Nenjathai Killathe 9

9

பகுதி 9:

மழைத்துளியாக வந்தாய்

வறண்ட நிலத்தில் பெய்கின்ற மழை நீரை போல தான்,சிலரது வருகை சிலரது வாழ்க்கையே வசந்தமாக்கிவிடுகின்றது .

“விண்ணில் இருந்து வருகின்ற மழைத்துளி

மண்ணில் விழுவதால் அது ஒன்றும் மடிந்து போவதில்லை!

மாறாக அது அந்து வறண்ட பூமிக்கே உயிர்கொடுக்கின்றது

அது போல் தான் கண்ணே, நீ என் வாழ்வில் வந்ததால்

உயிரற்றுப்போன என் இதயம் இன்று உயிர் பெறுகின்றது!”

ஆதவன் உதிக்க, காலை பொழுது ரம்மியமாக விடிந்தது, காவியா, சுவாதி,ஸ்ருதி மூவரும் டிபன் சாப்பிட்டு கொண்டிருந்தனர், அப்போது ஸ்ருதி காவியாவை பார்த்து,

“என்னடி இப்போலாம் உன் ஆளு போன் பேசுன மாதிரியே இல்ல என்னாச்சிடி”

காவியா,”அவன பத்தி என்கிட்ட பேசாத” என்று கோபமாக கூறினாள்

ஸ்ருதி,”ஏன் என்னாச்சு”

காவியா,”அபி சார் அவன அகாடமிய விட்டு நிருத்திட்டாருல, அதனால, அன்னைக்கு, பேசும் போது அபி சார திட்டுனேன், உடனே அவன் நீ அபி சார திட்றதா இருந்தா, என்கிட்ட இனிமே பேசாதன்னு சொல்லிட்டான்”

ஸ்ருதி,”அதுக்கு நீ என்னடி சொன்ன”

காவியா,”அப்போ இனிமே நீ உன் அபி சாரயே லவ் பண்ணுன்னு சொல்லிட்டு வந்துட்டேன்”

ஸ்ருதி,”இத ஏன் என்கிட்ட சொல்லல”

காவியா,”உன்கிட்ட சொன்னா, உடனே எங்கள சேத்துவைக்க கிளம்பிருவ அதான் சொல்ல”

ஸ்ருதி,”இப்போ மட்டும் என்ன? நான் அத தான் பண்ண போறேன்”

காவியா,”இந்த முறை நீ எவ்வளவு பண்ணாலும் சரி, நான் கேட்க மாட்டேன், எனக்கு ஆபீஸ்க்கு டைம் ஆச்சு, நான் கெளம்புறேன்”என்று கூறி அங்கிருந்து, ஸ்ருதி எவ்வளவு தடுத்து ஏதும் கேட்காமல் கிளம்பினாள்.

பிறகு ஸ்ருதி,சுவாதியிடம்,

ஸ்ருதி,”என்னடி இவ இப்டி இருக்கா, சரி நான் ஆபீஸ் கிளம்புறேன், நீ வரல”என்றாள்

சுவாதி,”போகனும்டி கொஞ்ச வேல இருக்கு முடிச்சிட்டு வரேன், நீ போ” என்றாள் .

ஸ்ருதி,”சரி டி, பாய்” என்று கூறிவிட்டு, ஸ்ருதி சென்றாள்.

சுவாதி hostelலில் இருந்து கிளம்பி ஆபீஸ்க்கு செல்லும்போது தான் அவளுக்கு அடையாரில் தனக்கு ஒரு வேலை இருப்பது நியாபகம் வந்தது . உடனே அடையார் செல்வதற்காக, பஸ் ஸ்டாண்டிற்கு சென்றாள் .

வருண் தன் காரில் ஆபீஸ்க்கு வந்து கொண்டிருந்தான், அப்போது திடிரென்று அவனது கார் பிரேக் down ஆனது, அவன் எவ்வளவு முயற்சித்து பார்த்தும் அது ஸ்டார்ட் ஆவதாக தெரியவில்லை, உடனே அருகில் இருந்த mechanic ஷாப்பில் விட்டுவிட்டு, ஆட்டோக்காக காத்துக்கொண்டிருந்தான் …

அப்போது கொஞ்ச துலைவில் ஆட்டோ வருவதைக்கண்டான் .

பஸ் ஸ்டாண்டில் காத்துக்கொண்டிருந்த சுவாதி, இதுக்கு மேல பஸ்க்காக வெயிட் பண்றது சரியில்ல, பேசாம ஆட்டோல போய்டலாம் என்று, கொஞ்சம் தொலைவில் ஆட்டோ வருவதைக்கண்டு ஆட்டோவை நிப்பாட்ட ரோட்டை கிராஸ் பண்ணி ஓடினாள் …

கடைசியில், ஆட்டோ நின்றது வருண், சுவாதி இருவரும் அண்ணா அடையார் என்று கூறிக்கொண்டு ஆட்டோவில் அமர முயலும் பொழுது, இருவரின் தலையும் முட்டிக்கொண்டது, பிறகு இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர் .

வருண் தனது முதல் பார்வையிலே தன் மனதை சுவாதியிடம் பறிகொடுத்தான்…

வருண் தன்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்ததை கவனித்த சுவாதி, வருணிடம்

சுவாதி,”ஹலோ தள்ளுங்க சார், நான் போகணும்” என்றாள்

தன் நினைவிற்கு வந்த வருண்

வருண்,”நானும் தாங்க போகணும்”

சுவாதி,”நான் தான் சார் முதல்ல கூப்ட்டேன்”

வருண்,”நான் தாங்க முதல்ல கூப்ட்டேன்”

சுவாதி,”இது என் ஆட்டோ நான் தான் முதல்ல கூப்ட்டேன்”

வருண்,”இது என் ஆட்டோ நான் தான் முதல்ல கூப்ட்டேன்”என்று இருவரும் சண்டை போட, ஆட்டோகாரர் பொறுமையை இழந்து,

“என்ன உங்க ஆட்டோவா, இது என் ஆட்டோ மா, போங்க போய் முதல்ல உங்க சண்டைய தீர்த்துட்டு வாங்க” என்றான் .

உடனே வருண்,சுவாதியிடம்

வருண்,”நீங்களும் அடையார் போகணும் நானும் அடையார் போகணும் எதுக்கு நமக்குள்ள சண்ட, டைம் வேற ஆய்ட்டு இருக்கு, சேர்ந்தே போவமே” என்றான் .

சுவாதி,”நான் அடையாறுக்கு முன்னாடியே இறங்கிருவேன், நா எனக்குள்ள சார்ஜ் மட்டும் தான் தருவேன்” என்றாள்

உடனே வருண் சிரித்துக்கொண்டே சுவாதியிடம்,

வருண்,”வேணும்னா உங்களுக்கும் சேர்த்து நானே குடுக்குறேன்” என்றான் .

சுவாதி,”நீங்க ஏன் சார் எனக்கு குடுக்கணும், இங்க பாருங்க இங்க இருந்து நா போகவேண்டிய இடத்துக்கு, 100 ருபீஸ் ஆகும், ஸோ நா எனக்குரிய பணத்த குடுத்திடுறேன்” என்றாள்

வருண்,”ஒகே மேடம் இப்போவாது போலாமா” என்று கூறிவிட்டு, ஆட்டோகாரரை பார்த்து,”அண்ணா வண்டிய எடுங்க” என்றான் .

பிறகு இருவரும் ஒரே ஆட்டோவில் பயணித்தனர் .

வருண் அவசரத்தில் சுவாதியின் அருகிலே அமர்ந்திருந்தான், சுவாதியோ ஆட்டோவிற்க்கு வெளியே பார்த்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள்.

சிறுது நேரம் கழித்து அவள் பக்கம் திரும்பிய வருண், சுவாதியையே மெய்மறந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் .

“கண்களோடு இரு கண்களோடு

ஒரு காந்தல் பூத்ததடி பெண்ணே

காற்றிலாடி சிறு காற்றிலாடி

ஒரு காதல் பூத்ததடி கண்ணே”

‘ நம் த நம் த த ந நம் த நம் த ந நம் தன தம் தம் ‘ என்று அவன் மனம் தாளம் போட ,  யாரோ தன்னையே பார்ப்பது போல் தெரிகிறதே என்று எண்ணி, அந்த பக்கம் திரும்பியவள், வருண் மிக அருகில் தன் பக்கம் அமர்ந்து தன்னையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை பார்த்து,

“ஹலோ சார்” என்று தட்டினாள்.பிறகு எங்கோ கனவுலகில் மிதந்து கொண்டிருந்த வருண் தன் நினைவிற்கு வந்தான் .

வந்தவன் சிரித்துக்கொண்டே,என்ன என்பது போல் தன் கண் புருவத்தை உயர்த்தி சுவாதியை பார்க்க .

சுவாதி,”அறிவில்ல, இப்படி தான் பக்கத்துல, வந்து உட்காருவீங்கலா, போங்க சார் அங்க எவ்வளவு இடம் இருக்கு தள்ளி உக்காருங்க” என்று கூறிவிட்டு மறுபடியும் அந்த பக்கம் திரும்பிக்கொண்டாள்.

வருணும் தன் வாடிய முகத்துடன் தன் மொபைலை நோன்டிக்கொண்டு தன் மனதிற்குள்,”பேர எப்படி கேட்குறதுன்னு புரியலயே“என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்த வேலையில், சுவாதியின் ஸ்டாப் வர அவள் கீழே இறங்கி வருணின் கைகளில் நூறு ரூபாயை கொடுத்துவிட்டு அங்கிருந்து சென்றாள் .

வருணோ, அவள் தந்த அந்த நூறு ரூபாவயே வெறித்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் .

பிறகு ஒருவழியாக வருண் அகாடமி வந்தடைந்தான், அனைவரும் வருணை பார்த்து குட் மார்னிங் சொல்ல, வருண்ணோ யாருக்கும் சரியாக பதில் சொல்லாமல் அந்த நூறு ருபாய் தாளையே பார்த்துகொண்டு தன் அறைக்கு சென்றான் .

காவியா சுவாதிக்கு போன் செய்தாள்,

சுவாதி,”என்ன டி”

காவியா,”எங்க டி இருக்க” என்றாள்

சுவாதி,”ஆபீஸ் விஷயமா அடையார் வந்தேன் டி” என்றாள்

காவியா,”அப்படியா”

சுவாதி,”ஆமா இத கேக்க தான் போன் பண்ணியா” என்றாள்

காவியா,”இல்ல டி மனசு சரியில அதான் போன் பண்ணினேன்”

சுவாதி,”எனக்கும் தான் டி”

காவியா,”நான் ராஜேஷ் மேட்டர்ல கவலையா இருக்கேன், உனக்கு என்ன டி ஆச்சு, ஆபீஸ்ல ஏதும் பிரச்சனையா”

சுவாதி,”ஆபீஸ்லலாம் ஒன்னும் பிரச்சன இல்ல, நேத்து ஸ்ருதி அபி சாரோட அக்கா அடிச்சதா சொன்னால, அத நினைச்சிதாண்டி கவலையா இருக்கேன், அவங்க என்ன கேட்க ஆளு இல்லன்னு நினச்சிட்டாங்களா”என்றாள்

காவியா,”எனக்கும் தான் கஷ்டமா இருக்கு, ஆனா ஸ்ருதி தான், நான் எல்லாம் பாத்துக்கறேன்னு சொல்லிட்டால” என்றாள்

சுவாதி,”அவ சொல்லுவா டி, நம்ம மனசுன்னு ஒன்னு இருக்குல, கேக்கமாட்டிக்குதே” என்றாள்

காவியா,”ஆமா டி”

சுவாதி,”நான் முடிவு பண்ணிட்டேன் டி,  அகாடமி போய் அபி சார பாக்கலாம்ன்னு இருக்கேன் டி” என்றாள்

காவியா,”ஏய் அடையார்ல முக்கியமான ஆபிஸ் வேலை இது தானா ? ஏய் நீயா எதுவும் பண்ணாத, ஏதும் தப்பாயிட போது?” எச்சரித்தாள்..

சுவாதி,”அதுலாம் ஒன்னும் ஆகாது” என்றாள்

காவியா,”சரி நீ அடயார்ல தான இருக்க, நானும் வாரேன், நீ என்ன பண்ற, நாம வழக்கமா அடயார் போனா போவோம்ல, KT காபி ஷாப், அங்க வெயிட் பண்ணு, அதுக்குள்ள நானும் அங்க வந்த்திர்ரேன் நாம இத பத்தி பேசி ஒரு முடிவெடுப்போம்” என்றாள்

சுவாதி,”சரி” என்று கூறி போனை வைத்தாள்.

அகாடமியில் வருண்ணோ சுவாதியை எண்ணி சிரித்துக்கொண்டிருந்தான், அப்போது வருணின் அறைக்கு ஏதோ ஒரு வேலையாக வந்த ஸ்ருதி வருணிடம் வந்து,

ஸ்ருதி,”சார் பைல்ல பேப்பர் எல்லாம் ரெடியா இருக்கு”என்று கூறினாள்

ஆனால் வருண் சுவாதியின் நியாபகத்தில்,”அடையார் கொண்டு போங்க” என்றான்.

ஸ்ருதி,”என்ன சார் சொல்றீங்க” என்று சற்று கணீர் குரலில் கேக்க, வருண் தன்னிலை அடைந்தான் .

ஸ்ருதி,”சார் பைல்” என்றாள்

வருண்,”வைச்சிட்டு போங்க, நான் பார்த்துக்கறேன்” என்றான்

ஸ்ருதி அறையின் வெளியே சென்று,”இந்த வருண் சாருக்கு திடிர்ன்னு, என்ன ஆச்சு” என்று யோசித்துக்கொண்டே தன் அறைக்கு சென்றாள்.

அபி தன் போனை கையில் வைத்துக்கொண்டு ராஜேஷிர்க்கு போன் பண்ணலாமா வேண்டாமா, என்று யோசித்துகொண்டிருந்தான், பின் பலமணிநேர யோசனைக்கு பிறகு, ராஜேஷ்க்கு போன் செய்து நாளை காலையில் தன்னை அகாடமியில் வந்து பார்க்கும்மாறு கூறி விட்டு, தன் போனை துண்டித்தான் ..

இதை கேட்ட ராஜேஷ் வானத்துக்கும் பூமிக்கும் மாக குதித்தான், அபி சாரே தன்னை அவரின் அகாடமிக்கு அழைத்துள்ளார் என்பதை தன் வீட்டில் உள்ள அனைவரிடமும் கூறி வீட்டையே ரெண்டாக்கி விட்டான் .

காபி ஷாபில் சுவாதி காவியாவிற்காக காத்துக்கொண்டிருந்தாள். அப்போது தான் சுவாதிக்கு ஒன்று தோன்றியது .

சுவாதி,”நாம அகாடமிக்கு போகும் போது ஒருவேளை, ஸ்ருதி நம்மள பார்த்துட்டான்னா, கண்டிப்பா அவ என்ன அபி சார பார்க்கவிடமாட்டா, என்ன பண்ணலாம்” என்று கொஞ்ச நேரம் யோசித்துவிட்டு பிறகு, ஸ்ருதிக்கு போன் செய்தாள்.

ஸ்ருதி,”சொல்லு டி”

சுவாதி,”உன்கிட்ட கொஞ்சம், பேசனும்”

ஸ்ருதி,”சொல்லு டி”

சுவாதி,”நேர்ல டி”

ஸ்ருதி,”இப்போ எப்படி டி முடியும்”

சுவாதி,”நான் என் வொர்க் விஷயமா அடயார் வந்திருக்கேன்,அதான் கொஞ்சம் நீ KT காபி ஷாப்க்கு வரமுடியுமா” என்றாள்

ஸ்ருதி,”அங்க தான அகாடமிக்கு பக்கத்துல தான இருக்கு, நான் வரேன்” என்று கூறினாள்.

சுவாதி,”சரி சீகரம் வா” என்று கூறி போனை வைத்தாள்.

சுவாதி,”காவியா கிட்ட சொல்ல வேண்டாம் ஸ்ருதி கிட்ட சொன்னாலும் சொல்லிருவா நாம உடனே அகாடமி போலாம்” என்று கூறி அகாடமிக்கு சற்று தள்ளி மறைவான ஒரு இடத்தில் நின்று கொண்டு ஸ்ருதி வருகிறாளா என்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்…

ஸ்ருதி அகாடமியை விட்டு வெளியேறி காபி ஷாப்பிற்குள் நுழைந்தவுடன் . சுவாதி, வாட்ச்மனிடம் “அபி சார பாக்கணும்” என்று கூறிவிட்டு அகாடமிக்குள் நுழைந்தாள் .

தன் வேலை விஷயமாக கீழே வந்த வருண் சுவாதி அகாடமிக்குள் வருவதை கண்டு,”தான் காண்பது நிஜமா, இல்லை கனவா” என்று கைகளை ஒருமுறை கிள்ளி பார்த்துக்கொண்டான்…

பிறகு இது கனவல்ல, நிஜம் என்று தெரிந்தவுடன் .முகத்தில் புன்னகையுடன் சுவாதியை நோக்கி சென்றான் .

அங்கே காபி ஷாப்பில் ஸ்ருதி வந்த கொஞ்ச நேரத்தில, காவியாவும் வந்து சேர்ந்தாள். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டு,

“நீ இங்க என்ன பண்ணற” என்று ஒரே நேரத்தில் கேட்க்க .

ஸ்ருதி,”சுவாதி தான் போன் பண்ணி வர சொன்னா” என்றாள்

காவியா,”உன்ன ஏன் வரசொன்னா, சரி உன்ன இங்க வரசொல்லிட்டு அவ, ஒ god ஸ்ருதி இப்போ நாம உடனே உன் அகாடமி போனும்” என்று கூறினாள்

ஸ்ருதி,”ஏன் டி என்ன ஆச்சு” என்று கேக்க, காவியா சுவாதி தன்னிடம் கூறிய அனைத்தையும் கூறினாள், பின்பு இருவரும் அகாடமியை நோக்கி விரைந்தனர் .

அங்கே அகாடமியில் சுவாதி வருணிடம்,

சுவாதி,”நீயா, நீ இங்க என்ன பண்ற”

வருண்,”இதோ பாருடா , நான் உங்கள பார்த்து கேட்க வேண்டிய கேள்விய நீங்க என்ன  பார்த்து, கேட்குறீங்களா!”

சுவாதி,”எனக்கு புரியல”

வருண்,”நான் இங்க தாங்க மேனேஜரா வொர்க் பண்றேன், by தி வேஐயம் வருண்” என்று சுவாதியின் முன் கை நீட்ட,

சுவாதி,”ஒ சார் தான் அபிமன்யு சாரோட ஜால்ரா வா, வா டா வா உன்னை தான் டா நான் தேடிட்டு இருக்கேன்”என்று வருணின் சட்டையை புடிக்க,

வருண்,”மேடம் நீங்க யாரையோ தப்பா நினச்சிட்டு, என்கிட்ட இந்த மாதிரி நடந்துக்கிரிங்க, நான் ரொம்ப நல்ல குடும்பத்த சேர்ந்தவங்க” என்றான் .

சுவாதியோ எதையும் ஏற்றுக்கொள்ள தயாராக இல்லை, பொடு பொடுவென கடுகை போல வருணிடம் பொரிந்து தள்ளினாள்.

சரியான நேரத்தில் அங்கு வந்த காவியாவும், ஸ்ருதியும், சுவாதியை ஒருவழியாக சமாதானம் செய்தனர் .

பிறகு அங்கு நின்னுகொண்டிருந்த வருணை பார்த்து காவியா,

காவியா,”சார், நீங்களா” என்றாள்

வருண் தன்மனதிற்குள்,”இந்த பொண்ண தான நாம அன்னைக்கு hospitalல பாத்தோம்” என்று நினைத்துகொண்டான்

வருண்,”ஹாய்” என்றான், இதை பார்த்த ஸ்ருதி,காவியாவிடம்.

ஸ்ருதி,”ஏய் உனக்கு வருண் சார தெரியுமா” என்றாள்.

காவியா,”இவர் தான் டி ஜோ ஆபரேஷன்க்கு பணம் குடுத்தவரு” என்றாள்

ஸ்ருதி வருணிடம்,”உண்மையாவா சார், இத ஏன் என்கிட்ட நீங்க முதல்லயே சொல்லல, தங்க யு ஸோ மச் சார்” என்று மகிழ்ச்சியோடு கேட்டாள்.

வருண்,”ஸ்ருதி, நீங்க எனக்கு தேங்க்ஸ் சொல்லாதிங்க, அபி சாருக்கு தான் சொல்லணும், அவரு என்ன பண்ண சொன்னாரோ அத தான், நான் பண்ணினேன்” என்றான் .

ஸ்ருதி,”சொல்றேன் நிச்சயமா சொல்றேன்” என்று தன் மனதிற்குள் ஒரு வித நெகிழ்ச்சியோடு புன்னகைத்தாள்.

சுவாதி,” உங்க அபி சார் பெரிய தான பிரபுவாவே இருக்கட்டும்,அதுக்காக என் ப்ரெண்ட இப்படி தான் கொடும படுதுவாங்களா” என்றாள்

ஸ்ருதி,”நான் உன்கிட்ட எத்தன தடவ சொல்றது, எனக்கு இங்க எந்த பிரச்சனையும் இல்லன்னு, ப்ளீஸ் டி எந்த பிரச்சனையும் பண்ணாத டி, உனக்கு சந்தேகமா இருந்தா வருண் கிட்ட வேணும்னா கேட்டுபாரு” என்றாள் .

வருண்,”ஆமாங்க இங்க ஸ்ருதிக்கு எந்த பிரச்சனையும் இல்ல, இனிமையும் வராம, நான் பாத்துக்கரேன், இனிமே உங்க ப்ரெண்ட நல்லா பார்த்துக்கவேண்டியது என் பொறுப்பு”என்றான் .

இருமனதாக ஏற்று கொண்ட சுவாதி ,” எல்லாம் சரி மறுபடியும் அவளுக்கு ஏதாவது பிரச்சனையை வந்துச்சு முதல்ல உங்கள தான் நான் பிடிப்பேன் “

” கண்டிப்பா பிடிங்க ” இரு பொருள் பட கூறினான் …

புரியாமல் முகத்தை திருப்பிக்கொண்டாள் ,  வருண் ஸ்ருதியிடம்,

“யாருங்க இவங்க, இப்படி பட்டாசு மாதிரி வெடிக்கறாங்க” ஸ்ருதி சிரித்துக்கொண்டே

ஸ்ருதி,”இது சுவாதி, இது காவியா” என்றாள்

உடனே வருண் தன்மனதிற்குள்,”சுவாதி” என்று சொல்லி பார்த்துக்கொண்டான் .

ஸ்ருதி,”நாங்க மூணு பேரும் பெஸ்ட் ப்ரண்ட்ஸ்” என்றாள் .

வருண்,”பார்த்தாலே தெரியுதுங்க” என்றான், பிறகு காவியாவும், சுவாதியும், ஸ்ருதியிடமும், வருணிடமும், விடைபெற்று கொண்டு அங்கிருந்து சென்றனர் .

ஸ்ருதி அபியை தேடி அவன் அறைக்கு சென்றாள், ஆனால் அவன் அங்கு இல்லை, பிறகு அவனை சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள், அவன் மாடியில் இருந்து இறங்கி வந்துக்கொண்டிருந்தான் .

ஸ்ருதி அவனை பார்த்து சிரித்துக்கொண்டே அவன் அருகில் சென்றாள், அவனோ,”ஸ்ருதி ஏன் என்னையே பார்த்துட்டு வாரா, அதுவும் சிரிச்சிக்கிட்டே ஒன்னும் புரியலேயே” என்று மலங்க விழித்தான் …

ஸ்ருதி அவனின் அருகில் நெருங்கி வர வர அவன் செய்வதறியாது திகைத்துநின்றான் .

ஸ்ருதியோ கண் இமைக்கும் நொடியில் அவன் அருகில் வந்து நின்றாள், ஸ்ருதி அபியின் அருகில் அதுவும்,இவ்வளவு நெருக்கமாக நின்றது இதுவே முதல் முறை, அபியோ என்னவென்று புரியாமல் குழப்பத்தில் நின்றான்.

ஸ்ருதியை பார்த்து,”ஸ்ருதி என்ன விஷயம்”என்று கேட்க்க, ஸ்ருதியோ எதுவும் கூறவேண்டாம் என்பதை போல், தன் விரலை அவனது இதழ் மீது வைத்தாள்,

அவளின் இந்த செய்கையில் அபி முதன் முறையாக அதிர்ந்துபோனான், பின் ஸ்ருதி அபியின் சட்டையை பிடித்து தன் பக்கம் இழுத்தாள் .

அபி என்னவோ ஏதோ என்று தன் இருகண்களையும் மூடிக்கொண்டான்…

பின் ஸ்ருதி அவனது காதின், அருகில் வந்து மெதுவான குரலில்,”தேங்க் யு” என்றாள்.

இதை கேட்ட அபிக்கு நின்னு போன மூச்சு அப்பொழுது தான் வந்தது, பின் தனது மனதிற்குள்,”இதுக்கு தான் இவ்வளவு பில்ட் up ஆஹ்” என்று சலித்துக்கொண்டான். 

ஸ்ருதியிடம்,”ஹலோ எதுக்கு தேங்க்ஸ்” என்றான்

ஸ்ருதி,”ம்ம்ம்ம் சொல்ல முடியாது” என்று அங்கிருந்து செல்ல முயன்றாள், உடனே அபி அவளின் கைகளை பற்றிகொண்டான், ஸ்ருதி எவ்வளவோ தன் கைகளை அவனது பிடியில் இருந்து விடுவிக்க முயர்ச்சித்து பார்த்தாள்,ஆனால் அவளது முயற்ச்சிகள் எல்லாம் தோல்வியில் முடிந்தது .

ஸ்ருதி,”ப்ளீஸ் கைய விடுங்க, யாராவது பார்த்தா தப்பா நனைப்பாங்க1 ஒரு பாஸ் மாதிரி நடந்துக்கோங்க சார் ” என்றாள்

அபிமன்யு,”ஓ இப்போ கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி நீங்க பண்ணுனீங்களே அதை யாரும் பார்த்தா தப்பா நினைக்க மாட்டாங்களோ… ஒரு பாஸ் கிட்ட நடத்துகிற மாதிரியா நீ நடந்துக்கிட்ட !

ஹலோ எல்லாத்துக்கும் மேல இது என் ஆபீஸ் யாரு என்ன நினச்சாலும் எனக்கு கவலை இல்ல, ஒன் மோர் திங், நமக்குள்ள தான் ஒன்னு இல்லையே அப்றோம் யாரு என்ன நினச்சா எனக்கென்ன” என்றான்…

நமக்குள்ள தான் ஒன்னும் இல்லையே … கேட்டவுடன் ஸ்ருதியின் வதனம் கூம்பியது ..

ஸ்ருதி,”ப்ளீஸ் விடுங்க” என்றாள்.

உடனே அபி விடனும்மா, அப்போ “ஒகே” என்று தன் கையை விட்டான் .

உடனே ஸ்லிப்பாகிய ஸ்ருதி கீழே விழப்போனாள்,அந்த நேரம் பார்த்து அபி அவளை தன் கைகளால் பிடித்துக்கொண்டான் .

ஸ்ருதிக்கு கோபம் வந்து அவனை முறைத்து பார்க்க, அவனோ தன் இதழில் சிரிப்போடு ஸ்ருதியின் கண்களிலே மூழ்கிருந்தான் . பிறகு அபியின் கண்கள் மௌனம் என்னும் மொழியால் ஸ்ருதியிடம்,

                                                                     “பெண்ணே

உன் விழிகளை கண்டித்துவை.

ஏனென்றால்

அது என்னை உன் இமைகள் என்னும்

சிறையில் அடைக்க துடிக்கின்றது …”

அவளின் கண்களை பற்றி குறை கூறிக்கொண்டிருந்தது.

அபி தன்னையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்த ஸ்ருதி தன் பொறுமையை இழந்து, அபியின் கையில் கிள்ளினாள்,

“ஆஹ்” என்று கத்தி  தன் நிலைக்கு வந்த அபியை, பார்த்து ஸ்ருதி,”ப்ளீஸ் விடுங்க” என்றாள் .

அபிமன்யு,”என்னன்னு சொல்லு விடுறேன் இல்லன இன்னைக்கு புராவும் இப்படியே தான் புடிச்சிட்டு நிப்பேன்”என்றான் .

உடனே ஸ்ருதி,”சரி சொல்றேன்,அதுக்காக,இப்டியேவா கொஞ்சம் விடுங்க” என்றாள்.

அவனும் சரி “இப்போ சொல்லு”என்றான், ஸ்ருதி ஏதோ சொல்லபோவதைப்போல் அவன் அருகில் வர, அவனும் அவள் சொல்ல வருவதைக்கேட்பதர்க்காக ஆர்வமாக இருந்தான் …

ஆனால், ஸ்ருதி அவனை லேசாக தள்ளிவிட்டுவிட்டு அவனிடம் இருந்து தப்பிக்க முயற்சிசெய்தாள்,

ஆனால் அபி,”என்ன தள்ளிவிட்டுட்டா ஓடுற” என்று கூறி அவள் முன்னால் வந்து, அவளை வழி மரித்தான் .

அபி,”நீ என்கிட்ட சொல்ற வரைக்கும் உன்ன விடமாட்டேன்”, என்று கூறி அவள் அருகில் வந்தான், அவன் முன்னே வர வர,ஸ்ருதி பின்னால் போய் கொண்டே இருந்தாள் கடைசியில், சுவற்றின் மீது ஸ்ருதியின் பின் தலை மோதுவதற்கு நூல்லவு தூரம் இருக்கும் நேரத்தில், அபி தன் கையை கொண்டு, ஸ்ருதியின் தலை அடிபடுவதில் இருந்து தடுத்தான் .

அபியின் கைவிரல்கள் தனது தலையை தாங்கிய அந்த நொடி தனக்குள் ஏற்படுபடுத்திய ஸ்பரிசத்தை உணர்ந்த ஸ்ருதி அடுத்த நொடி தனக்கு என்ன நடக்கும் என்கின்ற ஒருவகையான நாணம் கலந்த அச்சத்தில் இறுக்கமாக தன் கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

https://www.youtube.com/watch?v=wcgTcI7yV_Y

பின் ஸ்ருதி தன் கண்களை லேசாக திறந்து பார்த்தாள், அப்போது அபி தன்னை விட்டு கொஞ்சம் தூரம் தள்ளி நின்று தன்னையே பார்த்து சிரித்து கொண்டிருந்ததை பார்த்தாள்.

“பெண்ணே அச்சம் வேண்டாம்

உன்னை காதல் செய்ய எனக்கு

என் விரல்களின் தீண்டல் எதுக்கு

என் கண்களின் தீண்டல் ஒன்றே போதுமே !”

அப்போது அபி,”நீ சொல்லாம நா இங்கருந்து போகமாட்டேன்” என்றான் .

பின் ஸ்ருதி தன் முகத்தை மறுபக்கம் திருப்பிக்கொண்டு,”நீங்க ஜோ ஆபரேஷன்க்கு பணம் குடுத்த விஷயம் எனக்கு தெரிஞ்சிபோச்சு, உங்கள பத்தியும் தெரிஞ்சிபோச்சு இதுக்கு மேலயும் நீங்க கெட்டவங்க மாதிரி நடிக்க வேண்டாம்” என்றாள் .

அபி மறுபடியும் அவள் அருகில் வந்து அவளது காதில் தென்றலை விடவும் மென்மையாக தனது வருடும் குரலில்,”ஆஹான் என்னை பத்தி வேற என்ன உனக்கு தெரியும் ” என்று கிசுகிசுப்பாக கேட்க .

அவனது வருடும் குரல் ஏற்படுத்திய ஸ்பரிசத்தில்   தேகம் தளிர்த்தவள்

” எல்லாமே தெரியும்”  புன்னகையை சிந்திவிட்டு அங்கிருந்து தனது காபின்க்கு சென்றாள்.

அபி அவள் போன பிறகு,”ஸ்ருதி என்ன தான் என்ன கெட்டவனா காட்ட முயற்சி பண்ணாலும், உன்னோட அழகான மனசு முன்னாடி நான் தோற்த்து போயிடுறேன்” உணர்ந்து கூறினான் .

ஸ்ருதி தன் அறையில்,”Mr அபிமன்யு நீங்க எவ்வளவு தான் முயற்ச்சி பண்ணினாலும் சரி உங்களோட நல்ல மனச என் கிட்ட இருந்து மறைச்சிவைக்க, முடியாது” என்றாள் .  இன்று முதன் முதலாக இருவரும் தங்களுக்குள் நடந்த மாற்றத்தை உணர்ந்தனர்.

அபியின் வறண்டு போன வாழ்க்கை இன்று, ஸ்ருதியின் வருகையால் உயிர் பெறுகின்றது ..

– தொடரும்