mem2-10

மறந்துபோ என் மனமே(2) – 10:

தண்ணீர் மேலே பட்டவுடன் சுஷி அவனைப் பார்க்க… “நம்ம சின்ன வயசுல எப்படி இருந்தோமோ அப்படி இருக்கணும். நம்ம இவ்ளோ நாள் மிஸ் பண்ணத இனிமே மிஸ் பண்ண கூடாது. டீல்?” புன்னகையுடன் கேட்டான்.

அவன் அருகில் வந்த சுஷி… அவன் தலையைக் கையால் தள்ளி “இதுக்கு நான் எப்படி நோ டீல் சொல்ல முடியும்… மக்கு” என்றாள் விரிந்த புன்னகையுடன்.

சொல்லிவிட்டு அவள் ஓட “என்னது மக்கா?” என்று அவள் பின்னே அவனும் ஓடினான். 

“ஹே போதும் சுஷி. ரொம்பப் பசிக்குது” என்று சொல்லிக்கொண்டே கிட்சனுள் சென்றவன் என்ன இருக்கிறது என்று பார்த்தான்.

“ஆமா எனக்கும் பசிக்குது” அவளும் உள்ளே கேபினட் மேல் ஏறி உட்கார்ந்தாள்.

“மொதல்ல சூடா ஏதாச்சும் குடிக்கலாம். அப்புறம் லன்ச் செய்யலாம்” சொன்னவன் கண்களில் காபி brewing மெஷின் தெரிந்தது.

“காபி” என அவன் போட ஆரம்பிக்கும்போது… “ஐயோ காபியா? நீயா… யக் (yuck)… நல்லாவே இருக்காது. அந்தப்பக்கம் போ” என இறங்கி வந்து அவனைத் தள்ளினாள்.

பள்ளி பருவத்தில், ஒரு முறை… பார்வதி விக்ரம் இருவரும் ஒரு நிகழ்ச்சிக்கு சென்றிருக்க, க்ரிஷ் மற்றும் சுஷியே வீட்டில் இருந்தனர். அப்போது அவன் காபி கலந்து அவளுக்கு கொடுக்க, அதை வாயில் வைக்க முடியவில்லை. அவன் செய்துகொடுத்தான் என்பதற்காக அதை அவள் குடித்தாள்.

இப்போது அந்த நினைவுகள் அவன் மனதில் தோன்ற… “நான் இப்போ கத்துக்கிட்டேன் சுஷி. நல்லா போடுவேன்” முகத்தைப் பாவமாக வைத்துக்கொண்டு சொன்னான் ஆனால் சிரிப்புடன்.

“தெய்வமே தள்ளு… முன்னாடி நீ போட்டு நான் குடுச்சு, நான் பாத்ரூமே கதின்னு இருந்தது போதும்” அவனை வலுக்கட்டாயமாகத் தள்ளிவிட்டு அவள் தலைமுடியை தூக்கி முடிந்துகொண்டிருந்தாள்.

“சரி… உனக்கு செய்ய தெரிஞ்ச ஒன்னே ஒன்னு இது தான். அதையாவது செய்” என்று அருகில் மேடைமேல் உட்கார்ந்துகொண்டான்.

அவனைப் பார்த்து முறைத்த சுஷி… “உனக்கு நாளைக்கு கண்டிப்பா fish fry இருக்கு. விடமாட்டேன்” முடியை கட்டிவிட்டு காபி போட ஆரம்பித்தாள்.

திடீரென “சுஷி” என அவன் கத்த… அதிர்ந்து ‘என்ன’ என்பதுபோல் அவனைப் பார்த்தாள்.

உடனே கீழே குதித்த க்ரிஷ்… அவள் அருகில் வந்து “உனக்கு இன்னும் இந்த சின்ன முடி இருக்கா?”

அவளின் அடித் தலையில் இருந்த சிறு சிறு ரோமங்கள் அவளின் கழுத்தில் படர்ந்திருக்க, அதை மெதுவாக அவன் விரல்களால் இழுக்க, சட்டென தள்ளிக்கொண்ட சுஷி…

“டேய் டான்க்கி கைய எடு டா… கூசுது” என்று அங்கிருந்த ஒரு கரண்டியால் அவனின் தலையில் அடித்தாள்.

“ஆஹ் லூசு. வலிக்குது” அவன் தலையைத் தேய்த்துக்கொண்டு…. “அத பாத்தா கை பரப்பரங்குது சுஷி… என்னசெய்ய… பழக்க தோஷம்” என்று சலித்துக்கொண்டே மறுபடியும் மேடைமேல் ஏறி உட்கார்ந்துகொண்டான் அவள் போடுவதைப் பார்த்துக்கொண்டு.

சிறுவயதில் இருந்து அவர்கள் பிரியும் முன் வரை, அவள் எப்பொழுது போனிடைல் போட்டாலும், அவன் அவள் பின்னந்தலையில் அந்த சிறிய அடிமுடியைப் பிடித்து இழுப்பது, அவளைக் கோபப்படுத்துவது… அவனுடைய வழக்கமாகவே இருந்தது.

அதை இப்போது நினைத்த சுஷிக்கு புன்னகை முகத்தில் பூத்தது.

இருவருக்கும் போட்டுவிட்டு… அவனுக்குக் கொடுக்க, அதைப் பருகியவன் “இந்த coffee’கு தான் இவளோ சீன் போட்டயா… நான் இதைவிட நல்லா ப் ரிப்பர் பண்ணுவேன்” என அவளை வம்புக்கு இழுத்தான்.

“அப்படியா… நீ ஒன்னும் குடிக்க வேணாம் குடு. நீயே போட்டுக்கோ உனக்கு” என்று அவன் கையில் இருந்து கப்’பை அவள் பிடுங்க வர… “சரி சரி… நல்லா தான் இருக்கு. கஷ்டப்பட்டு குடிக்கிறேன்” என மறுபக்கம் திரும்பி சலித்துக்கொண்டே குடிப்பவன் போல குடித்தான்.

************

இருவரும் சோர்வுடன் இருந்ததால் அன்றைய தினத்தைப் பெரிதாக எதுவும் செய்யாமல் டிவி பார்த்துக் களித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

இரு நிலவு அதன் சுவடைக் காட்டத் துவங்க… ஆகாயத்திலிருந்து சிறு துளிகள் பூமியை நனைத்துக்கொண்டிருந்தது.

சோபாவில் உட்கார்ந்து தின்பண்டங்கள் சாப்பிட்டுக்கொண்டே இருவரும் டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது… “க்ரிஷ் மழை வருது…” என்றாள் வெளியே பார்த்து கண்கள் விரிய.

“ஹ்ம்ம் ஆமாம். அதுக்கென்ன?” என்றான் உம்மரமாக டிவி பார்த்துக்கொண்டு.

“அதுக்கு… எ…ன்னவா…?” சட்டென ரிமோட் எடுத்து ஆஃப் செய்தவள் “நான் பால்கனி’க்கு போறேன்” என்று எழுந்து சென்றுவிட்டாள்.

அவள் செல்வதை பார்த்துப் புன்னகையுடன் பின்னே சென்றான்.

அவள் மழைச் சாரலில் நின்று கொண்டிருந்தாள்… அவன் உள்ளே சென்று போர்வை எடுத்து வந்தான்.

“லூசு மழைல நனையாத. காய்ச்சல் வந்துரும்” அவளை இழுத்துக்கொண்டு வந்து அங்கிருந்த சோபாவில் உட்காரவைத்துப் போர்வையைக் கொடுத்தான்.

அவளும் போர்த்திக்கொண்டு உட்கார அவள் ஆகுகில் அவனும் உட்கார்ந்தான் அவனுடைய போர்வையுடன்.

அந்த மழையின் சாரல் மற்றும் அதனுடன் வந்த காற்று அவர்கள் மேல் பட்டும் படாமல் செல்ல… அவள் போர்வையை இறுக்கிக்கொண்டாள். அதை பார்த்த க்ரிஷ், “ரொம்பக் குளுருதா?” என கேட்க “ஹ்ம்ம்” என்றாள்.

அவனுடைய போர்வையை அவளுடன் சேர்த்து அவன் போர்த்திக்கொண்டான்… அவன் தோளில் சாய்ந்துகொண்ட சுஷி மனதில் பழைய ஞாபகங்கள் வந்து சென்றது.

க்ரிஷின் வீட்டில் இதேபோல பால்கனியில் மழையை பார்த்தவண்ணம் இருவரும் ஒரே போர்வைக்குள் ஒடுங்கிக்கொள்வது… பார்வதி இருவருக்கும் ஏதாவது சூடாக செய்துதருவது என அதையெல்லாம் நினைத்துப்பார்த்தாள்.

பின், “மழை வர்றப்பல்லாம் உன் ஞாபகம் வரும் க்ரிஷ்… உன் வீடு… பால்கனி… ரெண்டுபேரும் நனையறது. அப்புறம் இந்த மாதிரி மழைய ரசிக்கிறது” என்று சொல்லிமுடிக்கும் முன்…

“பாருவோட அனியன் பஜ்ஜி இல்ல பொடேட்டோ போண்டா” என்று அவன் சிரிப்புடன் சொல்ல… அவனைப் பார்த்து முறைத்தபடி புன்னகைத்த சுஷி…

“தின்னி பண்டாரம்… ஆனா கரெக்ட் தான். சூடா ஆண்ட்டி செய்ற போண்டா பஜ்ஜி. நிறைய மிஸ் பண்ணேன் க்ரிஷ்” என மறுபடியும் அவன் மேல் சாய்ந்து கொண்டாள்.

அவன் மனதில் காலையில் இருந்து நெருடிக்கொண்டிருப்பதை அவளிடம் கேட்கலாமா வேண்டாமா என்ற யோசனையுடன் இருக்க… அவன் அறியாமல் “உன் மனசுல இன்னும் ராம் இருக்கானா சுஷி?” என கேட்டான் அவன் நினைத்ததை.

அவன் கேட்டவுடன் நிமிர்ந்து அவனைப்பார்த்த சுஷி, “இப்போ எதுக்கு இந்த க்வெஸ்டின் க்ரிஷ்” என கேட்டுக்கொண்டே மறுபடியும் சாய்ந்துகொண்டாள்.

“இன்னைக்கு காலைல நம்ம பேசிட்டு வந்தப்ப… உன் கண்ணுல தெரிஞ்ச கண்ணீர். இதுக்கு முன்னாடி ஒரு டைம் அவன் உன்ன ஏமாத்திட்டான்னு சொன்ன. அதா…” என கேள்வியாக நிறுத்தினான்.

அவன் கையை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு “நான் மிச்சிகன்’ல இருந்து அப்போ தான் வந்துருந்தேன் க்ரிஷ் படிப்பு முடிச்சு. என் லைஃப்ல பெரிய பிடிப்பு இல்லாதப்ப, என்னோட வெறுமையை நிரப்ப… நான் தேர்ந்தெடுத்த ஒரு பெர்சன்… ராம்”

“வீட்டுக்கு அடிக்கடி வந்தான் அப்பாகூட வேல பண்ணதால. எனக்கு இன்னோரு க்ரிஷ் மாதிரி தெரிஞ்சான். அவனோட அணுகுமுறை, என்கிட்ட பேசின விதம் எல்லாமே உன்ன மாதிரி… அப்புறம் பிடிச்சுடுச்சு. லவ் அப்படி இப்படினு இருந்தேன்”

“அவனுக்கு திடீர் கல்யாண ஏற்பாடு பண்ணாங்க, அவன் வீட்ல. மனசு சுக்கு நூறா ஒடஞ்சது. ஏன் எனக்கு பிடுச்சது எதுவுமே நிலைக்க மாட்டேங்குது’னு கோபம்… மறுபடியும் தனிமை… அதுனால வருத்தம்… மன அழுத்தம். எல்லாத்தையும் மறக்க இங்க வந்தேன்”

“ட்ரிங்க்ஸ் எடுக்க ஸ்டார்ட் பண்ணேன். நான் நினச்ச மாதிரி பழசை, தனிமையை மறக்க அது உதவியா இருந்துச்சு. ஆனா அவன்… அவனோட வைஃப் கூட சந்தோஷமா இருந்தான். அவளுக்காக எல்லாம் செய்றான், என்ன மறந்துட்டு”

“நான் மட்டும் ஏன் இப்படி இருக்கேன்’னு தோணுச்சு. அவனை மறக்க முடியாமலா இப்படி இருக்கேன்னு எனக்குள்ளேயே ஒரு கேள்வி. கண்டிப்பா இல்லை. அந்த பழைய நினைப்பு எதுவும் இல்ல. என்னோட முகத்தை பார்க்கறப்ப எனக்கே கோபமா வந்துச்சு”

“என்ன விட்டுட்டு போன அவன், சந்தோஷமா இருக்கான். அவன் போய்ட்டான், தனியா இருக்கோம். சரி… நான் சந்தோஷமா இல்லனாலும் பரவால்ல என்ன கஷ்டப்படுத்திக்கக் கூடாதுனு ஸெல்ஃப் டிடாக்ஸ்க்கு என்ரோல் பண்ணேன்” என்று சொல்லும்போது அவள் கண்ணீர் அவன் சட்டையை நனைத்திருந்தது.

அவள் கண்களைப் போர்வையால் துடைத்தவன் அவள் உச்சியின் மேல் சாய்ந்துகொண்டான்.

“காலைல நான் என்ன சொன்னேன் க்ரிஷ்? உன்ன மறக்க நான் ச்சூஸ் பண்ண எல்லாமே தப்புனு. மைகல்’ல ஸ்டார்ட் ஆச்சு… கடவுள் அவனுக்காச்சும் நல்ல தண்டனை குடுத்தாரு” என்று பெரு மூச்சு விட்டு சொல்லி முடுத்தாள்.

“என்ன ஆச்சு அவனுக்கு” அவன் கேட்க “நான் மிச்சிகன் போனப்புறம் ஏதோ ஆக்ஸிடென்ட்’டாம். மூணு வாரம் பெட் ரெஸ்ட்ல இருந்தான்னு கேள்வி பட்டேன்” என்றாள்.

“அத ஆக்ஸிடென்ட்னு நீயும் நம்பிட்டயா சுஷி?” சில வினாடிகள் கழித்து சட்டென எழுந்தாள் அவன் சொன்னதில் இருந்த அர்த்தம் புரிந்தபோது.

அவளின் கண்களை ஆழ்ந்து பார்த்த க்ரிஷ்… “உன்ன தள்ளிவிட்ட மார்கயே அடிச்சவன் நான். உன்ன ஏமாத்தினவன சும்மா விடுவேனா?”

இறுகிய முகத்துடன், மழையைப் பார்த்துக்கொண்டு… “வெகேஷன்’க்கு Peoria வந்தேன். நீயும் மிச்சிகன்’ல இருந்த. எந்த தைரியத்துல பண்ணேன்னு தெரில. என் முன்னாடி அவன் உன்ன பத்தி தப்பா பேசுனது மட்டும் தான் தெரிஞ்சது. கௌஷல்’ல கூப்டுட்டேன் கூட வரச்சொல்லி”

“ஹலோவீன் அன்னிக்கு அவன் எப்பவும் போற பார்’ல இருந்தான்… ஒரு 30 அடிக்கு மேல இருக்கும் பேஸ்பால் பேட்ல…நாங்க இருந்த காஸ்ட்டியூம், நாங்க யாருனே அவனுக்குத் தெரில”

“அவனைப்பத்தி அவன் அம்மா அப்பாக்கு நல்லாவே தெரியும். அதுனால விஷயம் பெருசு பண்ணாம விட்டுட்டாங்க” என்றான் கோபத்தின் வெளிப்பாட்டில் வந்த புன்னகையுடன்.

அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தவள் கண்களில் அருவி போல் கண்ணீர் கொட்டிக்கொண்டிருக்க… அவன் கையை இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டாள். அவன் அவளைச் சுற்றி அணைத்துக்கொண்டான்.

“உனக்கு தொல்லை கொடுத்த இன்னொருத்தன் இருக்கான். அவனுக்கு அடுத்தவாரம் இருக்கு” பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு வார்த்தை வந்தும் வராமலும் அவன் சொன்ன நொடி, சட்டென நிமிர்ந்து… “என்ன சொன்ன?” அவள் கேட்க “ஒன்னும் இல்லை” என்று முடித்தான் ஆனால் முகத்தில் கோபம் சற்றும் குறையவில்லை.

சிறிது நேரம் இருவரிடத்தில் மௌனமே நிறைத்திருந்தது.

அவன் மேல் சாய்ந்திருந்த சுஷி நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்து, “ஏன் க்ரிஷ் மைக்கேல் மட்டுமா ஏமாத்தினான்? ராம் கூடத்தானே”

இப்போது அவனைப் பார்க்காமல் எங்கோ பார்த்துக்கொண்டு… “ஓ! ராம் உன் ஃபிரன்ட். அதுனால அவனை நீ கேட்கலையோ? இல்ல எனக்காக அவன்கிட்ட ஏதாச்சும் கேட்டயா?” கேட்டாள் அவனிடம்.

அந்தக் கேள்வியை அப்போது எதிர்பார்க்காத க்ரிஷ், சில நொடிகள் கழித்து…

“ராம் என் ஃபிரன்ட்…. ஹ்ம்ம் கரெக்ட். ஆனா ஒரு சின்ன கரெக்ஷன். அவன் கூட நீ பழக ஸ்டார்ட் பண்ணதுக்கப்புறம் தான், நானும் அவன்கூட பழக ஆரம்பிச்சேன். அதுக்கு முன்னாடி பெருசா இல்ல. அவன் பாரு அப்பாகூடத் தான் அப்போ ரொம்ப க்ளோஸ்”

“அவன் நல்லவனா இல்ல உன்ன ஏமாத்தறானான்னு தெரிஞ்சுக்க தான் அவன்கூட பழகினேன். ஆனா அவன் நெஜமாவே ரொம்ப நல்லவனா இருந்தான். Genuine. Perfect gentleman type. பட் அவன் திடீர்னு கல்யாணம் பண்ணிட்டு வந்து நின்னான்”

“கல்யாணத்துக்கப்புறம் அவன மொதல்ல நான் பாத்துருந்தேன்னா கண்டிப்பா என்ன நடந்துருக்கும்னு எனக்கே தெரில. அடிதடி கூட ஆகியிருக்கலாம். ஆனா நான் மொதல்ல பாத்தது நந்தினிய”

“இன்னும் சொல்லப்போனா இன்னொரு சுஷிய. ரொம்ப டெலிகேட். கண்ணுல எப்பவும் தெரியற ஒரு ஏமாற்றம், சோகம். யாரும் தெரியாத ஊருக்கு அவனை நம்பி வந்துருந்தா”

“அவனோட பாஸ்ட் கண்டிப்பா சொல்லிருப்பான்னு நினச்சேன். அது அவ முகத்துலயே தெரிஞ்சுது”

“உன்ன ஏமாத்தி கல்யாணம் பண்ணிட்டு வந்துருக்க மாட்டான்னு ஏதோ மனசுல சொல்லிட்டே இருந்துச்சு. அவன்கிட்ட கேட்டப்ப தான், உனக்கும் விஷயம் தெரியும். ரெண்டுபேரும் எவ்வளவோ கல்யாணத்த நிறுத்த ட்ரை பண்ணீங்கன்னு சொன்னான்”

“அப்போ எனக்கு ரொம்ப முக்கியமா தெரிஞ்சது ரெண்டு விஷயம். அந்தப் பொண்ண அவன் ஏத்துக்கணும். உன்கூட அதுக்கு மேல பழக்கம் வெச்சுக்கக் கூடாதுனு. நான் நினச்ச மாதிரியே அத அவன் பண்ணான்”

“நான் நினைக்காத ஒன்னு நீ இந்த லெவல்’கு டிப்ரஸ்(depress) ஆகிருப்பன்னு. அது தெரிஞ்சவுடனே கிளம்பி வந்…” சொல்ல வேண்டியதை விட அதிகமாக வார்த்தைகள் வந்துவிட்டது என எண்ணி அவன் நிறுத்த… மறுபடியும் அதிர்ச்சியுடன் எழுந்தாள் சுஷி.

வந்த வார்த்தைகளே போதும் சுஷிக்கு அவன் என்ன சொல்லவந்தான் என்று புரிவதற்கு.