• Please avoid unfair and unethical methods. If any discrepancies found, the user will be removed. Kindly follow the rules and regulations.

Madhumitha's Vallamai Thaaraayo 15

Madhumitha

Author
Author
#1
வல்லமை தாராயோ 15 – மதுமிதா

ணைய தள குழுமத்தில் உறுப்பினராகச் சேர்ந்திருந்தாள் சுரேகா.

கணினியை இயக்கவும் கணினியில் டைப் செய்யக் கற்றுக்கொண்டதும்கூட அந்தக் காலகட்டத்தில் முற்றிலும் புதிதான விஷயங்களாக இருந்தன. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஒவ்வொன்றாக கற்றுக் கொண்டாள்.

முதலில் இணையத்தில் தமிழில் எழுத முடியும் என்பதே ஆச்சரியமான விஷயமாக இருந்தது. அதிலும் நண்பர்கள் குழுக்களாகச் சேர்ந்து வலைப்பதிவு, கூகுள் குழுமங்கள் என்று இயங்க ஆரம்பித்ததும் ஒரு கூட்டுக்குள்ளிருந்து பரந்த ஆகாயத்தில் பறப்பது போலிருந்தது. வாசிப்பு அனுபவம் விரிந்தது.

நண்பர்கள் கம்ப்யூட்டரில், தமிழ் எழுத்துருவை எப்படி தட்டச்சு செய்ய வேண்டும், எவ்விதம் இணைய குழுக்களுக்கு எழுத வேண்டும் என சொல்லித்தர கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் கற்றுக் கொண்டாள். அது ஒரு தனி உலகமாகவே இருந்தது.

உலகின் பல பாகங்களிலிருந்தும் தமிழ் ஆர்வலர்கள், தமிழ் அன்பர்கள் குழுக்களாக இணைந்து கருத்துகளை, ரசனைகளைப் பரிமாறிக்கொண்டு எழுத்தார்வத்தை எழுதி எழுதி தணித்துக் கொள்ளும் உலகமாக வளர்ந்தது அது. சுரேகாவும் எழுத ஆரம்பித்தாள்.

உலகம் முழுக்க இருக்கும் தமிழ் ஆர்வலர்கள் இணையம் என்னும் ஓர் குடையின் கீழே இணைந்தனர். பல நாடுகளிலிருந்தும் தோழிகள், நண்பர்கள், ஒத்த கருத்துள்ளவர்கள் இணைந்து எழுத ஆரம்பித்திருந்தனர்.

வலைப்பதிவுகள், இணைய குழுமங்கள் தமிழில் எழுதுவதற்கான தளங்களாக மலர்ந்தன.

தமிழ் உலகம் என்னும் ஒரு இணைய குழுமத்தில் ஒரு நாள் ஒரு புது அறிக்கை:

'கோ. வைரவன்சாமி அமெரிக்கா வருகிறார். நாங்கள் சிலர் அவரை சந்திக்கச் செல்கிறோம். அவரிடம் கேட்க வேண்டிய கேள்விகள் ஏதேனும் இருந்தால், எழுதி இக்குழுமத்தில் இட்டால், அவரிடம் காட்டி பதில் வாங்கித் தருகிறோம்' என்று நண்பர் ஜேம்ஸ் ஒரு செய்தியைப் பகிர்ந்திருந்தார்.

பலர் பல கேள்விகளை இட்டனர்.

சுரேகாவும் நூலக விபரம் எழுதி, தென்றல் நகரில் ஒரு பள்ளியின் ரத்ததான முகாமில் கோ. வைரவன்சாமியைச் சந்தித்ததை, மனு அளித்ததைக் குறிப்பிட்டு எழுதினாள். ’அந்த மனு இதுவரையிலும் பரிசீலிக்கப்படவில்லை. அந்த மனுவின் மீது நடவடிக்கை எடுத்து ஆவன செய்யுங்கள்’ என்று எழுதினாள்.

ஜேம்ஸ் குழுமத்துக்கு மெயிலில் வந்திருந்த அனைத்துக் கேள்விகளையும், நூலக மனுவையும் எடுத்துச் சென்று எம்.பி முன்னிலையில் வாசிக்க, நூலக இடம் கேட்டு வந்த மனுவை வாசித்ததுமே அவர், "நினைவிருக்கிறது. இங்கே அமெரிக்கா வந்தும் தென்றல் நகர நூலக இட விஷயம் விடவில்லையா... இந்தியா சென்றதும் ஆகவேண்டியதைச் செய்கிறேன்" என்று வியந்து சொல்லி உறுதியளித்தார்.

ஆறுமாதங்கள் கடந்த பின்பு ஒருநாள் தனி மடலில் தொடர்புகொண்ட ஜேம்ஸ் நூலக விபரம் குறித்து கேட்க, புதிதாக எதுவும் முன்னேற்றமாக எந்த விஷயமும் நடக்கவில்லை என்றாள்.

"எனக்கு விழுப்புரம் கலெக்டரைத் தெரியும் சுரேகா. நீங்கள் விபரம் கூறினால், அவர் மூலமாக உங்கள் விருதுநகர் மாவட்ட கலெக்டரிடம் தகவலைக்கூறி செய்ய வேண்டியதைச் செய்யச் சொல்கிறேன்."

"ஜேம்ஸ் இது பதிநான்கு வருட போராட்டம். இதை ரொம்ப சின்னதாக எப்படி மெயில் செய்யறது சொல்லுங்க..."

"முடிந்தவரை சுருக்கமாக எழுதி மடலிடுங்கள். நண்பர் கலெக்டரும் இவ்விஷயத்தில் ஆர்வமாய் இருக்கிறார்."

இரு கலெக்டர்களின் தொலைபேசி எண்களைக் குறித்துக் கொடுத்து அவர்களிடம் பேசச் சொல்லி எழுதினார்.

"மகிழ்ச்சியான செய்தி சுரேகா. கலெக்டர் நூலக இடம் குறித்து குறிப்பிட்டால் உடனே ஆவன செய்ய சம்மதம் தெரிவித்திருக்கிறார். குளத்துப்பரப்பு இல்லாத இடமாய் இருக்க வேண்டுமாம்."

சுரேகா எழுதினாள்:

"ஜேம்ஸ், தென்றல் நகர் நகர லிமிட்டில் பஸ்ஸ்டாப் வசதி உள்ள இடம், நமக்கு தேவைப்படும் அளவில் உள்ள இடம் இந்த கண்மாய் நீர்ப்பிடிப்பு உள்ள இடம்தான். வேறு இடம் பேருந்து வசதி இருப்பதுபோல பெண்கள் வந்து செல்வதற்கு ஏற்றார்போல நகரத்தின் முக்கியமான இடத்தில் இல்லை."

"சுரேகா. இதை முதலிலேயே சொல்லியிருக்க வேண்டாமா? அதுக்கேத்தாற்போல கலெக்டரிடம் கேட்டிருக்கலாமே... இதைத்தான் சொல்வாங்க. தும்பை விட்டு வாலைப் பிடித்த கதைன்னு. இந்த விஷயத்தில நான் இனி என்ன செய்ய முடியும்?"

"நன்றி ஜேம்ஸ். சிரமத்திற்கு மன்னியுங்கள்."

அவரவர்களுடைய வேலையை கவனித்து ஒரு கையெழுத்து போட்டிருந்தால் என்றோ முடிந்திருக்க வேண்டிய வேலை. ஒரு நொடியில் முடிந்துவிடும் விஷயத்தை இத்தனை வருடங்கள் இழுத்துக்கொண்டிருக்கும் எந்த அரசுப் பணியாளர்களை குறை சொல்வது?

ஆனானப்பட்ட தலைவர்கள் அரசுப் பதவியில் இருப்பவர்களே இதில் இந்த விஷயத்தில் மனது வைக்கவில்லை. அமெரிக்க நண்பரால் என்ன செய்திருக்க முடியும்... இல்லை கலெக்டர்தான் ஏதாவது செய்துடுவாரா.. எத்தனையோ கலெக்டர்களை பார்த்தாச்சே இது வரையிலும்.

விதை ஊன்றிவிட்டால், மரம் வளரும் வரையிலும், தண்ணீர் விட்டுப் பாதுகாக்க மட்டும்தான் முடியும். பூவோ காயோ கனியோ அதற்கான காலம் வரும்போதே மலரும் காய்க்கும் கனியும். அவசரப்பட்டு எந்தப் பலனுமில்லை.

எதற்கும் நேரம் காலம் கூடி வரவேண்டுமென்பார்களே... நூலகத்துக்கான அந்த நேரம் காலம் இன்னும் கூடிவரவில்லை போலிருக்கிறது. அடுத்து யார் வந்து நூலக விஷயமாக யாரைப்பார்க்கச் சொன்னால் அதற்கான மனுவைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு காத்திருக்க வேண்டுமோ?

இன்னும் எத்தனை வருடங்கள் அதற்காகக் காத்திருக்க வேண்டும்... அரசுடன் தொடர்ந்து மல்லுக்கட்டிப் போராடுவதற்கான மனவலிமை இருக்கிறதா?

காலம்தான் பதில் சொல்ல வேண்டும்.

சென்னையிலிருந்து ஊருக்கு வந்ததும் தந்தையிடம் இந்த விபரத்தை முழுமையாக எடுத்துச் சொன்னாள்.

“அப்பா. எங்கே என்ன தவறு செய்யறோம். ஏன் வருஷக்கணக்கா முயற்சி செய்தும் எந்தப் பலனும் கிடைக்கல. ஒவ்வொரு வருஷமும் அத்தனை மாதர் சங்கங்க உறுப்பினர்களையும் கூட்டி எல்லோரும் இணைந்து இதைப் பற்றிப் பேசறோம். இத்தனை உறுப்பினர்கள் நூலகத்தில் இருந்தும் ஏன் தாமதமாகுது”

“நூலகத்துறை இப்படிதான் இருக்கும். அரசு பிரச்சினைக்குரிய விஷயங்கள்ல அழுத்தம் தர்ற விஷயங்களையே கணக்கில் எடுத்துக்காமல் இருக்கும்வரை இப்படிதான் இருக்கும். விவசாயம், நெசவாளர் பிரச்சினைகள் எப்பேர்ப்பட்ட பிரச்சினைகள். இதையே கவனத்தில் வெச்சுக்காத அரசு நூலகத்தை எப்படி கவனத்தில் எடுத்துக்கும். நடக்கும் போது காரியங்கள் நடக்கட்டும். விட்டுடு சுரேகா. வாடகைப் பொறுப்பு மொத்தமும் அரசாங்கமே ஏத்துக்கிச்சு. இனி அவங்க பாடு. இனி எப்போது என்ன நடக்கணுமுன்னு இருக்கிறதோ அப்படி நடக்கிறது நடக்கட்டும்."

நூலகத்துக்குச் சென்றாள் சுரேகா.

தென்றல் நகர் நூலகம், ஊர்ப்புற நூலகமாக தகுதி உயர்த்தப்பட்டிருந்தது, இன்னும் கிளை நூலகமாகவில்லை.

மேலிடத்திலிருந்து கேட்கப்பட்ட பத்து புரவலர்களைச் சேர்த்து, அவர்களின் பெயர்கள் எழுதப்பட்ட பெரிய போர்ட் நூலகத்தில் மாட்டப்பட்டது.

நூலகர் ரஜுலா சில விஷயங்களைக் கூறினாள். ரஜுலாவே இப்போது மறுபடியும் நூலகராக இணைந்திருந்தாள்.

"அக்கா. இப்பெல்லாம் மாவட்ட நூலகத்துக்கு மீட்டிங்குன்னு போனா எதுவுமே ஏன்ட்ட கேக்கறதில்லை. எந்த கண்டிஷனும் சொல்றதில்ல."

"ஏன் ரஜுலா?"

"எதுனா சொன்னா, அந்த அம்மா மேலிடத்துல யாருக்காவது எழுதிடுவாங்க. நமக்கு எதுக்கு வம்புன்னு யாரும் கண்டுக்கறதில்ல."

"எந்த அம்மா? "

"சுரேகா அசோக்... நீங்கதான்…"

"அய்யோ… என்ன ரமா இது. நாம நூலகத்துக்கு இடம் கேட்டத தவிர யாரைப் பத்தியும் யாருக்கும் எதுவும் எழுதியதில்லைதானே…"

"அதாங்க்கா. அந்த சமயம் பத்திரிகை நிருபர் வந்துட்டுப் போனப்புறம் பெரிய பிரச்சினையாயிடுச்சில்ல. பேப்பர்ல வந்தவுடனே, வேற இடம் பாத்து வாடகை கூட நூலகத்துறையே ஏத்துக்கிட்டதே."

"அது நல்லதுதான ரமா."

"ஆமாக்கா. இப்பகூட தமிழகத்திலேயே நம்ம லைப்ரரிதான் மொத இடத்துல இருக்கு. இத்தனை மெம்பருங்க இருக்காங்க. இன்னொரு விஷயங்க்கா…"

"என்னம்மா?"

"இப்ப கரெண்ட் எப்போதும் போல கட்டலாம். அதிகமா பணம் கட்ட வேண்டியது இல்ல. இது வருமானம் பார்க்காத சேவைங்கறதால எக்ஸ்ட்ரா கட்டணம் கட்ட வேண்டியதில்ல."

"இதத்தான எட்டு வருஷமா சொல்லிட்டிருக்கோம்."

"அவங்களுக்கு இப்பதான தோணுதுக்கா. நீங்க அலைஞ்ச அலைச்சலுக்கு விடிவுகாலம் வந்தா போதும்."

கண்கள் கலங்கின சுரேகாவுக்கு.

"இந்த நூலகத்துக்காக என்னால முடிஞ்சது எதுவேணா செய்வேன் ரஜுலா. ஏன் இப்பிடி பாக்குற... நிஜத்த தான சொல்றேன்."

"எனக்கு தெரியாதாக்கா?"

"இல்லம்மா. இங்க படிச்சு, படிச்சுதான் உலகத்துல நடக்குற ஒரு துளி விஷயமாவது தெரிஞ்சுது. நீயே சொல்லு ரஜுலா. நம்ம தன்னம்பிக்கை கூடறதுக்கு, இத்தனை வருஷமா உழைக்கிறதுக்கு இதுதான காரணமாயிருந்தது."

"ஆமாக்கா. இப்பகூட உங்க ரெண்டு குழந்தைங்களும் ஏதோ போட்டில ஜெயிச்சாங்களாமே…"

"ஆமா ரஜுலா. அது ஒரு கட்டுரை, கவிதை போட்டி. நான் இங்கேயிருந்து எடுத்துட்டுப் போற எல்லா புஸ்தகமும் ப்ரகாஷும், ஜோதியும் படிப்பாங்களா... போட்டியில கட்டுரைப் போட்டியில பையனும், கவிதைப் போட்டியில பொண்ணும் சேர்ந்தாங்க. ப்ரகாஷுக்கு கட்டுரைப் போட்டியில் முதல் பரிசு. ஜோதிக்கு கவிதைப் போட்டியில் முதல் பரிசு…"

"மகிழ்ச்சிக்கா. குழந்தைங்களுக்கு வாழ்த்துகளைச் சொல்லிடுங்க. போட்டியில எதைப் பத்தி எழுதினாங்க?"

"தண்ணிய சேமிக்கிறது பத்தின கட்டுரை. அதுல வெஸ்டர்ன் ஸ்டைல் டாய்லெட்ல ஃப்ளஷ் (flush) பண்ணறப்போ மொத்தத் தண்ணியும் ஒரே தடவைல போயிடறதில்லையா… அதை எப்படி கன்ட்ரோல் பண்ணி தண்ணிய சேமிச்சு உபயோகிக்கிறதுன்னு எழுதினான். அதுல முதல் பரிசு கிடைச்சது. ஜோதி, அம்மா, கண்தானம் ரெண்டையும் சேத்து எழுதின கவிதைக்கு முதல் பரிசு வாங்கினா."

"ரொம்ப சந்தோஷம்க்கா…"

"இதுக்கு காரணமா இருந்த இந்த லைப்ரரிய என்னால எப்பிடி மறக்க முடியும்? எப்பிடி இதப்பத்தி யோசிக்காம இருக்க முடியும்?"

"வருத்தப்படாதீங்க. லைப்ரரிக்கும் சீக்கிரமா நல்லது நடக்கும்க்கா."

"உன் வாக்கு பலிக்கட்டும் ரஜுலா. நான் கிளம்பறேன்."

"அதுக்குள்ள கிளம்பிட்டீங்க. சரி போயிட்டு வாங்கக்கா."

"ஊருக்கு போனா எங்கள மறந்துடாதீங்கக்கா."

"இல்ல ரஜுலா. நத்தையும், ஆமையும் சதா ஓட்ட தூக்கிட்டு அலையற மாதிரி வீட்டையும், ஊரையும் சுமந்துட்டே திரியறேம்மா... அதோடு லைப்ரரியையும் நானா மறக்க நினைச்சாலும் மறக்க முடியாதும்மா."

நூலகம் விட்டு வெளியே வந்தாள். நூலகம் அவளை விடுவதாயில்லை. மனதில் சுமந்த வண்ணம் அலைகிறாள் சுரேகா.
 

Madhumitha

Author
Author
#2
ப்ரகாஷும், ஜோதியும் திருமண வயதை எட்டியிருந்தனர். ப்ரகாஷ் கல்லூரிப் படிப்பை முடித்துவிட்டு தனியார் நிறுவனமொன்றில் நல்ல வேலையில் சேர்ந்திருந்தான். ஜோதி கல்லூரியில் கடைசி வருடம். ஒரு வருடத்தில் வரன் பார்த்து நிச்சயித்து மறுவருடம் திருமணம் செய்துவிடலாமென பேச்சு வார்த்தை ஆரம்பித்தது.

இருவரையும் மனதளவில் திருமணத்திற்குத் தயார்படுத்த சுரேகாவும் அசோக்கும் மறைமுகமாக முயற்சி செய்தனர்.

ப்ரகாஷும் ஜோதியும் ‘இன்னும் இரண்டு வருடங்கள் போகட்டும்; இப்போதே திருமணம் வேண்டாம்’ என்று ஒரேயடியாய் மறுத்தனர்.

இந்த இருவருடத்திற்குள் நூலகத்துக்கு இடம் கிடைத்தால் நல்லது. இன்னும் இரண்டு வருடத்திற்குப் பிறகு என்றால் இது போலவே செயல்பட முடியுமா? திருமணம் என்றால் இன்னும் பொறுப்புகள் கூடும். மாமியாராகவும், உடனே ஒரு வருடத்திற்குள் பாட்டியாகவும் பொறுப்பேற்க வேண்டிய கட்டாயம் இருக்கும்.

இந்தக் காலத்தில் குழந்தைகள் சரியான பருவத்தில் திருமணம் செய்துகொள்வதில் ஏன் அக்கறை காட்டுவதில்லை? படிப்பு மற்றும் வேலையை மட்டுமே முக்கியமாகப் பார்க்கின்றனர். இல்லை இது நம் இனம், நம் ஊர்ப் பிரச்சினை மட்டுமில்லை. அனைத்துப் பிரிவினரிலும், உலக நாடுகளிலும் இதே பிரச்சினையை எதிர்கொள்ள வேண்டி இருக்கிறது. அவர்களின் கல்வி அவர்களைப் பண்பட்டவர்களாக எதிர்காலத்தை இன்னும் பாதுகாப்பாகப் பார்த்துக்கொள்ளும் விதமாக ஆக்கி இருந்தாலும், குடும்பம் என்னும் விஷயத்தை இங்கே இருக்கும் இந்தக்காலக் குழந்தைகள் ஏன் கையில் போடப்பட்ட விலங்கைப்போல பார்க்கிறார்கள்... மற்ற நாடுகளில் நம் தேசத்தின் குடும்ப அமைப்பு பாதுகாப்பானது என்னும் பார்வை பரவும்போது, இங்கே வெளிநாட்டின் லிவிங் டுகெதர் விரும்பப்படுவது பாதுகாப்பானதுதானா... திருமணத்தை சிறையைப்போல பார்ப்பதற்கான காரணங்களை இளைய தலைமுறையினரின் மனதிலிருந்து அகற்ற வேண்டும்.

இல்லை இல்லை நம் குழந்தைகள் இருவரும் இன்னும் இரு வருடத்துக்குள் திருமணத்துக்கு சரியென்று ஒப்புதல் தந்து விடுவார்கள்.

இப்போதுதான் அசோக் கொஞ்சம் நிதானமாகியிருக்கிறான். கோபம் குறைந்து கொஞ்சம் அமைதியாக உரையாடும் நிலை வந்திருக்கிறது. இதை இப்படியே தக்க வைத்துக் கொள்ளணும்.

தந்தை சொல்லியது நினைவிலிருந்தது.

"நீ பலவீனமாக உணர்கையில் கையில் காகிதமும் பேனாவும் எடு. எழுத எழுத அது உனக்கு பாதையைக் காண்பிக்கும். மனமும் லேசாகிவிடும்."

காகிதத்தையும், பேனாவையும் எடுத்தாள். மனக் குமுறலை, கொதித்திடும் எண்ணங்களை வார்த்தைகளாக வடித்து எழுத முடிவு செய்தாள்.

தோழி ராதாவும் அவளும் முன்பு காளியம்மன் கோயிலுக்குப் போய் கதை கவிதைகள் எழுதியதும், அதைத் தொடர்ந்து வீட்டுக்கு வந்து மீதியை எழுதி முடித்ததும் நினைவுக்கு வந்தது. ராதா எழுதிய ரிஷ்யசிருங்கர், சுகர் கதை ஆன்மிக மாதப் பத்திரிகையில் வெளிவந்திருந்தது. அதோடு எழுதுவதை விட்டுவிட்டாள் ராதா.

சுரேகா சில பத்திரிகைகளில் தொடர்ந்து சிறுகதைகள், கட்டுரைகள் எழுத ஆரம்பித்திருந்தாள்.

“ராதா நீ ஏன் எழுதல... தொடர்ந்து எழுதேன்.”

“நான்தான் எழுதல, இனி எழுதவும் மாட்டேன். நீ எழுது சுரேகா’’ என்றாள் ராதா.

பலமுறை யோசித்தாள். என்ன எழுதலாம்... நான்கு, ஐந்து கதைக்கான கரு கிடைத்தது. எப்படி எழுதலாம், எத்தனை அத்தியாயம், எத்தனை பக்கம் என யோசித்து எழுத ஆரம்பிக்கையில் மறுபடியும் எழுத வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்தாள்.

நூலக விஷயத்தை ஏன் பதிவு செய்யக் கூடாது என்று தோன்றியது. எப்போதோ ’ஜெயிக்கும் குதிரை’ என்று நூலக விஷயத்தை எழுதியது நினைவுக்கு வந்து எழுதியதைத் தேட ஆரம்பித்தாள். எங்கேயும் அது கிடைக்கவில்லை.

புதிதாக எழுத வேண்டும். நூலகத்துக்கான கடும் முயற்சி, அரசின் மெத்தனம், சிலரின் ஒத்துழைப்பு, அரசு அதிகாரிகளின் மனோபாவம், ஜனங்களின் ரசனை, விருப்பம், தேவை… இவை அனைத்தையும் பதிவு செய்ய இயலுமா என யோசித்து முடிவுக்கு வந்தாள்.

மன அமைதி முக்கியம்; அது சரியான பாதையில் வழி நடத்தும்.

முயற்சி செய்து நாவலை எழுத ஆரம்பித்தாள். தொடர இயலவில்லை. எப்படியோ எழுதி சரிபார்க்கும் சிரமமான வேலையை, சிரமம் பாராது செய்தாள். அலுப்பு ஏற்படுகையில் பாடினாள் பாரதி பாடலை...

’நல்லதோர் வீணை செய்தே அதை

நலங்கெட புழுதியில் எறிவதுண்டோ

சொல்லடி சிவ சக்தி - எனைச்

சுடர்மிகும் அறிவுடன் படைத்துவிட்டாய்

வல்லமை தாராயோ…

இந்த மாநிலம் பயனுற வாழ்வதற்கு’

வல்லமை வேண்டி பாடியபடியே பணி செய்கிறாள் சுரேகா.

எப்படியேனும் முதலமைச்சரைச் சந்தித்து நூலகத்திற்காக இடம் பெற்று நூலகம் கட்டி விடலாம் எனும் நம்பிக்கையுடன் இன்னும் செயல்படுகிறாள்.

இன்னும் நம்பிக்கை அவளை விட்டுப் போகவில்லை. என்றேனும் ஒரு நாள் அவள் ஜெயிக்கலாம். அதுவரை அவளுக்கு வல்லமை தருவாய் சக்தி, என்று எழுதி நாவலை எழுத ஆரம்பித்தாள்.

பாதி நாவலை எழுதி முடித்ததும், அப்போதுதான் நினைவுக்கு வந்தது போல அதற்குத் தலைப்பிட்டாள்.

'வல்லமை தாராயோ.....'

இனி மீதியை இந்த மாதத்துக்குள் எழுதி விட வேண்டும். இன்னும் எத்தனை அத்தியாயங்கள் எழுத வேண்டும், எழுத்தின் பாணியை எப்படி மாற்ற வேண்டும், இன்னும் சுவாரஸ்யமாக்க என்னவெல்லாம் சேர்க்கலாம் என்று குறிப்பு எழுதிவிட முனைந்து கொண்டிருந்தபோது, வீட்டுக்கு வந்தான் அசோக். அவன் வந்ததை கவனிக்காமல் எழுதிக்கொண்டிருந்த சுரேகாவைப் பார்த்ததும் முகம் சட்டென மாறியது.

“என்ன இன்னும் எதையும் நிறுத்த தோணலையா. குடும்பம் எப்பவும் முக்கியமில்ல. அரைகுறை அம்பட்டையான் வேலை எப்பவும் இப்பிடி தான் இருக்குமா? இப்ப எழுத வேற ஆரம்பிச்சாச்சா? இது எங்க போயி நிக்குமோ தெரியலையே” என்று சொல்லிக்கொண்டே உள்ளே போனான்.

சட்டென எழுதிக்கொண்டிருந்த கோடு போட்ட கட்டுரை நோட்டையும் பேனாவையும் எடுத்து வைத்துவிட்டு, நாளை என்ன நடக்க இருக்கிறது என்பதை அறியாத சுரேகா அசோக்குக்கு சாப்பாடு வைக்கப் போனாள்.

’உமா கெணத்துல விழுந்துட்டா, சீக்கிரமா வா சுரேகா’ பெருஞ்சத்தம் கேட்க வெளியே ஓடி வந்தாள் சுரேகா. தகவல் தெரியத் தெரிய அதிர்ந்து போன மக்கள் வேகவேகமாக வள்ளியின் வீட்டை நோக்கிப் போய்க்கொண்டிருந்தனர்.
 
#3
இல்ல ரஜுலா. நத்தையும், ஆமையும் சதா ஓட்ட தூக்கிட்டு அலையற மாதிரி வீட்டையும், ஊரையும் சுமந்துட்டே திரியறேம்மா... அதோடு லைப்ரரியையும் நானா மறக்க நினைச்சாலும் மறக்க முடியாதும்மா."
nice:):):):):)
குடும்பம் என்னும் விஷயத்தை இங்கே இருக்கும் இந்தக்காலக் குழந்தைகள் ஏன் கையில் போடப்பட்ட விலங்கைப்போல பார்க்கிறார்கள்
சிறு வயதில் இருந்தே குழந்தைகளுக்கு எந்த பொறுப்பும் கொடுக்க படுவதில்லை இருப்பதோ ஒன்றோ, இரண்டோ குழந்தைகள்... பார்த்து பார்த்து பெற்றோரே செய்வதால் வளர்ந்த பிறகு அவர்கள் பொறுப்புகளை சுமக்க தயங்குகிறார்கள் விட்டு கொடுத்தல்போய் தனி மனித சுதந்திரம் தான் அதிகமா ப்பேசப்படுது.மிக அருமையான பதிவு sis:love::love::love::love::love:
 

Madhumitha

Author
Author
#5
nice:):):):):)

சிறு வயதில் இருந்தே குழந்தைகளுக்கு எந்த பொறுப்பும் கொடுக்க படுவதில்லை இருப்பதோ ஒன்றோ, இரண்டோ குழந்தைகள்... பார்த்து பார்த்து பெற்றோரே செய்வதால் வளர்ந்த பிறகு அவர்கள் பொறுப்புகளை சுமக்க தயங்குகிறார்கள் விட்டு கொடுத்தல்போய் தனி மனித சுதந்திரம் தான் அதிகமா ப்பேசப்படுது.மிக அருமையான பதிவு sis:love::love::love::love::love:
நன்றிம்மா sridevi. சிறந்த வாசிப்பு. நுட்பமாக உள் வாங்கிக்கறீங்க.
 

Madhumitha

Author
Author
#8
Very nice update
Is it your story or story of someone very close to you???
ஆமாம்மா sindu. சரியான அவதானிப்பு. நடந்த உண்மைக் கதையில் கொஞ்சமாக புனைவு சேர்த்திருக்கிறேன். ஊர் மற்றும் கதைமாந்தர்களின் பெயர்களை மாற்றி இருக்கிறேன்மா.
 

Sindu_rr

Well-known member
#9
ஆமாம்மா sindu. சரியான அவதானிப்பு. நடந்த உண்மைக் கதையில் கொஞ்சமாக புனைவு சேர்த்திருக்கிறேன். ஊர் மற்றும் கதைமாந்தர்களின் பெயர்களை மாற்றி இருக்கிறேன்மா.
evvlo piratchanai varuthu endru azhaga solli irrukeenga
after how many years you got library endru paarkka aaval
waiting
 

Latest profile posts

அன்பு நட்புகளே, பிழை பொறுக்க வேண்டும். எனது சிஸ்டத்தில் ஏதோ ஒரு கோளாறினால் பழைய பதிவுகளைக் காட்டியது. நானும் போட்ட பதிவையே போட்டு விட்டேன். உங்களிடமிருந்து பின்னூட்டம் வந்த பின்னர் தான் புரிந்து கொண்டேன். தவறுக்கு மன்னிக்கவும். இப்போது செங்கல் பூக்கள் அத்தியாயம் 29 மற்றும் 30 பதிவிட்டு விட்டேன். இவை முற்றிலும் புதியவை ஏனென்றால் இன்று காலை தான் இவற்றை எழுதினேன். படித்து விட்டுக் கருத்தைப் பகிரவும். உங்கள் அன்புத்தோழி
தேடி வந்த தேவதையே அத்தியாயம் 12 போட்டாச்சு படித்துவிட்டு உங்கள் கருத்துக்களை பகிருங்கள்!
அப்பலோ - 39 விரைவில்...
Porkalathil oru pen pura. (Part-6) posted ...pls read and register ur valuable comments
banumathi jayaraman wrote on Thirunav's profile.
My heartiest birthday wishes to you, Thirunav Sir
banumathi jayaraman wrote on Sowmya's profile.
My heartiest birthday wishes to you, Sowmya Madam
banumathi jayaraman wrote on Manjula's profile.
My heartiest birthday wishes to you, Manjula Madam
banumathi jayaraman wrote on Maniroopa's profile.
My heartiest birthday wishes to you, Maniroopa Madam
banumathi jayaraman wrote on Kani's profile.
My heartiest birthday wishes to you, Kani Sir/Madam

Today's birthdays

Advertisements

Latest Episodes

New comments