… இப்படி கத்துற… அவன் உண்மைய தான சொல்றான்.” எனச் சிரித்துக் கொண்டே பிரஜீயிடம், “வேணாம் பிரஜி, இவள உன் கூட படுக்க வச்சா, அவ தூங்கிடுவா… நீ தான் தூங்காம கஷ்டப் படனும்” என அவள் உறங்கும் போது, பக்கத்திலிருப்பவரை உதைத்து தள்ளி விடுவாள் என்று சொன்னார்.

“அம்மா……” என அவள் கத்தி, மேலும் ஒரு கலவரம் வருவதற்குள், “சரி… கிளம்புங்க நேரமாச்சு, சுதன் மதன்ட்ட பேசாம, அவன தூங்க விடு… நாளைக்கு சீக்கிரம் எந்தரிக்கணும்” என மற்றவர்கள் வீட்டிற்கு கிளம்பினர்.

பின் ரதியை தன்னுடனேயே, லஷ்மி படுக்கச் சொல்லி விட்டார். அதனால், எப்போதும் போல் சஞ்சீவ், பிரஜி அவர்கள் அறையில் படுத்துக் கொண்டார்கள்.

சஞ்சீவிற்கு தான் இன்னும் தூக்கம் வரவில்லை, என்னவோ! நாளை அவனுக்கு தான், திருமணம் போன்று ஒரே படபடப்பில் இருந்தான். நாளை எந்த வித பிரச்சனையும் இல்லாமல், எல்லாம் நல்ல படியாக, நடக்க வேண்டும் என்ற பதட்டமே நிறைந்து இருந்தது.

அவன் கனவு தேவதை, அருகில் இருந்தும்… ஏனோ ஒரு தவிப்பு… புரியாத பரிதவிப்பு… படப்படப்பு… என பல உணர்வுகளின் கலவையில் அவன் இருக்கையில்… கழுத்தில் பிரஜீயின் வளைக்கரம் வந்து விழுந்து, அவனைக் கலைத்தது.

அப்போது தான் அவள் பக்கம் திரும்பி, அவளைப் பார்த்தான். அவனைப் பார்த்தவாறு, ஒருக்களித்து, ஆழ்ந்து துயில் கொண்டிருந்தாள். “இப்பொழுதெல்லாம் சீக்கிரமே தூங்கி விடுகிறாளே… நாளை வரவேற்புக்கு எப்படி நிற்க போகிறாளோ? பாவம்…” என எண்ணிக் கொண்டிருக்கும் போது தான் “இம்… இதுக்கெல்லாம் காரணம், நீங்க தான் டா செல்லக் குட்டி…” என தன் கையை, அவள் வயிற்றில் வைத்து தன் குழந்தையிடம் பேச ஆரம்பித்தான்.

“நாளைக்கு… அம்மாக்கும், அப்பாக்கும்… ரிஷப்ஷன் டா குட்டி… பார் நீ எவ்ளோ லக்கின்னு… இப்பவே அம்மா, அப்பா வரவேற்புக்கெல்லாம் பங்கெடுத்துக்கப் போற… இம்… பெரிய ஆளு தான் நீ… அப்புறம்… நாளைக்கு அம்மாவ ரொம்ப படுத்தக் கூடாது… என்ன?” என ஆள் காட்டி விரலை ஆட்டி, என்னவோ குழந்தை நேரிலேயே இருப்பது போன்று பாவத்தோடு பேசிக் கொண்டிருந்தான்.

குழந்தைக் கூட, ‘என்னடா இது… இவர் நாம வெளிய வர்றதுக்கு முன்னாடியே இவ்ளோ கண்டிஷன் போடுறார். என்ன கவனமா பார்த்துக்காம… அன்னிக்கு அப்படி தான்… அம்மாவ பார்த்துக்கோ சொல்றார். ரொம்ப தான் பண்றார்…’ என நினைத்திருக்கும்.

“அப்புறம் செல்லக் குட்டி… நாளைக்கு உங்க அம்மாவுக்கு ஒரு சர்பரைஸ் காத்துட்டு இருக்கு…” எனச் சந்தோஷமாகச் சொல்லும் போதே… அப்படியே கொஞ்சம் சஞ்சலமான மனதோடு… கலக்கமான முகத்தோடு “அந்த சர்பரைஸ் நல்ல படியா நடக்கணுமேன்னு அப்பாக்கு பயமா இருக்கு டா… அந்த சர்பரைஸ் அம்மாக்கு ஒரு ஸ்வீட் சர்பரைஸா இருக்கணும்ன்னு… அம்மாவுக்காக சாமிக்கிட்ட வேண்டிக்கோ…” எனத் தன் போக்கில், தன் குழந்தையிடம் பேசிய பின் தான், சிறிது நிம்மதியாக உணர்ந்தான். மேலும், பிரஜி வயிற்றில் இருந்த அவன் கை, ஏதோ அசையும் உணர்வை உணர….. சிலிர்த்துப் போனான் சஞ்சீவ்.

அவன் குழந்தை எல்லாவற்றையும் கேட்டு, “சரிப்பா…” என்று அந்த அசைவு சொன்னது போல் உணர்ந்தான். அவன் மனதில் இருந்த கலக்கம் எல்லாம் அந்த நொடியே மறைந்து, அவன் மனமெங்கும் சந்தோசம் நிரம்பி வழிந்தது. கடவுளே நேரில் வந்து, “கவலைப்படாதே சஞ்சீவ், உன் கலக்கமெல்லாம் கலைந்து போகும்” என்று சொன்னது போல் பரவசமாய் உணர்ந்தான். அதே மன நிறைவோடு உறங்கியும் போனான்.

“பீங்… பீங்…” என அலாரச் சத்தத்தை கேட்டு, “சே… இப்ப தான தூங்குனேன்… அதுக்குள்ள விடிஞ்சிருச்சா…” என மனதில் எரிச்சலோடு கண் திறந்தவன், அப்படியே அதிசயித்து, முழி பிதுங்க தன் முன்னே நின்றவளைப் பார்த்தான்.

தலையை காய வைத்து, தோகையென முடியை விரித்து போட்டு, தேன் வண்ணத்தில் பட்டுச் சட்டை அணிந்து, அதே நிறத்தில் சதாரண சேலையை அணிந்து, இடுப்பில் இரு கையையும் வைத்து, அவனை முறைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன், ஒரு புன்னகையோடு, அவள் பக்கம் ஒரு கையை நீட்டினான். அவனுக்கு கைக் கொடுத்து எழுப்பி விடுமாறு அவன் சொல்லாமல், சொல்வது புரிந்தது.

ஆனால் அவளோ சுற்றும், முற்றும் தேட, “என்ன பொண்டாட்டி தேடுறீங்க?” என அவன் வினவ,

“இல்ல… இங்க தான் ஒரு விசிறிக் கட்ட இருந்துச்சு… பார்த்தேன்… அத தான் தேடிட்டு இருக்கேன்” என்று மேஜை மீது என எல்லாப் பக்கமும் தேடுவது போல, சீரியஸாய் அவள் சொல்லவும், அவனோ “எதுக்கு?” என்று புரியாமல் கேட்க,

“நீங்க தான் லேட்டா எழுந்ததுக்கு… கைக் காமிச்சீங்களே… அடிக்கச் சொல்லி…” என அவள் சொல்ல, சஞ்சீவோ “அடிப்பாவி… நீயெல்லாம்…” என எழுந்துக் கொண்டு, கூறும் போதே, “என்ன அண்ணி? அண்ணாக்கு திருப்பள்ளியெழுச்சி பாடிட்டீங்களா?” என ரதி உள்ளே வந்தாள்.

“வாமா… நீயும், உங்க அண்ணனும் இப்ப தான் எழுந்திருக்கீங்க, ரெண்டு பேரும் அம்மாட்ட சுப்பரபாதம் கேக்காம இருந்தா சரி, எனக்கு வேல இருக்கு” என்று அவள் சமயலறைக்கு செல்ல, அவள் சொன்னதுப் போலவே குளித்து முடித்து, குளியலறையில் இருந்து வெளி வந்த சரஸ், “சஞ்சீ… எந்திருச்சிட்டியா… நேரமாச்சு… சீக்கிரம் குளி… நீ போய் தான், வேன் டிரைவர பார்க்கணும்… சீக்கிரம் மண்டபத்துக்கு போகணும் டா… பாரு அப்பா வந்தா திட்டப் போறார்” என அவர் மூச்சு விடாமல் பாடிக் கொண்டே இல்லை… இல்லை… சொல்லிக் கொண்டே, அவர் இருந்த அறைக்குள் சென்று தான் தயாராவதற்கு கதவடைத்தார்.

சஞ்சீவ் தன் அறையில் இருந்தப் படியே, “இதோ… போறேன் மா…” என பதில் அளிக்க, ரதி “அண்ணா நீங்க போய் பிரஷ் பண்ணிட்டு வாங்க, நான் உங்களுக்கு டீ கொண்டு வரேன்” என்று சொல்லி சென்றாள். சொன்னது போலவே, பிரஜி போட்ட டீயை கொண்டு வந்து கொடுத்தவளிடம், “தேங்க்ஸ் மா” என வாங்கிப் பருகத் தொடங்க, “அண்ணா… நீங்க அண்ணி போட்ட டீய ரசிச்சு, ருசிச்சு குடிச்சிட்டு இருங்க… நான்… இதோ… தோ (இரண்டு) மினிட்ஸ்ல வந்திடுறேன்” என்று அங்கு இருந்த ஒரே ஒரு குளியலறைக்குள் புகுந்து கொண்டாள்.

“டீ கொடுத்து ஐஸ் வச்சது, இதுக்கு தானா… சரியான வாலு” என எண்ணி சிரித்துக் கொண்டிருக்கும் வேளையில், பிரஜி தன்னை தயார் படுத்திக் கொள்ள, உள்ளே வந்து, அவன் இருப்பது தெரியாமல், கதவடைத்தாள்.

தாழிட்டு திரும்பியவள், அவனைப் பார்த்து அதிர்ந்து, பின் சமாளித்து, “நீங்க குளிக்கப் போகல?” என வினவினாள். ஆனால் அவனோ உல்லாசமாய் விசிலடித்து, கண்ணடித்து “தேவியாரின் தரிசனத்தைப் பெற்றுப் போகவே… காத்திருக்கிறேன்” என்று செந்தமிழில் பதில் அளித்தான்.

அவளோ “சீ…” எனச் சொல்லி, அவனைப் பார்த்து, வாயைக் குவித்து, ஒரு பக்கம் கோணிக் கொண்டு, கண்ணாடி முன் சென்று ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்தாள். பட்டுச் சேலை மாற்றலாம் என்று வந்தவள், அவன் உள்ளே இருக்கவும், தன் எண்ணத்தை மாற்றிக் கொண்டு, “சரி, முதலில் பவுடர் போட்டு, நகைகளை போடலாம்” என எண்ணி ஒப்பனை செய்ய ஆரம்பித்தாள்.

அவள் பின்னே மேஜை மீது அமர்ந்தவன், அவள் ஒப்பனைச் செய்து, கண்ணாடியில் சரி பார்க்க, பின்னாடி இருந்தவனோ, ‘நன்றாக இருக்கிறது’ என்பது போன்று, அவனும் இரு கை விரல்களை மட்டும் மடக்கி, கண்ணாடியிலேயே காண்பிக்க, அவள் நொடித்துக் கொண்டே, தோடு, நெக்லஸ், லாங் செயின் என ஒவ்வொன்றாய் போட, அவன் கண்ணாடியிலேயே, நெற்றி உயர்த்தி… தலையை ஆட்டி… விழி விரித்து… என பல விதமாக உடல் மொழியிலேயே, அவளுக்கு அழகாய் இருக்கிறது என்று சொல்லி வந்தான்.

கடைசியில் எல்லாம் முடித்து, அவள் எழுந்து நின்று, கண்ணாடியில் தன்னை ஒரு முறை சரி பார்க்கவும், ஒரு பறக்கும் முத்தத்தை அவளிடம் பறக்க விட்டான்.

அவளோ கண்ணாடியிலேயே அவனை முறைத்து, அவனை நோக்கி வந்தாள். ‘போச்சு… உன்ன அடிக்க தான் வர்றா…’ என்று மனது குரல் கொடுக்க, அவளோ “இத மாட்டி விடுங்க” என்று அவனிடம் கொலுசை நீட்டவும் தான், “உஃப்…” என பெருமூச்சு விட்டவன், விசலடித்துக் கொண்டே, மீண்டும் உல்லாசமான மன நிலைக்கு திரும்பினான்.

 

மாயம் தொடரும்….

 

இது என்ன மாயம் 36

பகுதி 36

காற்றைக் கூட கண்டு விடலாம் போல

ஆனால் உந்தன் காதலைக் காண தான் வழியில்லை

எரிமலையின் சீற்றத்தைக் கூட தெரிந்து விடலாம் போல

ஆனால் உந்தன் சீற்றத்தைத் தான் தெரிந்துக் கொள்ள முடியவில்லை

புயலின் தாக்கத்தைக் கூட உணர்ந்து விடலாம் போல

ஆனால் உந்தன் மயக்கத்தைத் தான் உணர முடியவில்லை அன்பே

என்னால்…….

திருமணத்திற்கு முதல் நாள், எல்லோரும் ஆளுக்கு ஒரு வேலையை கையில் எடுத்துக் கொண்டு இங்கும் அங்கும் நடமாடிக் கொண்டு என கல்யாண வேலை, வீட்டில் கலைக் கட்டத் தொடங்கியது. ஆனால் பிரஜீயை மட்டும் ஒரு வேலையும் செய்ய விடாமல், சாப்பாடு மேஜையின் ஒரு நாற்காலியில், சரஸ் உட்கார வைத்து விட்டார். ஆம், புதிதாக உணவு மேஜையை, சரஸின் இடுப்பு வலியியனால், கீழே அமர்ந்து எழ முடியாத காரணத்தினால், அவர் மகன்கள் வாங்கியிருந்தனர்.

காணாததற்கு காலை உணவு, சாப்பிட்டு முடித்த பின், பிரஜீயிடம், தான் வாங்கி அரைத்த மருதாணியை கொடுத்து, வைக்கச் சொன்னார். “மருதாணி வைப்பியா பிரஜி இல்ல கோன் வைப்பியா?” எனக் கேட்டு, அவரே “இதையே உட்கார்ந்து வை பிரஜி, கைக்கும் நல்லது, உடம்புக்கும் குளிர்ச்சி, கோன்லாம் கெமிக்கல்… வேணாம் மா” என அவரே பதிலும் சொல்லி விட்டு நகர்ந்து விட்டார்.

அவளோ “இப்போ எதுக்கு? இரவு வைக்கலாமே” என எண்ணி, திரும்பவும் அந்தப் பக்கம் வந்த சரஸிடம், அதைக் கேட்க, அவரோ “நைட்டு பொண்ணு வீட்டுல இருந்து மண்டபத்துக்கு வந்திருவாங்க மா, அவங்கள அழைக்க போகணும்மா, வேலை இருக்கும், அதுனால இப்பவே வை, நாளைக்கு ஏழுக்கே முகூர்த்தம்கிறதால சொந்தக்காரவங்களா இன்னிக்கே வந்திருவாங்க, சாப்பாடு வெளியவே வாங்கிக்கலாம், அதுனால நீ மருதாணி வச்சிட்டு ரெஸ்ட் எடு” என்று விளக்கமளித்து விட்டு, பக்கத்து வீட்டு பெண் விசாலியை அழைத்து அவளுக்கு இரண்டு கைகளிலும் வைத்து விட சொன்னார். அதற்குள் ரங்கன் அழைக்கவும் சென்று விட்டார்.

அந்தப் பெண் விசாலியும், பிரஜீயை போன்று திருமணம் முடிந்து ஒரு வயது குழந்தையோடு இருந்ததால், பிரஜி அவளோடும் ஒட்டிக் கொள்ள, அவர்களும் நன்றாக பழகி, உதவிகளும் செய்தனர். நாளை திருமணத்திற்கு, அவர்களை அழைத்தும் இருந்தனர்.

விசாலியிடம் பிரஜி “அக்கா, இடது கைல நானே வச்சுக்கிறேன். வலது கைல நீங்க வைங்க” எனச் சொல்லி விட்டு வைக்க ஆரம்பித்தாள். “ம்ம்… சரி பிரஜி, நல்லா வை அப்போ தான் கை நல்லா சிவக்கும், அதுல தான் தெரியும், நீ அண்ணன எவ்ளோ விரும்புறன்னு… இம்ம்…” என அவளை கிண்டல் செய்தாள்.

அதற்குள் விசாலியின் மைந்தன் கத்தி ஊரைக் கூட்ட “பிரஜி, நீ வச்சிட்டு இரு, நான் அவன தூங்க வச்சிட்டு வர்றேன்” என்று கிளம்பிச் சென்றாள்.

பிரஜீயோ விசாலியின் பேச்சால், நேற்று மாடியில், சஞ்சீவ் மீது கல்லை எறிந்ததும், அதனைத் தொடர்ந்த நினைவுகளில் மூழ்கிக் கொண்டே, வெட்கச் சிரிப்போடு, மருதாணியை வைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

நீரை பருகியதும், அவனே கைப்பிடியாக அவளைக் கீழே அழைத்துச் சென்று, மின்விசிறியை சுழல வைத்து, பழச்சாறு தந்து, மேலும் அவளை உபசரித்தான்.

ஆனால் இதையெல்லாம் பார்த்த சரஸோ “என்ன பிரஜி இவ்ளோ கவனிப்பு நடக்குது? டேய் சஞ்சீ … உனக்கு அம்மா, நான் ஒருத்தி இங்க இருக்கேன் டா” என அவனைக் கேலி செய்ய, அவளோ என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல், உதட்டைக் கடிக்க, அவனோ தன் அன்னைக்கும் மீதம் இருந்த பழசாறை நீட்ட, அதை வாங்கிக் கொண்டே “ஏன் பிரஜி, இன்னிக்கு மழ வரப்போகுதா? இதுல எதுவோ இருக்குதே? என்னமா செஞ்சான் உன்ன?” எனச் சஞ்சீவை பற்றி சரியாக கணித்துத் துருவினார்.

சஞ்சீவ் “இல்ல… மா…” எனத் தொடங்கும் முன்னே, அவள் “இல்ல மா, மாடி ஏறி இறங்குனது, பட படன்னு வந்திருச்சு, அதான் அவர்ட்ட சொன்னேன்” என்று அவனோடு சேர்த்து, தன்னையும் காப்பாற்றிக் கொண்டாள். பின்னே கல் விட்டு எறிந்து, விளையாடினேன் என்றா சொல்ல முடியும்?

உடனே சரஸ், அவளைப் பிடித்துக் கொண்டார், “இதுக்கு தான் வேணாம்ன்னு சொன்னேன், நீ கேட்குறியா? என்ன பண்ணுது பிரஜி?” என்று அவரும் அவளைக் கவனிக்கத் தொடங்கி விட்டார். பிரஜீக்கு ‘ஹையோ…’ என்று உள்ளே நொந்தாலும், அவர்களின் பாச மழையில் இன்பமாய் நனைந்தாள்.

விசாலி “என்ன பிரஜி? சஞ்சீவ் அண்ணனப் பற்றி கனவா, முகமெல்லாம் சிரிப்பா இருக்கு? இல்ல நாளைக்கு நடக்கப் போற ரீஷப்சன பற்றி கனவா?” என்று கேலி செய்தாள்.

“இல்ல… கா” என அவள் வெட்க சிரிப்பிலேயே, “ஏதோ இருக்கு… இம்… இம்… என்ஜாய், சரி இங்கக் கொடு” என அவளின் வலது கையில் மருதாணி வைத்து விட்டாள்.

விசாலி, அவளுக்கு, கை விரல்களின் மேல் பகுதியில் குப்பிப் போன்று வைத்து, விரல்களின் நடுவில் கம்பிப் போல வைத்து, உள்ளங்கையில் வட்டமாயும், அதை சுற்றி சிறு சிறு வட்டங்களையும் வைத்து விட்டாள். கையின் மேற்புறத்திலும் வைத்து விட, “அச்சோ அக்கா… போதும் கா…” எனக் கூற, “நீ சும்மா இரு, இப்படில்லாம் வச்சா தான் அழகா இருக்கும். ஆமா இன்னிக்கு… மாடில வேல நடக்கலையா?” என்று வினவினாள்.

“நேற்றே காங்ரிட் போட்டுட்டாங்க கா, இன்ன இரண்டு மூனு நாள் கழிச்சு தான் பூசுறதுக்கு வருவாங்க கா, இப்ப கல்யாண வேலை வேற இருக்கா, அதுனால மாமா, ஒரு நாலு நாள் கழிச்சே வாங்கன்னு சொல்லிட்டார் கா” என்று விளக்கம் கூறும் போதே, “பிரஜி…” எனக் கூவிக் கொண்டு, அவன் தான்….. சஞ்சீவ்… வந்தான்.

மேலும் “இங்கப் பாரு… யாரு வந்திருக்காங்கன்னு” எனச் சொல்ல, விசாலி “நான் வர்றேன் பிரஜி” என்று தன் வீட்டிற்கு சென்று விட்டாள்.

அவளும் “சரி… கா” என அவளுக்கு விடைக்கொடுத்து விட்டு, எழுந்து வரவேற்பறைக்கு வருவதற்குள், “பர்ஜி… த்த…” என சந்தோஷியின் குரல் முன்னேயும், பின்னே அவள் ஓடி வந்து அவள் கால்களைக் கட்டிக் கொண்டாள்.

கையில் மருதாணி இருப்பதுக் கூட மறந்து… குனிந்து “சந்தோஷி குட்டி……” என இருகையால், அவளை அணைக்கப் போக, “ஹை….. மது..ராணியா…” எனச் சந்தோஷி குதுகாலமிட, பின் தான் சுதாரித்தவள், அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு, “ஆமா டா… உனக்கு வேணுமா?” எனக் கேட்டாள்.

“இம்… விணும்…” எனக் கண்களை உருட்டிச் சொன்னது, “ஹேய்… சந்துக் குட்டி, இங்க வா… அதெல்லாம் வேணாம். அம்மா திட்டப் போறா” எனச் சந்தோஷியை ஷிவா அதட்டவும் தான், அவனைக் கவனித்தவள், “வாங்கண்ணா… அக்கா எப்படி இருக்காங்க? செல்வி, அம்மா எல்லோரும் நல்லா இருக்காங்களா?” எனக் கேட்டாள்.

“இம்… எல்லோரும் நல்லா இருக்காங்க மா” எனச் சொல்ல, சந்தோஷியைத் தூக்கி வைத்திருந்த சஞ்சீவ் “பிரஜி இவங்க நம்ம வீட்டுக்கு பக்கத்துல, அஞ்சாறு வீடு தள்ளி தான் இருக்காங்க, இப்ப ஏதேச்சையா ஷிவா சார பார்த்தேன், அவர் தான் காமிச்சார்” என விளக்கமளித்தான்.

“ஓ… அண்ணா நாளைக்கு கண்டிப்பா எல்லோரும் கல்யாணத்துக்கும், ரீசப்ஷனுக்கும் வந்திருங்க அண்ணா, நான் ஏற்கனவே அக்காக்கு போன் பண்ணி சொல்லிட்டேன், சோ கண்டிப்பா வரணும்” என்று அன்பு மிரட்டல் விடுத்தாள்.

“ஆமாம் மா, சிந்து சொன்னா, ஆனா நாளைக்கு ஆபீஸ் இருக்குமா எனக்கு. ஈவ்னிங் வர்றோம் கண்டிப்பா… இப்ப சஞ்சீவ் வந்து, வீட்ல சொல்லிட்டு தான் போனார்.  கண்டிப்பா ஈவ்னிங் வர்றோம்”

“சரி அண்ணா, ஆனா சிந்தாக்காவையும், செல்வி, சந்தோஷியும் வேணா காலைல எங்க கூடவே, அனுப்பி விடுங்களேன், சங்கீயும் வந்திருவாங்கள… ஆமா அவங்க எப்போ வர்றாங்க அண்ணா?” எனக் கேட்டாள்.

“இம்… சரி மா வீட்ல கேட்டுப் பார்க்கிறேன், அவங்களுக்கு ஓகேன்னா வரட்டும். இம்… இப்ப தான் வந்துட்டு இருக்காங்களாம், அவங்கள பிக் அப் பண்ண தான் ரயில்வே ஸ்டேஷன் கிளம்பினேன். சந்தோஷிய பார்த்தா நீ ரொம்ப சந்தோஷப்படுவன்னு, சஞ்சீவ் தான் இழுத்துட்டு வந்துட்டார். சரி, அப்படியே சஞ்சீவ இங்க இறக்கி விட்டுட்டு பார்த்துட்டு போலாம்னு வந்தேன்” என்று அவன் கூறவும், பிரஜி தன் கணவனை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தாள்.

அவர்களின் வரவு, பிரஜீக்கு ரொம்பவும், சந்தோஷமாய் இருந்தது. டீ காபி அருந்தச் சொன்னதற்கு, “வேண்டாம் இருக்கட்டும் சஞ்சீவ், கிளம்புறோம், லேட் ஆகுது, குட்டிமா வா டா” என ஷிவா அழைக்க,

“ப்பா… ப்ளஸ்… பா…. நா வர்ல பா” என சஞ்சீவின் தோளில் இருந்துக் கொண்டு, அவள் மறுக்க, ஷிவாவோ “ஹே… சங்கீ அத்தைய, ஸ்ரீராம கூப்பிட போ வேணாமா?” என அவன் கேட்க, அவளோ “அவங்களலாம் இங்க… கூட்டிட்டு வாறியா பா” என மூளையை கசக்கி சந்தோஷி யோசனை சொல்ல,

“ஏய் பிரஜி அத்த வீட்ல பங்க்ஷன் டா, பாவம் நாம அவங்கள டிஸ்டர்ப் பண்ணக் கூடாதுல, நாம நாளைக்கு வரலாம்” எனச் சமாதானம் செய்தான்.

ஆனால் சந்தோஷியோ “அப்பியா பர்ஜி த்த…” என விவரமாய், அவளிடம் கேட்டு சரி பார்த்துக் கொண்டாள். பிரஜீயும் “ஆமா டா குட்டி, நீ நாளைக்கு பட்டு பாவாடை எல்லாம் போட்டு, ஏஞ்சல் மாதிரி வரணும்… என்ன?” எனச் சமாதானப் படுத்திக் கொண்டே, சஞ்சீவின் கைகளில் இருந்த சந்தோஷிக்கு, காய்ந்த தன் மருதாணி விரலால், குழந்தையின் இரு உள்ளங்கையிலும் மருதாணியை சிறிய வட்டமாய் வைத்து விட்டாள்.

சந்தோஷியும், “அப்பின்னா… சரி” எனத் தன் தந்தையிடம் தாவி, “பாய் மாமா… பாய் த்த…” என  விவரமாய் தன் உள்ளங்கையை வாயில் வைக்காமல், விரலை மட்டும் வாயில் வைத்து பறக்கும் முத்தத்தை கொடுத்து விட்டு சென்றாள்.

காலையில் எழுந்ததிலிருந்து தன் அன்னையின் நினைவில், எதிலும் ஒட்டாமல் இருந்த பிரஜீக்கு, மனம் முழுவதும், இப்போது சந்தோஷம் நிரம்பி இருந்தது. அவளைப் பார்த்த சஞ்சீவ் “இங்க வா…” என அவள் கை பற்றித் தங்கள் அறைக்கு அழைத்து சென்று தாழ் போட்டு, அவளை நோக்கி நகர்ந்தான்.

அவளோ “என்ன சஞ்சீவ்… என்ன பண்ணப் போறீங்க?” எனப் பயந்து பின்னே நகர்ந்தாள்.

“இத்தன நாளும், எவ்ளோ இம்சை படுத்தின? இப்ப மட்டும் ஏன் பயப்படுற பிரஜு” என மயக்கும் குரலில் கேட்டுக் கொண்டே, புன்னகையோடு, சுவற்றில் சாய்ந்தவளிடம் சென்றான். எப்பொழுதும் அவன் நெருங்கினாலே, அவள் மனம் பொறியில் மாட்டிய எலியாய் சிக்கித் தவிக்கும். இப்போதோ… கேட்கவே வேண்டாம், அவள் மனமும், மெய்யும் சேர்ந்து தவித்தன. ஆம், அவள் உடல் நடுங்க நின்றிருந்தாள்.

மேலும் அவன், அவள் அணிந்திருந்த நீல வண்ண சுடிதாரின், துப்பட்டாவை உருவினான். திடுக்கிட்ட பிரஜி, “ஐயோ… சஞ்சீவ்… என்ன இது?” என பயந்து, மேலும் “ஐயோ… சஞ்சீவ்… மருதாணி வச்சிருக்கேன்… வேணாம்…” என அழகாய், தலையை மறுப்பாக ஆட்டினாள்.

ஆனால் அவனோ, அவள் துப்பட்டாவை அளப்பது போல, இருகைகளிலும் இழுத்து, தன் கழுத்தில் போட்டுக் கொண்டு “என்னடி… வேணாம்…” என ஹஸ்கி குரலில் கேட்டுக் கொண்டே, அவளைப் பார்த்து கண்ணடித்து, சட்டென்று அவள் கழுத்தில் இருந்த, சமீபமாய் மாற்றிய புது மஞ்சள் கயிற்றை, தன் கையால் வெளியே எடுத்தான்.

அதில் இருந்து இரண்டு ஊக்குகளை எடுத்து, அவள் வலப்பக்கம் வந்து நின்றுக் கொண்டே, அவனின் வாயோ “சொல்லு… பிரஜி… என்ன வேணாம்…” என அதே குரலில், அவள் காதில் கேட்க, ஆனால் அவன் கையோ துப்பட்டாவை அவளின் சுடிதாரோடு சேர்த்து ஊக்கை மாட்டியது. பின் இடப்பக்கமும் துப்பட்டாவை போட்டு, ஊக்கை மாட்டி விட்டான்.

“இம்… இப்ப போலாம்” எனக் கை கட்டிக் கூறினான்.

ஒரு வித விடுதலை உணர்வோடு, தலைக் குனிந்து நாணத்தோடு சென்றவளை, மீண்டும் “ஒரு நிமிஷம்…” எனத் தடுத்து, அருகில் வந்த சஞ்சீவ், “நீ வேணாம்னு சொன்னது… எனக்கு வேணும் பிரஜு…” எனக் காதலாய் கசிந்துருகும் குரலில், கேட்டான்.

ஆனால் அவளோ தாமரையாய் சிவந்து “நான்…. என்ன… வேணாம்….. சொன்…னே…ன்” என அவள் தடுமாறினாள்.

நிஜமாகவே, அவன் செய்த திருவிளையாடலில், பிரஜீக்கு தான் என்ன பேசினோம், என்ன உளறினோம் என்றே மறந்து விட்டது. ஆனால் அவனோ, அவள் முகத்தை நிமிர்த்தி, அவள் கண்ணுக்குள் உற்றுப் பார்த்து, கண்ணடித்து விட்டு, “யோசி… மை டியர் பொண்டாட்டி” என வெளியே சென்று விட்டான்.

அவன் சென்ற பின், அறைக்கு உள்ளேயே அமர்ந்து விட்டாள் பிரஜி. அவனைப் பற்றி நினைத்துப் பார்க்க, நினைத்துப் பார்க்க, தான் எவ்வளவு கொடுத்து வைத்தவள் என எண்ணினாள்.

ஆம், பிரஜி சந்தோஷியை தூக்கக் குனியும் போதே, அவள் துப்பட்டா நழுவ முற்பட, சஞ்சீவ் தான் அதை சரி செய்தான். நல்ல வேளை, இது உணவு மேஜை அருகே நடந்ததால், வரவேற்பறையில் மெத்திருக்கையில் அமர்ந்திருந்த ஷிவாவின் கண்களில் படவில்லை.

அதன் பின் கவனமாய் கீழே குனியாமல் இருந்தாள், மேலும் சந்தோஷியை சஞ்சீவ் தூக்கிக் கொண்டான். ஏனென்றால், தன் மனைவி சந்தோஷியைக் கொஞ்ச, கீழே குனிந்து கஷ்ட்டப்படாமல் பார்த்துக் கொள்கிறானாம். அது பிரஜீக்கும் புரிந்தது, ஆனால் அவள் துப்பட்டாவிற்கு தான் புரியவில்லை, அவள் தோளில் நிற்காமல், நழுவிக் கொண்டே இருந்தது. பிரஜி மனதினுள்ளே, ‘ஹைய்யோ… இன்றைக்கு பார்த்தா நான் இப்படி சுடிதார் போட வேண்டும். அதுவும் ஷாலை ஊக்கு வேறு குத்தாமல்… சை!’ என நொந்துக் கொண்டாள்.

பிரஜி இன்று காலை, தன் தாய் தந்தை, நாளை வருவார்களா? வந்தால் நன்றாக இருக்குமே… இவனிடம் கேட்கலாமா? இல்லை வேண்டாம்… ஏதாவது ஏடாக்கூடமாய் சொல்லி வைப்பான்… என எண்ணி, தனக்குத் தானே வருந்திக் கொண்டு, அவர்களின் நினைவில், விருப்பமே இல்லாமல், குளித்து, ஏதோ கைக்கு அகப்பட்ட ஒரு சுடிதாரைப் போட்டாள். அதன் விளைவு இப்போது அனுபவிக்கிறாள். எனினும், அவள் மருதாணி கையோடு துப்பட்டாவைச் சரி செய்தாள். அதைப் பார்த்து தான், சஞ்சீவ் இப்படி உதவிப் புரிந்தான்.

இந்தச் சின்னச் செயலில், சஞ்சீவ் பிரஜீயின் மனதில் அவன் மீது உள்ள கோபத்தை அழித்து, அதன் சதவிகிதத்தை குறைத்துக் கொண்டிருந்தான். சொல்லாமலே, செய்யும் சின்ன சின்ன அன்பான செயலின் மூலம் கூட, பெண்களின் மனதில் இடம் பிடிக்கலாம் என்பதை தெரியாமலே செய்துக் கொண்டிருந்தான் சஞ்சீவ்.

இத்தனை நாள் பிரிவில், பிரஜி அவனை எண்ணி தவித்தாள் தான். ஆனால் அந்த தவிப்பு, தன்னுடனே சில நாட்கள் இருந்து பழகிய, நெருக்கமான தோழியை பிரிந்த உணர்வே எனலாம். ஏனென்றால் இத்தனை மாதங்களும், இருவரும் ஒரே இடத்தில், ஒரே வீட்டில் ஒன்றாக பேசி, பழகி, சஞ்சீவ் அவளுடனே செலவழித்த நேரங்கள் என்ற அளவில் தான், அவன் அவளை பாதித்தான்.

ஆனால், அதற்கு நிகராகவே, தன் காதலை, அவன் தவறாக பயன்படுத்திய கோபமும், அவன் மேல் இருந்தது. இத்தனை நாட்களின் பிரிவில், அவன் முகத்தைப் பார்க்காதத் தருணத்தில், அவனைப் பற்றிய நினைவுகளில் மூழ்கி இருந்தவளின் எண்ணத்தில், முடிவாய், தான் சண்டையிட்ட அன்று, அவன் சொன்ன வார்த்தைகளில் வந்து முடியும்.

‘ஆம், அன்று ஏதோ சொன்னானே, அரவிந்தன் வந்து சொல்வதற்கு முன்னேயே, அவன் தன்னை புரிந்துக் கொண்டு, காதல் கொண்டதாய்… ஒரு வேளை… அவன் சொன்னது உண்மை தானோ? ஆம், அவன் வந்து சொல்வதற்கு முன்பே, தன் மீது காதலாய் கசிந்துருக தானே செய்தான்’ என நல்ல விதமாய், இப்போது தான் அவள் மனம் ஆசுவாசம் அடைந்து, தன் கோபத்தை எல்லாம் ஒதுக்கி, சரியாய் கணிக்கத் தொடங்கியது.

ஆனால் மூளையோ ‘இம்… இருந்தாலும், அவன் உன்னை தொட்ட பின் தானே காதலாய் உருகினான்…’ என்று முரண்டியது. எனினும் மனம் அதை ஏற்கவும் இல்லை… விலக்கவும் இல்லாமல்… மதில் மேல் பூனை போன்ற நிலையில் இருந்தது.

அவள் அப்படியே அவனைப் பற்றி அலசிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில், கதவு தட்டப்பட்டது. எழுந்து சென்று திறந்து பார்த்தவள், குழம்பினாள். ஏனெனில் அங்கு “ஹாய் பிரஜி…” என அழைத்துக் கொண்டு ரதி நின்றிருக்க, அவள் பின்னே சஞ்சீவ் நின்றிருந்தான்.

அதை விட அதிர்ச்சி என்னவென்றால், அவள் கையில், பயணம் செய்யும் போது கொண்டு செல்லும் ஒரு பையை போன்று ஒன்று இருந்தது.

அவளோ தன்னை மறந்தவளாக அதிர்ந்து, அதை முகத்தில் காட்டி விழித்துக் கொண்டிருக்க, “என்ன பிரஜி… வாங்கன்னு கூப்பிட மாட்டீங்களா? நீங்க கூப்பிடலேன்னாலும்… நான் இங்க, இந்த ரூம்ல, உங்களோட தான் தங்கப் போறேன்” என்று சொல்லவும்,

‘என்ன இது, இவ பெட்டியும் கையுமா வந்து, இங்க தான் தங்கப் போறேன்னு வேற சொல்றா… என்ன நடக்குது இங்க?’ என்று தன் கணவனைப் பார்த்தவள், அவனோ கண் சிமிட்டிப் புன்னகைக்க ‘ஐயோ… அம்மா… மாமா… எங்க?’ என அவர்களைத் தேடி, அங்கிருந்தவாறே வரவேற்பறையில் தன் பார்வையை ஓட்ட, அங்கு சரஸ், அவர் வயதை ஒத்த பெண்மணியிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

அவளைப் பார்த்த சரஸ், “பிரஜி… இங்க வா மா” என அழைத்து, அங்கு நின்றிருந்த பெண்மணியிடம் “இவ தான் என் மருமக, லஷ்மி” என அவருக்கு அறிமுகப்படுத்தி விட்டு, அவளிடம் “இவ தான், என் கூடப் பிறந்த தங்கச்சி, பிரஜி” எனச் சந்தோஷமாக அறிமுகப்படுத்தினார். “ஆனா… அம்மா நீங்க… இது வரைக்கும் என்ட்ட சொல்லலியே” என அவள் குழம்ப…

“நான் உனக்கு புரிய வைக்கிறேன் பிரஜி” என அவளுக்கு, ரதி உதவிக்கு வந்தாள்.

அதற்குள் “ஹே… வாலு… நீ அண்ணிய குழப்பாம இருந்தா சரி” என ஒரு ஆண்குரல் கேட்க, பிரஜி திரும்பிப் பார்த்தவள், திகைத்தாள். ஆம், அந்தக் குரலுக்கு சொந்தக்காரன், அவள் கணவன் சஞ்சீவ் போலவே இருந்தான். இருவரையும் நிற்க வைத்தால், அண்ணன் தம்பி என தாமதிக்காமல் அனைவரும் சொல்வர், தன் கணவனின் அண்ணன் மதனை விட, ஒன்று போல இருவரும் அப்படியே ஒரே ஜாடையில் இருந்தார்கள். பிரஜீக்கு இப்போது கொஞ்சம் புரிந்தது போல் இருந்தது.

“ஏய் நீ போ சும்மா… நான் அம்மா அப்பாவோட காவியக் காதல் கதைப் பற்றி பிரஜீட்ட… சாரி அண்ணிட்ட சொல்லிட்டு வரேன். ஆமா பொண்ணுங்க இருக்க இடத்துல, உனக்கென்ன வேலை? கிளம்பு கிளம்பு… பெரியம்மா இவனுக்கு எதாவது வேலை இருந்தா கொடுங்க… சஞ்சீ அண்ணா நீங்களும் உட்காருங்க நான் சொல்றேன்” என்று தன் அம்மாவின் புராணத்தை ஆரம்பித்தாள் ரதி.

ரதி ஏன் சஞ்சீவையே வைத்தக் கண் வாங்கமால் பார்த்தால், என்று பிரஜீக்கு இப்போது புரிந்தது. தன் அண்ணனைப் போன்று இருக்கும் இவனைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டு தான் பார்த்திருக்கிறாள், அப்புறம் எப்படியோ சொந்தத்தைக் கண்டுப் பிடித்திருப்பார்கள் போலும் என எண்ணினாள்.

அதற்குள் ரதி ஆரம்பித்திருந்தால், “ஒன்ஸ் அப் ஆன் எ டைம்… தேர் வாஸ் எ நர்சரி கார்டன்… அண்ட் தேர் ப்ளாசம்ட் டூ ப்ளவர்ஸ்… k வா… இதுக்கப்புறம் தன மெயின் பிச்சர்… சோ கவனிங்க…”

அதற்குள் ரங்கன் வந்து அங்கு செரும, அனைவரும் அமைதியாகினர். ஆனால் ஒரு குரல் மட்டும் “அப்போ தான் எங்கப்பா… லஷ்மிய பார்த்தாரு…” எனச் சொல்லிக் கொண்டிருக்க, அவளைத் திரும்பிப் பார்த்த ரங்கன் “என்ன லஷ்மி இவ தான் உன் பொண்ணா? அப்புறம்… நல்லா இருக்கியா?” எனக் கேட்டார்.

பிரஜீயோ “ஷ்… ரதி அமைதியா இருங்க” என அவளை உடனே ஒருமையில் அழைக்க முடியாமல், அவளை பன்மையில் அழைத்து நிறுத்தினாள்.

 

மாயம் தொடரும்………

பகுதி 36

காற்றைக் கூட கண்டு விடலாம் போல

ஆனால் உந்தன் காதலைக் காண தான் வழியில்லை

எரிமலையின் சீற்றத்தைக் கூட தெரிந்து விடலாம் போல

ஆனால் உந்தன் சீற்றத்தைத் தான் தெரிந்துக் கொள்ள முடியவில்லை

புயலின் தாக்கத்தைக் கூட உணர்ந்து விடலாம் போல

ஆனால் உந்தன் மயக்கத்தைத் தான் உணர முடியவில்லை அன்பே

என்னால்…….

திருமணத்திற்கு முதல் நாள், எல்லோரும் ஆளுக்கு ஒரு வேலையை கையில் எடுத்துக் கொண்டு இங்கும் அங்கும் நடமாடிக் கொண்டு என கல்யாண வேலை, வீட்டில் கலைக் கட்டத் தொடங்கியது. ஆனால் பிரஜீயை மட்டும் ஒரு வேலையும் செய்ய விடாமல், சாப்பாடு மேஜையின் ஒரு நாற்காலியில், சரஸ் உட்கார வைத்து விட்டார். ஆம், புதிதாக உணவு மேஜையை, சரஸின் இடுப்பு வலியியனால், கீழே அமர்ந்து எழ முடியாத காரணத்தினால், அவர் மகன்கள் வாங்கியிருந்தனர்.

காணாததற்கு காலை உணவு, சாப்பிட்டு முடித்த பின், பிரஜீயிடம், தான் வாங்கி அரைத்த மருதாணியை கொடுத்து, வைக்கச் சொன்னார். “மருதாணி வைப்பியா பிரஜி இல்ல கோன் வைப்பியா?” எனக் கேட்டு, அவரே “இதையே உட்கார்ந்து வை பிரஜி, கைக்கும் நல்லது, உடம்புக்கும் குளிர்ச்சி, கோன்லாம் கெமிக்கல்… வேணாம் மா” என அவரே பதிலும் சொல்லி விட்டு நகர்ந்து விட்டார்.

அவளோ “இப்போ எதுக்கு? இரவு வைக்கலாமே” என எண்ணி, திரும்பவும் அந்தப் பக்கம் வந்த சரஸிடம், அதைக் கேட்க, அவரோ “நைட்டு பொண்ணு வீட்டுல இருந்து மண்டபத்துக்கு வந்திருவாங்க மா, அவங்கள அழைக்க போகணும்மா, வேலை இருக்கும், அதுனால இப்பவே வை, நாளைக்கு ஏழுக்கே முகூர்த்தம்கிறதால சொந்தக்காரவங்களா இன்னிக்கே வந்திருவாங்க, சாப்பாடு வெளியவே வாங்கிக்கலாம், அதுனால நீ மருதாணி வச்சிட்டு ரெஸ்ட் எடு” என்று விளக்கமளித்து விட்டு, பக்கத்து வீட்டு பெண் விசாலியை அழைத்து அவளுக்கு இரண்டு கைகளிலும் வைத்து விட சொன்னார். அதற்குள் ரங்கன் அழைக்கவும் சென்று விட்டார்.

அந்தப் பெண் விசாலியும், பிரஜீயை போன்று திருமணம் முடிந்து ஒரு வயது குழந்தையோடு இருந்ததால், பிரஜி அவளோடும் ஒட்டிக் கொள்ள, அவர்களும் நன்றாக பழகி, உதவிகளும் செய்தனர். நாளை திருமணத்திற்கு, அவர்களை அழைத்தும் இருந்தனர்.

விசாலியிடம் பிரஜி “அக்கா, இடது கைல நானே வச்சுக்கிறேன். வலது கைல நீங்க வைங்க” எனச் சொல்லி விட்டு வைக்க ஆரம்பித்தாள். “ம்ம்… சரி பிரஜி, நல்லா வை அப்போ தான் கை நல்லா சிவக்கும், அதுல தான் தெரியும், நீ அண்ணன எவ்ளோ விரும்புறன்னு… இம்ம்…” என அவளை கிண்டல் செய்தாள்.

அதற்குள் விசாலியின் மைந்தன் கத்தி ஊரைக் கூட்ட “பிரஜி, நீ வச்சிட்டு இரு, நான் அவன தூங்க வச்சிட்டு வர்றேன்” என்று கிளம்பிச் சென்றாள்.

பிரஜீயோ விசாலியின் பேச்சால், நேற்று மாடியில், சஞ்சீவ் மீது கல்லை எறிந்ததும், அதனைத் தொடர்ந்த நினைவுகளில் மூழ்கிக் கொண்டே, வெட்கச் சிரிப்போடு, மருதாணியை வைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

நீரை பருகியதும், அவனே கைப்பிடியாக அவளைக் கீழே அழைத்துச் சென்று, மின்விசிறியை சுழல வைத்து, பழச்சாறு தந்து, மேலும் அவளை உபசரித்தான்.

ஆனால் இதையெல்லாம் பார்த்த சரஸோ “என்ன பிரஜி இவ்ளோ கவனிப்பு நடக்குது? டேய் சஞ்சீ … உனக்கு அம்மா, நான் ஒருத்தி இங்க இருக்கேன் டா” என அவனைக் கேலி செய்ய, அவளோ என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல், உதட்டைக் கடிக்க, அவனோ தன் அன்னைக்கும் மீதம் இருந்த பழசாறை நீட்ட, அதை வாங்கிக் கொண்டே “ஏன் பிரஜி, இன்னிக்கு மழ வரப்போகுதா? இதுல எதுவோ இருக்குதே? என்னமா செஞ்சான் உன்ன?” எனச் சஞ்சீவை பற்றி சரியாக கணித்துத் துருவினார்.

சஞ்சீவ் “இல்ல… மா…” எனத் தொடங்கும் முன்னே, அவள் “இல்ல மா, மாடி ஏறி இறங்குனது, பட படன்னு வந்திருச்சு, அதான் அவர்ட்ட சொன்னேன்” என்று அவனோடு சேர்த்து, தன்னையும் காப்பாற்றிக் கொண்டாள். பின்னே கல் விட்டு எறிந்து, விளையாடினேன் என்றா சொல்ல முடியும்?

உடனே சரஸ், அவளைப் பிடித்துக் கொண்டார், “இதுக்கு தான் வேணாம்ன்னு சொன்னேன், நீ கேட்குறியா? என்ன பண்ணுது பிரஜி?” என்று அவரும் அவளைக் கவனிக்கத் தொடங்கி விட்டார். பிரஜீக்கு ‘ஹையோ…’ என்று உள்ளே நொந்தாலும், அவர்களின் பாச மழையில் இன்பமாய் நனைந்தாள்.

விசாலி “என்ன பிரஜி? சஞ்சீவ் அண்ணனப் பற்றி கனவா, முகமெல்லாம் சிரிப்பா இருக்கு? இல்ல நாளைக்கு நடக்கப் போற ரீஷப்சன பற்றி கனவா?” என்று கேலி செய்தாள்.

“இல்ல… கா” என அவள் வெட்க சிரிப்பிலேயே, “ஏதோ இருக்கு… இம்… இம்… என்ஜாய், சரி இங்கக் கொடு” என அவளின் வலது கையில் மருதாணி வைத்து விட்டாள்.

விசாலி, அவளுக்கு, கை விரல்களின் மேல் பகுதியில் குப்பிப் போன்று வைத்து, விரல்களின் நடுவில் கம்பிப் போல வைத்து, உள்ளங்கையில் வட்டமாயும், அதை சுற்றி சிறு சிறு வட்டங்களையும் வைத்து விட்டாள். கையின் மேற்புறத்திலும் வைத்து விட, “அச்சோ அக்கா… போதும் கா…” எனக் கூற, “நீ சும்மா இரு, இப்படில்லாம் வச்சா தான் அழகா இருக்கும். ஆமா இன்னிக்கு… மாடில வேல நடக்கலையா?” என்று வினவினாள்.

“நேற்றே காங்ரிட் போட்டுட்டாங்க கா, இன்ன இரண்டு மூனு நாள் கழிச்சு தான் பூசுறதுக்கு வருவாங்க கா, இப்ப கல்யாண வேலை வேற இருக்கா, அதுனால மாமா, ஒரு நாலு நாள் கழிச்சே வாங்கன்னு சொல்லிட்டார் கா” என்று விளக்கம் கூறும் போதே, “பிரஜி…” எனக் கூவிக் கொண்டு, அவன் தான்….. சஞ்சீவ்… வந்தான்.

மேலும் “இங்கப் பாரு… யாரு வந்திருக்காங்கன்னு” எனச் சொல்ல, விசாலி “நான் வர்றேன் பிரஜி” என்று தன் வீட்டிற்கு சென்று விட்டாள்.

அவளும் “சரி… கா” என அவளுக்கு விடைக்கொடுத்து விட்டு, எழுந்து வரவேற்பறைக்கு வருவதற்குள், “பர்ஜி… த்த…” என சந்தோஷியின் குரல் முன்னேயும், பின்னே அவள் ஓடி வந்து அவள் கால்களைக் கட்டிக் கொண்டாள்.

கையில் மருதாணி இருப்பதுக் கூட மறந்து… குனிந்து “சந்தோஷி குட்டி……” என இருகையால், அவளை அணைக்கப் போக, “ஹை….. மது..ராணியா…” எனச் சந்தோஷி குதுகாலமிட, பின் தான் சுதாரித்தவள், அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு, “ஆமா டா… உனக்கு வேணுமா?” எனக் கேட்டாள்.

“இம்… விணும்…” எனக் கண்களை உருட்டிச் சொன்னது, “ஹேய்… சந்துக் குட்டி, இங்க வா… அதெல்லாம் வேணாம். அம்மா திட்டப் போறா” எனச் சந்தோஷியை ஷிவா அதட்டவும் தான், அவனைக் கவனித்தவள், “வாங்கண்ணா… அக்கா எப்படி இருக்காங்க? செல்வி, அம்மா எல்லோரும் நல்லா இருக்காங்களா?” எனக் கேட்டாள்.

“இம்… எல்லோரும் நல்லா இருக்காங்க மா” எனச் சொல்ல, சந்தோஷியைத் தூக்கி வைத்திருந்த சஞ்சீவ் “பிரஜி இவங்க நம்ம வீட்டுக்கு பக்கத்துல, அஞ்சாறு வீடு தள்ளி தான் இருக்காங்க, இப்ப ஏதேச்சையா ஷிவா சார பார்த்தேன், அவர் தான் காமிச்சார்” என விளக்கமளித்தான்.

“ஓ… அண்ணா நாளைக்கு கண்டிப்பா எல்லோரும் கல்யாணத்துக்கும், ரீசப்ஷனுக்கும் வந்திருங்க அண்ணா, நான் ஏற்கனவே அக்காக்கு போன் பண்ணி சொல்லிட்டேன், சோ கண்டிப்பா வரணும்” என்று அன்பு மிரட்டல் விடுத்தாள்.

“ஆமாம் மா, சிந்து சொன்னா, ஆனா நாளைக்கு ஆபீஸ் இருக்குமா எனக்கு. ஈவ்னிங் வர்றோம் கண்டிப்பா… இப்ப சஞ்சீவ் வந்து, வீட்ல சொல்லிட்டு தான் போனார்.  கண்டிப்பா ஈவ்னிங் வர்றோம்”

“சரி அண்ணா, ஆனா சிந்தாக்காவையும், செல்வி, சந்தோஷியும் வேணா காலைல எங்க கூடவே, அனுப்பி விடுங்களேன், சங்கீயும் வந்திருவாங்கள… ஆமா அவங்க எப்போ வர்றாங்க அண்ணா?” எனக் கேட்டாள்.

“இம்… சரி மா வீட்ல கேட்டுப் பார்க்கிறேன், அவங்களுக்கு ஓகேன்னா வரட்டும். இம்… இப்ப தான் வந்துட்டு இருக்காங்களாம், அவங்கள பிக் அப் பண்ண தான் ரயில்வே ஸ்டேஷன் கிளம்பினேன். சந்தோஷிய பார்த்தா நீ ரொம்ப சந்தோஷப்படுவன்னு, சஞ்சீவ் தான் இழுத்துட்டு வந்துட்டார். சரி, அப்படியே சஞ்சீவ இங்க இறக்கி விட்டுட்டு பார்த்துட்டு போலாம்னு வந்தேன்” என்று அவன் கூறவும், பிரஜி தன் கணவனை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தாள்.

அவர்களின் வரவு, பிரஜீக்கு ரொம்பவும், சந்தோஷமாய் இருந்தது. டீ காபி அருந்தச் சொன்னதற்கு, “வேண்டாம் இருக்கட்டும் சஞ்சீவ், கிளம்புறோம், லேட் ஆகுது, குட்டிமா வா டா” என ஷிவா அழைக்க,

“ப்பா… ப்ளஸ்… பா…. நா வர்ல பா” என சஞ்சீவின் தோளில் இருந்துக் கொண்டு, அவள் மறுக்க, ஷிவாவோ “ஹே… சங்கீ அத்தைய, ஸ்ரீராம கூப்பிட போ வேணாமா?” என அவன் கேட்க, அவளோ “அவங்களலாம் இங்க… கூட்டிட்டு வாறியா பா” என மூளையை கசக்கி சந்தோஷி யோசனை சொல்ல,

“ஏய் பிரஜி அத்த வீட்ல பங்க்ஷன் டா, பாவம் நாம அவங்கள டிஸ்டர்ப் பண்ணக் கூடாதுல, நாம நாளைக்கு வரலாம்” எனச் சமாதானம் செய்தான்.

ஆனால் சந்தோஷியோ “அப்பியா பர்ஜி த்த…” என விவரமாய், அவளிடம் கேட்டு சரி பார்த்துக் கொண்டாள். பிரஜீயும் “ஆமா டா குட்டி, நீ நாளைக்கு பட்டு பாவாடை எல்லாம் போட்டு, ஏஞ்சல் மாதிரி வரணும்… என்ன?” எனச் சமாதானப் படுத்திக் கொண்டே, சஞ்சீவின் கைகளில் இருந்த சந்தோஷிக்கு, காய்ந்த தன் மருதாணி விரலால், குழந்தையின் இரு உள்ளங்கையிலும் மருதாணியை சிறிய வட்டமாய் வைத்து விட்டாள்.

சந்தோஷியும், “அப்பின்னா… சரி” எனத் தன் தந்தையிடம் தாவி, “பாய் மாமா… பாய் த்த…” என  விவரமாய் தன் உள்ளங்கையை வாயில் வைக்காமல், விரலை மட்டும் வாயில் வைத்து பறக்கும் முத்தத்தை கொடுத்து விட்டு சென்றாள்.

காலையில் எழுந்ததிலிருந்து தன் அன்னையின் நினைவில், எதிலும் ஒட்டாமல் இருந்த பிரஜீக்கு, மனம் முழுவதும், இப்போது சந்தோஷம் நிரம்பி இருந்தது. அவளைப் பார்த்த சஞ்சீவ் “இங்க வா…” என அவள் கை பற்றித் தங்கள் அறைக்கு அழைத்து சென்று தாழ் போட்டு, அவளை நோக்கி நகர்ந்தான்.

அவளோ “என்ன சஞ்சீவ்… என்ன பண்ணப் போறீங்க?” எனப் பயந்து பின்னே நகர்ந்தாள்.

“இத்தன நாளும், எவ்ளோ இம்சை படுத்தின? இப்ப மட்டும் ஏன் பயப்படுற பிரஜு” என மயக்கும் குரலில் கேட்டுக் கொண்டே, புன்னகையோடு, சுவற்றில் சாய்ந்தவளிடம் சென்றான். எப்பொழுதும் அவன் நெருங்கினாலே, அவள் மனம் பொறியில் மாட்டிய எலியாய் சிக்கித் தவிக்கும். இப்போதோ… கேட்கவே வேண்டாம், அவள் மனமும், மெய்யும் சேர்ந்து தவித்தன. ஆம், அவள் உடல் நடுங்க நின்றிருந்தாள்.

மேலும் அவன், அவள் அணிந்திருந்த நீல வண்ண சுடிதாரின், துப்பட்டாவை உருவினான். திடுக்கிட்ட பிரஜி, “ஐயோ… சஞ்சீவ்… என்ன இது?” என பயந்து, மேலும் “ஐயோ… சஞ்சீவ்… மருதாணி வச்சிருக்கேன்… வேணாம்…” என அழகாய், தலையை மறுப்பாக ஆட்டினாள்.

ஆனால் அவனோ, அவள் துப்பட்டாவை அளப்பது போல, இருகைகளிலும் இழுத்து, தன் கழுத்தில் போட்டுக் கொண்டு “என்னடி… வேணாம்…” என ஹஸ்கி குரலில் கேட்டுக் கொண்டே, அவளைப் பார்த்து கண்ணடித்து, சட்டென்று அவள் கழுத்தில் இருந்த, சமீபமாய் மாற்றிய புது மஞ்சள் கயிற்றை, தன் கையால் வெளியே எடுத்தான்.

அதில் இருந்து இரண்டு ஊக்குகளை எடுத்து, அவள் வலப்பக்கம் வந்து நின்றுக் கொண்டே, அவனின் வாயோ “சொல்லு… பிரஜி… என்ன வேணாம்…” என அதே குரலில், அவள் காதில் கேட்க, ஆனால் அவன் கையோ துப்பட்டாவை அவளின் சுடிதாரோடு சேர்த்து ஊக்கை மாட்டியது. பின் இடப்பக்கமும் துப்பட்டாவை போட்டு, ஊக்கை மாட்டி விட்டான்.

“இம்… இப்ப போலாம்” எனக் கை கட்டிக் கூறினான்.

ஒரு வித விடுதலை உணர்வோடு, தலைக் குனிந்து நாணத்தோடு சென்றவளை, மீண்டும் “ஒரு நிமிஷம்…” எனத் தடுத்து, அருகில் வந்த சஞ்சீவ், “நீ வேணாம்னு சொன்னது… எனக்கு வேணும் பிரஜு…” எனக் காதலாய் கசிந்துருகும் குரலில், கேட்டான்.

ஆனால் அவளோ தாமரையாய் சிவந்து “நான்…. என்ன… வேணாம்….. சொன்…னே…ன்” என அவள் தடுமாறினாள்.

நிஜமாகவே, அவன் செய்த திருவிளையாடலில், பிரஜீக்கு தான் என்ன பேசினோம், என்ன உளறினோம் என்றே மறந்து விட்டது. ஆனால் அவனோ, அவள் முகத்தை நிமிர்த்தி, அவள் கண்ணுக்குள் உற்றுப் பார்த்து, கண்ணடித்து விட்டு, “யோசி… மை டியர் பொண்டாட்டி” என வெளியே சென்று விட்டான்.

அவன் சென்ற பின், அறைக்கு உள்ளேயே அமர்ந்து விட்டாள் பிரஜி. அவனைப் பற்றி நினைத்துப் பார்க்க, நினைத்துப் பார்க்க, தான் எவ்வளவு கொடுத்து வைத்தவள் என எண்ணினாள்.

ஆம், பிரஜி சந்தோஷியை தூக்கக் குனியும் போதே, அவள் துப்பட்டா நழுவ முற்பட, சஞ்சீவ் தான் அதை சரி செய்தான். நல்ல வேளை, இது உணவு மேஜை அருகே நடந்ததால், வரவேற்பறையில் மெத்திருக்கையில் அமர்ந்திருந்த ஷிவாவின் கண்களில் படவில்லை.

அதன் பின் கவனமாய் கீழே குனியாமல் இருந்தாள், மேலும் சந்தோஷியை சஞ்சீவ் தூக்கிக் கொண்டான். ஏனென்றால், தன் மனைவி சந்தோஷியைக் கொஞ்ச, கீழே குனிந்து கஷ்ட்டப்படாமல் பார்த்துக் கொள்கிறானாம். அது பிரஜீக்கும் புரிந்தது, ஆனால் அவள் துப்பட்டாவிற்கு தான் புரியவில்லை, அவள் தோளில் நிற்காமல், நழுவிக் கொண்டே இருந்தது. பிரஜி மனதினுள்ளே, ‘ஹைய்யோ… இன்றைக்கு பார்த்தா நான் இப்படி சுடிதார் போட வேண்டும். அதுவும் ஷாலை ஊக்கு வேறு குத்தாமல்… சை!’ என நொந்துக் கொண்டாள்.

பிரஜி இன்று காலை, தன் தாய் தந்தை, நாளை வருவார்களா? வந்தால் நன்றாக இருக்குமே… இவனிடம் கேட்கலாமா? இல்லை வேண்டாம்… ஏதாவது ஏடாக்கூடமாய் சொல்லி வைப்பான்… என எண்ணி, தனக்குத் தானே வருந்திக் கொண்டு, அவர்களின் நினைவில், விருப்பமே இல்லாமல், குளித்து, ஏதோ கைக்கு அகப்பட்ட ஒரு சுடிதாரைப் போட்டாள். அதன் விளைவு இப்போது அனுபவிக்கிறாள். எனினும், அவள் மருதாணி கையோடு துப்பட்டாவைச் சரி செய்தாள். அதைப் பார்த்து தான், சஞ்சீவ் இப்படி உதவிப் புரிந்தான்.

இந்தச் சின்னச் செயலில், சஞ்சீவ் பிரஜீயின் மனதில் அவன் மீது உள்ள கோபத்தை அழித்து, அதன் சதவிகிதத்தை குறைத்துக் கொண்டிருந்தான். சொல்லாமலே, செய்யும் சின்ன சின்ன அன்பான செயலின் மூலம் கூட, பெண்களின் மனதில் இடம் பிடிக்கலாம் என்பதை தெரியாமலே செய்துக் கொண்டிருந்தான் சஞ்சீவ்.

இத்தனை நாள் பிரிவில், பிரஜி அவனை எண்ணி தவித்தாள் தான். ஆனால் அந்த தவிப்பு, தன்னுடனே சில நாட்கள் இருந்து பழகிய, நெருக்கமான தோழியை பிரிந்த உணர்வே எனலாம். ஏனென்றால் இத்தனை மாதங்களும், இருவரும் ஒரே இடத்தில், ஒரே வீட்டில் ஒன்றாக பேசி, பழகி, சஞ்சீவ் அவளுடனே செலவழித்த நேரங்கள் என்ற அளவில் தான், அவன் அவளை பாதித்தான்.

ஆனால், அதற்கு நிகராகவே, தன் காதலை, அவன் தவறாக பயன்படுத்திய கோபமும், அவன் மேல் இருந்தது. இத்தனை நாட்களின் பிரிவில், அவன் முகத்தைப் பார்க்காதத் தருணத்தில், அவனைப் பற்றிய நினைவுகளில் மூழ்கி இருந்தவளின் எண்ணத்தில், முடிவாய், தான் சண்டையிட்ட அன்று, அவன் சொன்ன வார்த்தைகளில் வந்து முடியும்.

‘ஆம், அன்று ஏதோ சொன்னானே, அரவிந்தன் வந்து சொல்வதற்கு முன்னேயே, அவன் தன்னை புரிந்துக் கொண்டு, காதல் கொண்டதாய்… ஒரு வேளை… அவன் சொன்னது உண்மை தானோ? ஆம், அவன் வந்து சொல்வதற்கு முன்பே, தன் மீது காதலாய் கசிந்துருக தானே செய்தான்’ என நல்ல விதமாய், இப்போது தான் அவள் மனம் ஆசுவாசம் அடைந்து, தன் கோபத்தை எல்லாம் ஒதுக்கி, சரியாய் கணிக்கத் தொடங்கியது.

ஆனால் மூளையோ ‘இம்… இருந்தாலும், அவன் உன்னை தொட்ட பின் தானே காதலாய் உருகினான்…’ என்று முரண்டியது. எனினும் மனம் அதை ஏற்கவும் இல்லை… விலக்கவும் இல்லாமல்… மதில் மேல் பூனை போன்ற நிலையில் இருந்தது.

அவள் அப்படியே அவனைப் பற்றி அலசிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில், கதவு தட்டப்பட்டது. எழுந்து சென்று திறந்து பார்த்தவள், குழம்பினாள். ஏனெனில் அங்கு “ஹாய் பிரஜி…” என அழைத்துக் கொண்டு ரதி நின்றிருக்க, அவள் பின்னே சஞ்சீவ் நின்றிருந்தான்.

அதை விட அதிர்ச்சி என்னவென்றால், அவள் கையில், பயணம் செய்யும் போது கொண்டு செல்லும் ஒரு பையை போன்று ஒன்று இருந்தது.

அவளோ தன்னை மறந்தவளாக அதிர்ந்து, அதை முகத்தில் காட்டி விழித்துக் கொண்டிருக்க, “என்ன பிரஜி… வாங்கன்னு கூப்பிட மாட்டீங்களா? நீங்க கூப்பிடலேன்னாலும்… நான் இங்க, இந்த ரூம்ல, உங்களோட தான் தங்கப் போறேன்” என்று சொல்லவும்,

‘என்ன இது, இவ பெட்டியும் கையுமா வந்து, இங்க தான் தங்கப் போறேன்னு வேற சொல்றா… என்ன நடக்குது இங்க?’ என்று தன் கணவனைப் பார்த்தவள், அவனோ கண் சிமிட்டிப் புன்னகைக்க ‘ஐயோ… அம்மா… மாமா… எங்க?’ என அவர்களைத் தேடி, அங்கிருந்தவாறே வரவேற்பறையில் தன் பார்வையை ஓட்ட, அங்கு சரஸ், அவர் வயதை ஒத்த பெண்மணியிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

அவளைப் பார்த்த சரஸ், “பிரஜி… இங்க வா மா” என அழைத்து, அங்கு நின்றிருந்த பெண்மணியிடம் “இவ தான் என் மருமக, லஷ்மி” என அவருக்கு அறிமுகப்படுத்தி விட்டு, அவளிடம் “இவ தான், என் கூடப் பிறந்த தங்கச்சி, பிரஜி” எனச் சந்தோஷமாக அறிமுகப்படுத்தினார். “ஆனா… அம்மா நீங்க… இது வரைக்கும் என்ட்ட சொல்லலியே” என அவள் குழம்ப…

“நான் உனக்கு புரிய வைக்கிறேன் பிரஜி” என அவளுக்கு, ரதி உதவிக்கு வந்தாள்.

அதற்குள் “ஹே… வாலு… நீ அண்ணிய குழப்பாம இருந்தா சரி” என ஒரு ஆண்குரல் கேட்க, பிரஜி திரும்பிப் பார்த்தவள், திகைத்தாள். ஆம், அந்தக் குரலுக்கு சொந்தக்காரன், அவள் கணவன் சஞ்சீவ் போலவே இருந்தான். இருவரையும் நிற்க வைத்தால், அண்ணன் தம்பி என தாமதிக்காமல் அனைவரும் சொல்வர், தன் கணவனின் அண்ணன் மதனை விட, ஒன்று போல இருவரும் அப்படியே ஒரே ஜாடையில் இருந்தார்கள். பிரஜீக்கு இப்போது கொஞ்சம் புரிந்தது போல் இருந்தது.

“ஏய் நீ போ சும்மா… நான் அம்மா அப்பாவோட காவியக் காதல் கதைப் பற்றி பிரஜீட்ட… சாரி அண்ணிட்ட சொல்லிட்டு வரேன். ஆமா பொண்ணுங்க இருக்க இடத்துல, உனக்கென்ன வேலை? கிளம்பு கிளம்பு… பெரியம்மா இவனுக்கு எதாவது வேலை இருந்தா கொடுங்க… சஞ்சீ அண்ணா நீங்களும் உட்காருங்க நான் சொல்றேன்” என்று தன் அம்மாவின் புராணத்தை ஆரம்பித்தாள் ரதி.

ரதி ஏன் சஞ்சீவையே வைத்தக் கண் வாங்கமால் பார்த்தால், என்று பிரஜீக்கு இப்போது புரிந்தது. தன் அண்ணனைப் போன்று இருக்கும் இவனைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டு தான் பார்த்திருக்கிறாள், அப்புறம் எப்படியோ சொந்தத்தைக் கண்டுப் பிடித்திருப்பார்கள் போலும் என எண்ணினாள்.

அதற்குள் ரதி ஆரம்பித்திருந்தால், “ஒன்ஸ் அப் ஆன் எ டைம்… தேர் வாஸ் எ நர்சரி கார்டன்… அண்ட் தேர் ப்ளாசம்ட் டூ ப்ளவர்ஸ்… k வா… இதுக்கப்புறம் தன மெயின் பிச்சர்… சோ கவனிங்க…”

அதற்குள் ரங்கன் வந்து அங்கு செரும, அனைவரும் அமைதியாகினர். ஆனால் ஒரு குரல் மட்டும் “அப்போ தான் எங்கப்பா… லஷ்மிய பார்த்தாரு…” எனச் சொல்லிக் கொண்டிருக்க, அவளைத் திரும்பிப் பார்த்த ரங்கன் “என்ன லஷ்மி இவ தான் உன் பொண்ணா? அப்புறம்… நல்லா இருக்கியா?” எனக் கேட்டார்.

பிரஜீயோ “ஷ்… ரதி அமைதியா இருங்க” என அவளை உடனே ஒருமையில் அழைக்க முடியாமல், அவளை பன்மையில் அழைத்து நிறுத்தினாள்.

 

மாயம் தொடரும்………

இது என்ன மாயம் 35

பகுதி 35

காதலே இல்லை என்று சொல்பவளும் நீ

ஆனால் தற்போது காதல் சடுகுடு ஆடுகிறாய் நீ

நானும் உன்னுடன் சேர்ந்து விளையாட

நினைக்கையில்……

என்னை மட்டும் ஆட்டத்தில் சேர்க்காமல்

ஆட்டத்தின் நாயகனாயும் இல்லாமல்

ஆட்டத்தின் இலக்காகவே

குறி வைக்கிறாய் என்னை…

அது ஏனோ?

சஞ்சீவ் சாப்பிட்டு முடித்ததும், ஒரு வழியாய் அனைவரும் மதனின் காரில் ஜவுளிக் கடைக்கு கிளம்பினர். முன் இருக்கையில் ரங்கனும், ஓட்டுனர் இருக்கையில் மதனும் இருக்க, பின் புறம், பிரஜி, சஞ்சீவ், சரஸ் என அமர்ந்து சென்றனர்.

பிரஜி கண்ணை மூடி காலையில், சஞ்சீவ் தன் மீது மோதிய போது, அவன், பனியன் அணிந்த தோளில் துண்டுடனும், இடுப்பில் நைட் பாண்ட்டும் அணிந்து நின்ற அழகை ரீவைண்ட் செய்து, செய்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் அருகே இருந்த இருவரும், அவள் உறங்குகிறாள் என்று எண்ணிக் கொண்டனர்.

ஜவுளிக் கடையில், ரங்கனின் தங்கைக் குடும்பம், பெரிதாக யாரும் வரவில்லை, தங்கை லதாவும், அவர் கணவர் சேகரும் நின்றிருக்க, அவர்களுக்கு, தன் மருமகளை சரஸ் அறிமுகப் படுத்தினார். பிரஜீயும் சங்கடப்பட்டு புன்னகைத்தாலும், அவள் சங்கடப்படும் படி அவர்கள் இருவரும் பேசவும் இல்லை, இகழ்ச்சியாய் பார்க்கவும் இல்லை.

நாகரிகமாக ஒரு புன்னகையைச் சிந்தி விட்டு, உடனே அன்பொழுக பேசாமல் “ஓ… சரி அண்ணி, நாம புடவை எடுக்க போலாமா?” என லதா உள்ளே நுழைந்தார். பிரஜி அவர்களை எதுவும் தவறாக எண்ணவில்லை.

பெண்கள் உள்ளே நுழைய, ரங்கன் “நீங்க போய் எடுங்க, நாங்க ஒரு டீ குடிச்சிட்டு வர்றோம்” என்று கழன்று கொள்ள, சேகரும் அவரோடு சேர்ந்துக் கொண்டார்.

பின் வேறு வழியில்லாமல், மதனும், சஞ்சீவும் அவர்களோடு உள்ளே நுழைந்தனர். பெண்கள் முன்னே முகூர்த்தப் புடவைகள் இருந்தப் பக்கம் நடக்க, சஞ்சீவ் “மதன், பணம் எதுவும் தேவையா? தேவைன்னா சொல்லுடா, தரேன். என்னிக்கு மாடி போஷன் முடிப்பாங்க? அவங்களுக்கு செட்டில்மெண்ட் பண்ணிட்டியா?” என அவர்கள் இருவரும், பணம் சம்பந்தமான வரவு, செலவுகளை அங்கு போடப்பட்டிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்து, பேசிக் கொண்டிருக்க, மேலும் மண்டபம், சமையல் வேலை, வீட்டில் இருந்து வேனில் செல்வதா? இல்லை பேருந்து பிடிப்பதா? என அவர்களின் உரையாடல் வளர்ந்தது.

சிறிது நேரம் சென்றதும், பிரஜி தான், இரண்டு மூன்று சேலைகளைத் தூக்கிக் கொண்டு, அவர்களை நோக்கி வந்து, “மதன் மாமா, இந்த கலர்லாம், பிடிச்சிருக்கா? புஷ்பாக்கு நல்லா இருக்குமான்னு? அம்மா உங்கக்கிட்டக் கேட்கச் சொன்னாங்க” எனச் சரஸ் கேட்காததையும் குறும்பாகக் கேட்டு சிரித்தாள்.

மதனும் “நீயே செலக்ட் பண்ணு பிரஜி, நீ எந்த கலர் எடுத்தாலும், நல்லா இருக்கும்,  இதெல்லாம் எனக்கென்ன தெரியும்” என அவனும் சிரித்துக் கொண்டே கூற,

“இம்… அதெல்லாம் சரி மாமா, இருந்தாலும் உங்க வைஃப்புக்கு நீங்க தான் செலக்ட் பண்ணனும், ஏன்னா அவங்களுக்கு எந்த கலர் நல்லா இருக்கும்னு உங்களுக்கு தான தெரியும்… இல்லைங்க… நீங்களும் சொல்லுங்க மாமாக்கு” என்று தன் கணவனையும் துணைக்கு இழுத்தாள்.

அவனோ “ஆமா மதன், இதுலாம் லைப்ல ஒரு வாட்டி தான் டா நடக்கும்… இப்போ மட்டும் தான் நாம செலக்ட் பண்ண முடியும், அப்புறம் அவங்களே எடுத்துப்பாங்க, நாம பணம் கொடுக்குற ஏ.டி.ம் மிஷன்னா தான் டா நிக்கணும்” என்று அவனும் கேலிப் பேசி, மேலும் “எனக்கெல்லாம் அந்த கொடுப்பினைக் கிடைக்கல, நீயாவது அனுபவி” என்று அவன் எதார்த்தமாய் தான் கூறினான். ஆனால் பிரஜீக்கு முகம் சுருங்கி விட்டது.

உதட்டை இறுக்கமாய் வைத்து, தவறு செய்தவள் போல, தலைக் குனிந்து வாடி நின்றவளைப் பார்த்த மதன், “டேய்… ஏன்டா இப்படி பேசுற, உங்களுக்கும் ரிஷப்ஷனுக்கு டிரஸ் எல்லாம் எடுக்கணும்… வா… வந்து பிரஜீக்கு நீ செலக்ட் பண்ணு” என அவனையும் எழுப்பி, கைப் பிடித்து தன்னோடு சேர்த்து இழுத்துக் கொண்டு சென்றான்.

பின்னர் லதா, சரஸை அம்மா, அம்மா என பாசமழை பொழிந்து, தன்னிடமும் மரியாதையாய் தன்மையாய் பேசிப் பழகுவதை பார்த்தவர், மனதுள் ‘இம்… காதலிச்சு கல்யாணம் பண்ணாலும் நல்ல பொண்ணா தான் இருப்பா போல…’ என எண்ணிக் கொண்டார்.

பின் ஜவுளியை முடித்து, சாப்பிட்டு விட்டு வீட்டிற்கு கிளம்ப, ரங்கன், தன் தங்கையையும், சேகரையும் அவர்களோடு அழைத்து செல்லலாம் என முடிவு செய்து ஒரு ஆட்டோவைத் தேட, சஞ்சீவ் “அம்மா… நாங்க இரண்டு பேரும், இங்க ஒரு கடைக்கு போகணும்… போயிட்டு வர்றோம், மாமா நீங்க வீட்ல இருங்க, ஒரு… ஒரு மணிநேரத்துல வந்திர்றோம்” என்று பிரஜீயை அழைத்துக் கொண்டு, கிளம்பினான். அவளும் அவர்களிடம் விடைப்பெற்று விட்டு, அவனோடுக் கிளம்பினாள்.

முதலில் சஞ்சீவ், அவளை ஒரு நகைக் கடைக்கு அழைத்து சென்று, அவளுக்கு ஒரு ஆரமும், கல் வைத்த நெக்லஸ், தோடு, மோதிரம் என ஒரு செட்டும் வாங்கினான். பிரஜி “எதுக்குங்க?… வேண்டாம் எனக்கு” என மறுக்க, அவனோ கோபமாய் “அப்போ ரிசப்ஷனுக்கு வெறும் கழுத்தோடு நின்னு, என் மானத்த வாங்கப் போறியா?” என்று அவளுக்கு மட்டும் கேட்கும் வண்ணம் கடிந்து கூறினான். பிரஜி அதன் பின் எதற்கும் வாயைத் திறக்கவில்லை.

மேலும் சாதாரணமாக சில வளையல், தோடு என வாங்க போக, அவளோ “வேண்டாம்ங்க, இதுவே போதும், அம்மா வேற சொந்தமா வீட்ட மாத்தணும் சொல்லிட்டு இருக்காங்க. இப்ப போய் நகைல இவ்ளோ செலவு பண்ண வேணாம். அதான் ரிசப்ஷனுக்கு வாங்கியாச்சுல, நான் வேணா ஒன் கிராம் கோல்ட்ல வாங்கிக்கிறேன்” என அவனைத் தடுத்து விட்டாள். அவனும் அவள் சொல்வது சரியெனப் பட, அவள் இஷடத்திற்கு விட்டு விட்டான். அவள் மேலும், சில பொருட்கள் குறைந்த விலையில் வாங்கினாள், சஞ்சீவ் தான் அதற்கும் பணம் கட்டினான்.

அவள் வேலைக்கு சென்ற போது, வாங்கிய சம்பளமும், அவள் கணக்கில் ஏற்கனவே அவள் சேமித்து வைத்திருந்த பணமும் கணிசமாய் ஒரு தொகை இருந்தது. அதில் இருந்து எடுத்துக் கொடுத்தால், இவன் மேலும் குதிப்பான் என்று அவனையே பணம் கட்ட வைத்தாள். ஆனால் அதை எடுத்து, தன் அத்தையிடம் அவர் மறுக்க மறுக்க, அவரைப் பேச்சிலேயே, கரைத்துக் கொடுத்து விட்டாள்.

பின் அவள் களைப்பாய் தெரியவும், பக்கத்தில் இருந்த பழசாறு கடைக்கு அழைத்துச் சென்று, ஒரு மேஜையில் அமர்ந்தனர். அப்போது “சஞ்சீவ்…” என அழைத்துக் கொண்டே அவர்களை நோக்கி ரதி வந்தாள். பிரஜி ‘இவளா… இங்கேயும்… வால் பிடித்துக் கொண்டே வந்து விட்டாளா? இந்தக் கூட்டத்திலேயும்… எப்படி தான் இவனைக் கண்டுப்பிடிப்பாளோ… தெரியவில்லை…’ என்று எண்ணிக் கொண்டிருக்க…

அதற்குள் அவர்கள் இருவரும் பேசி முடித்திருக்க, “கண்டிப்பா வரேன் சஞ்சீவ், அதுக்கு முன்னாடி எங்க வீட்டுக்கு நீங்க கண்டிப்பா வரணும்” என்று அன்பு… வேண்டுக்கோள் வைக்க, பிரஜீயோ “இம்க்கும்…” என எண்ண, சஞ்சீவும் “கண்டிப்பா வர்றேன் ரதி” என அவள் கொடுத்த முகவரி அட்டையை, தன் பர்சில் வைத்துக் கொண்டான்.

பிரஜீயோ ‘என்னது… ரதியா? இது எப்போ நடந்துச்சு? அடக் கடவுளே!’ என்று எண்ணும் போதே “பிரஜி நீங்களும் கண்டிப்பா வரணும் நான் எதிர்ப்பார்த்துட்டு இருப்பேன். டேக் கேர்” என்று கூறி விடைப்பெற்றாள். பிரஜீயும் “சரி டாக்டர்” எனப் புன்னகைத்தாள்.

ஒரு வாடகைக் கார் பிடித்து வீட்டிற்கு சென்றனர். பிரஜி, லதா கிளம்பும் போது, இப்போது கடையில் ஒன்கிராம் தங்கத்தில் வாங்கியக் கல் வளையலைப் புஷ்பாவுக்கு அன்பளிப்பாகத் தரும் படி சொல்லி கொடுத்து விட்டாள். அவர் கூட “எதுக்கும்மா இருக்கட்டும்” என்று மறுக்க, “இல்ல… அம்மா… அத்த…” என அவள் குழம்ப, சரஸ் தான் “சித்தின்னு கூப்பிடனும் பிரஜி” என உதவ,

“சரி மா, இருக்கட்டும் சித்தி, என் தங்கை புஷ்பாவுக்கு நான் வாங்கி தரக் கூடாதா? எனக்கு அக்கா தங்கச்சி இல்லையேன்னு கவலைப்பட்டேன். ஆனா இப்ப அந்தக் கவலை இல்லை” என்று கூறினாள்.

லதாவும் சரியென வாங்கிக் கொண்டு “ஆமா பிரஜி, அது என்ன அண்ணிய மட்டும், அம்மான்னு சொல்ற, எங்கண்ணன மட்டும் மாமா சொல்ற? ஒன்னு அண்ணிய அத்தைன்னு சொல்லு, இல்ல அண்ணன அப்பான்னு சொல்லு, நீ வேற உறவு முறைய மாத்திராத மா” எனப் பேசிப் பெண்கள் சிரிக்க, “சரி சித்தி, இனி நான் மாமாவ அப்பான்னு மாத்திக் கூப்பிடுறேன்” என்று உடனே கீழ் படிந்தாள்.

லதா “நான் கூட பயந்தேன், நீ எப்படியோ, என்னவோன்னு, ஆனா நீ ரொம்ப நல்ல பொண்ணுமா” என்று கூறி முடிக்க, அதற்குள் சஞ்சீவ் “அது எப்படி அத்த உடனே சொல்றீங்க? இரண்டு மூனு நாள் இருந்து பாருங்க. அப்போ தான் தெரியும், அவ பண்ற கொடுமைய” என்று கேலி போல் சொல்ல,

சரஸ் “நீ சும்மா இருக்க மாட்டியா சஞ்சீ… அவனுக்கு வேற வேலை இல்ல லதா, எப்போ பாரு என் மருமகள குறை சொல்லிட்டே இருப்பான்” என்று லதாவிடம் பிரஜீக்கு பரிந்துக் கொண்டு வந்தார். பிரஜி அவனைப் பார்த்து ‘இரு இரு…உனக்கு இருக்கு, கொடுமை பண்றேன்னா நான்…’ என மனதுக்குள் எண்ணி, யாரும் பார்க்காத போது, அவனைப் பார்த்து வாயைச் சுழித்தாள்.

“எங்க அண்ணி கொடுத்து வச்சவங்க தான். ஆனா, எங்க அண்ணியையும் சும்மா சொல்லக் கூடாது, தங்கமான குணம். அதான் நீயும் தங்கமான பொண்ணா அவங்களுக்கு கிடைச்சிருக்க” என்று தன் அண்ணியையும் புகழ, “ஹே சும்மா இரு லதா, உனக்கும் வேற வேலை இல்ல, எப்பப் பார் இப்படியே சொல்லு” எனச் சொன்னார்.

“என்னம்மா இவ்ளோ வெட்கப்படுறீங்க? மாமா கூட இங்க இல்லையே” என்று அவள் கேலி செய்ய, லதா சிரிக்க, சரஸ் “ஏய் பிரஜி… உன்ன…” அதற்கும் அவள் சிரித்தாள். பின்னர் லதா “சரி அண்ணி, நாங்க கிளம்புறோம், பிரஜி மா, உடம்ப பார்த்துக்கோ மா” என்று கிளம்பினார்கள்.

அடுத்து வந்த நாட்களில் கல்யாண பணிகள் அவர்களை தொடர, பிரஜி சஞ்சீவை, முன் போலவே சாப்பாடு விஷயத்தில் நன்றாக கவனித்தாள்.

அந்த அன்புத் தொல்லைத் தாங்காமல், ஒரு நாள் அவள், அவனிடம் அகப்பட, அவள் முழங்கையை பற்றி “ஏய்… என்னடி… சும்மா இருக்க மாட்டியா?” என அவன் கடுப்பாய் கேட்க, ஆனால் அவளோ மனதுள் சிரித்துக் கொண்டு “என்ன சொல்றீங்க? நான் சும்மா தான இருக்கேன்” என்று ஒன்றும் தெரியாத அப்பாவியாய் பதில் சொல்ல, “ஹேய்… வேணாம்டி நடிக்காத…” என்று பற்களைக் கடித்து வாய் கூற, அவன் கைகளோ அவள் கைகளை இறுக்கிப் பிடித்தது.

“ஐயோ… அம்மா… இங்க வந்து என்ன காப்பாத்துங்க” என்று கத்த, அவனோ அவள் கைகளை விட்டு விட, வரவேற்பறையில் தொலைக்காட்சிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சரஸ், “என்னம்மா…” என்று குரல் கொடுக்க, “ஏய்… ஏன்டி… இப்பக் கத்துற” என்று சொல்லி விட்டு, “ஒன்னும் இல்லமா, அவ சும்மா கூப்பிடுறா” என்று பதில் சொல்லும் போதே, சரஸ் அவர்கள் அறைக்குள் வந்து விட, “என்னமா?” என்று பிரஜீயிடம் கேட்டார்.

“என்ன திட்டிட்டே இருக்கார் மா, நீங்களே கேளுங்க மா” என அவள் அவனைப் போட்டுக் கொடுக்க, “ஏன்டா… திட்டுற அவள… பாவம் பிள்ளைத்தாச்சி பொண்ண திட்டக் கூடாது பா” என்று எடுத்துரைக்க…

“ஐயோ அம்மா… அவ சும்மா சொல்றாமா” என்றான் சஞ்சீவ். உடனே பிரஜி பாவம் போல முகத்தை வைத்துக் கொண்டு, “அப்போ இருந்து அவர் சும்மா சும்மா ஏதோ சொல்றார் மா” என அவனைக் கேலி செய்தாள்.

சஞ்சீவோ பல்லைக் கடித்து கொண்டு அங்கிருந்து வெளியேறினான். பாவம் அவனால் வேறு என்ன செய்ய முடியும்!!! பிரஜி உதட்டில் புன்னகையுடன் இப்படி, அவனைக் கடுப்பேற்றும் விளையாட்டை செவ்வனே அழகாக ஆரம்பித்திருந்தாள்.

அப்படி தான் ஒரு நாள், வரவேற்பறையில் இருந்த மெத்திருக்கையில் அமர்ந்திருந்தவன் அருகில் போய், வேண்டுமென்றே இடித்து கொண்டு அமர்ந்தாள். அவனும் தள்ளி அமர, அவளும் நகர்ந்தாள். அவள் உடல் நிலையை மனதில் கொண்டு, அவனால் அவளைத் தள்ளவும் முடியவில்லை, “தள்ளிப் போ” என்று கூறவும் முடியாமல் பல்லைக் கடித்து கொண்டிருந்தான். ஏனென்றால், அவர்களுக்கு கிளைப் பக்கமாய் சரஸ் நாற்காலியில் அமர்ந்து தொலைக்காட்சிப் பார்த்து கொண்டிருந்தார்.

ஆனால் அந்த இரண்டையும் செய்ய முடியாமல் இருந்தாலும், கண்களால் அவளை முறைத்தான். அவளின் அருகாமை, அவள் மேல் இருந்து வந்த, சுகந்தமான நறுமணம், அவனை ஏதோ செய்ய, பொறுக்க முடியாமல் “ஹே… வேணாம்டி” என அவள் காதில் குனிந்து எச்சரிக்கை விடுத்தான்.

ஆனால் அவளோ “என்னங்க… என்ன சொன்னீங்க?” எனச் சத்தமாய் கேட்டுக் கொண்டே, தன் காதை அவன் அருகே, இன்னும் நெருக்கமாய் கொண்டு செல்ல, அதில் சரஸ் கலைந்து திரும்பினார்.

உடனே அவன் சட்டென்று எழுந்து “இல்ல… தண்ணி கேட்டேன்” என்று சமாளித்து விட, திரும்பி பார்த்த சரஸோ “நீ உட்காரு, நான் கொண்டு வரேன்” என்று சமயலறைக்கு சென்றார்.

அந்த இடைப்பட்டத் தருணத்தில், “நைட் நீ என் கூட தான இருப்ப? அத… ஞாபகம்… வச்சுக்கிட்டு… உன் வால் தனத்த பண்ணு…” என்று அவளருகே குனிந்து, அவளுக்கு மட்டும் கேட்கும் குரலில் மிரட்டினான். தண்ணீர் குடித்தப் பின் அவனும் வெளியே செல்ல, பிரஜி வாயடைத்து போய் அமர்ந்திருந்தாள்.

அடுத்த நாள், சஞ்சீவ் சொன்னது போல்… தன் வால்தனத்தைக் கொஞ்சம் சுருட்டி வைத்தாள். ஆம், பிரஜி பயந்து விட்டாள் தான். அவளின் வீரம் எல்லாம், நாலு பேர் மத்தியில், அவனைச் சீண்டி வம்பிழுப்பது வரை தான். அதுவும் மற்றவர்களுக்கு தெரியாமல், அவனுக்கு மட்டும் புரியும்படி சீண்டுவாள். ஆனால், அவன் சொல்லிச் சென்றது போல், அவனிடம் தனியாக… அதுவும் இரவில்… மாட்டிக் கொள்ள, அவள் விரும்பவில்லை. அதனால் அமைதி காத்தாள்.

ஆனால் நம் சஞ்சீவோ, ‘பரவாயில்லையே… நாம் மிரட்டியது வேலை செய்கிறது போல’ என எண்ணினாலும், அவள் அவனைச் சீண்டாமல், அமைதியாய் இருப்பது அவனுக்கு என்னவோ போல் இருந்தது. அடுத்த நாளும் அவள் அமைதியாகவே இருக்க, வீட்டில் இருந்த சஞ்சீவ், மேலே இன்று கான்கிரிட் போடவும், அதை மேற்பார்வையிட சென்று விட்டான்.

சிறிது நேரத்தில் வேலைச் செய்பவர், கீழே வந்து சரஸிடம், குடி நீர் கேட்க, அவரும் தண்ணீர் பிடித்து தந்து விட்டு, வேலையைப் பற்றி விசாரித்தார். இதைப் பார்த்த பிரஜி, “அம்மா… நானும் போய் பார்த்திட்டு வரேன் மா. நான் வேலை நடந்ததுல இருந்து பார்க்கவே இல்ல” என சிறுப்பிள்ளையாய் கேட்க, சரியென அவரும் “பார்த்து… போ மா” என அனுப்பி விட்டார்.

அப்பொழுது மாடி ஏறியவள், சல்லிக் கற்கள், ஆங்காங்கே படிகளில் கிடக்க, அதைக் கையில் எடுத்து, ஒரு கையில் இருந்து மற்ற கைக்கு, மாற்றி மாற்றி விளையாடிக் கொண்டே சென்றவள் கண்ணில், சஞ்சீவ் பட்டான்.

அதுவும் கையைக் கட்டிக் கொண்டு, எதையோ தீவிரமாய் சிந்தனைச் செய்பவன் போல, அவளுக்கு முதுகு காட்டி நின்றிருந்தான். ‘ம்… என்ன மிரட்டுறது மிரட்டி விட்டு, இப்போ அப்படி என்ன தீவிரமா யோசிக்கிறான்? ஒரு வேளை அவன் அனுப்புன ராக்கெட் கீழ விழுந்திருச்சோ…’ என அவனை மனதின் உள்ளே நக்கல் செய்து விட்டு, தன் விளையாட்டை ஆட எண்ணினாள்.

கையில் இருந்த ஒரு கல்லை அவன் மீது எறிந்துவிட்டு, படியின் தொடக்கத்தில் இருந்த வராந்தாவில், மாடிக் கதவின் சுவற்றில், தன்னை மறைத்துக் கொண்டாள். கல்லால் அடிப்பட்டவனோ, சுற்றும் முற்றும் பார்த்து விட்டு, ‘நம் பிரமை’ என எண்ணினான்.

அவன் தேடுவதை ஒளிந்திருந்து பார்த்தவளோ, முகமெல்லாம் சிரிப்பாய் இருக்க, மனதுள் கல்லூரியில், அவனுக்கே தெரியாமல் ஒளிந்திருந்து, அவனைப் பார்த்த நினைவுகள் மேலெழும்பி மனத் திரையில் படமாய் ஓட, மேலும் குஷியானாள்.

மேலும் இரண்டு கற்களை, அடுத்தடுத்து அவன் மீது எறிய, இந்த தடவை, சுதாரித்த சஞ்சீவ், தன் மீது தான் யாரோ கல் எறிகிறார்கள் என மீண்டும் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். அப்படியே நகர்ந்து மாடி சுவற்றை ஒட்டி கீழே எட்டிப் பார்த்தான். அப்போது மாடி கதவிற்கும் சுவற்றுக்கும் இடைவெளியில் பிரஜீயின் சேலை, அவளைக் காட்டிக் கொடுத்து விட, “இவ வேலை தானா?” என எண்ணியவன், அங்கு வேலை செய்பவர்களை பார்த்தான். அவர்கள் கான்கிரிட் போடுவதில் மும்பரமாய், கான்கிரிட் கலவைத் தட்டை வேகவேகமாக கை மாற்றி, வேலை செய்வதில் கவனமாய் இருந்தார்கள்.

அதனால் சஞ்சீவ், பிரஜி ஒளிந்திருக்கும் கதவின் மறுப்பக்க சுவற்றில், அவள் பார்க்கும் முன், சட்டென்று நின்று, தன்னை மறைத்து கொண்டான். மறுபடியும், அவன் மீது கல் ஏறிய, எட்டிப் பார்த்தவள், அவனைக் காணாது, தலையை மட்டும் நன்றாக நீட்டி, மாடியில் அவனைத் தேடிப் பார்த்தாள். “ஒரு வேளை, கட்டிடத்திற்கு உள்ளே போய் விட்டானோ?” என எண்ணிக் கொண்டே, வாசல் தாண்டி ஒரு அடி எடுத்து வைத்தது தான் அவளுக்கு தெரியும், மறுநிமிடம் சஞ்சீவ் முன் நின்றிருந்தாள்.

‘இவள் என்ன தான் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள்? இவள் என்னை சீண்டினால், கேலி செய்து விளையாடினால், மட்டும் சரி, அதே நான் செய்தால், வெட்கமாகயில்லை, துக்கமாயில்லை என்று, வாயில் வந்த படி அனாவசிய கேள்விகள் கேட்க வேண்டியது” என்று கடுப்பாக எண்ணினான். அதே கடுப்போடு தான், அவள் உள்ளே வரவும், திறந்திருந்தக் கதவின் பின் இருந்து, அவள் வலக்கையைப் பற்றி இழுத்து, தன் முன்னே நிறுத்தினான்.

இதை எதிர்பாராத பிரஜி, அவனின் செய்கையில் திடுக்கிட, தன் இதயம் படபடவென மிக வேகமாக துடிக்கவும், தன் இடக்கையால், நெஞ்சத்தின் மீது கை வைத்து, மூச்சு வாங்கினாள். மேலும், அவள் வயிற்றிலும், ஏதோ துடிப்பது போல் உணர, புருவம் சுருக்கி, தன் நெஞ்சத்திலிருந்தக் கையை எடுத்து, தன் வயிற்றில் வைத்தாள்.

அவளையே பார்த்து கொண்டிருந்தவன், அவளின் செய்கையில், அவள் நிலை உணர்ந்து, “ரொம்ப பயந்துட்டா போல, எனக்கு… அறி… ச்ச…” என நெற்றி உயர்த்தி தன்னை தானே நொந்தவன், அனிச்சை செயலாய் அவள் வயிற்றின் மீதிருந்த அவள் கையின் மேல் தன் கையை வைத்து, “பிரஜி… என்ன பண்ணுது? சே… நான் உன் நிலைமைத் தெரியாம, இப்படிப் பண்ணிட்டேன். ரொம்ப பயந்துட்டியா? என்ன பண்ணுது? வலிக்குதா? பிரஜி” எனப் படபடத்து, பதட்டத்தோடு அவளின் முகத்தைப் பார்த்தான்.

அவனைப் பார்த்தவள், தன் தலையை இடவலமாக ஆட்டி, “ஒன்றும் இல்லை” என்று சொல்லாமல் சொன்னவள், அவனிடம் இருந்து தன் வலக்கையை உருவியவள், தன் வயிற்றின் மீதிருந்த அவன் கையை எடுத்து விட்டு, தன் கையையும் எடுத்தாள்.

தலைக் குனிந்து, “நான் கீழப் போறேன்” என்று கூறி விட்டு, நகர்ந்தவளை, கைப் பற்றி தடுத்தான் சஞ்சீவ். அவள் நிமிர்ந்து அவனைப் பார்க்கவும், “கொஞ்ச நேரம் இங்கயே இரு பிரஜி, படப்படப்பு குறையட்டும்” என அங்கிருந்த ஒரு பெரிய வாலியை எடுத்து வந்து, அந்த கதவோர நிழலில், சுவரோரமாய் கவிழ்த்திப் போட்டு, அதில் அமரச் சொன்னான். அவளும் அவன் சொல்வதும் சரியெனப் பட, எதுவும் பேசாமல் அமர்ந்தாள்.

பின் சஞ்சீவ் கீழே சென்று, அவளுக்கு அருந்த சொம்பு நிறைய தண்ணீர் எடுத்து வந்து தந்தான். அதை வாங்கிப் பருகி முடித்தவள், தன் வாயை சேலையால் துடைத்து விட்டு, நிமிர்ந்தவள் கண்ணில், நெற்றியில் வியர்வை ஒழுக நின்ற சஞ்சீவின் தோற்றம், தன்னை விட அவனே மிகவும் பயந்து போய் விட்டான் என்ற உண்மையை அவளுக்கு உணர்த்தியது.

என்ன நினைத்தாளோ? தான் அருந்தி விட்டு, மீதி தண்ணீர் இருந்த சொம்பை அவனிடம் நீட்டி, “நீங்களும் குடிங்க” எனத் தந்தாள். அவன் ஆச்சரியமாய், புருவத்தைச் சுருக்கி, அவளை உறுத்து பார்க்க, அவளோ “இல்ல… நீங்களும்… பயந்துட்டீங்கள… அது… அதான்…” என முடிக்கும் முன்னே நூறு முறை, வெட்கப்பட்டு, தலைத் தாழ்த்தி, நிமிர்த்தி, தடுமாறி, என ஆயிரம் அழகு காட்டி, ஒரு வழியாய் சொல்லி முடித்தாள்.

சஞ்சீவ், ஏற்கனவே அவள் அழகோடு, தாய்மையின் பூரிப்பும் சேர்ந்து அவளை இன்னும் ஒளிர வைக்க, அதில் மயங்கி போய் தான், அவள் தன் மீது கோபமாய் இருந்த போதும், அவளை நெருங்கினான். ஆனால் இன்றோ! அவள் அழகு இன்னும் கூடுதலாய்… இன்னும் பேரழகாய்… இன்னும் அதிக நாணச் சிவப்பாய்… தோன்ற, சஞ்சீவ் இன்னும் சொக்கித் தான் போனான். அந்த மயக்கத்திலேயே, புன்னகையோடு அவள் நீட்டிய சொம்பை வாங்கி, நீரைப் பருகினான்.

இனி, அவளின் விளையாட்டை, தைரியமாய் தான் விளையாட எண்ணினான். இதுவும் சுவாரசியமாய் தான் இருந்தது… திருமணம் முடிந்து, ஒரு குழந்தையின் வரவை எதிர் நோக்கிக் காத்திருந்த அந்த காதல் ஜோடிக்கு…

 

மாயம் தொடரும்……

இது என்ன மாயம் 34

பகுதி 34

நீ…..

என் கனவுக்குள் வந்து

வெகு நாட்களாகி விட்டன…

என் நினைவுக்குள் புகுந்து

நாட்கள் மாதங்களாகி விட்டன…

இத்தனையும் எப்படி நேர்ந்தது

என்று நான் ஆராயும் போது

என் இதயத்தில் நுழைந்து

சர்வாதிகாரம் செய்கிறாய் என்று தெரிந்தது…..

தன் மீது கொடி போல் படர்ந்திருந்தவளை பார்த்துத் திகைத்து நின்றான் சஞ்சீவ். இது கனவா இல்லை நிஜமா? தான் வந்தது தெரிந்தால் அவள் வாயில் இருந்து வரவேற்பு கிடைக்குமோ என்னவோ? என்ற அச்சத்தோடு தான், சஞ்சீவ் மட்டும் தனியாய் பழைய வீட்டில் இருந்து கிளம்பினான்.

எங்கே இவர்களோடு சென்றால், அவள் வரவேற்காமல் நின்றால், தன் பெற்றோர்களுக்குச் சந்தேகம் வந்து விடுமோ என, அவர்களுக்காக அஞ்சி தான், மதனின் இரு சக்கர வாகனத்தை எடுத்துக் கொண்டு, “அம்மா, அவ தனியா இருப்பா, நான் முன்னாடிப் போறேன், நீங்க மெல்ல எல்லாம் சரி பார்த்திட்டு, வீட்டப் பூட்டிட்டு வாங்க” எனச் சொல்லிவிட்டு, கையோடு அவளின் பறவைத் தோழமைகளையும் முன் போலவே சிறிய கூண்டில் அடைத்து எடுத்துச் சென்றான்.

தன்னை வரவேற்பாளோ என்னவோ? என்ற ஐயத்தோடு வந்தவனை, இப்படி புயலெனத் தாக்கி, சுனாமியாய் சூழ்ந்து அவனை வரவேற்பாள் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. எனினும் இதை அவள் சுய உணர்வோடு தான் செய்கிறாளா? என்று மேலும் குழம்பினான். பாவம் ஏற்கனவே நிறைய தடவைச் சூடுப் பட்ட அனுபவம் அவனை அவ்வாறு சிந்திக்க வைத்தது.

இப்போது இவளை அணைக்கலாமா? வேண்டாமா? என மனதில் சஞ்சீவ் பட்டி மன்றம் நடத்தி, ‘சரி வருவது வரட்டும்’ என்று எண்ணி அவளை அணைக்கக் கையைக் கொண்டு போன வேளையில், “பிரஜி… பிரஜீமா” எனச் சரஸின் குரல் கேட்க,

நாணில் இருந்து விடுப்பட்ட அம்பு போல பட்டென விலகினாள் பிரஜி. பின், தன்னையே பார்த்து கொண்டிருந்த சஞ்சீவைப் பார்த்தவள், “அப்போ இது கனவில்லையா? நிஜம் தானா? அவன் தான் வந்திருக்கிறானா?” என எண்ணியவள், மேலும் ‘ஹையோ கடவுளே! எனக்கு என்னாயிற்று? நானா??? எப்படி… இப்படி… நடந்து கொண்டேன் என்று புரியவில்லையே… ஐயோ… சரி, கனவில்லை என்றால், ஏன் என்னை அணைக்கவில்லை? அப்படியென்றால் அவனிடம் எந்தப் பாதிப்பும் இல்லை என்று அர்த்தமா? என்னைப் போல் அவனுக்கு எந்த தாக்கமும் இல்லையா? என்னை நிஜமாவே வெறுத்து விட்டானா?’ என்று நினைத்த மாத்திரமே, கண்களில் நீர் பெருக நின்றாள்.

“இங்க இருக்கியா பிரஜி?” என அவளிடம், தான் பழைய வீட்டில் இருந்து, கொண்டு வந்த காய்கறிகளை கொடுக்க எண்ணி அழைத்து, அவளைத் தேடி, இருவருக்கும் நடுவில் வந்து நின்றார் சரஸ்.

பின் அவள் கலங்கியக் கண்ணோடு நிற்பதைப் பார்த்து, அவளுக்கு எதிரே சஞ்சீவ் நிற்கவும் “பிரஜி ஏன் மா, கண் கலங்குற? நல்ல நாள் அதுவுமா பொம்பளப் பிள்ளைங்க அழக்கூடாது மா. ஏன் என்ன அச்சு?” என்று அவளிடம் கேட்டு விட்டு, சஞ்சீவிடம் “ஏன் டா… நீ எதுவும் சொன்னியா அவள?” எனத் தன் மகனின் முன்கோபத்தை உணர்ந்து அவனிடம் திரும்பினார்.

அதற்குள் பிரஜி “இல்ல மா, நான் காலைல சாப்பிட வேண்டிய மாத்திர சாப்பிடலையா, அதான்… கேட்டார் மா” எனத் தன் மீது அன்போடு தான் இருக்கிறான் என்பது போல் காண்பித்து, தன் கணவனைக் காப்பாற்றினாள்.

ஆனால் அதற்குள் “ஏன்… சாப்பிட மறந்துட்டியா? இல்ல சாப்பிட வேணாம்னு இருந்துட்டியா? உனக்கென்ன அவ்வளவு மறதி? இங்க இருக்கா இல்ல அந்த வீட்ல இருக்கா மாத்திர?” எனப் பொரிந்தான். தன்னை அணைத்துக் கொண்டு நன்றாக தானே இருந்தாள், பின் எதற்கு கண்ணீரை வழிய விடுகிறாள் என்ற எரிச்சலில் தான் பொரிந்தான். மேலும் அதை தன் அன்னைப் பார்த்து கேட்குமாறு வைத்து கொண்டாளே என்ற கோபம் வேறு.

இதைக் கேட்ட பிரஜி ‘அவசரக்குடுக்கை, இவன காப்பாத்தணும்னு நினைச்சா, அவனே மாட்டிக்குவான் போல’ என்று எண்ணி உதட்டை கடித்து மௌனமாய் இருந்தாள்.

நல்ல வேளை இதையெல்லாம் ஆராயாத சரஸ் “இம்ச்… சரி விடு, இன்னிக்கு பால் காய்ச்ச வேண்டிய அவசரத்துல மறந்திருப்பா. அப்படி தான பிரஜி… சரி எங்கம்மா வச்சிருக்க? இன்னும் நேரமாகல, இப்ப சாப்பிட்டாப் போச்சு. உடனே இதுக்கு இவன் இவ்ளோ குதி குதிப்பான். வேற ஒன்னும் இல்ல பிரஜி… உன் மேல அவ்ளோ அக்கறையா இருக்கான்” என்று சிரித்தார். ஒரு வழியாய் மகனையும் மருமகளையும் சமாதானம் செய்த திருப்தியோடு காய்களைச் சமையல் மேடையில் வைத்து விட்டு, அவர் நகர்ந்தார்.

பிரஜீயோ ‘என் மீது அக்கறையா? இல்லை அவன் பிள்ளை மீது அக்கறையா? என்று அந்த கடவுளுக்கு தான் வெளிச்சம்’ என்று எண்ணியவளிடம், “எங்கடி வச்சிருக்க?” என அதட்டினான்.

அவளோ ‘பெரிய மகாராஜா, எதுக்கெடுத்தாலும் அரட்ட வந்திருவான்’ என எண்ணி, வாயை சுழித்துக்கொண்டு “இங்க தான் இருக்கு, நானே எடுத்துக்குவேன்” என்று முன்னறைக்கு சென்று, தன் கைப்பையை எடுத்து மாத்திரையை எடுத்தாள்.

பின் சரஸ் வேண்டாம் என்று சொல்லியும், எளிமையாய் சமையல் செய்து முடித்தாள் பிரஜி. ஆண்கள் இருவரும் வந்திறங்கிய பொருட்களை உதவியாளர்களோடு, தூக்கிக் கொண்டு, சரஸ் சொன்ன இடங்களில் வைத்தனர். பின் சில பொருட்களை, சஞ்சீவ் எங்கு வைப்பது என ஆலோசனை சொல்ல, அவன் சொல்வதும் சரி தான் என ரங்கன் சொல்ல, சரஸ் அவர்களின் ஒற்றுமையைப் பார்த்து சந்தோஷத்தில் வாயடைத்து நின்றார்.

மேலும் ரங்கன் பறவைகளின் கூண்டை வரவேற்பறையில் ஜென்னலோரம் வைக்க சொல்லி, “அதுங்களுக்கும் நல்ல காற்றோட்டமா இருக்கும். என்ன பிரஜி?” என தன் மருமகளிடம் அபிப்பிராயம் கேட்டார்.

அவளும் புன்னைகையோடு “ஆமா மாமா” என்றாள். சஞ்சீவ் இதையெல்லாம் கவனிக்கவில்லை. ஆனால் சரஸ் தன் கணவனின் மாற்றத்தை குறித்துக் கொண்டே வந்தார்.

இந்தப் பறவைகள் கூட ரங்கன் மனதை மாற்றி விட்டன என்றே சொல்லலாம். காலையில் எழுந்து செய்தித்தாள் வாசித்துக் கொண்டே, “கீச் கீச்” எனக் கத்தும் அவைகளை ஓரக்கண்ணால் ரசிப்பார்.

பிரஜி அவற்றுக்கு உணவு வைக்கும் போது, வேடிக்கைப் பார்ப்பார். ஒரு நாள் அவளிடம் “இங்க கொடு பிரஜி, நான் சுத்தம் பண்ணி வைக்கிறேன் மா” என உணவு தட்டை வாங்கிக், கூண்டை சுத்தம் செய்து வைத்தார். மேலும் கடைக்கு சென்றால், கொத்துமல்லித் தழை வாங்கி அவைகளுக்கு போடுவார்.

யாரேனும் சஞ்சீவ் திருமணம் பற்றிக் கேட்டால் மட்டுமே, கோபமாய் வந்து, தன் மனைவியை இரண்டு திட்டு திட்டுவார். மற்றப்படி சரஸையும் ஒன்றும் சொல்ல மாட்டார், பிரஜீயையும் எதுவும் சொல்ல மாட்டார். அவர் தான் பார்க்கிறாரே, பிரஜி தன் மனைவியிடம் நடந்துக் கொள்ளும் பாங்கை, ஒரு மகளை போல, அவர் மீது பாசம் கொள்ளும் விதத்தில் மனம் குளிர்ந்துப் போவார்.

அன்று மதிய உணவு வேளையில், பிரஜி வேண்டும் என்றே, சஞ்சீவுக்கு நிறைய சாதம், நிறைய காய்களை பரிமாறி, அவனைத் திணற திணற சாப்பிட வைத்தாள். மேலும் “நல்லா சாப்பிடுங்க” எனச் சுருதி வேறு சேர்த்தாள். வேண்டும் என்றே செய்கிறாள் என்று புரிந்துக் கொண்டவனோ, தன் பெற்றோர் முன்னிலையில், ஒன்றும் சொல்ல முடியாமல் சாப்பிட்டான்.

மேலும் அவள் மோர் சாதத்திற்கு, நிறைய சாதம் போடப் போக, அவனோ பயந்து “எனக்கு வேணாம், சளி பிடிச்சிருக்கு” என்று சொல்ல, பிரஜீயோ “இங்க பாருங்க மா, சாப்பிட மாட்டேங்குறாரு” என்று புகார் சொல்ல, சரஸும் “அது அங்க குளிரா இருக்கும். இங்க அடிக்கிற வெயிலுக்கு ஒன்னும் பண்ணாது. சாப்பிடு” என்று அவரும் பாசத்தைப் பொழிய, அவனும் திணறி தான் போனான்.

மேலும் இரண்டு நாட்களும், அவள் இப்படியே அவனைக் கொடுமைப் படுத்தி விட்டு, அவனிடம் தனியே மாட்டிக் கொள்ளாமல் தப்பித்து கொண்டாள். இரவு அவன் வரும் முன், சீக்கிரமே தூங்கி விடுவாள். சரஸ் தான் அவனுக்கு இரவு உணவை பரிமாறுவார்.

ஞாயிறன்று மீண்டும் அவன் ஊருக்கு கிளம்பி விட்டு, வரும் வியாழன், திருமணத்திற்கும் சேர்த்து பத்து நாட்கள் விடுமுறை எடுத்து விட்டு, வருவதாக சொல்லி சென்றான். அவன் செல்லும் போது, அவன் நண்பர்களுக்கு, தெரிந்தவர்களுக்கு பத்திரிக்கைக் கொடுப்பதற்கு என  ஐம்பது பத்திரிக்கை கொடுத்து விட்டார் ரங்கன். அந்த பத்திரிக்கையில் இவர்களுக்கும், அதாவது சஞ்சீவ் – பிரஜீக்கும் வரவேற்பு விழா எடுத்திருப்பது தெரிய, அவன் அதைப் பற்றி சரஸிடம் விசாரித்தான்.

அதற்கு ரங்கன் “பிறகு கல்யாணத்தன்னைக்கு, உன்னையும் அந்தப் பொண்ணையும் என்னன்னு சொல்லி அறிமுகப் படுத்தறது? அதுக்கு தான், மதனுக்கு வரவேற்பு வைக்கும் போதே உனக்கும் சேர்த்து வச்சாச்சு. கல்யாணம் தான் உங்க இஷ்டத்துக்கு நடத்திக்கிட்டீங்க இப்பவாது நாங்க சொல்றத கேளுங்க” என்று அவனிடம் முடித்து விட்டு, சரஸிடம் “அவனுக்கு விருப்பம் இருக்கோ இல்லையோ, அன்னிக்கு ஒரு நாள் ஒரு பொழுது, அவன் பொண்டாட்டியோட என் சொந்தப்பந்தம் முன்னாடி, ஒரு மூனு மணி நேரம் நிக்க சொல்லிடு, ஏன் பிரஜி அவன்ட்ட சொல்லலையா?” என்று முடித்துக் கொண்டு வெளியேறினார்.

சஞ்சீவும் அதற்கு மேல் எதுவும் பேசாமல் வாயை மூடிக் கொண்டு கிளம்பினான். பிரஜீக்கு இதை பற்றி முன்பே சரஸ் சொல்லி, அவளிடம் அபிப்பிராயம் கேட்ட பின் தான் முடிவு செய்தனர். அப்படியே இதை சஞ்சீவிடம் சொல்லும் பொறுப்பை அவளிடமே ஒப்படைத்து இருந்தனர், ஏனென்றால் அவர்கள் சொந்தங்களுக்கு பத்திரிக்கை வைக்கும் வேலையில் மூழ்கி இருந்தனர்.

ஆனால் பிரஜி அவனைப் பழி வாங்கவே இதை சொல்லாமல் விட்டாள். சஞ்சீவும் தன் மனைவியை அவர்கள் முன் மாட்டி விட வேண்டாம் என்று மேற்கொண்டு எதுவும் கேளாமல் கிளம்பி விட்டான்.

ஆனால் தற்போது பிரஜீக்கு இதைக் கேட்டதில் இருந்து, மனதில் சஞ்சலம் உண்டாயிற்று. அவளுக்கு ஏற்கனவே விஷயம் தெரியும் என்றாலும், நாட்கள் நெருங்க நெருங்க, என்னவோ அவளுக்கு இப்போது தான் புதிதாக திருமணம் நடக்கப்போவது போல் கொஞ்சம் வெட்கமாக இருந்தாலும், ஏனோ ஒரு படபடப்பு, ஒரு தவிப்பு என முரண்பாடான எண்ணங்களே உருவானது. அவர்கள் வரவேற்பு விழாவை எண்ணி ஒரு பக்கம் சந்தோஷமாய் இருந்தாலும், மறுப்பக்கம் வருத்தமாய் இருந்தாள். இதை கவனித்த சரஸ், “என்ன பிரஜீமா, எதையோ மனசுல போட்டு குழப்பிட்டு இருக்க போல?” என்று சரியாய் கேட்க,

அவளோ “இல்லமா … அது…” என திக்க, “என்னமா குழப்பம், இந்த மாதிரி சமயத்துல எத நினைச்சும் வருத்தப்படக் கூடாது, அது வயித்துல வளர்ற குழந்தைய  பாதிக்கும்” என்று விஞ்ஞானப் பூர்வமாய் சொன்னவர்,

மேலும் அவள் தலையை வருடி, “கவலைப்படாத எல்லாம் நல்லப்படியா நடக்கும் டா” எனச் சொல்ல, அவளுக்கும் அந்த ஆறுதல் தேவையாய் பட, அப்படியே அவர் மடியில் தலை வைத்து படுத்துக் கொண்டாள்.

அவளுக்கு என்ன வருத்தம் என்று சரஸுக்குப் புரிந்தது, ஒரு பெண்ணின் மனதை, அதுவும் இந்த மாதிரி நேரங்களில் என்ன எதிர்ப்பார்க்கும் என்று, அவருக்கு தெரியாதா என்ன? அவள் உறங்கி விட்டதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு, உடனே தன் மகனுக்கு போன் போட்டார்.

பின் பிரஜி எதிர்ப்பார்த்த, வியாழக் கிழமையும் வந்தது. காலையில் எழுந்ததில் இருந்து, எந்த வேலை செய்தாலும், தன் கணவன் வருகிறானா என்று வாசலை, வாசலைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள். பெரிய படுக்கை அறை மதனுக்கும், தற்சமயம் சிறிய படுக்கை அறையை, பிரஜீக்கு கொடுத்திருந்தார் சரஸ். ஆம், தற்சமயம் தான், இப்போது மேலே, மாடியில் விஸ்தாரமாக ஒரு அறையை, வீட்டு உரிமையாளரின் அனுமதியோடு கட்டிக்கொண்டு இருந்தனர்.

இன்று சஞ்சீவ் வந்தவுடன், முகூர்த்தப் புடவை எடுக்க வேண்டும் என்று சரஸ் பிரஜீயிடம், சொல்லியிருந்தார். மதன் கூட நேற்றே வந்து விட்டான். காலை உணவு நேரமும் வந்து விட்டது, ஆனால் சஞ்சீவை தான் காணவில்லை.

பிரஜி இட்லி சுட்டெடுத்து விட்டு, தோசை வார்க்க, சரஸ், வரவேற்பறையில் ரங்கனுக்கும், மதனுக்கும் வைத்துக் கொண்டிருந்தார். பிரஜி தோசையைச் சுட்டுக் கொண்டிருந்தாலும், கவனமெல்லாம் வாசலில் இரும்பு கதவு திறக்கும் சத்தம் எதுவும் கேட்கிறதா, எனக் காதை தீட்டிக் கவனத்தை அதில் செலுத்தினாள். ஆனால் சரஸ் கதவை திறந்து வைத்திருந்தது, பாவம் அவளுக்கு தெரியவில்லை.

அதனால் சஞ்சீவ் உள்ளே வந்து, தான் கொண்டு வந்த பையை இறக்க, அப்போது தான் தோசையை, சரஸிடம் கொடுத்து விட்டுத்  திரும்பியவள், அவனைப் பார்த்ததும் பின்னே சாய்ந்து வரவேற்பறையை எட்டிப் பார்த்து விட்டு, அப்படியே நின்றாள்.

இத்தனை நாளும் எப்போது வியாழக்கிழமை வரும், அவன் எப்போது வருவான் என்று இருந்தவள், இப்போது அவனை பார்த்ததும் அவளுள்ளே புதிதாய் ஒரு வெட்கம் எட்டிப் பார்க்கவும், தன்னை மறைத்துக் கொண்டாள். தன் நிலையை எண்ணி, அவளுக்கே புரியாத ஒரு இன்பாமான லயிப்பில் சந்தோசமாய் இருந்தாள்.

அவன் தன்னை எங்கே என்று கேட்பான் என்றெண்ணி, அவன் கேட்கும் தருணத்திற்காக அவள் பணி செய்துக் கொண்டே காத்திருக்க, ஆனால் அவனோ “மா… நான் குளிச்சிட்டு வந்திர்றேன், சாப்பாடு எடுத்து வை மா” என்று துண்டெடுத்துக் கொண்டு குளியலறைக்கு சென்று விட்டான்.

உள்ளே ஷவரை திறந்து விட்டு நின்றவன், ‘இத்தனை நாளுக்கு அப்புறம் வந்திருக்கேனே, எட்டிப்பார்ப்போம், அட்லீஸ்ட் அம்மவுக்காகவாது வாங்கன்னு கேட்போம் நினைக்கிறாளா? அப்படி என்ன புருஷன் மேல அவ்ளோ கோபம்? திமிர்… இருக்கட்டும்… அப்படியே இருக்கட்டும்…’ என எண்ணி எரிச்சலாகி, தன் எரிச்சல் தீரும் மட்டும் குளித்து விட்டு வந்தான்.

துண்டால் தலை துவட்டிக் கொண்டே, “அம்மா… டிபன் எடுத்து வைக்கிறியா? பிரஜி எங்…” என  கேட்டுக்கொண்டே சமையலறை உள்ளே நுழைந்தவன் மீது, எதையோ வெளியே வைக்க வந்த பிரஜி அவன் வருவதை பாராமல், அவன் மீது மோதி நின்றாள்.

அவனோ அவளின் முழங்கையை பற்றியவாறு அவளைப் பார்க்க, அவளும் தன்னை மறந்து அவனைப் பார்க்க, ஏனோ இருவருக்கும் பிரஜி அன்று ஒரு நாள் அவனுக்குத் தலைத் துவட்டி விட்டது ஞாபகம் வந்தது. அதன் பின் நடந்தவை, அவன் தன்னை தவறாக நினைத்து உறவாடியது எல்லாம் அவளின் மூளையில் ஞாபகம் வர, அவன் பார்வையைப் பார்த்தவள் “இம்ஹும்… இதுக்கு ஒன்னும் குறைச்சல் இல்ல” என்று அவன் பார்வையைப் புரிந்து, நொடித்துக் கொண்டு, தன்னை விடுவித்துக் கொண்டு வெளியே சென்றாள்.

‘பார்… எவ்ளோ திமிர்னு…’ என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டு அவனும் அமைதியாய் நகர்ந்து விட்டான்.

 

மாயம் தொடரும்…..

error: Content is protected !!