Brinthavanam-31

Birunthaavanam-c52d0acc
Akila Kannan

பிருந்தாவனம் – 31

பாணதீர்த்தம் அருவியை பார்த்துவிட்டு திரும்பிய திலக், ஹென்றி, பிருந்தா மூவரும் கிருஷ் மாதங்கியை நோக்கி வந்தனர்.  

“ரொம்ப அழகா இருந்தது மாதங்கி. நீ எங்க கூட வந்திருக்கலாம்.” பிருந்தா ஆதங்கப்பட, “இன்னொரு நாள் கண்டிப்பா போயிடுவோம்” என்று மாதங்கி தன் தோழியை சமாதானம் செய்தாள்.

அனைவரும் நடக்க, அங்கு ஒரு இளநீர் கடை இருந்தது. “நாம இளநீர் குடிக்கலாமா?” என்று கேட்டாள் பிருந்தா.

“ம்… டீ குடிச்சி ரொம்ப நேரம் ஆகுது. இளநீர் குடிப்போம்.” என்று ஹென்றி சொல்ல, “சார் குடிக்க மாட்டாங்களே” என்றான் திலக் வருத்தமான குரலில்.

“அண்ணா, காலையில் தான் எங்க கூட சாப்பிடலை. நான் கூட நீ வேலைக்கு போகும் பொழுது சாப்பிட்டுட்டன்னு நினைச்சேன். இப்ப ஏன் இளநீர் குடிக்க மாட்ட?” பிருந்தா கேள்வியாக நிறுத்தினாள்.

‘எதையோ உளறிவிட்டோமோ?’ என்று திலக் திருதிருவென்று முழித்தான். கிருஷ் மௌனம் காக்க, “மாதங்கி, நாம வேலை விஷயம் கொஞ்சம் இருக்கு. நாம கிளம்புவோமா?” அங்கிருந்து தப்பிக்கும் நோக்கோடு கேட்டான் திலக்.

“இல்லை திலக், எனக்கு கொஞ்சம் உடம்பு சரி இல்லாத மாதிரி இருக்கு. நான் வீட்டுக்கு திரும்புறேன். எப்படியும் சாஃப்ட்வேர் வேலை தானே என்னோடது. நான் அதை வீட்டிலிருந்தே பார்க்குறேன்.” மாதங்கி கூற, “என்ன ஆச்சு மாதங்கி?” ஹென்றி பதட்டமாக கேட்டுக்கொண்டே அவளை கூர்மையாக பார்த்தான்.

“நத்திங், நான் கிருஷ் கூட வீட்டுக்கு கிளம்புறேன்.” என்று கூற, திலக், ஹென்றி இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டனர். அவர்களுக்கு எதுவோ புரிவது போலவும், புரியாதது போலவும் இருந்தது.  

என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல், திலக், ஹென்றி இருவரும் நாசுக்காக கிளம்பிவிட்டனர்.  

“அண்ணா, என்ன நடக்குது இங்க?” என்று பிருந்தா தன் சகோதரனை பார்த்து கேட்டாள்.

“அதை தான் நான் கேட்கணுமுன்னு நினைக்குறேன் பிருந்தா. உங்க அண்ணன் எப்படி இருக்கான்? என்ன பண்ணறானு கூட நீ பார்க்க மாட்டியா? சும்மா சும்மா அண்ணன் அண்ணனு மட்டும் உருகினா போதுமா?” வெடுக்கென்று கேட்டாள் மாதங்கி.

“அது சரி… உன்னால, என் அண்ணனை வீட்டை விட்டு வெளிய அனுப்பிட்டாங்க. அவன் இத்தனை வருஷத்தில் வீட்டுக்கு வந்துட்டு போனதை எத்தனை தடவைன்னு சொல்லிடலாம். உன்னை லவ் பண்ண ஒரே காரணத்துக்கு அவன் நாட்டை விட்டுட்டு காட்டில் வந்து குடி இருக்கிறான். இதுல நீ என்னை கேள்வி கேட்குறீயா?” தன்னை கேள்வி கேட்டதும், பிருந்தா தன் தோழியிடம் சண்டைக்கு சென்றாள்.

இதுக்கெல்லாம் அசருவேனா, என்பது போல, “இதெல்லாம் முன்னமே சொல்ல வேண்டியது தானே. உன்கிட்ட கேள்வி கேட்டதும் என்கிட்டே சண்டைக்கு வரியா?” மாதங்கி சண்டைக்கு தயாராக, “எனக்கு வேலை இருக்கு. நீங்க, அப்படியே ஒரு ஓரமா சண்டை போட்டுட்டு இருந்தீங்கன்னா, நான் என் வேலையை முடிச்சிட்டு உங்க இரண்டு பேரையும் நாளைக்கு வந்து கூட்டிட்டு போறேன்” கிருஷ் கூற, இருவரும் சண்டையை விட்டுவிட்டு அவனை பார்த்து முறைத்தனர்.

“நீ ஏன் சாப்பிட மாட்டேங்குற?” என்று பிருந்தா கோபமாக கேட்க, “அப்படி கேளு பிருந்தா. எனக்கும் காரணம் தெரியணும்.” என்று மாதங்கி சட்டென்று தன் தோழியோடு கூட்டு சேர, “அதே தான். எனக்கும் தெரியணும்.” தன் தோழியை பட்டென்று அரவணைத்து கொண்டாள் பிருந்தா.  

‘இவங்க சண்டையை பேசாம வேடிக்கை பார்த்திருக்கலாமோ?’ என்று கிருஷ் சிந்திக்க, “மனவருத்தமா சீனியர்?” என்று மாதங்கி ஆழமான குரலில் கேட்க, பிருந்தா, இது அவர்கள் திருமணம் நின்று போன நாள் என்று புரிந்து கொண்டாள்.

“கிளம்புவோமா?” என்று கிருஷ் கேட்க, “ஏதாவது சாப்பிடு அண்ணா” பிருந்தா பிடிவாதமாக நின்றாள்.

“எனக்கு வேண்டாம்” கிருஷின் குரலில் கோபம் ஏறி இருந்தது.

“பழசை நினைச்சிட்டு எத்தனை வருஷம் இப்படியே வருத்தப்படுறது?” மாதங்கி கேட்க, “நான் வருத்தத்தில் இருக்கேன்னு உன்கிட்ட சொன்னேனா?” கிருஷ் மாதங்கியை பார்த்து கேட்டான்.

“அப்புறம் எதுக்கு இந்த பிடிவாதம் கிருஷ்?” மாதங்கி உரிமையாக கேட்க, அந்த உரிமை கிருஷின் மனதை வருட, அவன் அறிவு விழித்துக்கொண்டது.

“ஆமா, பிடிவாதம் தான். இந்த கேள்விக்கெல்லாம் உன்கிட்ட பதில் சொல்லணும்னு எனக்கு அவசியம் இல்லை. நீயும் நானும் ஜஸ்ட் ஃபிரெண்ட்ஸ் மட்டுந்தான். அந்த இடத்தில் நீ இருந்துக்கோ.” கிருஷ் மாதங்கியை சற்று இடைவெளியோடு நிறுத்தி கொள்ள எத்தனித்தான்.

மாதங்கி எதுவும் பேசாமல் அவனை பார்க்க, “பிருந்தா, நீ இளநீர் குடி. உன் ஃபிரெண்டையும் குடிக்க சொல்லு. ” கிருஷின் குரலில் ஆணை இருக்க, தன் அண்ணனின் சொல்லை அந்த நொடியில் மறுக்க முடியாமல் பிருந்தா சம்மதமாக தலை அசைத்தாள்.

பிருந்தா அவன் வாங்கி கொடுத்த இளநீரை வாங்கிக்கொள்ள, “எனக்கு வேண்டாம்.” என்று மாதங்கி பட்டென்று மறுப்பு தெரிவித்தாள்.

“நீ நாம கிளம்பினதிலிருந்து எதுமே சாப்பிடலை மாதங்கி.” கிருஷின் குரலில் அக்கறை வழிந்தோட, ” நான் இங்க ப்ராஜெக்ட் செய்ய வந்திருக்கேன். நீங்க இங்க ஆஃபிஸேர். நமக்குள்ளே அவ்வுளவு தான் சம்பந்தம். ஸோ ப்ளீஸ் டோன்’ட் கிராஸ் யுவர் லிமிட்ஸ்.” என்று மாதங்கி தெனாவட்டாக கூறினாள்.

பிருந்தா, வந்த புன்முறுவலை அடக்கி கொண்டு, இளநீரை சாப்பிட்டு, அதிலிருந்த தேங்காய் வழுக்கையும் சாப்பிட்டுவிட்டு, “லவ் பண்ணினா, வாழ்க்கையில், வழுக்கை கூட கிடைக்காதுனு இன்னைக்கு தான் தெரியுது.” என்று மொக்கை வசனம் பேச, மாதங்கி தன் தோழியை பார்த்து புன்னகைத்தாள்.

பிருந்தா சற்று விலகி செல்ல, “சீனியர், உங்க முகம் சாப்பிடாமல் வாடி இருக்கு சாப்பிடுங்களேன்.” மாதங்கியின் குரலில் கெஞ்சல் இருக்க, கிருஷ் அவளை யோசனையாக பார்த்தான்.

“ப்ளீஸ்… ” என்று மாதங்கி கெஞ்ச, “இப்படி எல்லாம் கேட்காத மாதங்கி. என்னால் உன் முகத்தை பார்த்து மறுப்பு சொல்ல முடியலை. ஆனால், என்னால் எதையும் மறக்க முடியலை.” அவன் விடுவிடுவென்று செல்ல, அவன் முன் சென்று வழியை தடுத்தாள் மாதங்கி.

“நீ இன்னைக்கு சாப்பிடலைனா, நானும் சாப்பிட மாட்டேன்.” கூறிக்கொண்டு, அவள் பிருந்தாவை நோக்கி சென்றாள். அவன் முகத்தில் மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது.

இருவரும் வண்டி ஏற, கிருஷ் வண்டியை கிளப்பினான். அங்கு மௌனமே சூழ்ந்திருக்க, “நீங்க ரெண்டு பேரும் யாரை ஏமாத்திட்டு இருக்கீங்க?” என்று மௌனத்தை கலைத்தாள் பிருந்தா.

இருவரும் கேள்விக்கு பதில் தெரியாமல் அமைதி காத்தனர். பல திட்டங்களோடு சென்றிருந்தாலும், முழுதாக அவர்கள் திட்டத்தை முடிக்காமல் வீட்டிற்கு திரும்ப, அங்கு அவர்கள் வருகைக்காக கிருஷின் பாட்டி ரெங்கம்மாளும், கிருஷின் தாய் வேதநாயகியும், வாசலில் காத்திருந்தனர்.

‘பிருந்தா, இன்னைக்கு தான் வந்திருக்கா. அப்ப, விஷயத்தை கண்டுபிடிச்சி பாட்டியும், அம்மாவும் ஃபிளைட்டில் வந்திருக்காங்க போல.’ கிருஷ் கணக்கிட்டு கொண்டே வண்டியை நிறுத்தினான்.

ஜீப்பை விட்டு இறங்கிய பிருந்தாவுக்கு, இதயமே நிற்பது போல் தோன்றியது.

‘பெரிய பிரச்சனை ஆகிருமோ? சரி பார்த்து கொள்ளலாம்’ என்ற எண்ணமே மாதங்கிக்கு எழுந்தது.

கிருஷ் தன் தாயிடம் பேசவில்லை. பேசிப்பயனில்லை, சில வருடங்களுக்கு முன் இதே நாளில் பேச்சை நிறுத்தியவர் தான். இன்றுவரை பேசவில்லை.  

பாட்டியிடம் சென்றான் கிருஷ். “பாட்டி, ஒருவார்த்தை சொல்லிருந்தா, நான் வீட்டில் இருத்திருப்பேனே.” என்று கேட்க, “உங்க அம்மா, திடீர்ன்னு கிளம்பிட்டா. அவளை தனியா அனுப்ப வேண்டாமுன்னு நான் கூடவே கிளம்பிட்டேன். உன் கிட்ட சொல்ல வேண்டாமுன்னு சொல்லிட்டா” பாட்டி பேரனின் காதில் கிசுகிசுத்தார்.

“ம்…” கேட்டுக்கொண்டான் பேரன்.

கிருஷ் கதவை திறக்க, மாதங்கி அவள் வீட்டுக்கு செல்ல மாடியை நோக்கி நடந்தாள்.

“ஏய், இங்க வா.” மாதங்கியை அழைத்தார் வேதநாயகி.

‘எல்லாத்துக்கும் இன்னைக்கு ஒரு முடிவு கட்டவேண்டும். என்னை என்ன செய்திற முடியும்.’ மாதங்கி நிதானமாக வேதநாயகியிடம் நடந்து சென்றாள்.  

கிருஷின் இதயதுடிப்பு தான் எகிறியது.

“என் பையனை நீ நிம்மதியா இருக்க விடவேமாட்டியா? அவன் இருக்கிற இடத்துக்கு தேடி வந்து, அவன் மனசை கலைப்பியா?” வேதநாயகி கைகளை உயர்த்த, மாதங்கியை தன் பக்கம் இழுத்து அவர் கொடுத்த அறையை தான் வாங்கி கொண்டான் கிருஷ்.  

தன் மகனின் கைவளைவில் பாதுகாப்பாய் நின்று கொண்டிருந்த மாதங்கியை வெறுப்போடு பார்த்தார் வேதநாயகி. தன் தாயின் பார்வையில் சட்டென்று மாதங்கியை விலக்கி நிறுத்தினான் கிருஷ்.

“அம்மா, மாதங்கியை அடிக்கவோ, கேள்வி கேட்கவோ நமக்கு உரிமை கிடையாது அம்மா. அவ யாரோ. நாம யாரோ அம்மா. நான் இங்க இருக்கேன்னு மாதங்கிக்கு தெரியாது மா. ஒரு ப்ராஜெக்ட் விஷயமா இங்க வந்திருக்கா. நான் அது சம்பந்தமா கூட போனேன். அவ்வளவு தான்” சில விஷயங்களை மறைத்து பாதி உண்மையை கூறினான் கிருஷ்.

“என்ன கதை விடுறியா? நீ இங்க இருக்கிற விஷயம் அவ அண்ணனுக்கு தெரியாது? அவங்க குடும்பம் நம்ம குடும்ப மானத்தை வாங்கினது பத்தாதா? இவ இங்க இருக்கிற விஷயம் தெரிஞ்சி ஃபிரண்ட பார்க்க பிருந்தா ஓடி வாரா? எல்லாரும் சேர்ந்து என்னை ஏமாத்துறீங்களா?” வேதநாயகி பிருந்தாவை பார்த்து கேள்வியாக நிறுத்தினார்.

“பெரியம்மா, நான் அண்ணனை பார்க்கலாமுன்னு…” பிருந்தா தடுமாற, “இத்தனை வருஷமா நீ உன் அண்ணனை பார்க்க இங்க வரவே இல்லையே பிருந்தா?” வேதநாயகி பிருந்தாவை கிடுக்கு பிடியில் நிறுத்த, “பெரியம்மா, மாதங்கி எனக்கு ஃபிரென்ட்” மெல்லிய குரலில் கூறினாலும், அழுத்தமாக

கூறினாள் பிருந்தா.

“நீ இங்க இருக்க கூடாது. வீட்டுக்கு வா. கிளம்பு” தன் மகனை பார்த்து உறுதியாக கூறினார் வேதநாயகி.

“அம்மா, நானா வீட்டை விட்டு வெளிய வரலை. நம்ம வீட்டு பிசினஸை பாரக்கனும்னு தான் நான் நினச்சேன். வீட்டை விட்டு வெளிய போக சொன்னது நீங்க. எனக்குன்னு ஒரு அடையாளம் வேணும்னு இந்த அடையாளத்தை நான் எனக்கு உருவாக்கினேன். இங்க எனக்கு இருக்கிற பொறுப்பை நான் அப்படி எல்லாம் சட்டுனு விட்டுட்டு வர முடியாது.” கிருஷ் உறுதியாக கூறினான்.

‘எத்தனை வருஷமா அம்மா பேசமாட்டாங்களான்னு காத்துகிட்டு இருந்தான். இன்னைக்கு என்ன இப்படி பேசுறான்.’ கிருஷை அவன் குடும்பத்தினர் யோசனையாக பார்த்தனர்.

“நான் இங்க இருந்து இன்னைக்கு கிளம்பிடுறேன்.” மாதங்கி அவர்களை பார்த்து கூற, “அப்படி எல்லாம் நீங்க போக முடியாது மேடம். உங்க ப்ரொஜெக்ட்டை நீங்க ஒழுங்கா  முடிப்பீங்க… அது எங்க ஏரியாவுக்கு உபயோகமா இருக்குமுன்னு சொல்லி நான் உங்க ப்ரொஜெக்ட்க்கு பல இடத்தில் பேசி பெர்மிஸ்ஸின் வாங்கியிருக்கேன். உங்க பர்சனல் மேட்டர் எல்லாம் காரணம் காட்டி ஜஸ்ட் லைக் தட் நீங்க இங்க இருந்து கிளம்ப முடியாது.” சிடுசிடுத்தான் கிருஷ்.

மாதங்கி தர்மசங்கடமாக விழிக்க, “அம்மா, நீங்க என்னை பார்க்க வரலை. சந்தேகப்பட்டு தானே வந்திருக்கீங்க?” அவன் கேள்வியை தன் தாயின் பக்கம் திருப்பினான்.

மகனின் குற்றச்சாட்டில் அவருக்கு அவன் மீது கோபம் வரவில்லை.

“சந்தகேம், இல்லை கிருஷ் பயம். என் மகன் இப்ப தான் எல்லாத்தையும் மறந்து வாழ்ந்திட்டு இருக்கான். இன்னும் சில வருஷத்தில் எல்லாம் சரியாகுமுன்னு நான் நம்பிட்டு இருக்கேன். இவ திரும்பவும் உன் வாழ்க்கையை கெடுத்திருவாளோன்னு பயம். பயந்து போய் வந்திருக்கேன்.” வேதநாயகி மாதங்கியை பார்த்து கூற, “அம்மா…” கிருஷ் தடுமாறினான்.

“எனக்கு சத்தியம் பண்ணுடா. என் முழு சம்மதம் இல்லாம நீ எந்த பெண்ணையும் கல்யாணம் செய்ய மாட்டேன்னு.” என்று கைகளை நீட்டினார் வேதநாயகி. அவர் கண்களில் கண்ணீர் வடிந்தது.

“அம்மா…” கிருஷ் தன் தாயை கட்டிக்கொண்டான்.

“கிருஷ்…” பல வருடங்கள் கழித்து தன் மகனின் தொடுகையில் நெகிழ்ந்து போனார் வேதநாயகி.

வருடங்கள் பல இடையில் இருந்தாலும், கண்ணீரும் தீண்டலும் போதாதா தாய் மகன் உறவிற்கு.

“சத்தியம் பண்ணு டா” வேதநாயகி தன் மகனிடமிருந்து விலக முயற்சிக்க, அவன் தன் தாயை அணைத்து கொண்டு, அவர் தலையில் கைவைத்தான்.

“அம்மா, உங்க சம்மதம் இல்லாம கிருஷ் ஒரு நாளும் ஒன்னும் செய்ய மாட்டான்.” கிருஷ் கூற, அகமகிழ்ந்து போனார் வேதநாயகி.  

அவர் மாதங்கியை ஏளனமாக பார்க்க, மாதங்கி அவரை யோசனையாக பார்த்துவிட்டு படி ஏறி தன் மாடி வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள்.

மற்ற அனைவரும் கீழே கிருஷின் வீட்டிற்கு சென்றனர்.  

“கிருஷ், நான் உனக்கு பொண்ணு பார்க்குறேன் டா” வேதநாயகி கீழிருந்து பேசினாலும், அது மாடி வரை கேட்க தான் செய்தது. அவர் பேச்சு மாதங்கிக்கு எரிச்சலாக இருந்தது.

‘நான் இங்க வராமல் இருந்திருக்கணும். கிருஷை சந்திக்காமல் இருந்திருக்கணும்.’ அவள் மனம் துடித்தது.

“இல்லைம்மா எனக்கு கல்யாணம் வேண்டாம்.” கிருஷ் கூற, மாதங்கி ஆசுவாசமாக உணர்ந்தாள்.

‘ஐயோ… நான் ஏன் இப்படி சிந்தித்து தொலைகிறேன்?’ மாதங்கியின் தலை விண்விண்ணென்று வலிக்க, வீட்டிலிருந்த பால்கனிக்கு சென்றாள்.

மாதங்கியின் மனம், ‘கிருஷ்… கிருஷ்… கிருஷ்…’ என்று மட்டுமே துடித்தது.

தாயிடம் பேசிவிட்டு வீட்டை விட்டு வெளிய வந்து நின்றான் கிருஷ்.

நேற்றிலிருந்து அரங்கேறி கொண்டிருக்கும் சம்பவத்தின் தொடர்ச்சியில், என்றுமில்லாமல் இன்று மாதங்கியின் மனம் அவன் அருகாமையை விழைந்தது.

அவன் தோள் சாய விரும்பியது. அவனிடம் பேசவே துடித்தது. அருகே இருக்கும் அவனிடம் ஓடி செல்ல அவள் கால்கள் பரபரத்தது.

ஆனால், இடையில் இருக்கும் தடைகளை அவள் அறிவு எடுத்துரைக்க, கிருஷ் தன்னிடம் தனிமையில் பேசியதன் முழு அர்த்தமும் அவள் சிந்தைக்கு மெல்ல மெல்ல புரிய ஆரம்பித்தது.  

ஆனால் மனம்? புரிந்தாலும் ஏற்று கொள்ள முடியாமல் தவித்து கண்ணீர் வடித்தது.

‘இது தான் காதலா? எனக்கு தெரியலியே? எனக்காக கிருஷும் இப்படி தான் இத்தனை வருடம் தவித்தானா? எனக்காக இத்தனை வருடம், இப்படி தான் கண்ணீர் வடித்தானா?’ அவள் கண்களில் கண்ணீரை தரைதாரையாக வடிந்தது.

 அவள் வடித்த கண்ணீர், கீழே நின்று கொண்டு கைகளை கட்டிக்கொண்டு, எங்கோ பார்த்து கொண்டிருந்த அவன் கைகளை தொட , அவன் அண்ணாந்து பார்த்தான்.

அவள் வடித்து கொண்டிருந்த கண்ணீர், முத்துமுத்தாக அவன் கைகளை தொட்டது.

‘உன் கண்களில் கண்ணீரே வர கூடாதுன்னு நான் நினைக்குறேன். ஆனால், வரும் கண்ணீரை துடைக்கும் பாக்கியத்தை கூட, இந்த காதல் எனக்கு தரவில்லை. உன் கண்ணீரை கைகளில் ஏந்தி கொண்டு வேடிக்கை பார்த்து கொண்டிருக்கிறேன். என் காதல் உன்னை அழத்தான் வைக்கிறது. இது தான் காதலா?’ அவன் மனம் வருந்தியது.

‘இது தான் காதலா?’ இருவரும் ஒருசேர காதலை நிந்திக்க, காதல் ஒருசேர இவர்களை காதலில் நனைத்து கொண்டிருந்தது.

பிருந்தாவனத்தில் வலம் வருவோம்…