Home Blog

காதலில் கூத்து கட்டு 6

0

 

காதலில் கூத்து கட்டு 6

 

சிக்மண்ட் பிராய்டின் மனித மூளை இயக்கம் பற்றிய விளக்கத்தை படித்து மூளையில் பதிய வைத்து கொண்டு இருந்தவளை கலைத்தது கைப்பேசி வைப்பரேட் ஒலி. பார்வையை மட்டும் நிமிர்த்தி பார்த்தாள். திரையில் வசீகரன் எண்கள் தெரிந்தன. 

 

‘மறுபடியும் இவனா? எடுக்கலாமா? வேணாமா?’ என்ற யோசனையின் முடிவில் ‘திவி பத்தி ஏதாவது சொல்ல கால் பண்ணி இருப்பானோ?’ என்று எடுத்து பேசலானாள்.

 

“ஹலோ, எதுக்கு மறுபடி மறுபடி எனக்கு கால் பண்ணிட்டு இருக்க நீ?” படிக்கும் நேரத்தில் குறுக்கிட்டதால் அவள் படபடக்க,

 

“உன் அக்காவ பத்தி என் அண்ணாவ பத்தி பேசனும் உன்கிட்ட பேசாம வேற யார்கிட்ட பேச சொல்ற?” அவள் படபட பேச்சில் இவனும் கடுகடுத்தான்.

 

“அய்யோ அறிவுஜீவி! நீயும் நானும் பேசி என்ன ஆக போகுது இது அவங்க லைஃப் அவங்க தான் பேசி முடிவு பண்ணனும்” ரம்யா பெரியதனமாக சொல்ல,

 

“அதான் பேசிக்க மாட்டேங்கிறாங்களே? சொன்னாலும் கேட்டு தொலைய மாட்டேங்கிறாங்க, எப்படியாவது போய் தொலைங்கனு விடவும் மனசு வரல” வசீகரனின் ஆதங்கமான பேச்சில் இவளுக்கும் மனம் இறங்கியது.

 

“அப்ப அவங்களை பேச வைக்கனும், சந்திக்க வைக்கனும் அதுக்கு ஏதாவது ஐடியா பண்ணு” இவள் தனக்கு தோன்றிய சுலப வழியை சொல்ல, “முன்ன ஒரே கம்பனியில வேலை பார்த்தாங்க, இப்ப திவ்யா வேற கம்பனி மாறியாச்சு, அப்புறம் எப்படி அவங்கள மீட் பண்ண வைக்கிறது?” வசீகரன் நெற்றியை தேய்த்துக் கொண்டான்.

 

“அவங்க பேவரேட் பிளேஸ் அதுமாதிரி எங்கேயாவது அழைச்சிட்டு போனா கூட மைன்ட் சேன்ஜ் ஆக வாய்ப்பு இருக்கு” ரம்யா அவசர ஆலோசனைச் சொல்ல, வசீகரன் நிமிர்ந்து அமர்ந்தான்.

 

“அட இது நல்ல ஐடியா தான், பரவால்ல உனக்கும் கொஞ்சம் மூளை இருக்கு” அவன் பாராட்டில் கேலியை கவனித்தவள், “ம்ம் இங்க கொஞ்சமாவது இருக்கு, அங்க அது கூட இல்ல” வெடுக்கென பதிலடி தர, “ஓய் என்ன வாய் நீளுது, சுண்டக்கா மாதிரி இருந்துட்டு என்னயவே ஓட்டறயா” அவன் அதட்டினான்.

 

“சுண்டக்கா அது இதுன்னு சொன்ன எனக்கு கெட்ட கோபம் வரும்,‌ உன்கிட்ட எல்லாம் பேசறேன் பாரு என் புத்திய சொல்லனும்” அவள் முறுக்கி கொண்டாள்.

 

“என்ன? என்ன என்ன? என்கிட்ட பேசினா தான் என்ன? அப்படியே உன்ன முழுங்கிட போறேனா? திவ்யாவும் உன் கூட பேசாதனு சொல்றா, நீயும் என்னோட பேசறது பாவம்‌ மாதிரி சொல்ற? என்ன நினச்சுகிட்டிருக்க என்னை பத்தி?” வசீகரனின் உயர்ந்த கோபத்தில் ரம்யா திகைத்து தான் போனாள்.

 

“நீயே ஃபோன் பண்ணிட்டு இப்ப நீயே எதுக்கு திட்டற, நான் ஃபோனை வைக்கிறேன் போ” அவள் உர்ரென்று இணைப்பை துண்டிக்க முயல, “கால் மட்டும் கட் பண்ண மவளே, உன்ன சித்தெறும்பு மாதிரி நசுக்கி போட்ருவேன் பார்த்துக்க” வசீகரன் எச்சரிக்க, “என்ன என்னை மிரட்டற? நீ ரொம்ப மோசம், கெட்டவன், ஐ ஹேட் யூ” அவளும் கோபத்தில் கத்தினாள்.

 

மறுமுனையில் வசீகரன் பதில் பேசவில்லை. அமைதியாகி விட்டான். இவளும் பேசவில்லை அமைதியாக இருந்தாள். இருவரின் வேக மூச்சு காற்றின் சத்தம் மட்டுமே அங்கே பெரிதாக கேட்டது.

 

“ஆமா நான் மோசமானவன் தான். கெட்டவன் தான். உனக்கு என்னை பிடிக்கலன்றதுனால எனக்கு எந்த லாஸ்ஸும் இல்ல. இன்ஃபேக்ட் எனக்கும் உன்ன சுத்தமா பிடிக்காது” வசீகரன் காட்டமாக அழுத்தி சொல்ல, 

 

“அச்சோ நீ என்னை பிடிக்கலனு சொன்னதும் என் குட்டி ஹார்ட் அப்படியே வெடிச்சு போச்சு பாரு! போ போ உனக்கெல்லாம் அவ்வளோ சீன் கிடையாது. உன்ன மாதிரி ஒருத்தனுக்கு என்னைய பிடிக்காம இருக்கறது ரொம்ப ரொம்ப சந்தோஷ பட வேண்டிய விசயம்” ரம்யாவும் விடாமல் பதில் வீசினாள்.

 

“போதும், நம்மள பத்தி பேச நான் உனக்கு கால் பண்ணல, சசி, திவ்யாகாக தான் கால் பண்ணேன். என்னவோ நீ ஹெல்ப் பண்ணுவன்னு தோனுச்சு. நீயும் உன் அப்பா, அம்மா மாதிரி வறட்டு கௌரவத்தை பிடிச்சிட்டு தொங்கறவனா இனி பேசல, நானே பார்த்துக்கிறேன்”  அவன் அவள் பெற்றோரை குறை பேச, “எங்க அப்பா, அம்மா பத்தி பேசாத, அவங்க கூட அக்கா பத்தின கவலைல தான் இருக்காங்க” ரம்யா தன் பெற்றோருக்கு பரிந்து வந்தாள். 

 

“அப்படி அக்கறை இருக்கறவங்க, மருமகனை நேர்ல கூப்பிட்டு என்ன பிரச்சனைனு கேட்டு பேசி சமாதானம் செஞ்சு இருக்கனும். செஞ்சாங்களா? செய்யல, செய்யவும் மாட்டாங்க! ஏன்னா பொண்ணோட வாழ்க்கைய விட வீண் பிடிவாதம் தான் அவங்களுக்கு முக்கியம்” அவன் ஆத்திரமாக பேச, “இப்ப என்னை என்ன செய்ய சொல்ற?” முதல்முறை அவன் பேச்சை கேட்க முன் வந்தாள்.

 

“சண்டே நீ ப்ரீ தானே?”

 

“ம்ம்”

 

ஒரு குறிப்பிட்ட பேரங்காடியின் பெயரை சொல்லி, “அங்க திவ்யா அண்ணிய கூட்டிட்டு நீ வர, நானும் சசிய இழுத்துட்டு வரேன் ஓகே” அவன் திட்டத்தை சொல்ல, “நான் ஏன் அங்கெல்லாம் வரனும், அக்காவ மட்டும் அனுப்பி வைக்கிறேனே” அவள் பதில் இறங்கி வந்தது.

 

“புரியாம பேசாத, உன் அக்கா வீம்புக்கு வராம இருந்துட்டா? நீதான் ஏதாவது சொல்லி இழுத்துட்டு வரனும். சரியா?” 

 

“ம்ம் சரி” அவள் பதிலும் சிறுகுரலாகவே வந்தது.

 

“இதை மட்டும் சொதப்பாம செய் போதும்” என்றதோடு இணைப்பை துண்டித்து விட்டான். 

 

ரம்யாவிற்கு புரிந்தும் புரியாத நிலை. எப்படியும் திவ்யா பிரச்சனை தீர்ந்தால் போதும் என்று எண்ணிக் கொண்டாள்.

 

இவர்கள் இங்கே யார் இருவரை சந்திக்க, பேச வைக்க திட்டம் வகுத்து கொண்டிருந்தனரோ, அந்த இருவரும் மறுநாள் மாலை சந்தித்துக் கொண்டனர்.

 

***

 

திவ்யா தன் ஸ்கூட்டியை நிறுத்தி விட்டு திரும்பி பார்க்க, தன் பைக்கின் மேல் சாய்ந்து நின்றபடி அவளை தான் பார்த்து கொண்டு இருந்தான் சசிதரன்.

 

பழக்கதோஷம் காரணமோ இருவரின் பார்வையும் மற்றவரின் தோற்றத்தில் பதிந்து மீண்டது.

 

கணவனின் மடிப்பு கலையாத சட்டையும், வழவழ கன்னங்களும் நேர்த்தியான தோற்றமும் இவள் நெஞ்சை பிசைவதாய்.

 

‘நாலு மாசம் பொண்டாட்டிய பிரிஞ்சு இருக்கற வருத்தம் கொஞ்சமாவது இருக்கா பாரு இவனுக்கு. நாலு நாள் தாடி கூட வைக்கல, கல்நெஞ்சக்காரன்’ கணவனை மனதிற்குள் வறுத்தெடுத்தாள்.

 

மனைவியின் ஜீன்ஸ், டாப் உடையும் மேக்கப் மிளிரும் முகமும் முதுகு வரை வெட்டிவிட்ட விரிந்த கூந்தலும் சசிதரனின் கண்களை சுருக்கியது.

 

‘ராட்சசி, எனக்கு பிடிக்காத டிரஸ், மேக்கப் போட்டுட்டு, நீளமா அழகா இருந்த முடிய கூட வெட்டிவிட்டுருக்கா, நான் கூட இல்லாம இதெல்லாம் மட்டும் உனக்கு சந்தோசம் கொடுத்திடுமா?’ உள்ளுக்குள் கறுவி கொண்டான்.

 

அவனிடம் வந்தவள், “எதுவா இருந்தாலும் ஃபோன்ல பேச வேண்டியது தான, எதுக்கு நேர்ல வர சொன்ன?” வழக்கமான சிடுசிடுப்போடு கேட்க,

 

“ஃபோன்ல பேச முடியாத விசயம்னு தான் நேர்ல வர சொன்னேன் வா” என்று அங்கிருந்த உயர்தர உணவகத்திற்குள் அழைத்து சென்றான். 

 

தன் முன் நடந்தவளின் இளைத்த உடல் தோற்றம் அவனை இரக்கம் கொள்ள தான் செய்தது. கரு கலைப்பின் பிறகு உடலளவில் மிகவும் சோர்ந்து போய் தான் இருந்தாள். அதனுடன் தொடர்ந்த சண்டை சச்சரவுகள் வேறு. இப்போது நான்கு மாத நீண்ட பிரிவு… தங்கள் பிரிவின் வேதனையை அவள் காட்டிக்கொள்ளாவிடினும் அவளின் இளைத்த உடல் அவனுக்கு காட்டி கொடுத்துவிட, அவனுக்குள் உற்சாக ஊற்று.

 

தன்னவள் பிரிவாற்றாமையில் பசலை கொண்டு தவிக்கிறாள்! இன்னும் தங்கள் காதல் முழுவதும் பட்டு போகவில்லை என்ற உற்சாகம் வழிந்தது அவனுக்குள்.

 

கதவு பொருத்தப்பட்ட தனிமையான உணவு மேஜையை தேர்ந்தெடுத்து இருவரும் எதிரெதிரே அமர்ந்தனர். அவளுக்கு பிடித்தமான ஹாட் சாக்லேட், அவனுக்கு ஹாட் காஃபி சொல்லிவிட்டு சர்வர் நகரும் வரை அங்கே அமைதி நிலவியது. புயலுக்கு முன்னான அமைதியோ!

 

“நீ ஒழுங்கா சாப்பிடுறியா இல்லையா திவி? முன்னைக்கு இப்ப ரொம்ப இளைச்சு தெரியற” சசிதரன் அக்கறையாக கேட்க, இவள் உதட்டை இழுத்து வைத்து கடுப்பாக சிரித்து வைத்தாள்.

 

“என்மேல ரொம்ப அக்கறை இருக்க மாதிரி எல்லாம் சும்மா சீன் போட வேணாம். நான் டயர்ட்ல இருக்கேன் அதான் லீனா தெரியறேன் போதுமா” வேண்டுமென்றே தன் மெலிவை அவனிடம் திரித்து கூறினாள்.

 

“என்னது டயர்ட்டா” சசிதரன் முகம் போன போக்கில் அவளுக்கு சிரிப்பு வந்து விட்டது. “ஒ ஓ உன்ன பிரிஞ்ச ஏக்கத்துல மெலிஞ்சுட்டேன்னு நினச்சுட்டியோ” கேலியாக கேட்டு இதழ் மடித்து அவள் சிரித்து வைக்க, அவனுக்கு கோபம் வந்துவிட்டது.

 

“உனக்கெல்லாம் கொஞ்சமும்‌ ஃபீலிங்க்ஸே இல்லையாடி, நான் முழுசா‌‌ உனக்கு இல்லாம‌ போகும் போது தான் என் அருமை உனக்கு தெரியும்” ஆதங்கமாக பேசினான்.

 

“நிச்சயமா இருக்காது மிஸ்டர் சசிதரன், நீ எனக்கு இருட்டுல மட்டும் தான் புருசனா இருந்திருக்க, வெளிச்சத்துல டிவி, செல்ஃபோன், லேப்டாப் மாதிரி நானும் வெறும் திங்க்ஸா மட்டும்‌ தான் உனக்கு தெரிஞ்சு இருக்கேன்.‌ இதுல எப்படி நான் உன்ன மிஸ் பண்ணுவேன் சொல்லு?” அவள் ஆத்திரமாக பேசும்போதே‌ கண்களில் நீர் கோர்த்துக் கொண்டன.

 

“ச்சீ பொம்பளையா டீ‌‌ நீ? எவ்வளோ சீப்பா பேசற ச்சே” 

 

“நீ என்கிட்ட நடந்துக்கிட்ட முறைய தான் சொல்றேன். அது உனக்கு அவ்வளவு சீப்பா தெரிஞ்சா, நீ எவ்வளோ சீப்பா என்ன நடத்தி இருக்கனு புரிஞ்சுக்கோ” 

 

“ஏய், உன்ன நான் மனசார காதலிச்சு கல்யாணம் பண்ணிகிட்டவன் டி, ஐடி ஜாப் ஷெடியூல் எப்படி‌ இருக்கும்னு உனக்கு தெரியுமில்ல. அதனால உன்கூட நிறைய டைம் ஸ்பென்ட் பண்ண முடியாம‌ போயிருக்கலாம். அதுக்காக நீ என்னை இவ்வளோ சீப்பா நினைப்பியா!” என்றான் தன்னை விளக்கிவிடும் வேகத்துடன்.

 

“இப்ப புரியுதா சசி, விளக்கம் சொல்ற அளவுக்கு தான் நீ என்கூட வாழ்ந்து இருக்கனு” 

 

“ஆமா மொத்த குறையும் சேர்த்து என்மேலயே சொல்லு, கல்யாணம் ஆன நாள்ல இருந்து ஒருநாள், ஒருவேளை எனக்கு நீ சமைச்சு‌ பரிமாறி இருப்பியா? இல்ல நம்ம வீட்டு கிட்சன் பக்கம் எட்டியாவது பார்த்து இருப்பியா நீ”

 

“சும்மா என்னை குறை சொல்லனும்னு பேசாத, எனக்கு சமைக்க வராதுன்னு நல்லா தெரிஞ்சு தான கல்யாணம் பண்ணிகிட்ட, இப்ப அதை சொல்லி காட்டற இல்ல” 

 

“மாசம் ரெண்டு முறை ஷாப்பிங்னு நாள்பூரா திரிஞ்சு என் பர்ஸ காலி பண்ணியே அப்ப நான் பார்த்துக்கலையா?”

 

“அதிசயமா ஒருநாள் கூட்டிட்டு போயிட்டு அதையே வருசம் பூரா சொல்லிட்டு திரி, வீக்லி பார்ட்டிஸ்‌ல மிஸ் பண்ணாம கலந்து தண்ணீ அடிக்க மறக்கமாட்ட, நான் வெளியே போகனும்னு‌ சொன்னதை மட்டும் கரைக்டா மறந்துடுவ”

 

“சோசியல்‌ டிரிங்க்ஸ் எடுத்துக்கறது நார்மல் தானே, அதுக்காக என்னை மொடா குடிக்காரன்‌‌ மாதிரி பேசுவியா?”

 

“மொடா குடிக்காரனே மேலு நீ குடிச்சிட்டு என்ன ஆட்டம் போடுவனு எனக்கு தெரியாது”

 

“நீ மட்டும் எனக்குனு டைம் ஸ்பென்ட் பண்ணி இருக்கியா? இல்லல. சும்மா என்னை மட்டும் பேசாத…”

 

ஒருவர் மாற்றி ஒருவர் குற்றம்‌ குறைகளை பட்டியலிட்டு சண்டையிட, அங்கே சமாதானம் தலைத்தெறிக்க ஓடி இருந்தது.

 

“எனஃப் சசி, போதும் இதுக்குமேல உன்கூட சண்ட போட எனக்கு தெம்பில்ல. நிறுத்திக்க” திவ்யா மூச்சு வாங்க நிறுத்த, சசிதரன் கோப முகத்துடன் பற்களை நறநறத்துக் கொண்டான்.

 

“வக்கீல்கிட்ட பேசறத்துக்கு முன்ன, கடைசி வாய்ப்பா உன்கிட்ட பேசலாம்னு வந்தேன். ம்ஹும் இனி நமக்குள்ள எதுவும் இல்ல. எல்லாமே ஓவர்” கசப்பாக சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து வேகமாக சென்று விட்டான்.

 

திவ்யாவின் சிவந்த முகத்தில் இப்போது கண்ணீர் தடங்கள்! இவ்வளவே தானா எங்கள் காதல்! இதற்காக தானா இத்தனை போராட்டம்! அவளின் மனமும் கசந்து வழிவதாய்.

 

***

 

கல்லூரி முடிந்து மாலை, லாலிபாப்பை வாயிலிட்டு சுவைத்தபடி சுற்றும் முற்றும் பார்வையை சுழற்றி நடந்து வந்தவள் முன்பு அமுதன் வந்து நின்றான்.

 

“ஹாய் லாலிபாப்” என்றான் கண்களில் குறும்பு மின்ன.

 

மாறாக அவனை பார்த்ததும் ரம்யாவிற்கு திகுதிகுவென எரிந்தது. “ஹலோ யார் நீ?” வந்த கோபத்தை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு கேட்டாள்.

 

அவன் அதிர்ந்து, “வாட்? என்னை அதுக்குள்ள மறந்துட்டியா? ம்ஹும் பொய் சொல்லாத டன்டனக்கா, நீயே மறக்கனும்னு நினைச்சாலும் உன்னால என்னை மறக்க முடியாது” அவன் அசராமல் வசனம் பேசினான்.

 

“அதான் தெரியலனு சொல்லிட்டேன் இல்ல, கிளம்பு” ரம்யா செல்ல முயல, அமுதன் குறுக்கே தடுத்தான்.

 

“என்னை அவாய்ட் பண்ணாத லாலிபாப், என்னால தாங்க முடியாது” அவன் மேலும் உருக, அவனை கவனித்தப்படி, பவித்ராவும் தவமணியும் அங்கே வந்தனர்.

 

“ரமி, யாரிது?” பவித்ராவின் கேள்விக்கு, “இது ஜஸ்ட் லவ்வர்ஸ்‌ பிராப்ளம், நீங்க போங்க” முந்திக்கொண்டு அமுதன் பதில் தர, “ஏய், யார லவ்வருன்னு சொல்ற? பல்ல தட்டி கைல கொடுத்துடுவேன் ராஸ்கல்” ரம்யா கொந்தளித்தாள்.

 

“ஏய், யார் மேன் நீ? எங்க ஃபிரன்ட் கிட்ட வம்பிழுக்குறியா?” தவமணியும் அவனிடம் குரல் உயர்த்த, “அய்யோ வம்பெல்லாம் இழுக்கலங்க, நிஜமா உங்க ஃபிரன்ட நான் ரொம்ப ரொம்ப லவ் பண்றேங்க” அமுதன் அவசரமாக சொன்னான்.

 

“மறுபடியும் லவ்வு கிவ்வுன்ன மூக்கை உடைச்சுடுவேன், இவன் சரியான ரீல் பார்ட்டி தவா, இவன் சொல்ற எதையும் நம்பாத” ரம்யா குரலுயர்த்தினாள்.

 

“ரமி எல்லாரும் இங்கேயே பார்க்குறாங்க, நீ அமைதியா இரு நாங்க பேசிக்கிறோம்” பவித்ரா அவளை அமைதிப்படுத்திவிட்டு, “அவ தான் உன்ன பிடிக்கலனு சொல்றா இல்ல, ஏன் மறுபடியும் வந்து டென்ஷன் படுத்தற?” பவித்ரா கேட்க,

 

“உங்க ஃபிரன்ட்டுக்கு என்னை நிஜமா பிடிக்கும்ங்க, நான் பொய் சொல்லிட்டேன்னு தான் அவங்க கோபம்” ரம்யாவை பார்த்தபடி பதில் சொன்னான்.

 

“பொண்ணுங்கன்னா உனக்கு அவ்வளோ ஈஸியா போச்சா, ரெண்டு வருசம் உன் பின்னாடி சுத்தறேன்னு பொய் சொன்னா உன் பின்னாடியே வந்திடுவாங்கன்ற நினப்பா?” தவமணியும் கோபமாக ஏசினாள்.

 

“அய்யோ இல்லங்க, ரம்யாவ ஃப்ர்ஸ்ட் இம்ப்ரஸ் பண்ணனும்னு தான் அப்படியொரு பொய் சொன்னேன். மத்தபடி என் லவ் உண்மைதாங்க” அமுதன் பதில் கெஞ்சலாக வந்தது.

 

“வசிய பார்த்ததும் பிச்சிகிட்டு ஓடிட்டு இப்ப வந்து டையலாக் விடுறியா?” ரம்யாவும்  கோபமாக கேட்க,

 

“அது, உன்னோட சொந்தக்காரன்னு சொன்னதும் கொஞ்சமா ஜெர்க்காயிட்டேன் அதான், பிரச்சனை வேணாம்னு கழன்டுகிட்டேன். பட் மை லவ் இஸ் ட்ரூ” மூன்று பெண்களுக்கும் ஈடு கொடுத்து பேசி தன் காதலை மையப்படுத்தினான்.

 

“இங்க பாரு நீ பொய் சொன்னியோ, உண்மை சொல்றீயோ ஐ டோன்ட் கேர், எனக்கு உன்ன பிடிக்கல. என்னை டிஸ்டர்ப் பண்ணாம‌ போயிடு” ரம்யா முடிவாக எச்சரித்தாள்.

 

“கோபத்துல பேசாத ரம்யா, இப்ப கூட உன் மொபைல் ரிங்டோன் மாத்தாம தான இருக்க, நான் உன்ன டன்டனக்கானு கூப்பிட்டதால தான” அமுதன் அவளை மடக்க, இரு தோழிகளின் பார்வையும் அவளை சந்தேகமாக பார்த்தது.

 

“ஏய் அந்த அரைவேக்காடு சொல்லுதுன்னு நீங்களும் என்னை டவுட்டா லுக் விடாதீங்க, எனக்கு பிடிச்சது அதான் வச்சிருக்கேன். எவனுக்காகவோ எனக்கு பிடிச்சதை நான் மாத்திக்க தயாராயில்ல” ரம்யா மறுத்து சொல்ல,

 

“ப்ளீஸ் லாலிபாப், என்னை யாரோன்னு சொல்லாத, என்னால தாங்க முடியாது” அமுதனின் கனிந்த பேச்சில் மற்ற இரு பெண்களும் குழம்பி தான் போயினர்.

 

ரம்யா மேலும் பேச்சை வளர்க்க விருப்பமின்றி, அவனை விரட்ட நினைத்து தன் கைப்பேசியை எடுத்தவள், “ஹலோ வசீ, கொஞ்சம் என் காலேஜ் வரை வரீயா?” அவள் பேசியதும், அமுதன் முகம் மாறியது.

 

‘என்னது மறுபடியும் அவனா?’ என்று சற்றே மிரண்டவன், “நான் இப்ப கிளம்புறேன், பை, என்னை மறந்துடாத லாலிபாப்” என்று அங்கிருந்து நழுவலானான்.

 

“டேய் நில்லுடா இப்ப எங்க ஓடுற, லாலிபாப்னு கூப்பிட்ட கல்லெடுத்து மண்டய உடச்சுடுவேன் ஈடியட்” ரம்யா படபடவென பொறிய அவன் மறைந்து விட்டிருந்தான்.

 

“ஹே போதும் ரமி, இப்படி எல்கேஜி பாப்பா மாதிரி வாயில லாலிபாப் வச்சிருந்தா அவன் கூப்பிடத்தான் செய்வான்” என்று பவித்ரா அவள் வாயிலிருந்த லாலிபாப்பை பிடுங்கி வீசி விட்டாள். 

 

“அய்யோ என் லாலிபாப் போச்சே” என்று ரம்யா பதறிட, மண்ணில் அவள் லாலிபாப் பரிதாபமாக கிடந்தது.

 

“அது போனா போது விடு ரமீ, நிஜமா வசி கூடவா பேசின? நீங்க ராசி ஆகிட்டீங்களா சொல்லவே இல்ல” தவமணி உற்சாகமாய் கேட்க,

 

“நீ வேற தவா, மோபைல் ஆன் பண்ணாமையே பேசறேன். அதையும் நம்பி அந்த பக்கி ஓடுது, இவனை எல்லாம் தெருநாய் மாதிரி கல்லெடுத்து அடிச்சு விரட்டனும்” ரம்யா கடுகடுத்தாள்.

 

“சும்மா அவனை திட்டாத ரமி, எனக்கென்னவோ அவன் உன் லவ் பண்றான் போல தான் தோனுது” பவித்ரா, அமுதனுக்கு பரிந்து வர,

 

“ம்ம் ஆள் பாக்கவும் நல்லா தான் இருக்கான். உன்மேல அவ்வளோ உருகுறான், நீ மட்டும் எத்தனை நாள் முரட்டு சிங்கிளா இருப்ப” தவமணியும் ஆமோதித்து பேசினாள்.

 

“உங்க ரெண்டு பேருக்கும் மூளை குழம்பி போச்சா, அவன் சினிமா பார்த்துட்டு வந்து இங்க பர்ஃபார்மன்ஸ் பண்றான். அதை நீங்களும் நம்புறீங்களே” ரம்யா தோழியரையும் கடிந்து கொண்டாள்.

 

“இல்ல ரமி, உனக்கும் பிடிச்சிருந்தா…” பவித்ரா இழுக்க, “பார்க்க அழகா இருந்தா, உருக்கமா பேசினா உடனே லவ் பண்ணலாமா, காதல் என்ன அவ்வளோ சீப்பான விசயமா?” ரம்யா ஆதங்கமாக கேட்க,

 

“ஹேய் ரிலாக்ஸ் ரமி, சும்மா தான் சொன்னோம், ஏன் இவ்வளோ டென்ஷன் ஆகுற” தவமணி அவள் தோளோடு கைசேர்த்துக் கொண்டாள்.

 

“எனக்கு புரியல பவி, ஏன் எங்க சுத்தினாலும் இதே வேர்ட் கேட்டு தொலைக்குது, இரிடேட் ஆகுது. அதுவும் இப்ப திவி தவிக்கறதை பார்க்க பார்க்க அந்த காதல் வார்த்தை மேல இருந்த நம்பிக்கையே போயிடுச்சு” ரம்யா கசந்து சொல்ல, தோழியர் இருபுறமும் அவளை ஆறுதலாக அணைத்து கொண்டனர்.

 

“எல்லாம் சரியாகிடும் ஃபீல் பண்ணாத ரமி”

 

“நம்ம கூல் பேபி, ஃபீல் பண்ணலாமா, சிரி பேபி”

 

“அமுதன் ரைமிங்க்ல எல்லாம் கலக்குறான் தான் பட், டைமிங்க்ல ரொம்ப சொதப்புறான் இல்ல” அவர்கள் ஆராய்ந்து சொல்ல, ஆமோதித்து தலையசைத்து ரம்யாவும் சிரித்து விட்டாள்.

 

***

 

காதல் கூத்து கட்டும்…

 

NMK-8

0

நின் முகைக் காதல்
8

வகை வகையாக இல்லாமல், நான், குருமா, ப்ரைட் ரைஸ் , பேபி காரன் ஃப்ரை ஒரு ஸ்வீட் என சிம்பிள்ளாக உணவை பரிமாறினாள் மாதவி.
“அண்ணா, நாளைக்கு லீவ் தான. சனிக்கிழமை. இன்னிக்கு இங்கயே ஸ்டே பண்ணிடுங்க. நாளைக்கு காலைல போகலாம். நைட் நாம ஒரு மூவி பாத்துட்டு கொஞ்சம் பேசிட்டு இருந்துட்டு நல்லா ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு போகலாமே” ஐடியா கொடுத்தாள்.
ஆதவ் தீட்ச்சாவைக் காண, அவள் இவனின் பதிலை எதிர்ப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கும் அன்பாகவும் கலகலப்பாகவும் இருக்கும் மாதவியைப் பிடித்திருந்தது.
“இல்ல மாது. அம்மா கிட்டலாம் சொல்லல.” இழுத்தான்.
“என்ன அண்ணா, சின்ன பையன் மாதிரி காரணம் சொல்ல ஆரம்பிச்சுடீங்க. ஆன்ட்டி கிட்ட நான் பேசறேன்.” என தன் போனை எடுக்கப் போனவளை,
“மாது, கூல். அவன் இன்னொரு நாள் ப்ரீயா வருவான். இப்போ விட்டுடு” மறைமுகமாக மனைவிக்கு ஜாடை காட்ட, அவளும் ஏதோ சரியில்லை என உணர்ந்து கொண்டாள்.
“சரி இப்போ விடறேன். ஆனா, இன்னொரு நாள் கண்டிப்பா தங்கணும்..” பாசமான கண்டிப்பு அவளது குரலில் தெரிந்தது.
பாதி சாப்பாடு கலகலப்பாக சென்று கொண்டிருக்க, மெல்ல நண்பனின் பிளானை ஆரம்பித்தான் பிரதாப்.
“தீட்சா, உனக்குத் தெரியுமா, உங்க கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி ஆதவ்வ ஒரு பொண்ணு விழுந்து விழுந்து லவ் பண்ணா. ஆனா இவன் தான் அவள திரும்பி கூட பாக்கல” லேசாக தூண்டில் போடா, மீன் தன்னால் வந்து விழுந்தது.
“என்ன சொல்றீங்க அண்ணா…” கண்களை விரித்து ஆதவ்வை ஓரக் கண்ணால் பார்த்தவள், பிரதாப்பிடம் விவரம் கேட்கலானாள்.
“என்ன இது புது நியூஸ் ஆ இருக்கே?” மாதவியும் அறியாமல் கேட்க,
“டேய் சும்மா இரு டா..” சரியாக நடித்தான் ஆதவ்.
“அட நீ என்னை உண்மைய சொல்லவிடு” நண்பனுக்கு ஏற்ற துணை நடிகனாக பிரதாப் அவனை உதாசீனம் செய்ய,
“அந்த பொண்ணு இவன காலேஜ் லேந்தே லவ் பண்றேன்னு பின்னாடி சுத்துனா. கல்யாணம் பண்ணா ஆதவ் தான்னு இவன இம்பிரஸ் பண்ண நெறைய முயற்சி பண்ணா. இவன் இல்லனா செத்துருவேன்னு கூட சொல்லிப்பாத்தா.. ஆனா இவன் முடியவே முடியாதுன்னு சொல்லிட்டான். ஏன் இவன் கல்யாணத்துக்கு கூட அவ வந்தா.” எக்கச்செக்க பிட்டுகளை சரமாரியாக அள்ளித் தெளித்தான்.
“என்ன? கல்யாணத்துக்கு வந்தாளா? யாரு அவங்க? பேர் என்ன?” தீட்சா ஆர்வமாக,
“ஹான்..” சற்று திரு திரு வென விழித்தவன், சுற்றும் முற்றும் பார்க்க,
‘ஐயையோ மண்ட மேல இருந்த கொண்டைய மறந்துட்டானே!’ ஆதவ் தலையில் அடித்துக் கொண்டான்.
பிரதாப்பிற்கு பேரை எங்கு தேடுவது எனத் தெரியாமல் டேபிளில் இருந்தவற்றைப் பார்க்க அங்கே ப்ரைட்ரைஸ்க்கு வைத்த சாஸ் இருக்க..
“ம்ம் அவ பேர் சாஸ்” என்றான்.
மாதவி நேரம் பார்த்து, “தக்காளி சாஸா?” மானசீகமாக மண்டையில் கொட்ட,
“ச்ச ச்ச.. எல்லாரும் அப்படி கூப்பிடுவாங்க.. அவ பேர் சாஷா..” ‘ஈஈ’ என சமாளித்து இளித்தான் பிரதாப்.
ஆதவ் ‘நல்ல வேளை அவ்வை சண்முகி ன்னு சொல்லாம போனியே’ மனதுக்குள் அவனை வஞ்சினான்.
“என்ன பேரு இது?… சா நாவும் வரல ஷா நாவும் வரல.. பேரு மட்டும் சுப்ரமணிய பாரதின்னு சொல்றாப்பல இருக்கு. சாஷா வாம். வாஷ் பேசின் மாதிரி இருக்கு.” மாதவி அசால்ட்டாக சொல்லிவிட,
ஆதவிற்கு சிரிப்புப் பொத்துக் கொண்டு வந்தது. அடக்க முயன்று முடியாமல் சத்தமாக சிரித்து விட, அவனுக்குப் புரை ஏறியது. இரும ஆரம்பித்தது விட,
தீட்சா பதறிப் போய் அவன் தலையைத் தட்டினாள்.
“தண்ணி குடிங்க” க்ளாசை எடுத்து அவன் வாயில் வைக்க, தன்னை அறியாமல் அவன் நெஞ்சில் கை வைத்து தடவி விட்டாள்.
மாதவியும் பிரதாப்பும் கண் ஜாடையில் சிரித்துக் கொள்ள, சற்று நேரம் கழித்தே சரியாகியது ஆதவ்விற்கு.
“எல்லாம் முடிஞ்சுதா?” நக்கல் செய்தான் பிரதாப். ஆதவ் சிரிப்பை அடக்கி அவனைப் பார்க்க,
“இன்னுமா டா ஸ்கூல் பையன் மாதிரி அவ தொட்டதும் அவளையே பார்ப்ப?” அவனுக்கு மட்டும் கேட்கும் படி கிண்டல் செய்தான் பிரதாப்.
“என் லவ் டா அவ..” உணர்ந்து கூறினான்.
“அண்ணா, அந்தப் பொண்ண பத்தி சொல்லுங்க..” தீட்சா இடையில் புகுந்தாள்.
‘உன் லவ்வு உனக்கு ஆள் தேடுது’ கிசுகிசுத்தான்.
“அவ என்னம்மா.. இன்னும் எனக்கு போன் பண்ணி இவனப் பத்தி விசாரிப்பா..” வரப் போகும் விளைவு தெரியாமல் சாதாரணம் போலச் சொல்லிவிட்டான்.
தீட்சா மனதிற்குள் பல திட்டங்களை நொடிப் பொழுதில் போட்டு முடித்தாள்.
“தீட்சா… நீ ஒன்னும் ஃபீல் பண்ணாத.. அண்ணனை உன்கிட்ட இருந்து யாரும் பிரிக்க மாட்டாங்க.” மாதவி சொல்லிச் சிரிக்க,
அசடு வழிந்தாள் தீட்சண்யா.
சாப்பாட்டுக் கடை முடிந்ததும், “இன்னொரு நாள் கண்டிப்பா நீங்க வரணும், சரியா தீட்சா..?” மாதவி கோரிக்கை வைக்க,
அதை ஏற்றுக் கொண்டு கிளம்பினர். கிளம்பிய போதே நேரம் ஆகிவிட,
“மச்சான், நேரம் ஆகிடுச்சே. தங்கிட்டு போறீங்களா?” பிரதாப் மீண்டும் கேட்க,
“இல்ல பரவால்ல டா.. கிளம்பறோம்” விடைபெற்றான் ஆதவ்.
வரும் வழியிலேயே ஆரம்பித்தாள் தீட்சா. “ நீங்க ஏன் அந்த சாஷாவ புடிக்கலன்னு சொன்னீங்க?”
ஆதவ் எதிர்ப்பார்த்தது போலவே ஆடு வந்து தலையை நீட்டியது.
“நான் எப்போ அவள புடிக்கலன்னு சொன்னேன்? அவ கேட்டப்ப எனக்கு அதுல இன்டெரெஸ்ட் இல்லன்னு சொன்னேன்.” பிடிகொடுக்காமல் பேசினான்.
“அப்போ அவள உங்களுக்குப் பிடிச்சிருக்கா?” கண்களில் வழி கிடைத்துவிட்ட குஷி தெரிய,
“எனக்கு அவ விஷயத்துல பிடிக்கும் பிடிக்காதுன்னு இல்ல. அவ்வளவா அவளைப் பத்தி நான் தெரிஞ்சுக்கல.”
“இப்போ தெரிஞ்சுக்க ஆச படறீங்களா?” ஆர்வத்துடன் அவன் முன் இருந்தாள்.
“இப்போ உனக்கு என்ன வேணும்?” சிரித்தபடியே கேட்க,
“ஒண்ணுமில்ல…உங்களுக்கும் அவள பிடிச்சிருந்தா..” இழுத்தாள்.
“சரி உனக்காக அவ கிட்ட பேசறேன். போதுமா? எனக்கும் என்னைப் பிடிச்ச ஒரு பொண்ணு மனைவியா கிடச்சா நல்லது தான..” சிறு குத்தல் அவன் பேச்சில் இருந்தது.
அது அவளுக்கும் உணர்ந்ததோ என்னவோ.. மனம் அவன் சொன்ன வார்த்தைகளில் காயப் பட்டது போன்ற உணர்வு! இருந்தாலும் தனக்கு எதற்கு வருத்தம்? அவனுக்கு ஒரு துணை ஏற்படத் தானே தானும் விழைகிறோம் என்ற நினைப்பும் மாறிமாறித் தோன்றக், குழம்பிப் போனாள். அதற்குப் பிறகு அவளும் அமைதியானாள்.
வீட்டிற்கு வந்ததும் இருவரும் எப்போதும் போல இடையில் தலையணை வைத்துப் படுத்துக் கொள்ள, இருவரின் உறக்கமும் அவர்களை ஆக்கிரமித்தது.
காலையில் சற்று நேரம் கழித்து எழுந்தாலும், தீட்சாவே முதலில் எழுந்தாள். ஆதவ்வின் உறக்கம் கலையாமல் எழுந்து சென்றவள், ஒரு காபியை எடுத்துக் கொண்டு மீண்டும் அறைக்கு வந்தாள்.
ஆதவின் உறக்கத்தை கவனித்தாள். அவனது வலிய தோள்கள் அவளது கண்களுக்கு விருந்தானது. நடுவில் இருந்த தலையணை அவன் கையில்லாத பனியன் போட்டு, அருகில் இருந்த தலையணையை இறுக்கி கைகளுக்குள் சிறைப்படுத்தி இருந்தான். அவன் இதயத்தை அணைத்துக் கொண்டு இருந்தது அந்த இலவம்பஞ்சு. அவனது கலைந்த தலைமுடியும் காற்றில் ஆட, அதைக் கண்டவளின் மனதில் சிறு சறுக்கல்!
‘தூங்கும் போது கூட எவ்வளோ அழகா இருக்கான்.’ மனதின் கற்பனை, வயதின் கோளாறு என தலையணைக்கு பதிலாக அவளைக் கற்பனை செய்ய வைத்தது.
உடனே உடல் சிலிர்த்துவிட, கண்ணை மூடி ‘ச்சை’ என தலையில் அடித்துக் கொண்டவள், அவன் வாங்கிக் கொடுத்த செல்போனை எடுத்துக் கொண்டு பால்கனிக்கு ஓடினாள்.
காபியை அருந்திக் கொண்டே, அந்தப் போனில் இருந்து சத்யாவிற்கு டயல் செய்தாள். இரண்டு ரிங்கில் எடுத்தவன்,
“உன் வீட்டுக்கு போயிட்டியா?” எடுத்த எடுப்பிலேயே அதைத் தான் கேட்டான்.
“என் வீட்டுக்குப் போறதா? என்ன சத்யா நான் தான் சொன்னேனே என் நிலமைய, அப்பறம் ஏன் இப்படி கேட்கறீங்க?” தீட்சாவிற்கு எரிச்சலாக இருந்தது.
“அப்பறம் இன்னும் எத்தனை நாள் அவன் கூட குடும்பம் நடத்திட்டு வரலாம்னு இருக்க..?” சத்யாவின் வார்த்தைகள் எல்லை மீற ஆரம்பித்தது.
“என்ன பேசறீங்க? ஆதவ் ஜென்டில் மேன்.” கடுகடுத்தாள்.
“ஆமா, இத நான் நம்பனும். அவன் கூட ஒரே ரூம்ல ஒன்னா இருந்துட்டு அப்பறம் என்கிட்டே எதுக்கு வரணும்? என்னை என்ன இளிச்சவாய்ன்னு நெனச்சியா?” இவளை ஒரு பொருட்டாகக் கூட அவன் மதிக்கவில்லை.
“ஹே! என்ன பேசற நீ. உன்னை எல்லாம் மதிச்சு லவ் பண்ணேன் பாரு. என்னை சொல்லணும். ச்ச ச்ச..” வார்த்தையிலே அவன் மீது அருவருப்பைக் காட்டினாள்.
“ஐயோ..இவ அப்படியே லவ் பண்ணி, என் கூட பார்க் பீச் ன்னு சுத்தி கிழிச்சுட்டா.. கேண்டீன்ல கூட நின்னு டீ குடிச்சா லவ்வா டி. அப்படி பாத்தா நான் நூறு பேர லவ் பண்ணனும். ஏதோ நல்லா இருக்கியே ட்ரை பண்ணலான்னு பாத்தேன். அதுக்குள்ள எனக்கு இந்த ஆஸ்ட்ரேலியா ஆபர் வந்துச்சு. இங்க வந்தா ஏகப் பட்ட பீஸ் இருக்கும். உன்ன ட்ரை பண்ண நான் என் கரீயர வேஸ்ட் பண்ணிட்டு இருக்கனுமா?
சரி இந்தியா வந்தாலாவது உன்னை மீண்டும் ட்ரை பண்ணலான்னா, உனக்கு கல்யாணம் வேற ஆயிடுச்சு. அடுத்தவன் தொட்டதெல்லாம் நான் தொட மாட்டேன். சரியா, இனிமே என்கூட வந்துடறேன்னு பேசாதா. உன்னை வச்சுக்கலாம். ஆனா தாலி கட்டி வாழ முடியாது. உனக்கு தான் அல்ரெடி தாலி கட்டிடானே ஒருத்தன். அப்பறம் என்ன. போ. அவன் கூடயே வேணாலும் இரு, இல்ல வேற யார வேணாலும் பாத்துட்டு போ. எனக்கு போன் பண்ணி தொந்தரவு பண்ணாத.
ச்ச மொதல்ல போன் நம்பர மாத்தணும். குட் பை!” வாய்க்கு வந்ததைப் பேசிவிட்டு போனை வைத்து விட்டான்.
தன்னுடைய இத்தனை நாள் வாழ்வில் இப்படிப் பட்ட வார்த்தைகளையும் வசவுகளையும் அவள் கேட்டதே இல்லை. தன்னை ஒருவன் எத்தனை கீழ்த்தரமாகப் பேசிவிட்டான். ‘நூறு பேர் கூட டீ குடித்ததும் தன்னையும் ஒன்றாகக் கூரிவிட்டானே! அப்போ நான் தான் லவ் னு சொல்லி அவனை பிடித்துக் கொண்டு இருந்தேனா? எவ்வளவு மோசமான ஆள் இவன்! இவனை நம்பி நான் போயிருந்தால்?!’ நினைத்தாலே குலை நடுங்கியது.
தன் தந்தை கூட மெதுவாக அதட்டுவார். அதுவும் வெளியே போகக் கூடாது. நிறைய பேருடன் பழகக் கூடாது. இப்படித் தான் இருக்கும். மற்ற படி அவளுக்கு பிடிக்குமோ பிடிக்காதோ அவளுக்குத் தேவையான அனைத்தும் வீட்டில் இருக்கும். பாசம் என்ற ஒன்றைக் காட்டாமல் கண்டிப்பு காட்டினரே தவிற, வேற எதுவும் இல்லை.
அதையே நான் பிடிக்காமல் அவரிடம் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு இருக்கும்போது, இவன் யார் என்னை இப்படி எல்லாம் பேச? அவனுக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது?
அவன் கூறியது போல, அவனுடன் நின்று கேண்டீன் டீ மட்டுமே அவள் குடித்திருக்கிறாள். மற்றபடி வெளியே எங்கும் அவள் சென்றது கிடையாது. டீ குடிக்கும் அந்தப் பத்து நிமிடத்தில் கூட பெரிதாக அவனிடம் ஒன்றும் அவள் பேசி விடவில்லை.
‘இதற்குப் பேர் காதல்னு நான் நினச்சுட்டு இருக்கேனா?!’தன்னுடைய அறியாமையை நினைத்து அவளுக்கே கோபம் வந்தது.
தன்னுடைய தந்தை தனக்கு எப்படி ஒரு வாழ்வை அமைத்துக் கொடுத்திருக்கிறார்! ஆதவ் கிருஷ்ணா எவ்வளவு நல்லவர். முதலிரவில் தான் இன்னொருத்தனை காதலிப்பதாக சொல்லியும் அவர் கோவப் படாமல் தன்னை புரிந்து கொண்டு எவ்வளது மரியாதையாக என்னை நடத்தினார்? அவரது குடும்பத்தில் உள்ளவர்கள் தன்னிடம் எப்படிப் பழகுகிறார்கள்?
இந்த படுபாவிக்காகவா அவரிடம் நான் இப்படி பேசினேன்? இனி என்ன செய்வது?
ஆதவிடம் சென்று என்ன சொல்வது? அவன் என்னை கழட்டி விட்டுட்டான், நீங்க என்னை ஏத்துக்கோங்கன்னா? ச்ச அது அசிங்கம்.. அவன் இல்லன்னு சொன்னதும் நானான்னு கேட்கமாட்டாரா?
ஆனாலும் ஒரு நாள் கூட சத்யாவைப் பற்றிக் கனவு கண்டதில்லை. இப்போது சற்று நேரத்திற்கு முன் கூட ஆதவின் கைகளில் தன்னை நினைத்துப் பார்த்தாளே! அப்படிக் கூட ஒரு நாளும் மற்றவரோடு தன்னை சேர்த்துப் பார்த்ததில்லை. அப்படீனா எனக்கு ஆதவ் தான் புடிச்சிருக்கா?
சத்யாவின் பக்கத்தில் இன்று டீ குடிக்கும் போது கூட மனதில் ஒரு துடிப்போ சஞ்சலமோ இல்லை! ஆனால் அன்று ஆதவ் குளித்துவிட்டு தன் பின்னால் வந்து நின்று போது இதயமே படபடத்தது. அது காதலாலா? அவர் மேல் தனக்கு இருக்கும் ஈர்ப்பா?
தன் விருப்பத்தைக் கேட்பதிலும், தந்தைக்காக தன்னிடம் பேசும்போதும், ஆதவ்வை அவளுக்கு மிகவும் பிடித்தது. தன்னை தோளோடு அனைத்து ஆறுதல் சொன்ன போது கூட, அவனுடைய அணைப்பு இன்னும் சற்று நேரம் இருக்கக் கூடாதா என்று கூட அவளுக்குத் தோன்றியது.
இப்போது என்ன செய்வது? ஆதவிற்கு வேறு பெண்ணை பார்ப்பதா? சொன்ன படி அவர் நடந்து கொண்டார். என்னை சத்யாவுடன் அனுப்ப அவர் ஒத்துக் கொண்டது போல, நானும் சொன்னபடி அவருக்கு ஏற்ற ஒரு பெண்ணை அவருக்குப் பார்ப்பது தானே முறை.
‘இனி எப்படிப் பட்ட வாழ்வு தன்னுடையது?’ மனதில் குழப்பங்கள் அதிகமானது.
இனி என்னுடைய ஒரே வேலை ஆதவிற்கு அந்த சாஷாவை கட்டி வைப்பது தான் என்று முடிவு செய்தாள். அதற்கான ஒவ்வொரு முயற்சியிலும் அவள் ஆதவ்விடம் சறுக்கி விழப் போவது தெரியாமல் ஏதேதோ முடிவு செய்தாள்.
அவர்களை ஒன்று சேர்த்து விட்டு, தன் தந்தையிடமே செல்ல வேண்டியது தான் என்றும் நினைத்தாள். இவனது பேச்சுக்கு முன், தந்தையின் கண்டிப்பு ஒன்றுமே இல்ல. அதுவும் பாசம் தான் என்ற முடிவை எடுக்க வைத்தது.

அழகிய தமிழ் மகள்

0

அழகிய தமிழ் மகள் 26

யுக்தா அமைதியாகத் தட்டில் இருந்த பூரியை குருமாவில் மிதக்க விட்டு அப்படியே வாயில் கவுத்துக் கொண்டிருக்க.. வேகமாய் வீட்டிற்குள் நுழைந்த பரதன் இடுப்பில் கை வைத்து யுக்தாவை முறைத்தபடி நிற்க…

“கயல் அண்ணி உங்கப்பா செம்ம பசியில வந்திருக்காரு போல. என் பூரியயே குறுகுறுன்னு பாக்குறாரு.. பாவம்… மீதி இருந்த அவருக்கு ரெண்டு பூரி குடுங்க.. பிச்சி போட்டுக்கட்டும் பாவம்!” என்றவள் தன் தட்டிலேயே கவனமாக இருக்க…

“நீ அடங்கவே மாட்டிய டைகர்.. சென்னை வந்து இன்னும் முழுசா ஆறு மாசம் ஆகல அதுக்குள்ள உன் வேலைய ஆரம்பிச்சிட்ட இல்ல.. நீ என்ன செய்றன்னு புரிஞ்சு தான் செய்றீயா? இப்ப நீ போலிஸ் இல்ல அது உனக்கு ஞாபகம் இருக்க இல்லையா?” என்று அர்ச்சனை செய்து கொண்டிருக்க, ஆதி யுக்தாவையும், பரதனையும் மாறி மாறி பார்த்தவன் எதுவும் பேசாமல் தன் தட்டுக்கும் வாய்க்கும் பாலம் போட்டுக்கொண்டு இருந்தான்..

“என்ன ஆச்சு மாமா? எதுக்கு இப்படிக் காலங்காத்தால அவளுக்கு அர்ச்சனை பண்ணி தீபாராதனை கட்டிட்டு இருக்கீங்க?” என்ற வெற்றியை முறைத்த பரதன்.. “நீ எல்லாம் என்ன ஐ.ஏ.எஸ். ஊர்ல நடக்குறது தான் தெரியல சரி! வீட்ல இந்த சில்வண்டு பண்றது கூடவா உன் கண்ணுக்கு தெரியாம போச்சு.. உன்னை எல்லாம் நம்பி எம் பொண்ணைக் குடுத்தேனே என்ன சொல்லனும்” என்று தலையில் அடித்துக்கொள்ள…

“விடுங்கப்பா அந்தத் துயரமான சம்பவத்தை எதுக்குப்பா மறுபடி நெனவு பாடுத்துறீங்க” என்று கயல் அவள் பங்கிற்கு ஒரு பாலை போடா..

“ஏதுதுதுது…! ஏன்டி உங்கப்பனை ஒரு கேள்வி கேட்டது குத்தமா டி? அதுக்கு இந்த வாங்கு வாங்குறாரு இந்த மனுஷன்.‌ நீ அதுக்குப் பின் பாட்டு வேற பாட்டுறா.. ம்ம்ம் இதுக்கு மேல வாயத் தொறந்த அடுத்த அர்ச்சனை நமக்குத் தான். இந்தப் பிசாசு ஏதோ பெருச சம்பவம் செஞ்சிருக்கும் போல.. பேசாம எப்பவும் போல ஆடியன்ஸாவே இருந்திடுவோம்.. டைகரும், ரிங் மாஸ்டரும் அடிச்சிகிட்டு ஒரு முடிவுக்கு வரட்டும்” என்றவன் வாயின் கதவை இழுத்து மூடிக்கொண்டான்..

“இப்ப எதுக்குப் பரதா அவளைத் திட்டுட்டு இருக்க. புதுசா என்ன பிராடு வேலை செஞ்ச இவ?” என்ற பாட்டியை அவஸ்தையாத பார்த்த பரதன்.

“ரெண்டு நாள் முன்னாடி சென்ட்ரல் மினிஸ்டர் ஒருத்தரோட பையனை தூக்கி இருக்காம்மா இவ. அதும் அவங்கப்பா கட்சி மீடிங்கல வச்சு. ரெண்டு நாள் அந்த மினிஸ்டர் ஊர் முழுக்கப் பையனை தேடி எங்க தலையை உருட்டி ரெண்டு நாளா சோறு தண்ணீ இல்லம்மா நாங்க நாய் மாதிரி அலஞ்சு திரிஞ்சோம். நேத்து நைட் தான் அந்தப் பையன் எங்களுக்குக் கெடச்சான். அதுவும் எப்டி?? எந்த நெலமயில தெரியுமா? என்றவர் யுக்தாவை முறைக்க..

“ஏய் என்னடி இதெல்லாம்.. மாமா சொல்றது உண்மையா?” என்று முறைத்த வினய்யை அலட்சியமாகப் பார்த்த யுக்தா.

“நம்ம கமிஷனர் எப்படா அண்ணா பொய் சொல்லி இருக்காரு. அவர் சொல்றது உண்மைதான்.. நா தான் அவனைத் தூக்குனேன் இப்ப என்னங்குறா?” என்று தோள்களைக் குலுக்க.‌

நிஷா, ஜானுவை ஓரக்கண்ணால் பார்த்து “ஹிஸ்ட்ரி ரிப்பிட்ஸ்” என்று ஹஸ்கி வாய்ஸ்சில் சொல்ல வினய் பார்த்தும் தலையைக் குனிந்த கொண்டனர்..

“கடத்துனது கூடப் பரவாயில்ல சிவகாமிம்மா.. அந்தப் பையனை இவ என்ன செஞ்ச தெரியுமா? அந்தப் பையனால யார் மொகத்தையும் நிமிந்து பாக்க கூட முடியல. அந்த மாதிரி ஒரு வேலைய பண்ணி வச்சிருக்க”

“ஆமா நா தான் செஞ்சேன். அனு தங்கச்சிய அவ விருப்பம் இல்லாம தொடும் போது அவளுக்கு எப்படி இருந்திருக்கும். அது அந்த நாய்க்கு புரியவேணாம். பொம்பளை புள்ளைங்கன்னா அவ்வளவு ஈசியா போச்ச இவனுங்களுக்கு… பரதேசி பன்னாடைங்க… உடம்பு சுகத்துக்குத் தானா அந்த நாய் அலஞ்சுது. அது பொண்ணா இருந்த என்ன? ஆம்பளயா இருந்த என்ன? அவனுக்குத் தேவை ஒரு உடம்பு தானா? அதான் அந்த நாயை அந்த மாதிரி பசங்ககிட்ட விட்டு நல்லா கவனிக்கச் சொன்னேன். மகனே! இனி ஜென்மத்துக்கு அவன் எந்தப் பொண்ணையுமில்ல, அவன் அப்பன், ஆத்தா முகத்தைக் கூட நிமிர்ந்து பாக்க மாட்டான் ராஸ்கல். இனிமே வாழ்க்கை முழுக்க தான் ஒரு ஆம்ளைன்ற திமிர்ல எந்தப் பொண்ணையும் தொட்ர தைரியம் அவனுக்கு வராது” என்றவள் கையை முறுக்க,

வீட்டில் அனைவரும் தலையில் அடித்துக்கொள்ள…

“சபாஷ் டி ராங்கி.! சரியான வேலை தான் செஞ்சிருக்க.. இவனுங்களை இப்டி தான் செய்யனும்” என்று சிவகாமி யுக்தாவை பாராட்ட,

“அய்யோ என்ன அத்த நீங்க? அவ என்ன காரியம் செஞ்சிட்டு வந்திருக்க.. அவளை திட்டாம, நீங்க இப்டி சொல்றீங்க” என்று சாருமதி புலம்ப,

“எதுக்கு டி திட்டனும். தப்பு செஞ்ச திட்டலாம். அவ எல்லாத்தையும் சரியா தானா செஞ்சிருக்க அப்றம் என்ன?”

“என்னம்மா.. நீங்களே இப்டி சொன்ன எப்டி? இவ இப்ப போலிஸ் இல்லம்மா. அந்தப் பையனோட அப்பாக்கு மட்டும் இந்த விஷயம் தெரிஞ்ச என்னாகும். இவளுக்குத் தப்பை தட்டி கேக்கனும்னா? மறுபடியும் போலிஸ்ல ஜாய்ன் பண்ணிட்டு இந்த மாதிரி வேலையெல்லாம் செய்ய வேண்டியது தானா? இப்ப அந்த மந்திரி எதாச்சும் பண்ண நம்ம என்ன பண்றுது?” என்று பரதன் கேட்க

“ஒரு டாஷ்சும் புடுங்க முடியாது. நேத்து நைட் நா தான் அந்த மினிஸ்டருக்கு ஃபோன் பண்ணி… அந்த நாயை நா எங்க தூக்கிப் போட்டு வந்தேன்னு சொன்னேன்” என்றவளை பரதன் திகைப்போடு பார்க்க.

அலட்சியமாகச் சிரித்த யுக்தா, “என்ன கமிஷ்னர்? அந்த மினிஸ்டர் இத உங்ககிட்ட சொல்லல இல்ல. சொல்ல மாட்டான். ஏன்னா அந்த ஆள் குடுமி இந்த யுக்தா கையில இருக்கு, மூனு வருஷம் முந்தி ஒரு கேஸ்ல அந்த ஆள் என்கிட்ட வசமாகச் சிக்குனான். ஆனா, அப்ப இருந்த சிட்டிவேஷன்ல அவனை அரஸ்ட் பண்ண முடியாம போச்சு. இன்னும் அந்த எவிடென்ஸ் எல்லாம் என்கிட்ட தான் இருக்கு, அது அந்த மந்திரிக்கும் தெரியும். சோ? என்னை இல்ல… என் நெழலக் கூட தொடமாட்டான். என்னை தொட்ட… அடுத்த நிமிஷம் அவன் பதவிக்கு ஊஉஉஉ தான். அப்றம் இதை சாக்க வச்சு, நீங்க உங்க காரியத்தைச் சாதிக்கப் பாக்கதீங்க சரியா…!! உங்க இந்த நடிப்பெல்லாம் என்கிட்ட வேலைக் ஆகாது. தப்பை கண்டிக்க… இந்தச் சம்யுக்தாக்கு எந்த யூனிபார்ம்னும் தேவையில்ல” என்று திமிராகச் சொன்னவள் எழுந்து செல்ல‌,

“சரி அந்த மந்திரி ஒன்னு செய்யமாட்டான். ஆனா, அந்தப் பையனை சேர்ந்த வேற யாராது? எதாவது செஞ்ச?” என்று கேட்க பரதனை திரும்பி பார்த்தவள். அமைதியாகச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த ஆதித்தை பார்த்து, “இதுக்குப் பதிலை உங்க அருமை புள்ளை ஆதித் கிட்ட கேளுங்க” என்றவள் தனக்குள்ளேயே சிரித்துக் கொண்டு போய் விட,

“திருடி கண்டுபுடிச்சிட்டளே” என்ற ஆதித் தன்னவள் திறமையை நினைத்துக் கர்வம் கொண்டவன். சிரித்துக்கொண்டே அங்கிருந்து நகர. அங்கு என்ன நடக்கிறதென்று யாருக்கும் ஒன்றும் புரியவில்லை. பரதனோ, “இதுங்களை வச்சிட்டு சப்பா! முடியல டா சாமி? கயல் ரெண்டு பூரியை வைம்மா. வந்ததுக்கு அதையாது தின்னுட்டடு போறேன்.”

யுக்தா மடியில் நின்று தன் ஃபோனை நோண்டிக் கொண்டிருக்க.. கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டு திரும்பி பார்த்தவள், ஆதித் ஒரு மாதிரி கண்ணைச் சுருக்கி அவளைப் பார்க்க…

“என்ன?? எதுக்கு இங்க வந்து இப்டி குறுகுறுன்னு பாக்ற..?”

“அந்த நாய் செஞ்சது தப்பு தான். ஆனா, அதுக்கு நீ குடுத்தா பாரு ஒரு பணிஷ்மெண்ட்! நெனச்சு கூடப் பாக்க முடியலடி.! ஏன் டி? என்று அவன் சிரித்துக்கொண்டே கேட்க.

“அவனை அதோட விட்டேனேன்னு சந்தோஷப்படு… அந்த நாய் தொடும் போது அந்தப் பொண்ணுக்கு எப்டி இருந்திருக்கும். பிடிக்காத ஒருத்தன் அத்துமீறி தொட வரும்போது ஒரு பொண்ணுக்கு எவ்ளோ அருவெறுப்பா இருக்கும் தெரியுமா? அதை, அருவெறுப்பை, அந்த நாய் உணரணுமில்ல. அதான் அப்டி செஞ்சேன்” என்று பல்கடிக்க.

“யுகி” என்று வந்த ஆதித் குரலில் ஏதோ ஒருவித கலக்கம் தெரிய திரும்பி அவன் முகம் பார்த்த யுக்தாவிற்கு ஒரு தவிப்போடு நின்ற அவன் முகம் உள்ளுக்குள் ஏதோ செய்தது.. அவன் தவித்த முகத்தைப் பார்க்கவே அவளுக்கு ஒரு மாதிரி இருந்தது..

“யுகி நீயும் இப்ப வரை என்னை புடிக்கலன்னு தான் சொல்லிட்டு இருக்க. அப்ப நா உன்னைக் கட்டிப்புடிக்கும் போது, கிஸ் பண்ணும் போது நீயும்… உனக்கும் அரு… அருவெறுப்பா… தான் ஃபீல் பண்றீயா” என்றவன் குரலில் அத்தனை கலக்கம்.. எங்கு அவள் “ஆமாம்” என்று சொல்லிவிடுவளோ என்று அவன் நெஞ்சம் எல்லாம் தீயாய் தகிக்க.

அவன் கேட்ட கேள்வியில் விழி விரித்து அவனைப் பார்த்த யுக்தா திகைத்து அவனை இமைக்காது பார்த்தவள். அனிச்சை செயலாக ‘இல்லை’ என்று தலையை இடவலமாக ஆட்ட. அப்போது தான் ஆதிக்குக்குப் போன உயிர் திரும்பி வந்தது.

“தேங்க்ஸ் டி! ரொம்பத் தேங்க்ஸ்!” என்றவன், அவளைச் சட்டென இருக்கி அணைத்து விலக்கி, “தேங்க்ஸ் டி பொண்டாட்டி” என்று கத்திக்கொண்டே கீழே செல்ல. யுக்தா அப்படியே உறைந்து நின்றாள். ஆதித் கேட்ட கேள்வி அவளுக்குள் மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்க., “நானும் தான் ஆதித்த புடிக்கலன்னு சொல்றேன்.. ஆனா, அவன் என்னை தொடும் போதும், கிஸ் பண்ணும் போதும், எனக்குக் கோவம் தான் வருதே தவிர, அருவெறுப்பு வந்ததில்லயே? ஏன்?” என்று அவளை அவளே கேள்வி கேட்க. அவள் கைகள் அவளையும் அறியாமல் அவள் நெஞ்சில் ஒட்டி உறவாடிய தாலிகொடியை தொட. அவள் கேட்ட கேள்விக்கான பதில் அவளுக்குக் கிடைத்ததோ என்னவோ?

மாடியில் இருந்து இறங்கி வந்த யுக்தா. ஹாலில் ப்ரணவுடன் கட்டிப்புரண்டு விளையாடிக்கக் கொண்டிருந்த ஆதித்தை பார்த்து அப்படியே நின்றுவிட…

“ஆதி நல்லவன் டி.. அவனுக்கு உன்னை எவ்ளோ புடிக்குமோ, அதே அளவு ப்ரணவ் குட்டியையும் புடிக்கும். ஒரு வகையில ஆதி உன்னைக் கட்டாயக் கல்யாணம் கட்டிக்க ப்ரணவ்வும் ஒரு காரணம் தெரியுமா சமி” என்ற பாட்டியை யுக்தா கேள்வியாக பார்க்க, “ஆமா சமி… உன்னைக் கட்டிக்கிட்ட ப்ரணவ் எப்பவும் அவன் கூடவே இருப்பான்னு ஆதி ரொம்ப ஆசப்பட்டான். ஆனா, நீதான் பாரின் போகப் பாத்த. நீ பாரின் போய்ட்ட ப்ரணவ்வை பிரிய வேண்டி வரும்னு தான் ஆதி அன்னைக்கு சட்டுன்னு உனக்குத் தாலி கட்டிட்டான். இல்லாட்டி நீ சம்மதம் சொல்றா வரை வெய்ட் பண்றேன்னு தா ஆதி சொல்லிருந்தான். அவன் நல்லவன் டி புரிஞ்சுக்க” என்ற வரை, அவள் முறைப்பாள் என்று சிவகாமி பாட்டி எதிர்பார்க்க. அவள் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாகச் சென்றது பாட்டிக்கு பெரும் நம்பிக்கையைக் கொடுத்தது.

காலிங் பெல் சத்தம் கேட்டு கதவை திறந்த சிவகாமி வந்தவர்களைப் பார்த்து சிலையாகி நின்றுவிட, “யாரு பாட்டி வந்திருக்க” என்று கேட்டபடி வாசலை பார்த்த யுக்தா. அங்கு நின்றிருந்த உதய்யின் தாய், தந்தையைப் பார்த்து ஒரு நிமிடம் திகைத்தவள்.! தன்னைச் சுதாரித்துக்கொண்டு, “வாங்க மாமா…” என்று தொடங்கியவள்… “வாங்க சார், உள்ள வாங்க” என்று அவர்களை அழைத்து உட்கார வைக்க.. வீட்டின் பெரியவர்கள் அனைவரும் என்ன நடக்குமோ என்று கையைப் பிசைந்து கொண்டிருக்க… உதய்யின் தந்தை பேசியதை கேட்டு அதிர்ந்து நின்றனர்.

“எங்களுக்கு இப்ப யாருமே இல்ல யுக்தா. ப்ரணவ்வை எங்க கிட்ட கொடுத்துட்டும்மா. எங்க பேரனை நாங்களே வளர்த்துக்குறோம். சட்டபடி அவனைக் கேக்க எங்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லன்னு எங்களுக்கு நல்லா தெரியும்… இருந்தாலும்” என்று இழுத்தவர் யுக்தா கழுத்தில் இருந்த தாலிக்கயிறை பார்த்து! உனக்குத் தான் இப்ப கல்யாணம் ஆகிடுச்சே, இனி நீ எப்டி அவனை? என்ன இருந்தாலும் உன்னோட ஹஸ்பெண்ட்க்கு ப்ரணவ் யாரோ தானா” என்று தொடங்க. “யுக்தா ஹஸ்பெண்ட் ப்ரணவ்வோட அப்பா” என்று உறுதியான குரல் வந்த திசையில் ப்ரணவ்வை முதுகில் சுமந்தபடி வந்து கொண்டிருந்தான் ஆதித்.

யுக்தா அருகில் நெருங்கி உட்கார்ந்த ஆதி. ப்ரணவ்வை தன் மடியில் உட்கார வைத்துக்கொண்டு, ப்ரணவ்வை ஒரு கையால் அணைத்துக் கொண்டவன். இன்னோரு கையை யுக்தா தோளில் போட்டு தன்னோடு சேர்த்து அணைத்தபடி பேசினான்.. ‘உங்களுக்கு யாரும் இல்ல தான், இவன் உங்க பேரன் தான்… இது ரெண்டையும் நா மறுக்கல, இவன் கூட நீங்க பேசலாம், பழகலாம், எப்ப வேணும்னாலும் இங்க வந்து இவனை பாக்கலாம். ஏன்! ஒரு ரெண்டு நாள் உங்க வீட்டுக்கு கூட கூட்டிப் போய் வச்சிக்கோங்க.‌.. பட்!” என்று அழுத்தி சொன்னவன், “ப்ரணவ் எங்க பையன்… ப்ரணவ் சன் ஆஃப் சம்யுக்தா அண்ட் ஆதித்தன். அதை மட்டும் எப்பவும் ஞாபகம் வச்சிக்கோங்க” என்று அழுத்தமாகச் சொல்ல… ப்ரண்வ்வை பார்க்க அனுமதி கிடைத்தே போதும் என்று உதய்யின் தாய், தந்தை நன்றி சொல்ல. யுக்தா ஆதித்தை ஒரு கர்வத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அழகிய தமிழ் மகள்

0

அழகிய தமிழ் மகள் 25

ஆதித், யுக்தாவின் ஒவ்வொரு விடியலும் அவர்கள் வாழ்க்கையை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்து செல்லுமா? என்று வீட்டில் உள்ள அனைவரும் கண்ணில் விளக்கெண்ணெய் விட்டு வேவு பார்க்க‍.. இதுங்க ரெண்டு எப்ப சான்ஸ் கிடைக்கும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பிரண்டி வைக்கலாம்னு பாம்பை பார்த்த கீரி மாதிரி சுத்திட்டு இருந்தாங்க.

“ஏன் பாட்டி ஊர்ல இல்லாத தகடுதத்தோம் செஞ்சு அவங்களுக்கு கல்யாணம் செஞ்சு வச்ச இல்ல? இப்ப இதுங்க ரெண்டும் இப்படி தயிர்சாதம், மொளகப்பொடி மாதிரி பேட் காம்பினேஷனாவே இருக்குதுங்களே இதயெல்லாம் நீ கண்டுக்க மாட்டிய? என்று ஜீவா, சிவகாமி காதைக்கடிக்க,

அவனை கேவலமாக ஒரு லுக் விட்ட பாட்டி, “டேய் நீ என்ன என்னைனு நெனச்சே. நா என்ன இங்க புருஷனையும் பொண்டாட்டியையும் பேச்சீங்க செய்து வைக்கப்படும்னு போர்டா போட்டு வச்சிருக்கேன். இல்ல நா ஆல் இன் ஆல் அழகுராஜாவா எல்லாத்துக்கும் ஐடியா கொடுக்க. இதெல்லாம் சொல்லிக் குடுத்த வராது டா. தானா உள்ள இருந்து பொங்கி வரணும்.. அது ஆதிக்கு வருந்துடுச்சு உன் ஆசை தொங்கச்சிக்கு தன் செல் ஃபோன் சிக்னல் மாதிரி விட்டு விட்டு வருது.”

“விட்டு விட்ட? அவ மொகத்த பார்த்த சிக்னல் வர்ர மாதிரியே தெரியலயே பாட்டி.. மொத்தமா சிக்னல் ஜம்மர் வச்சு உத்தி மூடிட்டு உக்காந்திருக்க மாதிரி இல்ல இருக்கு” என்ற ஜீவா தலையில் கொட்டிய பாட்டி, “டேய் நீயெல்லாம் எப்டி டா எம் பேத்தி ஜானுவ கரெக்ட் பண்ண? எனக்கு சந்தேகமாவே இருக்கு? ஒருவேளை அவ கால்ல விழுந்து என்னை கட்டிக்கண்ணு கெஞ்சுனீயா என்ன??”

“ஹலோ பாட்டி என்ன குசும்பா? நா எவ்ளோ பெரிய ரொமாண்டிக் ஹீரோன்னு எம் பொண்டாட்டியா கேட்டுப் பாருங்க. ஒரு ஒன் டெகா பைட் அளவு கதை கதையா சொல்லுவா. என்னப்போய்? என்ன இது சின்னப்புள்ள தனமா இல்ல இருக்கு” என்று கலரை தூக்கிவிட,

“அடச்சீ வாயமூடு.. கண்ணு முன்னாடி இருக்க பொண்டாட்டிய கரெக்ட் பண்ணி ரொமான்ஸ் பண்ண துப்பில்ல. இதுல இவரு வெவ்வவெவ்வே வெவ்வவெவ்வே ன்னு லவ் பண்ணி கிழிச்சிட்டாராம். டேய் உன் தொங்கச்சி, அந்த பேயா பத்தி உனக்கு தெரியும் தானா.. அவளுக்கு மட்டும் ஆதி மேல கோவமோ, வெறுப்போ இருந்திருந்தா.. இன்னோரம் வாடா வெளிய போய்ட்டு வரலாம்னு அவனை நைச்சா கூட்டிப்போய்.. வாராய் நீ வாராய்ன்னு சோலிய முடிச்சிருப்ப‌ டா… அவளுக்கு ஆதி மேல எந்த எண்ணமும் இல்லாட்டியும், அவன் மேல அவளுக்கு எந்த தப்பான எண்ணமும் கெடயாது. அதனால தான் அவளுக்கு விருப்பம் இல்லாம அவன் தாலி கட்டியும் அவ சும்மா இருக்க.‌ அவ சும்மா இருக்க இன்னொரு காரணம் உங்க எல்லாரையும் மனசுல நெனச்சு தான். முதல்ல அவளுக்கு ஆதி மேல கொலவெறி இருந்தது உண்மை தான்.. அது இப்பவும் இருக்கு.. ஆனா அதை அவ வெளிப்படுத்தும் விதம் இருக்கே, அது தான் டா ஆதி அவ மனசுல கொஞ்சம் கொஞ்சமா நொழஞ்சிட்டு இருக்குறதுக்கு அறிகுறி. அவ அவனை நம்ம எல்லார் முன்னாடியும் திட்றா.. முறைக்குறா. ஆனா, ஒரு நாளாச்சும் அவ ஆதி மரியாதை இல்லாமயே, இல்ல தப்பாவே பேசி நீ பார்த்திருக்கீய டா?” என்று கேட்க ஜீவா இல்லை என்று தலையாட்டியவன்.. “நீ சொல்றது உண்மை தான் பாட்டி. அவ கல்யாணம் முடிஞ்ச இவ்ளோ நாள்ல அவ ஆதியை திட்டியும்… ஏன்! நல்லா மொத்து மொத்துன்னு மொத்தி கூட நா பாத்துருக்கேன்.. ஆனா, அவ ஆதிய தப்ப பேசியே, மரியாதை இல்லாம நடந்தோ நா பார்த்ததே இல்ல பாட்டி… ஆதி அப்பா, அம்மாகிட்ட கூட ரொம்ப பிரியமா, மரியாதைய தான் நடந்துக்கிட்ட பாட்டி”

“அது தான் டா அவ.. அவ வளர்ப்பு அப்படி.. நல்லது எது கெட்டது எதுன்னு புரிஞ்சு நடக்குற பக்குவம் அவகிட்ட இருக்கு.. அவ மனசு பூ மாதிரி டா.. ஆதி கூட அவ சண்ட போடும் போது உனக்கு அவங்க சண்டை தெரியுது.. எனக்கு அவங்களுக்குள்ள இருக்க சின்ன புள்ளைங்க ஒருத்தரை ஒருத்தர் சீண்டி வெளயாடுற மாதிரி தான் தெரியுது.. அந்த டைம்ல நம்ம பழைய துறு துறு சமிய திரும்ப பாக்க முடியுது டா.. அவ ஆதிய புருஷனா ஏத்துக்கிட்டான்னு அவன் கூட சண்ட போட்டு நிறுபிக்கிறா டா உன் தங்கச்சி… உரிமை இல்லாத, உறவு இல்லாத இடத்துல சண்ட வருமா சொல்லு? என்ற பாட்டி கேள்விக்கு ஜீவா சிரித்துக்கொண்டே இல்லை என்று சொல்ல..

“அப்ப போ டா.. கூடிய சீக்கிரம் உன் தங்கச்சி அவ புருஷனோட சந்தோஷமா அவ வாழ்க்கையை சிறப்பா வாழ்வான்ற நம்பிக்கையோட போ.”

அன்று காலையிலேயே, சிவகாமியை வெறுப்பேத்த யுக்தா வேண்டுமென்றே டைனிங் டேபிளில் முத்து தாத்தாவை விழுந்து விழுந்து கவனிக்க.. “அடியேய் நீ ஏன் டி எம் புருஷனுக்கு சாப்பாடு போடுறா.‌.. தள்ளு டி அந்தான்டா” என்று அவளை இழுக்க..

பாட்டி கையை உதறிய யுக்தா, “இங்க பாரு கெழவி நீ தேவை இல்லாம காலங்காத்தால என் கிட்ட வம்புக்கு வர… பேசாம போய்டு” என்றவள், “முத்து டார்லிங் உனக்கு இன்னும் ஒரு நெய் தோசை வைக்கவா” என்று கேட்க.. “நீ குடுத்த நா எதையும் திம்போன் டா டார்லிங்” என்று முத்து தாத்தா சொல்ல,

“எது நெய் தோசைய? அப்படியே நெச்சுல ஏறி மிதிச்சேன்னா தெரியும் சங்கதி” என்று முந்தானையை இடுப்பில் சொருகி பாட்டி சண்டைக்கு தயாராக குடும்பம் மொத்தமும் கையில் தட்டோடு இவர்கள் சண்டை ஆர்வமாக வேடிக்கை பார்க்க.. பாட்டியும், பேத்தியும் களத்தில் இறங்கி ஒரு கலக்க கலக்க.. “கமான் டா சமி டார்லிங்” என்று முத்து தாத்தா குறுக்க வர சிவகாமி முறைத்த முறையில் வாயை மூடிக்கொண்டார்.

சண்டை பரபரப்பாக நடக்க.. யுக்தா சத்தம் போட்டு கத்தி பாட்டியிடம் வாய் பேசிக் கொண்டிருந்தவள். கண்ணில் ஆதித் விழ பக்கென வாயை மூடிக்கொண்டாள். இவ்வளவு நேரம் வாய் ஓயாமல் கத்திய‌ யுக்தா சட்டென வாய் மூடிக்கொண்டதை பார்த்து வீட்டில் அனைவரும், “என்ன ஆதி வந்ததும் டப்புன்னு வாய் மூடிக்கிச்சு, சம்திங் ராங்” என்று ஆதியை பார்க்க. அவன் குறும்பாக கண்ணடித்தவன்.. இனிமே அப்படி தான் என்று கட்டைவிரலை உயர்த்தி காட்ட.. “ம்ம்ம் நீ நடந்து ப்பா நடந்து” என்று அனைவரும் அமைதியாக.. ஆதித் குறும்பாக சிரித்தபடியே டைனிங் டேபிள் அருகில் வந்தவன்.. “என்ன திமிரழகி? நீ கத்துறா சத்தம் நம்ம ரூம் வரை கேக்குது.. காலையிலயே மேடம்க்கு கிஸ் வாங்க ஆச வந்திடுச்சோ” என்று கண்ணடித்தவன் சிரித்தபடி சப்பிட உட்காரா.. யுக்தா அவனை தீயாக முறைத்தவள் அங்கிருந்து நகர.. அவள் கையை பிடித்து நிறுத்திய பாட்டி.. “ஏன்டி எம் புருஷனுக்கு விழுந்து விழுந்து சோறு போட்ட இல்ல. இப்ப உன் புருஷன் வந்து உக்காந்து இருக்கான்.. நீ பாட்டுக்கு போறா.. அவனுக்கு டிபன் வை டி” என்ற பாட்டியை டன் கணக்கில் முறைத்த யுக்தா இட்லியை அணுகுண்டு போல் ஆதித் தட்டில் தூக்கிப் போட.. “அடியேய் சாப்பாடு போடும் போது மூஞ்ச கொஞ்சம் சிரிச்ச மாதிரி வைடி.. அப்ப தான் உன் புருஷனுக்கு திங்குறது உடம்புல ஒட்டும்.”

“அதெல்லாம் எனக்கு பரிமாறும் போது என் சமி டார்லிங் சிரிச்சுட்டு தான் இருந்துது.. நீ வந்தனால தான்.” என்ற முத்து தாத்தா மனைவி முறைத்தும் கப்சிப் தான்.

“தாத்தா இது உங்களுக்கே ஓவரா தெரியல. எம் பொண்டாட்டி உங்களுக்கு டார்லிங்கா. ஆனாலும், உங்களுக்கு குசும்பு ஜாஸ்தி தான். உங்க வயசுக்கு இது தேவையா” எனும் போதே ஆதியை நிறுத்திய முத்து. “டேய் டேய் இன்னொரு முறை என் வயசு பத்தி பேசுனா அப்றம் பாரு.. இப்ப கூட நா உம்னு சொன்ன என் சமி டார்லிங் எம் பின்னாடியே வந்துடுவா வேணும்னா பாக்குறீயா” என்றவர்.. “சமி டார்லிங் நா சொன்னது சரிதானா நீ இந்த தாத்தா மேல் தானா நெறய லவ் வச்சிருக்க” என்று கேட்க.. யுக்தா ஆதியை கடுப்பாக்க.. “இது என்ன கேள்வி டார்லிங்.. நீங்க தானா என்னோட ஃபர்ஸ்ட் லவ் நீங்க கூப்ட்டா நா நரகத்துக்கு கூட ஜாலியா வருவேன்” என்று அவர் கன்னத்தை பிடித்து கிள்ள… ஆதித் வயிறு குமூட்டி அடுப்போல் எரிந்தது.

“தாத்தா மீ பாவம்.. ஒன்லி ஒன் பொண்டாட்டி. ஐ ஆம் யூவர் பேரன். ப்ளீஸ் என் வாழ்க்கையில கும்மி அடிச்சிட்டு போய்டாதீங்க” என்று கெஞ்ச.. “சரி சரி அழதா.. பொழச்சு போ” என்று முத்து தாத்தா சொல்ல.. “தெய்வமே நீங்க நல்லா இருக்கணும்” என்று ஆதி தாத்தா கையை பிடித்து கண்ணில் ஒத்திக் கொள்ள.. யுக்தா வந்த சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு.. “பாட்டி… உன் பேரனுக்கு ஸ்பெஷல ஒரு ஐட்டம் செஞ்சுருக்கேன் சாப்ட்டு பார்க்க சொல்லு” என்றவள் செக்க செவேல் என்று எதையே ஆதி தட்டில் வைக்க. அனைவரும் ஆதியை பாவமாக பார்க்க. யுக்தா வாய் மூடியபடி நாக்கை கன்னத்தில் உரசி, புருவம் உயர்த்தி எப்டி என்று திமிராக பார்க்க.. ஆதி தட்டில் அவள் வைத்த அந்த சிவப்பு ஆப்பை கையில் எடுத்துக்கொண்டு எழுந்தவன். “இது எம் பொண்டாட்டி பண்ண ஸ்பெஷல் டிஷ்.. இதை முதல்ல அவ தான் டேஸ்ட் பண்ணும்.. சோ” என்றவன் அதை அப்படியே யுக்தா வாயில் வைத்து அடைத்து விட.. அதுவரை சிரிப்போடு அவனை கிண்டலாக பார்த்துக் கொண்டிருந்த யுக்தா.. இப்போது காரம் தங்காமல் குதிக்க ஆரம்பித்தவள்… ஆதியை முறைத்துக் கொண்டே தன் ரூமிற்கு ஓட,

“டேய் பேரா எம் பேத்தி சிரிச்சிட்டே போறா.. நீ போய் அவளை கவனி‌.. எனக்கு உங்க தாத்தன் கிட்ட முக்கியமான சோலி இருக்கு அதை முடிச்சிட்டு வரேன்..”

“பாட்டி தாத்தாவை கொன்னுடாதா பாட்டி. பாவம் மனுஷன் இன்னும் கொள்ளுபேரன் பேத்திய பாக்கவேண்டி இருக்கு” என்ற அனைவரும் “ஆல் நீ பெஸ்ட் தாத்தா என்று நகர. பாவம் முத்து அவரை நாளை ஹாஸ்பிடல் சந்திப்போம்..

யுக்தா காரம் தங்காமல் தண்ணீரை ‘மடக் மடக்’ என்று குடிப்பதை பார்த்து ஆதிக்கு ஒரு மாதிரி ஆகிவிட.. “சாரி டி நா சும்மா விளையாட்டுக்கு தான் அப்டி செஞ்சேன்.. சாரி டி ரொம்ப காரமா இருக்க.. இந்தா இந்த ஐஸ்கிரீமை சாப்புடு” என்று ஐஸ்கிரீமை அவளிடம் நீட்ட

அதை தட்டி விட்ட யுக்தா.. “நீ ஒரு அணியும் புடுங்க வேணாம் போ டா. பண்றத பண்ணிட்டு இப்ப வந்து ஐஸ் வைக்கிறான்.. மூஞ்ச பாரு” என்று தன் கைகளை ஆட்டி நாக்குக்கு காத்து வீசிக் கொண்டிருக்க.. ஆதி இழுத்து மூச்சு விட்டவன்.. “மறுபடியும் சாரி டி” என்றவன். அவளை இழுத்து தன் மார்போடு அணைத்து அவள் வெந்த இதழுக்கு தன் இதழ்களால் மருந்து போடா, அவள் அவனை பிடித்து விலக்க முயன்று முடியாமல் அவனுள் அடங்கிவிட்டாள்.

யுக்தா ஆதித் இடையில் நெருக்கம் இருந்ததா என்று கேட்டால் பதில் ‘இல்லை’ தான். ஆனால், இருவருக்கும் இடையே விலகலும் இல்லை தான்.‌.. தாமரை இலை தண்ணீர் போல் இருவரும் ஒட்டி ஒட்டாமல் வாழ்ந்தனர்..

நாட்கள் அதன் போக்கில் நகர.. யார் ஃபோனோ அடிக்கும் ஓசை கேட்டு யுக்தா அந்த ஃபோனை எடுத்து பார்க்க.. அது நிஷாவின் மொபைல்.. நிஷா மற்றும் யுக்தாவின் பள்ளித் தோழி அனு தான் கால் செய்திருந்தாள்.. யுக்தா ஃபோனை எடுக்க.. அந்த பக்கம் “நிஷா நிஷா” என்று அனு அழும் சத்தம் தான் கேட்டது. “ஏய் அனு என்ன டி ஆச்சு… நா யுக்தா பேசுறேன்.. நிஷா ஃபோன் வீட்ல இருக்கு.. என்னடி ஆச்சு? நீ ஏன் அழுகுற? எதும் ப்ராப்ளமா டி?”

“யுகி.. யுகி” என்று அனு மேலும் அழுக..

“ஏய் வந்தேன்னு வை தூக்கிப்போட்டு மிதிச்சிடுவேன்.. மரியாதயா விஷயத்த சொல்லிட்டு அப்றம் அழுது தொல” என்று இவள் கத்த..

“யுகி, என்னோட தங்கச்சிய உனக்கு தெரியும் இல்ல?”

“ஆமா தெரியும்… அவளுக்கு என்ன?”

“அவளை ஒரு பையன் ரொம்ப டார்ச்சர் பண்றான் யுகி. அவ பயத்துல கொஞ்ச நாளா காலேஜுக்கு கூட போறதில்ல.. போலிஸ் கிட்ட காம்ப்ளான் பண்ண அந்த பையன் மந்திரியோட‌ பையன்னு கேஸ் எடுக்க மாட்றாங்க. நேத்து அந்த பையன் இவகிட்ட மிஸ் பிகேவ் பண்ண டிரை பண்ணி இருக்கான். கடவுள் புன்னியம் இவ எப்படியே தப்பிச்சு வந்துட்டா. வந்த வா” என்று கதறி அழுத அனு.. “அவனுக்கு பயந்து தூக்க மாத்திர சாப்ட யுகி.‌.. எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே புரியல, அதான் நிஷாக்கு ஃபோன் பண்ணேன்.”

யுக்தா அனு சொன்னதை கேட்டு கைகள் இறுக, ஃபோனை அழுத்தி பிடித்தவள்.. “அனு நீ அந்த பொறுக்கியோட டீடெய்ஸ் எனக்கு அனுப்பு. இனி அந்த நாயோட தொல்ல உன் தங்கச்சிக்கு இருக்காதுன்னு சொல்லு. அப்படியே அவ கண்ணு முழிச்சதும் என் சார்புல அவ கன்னத்துல நல்லா நாலு அறை விடு. எதிர்த்து போராட தைரியம் இல்லாம சாகுறலாம். இதுக்கு அவனை கத்தி எடுத்து குத்திட்டு செல்ஃப் டிபென்ஸ்னு சொல்றதை விட்டுட்டு, முட்டாள்தனமா உயிரை விட போறாலாம். இந்த பிரச்சனைய முடிச்சிட்டு வந்து அவளை கவனிக்குறேன்” என்றவள் ஃபோனை வைத்துவிட்டு.. வழக்கம் போல் வினய் புல்லட் சாவியை சுட்டுக்கொண்டு பறந்தாள்.

sippayinmanaivi2

0

அத்தியாயம் 2 : சித்திரை வானம்

முருகமலை தேன்மலையை விட கொஞ்சம் உயரம் அதிகம், கொண்டாட்டங்களும் கூட்டங்களும் முருகமலையில் தான் நடக்கும், காளி சிலையும் அங்கு தான் உள்ளது. மலையில் அங்கங்கு சமதளம் இருக்கும், உச்சியில் இருந்து அடிவாரம் வரை படிப்படியாக அந்த சமதளம் அகலமாகிக் கொண்டே செல்லும், கீழிருந்து பார்த்தால் முழு மலையும் படிக்கட்டுகள் போலிருக்கும். ஒவ்வொரு சமதளத்திலும் குடில்கள் அமைக்கப்பட்டிருக்கும், மலையின் ஒவ்வொரு சமதளத்திலும் சிறு கிணறு இருக்கும் இரு ஆள் உயரம் ஒரு ஆள் படுக்கும் அளவு அகலம். உச்சியிலிருந்து அடிவரை அனைத்து கிணறுகளும் இணைக்கப்பட்டிருக்கும், மலை உச்சியில் இருந்து வடியும் மழை நீர் அல்லது ஊற்று நீர் ஒவ்வொன்றாக நிரப்பிக் கொண்டேவரும்.

முருகமலை உச்சியில் பெரும்பாறைகள் அதன் கீழ் முதலடுக்கில் காளி சிலை, பொதுக்கூட்டம் நடக்கும் பெரிய அரங்கு. இரண்டாம் அடுக்கில் தலைவரின் குடில், அதன் பக்கத்தில் பெரிய பொது குடில் மற்றும் சில சிறு குடில்கள் , தலைவரை காண வரும் விருந்தினர்களுக்கான இடம். அதன் கீழ் மீதி அடுக்குகள் பொது மக்கள் குடில்கள் அமைந்திருக்கும். இதே அமைப்பை கொண்டது தேன் மலை.

மலைக்கு கீழ் சுற்றி சுமார் இரண்டு காத தூரம் காட்டு பகுதி, நிறைய ஆட்கொல்லி விலங்குகள் இருக்காது மனிதர்கள் குடியேறிய பிறகு பல ஆட்கொல்லி மிருகங்கள் வேட்டையாட பட்டன மீதம் இருந்தவை வேறு இடம் சென்றுவிட்டது. பல நூறாண்டுகளாக இங்கு முகிலன் இனத்தோர் வாழ்ந்து வருகிறார்கள்.

காளிக்கு விழா முடிந்ததும், ஆண்கள் பெண்களென அனைவரும் தேக்கள் தேறல் அருந்த, முயல் இறைச்சியும், மான் இறைச்சியும் வெட்டப்பட்ட எருமையின் பாதிபகுதி வானெழும் பெரும் தீயில் சுடப்பட்டு கொண்டிருந்தது. முருகமலையில் மட்டுமே கிடைக்கக்கூடிய நீள்குடை காளான் ரசம் கொதிநிலையில் இருந்தது. ஆண்கள் பெண்களென அனைவரும் களியாட்டம் தான்.

‘மாவீரன் முகிலன்’

‘வாழ்க வாழ்க’

‘இளம் வீரன் கதிரவன்’

‘வாழ்க வாழ்க’

‘மலையர்கள்’

‘வாழ்க வாழ்க’

வாழ்த்தொலி முடிந்தது. போர்முடித்த வீரனுக்கு வேறென்ன ஆசை, பல மாதங்கள் ஏங்கிய பெண்ணுடன் உடலுறவு இன்று பல வீரர்களுக்கு நிறைவேரும். மலையர்கள் பொறுத்தவரை மகளிர் ஆட்சி தான். அவர்களுக்கு எது விருப்பமோ அதுவே நிகழும். இந்த கொண்டாட்டங்களின் போது திருமணமாகதவர்கள் , திருமணமானவர்கள் என்று எந்த பேதமுமில்லை ஆசைப்பட்டவர்கள் இணைந்து கொள்வார்கள், கேட்போர் எவர்? யாவரும் போதை நிமித்தமே! சில வீரர்கள் அவரவர் மனைவிகளுடன் குடிலுக்கு சென்றனர். காளி திருவிழாவில் உடல் கூடாத மனித உயிர் கிடையாது என்பது அவர்களின் நம்பிக்கை. ஒவ்வொரு மறைப்பிலும் ஒவ்வொரு ஜோடி கூடல்.

மலை உணவு உண்டு, தினம் உழைத்து வடிவான உடல் கொண்ட பெண்கள். கவரும் இடையும் அதிலிருந்து வளைந்து மேலெழுந்த பின்னழகும், ஒளிரும் நெற்றியும் , நீண்ட மூக்கும், நிறைந்த மார்பும் உடலின் எதிர் நோக்கி நிற்கும் கூர் மார்முனைகளும், பழுப்பு நிற வெயில்படாத அடிவயிறும் உள்துடைகளும், அடர் கருப்பு அந்தரங்க ரோமமும் என கண்டவுடனே இச்சையூட்டும் பெண்கள். மலையர் மகளிரும் வீரத்தில் குறைவில்லை, மலையை பாதுகாக்கும் படையில் பெரும் பகுதி அவர்கள் தான்.

கேட்காமல் தொடாத பெரும் உருவம், கழுத்தில் இருந்து அடிவயிறு வரையில் கைக்கொண்டு தடவினால் பெரும்மேடாய் மார்பு, உருண்டு திரண்ட தோல்கள், அணைத்தால் ஒரு பெண் தன்னையே புதைத்துக்கொள்ளும் அளவுக்கு அகன்ற மேலுடல், இறுகிப்போன வயிற்று பகுதி, ஒரு மணி நேரம் கூட தொடை மேல் பெண்ணை தாங்கி சுகம் தரும் வலுவான தடித்த கால்கள். அங்கங்கே வெட்டுப்பட்டு மேலெழுந்த சிதை தழும்புகள் கொண்ட மலையர் ஆண்கள்.

கதிரவன் முகிலனின் ஒரே மகன், இன்னொரு வாரிசு வேண்டுமென்பது முகிலன் ஆசை ஆனால் காளி மனமிறங்கவில்லை. கதிரவன் மேல் ஆசை கொண்ட தேன்மலை பெண் காயா. எப்படியும் வெற்றி பெற்று விடுவார்கள் இத்திருவிழாவில் கதிரவனை அடைந்து விட வேண்டும் என்றிந்தாள் காயா. கதிரவன் தன் வீர செயலை எண்ணி பெருமிதம் கொண்டிருந்தான். காயா தேறலின் போதையில் கதிரவனை நோக்கி சென்றாள். கதிரவனை பற்றிக்கொண்டு ஒரு மறைப்பில் நுழைந்தாள்.

‘என்ன காயா?’

‘கதிரவா, உன்மேல் அளவு கடந்த அன்பு வைத்திருக்கிறேன், உன்னை எனக்கு கொடு’ என்று நெருங்கினாள்.

கதிரவனுக்கு காயாயின் ஆசை தெரியும், பல நாட்கள் இவன் செல்லுமிடமெல்லாம் அவளும் வருவதை கண்டான் அவன். பெண்ணின் நெருக்கம் எந்த ஆண் மனதிலும் கிளர்ச்சித்தரும் அதுவும் அறிவார்ந்த பெண் நெருங்கும்போது அது அல்லவா அவனின் தகுதியை அதிகப்படுத்துவது. கதிரவனும் நெருங்கினான் சிறு புன்னகையுடன். காயா அவளின் உடலை மெல்ல அவனின் உடலில் அழுத்தினாள். குளிர் மலையில் அவளின் தேகம் தந்த வெப்பம் அவனை காந்தம் போல அவளுள்ளே இழுத்தது.

தேக்கள் தேறல் – தூய தேன் முங்கில் குழாய்களில் ஊற்றி ஊறவைக்கப்படும், பிறகு நன்கு முதிர்ந்த பின்னர் அத்தேன் மதுவாக பயன்படுத்தப்படும். தேள் கடிபோல் போதையேற்றும் தேக்கள் தேறல். அகிலன் சில திங்கள்களுக்கு முன் இரு மூங்கில் குழாய்களில் தேனில் இஞ்சியும், குங்குமப்பூவும் கலந்து முதிரவைத்திருந்தான். அகிலன் தன் மனைவி சித்திரையை கூட்டிக்கொண்டு உச்சியில் இருக்கும் பாறைகளுக்கிடையில் சென்றான். முதிர்ந்த பூங்கமழ் தேறல் மூங்கில் குவளைகளில் ஊற்றினான்.

‘என்ன தலைவி, பிரிந்திருக்க முடிந்ததா?’

‘எனக்கு பொறுப்பை கொடுத்து விட்டீர், உன் இன்மையை உணர நேரம் இல்லை’ சித்திரை கூரிய பார்வையில் சொன்னாள்.

சித்திரை மலையர் இன தலைவி, அதனாலேயே அகிலன் அவர்கள் தலைவன். மலையர் பெண்களின் சரியான பிரதிநிதி சித்திரை, தைரியம்,அறிவு மற்றும் அழகு என்று அனைத்திலும் ஆளுமை. பெண்கள் ஆண்கள் என எவரும் லேசான மரியாதையும் பயத்துடனும் தான் சித்திரையை அணுகுவர். அப்படி ஓர் பெண்ணை காதல் கொள்ளச் செய்தவன் அகிலன்.

ஏற்றி கொண்டையாய் கட்டிய கூந்தல், அதன் மேல் காட்டு மல்லியில் வேணி, மை தீட்டிய கரும் கூர் விழிகள், மெல்லிய கதர் சேலை, அவள் உடலை சுற்றி இருந்தது. கொஞ்சமாய் பெருத்த முலைமார்கள், சிறு முடிகள் பின் கழுத்தில் குளிர்காற்றில் பறந்து கொண்டிருந்தது, குளிர் மேனி கொண்ட முதுகு அதன் மேல் சாய்ந்தால் பளிங்கு கல்மேல் செய்வது போன்றிருக்கும். அணைக்கும் போது கை வைத்தால் சூடேற்றும் பின்னழகு. மூங்கில் போல் வழுக்கும் கணுக்கால்கள். மெல்லிய ஆடை அப்படியே அவள் உடலை காட்டியது ,அகிலன் சித்திரையை தீ பந்தத்தின் ஒளியில் பார்த்தான், படுக்கவைத்தான். இருளில் நிலவொளி, தீயினால் ஏற்பட்ட தங்க நிறம் அவளின் மீதும் பாய்ந்தது, கரும் தங்கமாய் மிளிரும் உடையற்ற சிற்பமாய் சித்திரை, ஆசை தீர காதல் கொண்டான், பின்பு அகிலன் மீதேறி சித்திரை உடலசைத்தாள், வேகமெடுத்தாள் ,மோகம் தலைக்கேற தலை தூக்கி வானத்தை அரை கண்களில் பார்த்தாள்.

அழகிய தமிழ் மகள்

0

அழகிய தமிழ் மகள் 24

ஆதித், யுக்தா  கல்யாணம் முடிந்து அனைவரும் கிளம்பிவிட.. யுக்தா எதுவும் பேசாமல் ராம் வீட்டிற்கு சென்று அமைதியாக படுத்துக் கொண்டாள்..

ஹாலில் உட்கார்ந்து சிவகாமி பாட்டி எதையோ படு சிரியஸாக யோசித்துக் கொண்டிருக்க.. அதை பார்த்து வீட்டில் இருந்த அனைவருக்கும் வயிற்றில் மீண்டும் புளி கரைத்து ரசம் கொதித்து.. “இப்ப வரை இந்த கெழவி செஞ்சதுக்கே என்னோட பொண்டாட்டி திமிரழகி ரியாக்ஷன் என்னன்னு தெரியல.. இதுல இந்த கெழவி யோசிக்கிற ஸ்டைல்ல பாத்தா ஏதோ பெருசா ப்ளான் பண்ணுது போலயே?? கயல், மது அக்காவை கூப்ட்டு காதுல ஏதோ ரகசியம் வேற பேசுது” என்று ஆதித் பேய் முழி முழிக்க.. ஜீவா, ராம், வினய், வெற்றி, விஷ்ணு நிலையும் அதே தான்..

“டேய் அண்ணாஸ்?? டேய் அண்ணாஸ்” என்று ஜீவா வெற்றியையும், ராமையும் ஹாஸ்கி வாய்ஸில் கூப்பிட..!

“டேய் என்ன டா.?? எதுக்கு எங்க சிந்தனையா கெடுக்குற” என்று எரிந்துவிழுந்தான் வெற்றி..

“ஆமா பெரிய சிந்தனை சிற்பி இவரும்.. மூஞ்சப்பாரு.. டேய் அண்ணா நம்ம தாய் கெழவி மறுபடி ஏதோ ப்ளான் பண்ற மாதிரி தெரியுது.‌ ஐ திங்க் கயல் அண்ணி, மது அண்ணியும் இதுல கூட்டுன்னு நெனைக்கிறேன்.. நீயும், ராம் அண்ணாவும் ஒரு எட்டு போய் உங்க பொண்டாட்டிங்க கிட்ட என்ன மேட்டர்னு ஒரு வார்த்தை கேட்டு வந்து சொல்லுங்களேன்..!!”

“ஆமா பாஸ்.. இந்த பாட்டி யோசிக்கிற ஸ்டைல்லே சரியில்ல.. உங்க தங்கச்சி வேற என்ன நடந்தாலும் அமைதியாவே இருக்க.. எனக்கு ரொம்ப பயந்து பயந்து வருது பாஸ்.. ப்ளீஜ் உங்க பொண்டாட்டிங்க கிட்ட என்ன விஷயம்னு கேட்டு சொன்னீங்கன்னா நா கொஞ்சம் நெஞ்ச திடப்படுத்துப்பேன்‌. ப்ளீஸ் பாஸ், ப்ளீஸ் வெற்றி மாமா” என்று ஆதித் மூஞ்சை பாவமாக வைத்துக்கொள்ள..

“டேய் டேய் நடக்காத டா.. உன்னை பத்தி எனக்கு தெரியும் டா.. நீ பேக்-ஆப் ப்ளான் இல்லாம எதுவும் செய்யமாட்டேன்னு எனக்கு தெரியாத என்ன..?? நீ ஏதோ முடிவு பண்ணிட்டு தான் சாம் கழுத்துல தாலியே கட்டி இருப்பா.. என்னமோ சாம்கு அப்படியே பயப்படுறா மாதிரி இல்ல நடிக்கிற.. போடா போ.. போய் நீ போட்ட ப்ளானை எக்ஸிகீயூட் பண்ணு டா” என்ற ராம்.. “அப்றம் இன்னொன்னு இனிமே நீ என்னை பாஸ்னு கூப்பிட கூடாது.. ஒழுங்க தங்கச்சி புருஷனா லட்சணமா மச்சான்னு கூப்டு” என்றவன் “பாவம் என் தங்கச்சி இவனை நம்பி அவளை புடிச்சி குடுத்தாச்சு.. இந்த ரவுடி பய என் தங்கச்சியை என்ன பாடுபடுத்தப் போறானோ” என்று சிரித்தபடியே செல்ல.. “என் பொண்டாட்டிய விட நீங்க தான் பாஸ் என்னை நல்லா புரிஞ்சு வச்சிருக்கீங்க” என்று புன்னகைத்தபடியே தன் அறைக்கு சென்றான் ஆதித்..

இங்கு ராம் வீட்டில் கயல்விழியும், மதுவும் யுக்தாவை விரட்டிக் கொண்டிருந்தனர்..

“ஏய் சமி இன்னும் இங்க என்ன பண்ணிட்டு இருக்க.. எந்திரிச்சு கெளம்பு டி” என்று கயல்விழி சொல்ல..

“ஏய் மது இப்ப அவளா எங்க கெளம்ப சொல்றீங்க நீங்க ரெண்டு பேரும்.. அவ சும்மா தானா உக்காந்திருக்கா” என்று ராம் யுக்தாவிற்கு பரிந்து கொண்டு வர??

“ம்ம்ம்… எல்லா அவ புருஷன் வீட்டுக்கு தான்..!! கல்யாணம் முடிஞ்சும்.. இன்னும் இங்க ஏன் உக்காந்திருக்கணும்.. அதான் கழுந்துல தாலி ஏறிடுச்சு இல்ல.. இன்னும் நம்ம வீட்லயே இருந்த என்ன அர்த்தம்” என்று மது சொல்ல..

ராம், வெற்றி இருவருக்கும் கோவம் வந்து விட்டது.. “ஏய் மது!‌ என்ன இது உன் வீட்டு என் வீடுன்னு பிரிச்சு பேசிட்டு!! எப்ப இருந்து இந்த பழக்கம் வந்துது…” என்று ராம் குதிக்க.. வெற்றியும் கயல்விழியை திட்டிக் கொண்டிருந்தான்..

கயல், மது இருவரும் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்து.‌ “இதுங்களுக்கு எப்ப தான் மூளை வளரப்போகுதோ” என்று மானசீகமாக தலையில் அடித்துக்கொண்டவர்கள்.. தன் இணைகளின் அருகில் சென்றவர்கள் அவர்கள் காதை பிடித்து இழுத்து.. “டேய் லூசு பசங்களா.. உங்களுக்கு ஒரு மருமகனோ, இல்ல மருமகளோ பாக்கணும்றா ஆசயே இல்லயா டா” என்று அவர்கள் காதை கடித்து துப்பா??

“ஏன் இல்லாம.. எங்களுக்கும் சீக்கிரம் தாய்மாமன் ஆகணும்ற ஆச நெறய இருக்கு டி..!‌!”

“ம்ம்ம் இருக்கில்ல.‌ அப்ப வாயமூடிட்டு கம்முன்னு கெடங்க.. சமி இங்கேயே இருந்த அப்றம் குழந்தை எங்க இருந்து வருமாம்.. பாட்டி இன்னைக்கு அவங்க ரெண்டு பேருக்கும் வெற்றி அண்ணா வீட்ல சாந்தி மூகூர்த்தம் ஏற்பாடு செஞ்சிருக்காங்க.. அதான் அவளா இங்கிருந்து விரட்டிட்டு இருக்கோம்.. நீங்க ரெண்டு பேரும் உங்க திருவாயா மூடிட்டு கொஞ்ச நேரம் உங்க பாசமலர் படத்தை நிப்பட்டிட்டு கம்முன்னு இருங்க.. இன்னும் கொஞ்ச நேரம் நாங்க எங்க நாத்தனார் பவரை தறுமாற யூஸ் பண்ணுவோம். நீங்க எதையும் கண்டுக்காத மாதிரியே இருக்கணும் புரியுதா” என்று அவர்கள் மண்டையில் கொட்டிய பெண்கள் இருவரும்.. “ஏய் சமி நீ இன்னும் கெளம்பலயா..?? எழுந்து போய் குளிச்சுட்டு வாடி” என்று மீண்டும் விரட்ட.. யுக்தா அவர்கள் இருவரையும் முறைக்க.. “என்னாடி முறைப்பு.. இவ்ளோ நாள் நீ எங்களுக்கு நாத்தனார்.. அதனால நீ சொல்றத நாங்க கேட்டோம்.. இன்னைக்கு நீ எங்க தம்பி பொண்டாட்டி சோ அஸ் பர் தீ நாத்தனார் ருல்ஸ்.. நாங்க சொல்றத நீ கேட்டே ஆகணும்.. மரியாதையா எழுந்து போய் குளிச்சிட்டு.. உன் ரூம்ல பாட்டி புது புடவை வச்சிருக்கு.‌ அதை கட்டிடு வாடி” என்று விரட்ட.. “ஓஓஓ இதெல்லாம் அந்த கெழவி வேலையா.. வர வர அது தொல்ல தாங்க முடியல.. முதல்ல கிரைண்டர் கல்ல தூக்கி போட்டு அது ஜோலிய முடிக்கணும்” என்று முனங்கியபடியே யுக்தா எழுந்து குளிக்கச் செல்ல.. மதுவும், கயலும். Hi-fi அடித்துக்கொண்டு “நம்ம வேலை முடிஞ்சிது.. இனி எல்லாம் ஆதி கையில தான் இருக்கு. கடவுளே காப்பாத்து..”

“ஏன் பாட்டி.. ஏற்கனவே அவ தீடிர்னு கல்யாணம் நடந்ததுல, ரொம்ப குழம்பி போய் இருக்கா.. இதுல இன்னைக்கே சாந்தி மூகூர்த்தம் ஏற்பாடு செய்யணுமா?? பாவம் பாட்டி அவ.. அவளுக்கு கொஞ்சம் டைம் கொடுக்கலாமே பாட்டி” என்று நிஷா, யுக்தாவுக்காக பேச…

“கொஞ்ச டைம் இல்லாடி அவ ஆதித் கூட சேர்ந்து வாழ எத்தனை வருஷம் வேணும்னாலும் டைம் எடுத்துக்காட்டு.. ஆனா அந்த டைம்மை அவ நம்ம சமியா இல்ல.. ஆதி பொண்டாட்டியா அவன் கூடவே இருந்து எடுத்துக்கட்டும்.. அவ ஆதி கூட ஒரே வீட்ல இருந்தா தான் அவளுக்கு ஆதி அவ புருஷன்.. அவ அவனுக்கு பொண்டாட்டின்றா நெனப்பு மனசுல நல்லா பதியும்.. அதுக்கு தான் இந்த சாந்தி மூகூர்த்த ஏற்பாடு.. சும்மா ஆதியோட ஒரே வீட்ல இருன்னு சொன்னா அவ மதிக்க மாட்ட.. அதான் கயல், மதுவ பேச சொன்னேன்.. நா சொன்னா கேக்காத அந்த கழுத அண்ணிங்க சொன்னா மறு வார்த்தை பேசாம அவங்க சொன்னத செய்யும்.. நா எது செஞ்சாலும் அது அவ நல்லதுக்காக தான் செய்வேன்.. அது சமிக்கும் நல்லா தெரியும்.. அதோட ஆதிய பத்தியும் எனக்கு தெரியும்.. சமி விருப்பம் இல்லாம அவங்க கல்யாண வாழ்க்கையை அவன் தொடங்க மாட்டான்.. அவனுக்கு அவளோட உணர்வுகள் ரொம்ப முக்கியம்.. கல்யாணம் விஷயத்தில் அவளா காயப்படுத்திட்டேன்னு ஏற்கனவே அவன் கவலையில இருக்கான்.. அதனால சமி சம்மதம் இல்லாம எதுவும் தப்பா நடக்காது நிஷா.. நீ இன்னுமும் சமியையே நெனச்சிட்டு இருக்காம உன்னை பத்தியும் உன் புருஷனை பத்தியும் யோசி.. சீக்கிரம் எனக்கு பேத்தியோ, பேரனோ பெத்து குடுக்குற வழிய பாருங்க” என்க நிஷாவின் கன்னங்கள் வெட்கத்தில் சிவந்து விட்டது…

சிம்பிளான அலங்காரத்தில் அந்த அறை அழகான ஜொலிக்க.. ஜன்னல் ஓரமாக தெரிந்த நிலாவினை இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் யுக்தா.. மெல்லி ஜரிகை போட்ட சந்தன நிற பட்டுப்புடவையில் அழகு ஓவியம் போல் இருந்தவளை ரசிக்க அவள் கணவனுக்கு சத்தியமாக இரண்டு கண்கள் போதாது தான்..

பட்டு வேட்டி சட்டையில் ராஜகுமாரன் போல் நடந்து வந்த ஆதித் அந்த அறையின் கதவை திறக்க.. சரியாக அவன் மண்டயை நோக்கி வந்தது காலியான பால் டம்ளர்.. அதை அழகாக கேட்ச் பிடித்த ஆதித்.. “ஏய் என்னடி இது மொத்த பாலையும் நீயே முழுங்கிட்டியா?? அதுல பாதி தான் டி உனக்கு, மீதிய எனக்கு குடுக்கணும்” என்று கிண்டலாக சொல்ல..

“டேய் நா ஏற்கனவே உன்மேல கொலவெறியில இருக்கேன்.. மேல பேசி என் ஆத்திரத்தை கெளப்பாம வெளிய போய்டு டா” என்று கத்த..

“ஏய் லூசு இன்னைக்கு நமக்கு ஃபர்ஸ்ட் நைட் டி உனக்கு மறந்துப் போச்ச.. நமக்கு கல்யாணம் ஆகிடுச்சு டி.. ஒன்னுக்கு ரெண்டு தடவ நா உனக்கு தாலி கட்டி இருக்கேன்…”

“ஆமா பெரிய தாலி.. நா அசந்த நேரம் பார்த்து நீ தாலி கட்டிட்ட நீ எனக்கு புருஷனாகிடுவியா டா..”

“சரி நா ஒத்துக்குறேன்.. அன்னைக்கு கோயில்ல நீ அசந்த நேரம் பார்த்து தான் நான் தாலி கட்டினேன். ஓகே ஐ அக்செப்ட்.. ஆனா இன்னைக்கு காலையில் நா உன் கழுத்துல மறுபடி தாலி கட்டபோறேன்னு உனக்கு நல்லா தெரியுமே.. ஏன் அப்ப நீ ஒன்னும் செய்யாம சும்மா என் பக்கத்துல உக்காந்துட்டு இருந்தேன்னு சொல்லுடி.. எனக்கு உன்னை கல்யாணம் பண்ண புடிக்கல போடான்னு சொல்லிட்டு.. கோயில்ல நா கட்டுன தாலிய கழட்டி போட்டுட்டு போக வேண்டியது தானாடி” என்ற ஆதித்தை யுக்தா தீயாக முறைத்தவள்..

“டேய் தேவை இல்லாம பேசி என்னை காண்டாக்காத சொல்லிட்டேன்.. என்னால என் அண்ணானுங்களும், என்னோட ப்ரண்ட்ஸம் அவங்க வாழ்க்கையை வாழம இருக்காங்களே. அட்லீஸ்ட் இந்த கல்யாணத்தலாது, அவங்க பிரச்சனை ஒரு முடிவுக்கு வரடும்ணு தான் நா அமைதியா இருக்கேன்.. இல்லாட்டி நீ என் விருப்பம் இல்லாம தாலி கட்னதுக்கு இன்னோரம் உன்ன உரிச்சு உப்பு கண்டம் போட்டிருப்பேன்.. நா அமைதியா இருக்குறானால.. நீ அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்கலாம்னு பாக்காத புரிஞ்சுதா” என்றவள்.. “தாலியா கழட்டி போட்டுட்டு போகணும்.. அந்த வார்த்தையா சொல்ற அந்த வாயை அப்படியே ஒடைக்கணும்.. இதெல்லாம் இவனுக்கு வெளயாட்ட போச்சு போல” என்று வாய்க்குள் முனங்கியவள்.. “இப்ப நீ மரியாதைய இந்த ரூம்மை விட்டு வெளிய போறீயா இல்லயா டா” என்று சத்தம் போட்டு கத்த…

“ஏய் கொஞ்சம் மெதுவா பேசு டி.. எதுக்கு இப்படி நாலு தெருவுக்கு கேக்குற மாதிரி கத்துறா நீ!!”

“அது என் இஷ்டம்.. நா அப்படி தான் டா கத்துவேன்.. நீ என்ன டா செய்வ…” என்று சொல்ல வாயெடுத்தவள் இதழ்கள் அடுத்த நிமிடம் ஆதித் இதழில் சிறைப்பட்டு கைதியானது..??

யுக்தாவின் விரிந்த விழிகள் வியந்தபடி பார்த்திருக்க.. தன் மனைவியாகிய காதலிக்கு தன் முதல் முத்தத்தை தன் திருமண பரிசாக வழங்கினான் ஆதித்..

யுக்தாவுக்கு மூச்சு திணற ஆரம்பிக்க.. மனமே இல்லாமல் தன் மனைவியின் தேனுரும் இதழ்களுக்கு தன் இதழ் சிறையில் இருந்து விடுதலை கொடுத்தான்..

“இனிமே நீ இப்படி வால்வால்லுனு கத்துனா இதுதான் டி உனக்கு பனிஷ்மென்ட்” என்று அவளை விட்டு நகர்ந்தனர்.. “நீ இப்படி அடிக்கடி கத்தனும்னு நா ஆசப்படுறேன் டி.. ம்ம்ம் அப்றம் உனக்கு கிஸ் வேணும்னு தோனும் போது, என்கிட்ட கேக்க வெக்கமா இருந்தா.. இப்டியே கத்து டி நா புரிஞ்சுக்குவேன்” என்று அவளை பார்த்து கண்ணடித்தவன்.. கட்டிலில் கால் நீட்டிப் படுத்துக்கொள்ள

யுக்தா அவன் கொடுத்த முத்தத்தில் திகைத்து நின்றவள்.. “டேய் உனக்கு எவ்ளோ தைரியம் இருந்த என்னை கிஸ் பண்ணுவா” என்று மீண்டும் கத்த ஆரம்பிக்கும் போதே மீண்டும் அவன் இதழ்களால் சிறைபிட்டிக்கபட்டது அவள் அதரங்கள்..

அதற்குள் மேல் யுக்தா வாயே திறக்கவில்லை அமைதியாக தன் படுக்கையை எடுத்து தரையில் விரக்க…!! “ஏய் அழகி, என்ன டி பண்றா?? என்ற ஆதித்தை முறைத்தவள்.. “நா என்னமோ பண்றேன் உனக்கென்ன.. உன்னோட வெட்டிய சண்ட போடா எனக்கு இஷ்டமில்ல.. எனக்கு தூக்கம் வருது.. நா தூங்கப்போறேன்..”

“உனக்கு தூக்கம் வந்த கட்டில்ல படுத்து தூங்கு.. அதென்ன தரையில படுங்குறா பழக்கம்..??”

“என்னால உன் கூட எல்லாம் சேர்ந்து ஒரே கட்டுல்ல படுக்க முடியாது..”

“ஏன்டி?? உனக்கு என்னை ரேப் பண்றா ஐடியா எதும் இருக்க என்ன?? அதுக்கு பயந்து தான் தரையில படுக்குறீயா?? நா ஆணழகன் தான்.. அதனால உன் மனசு தடுமாறுது.. இது ஜகஜம் தான்.. இருந்தாலும் இட்ஸ் ஓகே. நான் உன் புருஷன் தானே” என்றவனை வெட்டவா குத்தவா என்பது போல் பார்த்த யுக்தா.. “டேய் இது உனக்கே ஓவரா தெரியல.. பேசாம மூடிட்டு படுடா..!!”

“இது பெரிய கட்டில் தான்.. நீ ஒழுங்கா வந்து கட்டில்ல படு.‌ இல்லஆஆஆஆ” என்று ஆதித் மிரட்ட!‌

“அதெல்லாம் முடியாது போடா.. உன்னால முடிஞ்சத பாத்துக்கோ..”

“ஓஓஓ அப்டியா.. நா இப்பவே வெளிய போய் எல்லார்கிட்டயும் உங்க பொண்ணுக்கு என்னை புடிக்கல.. உங்க எல்லார்காகவும் தான் அவ என் கட்டிக்கிட்டன்னு சொல்றேன்..”

“டேய்.. டேய் அப்படி எல்லாம் எதுவும் பண்ணி தொலச்சிடாதா.. அப்றம் அவங்க எல்லாரும் கில்டி ஆஃ ஃபீல் பண்ணுவாங்க..!!”

“அப்ப ஒழுங்க கட்டில்ல படு.. ஐ ப்ராமிஸ் உன்னோட விருப்பம் இல்லாம நா உன்னை தொட மாட்டேன்.. நீ அந்த பக்கம் படு.. நா இந்த பக்கம் படுத்துக்குறேன்.. உன் பக்கத்துல கூட நா வரமாட்டேன் போதுமா” என்றவனை அசடுவழிய பார்த்த யுக்தா… “டேய் உனக்கு என்னை பத்தி தெரியாது டா.. பேசாம என்னை கீழ படுக்க விடுடா” என்று அவள் கெஞ்ச ஆதித் காதில் எதுவும் விழவில்லை.. வேறு வழி இல்லாமல் யுக்தா கட்டிலின் மூலையில் படுத்துக்கொள்ள.. ஆதித் மனதில் நின்றவள் மனைவியான சந்தோஷத்தில் நிம்மதியாக உறங்கினான்..

விடியல் காலையில் லேசாக தூக்கம் கலந்த ஆதித் எழுந்திருக்க பார்க்க.. அவனால் ஆசையா கூட முடியாதபடி அவன் மீது கால் போட்டு.. ஆதித்தை இறுக்கி அணைத்தபடி நன்கு உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள் அவன் காதல் அழகி..

“ஓஓஓ மேடம்கு தூக்கத்துல கை, கால் தூக்கிப் போடுறா பழக்கம் இருக்கா.. அதான் நைட் கூட படுக்க அப்படி யோச்சாளா” என்று சிரித்த ஆதித்.. “எப்டியே வந்த வரை நமக்கு லாபம் தான்” என்று நினைத்தவன்.. அவளை தன்னோடு இன்னும் இறுக்கிக்கொண்டான்..

சின்ன சின்ன சீண்டல், சின்ன சின்ன சண்டை, அத்திப்பூத்தார் போல் யுக்தா கன்னத்தில் பரவும் சிறு வெட்கம்.. ஆதித் தரும் முத்த பனிஷ்மென்ட் என்று யுக்தா, ஆதித், யுக்தா திருமண வாழ்க்கை டாம் அண்ட் ஜெர்ரி ஷோ போல் அனைவருக்கும் நல்லா என்டர்டெயின்மென்ட்டாக இருந்தது..

அழகிய தமிழ் மகள்

0

அழகிய தமிழ் மகள் 23

அந்தப் பெரிய வீடு புயல் அடித்து ஓய்ந்தது போல் அமைதியாக இருந்தது..

 

சற்று முன் தான் யுக்தா ருத்ர தாண்டவம் ஆடி சுனாமி வந்தது போல் வீட்டை அப்படியே தலைகீழாக புரட்டிப் போட்டு விட்டு தன் அறைக்குச் சென்று கதவை அடைத்துச் சாத்திய சத்தம் கீழிருந்த அனைவர் காதையும் கிழத்தது..

நடந்ததைக் கிரகிக்க அவளுக்கு இப்போது தனிமையும், யோசிக்க நேரமும் தேவை என்பதால் யாரும் அவளைத் தொந்தரவு செய்யவில்லை..

 

அந்தப் பெரிய ஹாலில் குடும்பம் மொத்தமும் கூடி ஆதித்தை குறுக்கு விசாரணை செய்யக் காத்திருந்தது.. என்ன தான் ஆதித் நல்லவனாக, யுக்தாவிற்குப் பொருத்தமானவனாக இருந்தாலும்.. யுக்தாவின் விருப்பம் இல்லாமல் ஆதி அவளுக்குத் தாலி கட்டியது அங்கு யாருக்கும் பிடிக்கவில்லை, பாட்டியை தவிர.. குறிப்பாக வினய்க்கு ஆதிமேல் கொலைவெறியே வந்தது.. அவன் செல்ல தங்கையின் விருப்பத்தைக் கேட்காமல் ஆதித் செய்த காரியம் வினய்யை கோபப்படுத்த ஆதித்தை அடிக்கும் அளவிற்குப் போய்விட்டான்.‌., பாட்டி குறுக்கே புகுந்து வினய்யை தடுத்து இழுத்து பிடிக்க., வினய் கோவம் மொத்தமும் பாட்டிமேல் திரும்பியது..

 

“இதெல்லாம் உன்னால தான் கெழவி நடந்துச்சு.. சாம் அப்பவே சொன்ன நீ ஏதோ ப்ளான் பண்றா ப்ளான் பண்றான்னு.. நா தான் நீ அவளுக்கு ஒரு நல்லா வாழ்க்கை அமச்சுக் குடுக்கத் தான் ஏதோ பண்றேன்னு சும்மா அசால்ட்டா இருந்துட்டேன்.. நீ என்னடான்னா இப்டி ஒரு காரியத்த செஞ்சிருக்கியே கெழவி.. வீட்டுக்கு பெரிய மனுஷி தானா நீ.‌ அப்ப நீ என்ன செஞ்சிருக்கணும்.. ஒழுங்க அவகிட்ட போய் ஆதி பத்தி சொல்லி அவளுக்குப் புரியவச்சு அவள கல்யாணத்துக்குச் சம்மதிக்க வச்சிருக்கணும்.. அதவிட்டு இப்டி கட்டாயத் தாலி கட்றா ப்ளான் போட்டிருக்கீயே உன்ன என்ன செஞ்ச தீரும்.. அப்ப உனக்கு உண்மையாவே சாம் மேல பாசம் இல்ல, அவ உணர்ச்சிகளைப் பத்தி உனக்குக் கவலயில்ல அப்டி தானா” என்று கத்திய வினய் அடுத்த நிமிடம் வலியில் அம்மா என்று அலறியபடி பாட்டி அடித்ததில் சிவந்திருந்த கன்னத்தைத் தடவிக் கொண்டிருந்தான்..

 

பாட்டி தீயாகப் பேரனை முறைத்தவர்.. “யாரா பாத்து என்ன வார்த்த டா சொன்ன நீ.. அவ மேல எனக்குப் பாசமில்லயா?? நா அவ உணர்சிகளுக்கு மரியாத குடுக்கலயா??‌ இந்த வீட்ல என்ன விட அவளை நல்லா புரிஞ்சவாங்க வேற யாரு டா இருக்கமுடியும்?? அவ உங்களுக்குத் தங்கச்சி மட்டும் தான் டா.. ஆனா எனக்கு அவ என்னோட குலதெய்வம் என் குடுத்த வரப்பிரசாதம்.. அவ இந்த வீட்டு மகாலட்சுமி.. என் குலசாமிக்கு பொங்கவச்சு வரம் வாங்கி அவளா பேத்திய அடைஞ்சேன் டா நா.. அவ என் மருமக வாயித்துல பொறக்காம இருக்கலாம்.. நீயும், உன் தங்கச்சி மதுராவும் என்னோட சொந்த ரத்தமா கூட இருக்கலாம்.. ஆனா இந்த வீட்டோட வாரிசுன்னா அது அவதான் டா.. அவ மனசை நா நோகடிப்பேன்னு நீ எப்டி டா நெனச்ச.. ஆமா நா விஷ்ணு, ராஷ்மி கல்யாணத்தை வச்சு அவளை ப்ளாக் மெயில் பண்ண திட்டம் போட்டேன் தான்.. ஆனா ஆதி கடைசி நேரத்துல இப்டி ஒரு காரியத்தைச் செய்வான்னு நானே நெனைக்கல.. ஆனா இப்ப சொல்றேன் டா.. அவன் செஞ்சது தான் சரி.. ஏன்னா இன்னைக்கு விட்ட இனி இந்த ஜென்மத்தில் நம்மால அவளுக்குக் கல்யாணம் செஞ்சு வைக்கவே முடியாது” என்று பாட்டி ஆவேசமாகக் கத்த.. அனைவருக்கும் இருக்கும் குழப்பம் போதாதென்று பாட்டி சொன்னது வேற இடித்தது..

 

“ஏன் அத்த?? எதுக்கு இப்டி சொல்றீங்க.. இன்னைக்கே கல்யாணம் நடக்கவேண்டிய அவசியம் அப்டி என்ன வந்துது” என்று சாருமதி மாமியாரை கேட்ட..

 

சிவகாமி அசட்டையாகச் சிரித்தவர்.. இதுக்குத் தான் டி சொன்னேன். என்னை விட அவளா யாராலயும் புரிஞ்சிக்க முடியாதுன்னு..!! அவளுக்கு நம்ம எப்ப வேணும்னாலும் கல்யாணம் செய்யலாம் ஆனா அதுக்கு அவ இங்க இருக்கணும் இல்ல.. எப்ப நா ஆதிய அவளுக்குக் கல்யாணம் செஞ்சு வைக்க நெனக்கீறேன்னு தெரிஞ்சிதோ, அப்பவே அவ ப்ரணவ் கூட இந்த நாட்டை விட்டே போக முடிவெடுத்துட்டா.. அவ இங்க இருக்கிறதே விஷ்ணு கல்யாணத்துக்கும், இவங்க எல்லாரும் புருஷன், பொண்டாட்டியா அவங்க வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்க வைக்கவும் தான்.. இதுல விஷ்ணு கல்யாணம் தான் அவளுக்குப் பிரச்சனையே.. அவன் கல்யாணம் முடிஞ்சிட்ட, அவ இங்கிருந்து போய்டுவா.. உங்களுக்குள்ள இருக்கே…… ஒரு வெறித்தனமான பாசம்… அது அவளுக்கு மட்டும் இல்ல?? உங்களுக்கும் அது தான் டா விக்னஸ்.. அத வச்சே அவ நெனச்சத சாதிச்சுடுவா.. அவ வீட்டுக்கு திரும்பி வரணும்னா நீங்க எல்லாரும் சேந்து வாழணும் உங்களுக்குக் குழந்தைங்க பொறந்த பிறகு தான் நா வீட்டுக்கு வருவேன் ஒரு வார்த்தை சொல்லிட்டா போதும்.. அவ நெனச்சது ஈசியா நடந்திடும்‌‌.. அதான் அவ பாரின் போக ப்ளான் பண்ணிட்ட” என்ற பாட்டி காலையில் யுக்தா தன்னுடைய மற்றும் ப்ரணவ்வின் ஃபிளாட் டிக்கெட் பற்றி டிராவல் ஏஜெண்ட்டிடம் பேசிக்கொண்டிருந்ததைச் சொல்ல.. அனைவருக்கும் பேரதிர்ச்சி.. யுக்தா இப்படி ஒரு முடிவெடுத்திருப்பாள் என்று யாருமே எதிர்பார்க்கவில்லை.. பாட்டி, ஆதித்தை தவிர.. யுக்தா பற்றிப் புரிந்து வைத்திருந்த ஆதித் அவளைக் கண்கொத்திப் பாம்பாகக் கவனிக்க இன்று காலை அவள் ஃபோனில் பேசியதை வைத்து இன்னும் கொஞ்ச நாளில் யுக்தா வெளிநாட்டிற்கு சென்று விடுவாள் என்று தெரிந்து கொண்டான்.. “இனி அவளுக்கு என்னோட காதலை புரியவச்சுக் கல்யாணம் பண்ணிக்கறது நடுக்காத காரியம்.. கல்யாணத்தைச் செஞ்சுக்கிட்டு என்னோட காதலை அவளுக்கு உணர்த்தலாம்னு தான் நா இப்படிச் செஞ்சிட்டேன்.. அந்த நிமிஷம் என்னோட யுகி என்னை விட்டு போய்ட கூடாது, நா அவளை இழந்திட கூடாதுன்னு மட்டும் தான் எனக்குத் தோணுச்சு.. வேற எதைப் பத்தியும் யோசிக்கிற நெலமயில நா அப்ப இல்ல.. நா செய்றது பெரிய தப்புன்னு தெரிஞ்சே தான் இப்டி செஞ்சேன்” என்று தன் நிலையை அனைவருக்கும் ஆதித் விளக்க.. யாருக்கும் அடுத்து என்ன சொல்வதென்று புரியவில்லை.. அனைவரும் மௌனத்தை மொழியாக்கி அமைதி என்னும் வழியில் நடக்க.. கடைசியில் பரதன் தான், “இன்னைக்கே எல்லாரும் சென்னைக்குக் கிளம்பி போய்.. ஆதியின் அம்மா, அப்பாவை வரவைத்து நாளை மறுநாளே முறைப்படி யுக்தா, ஆதியின் திருமணத்தை வைத்துக்கொள்ளலாம்” என்று தன் யோசனையைச் சொல்ல.. குடும்பம் மொத்தமும் ஒரு மனதாக அவர் முடிவிற்குச் சம்மதித்து அன்றே சென்னைக்குக் கிளம்பி வந்து திருமண ஏற்பாடுகளைச் செய்யத் தொடங்கினர்..

 

யுக்தா யாரிடமும் எதுவும் பேசவில்லை.. அமைதியாக நடப்பதை வேடிக்கை மட்டும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்..

 

ஊரில் இருந்து ஆதியின் அம்மாவும், அப்பாவும் அவர்கள் வழக்கத்து தாலியும், கூறைப்பட்டும் தங்கள் வருங்கால மருமகளுக்குச் சீதனமாக கொண்டு வர.. குறித்த நேரத்தில் வீட்டிலேயே அன்பு உள்ளங்களில் ஆசிர்வாதமும் மழையாகப் பொழிய.. யுக்தா கழுத்தில் மீண்டும் திருமாங்கல்யம் சூட்டி மூன்று முடிச்சிட்டு தன் உயிரில் பாதியாகத் தன்னவளை இணைத்துக் கொண்டான்.. தாலி கட்டி முடிந்த அடுத்த நிமிடம் கல்யாணத்தைப் பதிவு செய்த கையோடு ப்ரணவ்வையும் தன் மகன் என்று சட்டப்படி ரிஜிஸ்டர் செய்து கொண்ட ஆதித்தை, யுக்தா ஒரு நிமிடம் நிமிர்ந்து ஆழந்து பார்க்க.. அவள் கண்களில் அந்தக் கள்ளன் என்ன கண்டானோ‌.. ஒரு அழகிய சிரிப்புடன் விழிமூடி திறக்க.. அதில் “இனி நான் வெறும் ஆதித் அல்ல என் சம்யுக்தாவின் ஆதித்யன்…” என்று சொல்வது போல் இருக்க.. அவள் அமைதியாகத் திரும்பிக்கொண்டாள்..

 

திருமண முடிந்த பிறகும் யாராலும் நிம்மதியாக இருக்க முடியவில்லை.. எது செய்தாலும் அமைதியாகவே இருக்கும் யுக்தாவின் நடவடிக்கை அனைவர் வயிற்றிலும் புளியை கரைத்தது.. சிவகாமி பாட்டி மட்டும் “அதான் கல்யாணம் முடிஞ்சிடுச்சு இல்ல.. அவளுக்குன்னு ஒரு அடிதாங்கிய அவ கையில புடிச்சு குடுத்தாச்சு.. இனி அவ பாடு அவ புருஷன் பாடு.. அடிச்சிக்கட்டும் புடிச்சிகட்டும் நமக்கென்ன.. புருஷன், பொண்டாட்டி வெககரத்துல நம்ம தலையிட்றது சரியில்ல” என்று சொன்ன பாட்டியை அதிர்ச்சியாகப் பார்த்த ஆதித்..

 

“நீ….”

 

“நீ….”

 

“நீங்களா பாட்டி..?? நீங்களா இப்படிச் சொல்றீங்க” என்று அதிர்ந்த ஆதி.. “இந்தக் கல்யாண விஷயத்தில் என்னோட ஃபுல் சப்போட் உனக்குத் தான்டா பேராண்டினு சொன்னீங்களே பாட்டி, இப்ப என்னை இப்டி தனிய அவகிட்ட கோத்து விடுறீங்களே” என்று அவன் கேட்ட மாடுலேஷன்.. நீயா லதா இப்டி சொன்னேன்னு சிவாஜி, சரோஜா தேவியைக் கேட்டது போல் இருக்க.. குடும்பம் மொத்தமும் வாய்விட்டுச் சிரித்தது..

 

பாட்டியோ, “ஆமா டா நா அப்படி சொன்னேன் தான்.. அதான் கல்யாணம் வரைக்கும் உனக்குச் சப்போட்டா இருந்தேனே.. இப்ப தான் கல்யாணம் ஆகிடுச்சே” என்று அசால்ட்டாகச் சொல்ல.. வினய் விழுந்து விழுந்து சிரித்தவன்.. “பாத்தீங்களா ஆதி, எப்டி சரியான டைம் வந்ததும் உங்களா அம்போன்னு கழட்டிவிட்டுச்சுன்னு.. இதுக்குத் தா சாம் எப்பவும் இந்தக் கெழவிகிட்ட உஷாரா இருப்ப.. என்ன இந்தக் கல்யாண மோட்டர்ல மட்டும் தான் சாம் கொஞ்சம் சரிக்கிட்ட.. பட் அதுவும் நல்லதுக்குத் தான்.. பாட்டியால தான் சாம்க்கு உங்களா மாதிரி ஹஸ்பென்ட் கெடச்சீருக்கு.. அதுக்காகப் பாட்டிய பாராட்டியே ஆகணும்” என்று மனநிறைவுடன் சொல்ல..

 

“அந்தப் பாராட்ட அப்டியே உன் பொண்டாட்டி நிஷாக்கு சொல்லு டா.. அவதான் ஆதி ஹாஸ்பிடல்ல இந்த ராங்கிக்காகத் துடிச்சத பார்த்து எனக்கு ஃபோன் பண்ணா!! ஆதி நம்ம யுகிக்கு பொருத்தமா இருப்பாருன்னு எனக்குத் தோணுது பாட்டி.. நீங்க இங்க வந்து ஒரு தரம் ஆதியை பாருங்கன்னு சொன்னா! அதான் நா உடனே கெளம்பி இங்க வந்தேன்” என்றவர் எழுந்து செல்ல.. அசந்து நின்ற வினய் மனமெங்கும் சந்தோஷ வானவேடிக்கை தான்.. அவன் கண்கள் உடனே தன் மனைவியைத் தேடியது.. ப்ரணவ், யுவன், சமீராவுடன் விளையாடிக்கக் கொண்டிருந்தவளை காதலாகத் தீண்டிய அவன் விழிகள், அடுத்த நிமிடம் இவள் அன்புக்கு நான் தகுதியானவன் தானா என்ற குற்ற உணர்வில் இமை தாழ்ந்தது..

 

வினய்,‌ நிஷா திருமணத்திற்கு முந்தைய நாள்.. அவன் நிஷாவிடம் பேசியது அவன் கண்முன் வந்தது.. “நமக்குக் கல்யாணம் முடிஞ்சாலும்.. நீயும், நானும் பேருக்கு மட்டும் தான் புருஷன், பொண்டாட்டி.. எப்ப சாம் வாழ்க்கை சரியாகுதோ அப்பதான் நா உன்னை என்னோட பொண்டாட்டியா ஏத்துக்குவேன்.. அதுவரை நீயும், நானும் தனித்தனி தான்.. இதுக்கு உனக்குச் சம்மதம்னா மட்டும் இந்தக் கல்யாணம் நடக்கும்.. அப்றம் கல்யாணம் முடிஞ்ச பிறகு யாருக்காகவோ, ஏன் நா என் வாழ்க்கையை வாழாம இருக்கணும்.. நீங்க என் வாழ்க்கையை நாசம் பண்ணீட்டிங்க அப்டி இப்டின்னு பொலம்பக் கூடாது” என்று தன்பாட்டில் பேசிக்கொண்டிருந்தவன் நிஷா முக மற்றத்தை கவனிக்கவில்லை.. அவளும் இதையே தான் வினய்யிடம் சொல்ல வந்தாள்.. ஆனால் வினய்‌ வழக்கம் போல அவளைப் புரிந்து கொள்ளாமல் திமிராய் பேச.. நிஷா கண்களை இறுக்கி மூடி தன் மனதை அடக்கியவள்.. போதும் என்று கைகாட்ட வினய் அப்போது தான் அவள் முகத்தைப் பார்த்தன்.. அவள் முகம் வெகுவாகச் சிவந்திருக்க.. கண்டிப்பா அது வெட்கத்தில் இல்லை என்பது மட்டும் வினய்க்கு நன்றாகப் புரிந்தது.. “நிஷா” என்று அவன் ஏதோ சொல்ல ஆரம்பிக்க.. “எனாஃப் மிஸ்டர். வினய்.. ஆக்ச்வலி நானும் உங்க கிட்ட இதைத் தான் சொல்ல வந்தேன்.. யுகி ஆசைக்காகத் தான் நானும் இந்தக் கல்யாணத்துக்கு இப்ப உடனே சம்மதிச்சேன்.. அவ வாழ்க்கை நல்லபடி அமையாம, என்னாலயும் என்னைப் பத்தி யோசிக்க முடியாது.. சோ உங்க கண்டிஷன் எல்லாம் எனக்கும் ஓகே தான்” என்றவள் விறுவிறுவென அங்கிருந்து சென்றுவிட.. வினய்க்கு ஒரு நிமிடம் யாரோ அவன் இதயத்தைக் கையால் பிடித்துக் கசக்குவது போல் இருந்தது.. நிஷா அவனைக் காதலிப்பது தெரியாமல்,.. “அவளுக்கும் அவள் திருமணத்தை பற்றி, வருங்கால வாழ்க்கையை பற்றி கனவிருக்கும் அதையெல்லாம் என்னால கெடக்கூடாது.. என்னோட தங்கச்சி ஆசைக்காக நிஷாவோட வாழ்க்கையைப் பணையம் வைக்கக் கூடாது, ஒருவேளை அவளுக்கு இந்தத் திருமணத்தில் விருப்பம் இல்லன்னா,.. யுக்தாவிடம் பேசி கல்யாணத்தை கொஞ்ச நாள் தள்ளிவைத்து, தன் காதலை அவளுக்கு புரிய வைத்து நிஷாவின் முழு சம்மதத்துடன் அவளை கல்யாணம் செய்யலாம்” என்று அவன் நினைக்க.. அவளோ யுக்தா சொன்னதிற்காக மட்டும் தான் உன்னை மணக்கிறேன் என்ற ஒரு வார்த்தையில் வினய் மனதை உடைத்து தூள் தூள் ஆக்கிவிட்டாள்.. “அப்ப அவளுக்கு நா ஒன்னுமே இல்லயா!?? அவளுக்கு என்னைப் புடிக்கலய” என்று வினய் மனம் வதங்கி தவித்தான்… மனதல நேசித்த இருவர் அதை அறியாமலே, ஒரு கட்டாயத்தால் மண வாழ்க்கையில் நுழைந்தனர்… இருவருக்கும் திருமணம் முடிந்த பிறகும் இருவரும் மனவிட்டு பேசவில்லை.. நிஷாவுக்கு வினய் தன்னைக் காதலிப்பது தெரியும் தான். இந்த உலகத்தில் நிஷாவுக்கு அவள் யுகியை விட வேறு எதுவும் முக்கியமில்லை என்று தெரிந்தும் வினய் அன்று அப்படிப் பேசியது அவளுக்குச் சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை.. அதனாலேயே அவனிடம் இருந்து விலகியே இருந்தாள்.. வினய்யும் “அவளுக்குத் தா என் மேல காதலே இல்லயே, சாம்க்காக தான் என்னைக் கட்டிக்கிட்டா” என்ற உணர்வு அவனை அவளிடம் நெருக்க விடாமல் தடுத்தது.. என்ன தான் இருவரும் பேசாமல் இருந்தாலும் கல்யாணம் முடிந்த கொஞ்ச நாளிலேயே சொல்லாமலே ஒருவர் மனதை ஒருவர் புரிந்து கொள்ளும் அளவுக்கு வந்து விட்டனர்.. ஆனால் இருவருமே அவர்கள் உள்ளத்து உண்மை காதலை மட்டும் வாய் மொழியாக மொழியாமல் இழுத்தடித்தனர்..

 

nilapen-1

0

நிலா… பெண் – 1

நேரம் காலை ஆறு மணி, லண்டன் ஹீத்ரோ ஏர்போர்ட்…

அந்த ப்ளாக் ஆடி நிதானமாக பல அடுக்குகளில் அமைந்திருந்த கார் பார்க்கிங்கில் வளைந்து வளைந்து ஏறிக்கொண்டிருந்தது.

ஆத்ரேயன் ஏதோ தனது காதலியைக் கையாள்வது போல மிருதுவாக அந்த ப்ளாக் ஆடியை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான்.

பக்கத்தில் தாமஸ். மூன்றாவது தளத்தில் காரை பார்க் பண்ணிவிட்டு கீயை தாமஸின் கையில் கொடுத்தான் ஆத்ரேயன்.

“காரை ஷெட்ல விட்டுரு தாமஸ்.”

“ஓகே சார்.”

“கீயை அப்பாக்கிட்ட குடுத்துரு.”

“ஓகே சார்.”

“எல்லாத்துக்கும் இப்போ மண்டைய மண்டைய ஆட்டிட்டு அப்புறமா அண்ணா காரை எடுத்தான், அவ ஆட்டுக்குட்டி காரை எடுத்ததுன்னு கேள்விப்பட்டேன்…” வார்த்தைகளை முடிக்காமல் ஆத்ரேயன் கோபமாக நிறுத்தவும் தாமஸ் திருதிருவென்று முழித்தான்.

“சார்… அவங்க வந்து கேக்கும் போது நான் என்ன சார் பண்ணுறது?”

“இல்லைன்னு முகத்துல அடிச்சா மாதிரி சொல்லு, காரை தொட்டா பாஸ் என்னை வேலையை விட்டு தூக்கிடுவார்னு சொல்லு!”

“அவங்ககிட்ட… நான் எப்பிடி…”

“இங்க பாரு தாமஸ், உனக்கு நான்தான் பாஸ்… அவங்க இல்லை, புரியுதா?”

“புரியுது சார்.”

“கேட்டது எல்லாத்தையும் தூக்கி குடுத்தாச்சு!” இதை ஆத்ரேயன் சொல்லும் போது தாமஸின் விழிகளில் கவலைத் தெரிந்தது. அதையும் தாண்டி அவன் முகத்தில் வருத்தம் தோன்றியது.

“எனக்கு அதுல எந்த வருத்தமும் இல்லை தாமஸ், நீ வீணா என்னை நினைச்சு கவலைப்படாதே, ஆனா என்னோட காரை தொட்டா மட்டும் எனக்குக் கொலை வெறி வந்திடும் சொல்லிட்டேன்!”

“புரியுது சார்.” கேலி போல தாமஸ் சொல்லவும் அவனைத் திரும்பி பார்த்தான் ஆத்ரேயன். தாமஸ் முகத்தில் தெரிந்த அந்த கள்ளச்சிரிப்பு ஏதோ விஷயமிருப்பதை ஆத்ரேயனுக்கு சொல்லாமல் சொன்னது.

“எதுக்கு இப்போ இந்த சிரிப்பு?!”

“அது சார்… நேத்து மீட்டிங்குக்கு கேத்தரின் வந்திருந்தா இல்லை?”

“அவளுக்கு என்னவாம்?” இப்போது ஆத்ரேயன் முகத்திலும் சிரிப்பு தொற்றி கொண்டது. கேத்தரின் இவர்களது தொழில் துறையில் சம்பந்தப்பட்டவள். நெடுநாட்களாக பழக்கம் உண்டு. கேத்தரினுக்கு தொழில், நட்பு இவற்றையெல்லாம் தாண்டி ஆத்ரேயனோடு ஒரு உறவை வளர்த்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவல் நிறையவே உண்டு. அதை இப்போது அந்த ப்ளாக் ஆடியில் உட்கார்ந்திருக்கும் இருவருமே நன்கு அறிவார்கள்.

“கேத்தரினுக்கு அவங்களை நீங்க அவாய்ட் பண்ணுறது கூட பெரிய விஷயமா படலை.”

“ம்…” தாமஸ் எங்கே வருகிறான் என்று ஆதிக்கு நன்றாகவே புரிந்தது.

“ஆனா இந்த காரைக் கட்டிக்கிட்டு அழுறீங்க பாருங்க… அதைத்தான் தாங்க முடியலை அவங்களால!”

“ஹா… ஹா…” மனம்விட்டு சிரித்தான் ஆத்ரேயன்.

“நேத்து புலம்பி தீர்த்துட்டாங்க சார்.”

“ஓஹோ! ஏன்?”

“எதுக்கு என்னோட ஆதி இப்போ இன்டியா போறான்? அவனுக்கு நானில்லையான்னு ஒரே புலம்பல்தான் சார்.” அந்த வார்த்தைகளில் ஆத்ரேயனின் முகம் இளகிப்போனது.

“ஓ… நைஸ் கேர்ல்!” கனிவோடு சொன்னான்.

“சார்! ஏதாவது வாய்ப்பிருக்கா சார்?!” ஆர்வமாக கேட்டான் தாமஸ்.

“நீ அடிதான் வாங்க போறே! ஏன் தாமஸ், என்னோட நிலைமைக்கு இப்போ கேத்தரின் ஒன்னுதானா குறைச்சல்?”

“ஏன் சார்? அப்படி என்ன உங்க நிலைமை இப்போ அவ்வளவு மோசமா போயிடுச்சு?”

“சரி சரி… அதைவிடு, பேசிப்பேசி அலுத்து போச்சு.”

“ஆமா சார், இந்த ட்ரிப்பை நல்லா என்ஜாய் பண்ணுங்க, நல்லா ரெஸ்ட் எடுங்க, ஃப்ரெஷ்ஷா திரும்பி வாங்க, குட் லக் சார்! ஹாப்பி ஜெர்னி!” சொன்ன தாமஸை பார்த்து அழகாக சிரித்தான் ஆத்ரேயன்.

“தான்க் யூ தாமஸ், எல்லாத்தையும் பத்திரமா பார்த்துக்கோ, டெய்லி ஃபோன் பண்ணு.”

“ஓகே சார்.”

“அப்பா கொஞ்சம் டல்லா இருக்காரு, அவர் மேலேயும் ஒரு கண்ணை வச்சுக்கோ.”

“கண்டிப்பா சார்.”

காரை விட்டிறங்கிய ஆத்ரேயன் அணிந்திருந்த ஜாக்கெட்டை கழட்டி காரின் பின் சீட்டில் போட்டான். அன்றைக்குக் குளிர் அத்தனைத் தூரம் இருக்கவில்லை.

லேசாக இருள் பிரிந்திருந்த அந்த இளங்காலைப் பொழுது மனதுக்கு மிகவும் ரம்மியமாக இருந்தது. பரபரப்புடன் நடமாடி கொண்டிருந்த மக்கள் கூட்டத்தைப் பார்த்தபடி தனது லக்கேஜ்ஜை எடுத்து கொண்டான்.

இள நீலநிற போலோ ஷர்ட்டும் அடர் நீலத்தில் டெனிமும் அணிந்திருந்தான். குளிர்காலத்திற்கே உரித்தான செழுமை அவன் முகத்தில் தெரிந்தது. இருபத்தெட்டு வயதிற்குரிய கம்பீரம் உடலில் தெரிந்தது.

“கேத்தரின் பாவம்தான் சார்!” திடீரென்று தாமஸ் சொல்ல அவனை ஆச்சரியமாக பார்த்தான் ஆத்ரேயன்.

“ஏன் தாமஸ்?”

“உங்களைப் பார்க்கும் போது சமயத்துக்கு எனக்கே நாம பொண்ணா பொறந்திருக்கலாமோன்னு தோணுதே!”

“டேய்! ஹா… ஹா…” வாய்விட்டு சிரித்தபடி போகும் தனது முதலாளியை ஒரு கையாலாகாத தனத்துடன் பார்த்து கொண்டிருந்தான் தாமஸ்.

ஆனால் எந்தவித மனக்குறையும் இல்லாமல் அந்த இனிய காலைப் பொழுதை ரசித்தபடி டெர்மினலுக்குள் போனான் ஆத்ரேயன்.

நேரத்தை எப்போதும் திட்டமாக வகுத்து கொள்பவன் என்பதால் இவன் உள்ளே நுழையும்போது கௌன்டர் ஏற்கனவே ஓப்பன் ஆகி இருந்தது.

ஏர்போட்டிற்கே உரித்தான சம்பிரதாயங்களை முடித்துக்கொண்டு நேராக விமானத்தை நோக்கி நடந்தான். கையில் சின்னதாக ஒரு பேக்.

“வெல்கம் டு பிரிட்டிஷ் ஏர்வேஸ்!” நீல நிற கண்களோடு ஒரு வெள்ளைப் பனிமலை அவனை வரவேற்பில் உருகி வருவேற்றது!

“தான்க் யூ!” நாகரிகமாக அந்த வாழ்த்தை ஏற்றவன் அவனுக்கான இருக்கையைத் தேடிக்கொண்டு அப்பால் நகர்ந்தான். பிஸினஸ் கிளாஸ் என்பதால் இருக்கையை இலகுவாக கண்டுபிடிக்க முடிந்தது.

கையிலிருந்த பையை அதற்குரிய இடத்தில் வைத்தவன் ஆசனத்தில் அமர்ந்து கொண்டான். சக பிரயாணிகளிடம் இருந்த பரபரப்பு அவனைச் சிறிதும் பாதிக்கவில்லை. நிதானமாக கண்களை மூடிக்கொண்டான்.

“ஆதி… என்னப்பா இப்படி ஆகிப்போச்சு?!” தன் முன் கண்கலங்கி நின்ற அப்பாதான் இப்போதும் அவன் கண்களுக்குள் வந்து நின்றார்.

“எதுக்குப்பா இப்பிடி வருத்தப்படுறீங்க?”

“ஆதி… நம்ம குடும்பத்துல இப்பிடியெல்லாம் நடக்கும்னு நான் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கலைப்பா!” வருத்தம் கலந்த குரலில் ஆதங்கப்பட்ட அப்பாவை எப்படி சமாதானப்படுத்துவது என்று ஆத்ரேயனுக்கு புரியவில்லை.

அப்பா சுந்தரமூர்த்தி, நல்ல வழமான குடும்பத்தில் பிறந்த மனிதர். அந்த காலத்திலேயே லண்டனுக்கு மேற்படிப்பிற்காக வந்தவர் கூடவே படித்த மார்க்ரெட் மேல் காதல் கொண்டு அவரையே மணந்து கொண்டார்.

வாழ்க்கை சுகமாக அமைந்து போனது மனிதருக்கு. அழகான இரண்டு ஆண் பிள்ளைகள். மூத்தவன் ஆதேஷ், சின்னவன் ஆத்ரேயன்.

பெண் குழந்தை ஒன்று இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்பது சுந்தரமூர்த்தியின் எண்ணம். ஆனால் அவர் மட்டும் ஆசைப்பட்டு என்ன செய்ய! மார்க்ரெட் மனது வைக்கவில்லையே!

கணவரின் அந்த ஆசையை மட்டும்தான் மறுத்தாரே தவிர மற்றபடி மார்க்ரெட் ஒரு நல்ல மனைவி. தன் குழந்தைகள் வீட்டில் தமிழ்தான் பேசவேண்டும் என்று சுந்தரமூர்த்தி ஆசைப்பட்ட போது குழந்தைகளோடு சேர்ந்து தானும் தமிழ் கற்றுக்கொண்டார்.

அம்மா பேசும் தமிழ் கேட்கவே ஆத்ரேயனுக்கு அவ்வளவு பிடிக்கும். கண்களை மூடியபடி சிந்தனையில் இருந்தவனுக்குத் தன்னை யாரோ உற்று நோக்குவது போல தோன்றவும் சட்டென்று கண்களைத் திறந்தான்.

அதே பெண்தான்! இவனைப் பார்த்து புன்னகைத்தது. தன்னை அவன் கண்டு கொண்டான் என்று புரிந்து போகவும் மெதுவாக அவனிடம் வந்தது.

“எனி பெவரேஜ் சார்?” அந்த அழகான கேள்வியைப் புறந்தள்ள முடியாமல்,

“எ கப் ஆஃப் டீ ப்ளீஸ்.” என்றான்.

“ஷ்யூர் சார்.” பெண் நகர்ந்து விட சிந்தனை மீண்டும் வந்து ஒட்டிக்கொண்டது.

ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் அப்பாவை ஆத்ரேயனால் சமாளிக்க முடியவில்லை. உடனேயே விஸ்வநாதன் அங்கிளை வரவழைத்தான். அப்பாவின் நெருங்கிய நண்பர் விஸ்வநாதன்.

“டேய்! பொண்டாட்டி பேச்சைக் கேட்டுக்கிட்டு பெரியவன் பண்ணின காரியத்தைப் பார்த்தியா விச்சு!” அப்பா மீண்டும் புலம்ப ஆரம்பிக்க விஸ்வநாதன் அங்கிளை பரிதாபமாக பார்த்தான் ஆத்ரேயன்.

“மூர்த்தி! இப்போ என்ன நடந்து போச்சுன்னு நீ இப்பிடி புலம்புறே? பெரியவனோட கைல பிஸினஸை தூக்கி குடுத்திருக்க, அவ்வளவுதானே!” பிரச்சினையின் அளவை சிறியதாக்க முயன்றார் விஸ்வநாதன்.

“எப்படி விச்சு அவனால இவ்வளவு சுயநலமா சிந்திக்க முடிஞ்சுது?”

“மூர்த்தி… பசங்க எல்லாருமே இப்போ அப்பிடித்தான் இருக்காங்க, நாமதான் இதையெல்லாம் அனுசரிச்சு போகணும்.”

“என்னடா விச்சு இப்பிடி பேசுறே?”

“நான் உள்ளதைத்தான் சொல்றேன் மூர்த்தி, நீயும் நானும் வாழ்ந்த காலம் போல இல்லை இப்போ, இதுதான் நிதர்சனம், ஏத்துக்கோ!” நிதானமாக அப்பாவுடன் பேசி அவரைச் சமாதானப்படுத்திய விஸ்வநாதன் அங்கிள்தான் அவனுக்கு இந்த ஆலோசனையையும் சொன்னார்.

“ஆதி… கொஞ்ச நாள் நீ இங்க இருக்க வேணாம், கிளம்பி இந்தியா போயிடு.”

“அங்கிள்!”

“சொல்றதைக் கேளு, நீ இப்போ இங்க இருந்தா தேவையில்லாத மனஸ்தாபங்கள்தான் வரும், என்னோட வீடு சென்னைல சும்மாதான் இருக்கு, ஒரு ஒன் மன்த் அங்க போய் தங்கு, நீயும் கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுத்த மாதிரி இருக்கும்.” அங்கிள் சொல்வது ஏனோ ஆதிக்கும் சரியாக தோன்ற அடுத்த ஃப்ளைட்டில் டிக்கெட் போட்டுவிட்டான்.

இதமான வாசனையைத் தொடர்ந்து பெண் தேநீர் கோப்பையை நீட்டியது. ஒரு புன்முறுவலோடு அதை வாங்கிக்கொண்டான் ஆத்ரேயன்.

***

அடுத்த நாள் காலை ஆறு மணி, சென்னை பாரதி தெரு.

அந்த விசாலமான வீதியில் டாக்ஸி திரும்பி நுழைந்தது. வீதியின் ஆரம்பத்திலேயே ‘பாரதி தெரு’ என்று அழகாக போர்ட் மாட்டப்பட்டிருந்தது.

நேற்று இதே நேரம் ஆறு மணிக்கு இருந்த குளுமையையும், இன்றைக்கு அதே ஆறு மணிக்கு இருக்கும் வெப்பத்தையும் நினைத்து சிரித்து கொண்டான் ஆத்ரேயன்.

சென்னைக்கு இப்போதுதான் முதல் முறையாக வருகிறான். எப்போதும் இந்தியா என்றால் டெல்லிக்கு போவதுதான் வழக்கம். அவன் அத்தை அங்கேதான் இருக்கிறார். அத்தை என்றால் அப்பாவின் தங்கை.

டெல்லியின் குளிர் அவனை எந்த சேதாரமும் இல்லாமல் லண்டனுக்கு மீண்டும் கொண்டு போய் சேர்த்துவிடும். விஸ்வநாதன் அங்கிள் சென்னை என்று சொன்னபோது முதலில் ஆத்ரேயனுக்கு அத்தனை உடன்பாடாக இருக்கவில்லை.

“சென்னை எதுக்கு அங்கிள்? அங்க எனக்கு யாரையும் தெரியாது, நான் பேசாம அத்தை வீட்டுக்கே போறேனே?”

“எதுக்கு? அங்க போனா இதே கதையைத்தான் உங்க அத்தையும் பேச போறாங்க, அதுக்கு நீ இங்கேயே இருக்கலாமே!”

“ஓ…” அங்கிள் சொல்வதிலும் நியாயம் இருக்கவே எதைப்பற்றியும் சிந்திக்காமல் கிளம்பிவிட்டான். அந்த ‘பாரதி தெரு’ அவன் வாழ்க்கையையே புரட்டி போடப்போகிறது என்று அப்போது ஆத்ரேயனுக்கு தெரியவில்லை!

“சார், நீங்க சொன்ன அட்ரஸ் இதுதான் சார்.” டாக்ஸியை நிறுத்திவிட்டு ட்ரைவர் சொல்லவும் வண்டியை விட்டு இறங்கினான் ஆத்ரேயன்.

‘டெட் என்ட்’ என்பார்களே, அதுபோல இருந்தது அந்த வீதி. எதிரெதிராக ஐந்து வீடுகள் மாத்திரமே இருந்தன. அங்கிருந்த வீடுகளைப் பார்த்த போது கொஞ்சம் வளமான ஏரியா போலத்தான் தோன்றியது.

“ஏன்னா! செத்த இங்க வரேளா!” உச்சஸ்தாயியில் குரலொன்று கேட்க சட்டென்று திரும்பினான் ஆத்ரேயன். ஒரு பாட்டி, எழுபது வயது இருக்கும். கோலம் போட்டுக்கொண்டிருந்தவர் நிமிர்ந்து யாரையோ அழைத்தார்.

“இதோ வர்ரேண்டாம்பீ!” நீட்டி முழக்கியவர் கிடுகிடுவென ஆதியை நோக்கி வந்தார். மடிசார் அணிந்திருந்தார்.

“விஸ்வநாதன் நேத்தே ஃபோனைப் போட்டு நீ இன்னைக்கு வர்ரேன்னு சொல்லிட்டான்.” ஏதோ நெடுநாள் பழகியவர் போல அவர் தன்னைப் பார்த்து பேசவும் ஆத்ரேயன் கொஞ்சம் ஆச்சரியப்பட்டான்.

இடுப்பில் சொருகியிருந்த சாவிக்கொத்தை எடுத்து வீட்டின் கேட்டைத் திறந்தார்.

“எம் பேர் ரங்கநாயகி, பக்கத்து வீடு, விஸ்வநாதன் ஃபோன் பண்ணி நீ வர்றதைப் பத்தி சொன்னான், காலைலேர்ந்து நோக்காகத்தான் வாசல்லையே காத்திண்டிருக்கேன்.”

“ஓ… தான்க்ஸ் ஆன்ட்டி.”

“ஆன்ட்டியா? பாட்டின்னு வாய் நிறைய கூப்பிற்ரா கொழந்தே!”

“சரி பாட்டி.”

“பேரு ஆதியா?” பாட்டிக்கு மெதுவாக பேசுவது என்றால் என்னவென்றே தெரியாது போலும்.

“ஆமா பாட்டி.”

“தமிழ் நன்னா பேசுறியே! எங்க தஸ்ஸு புஸ்ஸுன்னு இங்கிலீஷ் பேசுவியோன்னு நினைச்சேன்!” பாட்டி மனதில் தோன்றியதை எல்லாம் வெளிப்படையாக பேசியபடி வீட்டைத் திறந்தார். ஆத்ரேயன் வீட்டைக் கண்களால் அளந்தான்.

இந்தியாவில் வசிக்கவில்லை என்றாலும் விஸ்வநாதன் அங்கிள் வீட்டை ஆட்கள் வைத்து அழகாக பராமரித்திருந்தார். வீட்டிற்கு முன்னால் நல்ல பெரிதாக தோட்டம் இருந்தது. அழகழகான பூச்செடிகள், மல்லிகைக் கொடி, செம்பருத்தி என பார்க்க பசுமையாக இருந்தது.

“டெய்லி பசங்க வந்து தோட்டத்தைக் கவனிப்பாங்க.” ஆதியின் பார்வைப் போன திசையைப் பார்த்துவிட்டு பாட்டி பேசினார்.

“ஆதி, நீ போய் குளிச்சிண்டு ரெடியாகு, இன்னைக்கு காமிலா வீட்டுல விசேஷம் தெரியுமோ? இந்த வெள்ளி துளசிக்கு நிச்சயதார்த்தம்! நல்ல சமயத்துலதான் வந்து சேந்திருக்கே!” பாட்டி பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே காம்பவுண்ட் கேட்டைத் திறந்து கொண்டு ஒரு வாலிபன் உள்ளே வந்தான்.

அநேகமாக ஆத்ரேயனின் வயதுதான் இருக்கும். வேஷ்டி சட்டையில் இருந்தான்.

“நம்பி! தாத்தா எங்கேடா? அவரைக் கூப்பிட்டா நீ வந்து நிக்குறே?”

“தாத்தாக்கு இன்னும் பூஜை முடியலை, அதான் நான் வந்தேன்.” பாட்டிக்கு பதில் சொல்லிவிட்டு ஆதியைப் பார்த்து சினேகமாக முறுவலித்தான்.

“ஹாய்! ஐம் நம்பி!” சொல்லிய படி கையை நீட்டி குலுக்கிய அந்த இளைஞனை ஏனோ அந்த நொடியே ஆத்ரேயனுக்கு பிடித்தது.

“ஐம் ஆத்ரேயன், ஆதின்னு கூப்பிடுவாங்க.”

“ஓ…”

“சரி சரி, நம்பி… ஆதி குளிச்சிண்டு வரட்டும், நான் காஃபி கொண்டு வரேன், அதுக்கப்புறமா நேரா காமிலா வீட்டுக்குக் கூட்டிண்டு போயிரலாம்.” பாட்டி இடையில் புகுந்தார்.

“சரி பாட்டி.”

“ஆதி… காமிலா வீட்டுல அவ பொண்ணு ஆயிஷா வயசுக்கு வந்துட்டா கேட்டியோ!” பாட்டி தடாலென்று போட்டு உடைக்க நம்பி இப்போது தன் தலையில் அடித்து கொண்டான்.

ஆத்ரேயனுக்கு முழுதாக பாட்டி சொன்னது புரியவில்லை என்றாலும் லேசாக எதுவோ புரிந்தது. சட்டென்று ரங்கநாயகியின் கையைப் பிடித்து இழுத்து சற்று அப்பால் அழைத்துக்கொண்டு போனான் நம்பி.

“நோக்கு அறிவிருக்கா பாட்டி?!” நம்பியின் குரலில் அவ்வளவு ரௌத்திரம்.

“ஏன்டா?”

“நம்ம ஆயிஷா வயசுக்கு வந்ததை ஒரு வயசு பையன்கிட்ட போய் சொல்றேயே, நோக்கு வெவஸ்தையே இல்லையா?”

“இதுல என்னடா நம்பி இருக்கு? விஸ்வநாதன் அனுப்பின பையன்னா அவன் நல்லவனாத்தான் இருப்பான்.”

“ஆமா, நோக்கு லோகத்துல இருக்கிற அத்தனை மனுஷாளும் நல்லவாதான், போய் பேசாம காஃபி கொண்டு வறியா?”

“ம்க்கும்!” முகவாய்கட்டையைத் தோளில் இடித்துக்கொண்டு பாட்டி அப்பால் நகர வந்த சிரிப்பை ஆதி அடக்கி கொண்டான். பாட்டியும் பேரனும் பேசிய மேடை ரகசியம் அவன் வரை நன்றாகவே கேட்டது.

“ஆதி… ரூம்ஸ் எல்லாம் மேலதான் இருக்கு, கீழ ஹால், கிச்சன், டைனிங் ஏரியா எல்லாம் இருக்கு.” பாட்டியை ஒரு வழியாக ஏறக்கட்டி வீட்டிற்கு அனுப்பிவிட்டு ஆத்ரேயனிடம் வந்தான் நம்பி.

“ஓ… அப்போ மேலேயே போகலாம் நம்பி.” சொல்லிவிட்டு ஆத்ரேயன் தனது உடமைகளை எடுத்துக்கொள்ள நம்பியும் உதவி செய்தான்.

“எங்க வர்க் பண்ணுறீங்க நம்பி?”

“ஈ.பீ ல என்ஜினியரா இருக்கேன்.”

“ஓ… ஆஃபீஸ் பக்கம்தானா?”

“ஆமா ஆதி.” சொல்லியபடியே மாடியிலிருந்த மாஸ்டர் பெட் ரூமின் கதவைத் திறந்தான் நம்பி.

“வீடு ரொம்ப க்ளீனா இருக்கு.”

“விஸ்வநாதன் அங்கிள் அதுக்கெல்லாம் ஆட்கள் வெச்சிருக்கார், வாரத்துக்கு ஒரு முறை வந்து அவா எல்லாத்தையும் க்ளீன் பண்ணி பார்த்துப்பா.”

“ஓ… வெரி குட்.” பெட் ரூமோடு சேர்ந்தாற்போல இருந்த பால்கனி கதவைத் திறந்தான் ஆத்ரேயன். அந்த இடத்திலிருந்து பார்க்கும்போது அந்த தெருவில் நடக்கும் அனைத்தும் அழகாக தெரிந்தது.

அப்போதுதான் அது நடந்தது. ஆதி தங்கியிருந்த விஸ்வநாதன் அங்கிளின் வீட்டிற்கு நேர் எதிராக வீதிக்கு அந்தப்புறமாக ஒரு வீடு இருந்தது. அந்த வீட்டின் கேட்டைத் திறந்து கொண்டு ஒரு பெண் வெளியே வந்தாள்.

அப்போதுதான் தலைக்குக் குளித்திருப்பாள் போலும். பட்டுப்புடவை கட்டி ஈரக்கூந்தலை அள்ளி முடிந்திருந்தாள். கையில் ஒரு சின்ன பாத்திரத்தில் கோலம் போடுவதற்காக மாவு வைத்திருந்தாள்.

புடவையை லேசாக உயர்த்தி இடுப்பில் சொருகி கொண்டவள் குனிந்து நிலத்தில் புள்ளிகள் வைக்கவும் ஆதி அதை ஆவலுடன் பார்க்கலானான். அந்த முகம் அவனை வசீகரித்தது.

இதுவரை நேரமும் தன்னோடு இயல்பாக பேசிக்கொண்டிருந்த நண்பன் திடீரென மௌனமாகவும் நம்பியும் வீதியை எட்டி பார்த்தான்.

“யாரு அவங்க?” அந்த பெண்ணை அதற்கு மேலும் அத்தனை ஆர்வத்தோடு பார்ப்பது நாகரிகமில்லை என்று தோன்றவே பேச்சில் இறங்கினான் ஆதி.

“அது எங்க துளசி, சங்கரபாணி அங்கிளோட பொண்ணு.” நம்பி சொல்ல சற்று முன் பாட்டி அதே பெயரைச் சொன்ன ஞாபகம் வந்தது ஆதிக்கு.

“இவங்களுக்கு…”

“ஆமா ஆதி, துளசிக்கு இந்த வெள்ளிக்கிழமை நிச்சயதார்த்தம்.” தகவல் சொன்னவன் முகத்தில் சந்தோஷம் பொங்கி வழிந்தது. ஆனால்… ஆதி தனக்குள் ஏதோ ஒன்று வெறுமையாகி போவது போல உணர்ந்தான்.

“ஓ…” அந்த குரலில் சட்டென்று வந்து உட்கார்ந்து கொண்ட‌ சோர்வைக் கவனிக்கும் நிலையில் நம்பி இல்லை.

“ரொம்ப நல்ல பொண்ணு, அம்மா மூனு வருஷத்துக்கு முன்னாடி தவறிட்டாங்க, இப்பதான் கல்யாணம் கூடி வந்திருக்கு.”

“ஓ…” அதற்கு மேல் ஆத்ரேயன் எதுவும் பேசவில்லை. கொஞ்ச நேரம் மௌனமாக நின்றிருந்தான். பாட்டியின் குரல் பக்கத்தில் எங்கேயோ ஓங்கி ஒலிக்கும் ஓசைக் கேட்டது.

“காஃபி கொண்டு வராம எங்கேயோ நாட்டாமைப் பண்ணுது பெருசு.” நம்பியின் முகத்தில் எரிச்சல் தோன்றியது.

“ரொம்ப இன்ட்ரெஸ்டிங்கான காரெக்டரோ?!”

“நீங்க வேற ஆதி, சமயத்துக்கு இரிட்டேட்டிங்!”

“ஹா… ஹா… நம்பி, நான் ஒன்னு கேப்பேன்… நீங்க தப்பா எடுத்துக்கப்படாது.”

“எதுக்கு தப்பா எடுத்துக்கணும்?‌ அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை, நீங்க தாராளமா கேளுங்க.”

“இல்லை… பாட்டி காமிலா வீடுன்னு சொன்னாங்க… நீங்களும் ஆயிஷான்னு பேசினீங்க…‌ அப்படீன்னா… அவங்க முஸ்லிம் ஃபேமிலியா?” நிறைய தயக்கங்களுக்குப் பிறகு வந்தது கேள்வி. ஆனால் நம்பி தயக்கமின்றி பதில் சொன்னான்.

“ஆமா.”

“ஓ… நீங்க… முஸ்லிம் ஃபேமிலியோட…” அதற்கு மேல் ஆதியால் வெளிப்படையாக கேட்க முடியவில்லை. ஆனால் ஆத்ரேயன் வெகுவாக கேட்க தயங்கியதை நம்பி இலகுவாக புரிந்து கொண்டான்.

“ஆதி… இந்த ரோட்டுக்கு பாரதி தெருன்னு பேரு வெச்சாலும் வெச்சாங்க, இங்க இருக்கிற அத்தனைப் பேரும் அதுக்கு ஏத்தா மாதிரியே அமைஞ்சு போனாங்க.”

“ம்ஹூம்…”

“ரோட்டுக்கு இந்த பக்கமா எங்க வீடு, அம்மா, அப்பா, தாத்தா, பாட்டி, நான்.”

“சரி.”

“அடுத்ததா விஸ்வநாதன் அங்கிள் வீடு, அதாவது இப்போ உங்க வீடு.”

“ரைட்.”

“உங்க வீட்டுக்கு நேர் எதிரே துளசி வீடு.”

“ம்…”

“அதுக்கு அடுத்ததா காமிலா ஆன்ட்டி வீடு, ஆன்ட்டிக்கு இம்ரான்னு ஒரு பையன், நம்ம ஏஜ் க்ரூப்தான்.”

“அப்பிடியா?”

“ஆமா, இம்ரானுக்கு அப்புறமா ரொம்ப நாள் கழிச்சு ஆன்ட்டிக்கு பொறந்த பொண்ணுதான் ஆயிஷா, எங்க எல்லாருக்குமே அவதான் செல்லம்.” ஏதோ கதைச் சொல்வது போல நம்பி சொல்லிக்கொண்டிருக்க வியப்போடு கேட்டிருந்தான் ஆதி.

“ஏன் நம்பி, எல்லாம் சரிதான்… ஒன்னு மட்டும் மிஸ்ஸிங் இல்லை?”

“என்ன ஆதி?”

“ஒரு செபாஸ்டியனோ இல்லைன்னா ஒரு ஜூலியோ உங்க ரோட்ல இருந்திருந்தா இன்னும் நல்லா இருந்திருக்குமில்லை?”

“அதுக்குத்தான் ராபின் இருக்கானே!” சொல்லிவிட்டு குலுங்கி குலுங்கி சிரித்தான் நம்பி.

“யோவ்! என்னய்யா சொல்றே நீ?” சட்டென்று ஒருமைக்குத் தாவி உரிமையோடு கேட்டான் ஆத்ரேயன். தான் கேலி பண்ணுவதற்காக கேட்க அதற்கும் நம்பி பதில் வைத்திருந்தது அவனுக்கு ஆச்சரியத்தின் உச்சக்கட்டமாக இருந்தது.

“உண்மைதான் ஆதி, காமிலா ஆன்ட்டி வீட்டுக்கு அடுத்தது ராபின் வீடு, அவங்க வீட்டுல ராபினுக்கு ஒரு தங்கை உண்டு, பேரு நான்ஸி.”

“இது டூ மச் நம்பி!”

“ஹா… ஹா… கிட்டத்தட்ட இருபது வருஷமா எல்லாரும் இங்கதான் குடியிருக்கோம், பொதுவா எங்க மனுஷா யாருமே வேற வீட்டுல கை நனைக்க மாட்டாங்க, ரொம்ப ஆச்சாரம் பார்ப்பாங்க.”

“அதான் நம்பி எனக்கும் ஆச்சரியமா இருக்கு!”

“ஆனா இன்னைக்கு காமிலா ஆன்ட்டி வீட்டுல எங்க வீட்டு பெருசு ரெண்டும் எப்பிடி ஒரு வெட்டு வெட்டும்னு பாருங்க!”

“எப்பிடி நம்பி?!”

“அது அப்பிடித்தான், உறவுகளை விட நட்பு ரொம்ப நெருங்கி போச்சு, ஆக்சுவலா காமிலா ஆன்ட்டி ஃபேமிலில இந்த விஷயத்துக்கு எல்லாம் ஃபங்ஷன் பண்ணவே மாட்டாங்களாம்.”

“ஓஹோ!”

“ஆனா நம்ம பெரிசு விடலியே!”

“யாரு பாட்டியா?”

“வேற யாரு? எல்லாம் அவங்கதான்! நம்ம எல்லார் வீட்டுக்கும் கடைக்குட்டி அவதான், அவளுக்கு சின்னதா அலங்காரம் பண்ணி பார்க்கலாம் காமிலான்னு பேசிப்பேசியே ஆன்ட்டியை சம்மதிக்க வெச்சாங்க.”

“சத்தியமா என்னால இதையெல்லாம் நம்ப முடியலை நம்பி!”

“அதான் ஒரு மாசம் எங்களோட எல்லாம் தங்க போறீங்க இல்லை, அப்போ புரிஞ்சுக்குவீங்க ஆதி.”

“ஏன்டாப்பா! இன்னும் குளிக்காம ரெண்டு பேரும் அப்பிடி என்ன கதைப் பேசிட்டு இருக்கீங்க?” கையில் காஃபியோடு மாடியேறியபடி பாட்டி வரவும்தான் இருவரும் பேச்சை நிறுத்தினார்கள்.

“ஆதி…‌ இந்தா, காஃபியைக் குடிச்சிட்டு சட்டு புட்டுன்னு குளிச்சு ரெடியாகு, நம்பி… உன்னை காமிலா தேடுறா, போய் என்னன்னு கவனி!”

அப்போதுதான் அந்த வீட்டிற்குள் நுழைந்த தன்னையும் தங்கள் இருபது வருட நட்பு வட்டத்திற்குள் நுழைத்துக் கொண்ட அந்த பரந்த மனதிடமிருந்து காஃபியை வாங்கி கொண்டான் ஆத்ரேயன், ஒரு பிரமிப்போடு!

VVO12

0

வெல்லும் வரை ஓயாதே!

 

வெல்! ஓயாதே – 12

 

இரவில், தம்பி உடன் இருக்கும்போது அதிதீயிடம் பேச முடியாததால், மறுநாள் காலையில் ராஜேஷ் கிளம்பிச் சென்றதும், மனைவியிடம் விளையாட்டுபோல தாய் காமாட்சி கேட்டதைக் கூறிவிட்டு, அலுவலகத்திற்கு கிளம்பிச் சென்றிருந்தான் நந்தா.

 

ஆனால் அதற்கு தான் கூறிய பதிலடிகளைப் பற்றி எதுவும் மனைவியிடம் சொல்லவில்லை.

 

சிரித்தபடியே சொன்ன கணவனது முகத்தை மட்டுமே பார்த்திருந்தவளுக்கு, ‘எந்த மாதிரியான விசயம் இது?  இதை எப்படி இவனால இவ்வளவு ஈஸியா சிரிச்சிட்டே சொல்ல முடியுது?’ என்ற கேள்வி மட்டுமே மனதில் தொக்கி நின்றது.

 

மற்றவற்றைக் கூறும்போது அடையாத பாதிப்பை, இந்தச் செய்தி அதிதீக்குத் தந்திருந்தது.

 

நந்தா, அதிதீ எப்போதும் எந்த பாதிப்பும் இன்றி கடப்பதுபோல இதையும் கடந்துவிடுவாள் என்பது போலவே எண்ணி கூறிவிட்டு கிளம்பியிருந்தான்.

 

ஆனால் தான் கூறிய செய்திகளில் இது மட்டுமே முதன்முதலாக பெண்ணிடம் பெரும்பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என்பதனை நந்தா அறிந்திருக்கவில்லை. 

 

//////////////

பள்ளிக்குச் சென்றவளுக்கு மனம் ஒரு நிலையில் இல்லை.

 

இப்போதுதான் வாழவே துவங்கியிருக்கிறார்கள்.  அதற்குள் பிள்ளை என்றால் எப்படி?

 

அப்டியே இருந்தாலும் என்ன மாதிரியான ஒரு மாற்று ஏற்பாடு செய்யச் சொல்லிக் கேட்டிருக்கிறார் இந்தப் பெண்மணி என மாமியாரை அறவே வெறுத்துவிட்டாள்.

 

நந்தாவும் தாயின் பேச்சைக் கேட்டால், தனது நிலை என்னவாகும் என யோசிக்கவே பயந்தாள் அதிதீ.

 

சிரித்தபடியே சொல்கிறானே! என்பதே மனதை ஆக்ரமித்து, அமிலமாக அரித்தது.

 

இந்த மாதிரியும் பெண்ணுக்கு பெண்ணே எதிரியாக இருக்கிறார்கள் என்பதே  அதிதீக்கு நம்ப முடியவில்லை.  ஆனால் நம்பாமலும் இருக்க முடியவில்லை.

 

மனம் முழுவதும் நந்தாவினது பேச்சையே நினைத்து, நினைத்து ஓய்ந்திருந்தது.

 

நந்தாவிற்கும் தாயின் மாற்று ஏற்பாட்டில் உடன்பாடு உள்ளதோ என்கிற அளவிற்கு பெண்ணது மனம் யோசித்தது.  அன்றைய ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும் ரணமாக உணர்ந்தாள்.

 

பிள்ளைகளோடு வகுப்பறையில் தன்னை ஈடுபடுத்திட முயன்று முயன்று தோற்றாள்.

 

காலை, மதிய உணவைக்கூட தவிர்த்திருந்தாள்.

 

தான் இதைப்பற்றியெல்லாம் இதுவரை எண்ணியதில்லை.  இப்படி ஒரு விசயத்தை எவ்வாறு துணிந்து செய்ய இயலும்.

 

பள்ளிக்குச் சென்று வீடு திரும்பும் எண்ணமின்றி அங்கேயே அமர்ந்திருந்தாள்.

 

பள்ளி விட்டதும், ஒரு மணித் தியாலம் நடைபெறும் டியூசன்.  அது முடிந்ததும் முதல் ஆளாக வெளியேறுபவள், இன்று இத்தனை நேரம் அங்கேயே இருப்பதை வராண்டா வழியே சென்ற முதல்வர் கண்டதும் அறைக்குள் நுழைந்து அழைப்புமணியை அழுத்தினார்.

 

பெண்ணது ஓய்ந்தபோன தோற்றத்தைக் கண்ட அந்தப் பள்ளியின் முதல்வர், பெண்ணை அழைத்து வருமாறு அலுவலக உதவியாளரிடம் கூறியிருந்தார்.

 

உள்ளே சென்றவள், வணக்கம் கூறி நிற்க, எதிரே இருந்த நாற்காலியில் அமருமாறு கூறினார் முதல்வர்.

 

பரவாயில்லை நிற்கிறேன் என்றவளை வற்புறுத்தி அமரச் செய்தவர், முதன் முறையாக பெண்ணோடு கூடுதல் நேரம் செலவிட்டார்.

 

முதல்வர், அதிலும் தன்னிடம் அக்கறையெடுத்துக் கேட்கும்போது கூறாமல் இருந்தால் மரியாதைக் குறைவாக இருக்கும் என்றெண்ணி, கேட்டதற்கான பதிலை சுருக்கமாகக் கூறினாள் அதிதீ.

 

நந்தாவின் பணி பற்றி முழுமையாக கேட்டறிந்தவர், “அரேண்ஞ்சுடு மேரேஜ்ல ஒரு சவுகரியம் என்னன்னா… ஹண்பண்ட் அண்ட் வயிஃப் தகராறுன்னா முதல்ல வீட்டுக்கு கால் பண்ணி, இந்த மாதிரின்னு விசயத்தை போட்டு தடால்னு உடைச்சு சொல்லிட்டு, பொறுப்பை அவங்ககிட்ட கொடுத்ததோட நிம்மதியா இருந்திருவோம்.

 

உன்னோட ஓஞ்சு போன முகத்தை வச்சிப் பாக்கும்போது, லவ் மேரேஜ்னு தோணுது!”, என்றபடியே தான் கூறுவதில் உண்மையிருக்கிறதா என்பதுபோல அதிதீயை பார்த்து, தனது பேச்சை நிறுத்தியிருந்தார்.

 

அதிதீயும், “எஸ் மேம்”, எனக்கூறி ஆமோதித்தாள்.

 

அலுவலகப் பணியாளரை அழைத்து இரண்டு தேநீர் வாங்கி வரச் சொல்லி, அதிதீக்கும் கொடுத்துவிட்டு, தானும் குடித்தார்.

 

வேண்டாம் என மறுத்தவளைப் பிடிவாதமாகக் குடிக்குமாறு கூறினார்.

 

பிறகு மிகவும் நிதானமாக, “சிலரோடு வாழ்க்கைல எதிர்பாராம நடக்கிற விபத்து மாதிரிதான், லவ் மேரேஜ்ங்கறதும்.  வாழ்க்கையில் எந்த விசயத்தையும் பாத்து மனசொடிஞ்சு போயி நின்னா… கேலி செய்து சிரிக்கவும், வாழ்க்கைல நாம தோத்துட்டதைக் கொண்டாடவும் ஒரு பெருங்கூட்டமே காத்துட்டு நிக்கும்.

 

தைரியமா எதையும் ஃபேஸ் பண்ணு அதிதீ.  அதவிட்டுட்டு மனசுக்குள்ள போட்டு உளப்பினா, யாருக்கு என்ன லாபம்.  உனக்கு மனவருத்தமும், அழுத்தமும் மட்டுந்தான் மிஞ்சும்.

 

அது உன்னை சிறப்பானு இல்லை, சாதாரணமாக்கூட செயல்பட விடாம முடக்கிப் போட்டுறும்.

 

நம்மோட முடக்கம், பெருந்தோல்வில கொண்டு போயி நிறுத்தும்.

 

மனசுல சின்ன நெருடல் வந்தாலும், ரெண்டு பேரும் உக்காந்து பேசித் தீத்தரணும்.  அத வளர விட்டா, புரையோடிப் போயிரும்.  அதனால பின்னாடி வரக்கூடிய பெரும்பாதிப்பு, நம்மை சுனாமி மாதிரி இழுத்துட்டுப் போகுமுன்னே.. மீள வேண்டிய வழியக் கண்டு பிடிச்சு அதுல மாட்டிக்காம தப்பிக்கணும். எப்படிப்பட்ட சூழல் வந்தாலும் பதறக்கூடாது.

 

இப்பவே சுதாரிச்சு, நிதானமா ஒக்காந்து பேசு.  கோவிலுக்குப் போ.  மனசு சீராகும்.  என்ன நடந்திருந்தாலும் அதுக்கு கண்டிப்பா தீர்வு இருக்கும்.

 

வேற வேலைகள்ல மனச திருப்பு.  நாளைக்குப் பாக்கும்போது, வழக்கமா சுறுசுறுப்பா இருக்கற அதிதீயப் பாக்கணும்!  என்ன சரியா?”, என்றதும்.

 

“கண்டிப்பா மேம்”, என்றவளிடம்

 

“மனஅழுத்தம்கிறது அவ்வளவு சாதாரண விசயமில்லை.  அதுக்கான காரணத்தை கண்டுபிடிச்சு, அதை சரிசெய்திரு. ஒரு நல்ல நிரந்தர வருமானம் வரக்கூடிய வேலை கிடைக்க நீ ப்ரிப்பேர் பண்ற எக்சாம்ஸ் உனக்கு நல்லா கைகுடுக்கும்.  ஏனோதானோன்னு இல்லாம எப்டியாவது நல்லா படிச்சு வேலைக்குப் போகற மாதிரி பாரு.

 

இந்த உலகத்திலயே ரொம்ப மலிவா கிடைக்கிறது அட்வைஸ்தான்.

 

அதத்தான் நானும் சொல்றேன்.

 

ஆனா, உன் வாழ்க்கையில நீ ஜெயிக்கற வரை ஓயக் கூடாது. வெல்லும் வரை ஓயாதேனு!  தூக்கத்திலகூட மனசு விழிப்போட சொல்லிக்கிட்டே இருக்கணும்,  அதுவே நமக்கு சாதகமான சூழலைக் கொண்டு வந்து கண்ணு முன்ன நிறுத்தும்.  அப்போ குறிக்கோளோட, கிடைக்கற வாய்ப்பை சரியா பயன்படுத்திக்கிட்டா தொட்டதெல்லாம் ஜெயமாகும்”, என்றதோடு

 

“உனக்கு என்ன ஹெல்ப்னாலும் எங்கிட்ட கேளு.  என்னால முடிஞ்சதை செய்யறேன்.  எப்பவும் ப்ரிஸ்கா பாத்துட்டு, இன்னிக்கு உன்னை இப்டிப் பாக்க மனசே தாங்கல.  அதனாலதான் உனக்கு இவ்வளவு சொல்றேன்”, என்று அதிதீக்கு தன்னால் இயன்ற வழிகாட்டுதல்களைக் கூறி அனுப்பியிருந்தார், பள்ளி முதல்வர்.

 

மாமியார் கூறியதைப் பற்றியோ, தாங்கள் கடந்து போன நாள்களில் சந்தித்த பிரச்சனைகள், சவால்களைப் பற்றியோ கூறாமல், நாசூக்காகவே சமாளித்திருந்தாள் அதிதீ.

 

முதல்வரின் பேச்சில் முழுதாக இல்லாதபோதும், சற்றே தெளிந்த மனதோடு வீட்டை நோக்கிக் கிளம்பினாள் அதிதீ.

 

குழப்பம் இன்னும் முழுமையாக தீர்ந்தபாடில்லை.

 

முதல்வர் கூறுவதுபோல முதலில் நல்ல வேலையில் அமரவேண்டும் என்கிற வைராக்கியத்தோடு கிளம்பினாள்.

 

/////////

 

பள்ளியை விட்டு அதிதீ வெளியே வரவும், நந்தா பெண்ணைத் தேடி பள்ளி வாசலுக்கு வரவும்  சரியாக இருந்தது.

 

நந்தாவைப் பார்த்ததும், மனம் பழையவாறு குரங்காகியிருந்தது.

 

‘அவங்கம்மா சொன்னதை சிரிச்சிட்டே வந்து சொல்றான்னா, அப்ப அவனுக்கும் அப்டி ஒரு எண்ணம் இருக்குமோ’, என மீண்டும் துவங்கியது மனப் போராட்டம்.

 

அதனால் என்ன முயன்றும் இயல்பாகப் பேசவோ, நந்தாவிடம் கவனமோ போகவில்லை.

 

வீட்டிற்குச் சென்ற ராஜேஷ் தனது கையில் இருந்த சாவியைக் கொண்டு உள்ளே சென்றிருந்தான்.  பத்து நிமிடம் முன், பின் வீட்டிற்கு வருவார்கள் ராஜேஷ் மற்றும் அதிதீ இருவரும்.

 

மணி ஆறரை ஆனதும், அதுவரை வீட்டிற்கு வராத அதிதீயைப் பற்றிக்கூற எண்ணி அண்ணனுக்கு அழைத்திருந்தான்.

 

அலுவலகத்தில் இருந்தபடியே அதிதீயின் எண்ணுக்கு, ஒருவேளை பொருள்கள் வாங்க வெளியில் சென்றிருப்பாளோ என்றெண்ணி அழைத்தான் நந்தா.

 

சுவிட்ச் ஆஃப் செய்யப்பட்டிருந்தது.

 

பதறி வீட்டிற்கு வந்தவன், அருகில் உள்ள சியாமளாவிடம் சென்று கேட்க, “இன்னும் ஸ்கூலுல இருந்த வரலயே”, என்றிருந்தார்.

 

அத்தோடு பள்ளியை நோக்கி நடந்திருந்தான்.

 

பெண்ணைப் பார்க்கும் வரை மனம் முழுக்க சிந்தனையும், பயமும் தொற்றியிருந்தது.

 

பார்த்தபிறகே, நிம்மதிப் பெருமூச்சொன்றை இழுத்து விட்டவன், இலகுவாகப் பேசியவாறு வந்தான்.

 

பெண்ணது முகத்தில் மாறி, மாறித் தெரிந்த பாவங்களைப் பார்த்தபடியே வந்தான் நந்தா.

 

பெண் பெரியளவில் ஆர்வமின்றி வந்திட, “உடம்புக்கு முடியலையா அதீ”

 

“நல்லாத்தான் இருக்கேன்”, எப்போதும் போல இலகுத் தன்மையின்றி, ஒட்டாத பேச்சை கவனிக்கவே செய்தான் நந்தா.

 

“அப்ப, ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்க?”

 

“வீட்டுல போயி ரெஃப்ரெஷ் பண்ணா சரியாகிரும்”, என்று உடன் நடந்திருந்தாள்.

///////////

 

வந்ததும் ஓய்விற்கு வழியில்லை.  அடுத்த கட்டப் பணிகளைப் பார்வையிடத் துவங்கினாள்.

 

உடன் தன்னாலான உதவியை நந்தாவும் அதிதீயோடு சேர்ந்து செய்தான்.

 

ராஜேஷ் அண்ணன் உதவுவதைப் பார்த்தபடியே தனது பணிகளில் மூழ்கியிருந்தான்.

 

இரவு உணவைத் தயாரித்து, ஏழு மணிக்கெல்லாம் உண்டுவிட்டு பாத்திரங்களைத் தேய்த்து எட்டரை மணிக்கு புத்தகத்தை எடுத்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள்.

 

என்றுமில்லாமல் அதிதீயின் கையில் இருந்த புத்தகத்தை வாங்கியவன், “வா… ரொம்ப டையர்டா தெரியற.. நாளைக்கு காலையில எழுப்பி விடறேன்.  அப்பப் படி.  இப்ப வந்து தூங்கு”, என்றழைக்க

 

பெண்ணிற்கும் மறுக்கத் தோன்றவில்லை.  சரியென்று சென்று படுத்திருந்தாள்.

 

என்றுமில்லாமல் இன்று அதிகப்படியான அமைதியோடு பெண் இருக்கவே, காலையில் எழுந்ததும் பேசிக் கொள்ளலாம் என நினைத்து உறங்க முற்பட்டான் நந்தா.

///////////////

 

ராஜேஷ் செல்லும்வரை பெண்ணையே கவனித்தபடி இருந்தான் நந்தா.

 

எழுந்தது முதல் எதாவது வெளிவேலை, அல்லது வீட்டில் அவனது ஆடைகளை துவைப்பது என இருப்பவன், அதிதீயையே பார்த்திருப்பதையும் ராஜேஷ் கவனித்தான்.

 

அதிதீ எப்போதும் இளநகையோடு வேலைகளைப் பார்ப்பதைக் கவனித்திருக்கிறான்.  ஆனால் அது இன்று காணாமல் இருப்பதையும் கண்டு கொண்டவன், “என்ன சொன்ன அண்ணீய?”, என நந்தாவிடம் கேட்க

 

“ஏண்டா”

 

நந்தாவிடம் பேசுவதுபோல இல்லையென்றாலும், ராஜேஷூடன் நன்றாகவே பேசிக் கொள்வாள் அதிதீ.

 

கடந்திருந்த நாளில் தன்னுடன் பேசாதது, இன்று காலை முதலே ஏதோ சிந்தனையோடு இருப்பவளைக் கண்டு ராஜேஷ் இவ்வாறு கேட்டிருந்தான்.

 

“இல்லை… எப்பவும் நல்லா சிரிச்சிட்டே வேலையப் பாப்பாங்க.  இன்னிக்கு ஏதோ சரியில்லாத மாதிரி தோணுச்சு.  அதான் கேட்டேன்”, என்றவனிடம் என்ன பதில் சொல்ல எனத் தெரியாமல் மெளனத்தைப் பதிலாக்கியிருந்தான் நந்தா.

 

தம்பி சென்றதும், “அதீ”

 

“…” கேட்டும் கேட்காததுபோல தனது பணியில் மூழ்கியிருந்தாள்.

 

“உன்னைத்தாண்டீ”

 

“…”

 

“என்ன?”, எனும் குரலே வெறுப்பைக் கூறியது.

 

“என்ன?  ஏன் ஒரு மாதிரியா இருக்க?  உன்னை நான் எதுவோ சொல்லிட்டேனு எந்தம்பி வேற உனக்கு சப்போர்ட் பண்றான்.  நான் என்னடீ பண்ணேன்”

 

“…”

 

“அதீ”

 

“…”

 

பெண் காலையில் இருந்து வழமைபோல தனது தேவைகளுக்குக்கூட தன்னிடம் பேசாதது நினைவிற்கு வந்தது நந்தாவிற்கு.

 

கேட்டால் பதில்.  அந்தளவில் முந்தைய தினம் முதல் இன்று காலைவரை இருந்ததை நினைவு கூர்ந்தான்.

 

அன்று அலுவலகத்திற்கு விடுப்புக் கூறிவிட்டு பெண்ணையும் விடுப்பு எடுக்குமாறு கூறினான்.

 

நந்தா கூறியதைச் செய்தவள், என்ன ஏது என்று எதுவும் கேட்கவில்லை.

 

காலையில் பெண்ணோடே நின்று வேலையைத் துவங்கியவனுக்கு மதிய உணவை எடுத்து வைக்கப் போன மனைவியிடம், “நானும் இன்னிக்கு லீவு” என்க

 

எதனால் லீவு எனக் கேட்பாள் என்று பார்த்தால், கேட்கவேயில்லை. அதற்குமேல் காலை ஆகாரத்தை உண்டு முடித்துவிட்டு எதுவும் பேசாமல் அறையில் பாயை விரித்தமர்ந்து புத்தகத்தைக் கையிலெடுத்தபடி அமர்ந்திருந்தாள்.

 

பொறுமை போயிருந்தது நந்தாவிற்கு.

 

“அதீ”

 

“…”

 

“ஏய் கூப்பிட்டா என்னனு கேக்க மாட்டியாடீ?”

 

“…”

 

“சொன்னாத்தானடீ தெரியும்”

 

“சொன்னதே நீதானே”

 

“என்ன சொன்னேன்”

 

“உங்கம்மா சொன்னாங்கனு, நீ பாட்டுக்குப் போயிட்டா நாந்தனியாத்தான இருக்கணும் நந்தா.  அதுக்கு இப்பவே என்னை பழக்கிக்கறேன்”, என்றபடியே புத்தகத்தில் கவனத்தைச் செலுத்தும் பாவனையோடு இருக்க

 

“பாட்டுக்குப் போனேன், தாளத்துக்குப் போனேன்னு என்னடீ பேசற…”, என வழமைபோல கிண்டலாகக் கேட்க

 

நந்தாவை முறைத்தவள், ‘வந்துட்டான் பெருசா’, என்பதுபோல பார்வையை வீசிவிட்டு, “இப்டியெல்லாம் பேசி என்னை டைவர்ட் பண்றத விட்டுட்டு வேற வேலையிருந்தா போயி பாரு”, என அங்கிருந்து நகல முயன்றாள்.

 

பெண் மனதிற்குள் வைத்திருந்தது வெளியே வந்திருக்க, புரியாமல் பார்த்தான் நந்தா.

 

பெண்ணது செயலில் உண்மையில் ஏதோ பெரிய விசயம்போல என எண்ணி கிண்டலை விட்டு, மிகுந்த யோசனையோடு, “என்னடீ சொல்ற, என்னைப் பாத்தா உன்னை விட்டுட்டுப் போறவன் கணக்காத் தோணுதாடீ உனக்கு”, பெண்ணைப் பிடித்து உலுக்கினான்.

 

நாகேந்திரனின் வீட்டில் அடைபட்டிருந்த பெண்ணை மீட்க தான் மேற்கொண்டிருந்த அனைத்து சிரத்தைகளைப் பற்றி அறிந்திருந்தும் பெண் இவ்வாறு பேசியதை ஏற்றுக் கொள்ள இயலவில்லை நந்தாவிற்கு.

 

“…”

 

“சொல்லுடீ”

 

“…”

 

“சொல்லு அதீ”

 

“போயிட்டா என்ன செய்ய முடியும் நந்தா என்னால”, மிகவும் அமைதியான குரலில் நந்தாவைப் பார்த்துக் கேட்டாள்.

 

“…”இப்போது வாயடத்தது இவன் முறையாகியிருந்தது.  அந்த நம்பிக்கை போயிருக்க காரணம் தான்தானோ.

 

“எங்கம்மா சொன்னதைச் சொன்னதுக்கா இவ்வளவு பேசற?”

 

பதில் சொல்லாமல் நின்றவளிடம், “என்னைப் புரிஞ்சுக்கவே இல்லல”, என வருத்தத்தோடு பகிர்ந்தவன்

 

யோசித்தவன்,  பெண்ணிடம் முந்தைய தினம் காட்டாது விட்டிருந்த இருவரின் திருமணத்தை பதிவு செய்திருந்ததற்கான சான்றிதழை எடுத்துக் கொண்டு வந்து அதீதியின் கையில் கொடுத்தவன், “இதல்லாம் எதுக்குனு அப்போ யோசிச்சேன்.  ஆனா இதக் கையில பத்திரமா வச்சுக்க.  அப்டி நான் எதாவது செஞ்சா…”, என்றதும் நந்தாவை விலுக்கென நிமிர்ந்து பார்த்தாள் அதிதீ.

 

“… அப்டித்தான நினைக்கிற… அதான் அப்டி சொல்றேன். நீதான் எல்லாமேனு எப்டி உனக்கு புரிய வைக்குறதுன்னு சத்தியமா எனக்குத் தெரியலைடீ”, என வருத்தத்தோடு பகிர்ந்தவன்

 

“உரிமையை தக்க வச்சிக்க இது உனக்கு உதவும்னு நெனைச்சுக் குடுக்கறேன்.  எம்மேல நம்பிக்கை வர இதுபோதுமா?  இல்லை இன்னும் நான் என்ன செய்யணும்”, எனக் கேட்டான் நந்தா.

 

“…”

 

“சொல்லு.  அதையாவது வாயத் திறந்து சொல்லு”

 

“நான் சொல்றதுக்கு இதுல என்ன இருக்கு”

 

“இப்டி விட்டேத்தியா சொன்னா என்னடீ அர்த்தம்”

 

“உனக்கு ஏத்தவளா நான் இல்லைனுதான உங்கம்மா சொல்றாங்கனு வந்து சந்தோசமா எங்கிட்ட சொன்னா என்ன அர்த்தம்?”

 

“வரவர நல்லாத்தான் பேசுற”

 

“…”

 

“முடிவா என்னதான் சொல்ல வர”

 

“இத்தோட நீ உங்கம்மா சொன்னதைக் கேட்டு, அவங்க சொல்றமாதிரி செய்யறதா இருந்தா உங்க வீட்டுக்கு போயிரு நந்தா.  என்னை விட்டுட்டுப் போயிருவியோனு பயந்து பயந்து சாகறதுக்கு.. ஒரே நாள் உக்காந்து அழுது தீத்துட்டு, நான் மட்டும் இங்க இந்த ஸ்கூல், அப்புறம் எதாவது எக்சாம் பாஸ் பண்ணி எதாவது வேலைக்கு போயிக்குவேன்”, அதைச் சொல்லும்போதே பெண்ணுக்கு அழுகை பொங்கியது.

 

முந்தைய தினம் முதல்வரின் பேச்சைக் கேட்டதும் நினைத்தது ஒன்று.  ஆனால் காமாட்சி கூறியதாக நந்தாவின் வார்த்தைகள் ஏற்படுத்தியிருந்த தாக்கம் பெண்ணை அவ்வாறெல்லாம் யோசிக்காமல் பேசச் செய்திருந்தது.

 

“இனியும் என்னால நீ கஷ்டப்பட வேணாம்டா.  நீ உங்கம்மா சொல்றமாதிரிக் கேட்டு நடந்துக்கோ”

 

“இதுதான் உன் முடிவா?”

 

“ம்..”, என தலையசைத்து ஆமோதித்தாள்.

 

“நீங்க மட்டும் தனியா இருந்து, உங்க டார்கெட்டை அச்சீவ் பண்ணுவீங்க.  நாங்க மட்டும் எந்த குறிக்கோளுமில்லாம நீங்க சொல்றதைக் கேட்டுகிட்டு,  செம்மறி ஆடு மாதிரி எங்கம்மா பின்னாடி போயிக்கிட்டே இருக்கணும்!”. என அதிதீயைப் பார்த்துக் கேட்டவன்

 

“….”

 

“இனி நான் என்ன பண்ணனும்னு எதுவும் நீ எனக்குச் சொல்லத் தேவையில்ல. எனக்கு என்ன செய்யனும்னு தெரியும்.  உன் வாயத் திறந்து எதாவது சொன்ன அவ்வளவுதான்”, என விரலைக் காட்டி பெண்ணிடம் பத்திரம் காட்டிவிட்டு, கிளம்பி வெளியே சென்றிருந்தான்.

 

சற்று நேரத்தில் வந்தவன், பெண்ணைக் கண்டும் காணாததுபோல ஏதோ வேலை செய்தான்.

////////////

மாதமே சென்றிருந்தது.

 

இருவரும் பேசிக் கொள்வதில்லை.

 

ஏதோ சரியில்லை எனப் புரிந்து கொண்ட ராஜேஷ், ஒரே வாரத்தில் தாய் வற்புறுத்தியும், இங்கு இனி தங்கமாட்டேன் என கிராமத்திலிருந்து சென்று வரத் துவங்கியிருந்தான்.

 

தட்டில் உணவைப் போட்டு வைத்தால், அவனாகவே வந்து உண்டான்.

 

முன்பைக் காட்டிலும் இன்னும் அலைந்தான்.

 

பெண் வழமைபோல பள்ளிக்குச் சென்று வந்தாள். அதிதீ தனது தேவைக்கு பேசினாலும், கோபத்தில் செயல் மொழியைத் தவிர, பேசுவதை அறவே விட்டிருந்தான் நந்தா.

 

ஆனால் மனைவிக்கு வேண்டிய அனைத்தையும் செய்தான்.  ஆனால் பேசுவதில்லை.

 

அடுத்தடுத்து, புதிய ஒப்பந்தங்கள் கையெழுத்தாகி, அந்த வேலைகளைக் கவனிப்பதால், பார்த்து வந்த வேலையை விட்டிருந்தான் நந்தா.

 

அதை அதிதீயிடம் பகிரும் ஆவல் எழுந்தாலும், என்னைப் பார்த்து இப்படிப் பேசிவிட்டாளே என்கிற கோபம் இன்னும் இருக்க, அதைக் கூறவிடாமல் தடுத்தது.

 

மிகுந்த வருத்தம் நந்தாவிற்கு இருந்தது.  பெண்ணிடம் முன்பைப்போல அன்றன்று நடப்பதை கூறாததால் தலை வெடித்து விடும்போல இருந்தது.

 

தனக்கு அவள் எப்படியோ, அப்படி தான் அவளுக்கு இல்லையோ என்கிற வருத்தம் வேறு.

 

மணல், ஜல்லி, செங்கல் போன்றவை லோடு இறங்கும் வேளைகளில் இரவு நேரங்களில் எல்லாம் கிளம்பி வெளியில் சென்றான்.

 

அதிகாலை சென்றவன், பதினோரு மணியளவில் வீடு திரும்பியிருந்தான்.

 

தன்னிடம் இருந்த சாவியைக் கொண்டு வீட்டைத் திறந்து வந்தவனுக்கு, அன்று ஞாயிற்றுக் கிழமை என்பது நினைவில் இல்லை.

 

வந்து குளித்துவிட்டு, பெண் செய்து வைத்திருந்த உணவை எடுத்து உண்ணும்போது, வெளியில் நின்றவாறு அழைக்கும் சத்தம் கேட்டது.

 

அதிதீ என்று சியாமளா அழைத்த சத்தம் கேட்டு வெளியில் வந்தவன், பள்ளிக்கு அதீ சென்றிருப்பதாக கூறினான்.

 

சியாமளாவோ, “இன்னிக்கு சண்டே.  இன்னிக்கு என்ன ஸ்கூலு”, என்ற பிறகே நந்தாவிற்கு உரைத்தது.

 

இன்னிக்கு ஞாயிற்றுக் கிழமையா? என்று சரிபார்த்தான்.

 

பள்ளிக்குச் செல்ல இன்று வாய்ப்பில்லை.

 

வேறெங்கும் பெண் தனித்து இதுவரை கிளம்பியதில்லை.

 

சியாமளாவிடமே, “எப்போ வெளிய போனா” எனக்கேட்க

 

“பாக்கலையே”, என்றபடி, “உங்கிட்ட கேட்டா, நீ எங்கிட்ட கேளு”, எனச் சிரித்தபடியே அகன்றிருந்தார்.

 

நேரத்தைப் பார்த்தான்.  நந்தா வீட்டிற்கு வந்து ஒரு மணி நேரம் கடந்திருந்தது

 

கடைத் தெருவிற்கு சென்றாலும் அரை மணித்தியாலத்தில் சென்று திரும்பிவிடுவாள் என்பதை அறிந்திருந்தான் நந்தா.

 

எங்கே சென்றாள் என்பதும் தெரியாமல் வீட்டில் எல்லா இடத்திலும் பார்த்தான். 

 

எதாவது வெளியில் சென்றதைப் பற்றி எழுதி வைத்திருக்கிறாளா என்று பார்த்தான்.

 

நந்தாவின் ஃபைல் இருந்தது. கையோடு எடுத்து வந்திருந்த அவளது ஃபைல் அங்கில்லை.  

 

அவளது புத்தகங்கள் வழமைபோல வரிசையாக அடுக்கியிருந்தது.

 

ஃபைலை எடுத்துக் கொண்டு  இன்டர்வியூவிற்கும் செல்ல விடுமுறை தினமென்பதால் வாய்ப்பில்லை.

 

அவளது கையில் மொபைல் இருப்பதால் உடனே அழைத்தான்.  அழைப்பு சென்றதே அன்றி  பெண் அழைப்பை ஏற்கவே இல்லை.

 

அடுத்தடுத்து அழைத்து ஓய்ந்தான்.

 

அதுவரை தனது கட்டிட வேலையைப் பற்றிய சிந்தனையில் இருந்தவன், அதற்குமேல் எதையும் யோசிக்க இயலாமல், அதிதீயைப் பற்றிய சிந்தனைக்கு வந்திருந்தான்.

 

யாரிடம் சென்று கேட்பது? என்று புரியாமல், முதலில் அவள் பணிபுரியும் பள்ளிக்குச் சென்று பார்த்தான்.

 

கேட் பூட்டியிருந்தது.

 

வந்து இத்தனை நாள்ல எங்கேயும் என்னை விட்டுப் போனதேயில்லையே.  இன்னிக்கு எங்கே போனா? குழப்பம் நீடித்திட மனமெங்கும் பாரமாக உணர்ந்தான்.

 

பேசாமல் இருந்தபோது தெரியாதது, அவள் தன்னைவிட்டுச் சென்று விட்டாள் என்பதை ஏற்றுக் கொள்ள இயலவில்லை.

 

யாரிடம்போய் அவளைப் பற்றி விசாரிப்பது?

 

பைத்தியக்காரன்போல சாலையில் நடந்தவாறே, தேடினான்.

 

முந்தைய நாளின் இரவுகூட தான் கிளம்பும்போது உறங்கிக் கொண்டிருந்தாளே!  அவளை எழுப்பி, “கதவைப் பூட்டிக்கோ அதீ”, என்றுவிட்டுத்தான் கிளம்பியிருந்தான்.

 

அமைதியாக பின்னோடு எழுந்து வந்து கதவைச் சாத்திய பிறகே சென்றிருந்தான்.

 

சமீபத்தில் செகண்ட் ஹேண்ட் டூவிலர் ஒன்று எடுத்திருந்தான்.

 

அதுவரை நடந்து சென்று தேடியவன், அடுத்து தனது டூவிலரை எடுத்துக் கொண்டு சற்று தூரத்தில், இருவரும் முன்பு சென்று வந்த இடங்களுக்கு எல்லாம் பார்த்தான்.

 

மூன்று மணி வரை தேடித் திரிந்தான்.

 

உலகமே வெறுத்திருந்தது. 

 

பெண் தன்னை தவறாக எண்ணி விட்டதோடு, உன் தாய் சொல்வதைக் கேட்டு அவர் சொல் கேட்டு நடந்துகொள் என்று கூறியதால் எழுந்த கோபத்தில் பெண்ணோடு பேசாமல் இருந்தான்.

 

பெண் வழமைபோல ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகள் பேசினாலும், நந்தாதான் கோபம் குறையாமல் விரைப்பாகவே தெரிந்தான்.

 

மற்றபடி பெண்ணை எந்த நிலையிலும் விட்டுவிடும் எண்ணமில்லை அவனுக்கு.

 

இன்றானால், அதிதீ அவனை விட்டுவிட்டு, என்பதை நினைக்கவே வெறுப்பாக இருந்தது.

 

தன்னோடு இருக்கும்வரை பெண்ணைத் தவிர்த்தவனுக்கு, பெண் தன்னை விட்டுப் போய் விட்டாளோ என்று தவிப்பாக இருந்தது.

 

ஆழ்மனது, ‘அதீ என்னை விட்டுப் போக மாட்டா’, என ஆணித்தரமாக உரைத்தாலும், ‘அப்போ இவ்ளோ நேரம் எங்க போனா.  போனவ ஏன் இன்னும் எங்கிட்ட வரலை’, எனக் கேட்டு வதைத்தது.

 

இவ்வளவு நாள் பெண்ணைத் தேடி வராத அவளின் தந்தை, இன்று வந்து வலுக்கட்டாயமாக அழைத்துச் சென்றிருப்பாரோ?, என்றெல்லாம் மனம் சிந்தித்து ஓய்ந்தது.

 

என்றுமில்லாமல் இறைவனைப் பிரார்த்தித்தான்.

 

‘அதிதீயோடு பேசாமல் இனி இருக்க மாட்டேன்.  அவளோடு கோபமோ, சண்டையோ இனி வராமல் நடந்து கொள்வேன்.  ஆனால் அவள் எனக்கு வேண்டும்.  எங்கு சென்றிருந்தாலும், என்னிடமே அவளைச் சேர்த்துவிடு’ என்று மன்றாடினான்.

 

அதிதீ என்னவானாள்? நந்தா வேண்டியது நடந்ததா?

 

அடுத்த அத்தியாயத்தில்…

MMM–EPI 22

0

அத்தியாயம் 22

 

அந்த போலிஸ் ஸ்டேஷனில் கொடுக்கப்பட்டிருந்த தனியறையில் அமர்ந்திருந்தான் ஜோனா. அவனோடு அவனுக்குப் பாதுகாப்பாய் அவன் மனைவி ஜீவா.

 

“எனக்கு நீ செய்யறது கொஞ்சம் கூட பிடிக்கல ஜோனா” என்றவள் முகத்தை ஏழு முழம் தூக்கி வைத்திருந்தாள்.

 

அவள் கைப்பற்றி அதை தன் உதட்டில் வைத்து முத்தமிட்டவன்,

 

“ப்ளிஸ்டாம்மா, மறுபடி எனக்குப் புடிக்கல எனக்குப் புடிக்கலன்னு ஆரம்பிக்காதே! உன்னை விட என் மனசைப் புரிஞ்சவங்க யாருமில்ல! அந்த துப்பாக்கி சூட்டுக்கு காரணமானவங்க யார்னு தெரிஞ்சதுல இருந்து, என்னமோ மனசே சரியில்ல மூலான்! அந்த சூர்யா வந்து பேசற முன்னாடியே கண்டிப்பா இங்க வந்துப் பார்க்கனும்னு நெனைச்சி வச்சிருந்தேன்” என்றான்.

 

“அவனுங்க உனக்கு ஹால்ப் ப்ரதர்ஸா இருக்கலாம்! ரத்த சம்பந்தம் இருக்கறதுனால உன்னை ரத்தம் சிந்த வைப்பானுங்களா? அந்த குண்டு உன் நெஞ்சைத் துளைச்சிருந்தா, இப்படி உசுரோட உக்காந்து அவனுங்களுக்கு பாவம் பார்த்துட்டு இருப்பியா?” என்றவளுக்கு கண்கள் இரண்டும் கலங்கியது.

 

இத்தனை நாட்களாய் தகப்பனுக்கு பயந்து டேம் கட்டி சேகரித்து வைத்திருந்த கண்ணீரை எல்லாம், இப்பொழுது அடிக்கடி திறந்து விடுகிறாள் ஜீவா! ப்ரேக்னசி டைமில் இதெல்லாம் சகஜம்தான் என அவளது கைனி சொல்லி இருந்ததால், ஜோனா முடிந்த அளவு அவளை அப்செட் ஆகாமல் பார்த்துக் கொண்டான். இங்கே வருவதைக் கூட ரகசியமாகத்தான் வைத்திருந்தான். அவள் தூங்கும் போது ஜோனா கிளம்பி வர, இங்கே வந்து பார்த்தால் அவனுக்கு முன்னே வந்து நின்றிருந்தாள்.

  

அவளை சமாதானப்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் போது, கதவு திறக்கப்பட்டது. கையில் விலங்குடன் ஒருவனை அழைத்துக் கொண்டு வந்தார் போலிஸ் அதிகாரி.

 

“சார், உங்க மாமனார் பெரிய இடத்துல பேசி ரெக்வேஸ்ட் பண்ணதனால பார்க்க விடறோம்! பத்து நிமிஷம்தான் டைம், சீக்கிரம் பேச வேண்டியத பேசிடுங்க” என சொல்லி விட்டு சென்றார்.

 

உள்ளே வந்தவனின் அருகில் போய், ஆயுதம் எதாவது இருக்கிறதா என தன் திருப்திக்காக செக் செய்த ஜீவா, அவனை முறைத்தப்படியே நாற்காலியைக் காட்டினாள் உட்கார சொல்லி.

 

உள்ளே வந்ததில் இருந்தே அவன் பார்வை முழுக்க ஜோனாவின் மேல் தான் இருந்தது. நாற்காலியில் அலட்சியமாக அமர்ந்தவன்,

 

“வாடா, எங்கப்பன் பெத்த மவனே!” என திமிராக அழைத்தான்.

 

“டேய், மரியாதையா பேசு! ஒன்னு விட்டேன், செவுனி திரும்பிடும்” என பொங்கினாள் ஜீவா.

 

“நீ யார்டி எனக்கு மரியாதையப் பத்தி கிளாஸ் எடுக்க?”

 

“அவங்க உன் அண்ணி! எனக்கு மரியாதை தரலனாலும் போகுது, அவங்களுக்கு கண்டிப்பா தரனும்!” என அவன் கண்களை ஆழ்ந்து பார்த்தப்படி சொன்னான் ஜோனா.  

 

இருவருக்கும் சில பல மாதங்களே வயது வித்தியாசம் இருக்கும். சூசன் இவனைப் பிரசவித்தப் போது சூர்யா கர்ப்பமாய் இருந்தார்.

 

“நீ ஏன் ஜோனா இந்தப் பன்னிக்கிட்ட போய் என்னை அண்ணின்னு கூப்பட சொல்லற!” என அதற்கும் பொங்கினாள் ஜீவா.

 

“ஹே பார்த்து பேசு! பன்னி கின்னின்னு சொன்ன, பேசன வாய கிழிச்சிடுவேன்” என்றவனின் வாயோரம் ரத்தம் ஒழுகியது.

 

அவனை பளாரென அறைந்திருந்தாள் ஜீவா!

 

“பத்து மாசம் கஸ்டப்பட்டு பெத்த உசுரு உனக்கெல்லாம் மசுரா போச்சுல்ல! சர்வ சாதரணமா தோசை சுடற மாதிரி ஆள சுட சொல்லிருக்க! ஜோனாவாலத்தான் பேசாம இருக்கேன்! இல்லைனா உள்ளுக்கே ஆள் வச்சிப் போட்டுத் தள்ளிருப்பேன் உன்னை! பரதேசி” என ஆங்காரமாய் கத்தினாள் இவள்.

 

அவள் அறைந்த அறையில் அரண்டுப் போய் பார்த்திருந்தான் அவன். இந்த குட்டி உடம்பில் இவ்வளவு சக்தியா என அதிர்ந்துப் போனான். ஜோனாவோ அவளை, ஒற்றைக் கையால் இழுத்து வந்து தன்னருகே அமர்த்தி,

 

“மூலான், கூல் டவுன்! இந்த மாதிரி நேரத்துல உனக்கு ஸ்ட்ரேஸ் வேணாம்னு தான் உன் அப்பாவ வச்சி இந்த சந்திப்ப ஏற்பாடு செஞ்சேன். என்னை ட்ரேக் பண்ணி வந்துட்டு, இப்படி உணர்ச்சிவசப் படறது சரியா சொல்லு? நம்ம பேபிய பத்தி நெனைச்சுப் பார்த்தியா நீ?” என மெல்லிய குரலில் கேட்டான்.

 

பேபி மந்திரம் வேலை செய்ய, மெலிதாக தெரிய ஆரம்பித்திருந்த வயிற்றைத் தடவியபடி அமைதியாக அமர்ந்தாள் ஜீவா. ஆனால் பார்வை மட்டும் முன்னே அமர்ந்திருந்தவனை கோபமாக வெறித்தது.

 

“உனக்கு நான் என்ன தீங்கு செஞ்சேன்னு என்னைக் கொல்ல திட்டம் போட்ட?”

 

“என் அப்பாவின் அன்பை எல்லாம் அபகரிச்சுக்கிட்டியே அது குற்றமில்லையா? விவரம் தெரிஞ்சதுல இருந்து என்னை பாசமா பார்க்க மாட்டாரா, ஆசையா ரெண்டு வார்த்தைப் பேச மாட்டாரா, என் கூட டைம் ஸ்பேண்ட் பண்ணமாட்டாரான்னு ஏங்கி ஏங்கி நான் தவிச்சதுக்கு யார் காரணம்? நீ!!!!” என கத்தினான் அவன்.

 

அவனது குற்றச்சாட்டில் ஜோனாவுக்கு அதிர்ச்சியாகிப் போனது! அதிர்ச்சியில் இருந்து மீண்டவனுக்கு சிரிப்புப் பொத்துக் கொண்டு வந்தது. கண்களில் நீர் வர சிரித்தான், பொங்கி பொங்கி சிரித்தான். தம்பிக்காரன் அவன் சிரிப்பை ஆத்திரமாகப் பார்த்திருக்க, ஜீவாவோ மனம் வலிக்கப் பார்த்திருந்தாள்.

 

“சிரிடா நல்லா சிரி! உன்னைப் பார்த்து கொஞ்ச எத்தனை தடவ வெளியூர் வந்திருக்காரு! வருஷத்துல முக்கால்வாசி நாள் உன் கூடத்தான். நானும் என் தம்பியும் அப்பான்னு ஒருத்தர் இருந்தும் அவர் நிழல் கூட படாமத்தான் வளர்ந்தோம்! வெளிநாட்டுல கொஞ்சனது பத்தலன்னு, இப்போ இங்கயே கூட்டி வந்துட்டாரு உன்னை. உனக்காகப் பார்த்து பாத்து மாளிகைய அழகு படுத்தனது என்ன, புது கார் வாங்கிப் போட்டது என்ன, படத்துல ஹீரோவாக்க ப்ளான் போட்டது என்ன, அப்படியே உருகறாரு உன் மேல! இங்க நாங்கத்தான் என்னமோ வைப்பாட்டிக்குப் பொறந்த பிள்ளைங்க மாதிரி தீண்டத் தகாதவங்களா ஆகிட்டோம்” என தன் ஆதங்கத்தை எல்லாம் கோபமாக அவிழ்த்து விட்டான் அவன்.

 

அன்று ஜெய்க்குமாரின் லீகல் மனைவி சூர்யா வந்து கண்ணீர் விட்டு கதறியதை நினைத்துப் பார்த்தான் ஜோனா.

 

“பொறந்தப்ப கூட தொட்டுத் தூக்கல பிள்ளைங்கல! அவரை வெறுத்திடக் கூடாதுன்னு அப்பாவுக்கு இந்த வேலை இருக்கு, அந்த வேலை இருக்கு, இத வாங்கித் தந்தாரு, அதை வாங்கித் தந்தாருன்னு சொல்லியே வளத்திட்டேன்! எல்லாம் ஒரு காலகட்டம் வரைக்கும் தானே நாம சொல்லறத நம்புவாங்க. இவரு உங்கம்மாட்ட பேசிட்டு இருந்தத ஒரு தடவைக் கேட்டுட்டான் பெரியவன். அவருக்கு வெளி நாட்டுல இன்னொரு பையன் இருக்கான்றதும் அவங்க பேசனதுல தெரிஞ்சிடுச்சி இவனுக்கு! அப்போ பதினைஞ்சு பதினாறு வயசு இருக்கும். என் கிட்ட வந்து இதெல்லாம் உண்மையான்னு கேட்டு அழுதான். என்னதான் புருஷன் நம்ம கிட்ட மறைச்சு இந்த கேடு கெட்ட வேலைலாம் பார்த்தாலும், பொண்டாட்டிக்குத் தெரியாம போகுமா? நானும் ஆமான்னு ஒத்துக்கிட்டேன்! அப்போல இருந்து ரொம்ப அமைதியாகிட்டான்! அவன் தம்பிய எப்பொழுதும் வம்பிழுத்து அழ வச்சிட்டு இருந்தவன், டோட்டலா மாறிட்டான். அப்பா ஸ்தானத்துல இருந்து பாசமா பார்க்க ஆரம்பிச்சிட்டான். எல்லாம் சரியாகிருச்சுனு நெனைச்சேன்! ஆனா இப்படி வெடிச்சி வரும்னு நெனைக்கல தம்பி. என்னதான் இருந்தாலும் அவங்க ரெண்டு பேரும் உனக்கு தம்பிங்க! தயவு செஞ்சு அவங்கள தண்டிச்சிடாதே” என அழுதவரை தேற்றி அனுப்பி வைத்தான் ஜோனா.

 

“ஜீவாம்மா! கொஞ்ச நேரம் காதைப் பொத்திக்கிட்டு அந்த மூலைல போய் உட்காரேன்!” என்றான் ஜோனா.

 

மறுபேச்சு பேசாமல் காதை இரு கரம் கொண்டு பொத்திக் கொண்டவள் ரூமின் மூலைக்குப் போய் அமர்ந்துக் கொண்டாள். ஆனால் பார்வை மட்டும் ஜோனாவை விட்டு அகலவில்லை. தம்பியாகப்பட்டவன் ஜோனாவைத் தாக்க முனைவானோ என அலர்ட்டாகவே அமர்ந்திருந்தாள்.

 

“நீயும் அடால்ட், நானும் அடால்ட்! கொஞ்சம் ஓப்பனா பேசலாமா?” என கேட்க அவன் முறைத்தப்படியே பார்த்திருந்தான்.

 

“மிஸ்டர் ஜெய்க்குமார் என்னைக் கொஞ்ச வெளிநாட்டுக்கு வந்தாருன்னு நீ சொன்னதுல பாதி ரைட்டு பாதி தப்பு! என்னைன்னு சொன்னது தப்பு! கொஞ்சன்னு சொன்னது ரைட்டு! என்ன, புரியலையா ப்ரோ? உங்கப்பா பாதி நாள் வெளிநாட்டுல இருந்தது என்னைப் பார்க்க இல்ல, இளசு இளசா பல தினுச பார்க்க! பிள்ளைங்கலாம் அவருக்கு ஒரு மேட்டரே இல்ல, பிள்ளை வரதுக்கு பண்ணற மேட்டர்தான் அவருக்கு பெரிய மேட்டர்! க்ரீனா சொல்லனும்னா அந்தாளு டாடி மெட்டிரியல் இல்ல, கட்டிலுக்கு வாடி மெட்டிரியல்! இந்த விஷயத்த என்னோட பதினாறு வயசுல மண்டையில ஆணியடிச்ச மாதிரி புரிய வச்சிட்டாரு அவரு! நான் அவர விட்டு ஒதுங்கி பல வருஷம் ஆகுது! படம் நடிக்க கேட்டு டார்ச்சர் பண்ணறாரே, நேருல போய் ஃபோர் வோர்ட்ஸ் நல்லா கேக்கலாம்னு தான் வந்தேன்! கேட்டுட்டேன்! இப்போ என் பாதைய பார்த்துட்டுப் போய்ட்டே இருக்கேன் நான்! உங்க சங்காத்தமே எனக்கு வேணா! இனி என் வழியில வராதே ப்ரோ! நான் சும்மா இருந்தாலும் உங்கண்ணி வச்சி செஞ்சிடுவா!” என்றவன் தனது கைக்குட்டையால் அவன் வாயில் வழிந்த ரத்தத்தைத் துடைத்து விட்டான்.

 

ஜோனாவையே வெறிக்கப் பார்த்திருந்தான் அவன் தம்பி.

 

“நான் சொன்னத நீ நம்பனாலும் கவலையில்ல, நம்பலைனாலும் கவலை இல்ல! இத்தனை வருஷத்துல நீயே உங்கப்பா கேரக்டர பத்தி அரசல் புரசலா கேள்விப்பட்டிருப்ப! சோ ஐ டோண்ட் வாண்ட் டு வேஸ்ட் மை டைம் பை ப்ரூவிங் மைசெல்ப். கொலை பண்ணற அளவுக்கு கோபம் இருக்கறவன், என்னை ஏன் கொல்லனும்? பாசத்த குடுக்காத உங்கப்பன கொன்னிருந்தா அதுல ஒரு நியாயம் இருக்கு! உங்கப்பன மாதிரி இல்லாம, என் குடும்பம், என் மனைவி, என் குழந்தைன்னு ஆசை ஆசையா வாழ நினைக்கற என்னைக் கொல்லப் பாத்தியே, தப்புத்தானே ப்ரோ? அந்தத் தப்புக்கு தண்டனை கிடைச்சித்தானே ஆகனும்?”

 

“எந்த தண்டனைனாலும் நான் ஏத்துக்குவேன். என் தம்பிய விட்டிட சொல்லு! அவன் மேல எந்தத் தப்பும் இல்ல!” என்றவனின் அலட்சிய பாவம் மாறி பரிதவிப்பு வந்திருந்தது.

அவனை ஆழ்ந்துப் பார்த்தவன்,

 

“வரேன் ப்ரோ!” என கிளம்பி விட்டான்.

 

ஜோனாவோடு கதவு வரை போன ஜீவா, மீண்டும் திரும்பி வந்து தம்பிக்காரனின் இன்னொரு கன்னத்தில் அறைந்தாள்.

 

“என் ஜோனாவ கொல்லப் பார்த்தல்ல! அவனுக்கு மட்டும் எதாச்சும் ஆகிருந்தது உன் குடும்பத்தையே டார்ச்சர் பண்ணி கைலாசத்துக்கு அனுப்பிருப்பேன்! உங்கப்பன் மேல வச்சப் கேடு கெட்ட பாசத்துக்காக நீ கொலை முயற்சில உள்ள கிடக்க. ஆனா அந்தாள் இப்போ எங்க இருக்கான் தெரியுமா? போரா போரா தீவுல, புதுபட நாயகியோட காரசாரமான விவாதத்துல இருக்கான். என் ஜோனாவ பொறந்ததில இருந்து பாசத்துக்கு ஏங்க வைச்சு, இப்போ சாவோட விளிம்பு வரைக்கும் தள்ளன உங்கொப்பனுக்குப் பரிசு வேணா? நடந்துப் போன மாம்ஸ்சோட கையக் கால உடச்சு தவழ்ந்து வர ஏற்பாடு பண்ணிட்டேன்! என்ன இருந்தாலும் இந்திய மருமகளா போயிட்டேன்! அதுக்கு மேல தண்டனைக் குடுத்தா கலாச்சாரப் போலிஸ் ஒத்துக்காதுங்கறதால தப்பிச்சாரு உங்க நைனா!” என சொல்லி மீண்டும் கை ஓங்கியவளை,

 

“உன் ஜோனா பக்தி அளவே இல்லாம போயிட்டு இருக்குடி! போதும் விட்டிரு, அவன சாகடிச்சிடாதே” என சொல்லி வெளியே இழுத்துக் கொண்டுப் போக முயன்றான் ஜோனா.

 

“டேய் ஜோனா!” என அவன் குரல் ஒலிக்க,  கதவருகே நின்று திரும்பிப் பார்த்தான் இவன்.

“உன்னை பயம் காட்டி அமெரிக்காவுக்கு ஓட வைக்கறது மட்டும் தான் என்னோட ப்ளான்! கொல்லறது இல்ல! என் பன்னி ஐ மீன் அண்ணி,  நம்பலைனாலும் அதான் நெசம்” என சொல்லி ஜோனாவைப் பார்த்து கண்ணடித்தான்.

 

இவள் மீண்டும் திமிறிக் கொண்டு அவனை அடிக்க வர, ஜோனா இறுகப் பிடித்துக் கொண்டான் ஜீவாவை.

 

“ஓ அண்ணி ஓ அண்ணி

ஓ அண்ணி எங்கள் அண்ணி

அங்கயற்கண்ணி

உன் உள்ளம் வெள்ளிக் கிண்ணி

பாசமென்னும் பால் புகட்டும்

தெய்வ கண்மணி

ஆஹா ஆஹா!!!!!!” என நக்கலாய் அண்ணி சீரியலின் தலைப்புப் பாடலைப் பாடினான் அவன்.

 

ஜோனாவுக்கு அவன் சேட்டையில் ஒரு பக்கம் சிரிப்பு வரப் பார்த்தாலும், பத்ரகாளி போல் பொங்கிக் கொண்டிருக்கும் தன் ஜீவாவைப் பார்க்க பாவமாய் இருந்தது.

 

“ஹி இஸ் க்ரேஷி! நீ வாடாம்மா நாம போகலாம்” என அழைத்துப் போய்விட்டான் ஜீவாவை.

 

வெளியே போனவர்களையேப் பார்த்திருந்த இவனுக்கு மெல்லிய புன்னகைப் பூத்தது.

 

“ஜோனாண்ணா!” முணுமுணுத்துக் கொண்டான்.

அன்றிரவு இரவு உணவுக்காக, மேசையில் அமர்ந்திருந்தார்கள் அனைவரும். சூசனும் அவர் கணவரும், வந்ததற்கு இந்தியாவை சுற்றிப் பார்க்கலாம் என டூர் போயிருந்தார்கள். மகளைப் பார்த்துப் போக வந்திருந்த ஜீவானந்தத்தையும் சாப்பிட அழைத்தாள் ஜீவா. தீரனும் மேசையில் அமர்ந்திருந்தான்.

 

மேசையில் படபடவென தாளம் தட்டிக் கொண்டே,

 

“இன்னிக்கு என்ன மெனு?” என கேட்டான் தீரன்.

 

“பழைய சோறும் பாவக்காயும்!” என்றாள் ஜீவா.

 

“எதே!!! ஏன்மா ஏன்? உனக்கு தெய்வப்புலவர் தெரியுமா தெய்வப்புலவர்?”

 

“உனக்கே தெரிஞ்சிருக்கறப்போ எனக்குத் தெரியாதா?” என கேட்டாள் ஜீவா.

 

“அவர் வீட்டுக்கு வந்த விருந்தாளிங்கள எப்படி கவனிக்கனும்னு உன்னை மாதிரி ஆளுங்களுக்காகவே விருந்தோம்பல்ல பத்து குறளு எழுதி வச்சிருக்காரு.

 

‘மோப்பக் குழையும் அனிச்சம் முகந்திரிந்து

நோக்கக் குநழ்யும் விருந்து’னு ஒரு குறள் இருக்கு. அப்படின்னா என்ன அர்த்தம்னு உனக்குத் தெரியுமா?”

 

“எங்க டாடிக்கு எல்லா குறளும் மனப்பாடம். அவர் பதில் சொல்வாரு இதுக்கு” என்றவள் நமுட்டு சிரிப்பு சிரித்தாள்.

“அதாவது மிஸ்டர் தீரன், திருவள்ளுவர் என்பவர் பழந்தமிழ் இலக்கியமான திருக்குறளை இயற்றிய தமிழ்ப்புலவர். அவரை தேவர், நாயனார், பொய்யாமொழிப் புலவர் இப்படி கூட அழைக்கலாம். அவர் மயிலாப்பூரில் வாழ்ந்திருக்கலாம்னு சான்றுகள் சொல்லுது. திருக்குறளோட பியூட்டியே அது ரெண்டே வரியில இருக்கறதுதான். அறத்துப்பால், பொருட்பால், இன்பத்துப்பால் என மூனு பிரிவு இருக்கு அதுல” என அவர் அடுக்கிக் கொண்டே போக, தீரனுக்குப் பசி காதை அடைத்தது.

 

‘மிலிட்டரி, அந்த மூனு பாலுக்கும் நீ விளக்கம் குடுத்து முடிக்கறதுக்குல்ல எனக்கே பால் ஊத்திடுவாங்கய்யா! ஸ்ட்ரேய்டா வள்ளுவர் கிட்டயே நான் போய் விளக்கம் கேட்டுக்கறேன் விட்டுருய்யா!’ என மனதினுள்ளே அலறினான்.

 

அதற்குள் உணவு மேசைக்கு வந்திருக்க, ஜோனாவும் எடுத்துப் போட்டு ஜீவாவுக்கு ஊட்ட ஆரம்பித்தான். தீரனும் தட்டை எடுக்க,

 

“என்ன செய்யற நீ?” என கடுப்பாகக் கேட்டார் ஜீவானந்தம்.

 

“இல்ல சாப்பாடு..” என இவன் திணற,

 

“குரு கிட்ட பாடம் கேக்கறவன், பயபக்தியோட கேக்கனும்! அதென்ன பழக்கம், தின்னுக்கிட்டே திருக்குறள் படிக்கிறது?” என மிரட்டினார் அவனை.

 

அவர் மட்டும் சப்பாத்தியைத் தட்டில் வைத்து கோழி குருமாவோடு தேய்த்து வாயில் போட்டு மென்று கொண்டே, திருக்குறளை எத்தனை மொழிகளில் மொழிப் பெயர்த்து இருக்கிறார்கள், அதற்கு யாரெல்லாம் விளக்க உரை எழுதி இருக்கிறார்கள் என அடுக்கடுகாய் எடுத்து விட்டார்.

 

‘யோவ் மிலிட்டரி, உங்க குடும்பத்தப் பத்தி தெரிஞ்சிருந்தும் வெளக்கம் தெரியுமான்னு கேட்ட என்னை வெளக்கமாத்தால அடிக்கனும்யா, நல்லா அடிக்கனும்!!!

 

சோதனை தீரவில்லை,

மிலிட்ரி தொல்லைத் தாங்கவில்லை,

முன்னபின்ன அழுததில்லே,

காப்பாத்திட ஆளுமில்ல!

கொல்லுங்க கொல்லுங்க, மிலிட்ரிய கொல்லுங்க’

 

என பாடி மனதிலேயே அவரை கும்மிக் கொண்டிருந்தான் தீரன்.

 

அவன் முகத்தைப் பார்த்து சிரிப்பு பொத்துக் கொண்டு வந்தது ஜீவாவுக்கு. தந்தை முன்னே நல்லப் பிள்ளை போல சிரிப்பை அடக்கியப்படி அமர்ந்திருந்தாள். ஜோனாவோ நடப்பதெல்லாம் கண்ணில் விழுந்தாலும், கருத்தில் பதியாமல் தன் ஜிவாவுக்கு உணவை ஊட்டிக் கொண்டிருந்தான். அவள் சாப்பிட்டு முடித்ததும் நிமிர்ந்தவன், தீரனின் கெஞ்சும் பார்வையை அப்பொழுதுதான் கவனித்தான்.

 

“ஜீவாம்மா, உங்கப்பா வீட்டுல நடக்கற அராஜகம் போல, நம்ம வீட்டுக்கு வந்தவங்கள எப்போ கிளம்பறீங்கன்னு கேட்டு கேட்டு டார்ச்சர் பண்ண மாட்டோம் நாம! ஏசி ரூம் குடுத்து, சூடா பால் குடுத்து, போர்த்திக்க போர்வைக் குடுத்து நல்லா பார்த்துப்போம்! உங்க டாடிய நைட்டு இங்கயே தங்கிக்க சொல்லு”

மாமானாரும் மருமகனும் வேலை விஷயமாய் நன்றாக பேசிக் கொண்டாலும், ஜீவா என வரும் போது இன்னும் முறைப்புத்தான்.

 

திருக்குறளில் இருந்து வெளியே வந்த ஜீவானந்தம்,

 

“கடல் போல வீடிருக்கு, அதுல ஏசியும் இருக்கு, போர்வையும் இருக்கு! யார் வீட்டுலயும் தங்க வேண்டிய அவசியமில்ல எனக்கு. ரொம்ப இருட்டிட்டதனால வேற வழி இல்லாம இங்க தங்கறேன்! ஜீவா, பால கீழ இருக்கற கெஸ்ட் ரூமுக்கு குடுத்து விடு! நான் போய் கொஞ்ச நேரம் படிச்சுட்டு தூங்கறேன்” என எழுந்துப் போய் விட்டார்.

 

“கோயில் யானைன்னு ஒரு பேச்சுக்கு சொன்னேன்! இவர் என்னான்னா நம்ம வீடான டெம்பிளையே சுத்தி சுத்தி வராரு!” என கேட்டு ஜீவாவிடம் சில பல அடிகளையும் வாங்கிக் கொண்டான் ஜோனா.  

 

அவர் நகர்ந்தக் கையோடு, தட்டில் உணவை அள்ளிப் போட்டுக் கொண்டான் தீரன்.

 

“தேங்க்ஸ் பாஸ், தேங்க் யூ சோ மச்!” 

 

எங்கே மறுபடியும் ஜீவானந்தம் வந்து விடுவாரோ என அவசர அவசரமாக முழுங்கினான் இவன்.

 

“இனிமே எங்க விருந்தோம்பல நக்கலடிச்சு குறள் சொல்லுவ? குரலே இல்லாம பண்ணிட்டோம் பார்த்தல்ல” என சொன்ன ஜீவா, ஜோனாவுக்கு உணவை அள்ளிக் கொடுக்க ஆரம்பித்தாள்.

“விருந்தும் மருந்தும் மூனு நாளைக்குடா தீரா! சீக்கிரம் இந்த லவ் பெர்ட்ஸ் வீட்டுல இருந்து பெட்டிய கட்டிருடா! இல்லைனா இந்த வீட்டுல உள்ள ரெண்டு ஜீவனும்(ஜீவானந்தம் + ஜீவா) நம்ம ஜீவன வாங்கிடுங்க” என முனகிக் கொண்டே சாப்பிட்டவன் முன்னே மட்டன் சுக்காவைக் கொண்டு வந்து வைத்தார் சமையல்காரர்.

 

“ஜீவாம்மா உங்களுக்காக செய்ய சொன்னாங்க!” என சொல்லியவர், பரிமாறி விட்டே சென்றார்.

 

கண்கள் கலங்க இவன் நிமிர்ந்து ஜீவாவைப் பார்க்க,

 

“தண்ணிய குடி, தண்ணிய குடி!” என விவேக் ஸ்டைலில் நக்கலடித்தாள் அவள்.

 

நட்போடு தோள் தழுவும் ஜோனா, முறைப்போடு பாசத்தைக் காட்டும் ஜீவா, மிரட்டிக் கொண்டே திரியும் ஜீவானந்தம் என அவனுக்கும் சொல்லிக் கொள்ள உறவுகள் வரமாய் கிடைத்தன இங்கே. இவர்களுக்காக ஜோனா சொன்னதைப் போல எத்தனை மொட்டை வேண்டுமானாலும் சலித்துக் கொள்ளாமல் போடுவான் தீரன்.

 

அவர்கள் அறையின் பால்கனியில் அமர்ந்திருந்தான் ஜோனா. ஜீவானந்தத்துக்கு எல்லாம் வசதியாக இருக்கிறதா என கேட்டு விட்டு, அறைக்குள் நுழைந்தாள் ஜீவா. அவன் அருகே போய் நின்றவள்,

 

“ஸ்டேஷன் போய்ட்டு வந்ததும் அப்பாட்ட என்ன பேசுன ஜோனா?” என கேட்டாள்.

அவளை அருகே இழுத்து மடியில் அமர்த்திக் கொண்டான் ஜோனா. தொட்டிலில் இருந்த கையை வருடிய ஜீவா அதை தாங்கி நிற்கும் கழுத்தைப் பிடித்து விட்டாள்.

 

“கேஸ வித்ட்ரா செய்ய கேட்டிருந்தேன்! அதப்பத்தி பேசிட்டு இருந்தோம்!”

 

“ஹ்ம்ம். தெரியும்! இன்னிக்கு ஜோனா சார் தம்பிய பார்த்த பாச பார்வையிலேயே இப்படி எதாச்சும் வரும்னு தெரியும்”

 

மெலிதாய் நகைத்தான் இவன். கை மெல்ல அவள் வயிற்றை வருடியபடி இருந்தது.

 

“என் ஸ்டெப் சிப்ளிங்ஸ் ரொம்ப ஒட்டலைனாலும் கூட, நான் ஒதுக்கிடல அவங்கள. அவங்க காலேஜ் ஃபண்ட்க்கு நான் தான் ஹெல்ப் செய்யறேன் ஜீவா! என்னமோ இவன பார்த்ததும் ஒரு ஈர்ப்பு. எப்படி சொல்ல! ஹ்ம்ம் ஒரு ஒட்டுதல்! என்னை மாதிரியே அவனும் பாசத்துக்கு ஏங்கி வளர்ந்திருக்கானேன்னு ஒரு பரிதாபம்! தம்பிய விட்டுட சொல்லி கேட்டப்போ அவன் பாசம் என் நெஞ்சைப் பிசைஞ்சது! அந்த தம்பிக்கு அப்பாத்தான் ஒழுங்கா இல்ல, இவனாச்சும் அந்த ஸ்தானத்துல இருந்துட்டுப் போகட்டும்னு தோணுச்சு! அதான் மன்னிச்சுட்டேன்!”  

 

“நான் மட்டும் அவன மன்னிக்கவே மாட்டேன்! எவ்ளோ துருதுருன்னு இருப்ப நீ! உன்னை இப்படி ஒரே இடத்துல உட்கார வச்சிட்டான்”

 

“ஏன் ஜீவா பேபி, துருதுருன்னு இல்லைன்னு நீ என்ன மீனிங்ல சொல்லற?” என ஒரு மார்க்கமாய் கேட்டான் இவன்.

 

“கை நல்லா இருந்திருந்தா எனக்காக கிட்டார் வாசிச்சிருப்ப, என்னையே கிட்டாரா வாசிச்சிருப்ப! கை நல்லா இருந்திருந்தா எனக்காக பாடியிருப்ப, என்னையும் பாட வச்சிருப்ப! கை நல்லா இருந்திருந்தா பாடல் வரி எழுதிருப்ப, என் மேலயும் வரி வரியா எழுதிருப்ப! கை நல்லா இருந்திருந்தா பாட்டு வரிக்கு ஸ்வரம் சேர்த்திருப்ப, என் கூட சுகமா சேர்ந்திருப்ப” என சோகமாய் தெரிந்தவனின் மூட்டை மாற்ற இரட்டை அர்த்தத்தில் பேசினாள் இவள்.

 

ஆவென வாயைப் பிளந்தான் ஜோனா.

 

“பச்சைப் புள்ள மாதிரி முகத்த வச்சிருக்கற என் மூலானா இப்படிலாம் பேசறது?”

 

“பச்சைப் புள்ளையாத்தான் இருந்தேன், என் ஜோனா என்னை நீலமா மாத்துற வரைக்கும்” என்றவள் அவன் கன்னத்தில் அழுந்த முத்தமிட்டாள்.

 

“பச்சப் புள்ளையாத்தான் இருந்தேன், என் ஜோனா எனக்கு வெட்கம்னு ஒன்னை அறிமுகப்படுத்தற வரைக்கும்” என்றவள் அவன் மூக்கில் சின்ன கடி கடித்தாள்.

 

“பச்சைப் புள்ளையாத்தான் இருந்தேன், என் ஜோனா என்னை பெண்ணா உணர வைக்கற வரைக்கும்” என்றவள் அவன் நெற்றியில் மெல்ல முட்டினாள்.

“பச்சைப் புள்ளையாத்தான் இருந்தேன், என் ஜோனா என்னை காதலிலே குளிப்பாட்டற வரைக்கும்” என்றவள் அவன் உதட்டில் வந்து இளைப்பாறினாள்.

 

தன் தேவதைப் பெண்ணின் அன்பிலும், காதலிலும் நிலைத் தடுமாறிப் போனான் பாடகன்.

 

“என்னை யாருன்னு நெனைச்ச நீ? தெ கிரேட் ஜோனா! என் மூலான ஒரு கைப்பார்க்க இந்த ஒத்தக் கை போதும்டி” என சிரிப்புடன் சொன்னவன், தன் ஜீவாவை மெல்ல அணைத்துக் கொண்டான்.

 

காமனின் கோயிலில் அவன் தெய்வமாய் அருள் பாலிக்க இவள் பக்தையாய் மனம் மயங்க, நடந்தேறியது ராத்திரி நேரத்துப் பூஜை! (எல்லாப் பூஜையிலும் நமக்கு பஞ்சாமிர்தம் கிடைக்கும்! நான் எழுதற பூஜையில பெரிய நாமம் மட்டும்தான் கிடைக்கும்! கெளம்புங்க, கெளம்புங்க, கதவ சாத்திட்டாங்க 😊)

 

 

(மயங்கிவிட்டார்கள்…)

 

 

(போன எபிக்கு லைக், காமேண்ட், மீம் போட்ட அனைவருக்கும் நன்றி. அடுத்து எபிலாக்கில் சந்திக்கலாம் டியர்ஸ். லவ் யூ ஆல்!)    

0