imk-6

7(௭)

கற்சிற்பங்கள்

“யாருடா இந்த வெள்ளைக்காரன்?” என்று யோசித்தவள், “நம்ம எதாச்சும் வீடு கீடு மாறி வந்துட்டோம்மோ?” என்று அவள் குழப்பமாய் அந்த அறையை ஒருமுறை சுற்றி பார்த்தாள். அந்த சிலநொடி தாமதத்தில் இவான் அவளை நெருங்கி வந்திருந்தான்.

அவன் நெருங்கி வந்து நின்றதைக் கண்டு துணுக்குற்று அவள் விலகிச் செல்லும் முன் அவன் கரம் அவளின் முகத்திலிருந்த காயங்கள் மீது தடவிய அதே சமயம் அவள் வலது கையிலிருந்த கட்டையும் பார்த்தவன், “வாட் ஹப்பேன்  டார்லிங்?” என்று பரிவோடும் கனிவோடும் கேட்க, அவளுக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை.

அவள் ஒருவாறு சுதாரித்து அவன் கரத்தை தட்டிவிட்டு பின்னோடு வந்து, “வு ஆர் யூ மிஸ்டர்?” என்று சற்றே காட்டமாய் கேட்க, அவன் கவனம் அவள் காயத்தின் மீதே நிலைகொண்டிருந்தது. அவன் மனமெல்லாம் அவளுக்கு எப்படி இந்தக் காயங்கள் ஏற்பட்டிருக்கும் என்ற சிந்தனையில் மூழ்கியது.

தமிழச்சி அப்போது அவன் சிந்தனையை கலைக்கும் விதமாய் அவன் முகத்திற்கு நேராய் சுடுக்கிட்டு, “ஹலோ மிஸ்டர்… அன்சர் மீ… வு ஆர் யூ?” என்று அவள் அதிகாரமாய் கேட்க, அவன் பார்வை அந்த நிலையிலுமான அவளின் கம்பீரத்தை கண்டு ரசிக்கலானது.

அவளை பார்த்த மாத்திரத்தில் இவானின் விழிகள் அவளை அடையாளம் கண்டுகொண்டன. சற்று முன்தான் அவளை அரதீர நிழற்படமாய் ரசித்தான். அவளே இப்போது உயிரும் உருவமுமாய் தன் கண்முன்னே நிற்க, அவனுக்குள் தளும்பிய உணர்வுகளுக்கு வார்த்தைகள் இல்லை. எந்த மொழி நாடு கலாச்சாரமாய் இருந்தாலும் உள்ளத்தின் உணர்வுகளில் மாறுபாடுகள் இல்லை அல்லவா?

அவனின் அந்த மௌன நிலை அவளுக்குக் கோபத்தை மூட்ட, “கான்ட் யு ஹியர் மீ? ஆர் யு டெஃப்?ஒய்  யூ ஆர் ஸ்டேயிங் இன் விக்ரம்ஸ் ரூம்… வு ஆர் யூ டு விக்ரம்?” (நான் கேட்கிறது உங்க காதில விழல… உங்களுக்கு என்ன காது கேட்காதா… எதுக்கு நீங்க விக்ரம் ரூம்ல தங்கியிருக்கீங்க… நீங்க யாரு விக்ரமுக்கு?) என்று அவள் அடுக்கடுக்காய் அவனிடம் கேள்விகளை தொடுக்க,

“ஃப்ர்ஸ்ட் வு ஆர் யு டு விக்ரம்?” (நீ யாரு விக்ரமுக்கு?) என்று அதே கேள்வியை அவளிடம் திருப்பி வினவினான். அவள் முகம் இருளடர்ந்து போனது.

அதற்கு பிறகு அவன் வரிசையாய் ஆங்கிலத்தில், “ஆமா யாரை கேட்டு நீ உள்ள நுழைஞ்ச” என்றவன் அந்த நொடிதான் அவள் கையிலிருந்த தன் கைபேசியை கவனித்தான்.

பின் அவன் மேலும் அதிர்ச்சியாகி, “ஆமா! யாரோட அனுமதியோட நீ என் செல்போனை கையிலெடுத்த? அதை ஓபன் பண்ண வேற ட்ரை பண்ணியிருக்க” என்று கேட்க,

‘ச்சே! இது இவனோடதா… இப்படி பல்பு வாங்கிட்டியே தமிழச்சி’ என்று அவள் தன் தவறை உணர்ந்து உதட்டை கடித்து கொண்டு அவன் முகத்தை பாராமலே அலட்சியமாய் அவன் பேசியை நீட்டினாள். தான் வாங்கிய பல்பை அவனிடம் காட்டி கொள்ளாமல் அதே கெத்தோடு!

அவன் மெல்லிய புன்னகையோடு, “(ஆங்கிலத்தில்) இன்னும் நீ என் கேள்விக்கு பதில் சொல்லல… நீ யாரு விக்ரமுக்கு?” என்று கேட்கவும் அவளுக்கு கோபம் சரசரவென ஏற அவனுக்கு உடனடியாக பதில் கொடுக்க எண்ணி,

“நான் விக்ரமோட…” என்றுஅவள் தன் வாக்கியத்தை முடிப்பதற்கு முன்னதாக அவன் குறுக்கிட்டு, “யா யா… நவ் ஐ காட் இட்… யு ஆர் எக்ஸ்-வொய்ஃப் ஆஃப் விக்ரம் ரைட்?” என்று கேட்டான்.

அந்த வார்த்தையை கேட்டதுமே அவளின் கோபம் சரசரவென இறங்கி சொல்லவொண்ணா வேதனை பெருகியது.

“எக்ஸ்-வொய்ஃப்” என்று தானே சொல்லிக் கொண்டவளுக்கு உயிரின் ஆழம் வரை வலிக்க, கண்ணீர் அவள் விழிகளை நிரப்பியது.

‘அதுக்குள்ள நான் உனக்கு எக்ஸ்-வொய்ஃப் ஆயிட்டேன்னா விக்ரம்?!’ என்று எண்ணிக் கொண்டு அவள் கோபமாய் அந்த அறையை விட்டு திரும்பி நடந்தாள்.

அப்போது அறை வாயிலை நோக்கி வந்த விக்ரம் தமிழச்சியை அங்கே எதிர்பார்க்கவில்லை. கோபம் இருந்தாலும் அந்த நொடி அவனுக்குள் காதல் ஊற்று பெருகியது. ஆனால் அந்த சந்தோஷத்தை அவள் ஒரு நொடியில் உடைத்தாள்.

“ச்சே!” என்ற அவனை அருவருக்கத்தக்கப் பார்வை  பார்த்துவிட்டு போக விக்ரமுக்கு ஒன்றுமே விளங்கவில்லை. அப்போது அவன் பின்னோடு அரைகுறை ஆடையோடு நின்றிருந்த இவானை பார்த்து அதிர்ந்து, “இவன் என்ன இப்படி நிற்கிறான்… ச்சே! இந்த மூளை ஏன் கண்டமேனிக்கு யோசிக்குது” என்று தன் எண்ணங்களுக்கு கடிவாளமிட்டவன், இவானை கோபமாய் முறைத்துவிட்டு தன் மனைவி பின்னோடு விரைந்தான்.

விக்ரம் வேகமாக அவள் பின்னோடு வந்து அவள் கரத்தை பற்ற, “என் கையை விடுறா பொருக்கி ராஸ்கல்” என்று அவள் ஆக்ரோஷமாக உரைத்து அவன் பிடியை உதறினாள்.

அவள் விழியிலிருந்த நீரை பார்த்தவன், “என்னடி ஆச்சு?” என்று இறங்கிய குரலில் கேட்க,

“நொன்னடி ஆச்சு… யாருடா அந்த வெள்ளைக்காரன்?” என்று அவள் ஆவேசமானாள்.

“ஃப்ரெண்டு” என்று விக்ரம் தயக்கத்தோடு கூற அவள் அவனை நம்பாத பார்வை பார்த்து, “ஃப்ரெண்டு… அதுவும் வெளிநாட்டுகாரன்… என்ன? என் காதுல பூ சுத்திரியா” என்றவள் வினவ அவனுக்கு ஷாக்கடித்தது போல் இருந்தது.

அதற்குள்ளாக அவள் யோசித்துவிட்டு, “உண்மையா சொல்லு… உன் மாதாஜி அனுபின ஆளா இவன்” என்று கேட்டுவிட அவன் தலையிலடித்து கொண்டான்.

‘உன் பாசமலர் அனுப்பின ஆளு’ என்று உதடு வரை வந்த வார்த்தையை சொல்லாமல், “உன்னை யாருடி இங்க வர சொன்னது?”என்று கேட்டான்.

“நான் ஒன்னும் உன் மூஞ்சிய பார்க்க வரல… ஆன்டியும் அங்கிளையும் பார்க்கத்தான் வந்தேன்… ஹ்ம்… உனக்கு வேணா நான் இப்போ எக்ஸ்- வொய்ஃப் ஆகியிருக்கலாம்… ஆனா அவங்களுக்கு நான் எப்பவும் மகதான்” என்றவள் அழுத்தமாய் உரைக்க விக்ரம் அதிர்ந்தான்.

“எக்ஸ்- வொய்ஃபா?” என்றவன் கேட்டபடி ஸ்தம்பித்து நிற்க, அவள் முன்னேறி நடந்து செல்ல அப்போது அவர்களின் பேச்சு குரல் கேட்டு பதறி கொண்டு ஓடி வந்த விஷ்வாவும் ஆதியும் அவள் கோபித்து கொண்டு செல்வதை பார்த்து, “தமிழச்சி” என்றழைக்க,

“சாரி ஆன்டி… நான் அப்புறம் வரேன்” என்று திரும்பி பாராமலே உரைத்தாள்.

விக்ரம் கோபமாக, “வராதே… அப்படியே போயிரு” என்றான்.

அவனை திரும்பி பார்த்து முறைத்தவள், “வர மாட்டேன்… வரவே மாட்டேன்” என்க, “அதேதான் நானும் சொல்றேன் போடி” என்றவன் என்றவன் கொந்தளிப்போடு, “எக்ஸ்- வொய்ஃபாமே… எக்ஸ்- வொய்ஃப்” என்று புலம்பி கொண்டான்.

அவன் திரும்பி வேகமாய் விட்டிற்குள் நுழைய ஆதி அவன் பின்னோடு வந்து, “என்னடா நினைச்சிடிருக்க உன் மனசுல… வீட்டுக்கு வந்த பொண்ணுகிட்ட இப்படியா நடந்துப்பாங்க” என்று கேட்டார்.

விஷ்வாவும் தன் பங்குக்கு, “நீ செஞ்சது ரொம்ப பெரிய தப்பு விக்ரம்” என்று சொல்ல,

“ஆமா… உங்களுக்கு உங்க மருமக பண்றதுதான் சரி… நான் எது செஞ்சாலும் தப்புதான்… என் ஃபீலிங்ஸுக்கு இந்த வீட்டில மதிப்பே கிடையாது” என்று அவன் கோபமாய் பொரிந்து தள்ளிவிட்டு தன் அறைக்குள் புகுந்து கொண்டான்.

விஷ்வாவிற்கு இதே வார்த்தைகளை ஒரு முறை தன் அம்மா அப்பாவிடம் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. வாழ்க்கை ஒரு வட்டம்தானே. எல்லோருக்கும் அவரவர்கள் வார்த்தை ஒரு நாள் திரும்பிவரும்.

ஆதி அப்போது வருத்ததோடு, “என்ன விஷ்வா இது?… இவங்க ரெண்டு பேரும் இப்படி சண்டை போட்டுக்கிறாங்க” என்று கேட்க,

“நம்ம போட்டுக்காத சண்டையா ஆதி?” என்றார்.

“அதெல்லாம் கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி”

“அதுக்கப்புறம் நம்ம சண்டையே போட்டுகலையா?!” என்றவர் கூர்மையாய் தன் மனைவியை பார்க்க,

“பிரியிறளவுக்கு போட்டுகிட்டோமா?” என்று கேட்டு ஆதி ஆழமாய் ஒரு பார்வை பார்த்தார்.

“நம்ம ஜெனரேஷன் வேற… அவங்க ஜெனரேஷன் வேற ஆதி… அவங்களுக்கு காதலையும் கடமையும் பிரிச்சி பார்க்க தெரியல… அதுவுமில்லாம… சண்டை பெருசாகும் போது நீ யூஸ் பண்ற டெக்னிக் உன் மருமகளுக்கு தெரியலயே!” என்றார்.

“என்ன டெக்னிக்?” என்று ஆதி புரியமால் பார்க்க,

“அதான்… உளவியல் முத்தம்” என்று விஷ்வா அதியிடம் குரலைதாழ்த்தி சொல்ல, “ஐயோ! விஷ்வ்வ்வ்வ்வா” என்று ஆதி சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு கணவனை முறைத்து பார்க்க முயன்றார். ஆனால் அது முடியமால் அவர் உதட்டில் அடக்கபட்ட புன்னகை வெளிவந்து எட்டி பார்த்துவிட்டது.

விஷ்வாவும் அப்போது சிரிக்க, வயதானது அவர்கள் தேகத்திற்குத்தானே. அவர்களின் காதல் இன்னும் அதேஅளவுக்கு இளமையாய் பசுமையாய் இருந்தது.

ஆனால் அவர்கள் இந்தச் சம்பாஷணைகளில் கோபமாய் உள்ளே போன தங்கள் மகனை மறந்துவிட்டனர்.  அவன் உள்ளே சென்று படுக்கையில் தாங்க முடியா வேதனையோடு தலையை பிடித்துக் கொண்டு அமர்ந்து கொள்ள, “எனி ப்ராப்ளம்?” என்று இவான் எதுவும் தெரியாதவன் போல அவனிடம் வந்து வினவினான்.

விக்ரம் அவனைப் பார்த்து நிமிர்ந்து, “வாட் யு டோல்ட் டு மை வொய்ப்?” என்று அழுத்தமாய் கேட்க, இவான் உடனே நடந்தவற்றை விவரமாக உரைத்தான். அவள் அறையை தேடியது. இவன் கைபேசியை எடுத்து திறக்க முயன்றது என்று தேவையனவையை மட்டும்!

இதனை கேட்ட விக்ரமின் கோபம் அதிகரித்தது. “கேடி! என் ரூமை சர்ச் பண்ண வந்திருக்காளா? அம்மா அப்பாவ பார்க்க வந்தேன்னு இதுல பொய் வேற” என்றவன் இவான் முன்னிலையிலேயே அவளை வார்த்தைகளால் கடித்து துப்ப,  அவன் அதையெல்லாம் காதில் போட்டு கொள்ளவில்லை.

இவானின் மனமெல்லாம் அப்போது நேருக்குநேராய் கண்டுவிட்ட தமிழச்சியின் துறுதுறுப்பான விழிகளில் மையல் கொண்டது.

ஆனால் அந்த விழிகளோ இப்போது கண்ணீரில் முழ்கி கரையேற முடியாமல் தத்தளித்து கொண்டிருந்தது. எந்தயுக பெண்ணாக இருந்தாலும் அவள் எத்தகைய துணிச்சல்காரியாக இருந்தாலும் கணவன் என்ற ஒரு உறவு போதும். அவர்களை பலவீனப்படுத்த. அது என்ன மாயமோ மந்திரமோ தெரியாது. அது அப்படிதான்!

அதுவும் அவள் விக்ரமை உயிருக்கு உயிராய் நேசிக்கிறாள். பிரிய போகிறோம் பிரிந்து விட்டோம் என்று சொன்னாலும் அவையெல்லாம்  வெறும் கோபத்தில் வெளிவந்த வார்த்தைகள்தாம்.

அவள் விக்ரம் அறைக்கு வந்ததே அவன் லேப்டாப்பை தேடித்தான். அவன் அதன் மூலமாக அடிக்கடி வெளிநாட்டிற்கு தொடர்பு கொள்கிறான் என்ற விவரத்தை சேகரித்தவள் எப்படியாவது தன் தமையனை தொடர்பு கொண்டுவிட முடியுமா என்ற எண்ணத்தோடு வந்தாள். ஆனால் அவள் வந்த காரியம் ஒன்றும் நடவாமல் போனது.

சோர்வோடும் வேதனையோடும் தன் வீட்டின் வாசலை அடைந்தவள் முகத்தை அழுந்த துடைத்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்தாள்.

அங்கே முகப்பறையில்  ரவி வீருடன் அமர்ந்து பேசி கொண்டிருக்க, “மாமா” என்று அவள் பாசமாய் விளிக்கவும், “தமிழச்சி” என்று சொல்லி ரவி எழுந்து வந்து தன் தமக்கையின் மகளை ஆரத்தழுவிக் கொண்டார்.

“எப்போ வந்தீங்க மாமா?”

“இப்பதான்… முன்னாடியே வந்திருப்பேன்… ஆனா அதுக்குள்ள கொஞ்சம் பிரச்சனயயிடுச்சு” என்று தவிப்போடு சொன்னவர் தமிழச்சியின் முகத்திலிருந்த காயத்தை பார்த்து, “என்னடா இப்படி அடிப்பட்டிருக்கு?” என்று வேதனை கொண்டு கண்ணீர் உகுத்தார்.

“சரியாயிடுச்சு மாமா… கிட்டத்தட்ட ஆறிடிச்சு” என்று அவள் சமாதானம் உரைக்க ரவி மீண்டும் பாசமாய் தமிழச்சியை அணைத்துக் கொள்ள அந்தச் சம்பாஷணைகளை வீரேந்திரன் ரசனையாய்  பார்த்து கொண்டிருந்தார். அதேநேரம் கொஞ்சம் வியப்பாகவும்!

ரவி தன் தமக்கையிடம் காட்டிய வஞ்சம் கோபம் எல்லாவற்றிருக்கும் நேர்மாறாய் அவரின் மகளின் மீது உயிரையே வைத்திருந்தார். தமிழச்சி அவருக்கு அதீத செல்லம். அதான் பார்த்ததுமே இருவரும் அந்தளவுக்கு தங்கள் அன்பை பரிமாறி கொள்ள வீரேந்திரனுக்கு எப்போதும் ரவியின் இந்த அபரிமிதமான மாற்றம் ஆச்சர்யம்தான்!

ரவி செய்த துரோகத்தை முற்றிலுமாய் மன்னித்து மறந்து அவரை இந்தளவுக்கு மாற்றியதில் பெரும்பங்கு தமிழுக்குத்தான். தன் மனைவியால்  மட்டுமே இப்படியான அதிசயங்களை நிகழ்த்த முடியும் என்று வீரேந்திரன் பழைய நினைவுகளை அசைபோட, அப்போது தமிழச்சி தன் மாமன் குடும்பத்தோடு ஐக்கியமாகி இருந்தாள்.

ரவியின் மனைவி அருந்ததி மற்றும் அவர்களின் ஒரே மகள் மதியழிகி! பெயருக்கு ஏற்றார் போல் அவள் அழகிதான். அதுவும் நடன அழகி. அவள் அம்மா அருந்ததியின் வழியில் நடனம் பயின்றவள் அதையே அவள் தொழிலாகவும் மாற்றிக் கொண்டாள். பரதத்தின் வழிவந்த எல்லா வகையான நடனங்களையும் திறம்பட கற்றுத் தேர்ந்தவள் மும்பையில் ஒரு பெரிய நடன பள்ளியை நடத்தி வருகிறாள். ஆனால் மதியழகி இப்போது அங்கு இல்லை.

“ஆமா அழகி எங்கே?” என்று தமிழச்சி கேட்க,

“அவங்க அத்தை ரூம்ல இருக்கா” என்றார் ரவியின் மனைவி அருந்ததி!

“நீங்க அம்மாகிட்ட பேசுனீங்க ளா மாமா?” என்று தமிழச்சி தன் சோகத்தை விழுங்கி கொண்டு கேட்க,

“முடியலடா… எங்க அக்காவை நான் கெத்தா பார்த்தே பழகிட்டேன்… இப்படி என்னால” என்று ரவி பேச முடியாமல் முகத்தை மூடி கொண்டு அழ வீரேந்திரனும் தமிழச்சியும் அவரை தேற்றும் நிலை உருவானது.

“உங்களுவுக்கு எனக்கு தைரியம் இல்ல மாமா… எங்க அக்காவை என்னால அப்படி பார்க்க முடியாது” என்று ரவி வீரிடம் சொல்ல தமிழச்சிக்கும் வேதனையை தொண்டையை அடைத்தது. அங்கே இருக்க முடியாமல், “நான் போய் அழகிகிட்ட பேசிட்டு வரேன்” என்று எழுந்து சென்று விட்டாள்.

வீரேந்திரன் தன் மனைவியை வீட்டிலேயே வைத்துப் பார்த்து கொள்வதாக சொல்லி மருத்துவமனையிலிருந்து அழைத்துவந்துவிட்டார்.  அதற்கான எல்லா மருத்துவ உபகரணங்கள் மற்றும் செவிலியர்கள் என அனைத்து வசிதிகளையும் வீட்டிலேயே செய்திருந்தார். மதியழகி அந்த அறையில் தன் அத்தையின் கரத்தை பற்றி கண்ணீர் விடவும்,

“அழகி ப்ளீஸ்… அம்மா முன்னாடி அழாதே… அது அவங்களுக்கு பிடிக்காது” என்று தன் மாமன் மகளிடம் தமிழச்சி கூற ஆழகி வேதனையோடு ஓடிவந்து தமிழச்சியை கட்டிக் கொண்டார். மதியழகி தமிழச்சியை விட இரண்டு வந்து இளையவள் எனினும் இருவரும் தோழிகள் போலதான்.

இருவருக்குமே அந்த நொடி அழுகை வர தமிழச்சி மதியை தன் தாயின் அறையை விட்டு வெளியே அழைத்து வந்துவிட்டார். ஒருவாறு இருவரும் சமாதான நிலையை எட்டிவிட, அழகியின் விழிகள் எதையோ அல்லது யாரையோ ஆவலாய் தேடி கொண்டிருந்தது.

அதனைக் கண்டுகொண்ட தமிழச்சி, “எதாச்சும் வேணுமா?” என்று கேட்க, அவளோ கேட்கலாமா வேண்டாமா என்ற தவிப்போடு அவளை பார்த்தாள்.

அப்போது, “அழகி!!” என்று ஓர் ஆணின் குரல் அழைப்பு!

அவள் சற்றே எதிர்பார்ப்போடு திரும்ப அங்கே முகில் நின்றிருந்தான். அவள் முகம் ஏமாற்றமாய் மாறியது. முகிலின் குரலில் அவள் வேறொரு குரலின் சாயலை உணர்ந்தாள். அதுவே அவள் ஏமாற்றத்திற்குக் காரணம்.

மதியழகியின் மனம் அப்போது அந்தக் குரலில் இன்னும் கம்பீரம் இருக்குமே! அதுவும் அவர் தன்னை மதி என்றுதானே அழைப்பார் என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்தாள்.

முகில். ரகு தேவியின் ஒரே மகன். அவன் அப்பா ரகு தற்போது டிஎஸ்பியாக இருக்க, அவனுக்கு ஏனோ போலீஸ் வேலையில் நாட்டமில்லை. அவன் தன் பெரியம்மாவை பின்தொடர்ந்து ஊடகவியல் பயின்றான். ஆதி செந்தமிழ் நடத்திக் கொண்டிருக்கும் வீரதமிழச்சி பத்திரிக்கையில் சப்-எடிட்டர் பதவியில் இருக்கிறான். அவனுக்கும் தமிழச்சிக்கும் ஒரே வயது. இருவரும் ரகு செந்தமிழ் போல நெருங்கிய நண்பர்கள்.

முகில் அவர்கள் அருகில் வந்ததும், “எப்போ வந்தீங்க?” என்று மதியழகியை பார்த்து வினவ, “இப்பதான்” என்றவள் தான் வந்த விவரங்களை அவனிடம் கூறி அதனை கேட்டு கொண்டவன் தமிழச்சியின் புறம் பார்வையை திருப்பி,

“சரி… பெரியம்மா எப்படி இருக்காங்க?” என்று கேட்டான்.

“ஹ்ம்ம்” என்று தமிழிச்சியின் முகம் தொங்கி போக, அவன் முகத்திலும் சோகம் உற்றெடுத்தது. அவர்கள் மூவரும் ஒன்று சேர்ந்தால் அந்த வீடே அதகளப்படும். ஆனால் இன்று மூவருக்குமே அதிகம் பேச வார்த்தைகள் இல்லை. அவர்கள் மௌன நிலையில் இருக்க,

“ஆமா… சிம்மா அண்ணா எங்கதான் போனாரு ?” என்று மதியழகியின் மனதில் ஒளிந்துகொண்டிருந்த கேள்வியை முகில் வெளிப்படையாக கேட்டான்.

“தொலைஞ்சி போயிட்டான்” என்று தமிழிச்சி அதீத வெறுப்போடு சொல்ல, “என்னடி இப்படி சொல்ற?” என்று முகில் கேட்க மதியழிகி புரியாமல் விழித்தாள்.

“பின்ன வேறெப்படி சொல்றது… சார் வீட்டில இருந்து  கிளம்பி போய் மூணு வாரத்துக்கு மேல இருக்கும்… எப்பவும் போல எதாச்சும் கோவில் ஆராய்ச்சின்னு போயிருக்கான்னு நினைச்சோம்… இப்ப என்னடான்னா ஃபோன் மெசேஜ்னு எதவும் இல்ல… அவன் பாஸ்போர்ட் வேற மிஸ்ஸிங்… அம்மா அகௌன்ட்ல இருந்து அண்ணா அகௌண்டுக்கு நிறைய பணம் வேற டிரான்ஸ்ஃபர் ஆயிருக்கு” என்று தமிழச்சி சொல்லி கொண்டே போக மதியழகி பதட்டத்தோடு,

“அத்தைக்கு இப்படி ஆயிருக்க விஷயம்… அப்போ அவருக்கு தெரியாது” என்று கேட்டாள்.

“எனக்கும் தெரியல அழகி… ஒரே குழப்பமா இருக்கு” என்று தமிழச்சி சொல்ல,

“அண்ணா எங்கதான் போயிருப்பாரு?!” என்று முகில் யோசனையோடு நின்றான்.

“எங்க போனானோ… அந்த கடவுளுக்தான் வெளிச்சம்” என்றாள் தமிழச்சி.

அந்தக் கடவுளர்களுக்கே வெளிச்சம் இல்லாத போது அவர்களுக்கு எப்படி தெரிந்திருக்கும்?!

அந்த விசாலமான குடோன் இருள் கவ்வி கிடக்க, அங்கே நின்றிருந்த இருவர் ஏதோ புரியாத மொழியில் பேசி கொண்டிருந்தனர். சில நிமிடங்கள் கழித்து அவர்கள் பேச்சவார்த்தை முடிந்தது. அப்போது அவர்களில் ஒருவன் சிறு டார்ச் எடுத்து அந்த இடத்தில் ஒளி பரப்ப, அந்தக் கட்சிகளை காணக் கண்கள் கோடி வேண்டும். எல்லாமே கலைநுட்பம் பொருந்திய கற்சிற்பங்கள்.

அபிடேக ஆராதனைகளோடு மங்கள மனியோசையில் கோவில்களில் இருக்க வேண்டிய இறைவடிவங்கள் அந்த இருளடர்ந்த குடோனுக்குள் அடைபட்டு கிடந்தன.

அந்த நபர் அந்தச் சிற்பங்களில் இருந்து தீட்சண்யமான அழகோடு தெளிவுற செதுக்கபடிருந்த  பெண் சிலையை கையிலெடுத்தான். தன் ஒற்றைக் காலை மடித்தபடி கம்பீரமாய் நிமிர்ந்து அமர்ந்திருந்த  அந்த பெண் சிலைக்கு அவர்கள் தன்னை விலைபேசி விற்கிறார்கள் என்று தெரிந்தால் நிச்சயம் தன் கூர்வாள் கொண்டு அவர்கள் தலையை கொய்துவிடுவாள். ஆனால் அதற்கு வழியில்லாமல் அவள் ஆயுதம் ஏந்தியிருந்த கரம் முறிந்திருந்தது.

அந்தச் சிலை மட்டுமல்ல. அங்கிருந்த ஒவ்வொரு சிலைக்கும் அது போன்ற சில குறைபாடுகள் இருந்தன. அவையெல்லாம் படைக்கும் போது அப்படி குறையாய் படைக்கப் படவில்லை. அதனைப் படைத்த சிற்பி பார்த்து பார்த்து தன் உளிகளால் அவற்றிற்கு வடிவம் கொடுத்திருக்க, கடத்தல்காரர்கள் அவைகள் வசித்திருந்த கோவில்களிலிருந்து வலிக்க வலிக்க கடப்பாரையால் அவர்களைப் பெயர்த்து எடுத்ததினால் வந்த குறைபாடுகள்தாம் அவை!

அங்கிருந்த நபர் அந்தப் பெண் சிலையை தன் கரத்தில் ஏந்த அவனின் கவனக்குறைவால் பின்னிருந்து ஒரு சிலை சாய அது பின்னோடிருந்த மற்ற சிலைகளையும் சாய முற்பட அந்த நபருக்கு அவற்றைக் குறித்து கவலையில்லை.

பிறகு வந்து சரி செய்து கொள்ளலாம் என்று அவர் திரும்பி நடக்க, சாய்ந்த சிலைகளை தரையில் விழவிடாமல் அப்போது ஒரு வலிய கரம் ஆபத்பாந்தவனாய் தாங்கிக்கொண்டது. ஒன்றன் பின் ஒன்றாய் சரிந்த கற்சிலைகளை தாங்குவது அத்தனை சாதாரணமான காரியமல்ல. எனினும் அந்த கரங்கள் அவற்றை தாங்கி நிறுத்தியது எனில் அது நிச்சயம் திடமான புஜங்களைக் கொண்ட கரமாகத்தான் இருக்க முடியும். கடவுளர்களையே காப்பாற்றிய அந்த அசகாய சூரன் வேறுயாருமல்ல.

ராஜசிம்மனின் வழித்தோன்றல். சிம்மவர்மனின் பெயர்ச்சொல்லும் பெயரன். விரேந்திரபூபதியின் காதலின் ஆதாரமாகச் செந்தமிழின் கருவில் வீழ்ந்த முதல் உயிர்த்துளி. சிம்மபூபதி!