Maane – 10

images (16)

அத்தியாயம் – 1௦0

இந்தரின் அறைக்குள் பார்வையைச் சுழற்றிய மித்ராவின் விழிகளில் விழுந்தது. மூன்று சைக்கிளின் முன்னே மித்ரா இந்தர்ஜித் தோளில் சாய்ந்து நின்றிருக்க மற்றொரு கரத்தில் விஷ்வாவின் கையை இறுக்கமாக பிடித்திருப்பது போன்ற புகைப்படம். கிட்டதட்ட எட்டு வருடங்களுக்கு முன் விஷ்வா தனக்கு பரிசளித்த அதே புகைப்படம் சுவரில் பெரிது செய்யபட்டு மாட்டபட்டிருந்தது.

அன்று அவன் சொன்னதற்கான அர்த்தம் புரியாமல் இருந்தது. ஆனால் இவர்களைப் பிரிந்தபிறகு இந்தர்ஜித் பேச்சு, அக்கறை, பாசம் என்ற  ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் அவளின் மனதில் தனியிடம் பிடித்தான்.

“இப்போ இதுக்கான அர்த்தம் உனக்கு புரியாமல் போகலாம் மானு. ஆனால் இந்த புகைபடம் ஒருநாள் கண்டிப்பாக உண்மையாகும்னு மட்டும் மனசுக்கு தோணுது. அதுதான் இதை பிரேம் போட்டேன்” என்ற விஷ்வாவின் குரல் அவளின் காதோரம் ஒலித்தது.

அவள் சென்னை செல்லும் வரையில் அவளின் மனம் அவளுக்குப் புரியவில்லை. அடிக்கடி இந்தர்ஜித் நினைவு வரும்போது அந்த புகைப்படத்தை எடுத்து பார்த்துவிட்டு பத்திரமாக வைத்துவிடுவாள். ஆனால் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு படிக்கும்போது அவளின் வகுப்பில் படித்த ஒருவன் வந்து அவனின் காதலை நேரடியாக அவளிடம் கூறினான்.

அப்போது மனதில் இந்தர்ஜித் உருவம் விஸ்வரூபம் எடுத்து நிற்ப்பதை கண்டு, “சாரி எனக்கு அந்த மாதிரி எண்ணம் எதுவுமில்ல” என்று மறுத்துவிட்ட பிறகு வீடு வந்து அதே புகைப்படத்தை கையில் எடுத்து பார்த்தாள்.

‘காதல்’ என்ற வார்த்தைக்கான அர்த்தம் புரிந்து போகவே, “அம்மா இல்லாத எனக்கு நீதான் அந்த பாசத்தைக் காட்டினாய் ஜித்து. அந்த பாசம்தான் என் மனதை மாற்றிவிட்டதோ? இனி உன்னைத் தவிர வேறொரு ஆணுக்கு என் மனசில் இடமில்லை. நான் கல்யாணம் பண்ணினால் உன்னை மட்டும்தான் செய்வேன். இல்லன்னா இப்படியே கன்னியாக இருந்துவிடுவேன்” என்று மனதளவில் உறுதியான ஒரு முடிவை எடுத்திருந்தாள்.

ஆனால் அந்த உறுதி எல்லாமே இந்தரை நேரில் சந்திக்கும் வரைதான் நிலைத்தது. ஒவ்வொரு முறையும் அவர்களின் சந்திப்பு இயல்பாக நிகழ்ந்தபோதும் மனதில் பெரிய போராட்டத்திற்கு ஆளாகியிருந்தாள். அவனின் பேச்சு அவளுக்குள் பெரிய பிரளயத்தையே உருவாக்கியது.

இத்தனை வருடமாக மனதில் எடுத்திருந்த உறுதி அவனைக் கண்டவுடன் ஆட்டம் கண்டது. எங்கே அவனுடன் பேசினால் தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்துவிடுவோமோ என்ற பயத்தில் அவனுடனான பேச்சை குறைத்துக் கொண்டாள்.

அதே நேரத்தில், ‘இந்தர்தான் தன்னுடைய ஜித்துவா?’ என்ற மனதின் கேள்விக்கு இன்றுதான் விடை கிடைத்தது போல உணர்ந்தாள். ஆறு மாதமாக மனதிலிருந்த பாரம் நீங்கிவிடவே கண்களில் கண்ணீர் பெருகிட புகைப்படத்தை பார்த்தாள் மித்ரா.

“மித்ரா காஃபி ரெடி” என்றபடி அறைக்குள் நுழைந்த இந்தர்ஜித் அவளின் அதிர்ந்த முகம் கண்டு யோசனையோடு அவள் பார்வை சென்ற திசையை நோக்கினான்.

அங்கே மூவர் இருக்கும் புகைப்படத்தை பார்த்த இந்தர்சித், ‘இந்த போட்டோ பார்த்து இவ எதுக்கு அதிர்ச்சியாகி நிற்கிறா? ஒரு வேலை இவ என் மித்துவாக இருப்பாளோ?’ என்ற சந்தேகத்துடன் அவளை நோக்கினான்.

அவனின் குரல்கேட்டு சிந்தை கலைந்து நிமிர்ந்த சங்கமித்ரா, “ஜித்து” என்ற அழைப்புடன் ஓடிவந்து அவனைக் கட்டியணைத்து பரந்த மார்பில் முகம் புதைத்துக் கதறி அழுதாள். எதிர்பாராத இந்நிகழ்வில் திகைப்பும், அதிர்ச்சியாகவும் அவளை நோக்கியவன் அவளை அணைப்பதா வேண்டாமா என்ற கேள்வியுடன் அசைவற்று சிலையாகியிருந்தான்.

இந்த ஆறு மாதங்களில் நடந்த சந்திப்புகளில் மித்ரா இரண்டடி நகர்ந்து நின்றுதான் பேசுவாள். ஒருநாள் கூட வேறொரு எண்ணத்துடன் அவளின் பார்வை தன் மீது படிவத்தை அவன் உணர்ந்ததில்லை. ஆனால் இன்றோ அவள் ஓடிவந்து கட்டியணைக்க குழப்பத்துடன் அவளை நோக்கியவனின் மூளையில் திடீரென்று மின்னலடித்தது.

அவளின், ‘ஜித்து’ என்ற அழைப்பே அவள் தன்னுடையவள் என்று உணர போதுமானதாக இருந்தது இந்தருக்கு!

“ஜித்து ஏன் என்னிடம் நீ முன்னாடியே உண்மையைச் சொல்லல. உன்னை பிரிந்து சென்று எட்டு வருடம் முடிந்துவிட்டபோதும் ஒருநாள் கூட உன்னை நினைக்காமல் நான் இருந்ததே இல்ல தெரியுமா?” என்ற கேள்வியில் அவனின் இதயத்தில் பனிச்சாரல் ஜில்லென்று வீசியது.

“சென்னையிலிருந்து மீண்டும் கொழும்பு வரும்போது உன் நினைவு மட்டும்தான் மனசு முழுக்க நிறைந்து நின்றதுன்னு சொன்னால் நீ நம்புவாயா? முதல் ஆறுமாதம் உன்னைத் தேடவும், அடுத்த ஆறு மாதம் உன்னோடு பழகியதில் நீயே என் ஜித்துவாக இருக்க மாட்டாயா என்று எத்தனை முறை ஏங்கியிருப்பேன்” என்று அழுகையூடே அவள் பேச இந்தர்ஜித் தன்னை மறந்த நிலையில் இன்ப அதிர்ச்சியில் நின்றிருந்தான்.

தன்னைப் போலவே அவளும் தன்னையே நினைத்து வாழ்ந்து இருக்கிறாள் என்ற எண்ணமே அவனுக்கு தித்திப்பாக இருந்தது. அந்த வானத்தையே வென்றுவிட்டது போன்ற உணர்வு அவனின் மனதில் எழுந்தது.

அப்போது அவள் சென்னையில் இருந்ததாக சொன்ன விஷயம் நினைவிற்கு வரவே, ‘அன்னைக்கு எனக்கு பிளட் கொடுக்க வந்தது இவளாகத்தான் இருப்பாளோ?’ என்ற எண்ணம் அவனின் மனதில் தோன்றி மறைந்தது.

அவள் அழுதுக்கொண்டே பேசுவதை உணர்ந்து, “மித்து இது என்னடா குழந்தை மாதிரி அழுகிற?” அவளை சமாதானம் செய்யும்  முயற்சியில் இறங்கிய இந்தர்ஜித் அவளை இறுக்கியணைத்து கொண்டு அவளின் கூந்தலை வருடிக் கொடுத்தபடி அவளின் உச்சியில் இதழ் பதித்தான். அவனின் அழைப்பில் அவளின் அழுகை கூடியதே தவிர குறையவில்லை.

“மித்து ரிலாக்ஸ்.. நான்தான்னு தெரிஞ்சபிறகு எதுக்கு இப்போ அழுகிற?” என்று அவளை கடிந்து கொண்டான்.

சட்டென்று நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்து, “ஜித்து உனக்கு தெரியாது நீ வந்தபிறகு அப்பா வந்து என்னை சென்னைக்கு படிக்க கூட்டிட்டுப் போயிட்டார். அங்கேதான் ஸ்கூல், காலேஜ் எல்லாமே முடிச்சேன். விஷ்வாவைவிட உன் நினைவுகள்தான் என் மனதில் ஆழமாக புதைந்து போயிருக்கிறது. உன்னை எவ்வளவு தூரம் நேசிக்கிறேன்னு வார்த்தையால் என்னால சொல்ல முடியாது ஜித்து” என்று இத்தனை நாள் போராட்டத்தை வார்த்தைகளாக வெளிபடுத்தினாள்.

கடைசியாக,  “இனி உன்னைப் பிரிந்து என்னால் ஒரு நிமிஷம் கூட இருக்க முடியாதுடா. ஐ லவ் யூ ஜித்து.. வில் யூ மேரி மீ..”  அவள் பேசும்போது தன்னை மீறி ரசித்துக் கொண்டிருந்தவன் கடைசியாக சொன்ன வார்த்தையைக் கேட்டு அதிர்ச்சியுடன் அவளின் முகத்தை நோக்கியவனின் பிடி மெல்ல தளர்ந்தது.

இத்தனை ஆண்டுகளாக தன்னுள் பூப்போல பொத்தி வைத்திருந்த காதலை அவள் பகிர்ந்த தருணம் அவன் வாழ்வின் பொக்கிஷமான நேரமென்று தூக்கத்தில் எழுப்பிக் கேட்டாலும் சொல்வான் இந்தர்ஜித்.

இந்தர்தான் தன் ஜித்து என்ற உண்மை தெரிந்ததும் தன்னுடைய மனதிலிருந்த காதலை அவனிடம் பயமின்றி சொல்லிவிட்டபோதும் பெண்மைக்கே உரிய நாணம் வந்து அவளை வெக்கத்தில் தலை கவிழ வைத்தது. கன்னங்கள் செம்மையுற  படபடத்த மனதை அடக்கும் வழி தெரியாமல் உதட்டைக் கடித்தபடி உணர்ச்சி குவியலாக நின்றவளின் தோற்றம் அவனின் மனதில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

‘மித்து இப்போவே இந்த நிமிசமே உன்னிடம் காதலைச் சொல்லி கல்யாணம் செய்து கண்காணாத தேசத்துக்கு ஓடிப்போய்விடும் அளவிற்கு என் உள்ளம் உன்னிடம் தஞ்சமாகி இருக்கிறது. ஆனால் நமக்கு கல்யாண வாழ்க்கை சரி வராதுன்னு உன்னிடம் எப்படி சொல்ல முடியும்?’ என்ற சிந்தனையோடு அவன் அவளை இமைக்காமல் பார்த்தான்.

அவனின் பார்வைக்கான அர்த்தம் புரியாமல் உலுக்கி அவனை நிஜத்திற்கு அழைத்து வந்தவள், “ஜித்து என்னடா பதில் பேசாமல் நிற்கிற? நீ என்னை விரும்புகிறாய் தானே?” என்ற சந்தேகத்துடன் நம்பாமல் அவனை பார்த்தாள்.

அவள் தன் பதிலுக்காக காத்திருப்பதை உணர்ந்து மனத்தைக் கல்லாக்கிக்கொண்டு, “இல்ல மித்து.. நான் உன்னைக் காதலிக்கல” என்றவன் சொல்லவே, அதிர்ந்தது இரண்டடி பின்னே நகர்ந்தாள் சங்கமித்ரா.  

அவளின் நிலையை உணர்ந்து ஆறுதல் சொல்ல ஆதரவாக நீண்ட கரங்களை தன் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வந்து அவன் மெளனமாக நின்றிருக்கவே, “இரண்டு பேரும் காஃபி குடிக்க கீழே வராமல் இங்கே என்ன பண்றீங்க” என்ற கேள்வியுடன் அறைக்குள் நுழைந்தான் வினோத்.

இருவரும் முகத்திலும் தெரிந்த மாறுதலை கண்டு கொண்ட வினோத், “இந்தர் ஏன் இவ இவ்வளவு அதிர்ச்சியாக நிற்கிற? ஒரு வேலை மித்துன்னு நினைத்து இவளிடம் காதலை சொல்லிட்டியா?” நண்பனின் காதைக் கடித்தான்.

“நீயே சொல்லல என்றாலும் அவதான் மித்து” என்று மெல்லிய குரலில் இந்தர் அறிவிக்கவே இன்ப அதிர்ச்சியில் நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தான் வினோத்.

“ஜித்து நீ பொய்தானே சொல்ற? என்னை மாதிரியே நீயும் என்னை காதலிக்கிறதானே?” என்று கேட்க வினோத் குழப்பத்துடன் இருவரையும் பார்த்தவனுக்கு ஏதோ புரிவது போல இருந்தது.

“இல்ல மித்து நான் உன்னைத் தோழியாகத்தான் நினைச்சேன். நீதான் என்னை தவறாகப் புரிந்து வைத்திருக்கிறாய்” என்று அவன் சொல்லி முடிக்கும்போது அவனின் கன்னத்தில் பளார் என்று அறைந்திருந்தான் வினோத்.

இந்தர்ஜித் அதிர்ச்சியோடு தன் நண்பனை நோக்கிட, “டேய் உண்மையைச் சொல்லு நீ அவளை தோழியாக நினைச்சியா? நீ அவளை எவ்வளவு உயிராக காதலிக்கிறன்னு மித்துவிற்கு தெரியாமல் இருக்கலாம். ஆனால் எட்டு வருடத்திற்கு மேலாக உன்னோடு இருக்கும் எனக்கு தெரியும். அவளை விலகி நிறுத்த நீ ஆயிரம் காரணம் சொல்லு. ஆனால் தோழியாக நினைத்தேன்னு போய் சொல்லி அந்த வார்த்தையை கொச்சைப்படுத்தாதே” என்று தன்னையும் மீறிய கோபத்தில் வார்த்தைகளை சிதறவிட்டான்.

முதலில் வினோத் அடித்தவுடன் இந்தருக்காக பதறியவள், அதன்பிறகு அவன் பேச்சியிருந்த உண்மையை உணர்ந்து இந்தரை முறைத்தாள். ஒரு நொடியில் உலகையே வெறுக்கும்படி செய்துவிட்டானே என்ற எண்ணத்துடன்  அவனை நெருங்கினாள் மித்ரா.

அவளைப் பார்த்த பிறகுதான் தன் தவறை உணர்ந்த வினோத், ‘இவ முன்னாடியே அவனை இப்படி பேசிட்டேனே’ என்ற எண்ணத்துடன் இருவரையும் பார்த்தான்.

இந்தரின் சர்ட்டை கொத்தாக பற்றிய மித்ரா, “ஏன் என்கிட்ட இப்படியொரு பொய் சொல்ற ஜித்து. வினோத் வரைக்கும் உன் காதல் தெரிஞ்சிருக்கு. ஆனால் எனக்கு தெரியாமல் மறைக்கணும்னு நீ சொன்ன ஒரு பொய் என்னை எவ்வளவு தூரம் காயப்படுத்தும் என்று உனக்குத் தெரியாதா? இல்ல என்னைக் காயப்படுத்தி பார்க்கனும்னு நினைச்சுதான் சொன்னாயா?” என்று அவனின் விழிகளில் பார்வையைப் படரவிட்டபடி கேட்டாள்.

அதற்கு மேல் உண்மையை மறைத்து பயனில்லை என்ற எண்ணம் தொன்றிவிடவே, “நான் உன்னைக் காதலிப்பது உண்மைதான் மித்து. உன்னை கல்யாணம் செய்து காலம் முழுக்க சந்தோசமாக வாழும் எண்ணமிருந்தாலும், எங்கே நானும் என் அப்பா மாதிரி மாரிவிடுவேனோ என்று பயமாக இருக்கு. அப்படியொரு நிலைவந்தால் நீ கலங்குவதை என்னால் பார்க்க முடியாது” என்று தன் மனதில் இருந்த பயத்தை வெளிப்படையாக ஒப்புக் கொண்டான்.

அவனின் சர்ட்டில் இருந்து கையெடுத்த மித்ரா, “அதனால் என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியாதுன்னு சொல்ற சரிதானே?” என்று அழுத்தத்துடன் கேட்டாள்.

அவன் ஒப்புதலாக தலையசைக்கவே, “அதுக்காக நான் என்ன செய்யணும்னு உன் கண்ணில் படாமல் இருக்கணுமா? இல்ல உன்னைவிட்டு விலகி போய்விடவா?” என்று அடுத்த கேள்வியை தொடுத்தாள் மித்ரா.

“இரண்டுமே செய்..” என்றான் இந்தர் அவளைப் பார்த்தபடி.

“நான் வேற யாரைக் கல்யாணம் செய்தாலும் உனக்கு ஓகேதானே?” என்று அவள் கேட்கவும் அவனின் இதயத்தை யாரோ கசக்கி பிழிவது போல இருந்தபோதும், “அது உன் இஷ்டம்” என்றான் கரகரப்பான குரலில்.

அடுத்த நிமிடமே, “என் காதலை வேண்டான்னு நிராகரிக்கிற நீ என்னை நினைக்கவே கூடாது ஜித்து. இனிமேல் நகரும் ஒவ்வொரு நிமிடத்திலும் என்னை என் நினைவுகளை மறந்துட்டுதான் நீ வாழணும்” என்று கண்டிப்புடன் சொல்லவே, ‘அது அவனால் முடியாதே’ என்று நினைத்தான் வினோத்.

அதே நேரத்தில், “உன்னை மறந்து வாழ என்னால் முடியாது மித்து. அதனால் இப்படியொரு இக்கட்டான சூழ்நிலையில் என்னை நிற்க வைத்து வேடிக்கை பார்க்காதே. உன் நினைவுகள் இல்லாமல் வாழ்வது நரகம் தெரியுமா? அதுக்கு கொஞ்சம் விஷத்தை கொடுத்து என்னை கொன்றுவிடு” என்றான் இந்தர்ஜித் கண்களில் வலியுடன்.

“அதெல்லாம் முடியாது.. நீ விலகி போ என்றதும் நான் சரின்னு ஒத்துகிட்ட மாதிரி நீயும் இதை ஒத்துக்கணும். இங்கிருந்து போனதும் வேறொருவனுக்கு மனைவியாகப் போகும் என் நினைவுகள் உனக்கு எதற்கு ஜித்து. கமான் இன்னும் பத்து நிமிஷம் டைம் தரேன் என் நினைவுகளை அழித்துவிடு. அப்படியே நீ கற்பனையாக கனவில் வாழ்ந்த ஒரு வாழ்க்கையையும் மறந்துட்டேன்னு சொல்லு” என்று கூறியவள் அங்கிருந்த கடிகாரத்தின் மீது பார்வை பதித்தபடி நின்றாள்.

இந்தர் கண்களில் வலியோடு அவளையே இமைக்காமல் பார்த்தபடி அவளின் நினைவுகளை மறக்க முயற்சி செய்த ஒரு நொடியில் அவனுக்கு உலகமே வெறுத்துப் போனது. அவன் கண்ணை மூடி மறக்க முயற்சி செய்தபோதும் கடைசியில் அது முடியாமல் போகவே, “ஐயோ” என்று வீடே அதிரும்படி கத்தினான்.

பத்து நிமிஷம் கடந்தபிறகு அவனை நிதானமாக ஏறிட்ட மித்ரா, “இந்த நொடியிலிருந்து நீ என்னை நினைக்கவே கூடாது ஜித்து. நீ சொன்ன  மாதிரியே இந்த நிமிஷத்தில் இருந்து நானும் உன் வாழ்க்கையிலிருந்து விலகி போறேன்” என்று சொல்லி முடிக்கும்போது சடசடவென்று மழை பொழிய தொடங்கியது.

 “நான் போறேன்” அவள் அங்கிருந்து கிளம்பவே, அதுவரை வாக்குவாதத்தை பார்த்தபடி சிலையாக  நின்றிருந்த வினோத், “மழைவேற கொட்டுது.. இவ வேற அவ்வளவு தூரம் போகணுமே” என்ற எண்ணத்துடன் அறையில் மாட்டபட்டிருந்த குடையை எடுத்துகொண்டு வேகமாக மாடியிறங்கி கீழே வந்தான்.

“மித்து மழையில் நனைந்துகொண்டே போகாதே..” என்று அவளை தடுத்து கொண்டு வந்த குடையை அவளிடம் கொடுத்தான்.

ஏற்கனவே இந்தர் தன் காதலை நிராகரித்துவிட்ட கோபத்தில் இருந்தவள், “இங்கே பாரு கக்ரோச்.. அவன் மேல இருக்கிற கோபத்தை உன்மேல் காட்டிவிட போறேன். அதனால் ஒழுங்க நகர்ந்து போயிரு” என்று கடுப்புடன் கூறினாள்.

“நான் இடியைத் தாங்கும் இடிதாங்கி. உன் அடியைத் தாங்க மாட்டேனா?” என்று அவன் டைலாக் அடிக்கவே, “அடிதாங்கியே இது உனக்கு நல்லதில்லை என்று நினைக்கிறேன். அதனால் என்னை தடுக்காமல் மேலே இருக்கும் அந்த மாங்க மடையனுக்கு கொஞ்சம் உண்மையைப் புரிய  வைக்க முயற்சி பண்ணு” என்றவள் வாசலை நோக்கி செல்லவே வினோத் வருத்தத்துடன் நின்றிருந்தான்.

அப்போதுதான் விஷ்வாவின் நினைவு வரவே, “இந்தர் இன்னும் மஸ்கெலியா போகவே இல்லையா?” என்று  சந்தேகமாக கேட்டுவிட்டு வினோத்தை கேள்வியாக நோக்கினாள்.

“அவன் இன்னும் அங்கே போகவே இல்ல” என்று சொல்லவே மித்ரா வேறு எதுவும் கேட்காமல் விறுவிறுவென்று நடந்து சென்றுவிட்டாள்.

இந்தரோ அவள் நினைக்காதே என்று சொன்ன நொடியிலிருந்து அவளின் நினைவுகளே மனதில் அலையென எழவே வலியுடன் அவர்கள் சேர்ந்திருந்த போட்டோவில் பார்வை பதித்தபடி நின்றான்.