birunthavaanam-7

Birunthaavanam-23d0f8e6

birunthavaanam-7

பிருந்தாவனம் – 7

சுமார் மூன்று ஆண்டுகளில்,

               மாதங்கி, பிருந்தா இருவரும் மூன்றாம் வருட நிறைவில் இருந்தனர். கிருஷ், தன் தந்தையின் மென்பொருள் நிறுவனத்தில் பணிபுரிந்து கொண்டே அதே கல்லூரியில் மேற்படிப்பை படித்து கொண்டிருந்தான். அவன் மேற்படிப்பின் இறுதி ஆண்டில் இருந்தான். அவன் நண்பர்கள் சிலர் வேலைக்கு செல்ல ஆரம்பித்திருந்தனர்.

                கிருஷ், கல்லூரிக்கு கிளம்பி கொண்டிருந்தான். அவன் எண்ணம், மாதங்கியை சுற்றி வந்தது.

          ‘அவசரப்பட கூடாது. மாதங்கி முதல் வருஷத்தில் இருக்கான்னு அப்ப யோசிச்சோம். இப்ப மூணு வருஷமாகிருச்சு. நான் மேல படிக்கணுமுன்னு யோசிச்சேன். மாதங்கி பக்கத்தில் இருக்கணும்னு அதே காலேஜில்  சேர்ந்தேன்.’ அவன் கண்கள் அவன் அறையில் இருந்த அவள் வளையலை தழுவியது.

 மூன்று வருடத்து முந்தைய நிகழ்வை அவன் மனம் எண்ணிக்கொண்டது.

‘தைரியசாலி! அன்னைக்கு, அவளே அவங்ககிட்ட சண்டை போட்டு, அவளை காப்பாத்திக்கிட்டா. பார்க்க தான் விளையாட்டுப்பிள்ளை. பயங்கரமான ஆள்’ அன்று அவள் கால்களால் அவர்களை எட்டி மிதித்ததையும், அவள் துப்பட்டா  வீசி அவர்களை தாக்கியதையும் எண்ணி, அவன் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது.

கிருஷ் அந்த வேலைப்பாடு நிறைந்த கண்ணாடி வளையல் அருகே சென்றான். அந்த வளையலை தீண்டினான். அன்று அவள் கைகளை தீண்டிய உணர்வை அந்த வளையல் அவனுக்கு கொடுக்க அவன் மனதில் சொல்லில் வடிக்க முடியாத இதமான உணர்வு பரவியது.

 அன்று மாதங்கி தன்னை பாதுகாத்து கொள்ள முயற்சிகையில் அவள் கைகளில் அடிபட்டு ரத்தம் வழிந்தது. அவன் அவளுக்கு மருந்திட, அவள் வளையல் கழண்டு அவன் காரில் விழுந்தது. அதை கையோடு அவன் அறைக்கு அன்று கொண்டு வந்திருந்தான்.

அந்த வளையலை இப்பொழுது அவன் ரசித்தபடி அசைத்தான். மூன்று வருடத்தில் அதை எத்தனை முறை அசைத்திருப்பான் என்று அவனுக்கே தெரியாது. அந்த வளையலும், சளைக்காமல் வழமை போல் இனிய கானத்தை எழுப்பியது.

       அந்த வளையோசை பிருந்தாவனத்தில் ரம்மியமாக ஒலித்தது. அவள் வாசமும், அவள் ஓசையும் அந்த வளையோசையோடு அவனை சூழ்ந்தது. அன்று, அவன் அவளுக்கு மருந்திட, அந்த தீண்டிலில் அவள் இமைகள் படபடத்தது.

          அவள் படபடக்கும் இமைகளில் அவன் அன்று மயங்க ஆரம்பித்தான். காருக்குள் இருந்த அவள் வாசம் அவனை இப்பொழுதும் தொடர்வது போல் இருந்தது.

 அவன் கிறங்க ஆரம்பிக்க, அந்த வளையல் அவன் கைகளை விட்டு நழுவி ஓட ஆரம்பிக்க, சுயநினைவுக்கு திரும்பினான்.

“நீ என்கிட்டே இருந்து தப்பிக்கவே முடியாது. நான் நினைத்தா நினைச்சது தான். என் கைக்குள் தான் நீ. அன்னைக்கு மட்டுமில்லை என்னைக்கும்.” வளையலை மாதங்கியாய் பாவித்து வளையலை அழுந்த பற்றி, அங்கு அவள் இருப்பது போலவே பேசினான்.  

‘உன் கைக்குள் இருக்க அவள் என்ன என்னை போல வளையலா? மாதங்கி!’ எதிர்காலத்தை அறிந்தது போல் அந்த வளை ஓசை எழுப்பி அவனை பார்த்து கேலியாக சிரித்தது.

கிருஷ் தன் போக்கில் சிந்தனையில் இருந்தான்.  அன்றைய சம்பவத்தில் விதைக்கப்பட்ட காதல். இத்தனை வருடத்தில் வேர்விட்டு, உறுதியாக வளர்ந்து  இன்று பல வண்ண பூக்களோடு அவன் மனதில் விஸ்வரூபம் எடுத்து நிற்கிறது.    

இத்தனை வருடங்களும் அவன் எண்ணப்படி, அவளிடம் அவன் விலகியே இருந்தான் கண்ணிய காதலனாய்! அவ்வப்பொழுது அவர்களுக்கு இடையில் மெல்லிய புன்னகை நேரடியாக சந்திக்க நேர்ந்தால். ஒரு சில வார்த்தைகள், டிபார்ட்மென்ட் சம்பந்தமாக பேசவேண்டிய தேவை இருந்தால்.

       எப்பொழுதும் பிருந்தாவின் கண்கள் மட்டும் கிருஷை ஏக்கத்தோடு தழுவும். அவளின் தைத்த பார்வை அவ்வப்பொழுது கிருஷை தைத்து கொண்டு தான் இருந்தது. ஆனால், பிருந்தாவும், கிருஷம் பேசிக்கொண்டதில்லை. பேசிக்கொள்ள வாய்ப்பும் இதுவரை அமைந்ததில்லை என்றும் கூறலாம். பிருந்தா எப்பொழுதும், மாதங்கியோடு தான் இருப்பாள். பிருந்தா மாதங்கிக்கு இடையில் அழகான நட்பு  இழையோடியது.   

     இந்த மூன்று வருடத்தில், விடுமுறை நாட்கள் தவிர, மத்த நாட்களில் கிருஷ் மாதங்கியை பார்த்துவிடுவான். ஆனால், என்றும் இல்லாமல் அவன் மனதில் இன்று பட்டாம்பூச்சி பறந்து கொண்டிருந்தது.

                   மாதங்கியின் படிப்பு முடியும்வரை காத்திருக்க தான் எண்ணினான். ஆனால், அவன் படிப்பு இந்த வருடம் முடிகிறது. அவன் காதலை எப்படியாவது அவளிடம் சொல்ல வேண்டும் என்று இன்று முடிவெடுத்திருந்தான்.

   ‘சொல்ல கூட வேண்டாம். தெரியப்படுத்த வேண்டும். அவள் மனம் அறிய வேண்டும்.’ அவன் அறிவு இதை தான் எடுத்து கூறியது.

       அவன் பைக்கில் கல்லூரி வளாகத்தில் நுழைய, வண்டியை நிறுத்திவிட்டு அவன் எதிரே நடந்து வந்தாள் மாதங்கி. மாதங்கி சற்று சீக்கிரமாக வந்துவிடுவாள். அவள் வரும் நேரமறிந்தே, அவனும் வந்தான்.

          அவளும் அவனை பார்த்துவிட்டு ஒரு புன்னகையை உதிர்த்தாள். அன்றைய சம்பவத்திற்கு பின், கிருஷின் சிநேகம் அவளுக்கு பிடித்திருந்தாலும், அதில் இருக்கும் உரிமை மாதங்கியை உறுத்த, கிருஷிடம் ஒதுங்கி இருக்க வேண்டும் என்று மாதங்கி உறுதி எடுத்திருந்தாள். 

                சில நேரங்களில் கிருஷின் பார்வை சொல்லும் செய்தியை பெண்ணவளின் மனம் அறியாமல் இல்லை. ‘எதற்கு வம்பு?’ என்று தன் உறுதிமொழியை சிநேக புன்னகையோடு கடைப்பிடித்து வந்தாள்.

மாதங்கி அவனை கடக்க, அப்பொழுது கல்லூரி வளாகத்தில், சர்ரென்று இரு இளம் காளையர்கள் பைக்கை வேகமாக  மாதங்கியின் அருகே செலுத்த, “மாதங்கி…” அழைத்து கொண்டு அவளை கைபிடித்து தன் பக்கம் இழுத்தான் கிருஷ். அவன் இழுத்த வேகத்தில், எதிர்பாராத அந்த செயலில் அவன் மார்பில் சாய்ந்து விழ எத்தனித்தாள் மாதங்கி.

          அவன் கைகள் அவளை விழாமல் தாங்கி பிடிக்க அவள் இடையை பற்றியது.

       “அறிவில்லை… காலேஜுக்குள் எப்படி வண்டி ஓட்டறாங்க?” அவன் உதடுகள் முணுமுணுத்தது.

       “நீங்க யு. ஜி யில் பண்ணாத அட்டகாசமா சீனியர்? இப்ப, பி.ஜி யில் உங்க கூட்டாளிகள் இல்லை. கொஞ்சம் அமைதியாகிடீங்க” அவள் அந்த நிலையிலும் அசட்டையாக கூறி, அவனிடமிருந்து விலக எத்தனித்தாள்.

      அவன் பிடிமானம், இறுகியே இருக்க, “சீனியர்…” அவள் மெலிதாக அழைத்தாள்.

   மாதங்கியின் கண்கள் கல்லூரியை வட்டமடித்தது. ‘யாருமில்லை… ஹப்பா’ பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டாள்.

    ‘கிருஷ்க்கு என்ன ஆச்சு?’ அவள் விழி விரித்து அவனை பார்க்க, அவன் கண்கள் காதல் பாஷை பேசி கொண்டிருந்தது.

                 அவன் தொடுகை பல செய்திகளை பரிமாற ஆரம்பிக்க, மாதங்கி செய்வதறியாமல் திகைத்தாள்.

   அவன் அவளை இழுத்த வேகத்தில் மரத்தின் மீது சாய்ந்திருந்தான். அவள் அவன் கைவளைவுக்குள். அவளின் மூச்சு காற்று, அன்று அவன் காருக்குள் உணர்ந்த அவள் வாசத்தை நினைவூட்டியது.

   மூன்று வருடங்களாக அவள் வளையலில் அவன் உணர்ந்த வாசத்தை. அவன் நுகர விரும்பிய அவள் சுவாசத்தை இத்தனை அருகாமையில்… இறைவன் அமைத்து கொடுத்த வாய்ப்பா? இல்லை, கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தில், அவன் ஏற்படுத்தி கொண்ட வாய்ப்பா? அவனுக்கும் தெரியவில்லை.

     அவன் தீண்டலில், மாதங்கி சுதாரித்து கொள்ளவே விரும்பினாள்.

ஆனால், அவள் வயது. பல நாட்களாக, அவள் மனதில் அரித்து கொண்டிருந்த கேள்விக்கு பதில் தெரிவதை அவள் மனம் அறிய ஆரம்பித்தது.

    ‘கிருஷ் மனதில் நான் இருக்கிறேன்.’ அவள் மனம் இன்று உறுதி செய்ய ஆரம்பித்தது. அவன் பார்வையில் அவள் விழிகள் விரிந்தன. அவள் கருவிழிகள் அவன் சொல்லும் செய்தியை புரிந்து கொண்டாலும், பிரதிபலிக்க வேண்டிய விதம் தெரியாமல், அசையாமல் நின்றது.

கிருஷின் உரிமை அவளை ஏதோ செய்தது. பல நண்பர்கள் அவள் வட்டத்தில் உண்டு. அதில் ஆண் நண்பர்களும் அடக்கம். முகுந்தன் எத்தனை முறை அவள் கைகளை பிடித்திருக்கிறான்.

 ‘இவன் தொடுகை நட்பு பாராட்டவில்லை. அரவிந்தின் தொடுகையில் சகோதரத்துவம் இருக்கும். இவன் தொடுகை அப்படியும் இல்லை’ பெண்ணின் மூளையில் அபாயமணி அடித்தது.

    கிருஷ் தன்னை மறந்திருந்தான். அவன் சொல்ல நினைத்ததையும் மறந்திருந்தான். கிருஷின் தீண்டலில், கிஞ்சித்தும் கண்ணியம் குறையவில்லை.

அவள் மனம் அதை குறித்து கொண்டது. ஆனால், அனைத்தையும் தாண்டி அந்த தொடுகையில் இருந்த உரிமையை காதலை மாதங்கியின் அணுக்கள் உணர ஆரம்பிக்க, அவள் மனம் தடக் தடக் என்று ஓட ஆரம்பித்தது.

    ‘கிருஷ் மனதில் நான் இருக்கிறேன். ஆனால் என் மனதில்?’  அவள் மனம்! அது தான் இருதலைக்கொள்ளி எறும்பாக தவிக்க ஆரம்பித்தது பதிலறியமால்.

       நொடிகள் தான். தன்னை மீட்டுக் கொண்டு அவனிடமிருந்து விலகி நின்றாள்.

    அவள் திரும்பி செல்ல எத்தனிக்க, “மாதங்கி…” அவன் அழைக்க, அவள் அவனை திரும்பி பார்த்தாள். அவன் காதலை சொல்லவே விரும்பினான். ஆனால், அவளை எண்ணும் பொழுது மனதில் பறக்கும் பட்டாம்பூச்சிகள், அவளிடம் காதலை சொல்ல வேண்டும் என்றதும், அவன் வயிற்றில் பறக்க ஆரம்பித்து விட்டது.

   சற்று தடுமாறினான். “கிளாசுக்கு நேரமாகுது சீனியர்” அவள் பதிலில் அவள் படிப்பு அவனுக்கு நினைவு வந்தது.

    ‘மூன்று வருடம் காத்திருந்தோம். இன்னும் ஒரு வருடம் தானே?’ அவன் அறிவு அவன் மனதிடம் வாதிட்டது.

   அவன் தடுமாற்றம் அவளுக்கு சற்று வேடிக்கையாக இருந்தது. ‘கல்லூரியில் கம்பீரமாக வலம் வரும் கிருஷ். அன்னைக்கு பிரச்சனையப்ப கூட, நான் என்னை காப்பாத்திக்கிட்டாலும், அவர்களை விரட்டிப்பிடித்த கிருஷ். எனக்கு ஏதோ ஆபத்துன்னு முகுந்தன் கிட்ட என்னை பார்த்துக்க சொல்லி கம்பீரமாக ஆணையிட்ட கிருஷ்.’ போன்ற கேள்விகளோடு அவள் முகத்தில் மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது.

     அத்தோடு, ‘இவன் என்னிடம் மட்டும் ஏன் இப்படி?’ என்ற கேள்வியோடு அவள் கண்கள் அவள் அறியமால் காதல் பார்வை வீசியது. அந்த மின்னல் பார்வையில் தன் தேடலுக்கான பதிலை உணர்ந்துவிட்ட அவன் விழிகள் பிரகாசமாக ஜொலித்தது.

      அவனின் பார்வையிலிருந்து தன்னை மீட்டுக்கொண்டு, விறுவிறுவென்று தன் வகுப்புக்கு சென்றாள் மாதங்கி.

         ‘எனக்கு பதில் கிடைச்சிருச்சு மாதங்கி. நான் காத்திருப்பேன். இன்னும் ஒரு வருஷம் தானே?’  முன்பிருந்த அரும்பு மீசை இப்பொழுது அவன் திருமண  வயதை குறிப்பது போல் முறுக்கிக்கொண்டு நிற்க, அதை புன்னகையோடு தடவினான் கிருஷ்.

காதலை சொல்லிருக்க வேண்டுமோ என்று அவன் வருந்த போவது தெரியாமல்!

அன்று உற்சாக மனநிலையில் இருந்தான் கிருஷ். காதலை சொல்லவில்லை என்ற எண்ணமே அவனுக்கு இல்லை. பலமுறை மாதங்கியை கல்லூரியில் பார்க்கிறான் தான். ஆனால், மூன்று வருடங்களுக்கு பின் கிடைத்த அவள் அருகாமை, அவள் தீண்டல் அவனுக்கு ஒரு புத்துணர்ச்சியை கொடுத்திருந்தது.

அதுவும், முன்பு அவன் மாணவன். ஆனால், இன்று படித்து கொண்டிருந்தாலும், அவன் ஒரு மென்பொருளின் நிர்வாகத்துறையில் இருக்கிறான். இந்த வருட படிப்பு முடிந்ததும், சில மாதங்களில் அவன் கைக்கு வந்துவிடும் நிறுவனம். மாதங்கி அவள் படிப்பை முடித்துவிடுவாள். அவன் மனக்கோட்டை கற்பனை கோட்டை கட்டிக் கொண்டிருந்தது.

அன்று அவன் நண்பர்களோடு பார் உடன் இருக்கும் ஹோட்டலில் சந்திப்பதாக ஏற்பாடு. கிருஷ், உற்சாக மனநிலையில் இருந்தான்.

அவன் நண்பர்கள் காத்திருக்க, அப்பொழுது உள்ளே நுழைந்தான் கிருஷ்.

“கிருஷ்…” அங்கு ஒரே ஆரவாரம். சிலர் வேறு கல்லூரியில் படித்து கொண்டிருக்கிறார்கள். சிலர் வேலையில் சேர்ந்து இரண்டு வருடங்களாகிவிட்டது.

அவர்கள் பேச்சு சுவாரசியமாக கேலியும், சிரிப்புமாக தொடர்ந்தது. சிலர் சாப்பிட்டார்கள். சிலர் மது அருந்தினர்.

அப்பொழுது உள்ளே நுழைந்தனர் முகுந்தனும், அரவிந்தும்.

“டேய், கிருஷ். அந்த போலீஸ் தானடா?” என்று நண்பர் குழாமில் ஒருவன் கிசுகிசுத்தான்.

“யாரடா?” வேறு ஒருவன் கேட்க, “என்னையும், கிருஷையும் ஓவெர்ஸ்பீட்ன்னு ஒன்னுமத்த விஷயத்துக்கு பிரச்சனை பண்ணவன் டா.” என்று முணுமுணுத்தான் அவன்.

“இந்த முகுந்தன் இந்த போலீஸ் கூட என்ன பன்றான்?” ஒருவன் கேட்க, “அவங்க ஃபமிலி ஃபிரெண்ட்ஸ்” என்றான் கிருஷ் அவர்களை பார்த்தபடி.

“டேய், போலீஸ் மஃப்பிடில தான் வந்திருக்க மாதிரி. அன்னைக்கு அவர் விளையாடினார். இன்னைக்கு நாம விளையாடிடுவோமா?” என்று கேட்டான் அந்த நண்பன்.

“வேண்டாம் மச்சி, எதுக்கு வம்பு?” என்று புன்னகைத்தான் கிருஷ்.

“மாப்பிள ரொம்ப மாறிட்ட டா. நீயா எதுக்கு வம்புனு கேட்குற? வேலைக்கு போன நாங்க கூட பழைய மாதிரியே இருக்கோம்!” கூட்டத்தில் ஒருவன் கேலிப்பேச, “ச்..ச்ச…” சிரித்து சமாளித்தான் கிருஷ்.

கிருஷின் கண்களுக்கு அரவிந்த் தெரியவில்லை. மாதங்கியே தெரிந்தாள். மாதங்கியின் மேல் உண்டான மையலுக்கு பின், கிருஷ் அவள் குடும்பத்தினரை அறிந்து வைத்திருந்தான். ஒதுங்கியும் இருக்கிறான்.

ஆனால், கிசுகிசுத்தவனின் கண்களோ அரவிந்தையே தழுவியது. அரவிந்த் இவர்களை கடக்க, காலை நீட்டினான் அவன். அரவிந்த் தடுமாற, முகுந்த் அவனை பிடித்தான்.

“சாரி… சாரி…” என்று அந்த நண்பன் கண்களில் கேலியோடு கூற, “ராஸ்கல்” என்று அவன் சட்டையை பிடித்திருந்தான் அரவிந்த்.

“அது தான் சாரி சொல்லிட்டானில்லை சார்” என்று இன்னொருவன் குறுக்கே வர, அரவிந்தின் கண்கள் கூட்டத்தை ஒரு நோட்டமிட அவர்கள் மீது மதுவாசம்.

அரவிந்த் முகத்தை சுழித்தான். அவன் விழிகள் அந்த ஹோட்டலின் மங்கிய ஒளியில் ஒவ்வொவருவரையும் கணக்கிட ஆரம்பிக்க, கிருஷ் முகத்தை சுழித்தான்.

‘ஐயோ, இவனை எத்தகைய சூழ்நிலையில் சந்திக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.’ அவன் மனம் பதறியது.

 அரவிந்தின் கண்களோ, கிருஷின் மீது நிலைகுத்தி நின்றது. “ஓ… இந்த கூட்டமா? பொறுக்கி கூட்டம்” கிருஷை பார்த்து பற்களை நறநறத்தான் அரவிந்த்.

“போலீஸா இருந்தாலும் வார்த்தையை அளந்து பேசணும்.” கிருஷின் சொற்கள் நிதானமாக வந்து விழுந்தது.

“ஓ… எந்த அளவு? நீங்க எங்களுக்கு மரியாதை கொடுக்குற அளவா?” பழைய நிகழ்வுகளின் தாக்கத்தில் குத்தி கிழித்தான் அரவிந்த்.

“கைகட்டி சம்பளம் வாங்குறவங்களுக்கு கொடுக்க வேண்டிய மரியாதை தான் கிடைக்கும்.” கிருஷின் அரசியில் பின்னணி அவன் பொறுமையை தவிடுபொடியாகியது.

முகுந்தன், செய்வதறியாமல் நின்றான்.

“பொறுக்கி…. பொம்பளை பொறுக்கி.” அரவிந்தின் சொல், கிருஷுக்கும், அருகே இருந்த முகுந்தனுக்கு மட்டுமே கேட்க, “என்ன சொன்ன?” அரவிந்தின் சட்டையை பிடித்திருந்தான் கிருஷ்.

“என் தங்கையை கடத்த சொல்லுவாரு உங்க அப்பா. நீ, அவளை காப்பாத்துற மாதிரி நடிப்ப. இதுக்கு பேரு என்னடா? உன்னையும் சொல்லுவேன். உங்க அப்பனையும் சொல்லுவேன். பொறுக்கி. உன் குடும்பமே பொறுக்கி.” அரவிந்த் அவன் கைகளை உதறிவிட்டு கிருஷுக்கு மட்டும் கேட்கும் விதமாக கர்ஜித்தான்.

“என் அப்பாவை பத்தி பேசுற யோக்கியதை உனக்கு கிடையாது” தன் தந்தையை சொன்னதும் சீறி பாய்ந்தான் கிருஷ்.

“நீ என்கிட்டே இப்படி ஒரு நாள் சிக்குவ, கேட்கணும்னு தான்டா நினைச்சிருந்தேன். நான் யோக்கியனா இருக்கிறதால தான், படிக்குற பையனாச்சேன்னு உன்னை இத்தனை நாள் விட்டு வச்சிருந்தேன். இன்னைக்கு நீங்களா வந்து சிக்கிருக்கீங்க.” அரவிந்த் நிதானமாக பேச, “சார்…” என்று மதுவின் போதையில் குறுக்கே புகுந்தான்.

“காலேஜ் போற உங்களக்கு என்னடா ட்ரிங்க்ஸ்.” அரவிந்தின் கைகள் அவன் கன்னத்தை பதம் பார்த்தது.

“அரவிந்த், யூ ஆர் கிராஸிங் யூவர் லிமிட்ஸ். நான் பிரச்சனை வேண்டாமுன்னு பொறுமையா போறேன்” கிருஷ் தன் நண்பனுக்கும் அரவிந்துக்கும் இடையில் வந்து தன் ஆள் காட்டி விரலை உயர்த்தி அரவிந்தை எச்சரித்தான்.

“என்ன டா விரலை உயர்த்துற?” கிருஷின் விரலை பிடித்திருந்தான் அரவிந்த்.

“சார், பொறுமையோ? இல்லை என் யோக்கியதை பத்தி பேசுற அளவுக்கு யோக்கியனா? காலேஜில் கேட்டா தெரியும். சார் பொறுக்கியா? இல்லை பொம்பளை பொறுக்கியான்னு?” அரவிந்தின் குரலில் கடும் கோபம்.

“நான் பொறுக்கியா, இல்லை யோக்கியனான்னு என்னை காதலிக்கிற உன் தங்கச்சி கிட்ட போய் கேளு” கிருஷ் நிதானத்தை தவறவிட்டான்.

“கிருஷ்…” முகுந்தன் நடுங்கினான். அரவிந்தின் கைகள் தானாக இறங்கியது. தன் தங்கை மேல் கொண்ட பாசத்தில் அரவிந்தின் உலகம் தட்டாமாலை சுற்றியது.

“மாதங்கி ஒருநாளும் அப்படி சொல்லிருக்க மாட்டா. அப்படி இருந்திருந்தா, எனக்கு தெரிந்திருக்கும்.” முகுந்தன் தன் தோழியை பற்றி உறுதியாக கூறினான்.

முகுந்தனின் கூற்றில், அரவிந்தின் பலம் ஏற, கிருஷின் மனம் தடுமாறியது. ‘முகுந்தன் சொல்வது போல், மாதங்கியின் மனதில் நான் இல்லையோ? ஐயோ, பக்குவமாக பேசி நான் என் காதலை சொல்லி இருப்பேனே? இனி?’  கிருஷின் உள்ளம் இப்பொழுது நடுங்க, அவர்களுக்கு இடையில் நடக்கும் கிசுகிசு பேச்சு புரியாமல் நண்பர்கள் விழித்தனர்.

“என்னடா, உன் அப்பா என் தங்கையை கடத்தி என்னை வழிக்கு கொண்டு வரலாமுன்னு பார்த்தார் நடக்கலை. நீ காதல் நாடகம் போடலாமுன்னு பார்க்குறியா?” அரவிந்த் அவன் சட்டை காலரை பிடிக்க, அரவிந்தின் கழுத்தை பிடிக்கும் வேகம் கிருஷ்க்குள் வந்தது.

கிருஷ் கண்களை மூடி தன்னை நிதானிக்க முயற்சித்தான். ‘மாதங்கியின் அண்ணன்’ அவன் கண்களுக்கு மாதங்கியே தெரிந்தாள். அத்தோடு, அவள் ஒரு நொடி வீசிய காதல் பார்வையும்.

மெதுவாக அரவிந்தின் கைகளை பிடித்தான், “நீங்களும் நானும் மாமா, மச்சான் உறவு. நான் பொண்ணு கேட்டு உங்க வீட்டுக்கு வருவேன். நீங்க சம்மதம் சொல்லித்தேன் ஆகணும். ஏன்னா, மாதங்கி மனசில் நான் தான் இருக்கேன்.” கிருஷின் குரலில் உறுதி இருந்தது.

“அப்புறம், என் பொண்டாட்டியை பார்க்க நீங்க என் வீட்டுக்கு வரணும். நான் உங்க கிட்ட மரியாதை குறையா நடந்துக்க மாட்டேன். ஏன் தெரியுமா? மாதங்கியை எனக்கு பிடிக்கும். அவ, மனசு கஷ்டப்படா எனக்கு தாங்காது. நான் உங்ககிட்ட நல்லவிதமா நடந்துக்கும் பொழுது, உங்களுக்கு இப்ப நடந்துக்கிட்டதை வைத்து  கஷ்டமா இருக்க கூடாது பாருங்க.” கேலி போல் தன் நிலையை பகிரங்கமாக அறிவித்தான் கிருஷ்.

‘மாதங்கியின் சம்மதமோ, இல்லை சம்பந்தமோ இல்லாமல், இவன் இப்படி பேசுவானா?’ என்று அரவிந்தின் புருவங்கள் சுருங்கியது. “அரவிந்த், நாம கிளம்புவோம். மாதங்கி கிட்ட பேசிக்கலாம். நமக்கு தெரியாதா மாதங்கியை பத்தி” முகுந்தன் அரவிந்தை அழைத்து சென்றான்.

கிருஷ் அரவிந்தை சமாளித்துவிட்டான். ‘இது பெரிய பிரச்சனை ஆகிருமோ?’ மாதங்கியை எண்ணி அவன் இதயம் துடிக்கவே செய்தது. அவன் நண்பர்களோடு அங்கு தான் அமர்ந்திருந்தான். ஆனால், அவன் மனம்? தவித்தது பல பதிலறியா கேள்விகளோடு

அரவிந்த் அங்கிருந்து கிளம்பிவிட்டான். ஆனால், அவன் மனம் கிருஷையே சுற்றியது பல பதிலறியா கேள்விகளோடு.

பிருந்தாவனத்தில் வலம் வருவோம்…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Content is protected !!