imk-25

26(௨௬)

திட்டம்

தமழச்சியின் முகம் வெளிறி போக மூச்சுகாற்று தொண்டை குழிக்குள் நின்று விழிகள் இருட்டி கொண்டு வர சடசடவென ஒரு சத்தம். அப்போது தூணின் மேல் தொங்கி கொண்டிருந்த சில வௌவால்கள் தம் சிறகுகளை படபடத்து கொண்டு அங்கிருந்தவர்களின் கவனத்தை திசை திருப்பியது. அதே சமயம் தமிழச்சியின் கழுத்தை பற்றியிருந்தவன் மேல் ஒரு வௌவால் விழுந்து தம் சிறகுகளை படபடக்க, அவன் திடுக்கிட்டு தன் பிடியின் இறுக்கத்தை தளர்த்தி தமிழச்சியை விட்டு விலகி வந்தான்.

அங்கிருந்த எல்லோருமே அந்த காட்சியை பார்த்தபடி ஸ்தம்பித்து நிற்க, சூழ்நிலையை சாதகமாக்கி கொண்டு அவர்கள் சுதாரிப்பதற்கு முன் இவான் உள்ளே வந்து அவர்கள் எல்லோர் மீதும் தன் தாக்குதலை நடத்தினான்.

தமிழச்சி அப்போதுதான்  உள்ளே அடைப்பட்டிருந்தை மூச்சை இருமி கொண்டே வெளியிழுத்து விட்டாள். நடந்தது எதையும் அவள் சரியாக உணரவில்லை. ஆனால் அவள் விழி திறந்து பார்க்கும் போது எல்லோரும் தரையில் வீழ்ந்து கிடக்க, இவான் தமிழச்சியின் அருகே வந்து அவள் கட்டை அவிழ்த்துவிட்டு கொண்டிருந்தான்.

“ஆர் யு ஓகே?” என்று அவன் கனிவாய் கேட்க, “யா” என்று அவள் தலையை அசைத்து கொண்டே வீழ்ந்து கிடப்பவர்களை பார்த்தாள். இப்போதைக்கு அவர்கள் எழுந்திருக்க முடியாது. அந்தளவுக்காய் காயம்பட்டு முனகி கொண்டிருந்தனர்.

அப்போது அவள் ஏதோ நினைவு வந்தவளாய், “வெளியே மூணு பேர்” என்று அவள் சொல்லும் போதே அவர்கள் கதையையும் முடிந்துவிட்டது  என்று இவான் செய்கை செய்ய அவள் முகத்தில் புன்னகை அரும்பியது.

அவர்களிடம் சிக்குவதற்கு முன்னதாக தமிழச்சி இவானின் பாத தடங்களை பார்த்து கொண்டே அந்த மணல்வெளியில் நடந்து வந்தாள். அப்போது யாரோ அவளை பின்தொடர்வது போன்ற பிரேமை உண்டானது.

அதேநேரம் அவள் பார்வை தூரமாய் நின்றிருந்த இவானை பார்த்துவிட்டது. அவனும் இவளை பார்த்து கையசைத்தான். இவான் அந்த  நொடி பதட்டமாகி பின்னிருந்து யாரோ அவளை தாக்க வருவதாக சமிஞ்சை மொழியில் உணர்த்த அவளுக்கும் அது தெரிந்தது.

அவள் இவானிடம் தன்னை நெருங்கி வர வேண்டாம் என சைகை மொழியில் சொல்லும் போதே அவளை சிலர் கட்டி தூக்கி கொண்டு சென்றனர்.

அவர்கள் கூட்டத்தை மொத்தமாய் வளைத்து பிடிக்கவும் அவர்கள் எண்ணத்தை தெரிந்து கொள்ளவும் அவள் அவர்களுடன் எந்தவித எதிர்ப்பும் காட்டாமல் சிக்கி கொண்டாள்.

இவானும் அவள் எண்ணத்தை புரிந்து கொண்டு அங்கிருந்த மண்டபத்தில் மறைந்து அவளை எங்கே அழைத்து செல்கிறார்கள என்பதை கூர்மையாய் கவனித்து அவர்களை பின்தொடர்ந்தான். அவர்கள் திட்டம் செயல்ப்பட்டது.

அந்த முகம் தெரியாத நபர்கள் தமிழச்சியை அருகிலிருந்த  அரண்மனையின் சமையல் மண்டப்பதிற்கு அழைத்து சென்று விட்டு, அவர்கள் ஆட்களில் ஒருவனை  வாசலில் பாதுக்காப்பிற்காக நிறுத்தினர். அவன் கதையை அப்போதே இவான் முடித்துவிட்டான். ஆதலாலேயே உள்ளிருந்து அவர்கள் வாசலில் நின்றவனுக்கு பேசியில் அழைக்கும் போது பதிலில்லாமல் போனது.

அதன் பின்னர் அந்த கூட்டத்தின் தலைவன் தமிழச்சி சொன்னது போல போலீஸ் அந்த இடத்தை சூழ்ந்திருக்கின்றனரா என்று சோதிக்க மூவரை வெளியே அனுப்பியிருக்க,  இவான் அவர்களையும் துவம்சம் செய்துவிட்டு உள்ளே நுழைய சற்று தாமதமானது. அந்த நொடி தமிழச்சி உயிருக்காக போராடி கொண்டிருந்தாள். நல்ல வேளையாக ஏதோ ஒரு சக்தி அதிர்ஷ்டவசமாய் அவளை காப்பாற்றிவிட்டது.

தமிழச்சி ஒருவாறு இயல்பு நிலைக்கு திரும்பி, அவளை கட்டி வைத்த கயிற்றினால் அந்த கூட்டத்தின் தலைவனையும் குமாரையும் பிணைத்தபடி, “யாருடா உங்களை அனுப்பினது?” என்று கேட்க, அவர்களோ பதில் சொல்லும் நிலையிலில்லை.

காயம்பட்டு அடிவாங்கி முகமெல்லாம் வீங்கிய நிலையில் இருந்தனர். அவளுக்கு கோபம் பீறிட்டு கொண்டு வந்தது.

“என்ன தைரியம் இருந்தா இராஜராஜேஸ்வரி கிரீடத்தை தூக்கி இருப்ப நீ” என்ற கேட்டு குமார் முகத்தில் கன்னம் கன்னமாய் அறைந்து வைத்தாள். அவனோ வலியோடு அழ தொடங்கியிருந்தான்.

இவான் அப்போது அவள் கரத்தை பற்றி ஓரமாய் அழைத்து, “திஸ் பிளேஸ் இஸ் நாட் சேஃப்…நம்ம அடுத்து என்ன செய்றதுன்னு பார்க்கணும்…” என்று சொல்ல அவளும் அவன் சொன்னதை ஆமோதித்தாள். அப்போது அந்த இடத்தில் ஒரு கைபேசியின் அழைப்பு கேட்க அது யாருடையது என்று தன் செவிகளை தீட்டி கேட்டவளுக்கு அது குமாருடையது என்று புரிந்தது.

அந்த நொடி இவானை அவள் ஆராய்வாய்  பார்த்துவிட்டு வேகமாய் குமாரை கட்டிபோட்ட இடத்திற்கு வந்து, “எவனாச்சும் சத்தம் போட்டீங்க கொன்றுவன்” என்று மிரட்ட இவானும் அவள் அருகமையில் வந்து தன் பார்வையாலேயே அவர்களை மிரட்டிவைத்தான். எல்லோரும் கப்சிபென்று இருந்தனர்.

தமிழச்சி குமாரின் பேசியை எடுத்தபடி அவன் முகத்தை பார்க்க அவன் அழுதுவடிந்து கொண்டிருந்தான். “சீ அழாதே” என்று அவனை திட்டிவிட்டு அவன் பேசியில் ஒளிர்ந்த எண்ணை பார்த்தபடி அந்த அழைப்பை ஏற்று காதில் வைத்தாள்.

“ஹலோ குமார்… ஆட்கள் வந்தாங்களா ?” என்று கேட்க, எதிர்புறத்தில் கேட்ட குரல் அவளுக்கு ரொம்பவும் பரிட்சயமாய் தோன்றியது. அந்த குரல் யாருடையது என்று ஒருவாறு யுகித்தவள் ஸ்பீக்கரை ஆன் செய்து

குமாரின் அருகில் பேசியை கொண்டு சென்று, எதிர்புறத்தில் பேசுபவன் சொல்லும் எல்லாவற்றிருக்கும் ஆமாம் சாமி போட சொன்னாள். அவனும் பயத்தில் அவ்விதமே செய்தான்.

“கிரீடத்தை பத்தி அவ சொல்லலன்னாலும் பரவாயில்ல…அவளை தீர்த்திடுங்க”  என்று சொல்லி அவன் தன் பேசி உரையாடலை முடித்த நிலையில் அவள் விழிகளில் அத்தனை ஆக்ரோஷம் வெறி!

‘மவனே! உன்னை நேர்ல வந்து பார்த்துகிறேன்டா’ என்று அவள் மனதிற்குள் சூளுரைத்துவிட்டு அந்த பேசியின் மூலமாகவே தன் சித்தப்பா  ரகுவிற்கு அழைபுவிடுக்க, “ஹலோ” என்று அவர் சொல் ஆரம்பித்த மறுகணமே நடந்த விவரங்களை சுருக்கமாய் சொல்லி, “இங்க உடனே வர முடியுமா சித்தப்பா… விஷயம் ரொம்ப கான்ஃபென்டன்ஷியலா இருக்கட்டும்” என்றாள்.

“பேசி முடிச்சிட்டியா… சரி இப்போ நான் சொல்ற விஷயத்தை கேளு” என்று அவர் சொல்ல, “என்ன சித்தப்பா?” என்று அவள் கேள்வியாய் நிறுத்தினாள்.

“அம்மாவுக்கு நினைவு திரும்பிடுச்சு… இப்பத்தான் அண்ணன் கால் பண்ணி சொன்னாரு… நீ ஃபோன் எடுக்கலன்னு உன்னை பத்தி விசாரிக்க சொன்னாரு… அதான் நான் நம்ம கோவிலுக்கு வந்தேன்… இன்னும் டென் மினிட்ஸ்ல அங்கே இருப்பேன்” என்று அவர் முடிக்கும் போதே அவள் முகத்தில் ஈயாடவில்லை. இன்ப அதிர்ச்சி!

எதிர்பாராத நேரத்தில் எதிர்பாராத வந்த அந்த செய்தி அவளை அப்படியே ஸ்தம்பிக்க செய்திட அதற்கு பிறகு ரகு சொன்ன வார்த்தைகள் எதுவும் அவள் செவியில் விழவில்லை. விழியில் மட்டும் ஆனந்த கண்ணீர் பெருக இவான் பதட்டத்தோடு, “தமிழச்சி வாட்?” என்று வினவும் போதே அவள் உணர்வு பெற்றாள். அவள் அவனிடம் கையசைத்து அமைதி காக்க சொல்லிவிட்டு தன் கைபேசி உரையாடலை தொடர்ந்தாள்.

“இது எப்போ சித்தப்பா?” என்று அவள் கண்ணீர் மல்க கேட்க, “இப்போதான் அண்ணா கிட்ட இருந்து ஃபோன்… நீ வேற ஃபோனை எடுக்கலன்னு அவர் டென்ஷன் ஆயிட்டாரு” என்று உரைக்க,

“அது என் ஃபோன்… கார்லயே வைச்சிட்டேன்… நான் அப்பாகிட்ட பேசுறேன்… எனக்கு… இப்போ உடனே… அம்மாவை பார்க்கணும் போல இருக்கு” என்று எல்லை மீறிய ஆனந்தத்தில் அவள் பொங்கி கொண்டிருக்க, இவான் அவள் முகபாவனை வைத்து ஏதோ சந்தோஷமான விஷயம் என்பதை மட்டும் கணித்து கொண்டான்.

ரகு, “சரி சரி… நான் பார்க்கத்தில வந்துட்டேன்… நீ ஃபோனை வை… நான் வர்றேன்” என்று உரைக்க அவள் அழைப்பை துண்டித்துவிட்டு இவானிடம் எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்து கொண்டாள்.

அவன் முகத்திலும் சந்தோஷம் பிரதிபலிக்க, “சிம்மா கிட்ட இதை பத்தி சொல்லணும்” என்றான். “ஆமா… ஆமா… அவனுக்கு ரொம்ப த்தான்  அக்கறை” என்றவள் சலித்து கொண்டவள் மேலும்,

“அவனை பத்தி விடுங்க இவான்…  அப்புறம் பேசிக்கலாம்… இப்போ என் சித்தப்பா வராரு இங்கே… அவர் காஞ்சிபுரம் டீஎஸ்பி…” என்று அவள் சொல்லி கொண்டே வெளியே எட்டி பார்த்து, “அனேகமா அவர் வந்திருப்பாரு” என்றாள்.

இவான் யோசனைகுறியோடு, “என்னை பத்தி அவர்கிட்ட சொன்னீங்களா?” என்று கேட்டு தயங்கி நின்றான்.

“இல்ல… வரட்டும்” என்றவள் சொல்லும் போதே அவன் மறுப்பாய் தலையசைத்து, “தமிழச்சி வேண்டாம்… என்னை பத்தி எந்தவித தகவலும் யாருக்கும் தெரிய வேண்டாம்… சீக்ரெட்டா இருக்கட்டும்” என்று உரைக்க,

“இல்ல… இவான்… ரகு என் சித்தப்பா” என்று அவள் எதோ சொல்ல வர, “நோ ப்ளீஸ்” என்று அவன் திட்டவட்டமாய் மறுத்தான்.

அவள் அதற்கு பிறகு எதுவும் பேசவில்லை. “உங்க சித்தப்பா வரதுக்கு முன்னாடி நான் புறப்படுறேன்… அன் கமலகண்ணன் பத்தின டீடைல்ஸ்… மத்த டீடைல்ஸ் எல்லாம் நாம அப்புறம் பேசிக்கலாம்” என்று புறப்படும் அவசரத்தில் சொல்லி கொண்டே வெளியேறியவன் மீண்டும் அவள் புறம் திரும்பி வந்து,

“கிரீடம் மீன் கிரௌன்… ரைட்” என்று சந்தேகமாய் கேட்டான். அவள் எதற்கு கேட்கிறான் என்று புரியாமல் ஆம் என்று தலையசைத்தாள். இதே சந்தேகத்தை அவன் அம்மாவின் அறையை பார்க்கும் போது அவன் கேட்டது நினைவுக்கு வர அவள் அடுத்த கேள்வி கேட்கும் முன்னரே,

“அந்த கிரௌன்… என்கிட்டதான் சேஃபா இருக்கு… யு டோன்ட் வொரி… நான் அத பத்தின விவரங்களையும் உங்களுக்கு அப்புறமா சொல்றேன்” என்று சொல்லி முடிக்கும் போதே ரகு வரும் சத்தம் கேட்க , “ஓகே ஓகே ஐம் லீவிங்… வீ இல் டாக் லேட்டர் அபௌட் திஸ்” என்று பரபரப்பாய் சொல்லி விட்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டுவிட்டான்.

தமிழச்சி கடைசியாய் அவன் சொன்ன தகவலை கேட்டு சந்தோஷம் அடைவதா அல்லது குழப்பம் கொள்வதா என்று புரியாமல் விழித்தாள். அவள் இப்படி யோசித்து கொண்டே நின்றிருக்கும் போதே  ரகு உள்ளே நுழைந்து அங்கே அடிப்பட்ட கிடந்தவர்களையும் கயிற்றால் கட்டி போடப்பாட்ட இரு நபர்களையும் பார்த்தார். அதில் ஒருவன் குமார் என்பது அவருக்கு தெரிந்தது.

மற்ற விவரங்களை அவர் தமிழச்சியிடம் கேட்க அவள் நடந்த விவரங்களை உரைத்தாள். இவானை பற்றிய விவரங்களை தவிர்த்து!