Home Uncategorized KNK27

KNK27

1093
அத்தியாயம் 27
இரவு நேரத்தில் ஊரே அமைதியாக இருக்க விக்ரமாதித்யனின் அரண்மனை மட்டும் பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டு இருந்தது.வீட்டு வாசலில் தயாரான நிலையில் ஆம்புலன்ஸ் நிறுத்தி வைக்கப் பட்டு இருந்தது. திருமண சமயத்தின் பொழுது பொழிலரசியின் உடல்நிலையை ஆய்வு செய்த அதே மருத்துவர் குழுவை இன்றும் வரவழைத்து இருந்தான்
ஆதித்யன்.விருந்தினர்கள் அனைவரும் பார்ட்டி முடிந்து வீட்டை விட்டு வெளியே சென்று இருக்க,வீட்டுப் பணியாளர்கள் பார்ட்டி நடந்து முடிந்த பிறகு களேபரமாக மாறி இருந்த வீட்டை மீண்டும் பழையபடி மாற்றும் முயற்சியில் ஈடுபட்டு இருந்தனர்.
அறையின் உள்ளே விக்ரமாதித்யன்,பத்மாவதி,திலகவதி,வள்ளி என்று அனைவரும் பொழிலரசி எப்பொழுது கண் விழிப்பாள் என்பது போல அவளது முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டு இருக்க,டாக்டர்கள் அவளை சூழ்ந்து நின்று கொண்டு அவளின் பழைய மருத்துவ அறிக்கைகளையும் , இப்பொழுது எடுக்கப்பட்ட ஆய்வுகளின் முடிவுகளையும் வைத்து தங்களுக்குள் விவாதித்துக் கொண்டு இருந்தனர்.
விக்ரமாதித்யனின் முகம் சொல்லொணாத வேதனையை தாங்கி இருந்தது.தன்னால் தான் அவளுக்கு இந்த நிலைமையோ என்று தன்னைத் தானே குற்றம் சாட்டிக் கொண்டு குற்றவாளிக் கூண்டுக்குள் நின்று தவித்துக் கொண்டு இருந்தான்.மழைக்கு ஏங்கும் சாதகப்பறவையைப் போல அங்கே குழுவாக அமர்ந்து விவாதித்துக் கொண்டு இருந்த தலைமை மருத்துவரின் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான் ஆதித்யன்.எல்லாரும் பேசி முடித்து ஒரு முடிவுக்கு வந்த பின், தலைமை மருத்துவரும் ஒரு நர்ஸும் மட்டும் தங்கி விட மற்றவர்கள் கலைந்து சென்று விட்டனர்.
‘என்ன சொல்லப் போகிறாரோ’ என்று பதைபதைப்புடன் அவர் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டு இருக்க ஆதித்யனின் முகத்தைப் பார்த்து சில நொடிகள் தயங்கியவர்,தொண்டையை செருமிக் கொண்டு பேசத் தொடங்கினார்.
“உங்ககிட்டே ஏற்கனவே பல முறை படிச்சு படிச்சு சொன்னேனே ஆதித்யா…அவங்களுக்கு அடிக்கடி தலைவலி வர்றது நல்லது இல்லைன்னு…அதுக்குப் பிறகும் இப்படி பொறுப்பில்லாம நடந்துக்கிட்டா என்ன அர்த்தம்?”
“…”
“நான் சொன்ன மாதிரி அவங்களுக்கு லேசா தலைவலி ஆரம்பிக்கும் போதே அவங்களுக்கு தூக்க மாத்திரை கொடுத்து தூங்க வச்சு இருக்கலாமே?இது தான் நீங்க அவங்களை கவனிச்சுக்கும் லட்சணமா?”மருத்துவரின் குரலில் அடக்கப்பட்ட கோபம் தெரிந்தது.
ஆதித்யன் ஒன்றுமே பேசாமல் இறுகிப் போய் அமர்ந்து இருந்தான்.அவன் அமர்ந்து இருந்த கோலம் மனதை பிசைய,பத்மாவதி முன் வந்து மகனுக்காக பேச ஆரம்பித்தார்.
“டாக்டர் ப்ளீஸ்…அவனே ரொம்ப வருத்தத்தில் இருக்கிறான்.நீங்களும் சேர்ந்து இப்படி பேசினா எப்படி? மேற்கொண்டு என்ன செய்யணும்னு மட்டும் சொல்லுங்க…அரசி இப்போ எப்படி இருக்கா?”
“வேற எப்படி மேடம் என்னை பேச சொல்றீங்க?ஏற்கனவே அவங்க மூளையில் பலமான அடி பட்டதால தான் அவங்களுக்கு பழைய நினைவுகள் எல்லாம் மறந்து போய் கிட்டத்தட்ட மூணு வருஷம் இருந்தாங்க.கடைசியா இவர் ஹாஸ்பிடலில் இருந்து இவங்களை அழைத்துக் கொண்டு வரும் பொழுதே நான் தெளிவா சொல்லித் தான் அனுப்பினேன்.பழைய நினைவுகள் மெதுவாக தானாகவே அவங்களுக்கு நினைவு வரணும்.அப்படி இல்லேன்னா கூட பரவாயில்லை விட்டுடுங்கன்னு சொல்லி இருந்தேன்.
வலுக்கட்டாயமாக அவங்களா எதையாவது யோசிக்க ஆரம்பிச்சா அது அவங்க மூளை நரம்புகளை பாதிக்கும்னு நான் ஏற்கனவே சொல்லி இருந்தேன்.அந்த மாதிரி நேரங்களில் இவங்களுக்கு தலைவலி வரும்.அப்படி வர சமயங்களில் இவங்களுக்கு தூக்க மாத்திரை கொடுத்து தூங்க வைக்க சொல்லி இருந்தேன்.அதை செய்யாமல் இப்படி வினையை இழுத்து விட்டு வைத்து இருக்கிறாரே.இப்போ நான் என்ன செய்ய?”படபடவென்று பேசிக் கொண்டே போன டாக்டர் ஆதித்யனின் முகம் கசங்கிய நிலையைப் பார்த்து தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டார்.
“அவளுக்கு இப்ப ஆபத்து எதுவும் இல்லையே டாக்டர்” தம்பியின் முகத்தை பரிதாபமாக பார்த்தவாறே கேட்டார் திலகவதி.
“என்னால் நிச்சயமா எதுவுமே சொல்ல முடியாது மேடம்…அவங்க கண் விழிச்சா தான் எதுவும் என்னால உறுதியா சொல்ல முடியும்.அவங்க உடல் இருக்கிற நிலைமைக்கு இப்படி அடிக்கடி நடந்தா ஒண்ணு அவங்களுக்கு மறுபடி மனநிலை பாதிக்கப்படும் இல்லைனா அவங்க மூளை சுத்தமா தன்னோட இயக்கத்தை நிறுத்தி விடும்.”
அதிர்ந்து போய் நின்றவர்களை ஒரு பார்வை பார்த்த டாக்டர் ‘ஆம்’ என்ற பாவனையில் லேசாக தலையை அசைத்து விட்டு மீண்டும் பேசத் தொடங்கினார்.
“அவங்க மூளையின் நரம்புகள் வீக்கா இருக்கு.மருந்து மாத்திரை கொடுத்தா நாளடைவில் சரியாகிடும்.ஆனா அதுவரை அவங்களை ஒரு கண்ணாடிப் பாத்திரம் மாதிரி பார்த்துக்கணும்.அதிகபட்ச அதிர்ச்சி எல்லாம் இருக்கக்கூடாது.மூளைக்கு வேலை தரும்படி எதுவும் இருக்கக்கூடாது.அவங்க சந்தோசமா இருந்தாலே போதும்.சரியாகி விட வாய்ப்பு நிறைய இருக்கு.”
“இங்கே அவளுக்குன்னு எந்த வேலையும் கிடையாது டாக்டர்.அவங்க வேலை எல்லாத்தையும் நான் தான் பார்த்துக்கிறேன்.”என்றாள் வள்ளி வேகமாக…
“நான் சொன்னது மூளை சம்பந்தப்பட்ட வேலையை.இன்னும் சொல்லப் போனால் நீங்க எந்த வேலையும் செய்ய விடாமல் இருந்தது தான் பெரிய தப்புன்னு எனக்கு தோணுது…சும்மா இருக்கும் மனசு சைத்தானின் உலைக்களம்ன்னு நீங்க கேள்விப் பட்டது இல்லையா?”
“இப்போ என்ன செய்யலாம் டாக்டர்”நலிந்து ஒலித்தது ஆதித்யனின் குரல்.
“ம்…முதலில் அவங்க கண் விழிக்கட்டும் ஆதித்யா” என்றார் ஒரே வார்த்தையாக.
அதிக நேரம் அவர்களை சோதிக்காமல் அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் இயல்பு நிலைக்கு திரும்பி விட்டாள் பொழிலரசி.ஆயினும் அவள் தொடர்ந்து தூங்குவது நல்லது என்று டாக்டர் அறிவுறுத்தி சொன்னபடியால் ஊசி போட்டு தூங்க வைக்கப் பட்டாள்.
“இப்போ என்ன செய்யணும் டாக்டர் சொல்லுங்க…அவளை வெளிநாட்டிற்கு எதுவும் அழைத்துப் போய் மருத்துவம் பார்க்கணும்னா கூட பரவாயில்லை தயங்காம சொல்லுங்க.பணத்தை பத்தி கவலை வேண்டாம்.என்னோட பொழில் நல்லபடியா திரும்பினா எனக்கு அது போதும்”குரலில் அவனையும் மீறி லேசான கரகரப்பு.
“யார் கூட இருந்தபொழுது அவங்க மயங்கி விழுந்தாங்க ஆதித்யன்”என்றார் டாக்டர் துளைக்கும் பார்வையுடன்.
“எ…என்னோடு இருக்கும் பொழுது தான்”
“உங்களுக்குள்ள அப்போ ஏதாவது விவாதம் நடந்துச்சா?”
“உஹும் இல்லை”லேசான தலை அசைப்பு அவனிடம் இருந்து.
“நீங்க தப்பா எடுத்துக்கலைனா என்ன நடந்துச்சுன்னு நான் தெரிஞ்சிக்கலாமா?”
முதலில் தயங்கியவனின் அறையை சுற்றிலும் லேசாக பார்வையை ஒட்டி யாரும் அருகில் இல்லாததை உறுதி செய்து கொண்டவன்,தலையை கவிழ்ந்து கொண்டு முணுமுணுப்பாக பேசினான்.
“அ…அது வந்து…அவ என்கிட்ட…இல்லை இல்லை…நான் அவகிட்ட கொஞ்சம் நெருங்கி…” என்று வார்த்தைகள் வராமல் தயங்கியவன் மூச்சை ஒருமுறை ஆழந்து சுவாசித்து விட்டு அவரின் கண்களை நேருக்கு நேராக பார்த்து பேசினான்.
“நாங்க எங்க தாம்பத்திய வாழ்க்கையை இன்னைக்கு தான் ஆரம்பிச்சோம்” என்று ஒரு வழியாக சொல்லி முடித்து விட்டான்.
“ஓ…” என்றவர் சிறிது இடைவெளி விட்டு மீண்டும் அடுத்த கேள்வியை தொடுத்தார்.
“அது இயல்பா நடந்துச்சா…இல்லை கட்டாயப்படுத்தி…”
“அதெல்லாம் எதுவும் இல்லை டாக்டர்” என்று வாய் சொன்னாலும் தான் அவளிடம் முரட்டுத்தனமாக நடந்து கொண்டது அவனின் மனக்கண்ணில் வந்து போனது.
“சரி சரி…அவங்க கொஞ்ச நாள் ரெஸ்டில் இருக்கட்டும். அவங்களை எங்காவது வெளியூர் அழைச்சுட்டு போங்க.அவங்க மனசுக்கு ஒரு மாற்றம் தேவை. முடிஞ்சா நீங்க அவங்களை விட்டு கொஞ்சம் தள்ளி இருங்க…நான் சொல்றது புரியுது தானே?”
“ம் புரியுது டாக்டர்” என்றவன் அவரை அனுப்பி வைக்கும்படி வேலையாளிடம் சொல்லி விட்டு நர்சுக்கும் தனி அறை ஒதுக்கி கொடுத்து படுக்க சொன்னவன் கதவை தாளிட்டு விட்டு  மனைவியின் அருகில் கட்டிலில் வந்து படுத்துக் கொண்டான்.அவள் முகத்தையே அங்குலம் அங்குலமாக பருகிக் கொண்டு இருந்தான் ஆதித்யன்.
‘சே…எப்பேர்பட்ட முட்டாள்த்தனத்தை செய்து இருக்கிறேன்.அவளுடைய உடல் இருக்கிற நிலையில் நான் அவளை நெருங்கி இருக்கவே கூடாது.அதுவும் இவ்வளவு முரட்டுத்தனமாக அவளிடம் போய் நடந்து கொண்டு விட்டனே’ என்று உள்ளுர மிகவும் வருந்தினான்.
ஆதித்யனை பொறுத்தவரை தன்னுடைய முரட்டுத்தனமான செயலால் தான் அவளுக்கு தலைவலி வந்து விட்டது என்று நினைத்துக் கொண்டு இருந்தான்.பொழிலரசிக்கு பழைய நினைவுகள் வந்ததால் ஏற்பட்ட வலி என்பது அவனுக்கு இன்னும் தெரியாது இல்லையா? எனவே பழி அனைத்தையும் வழக்கம் போல தன் மேலேயே போட்டுக் கொண்டு அவளையே பார்த்துக் கொண்டு படுத்து இருந்தான்.
ஆதித்யனால் இப்பொழுது கூட தான் அவளிடம் காட்டிய வேகத்தை நம்ப முடியவில்லை.இதற்கு முன் அரசிக்கு பழைய நினைவுகள் அவளுக்கு வந்து விடக் கூடாது என்பதற்காக தானாகவே வலிய அவளை நெருங்கிய பொழுதுகளில் கூட அவன் மனம் இந்த அளவிற்கு அவனுடைய கட்டுப்பாட்டை இழந்து இருக்கவில்லை.
அப்பொழுதெல்லாம் அவளுக்கு உண்மை தெரியாது.அவளும் தன்னை விட்டு விலக மாட்டாள் என்று எண்ணி இருந்ததால் இந்த அளவிற்கு வேகத்தை அவளிடம் காட்டாமல் ஒவ்வொரு செயல்களையும் நிறுத்தி நிதானமாக செய்து அவள் மனதில் உறுத்தல் இல்லாத வகையில் அவளுடன் இணைய வேண்டும் என்று ஒவ்வொரு காய்களையும் மெதுவாக நகர்த்தினான்.
எப்பொழுது அவளுக்கு சந்தேகம் வந்து,தன்னையே கொல்ல முயன்றாளோ அப்பொழுதே ஆதித்யனின் மனதை பயம் கவ்விக் கொண்டது.அந்த பயம் அவனுடைய உயிருக்காக ஏற்பட்ட பயம் அல்ல…அவனுடைய உயிரானவளை பிரிய வேண்டி நேருமோ என்று அஞ்சியதால் வந்த பயம்.நடந்து முடிந்த விஷயங்களை அவன் அன்னையிடம் அன்று  பகிர்ந்து கொண்டது கூட,தொடர்ந்து அவள் மனம் வருத்தும்படியாகவே அவர் பேசி வருவதை பொறுக்க முடியாமல் தான்.
ஆனால் அப்படி அவன் பேசியதை அவள் கேட்க நேரிடும் என்று தெரிந்து இருந்தால் நிச்சயம் அதைப்பற்றி அவன் வாயைத் திறந்து ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லி இருக்க மாட்டான். ‘அவளுக்காக என்று ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் பார்த்து பார்த்து செய்து கடைசியில் இப்படி அவளது உடல்நிலையை கேள்விக்குறி ஆக்கி விட்டேனே’ என்று தன்னைத் தானே நொந்து கொண்டான்.
கண்களை இறுக மூடி சில நாட்களுக்கு முன் இதே போல கண் திறவாமல் ஹாஸ்பிடலில் அவள் இருந்த நாளை நினைவுக்கு கொண்டு வந்தான்.அவள் தன்னை நோக்கி கைகளை நீட்டியபடி , “விக்கிரமா” என்று அழைத்த அந்த நொடியை இப்பொழுது நினைக்கும் பொழுது கூட அவனுக்கு மேனி சிலிர்த்தது.
‘அப்படி என்ன தான் இவளிடம் இருக்கிறது?’ திரும்பி அருகில் படுத்து  இருந்தவளைப் பார்த்தான்.ஆறடி உயரத்தில் இருக்கும் விக்ரமாதித்யனின் தோள் உயரத்திற்கு அவளின் உயரம்.பார்ப்பதற்கு கண்ணுக்கு குளிர்ச்சியான ஜோடி இருவரும். ஆதித்யனின் கைகள் அவனையும் அறியாமல் மெல்ல அவளின் உடலில் பயணிக்க ஆரம்பித்தது.அளவான பிறை நெற்றி,பார்லர் பக்கம் செல்ல வேண்டிய தேவையே இல்லாமல் இயற்கையிலேயே வளைந்த காணப்பட்ட வில் போன்ற புருவங்கள்,கருவண்டென அழகான குண்டு கண்கள்,கூரான நாசி,செப்பு இதழ்கள்…
வாய் திறந்து இவள் பேசினாலும் அழகு,பேசாமல் இப்படி தூங்கும் பொழுதும் அழகுக்கு அழகு சேர்ப்பதாய் இந்த செப்பு இதழ்கள்.அவன் கைகள் அந்த அதரங்களை விட்டு நகரவே மாட்டேன் என்று சண்டித்தனம் செய்ய,முயன்று பார்வையை அவன் திருப்ப முயற்சிக்க,கடைசியில் அவனுக்கு தோல்வி தான் மிஞ்சியது.ஒற்றை விரலால் அவள் இதழ்களை லேசாக வருட,தூக்க மருந்தின் உபயத்தால் உறங்கிக் கொண்டு இருந்தவள் மெல்ல சிணுங்கி இதழ்களை சுளிக்க,சற்று முன் அந்த இதழ்களை சுவைத்தது அவனின் கண்களில் வந்து போனது.
கண்களில் ஒரு வித தீவிரத்தோடு அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் அவன் காதில் எதிரொலித்தது. “என்னுடைய புருஷனின் போதை நானாக மட்டும் தான் இருக்கணும்.”.
“ஆமாடி…என்னுடைய போதை நீ தான்”என்று மெல்ல முணுமுணுத்தவன் தாபத்துடன் அவள் இதழ் நோக்கி குனிந்து மெல்ல அவள் இதழ்களை தன் வசமாக்கினான். சமீப காலமாக எங்கே தன்னை பிரிந்து அவள் சென்று விடுவாளோ என்று அவன் பயந்து கொண்டு இருந்த நாட்கள் அனைத்தும் அவன் கண் முன்னே வந்து போக,எங்கே விட்டால் தன்னை நீங்கி சென்று விடுவாளோ என்ற பயத்தில் அவளுள் ஆழப் புதைந்தான்.
அவள் சுய நினைவில் இருந்து இருந்தால் ,அவளை நெருங்கி இருக்க மாட்டானோ என்னவோ,அவளிடம் எதிர்ப்பின்றி போக அது அவனின் மோகத்திற்கு வித்திட்டது.தொட்ட இடமெங்கும் வெண்ணையென குழைந்த அவன் தேகம்,அவனுக்கு மேலும் அழைப்பு விடுக்க,வடித்த வைத்த சிலையென உறங்கிக் கொண்டு இருந்த மனைவியை விட்டு பிரிய மனமில்லாமல் அவளை இறுகக் கட்டிக் கொண்டான்.
‘உன்னை எப்படிடி நான் விட்டுக் கொடுப்பேன்.நீ என்கிட்டே கோபப்பட்டு பேசாமல் என்கூடவே இருந்தாலும் கூட பரவாயில்லை.ஆனா புதுசு புதுசா எவனாவது வில்லன் வர்றானே…நான் என்ன செய்ய?ஊரில் கார்த்திக்கின் கார்டை வாங்கி இவள் மறைத்து வைத்தது அவனின் நினைவுக்கு வந்து போக அவன் இன்னும் மூர்க்கமாக அவளுள் புதைந்தான்.
‘யாருடி அவன் கார்த்திக்? உனக்கும் எனக்கும் நடுவில் வர அவன் யார்? உனக்கும் எனக்கும் நடுவில் யாரும் வரக் கூடாது…எதுவும் வரக்கூடாது’ என்று நினைத்தவன் ஆவேசம் வந்தவனைப் போல மேலும் அவளைக் இறுக்கிக் கொண்டான். ‘ஒருவேளை உண்மை தெரிந்தால் நீ என்னை விட்டு போய் விடுவாயா பொழில்?’ மனதுக்குள் அரற்றியவன் அவளை விட்டு விலக மறுத்தான்.
தன்னை தடுக்க பொழிலரசி சுய உணர்வுடன் இல்லை என்பதை உணராமலேயே அவளை கொள்ளை கொள்ள தயாரானான் அந்த கள்வன். தான் கொள்ளையிடப் படுகிறோம் என்பதை உணர்ந்து கொள்ளாமலே ஆழ்ந்து உறங்கிக் கொண்டு இருந்தாள் பொழிலரசி.
அவன் கைகள் அத்துமீறி அவள் தேகத்தில் பயணிக்க,தடுக்க வேண்டியவளோ உறங்கிக் கொண்டு இருக்க,எடுக்க வேண்டியவனுக்கு அது வசதியாகப் போய் விட நிதானமாக அவளது சொத்துக்களை கொள்ளை அடிக்கத் தொடங்கினான் ஆதித்யன்.ஆதித்யனின் கரங்கள் அவள் மெல்லிடையில் கவி பாட துவங்கியது.அவனுடைய முரட்டு இதழ்கள் பொழிலரசியின் உடலில்  முத்த ஊர்வலத்தை நடத்தியது.ரசித்து ரசித்து அவளை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவனுள் நிரப்பிக் கொண்டு இருந்தான் ஆதித்யன்.
தனக்கு தடையாக இருந்த புடவையை வீசி எறிந்து  விட்டு,அவளின் பெண்மையில் அவன் முகம் புதைத்த நேரம்,தூக்க கலக்கத்திலும் கூட இயல்பாகவே பெண்களுக்கே உரித்தான பாதுகாப்பு உணர்வு தலைதூக்க,கைகளை வீசி அவனை தடுக்க முயன்றாள் பொழிலரசி.
அந்த அடி சரியாக ஆதித்யனின் கன்னத்தில் விழ,போதையில் திளைத்துக் கொண்டு இருந்தவனின் கன்னத்தில் விழுந்த அடியில் முதலில் எரிச்சலுற்றவன்,தாபமாக நிமிர்ந்து பார்த்து அவளை பேசினான்.
“இதுக்கு மேலயும் என்னால பொறுத்துக்க முடியாது பொழில்.என்னவளான நீ இன்னும் என்னுடையவளா ஆகாம இருக்க…போதும் நாம பொறுத்தது…இனியும் நாளைக் கடத்த வேணாம்.எனக்கு சீக்கிரமே உன்னை மாதிரி ஒரு குழந்தை வேணும் .பெத்துக் கொடுடி”என்று அவன் மோகத்தில் பிதற்றிக் கொண்டே போக அப்பொழுது தான் கவனித்தான் அவளிடம் இருந்து பதில் வராததை.
“என்னடி வெட்கமா…அதெல்லாம் கூட உனக்கு தெரியுமா?எங்கே காட்டு?” என்று மோகத்துடன் கேலி பேசியபடியே நிமிர்ந்து அவள் முகத்தைப் பார்த்தவன் தீச்சுட்டாற் போல அவளிடம் இருந்து விலகி அமர்ந்து கொண்டான்.
‘சே! என்ன காரியம் செய்ய இருந்தேன் நான்…டாக்டர் வந்து அவ்வளவு தூரம் சொல்லியும்…இவ்வளவெல்லாம் நடந்த பிறகும் கூட நான் இப்படி எல்லாம் நடந்து இருக்கிறேனே…எனக்குள் இவ்வளவு மோசமான மிருகமா?’ என்று தன்னைத்தானே ஓங்கி நெற்றியில் அறைந்து கொண்டவன் சட்டென படுக்கையை விட்டு எழுந்தான்.
கலைந்து கிடந்த அரசியின் உடைகளை சரி செய்து விட்டு அவளை திரும்பியும் பாராமல் அந்த இரவு நேரத்தில் வீட்டை விட்டு வெளியேறி விட்டான்.காலை விடிந்த பிறகு களைத்து போன உடலுடன் வீடு திரும்பியவன் முதலில் எதிர்கொண்டது பரசுராமனைத் தான்.
‘இவர் ஏன் இப்பொழுது வந்து இருக்கிறார்?’ என்ற கேள்வியோடு அவரைப் பார்த்தவன் ஒன்றும் பேசாமல் அவரைப் பார்த்து வரவேற்ப்பாக தலை அசைத்து விட்டு தயக்கத்துடன் தன்னுடைய அறைக்குள் நுழைந்தான்.அவனின் நேரமோ என்னவோ அரசி அவன் கண்களில் படவே இல்லை.அறைக்குள் இருந்த நர்ஸ் அவனை கண்டதும் பதறி எழுந்தாள்.
“அரசி எங்கே?”
“தோட்டத்தில் வாக்கிங் போய் இருக்காங்க…வள்ளி கூட…என்னை துணைக்கு வர வேண்டாம்னு சொல்லிட்டாங்க”எங்கே அவளை தனித்து அனுப்பியதற்கு திட்டுவானோ என்று பயந்து அவளே அடுத்த வார்த்தைகளை வேகமாக சேர்த்து சொன்னாள்.
“ம்” என்று ஒற்றை பதிலில் அங்கிருந்து அகன்று விட்டான். குளித்து முடித்து தயாராகி கீழே வந்தவனை கண்டதும் மரியாதையாய் எழுந்து நின்றார் பரசுராமன்.அவரின் அருகே ஒரு தட்டில் வெற்றிலை பாக்கு,பழம்,பட்டுப் புடவை, பட்டு வேஷ்டி எல்லாம் வைக்கப் பட்டு இருக்க யோசனையாக முகம் சுருக்கியவன் அவரிடம் பேச்சுக் கொடுத்தான்.
“காபி குடிச்சீங்களா?டிபன் எல்லாம் ஆச்சா?”குடும்பத் தலைவனாக விசாரித்தான்.
“ஆச்சுங்க…மாப்பிள்ளை”
“என்ன விஷயம்?”அவள் முகத்தையே உற்றுப் பார்த்தவாறு கேட்டான் ஆதித்யன்.
“நாளைக்கு ஆடி மாசம் பிறக்குது தம்பி…புதுசா கல்யாணம் ஆன பெண்ணை ஆடி மாசம் முழுக்க தாய் வீட்டில் கூட்டிட்டு வந்து வச்சு இருப்பாங்க…அது எங்க ஊர் வழக்கம்ங்க.அதான் அரசியை கூட்டிட்டு போகலாம்ன்னு வந்தேன்.”
“அந்த வழக்கம் எல்லாம் இங்கே யாரும் பார்ப்பதில்லை…அரசி இங்கேயே இருக்கட்டுமே”அவனுக்கு பதிலாக பதில் சொன்னபடியே பத்மாவதி வந்து சேர்ந்தார் அங்கே.
“இல்லை சம்பந்தி…பழக்க வழக்கம் எல்லாம் மாத்தக் கூடாது.அப்புறம் தெய்வக் குத்தம் ஆகிடும்.ஆடி மாசம் புதுசா கல்யாணம் ஆன பொண்ணுங்க எங்க ஊர் அம்மனுக்கு வேண்டிக்கிட்டு அம்மனோட திருவிழாவின் போது அம்மனுக்கு பொங்கல் வைக்கிறது எங்க ஊர் பழக்கம்.அது தான்”தயக்கத்துடன் ஆரம்பித்தாலும் தெளிவாக சொன்னார் பரசுராமன்.
“அதனால் என்ன பரவாயில்ல.இன்னொரு முறை…”
“சரி.அழைச்சுட்டுப் போங்க”கணீரென்று தயக்கம் இல்லாமல் சொன்னான் ஆதித்யன்.
“என்ன ஆதி…அரசி இங்கேயே…”
“இல்லை மாம்…அவளுக்கும் சொந்த ஊருக்குப் போயிட்டு வந்தா கொஞ்சம் நல்லா இருக்கும் இல்லையா?”
“அவளுக்கு உடம்பு சரி இல்லையே ஆதி”வீல் சேரை தள்ளியபடியே திலகவதியும் வந்து சேர்ந்தார்.
“அதனால என்ன அக்கா நர்சை அவள் கூடவே அனுப்பிடலாம்.வேணும்னா வள்ளியையும் அவ துணைக்கு சேர்த்து அனுப்பலாம்”என்று உறுதியான குரலில் கூறி அத்தோடு பேச்சு முடிந்தது என்பதை போல டாக்டருக்கு அழைத்து அவள் இப்பொழுது பயணம் செய்யலாமா என்று கேட்டு அவரின் அனுமதியை வாங்கியவன் கடகடவென்று ஊருக்கு அரசியை கிளப்புவதற்கான வேலைகளை கவனித்தான்.
பொழிலரசி வாக்கிங் முடித்து வீட்டுக்குள் வருவதற்குள் அவளுடைய பெட்டிகள் தயார் நிலையில் இருக்க,வள்ளியோடு உள்ளே நுழைந்த அரசி பரசுராமனை பார்த்ததும் வேகமாக ஓடி வந்து அவரை வரவேற்றாள்.
“வாங்க மாமா…எப்படி இருக்கீங்க?”
“அவர் உடம்பு எல்லாம் நல்லாத் தான் இருக்கு.உனக்கு உடம்பு சரி இல்லாமல் இருப்பது தான் உன் மாமாவை பார்த்ததும் உனக்கு மறந்து விட்டது போல” என்றான் மரத்த குரலில் ஆதித்யன்.
“ஆமாங்க…மாமாவை பார்த்த சந்தோசத்தில் உடம்பு சரி ஆகிடுச்சு எனக்கு” அவனின் குரல் வேறுபாட்டை உணராமல் அவளும் வெள்ளையாக சிரித்தாள்.
“ரொம்ப சந்தோசம்….அப்படின்னா நீயும் அவர் கூடவே கிளம்பிப் போ…வள்ளியையும் நர்சையும் துணைக்கு அழைச்சிட்டு போ.எனக்கு ஆபிசில் முக்கியமான மீட்டிங் இருக்கு” என்றவன் நொடியும் தாமதிக்காமல் அங்கிருந்து வேகமாக கிளம்பி காரை எடுத்துக் கொண்டு வெளியேறி விட்டான்.
அதன்பிறகே பரசுராமன் வந்த விபரத்தை அறிந்தவள் குதூகலத்துடன் ஊருக்குப் போக தயாரானாள்.முன் சீட்டில் பரசுராமன் அமர்ந்து இருக்க,பின் சீட்டில் வள்ளி,அரசி,நர்ஸ் மூவரும் பயணிக்க கார் புறப்படத் தயாரானது.பத்மாவதியும்,திலகவதியும் ஆயிரம் முறை பத்திரமாக இருக்கும்  படி சொல்ல,சர்வேஷும்,விஷ்வேஷும் புதிதாக கிடைத்த அத்தை ஊருக்கு போகிறாளே என்று கவலையுடன் அவளின் கார் மறையும் வரை கையாட்டி அவளை வழி அனுப்பி வைத்தனர்.
கார் சற்று தொலைவு வந்ததும் அரசி, பரசுராமனின் போனை வாங்கி அதிலிருந்து வேகமாக மெசேஜ் அனுப்பினாள்.
“எல்லாம் நம்முடைய திட்டத்தின்படி தானே நடக்கிறது கார்த்திக்”
“ஆம்” என்ற பதில் உடனடியாக வரவும்,வேகமாக இரண்டு மெசேஜ்களையும் அழித்து விட்டு மீண்டும் பரசுராமனிடமே நீட்டினாள்.
“அவர் கிட்டே பேசலாம்னு நினைச்சேன் மாமா…லைன் கிடைக்கலை” என்று முகத்தை சோகமாக வைத்துக் கொண்டவளின் உள்மனது நினைத்ததை செய்து விட்ட மகிழ்ச்சியில் திளைத்தது.
காதலாகும்…