NSOV 5

அந்தக் கல்வி ஆண்டின் இறுதியில் இருந்தனர் அனைவரும்… ஹரி படிப்பு, தொழில் என்று இரண்டு குதிரையில் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தான்… மிகவும் கடினமாகத்தான் இருந்தது எனலாம்.

ஆனால் அவன் அதை விரும்பியே செய்யத்தொடங்கியிருந்ததால் அவன் இரண்டிலிருந்துமே பின்வாங்க விரும்பவில்லை… அது அவனுக்குப் பழக்கமும் இல்லை…

புதிய இயந்திரங்களை வாங்கத் தந்தையை முன்வைத்து வங்கி கடனுக்காகவேறு முயன்று கொண்டிருந்தான்…

அதனால் அவ்வப்பொழுது கல்லுரியில் விடுப்பு எடுக்கவேண்டியதாக ஆகிப்போனது அவனுக்கு.

கல்லூரி வந்த நாட்களிலும், மதிய இடைவேளையில்கூட, அடுத்துச் செய்யவேண்டியனவற்றை பற்றிய சிந்தனையிலேயே இருந்ததால்… அவனது கலகலப்பு தொலைந்துபோயிருந்தது…

பாலுவுக்கு ஓரளவுக்கு அவன் செயல்பாடுகள் தெரிந்திருந்ததால் அவனால் அதைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது…

ஆனால் அவன் நிலை தெரியாத பெண்கள் இருவரையும் அது பாதித்தது…முக்கியமாக ஸ்வேதாவை…

“எதாவது உடம்பு சரியில்லையா ஹரி” என்று வருத்தத்துடன் அவள் கேட்க… அவளது அந்த வார்த்தை… அவன் மனதை எந்த அளவிற்குக் குளிர்வித்தது என்பதை அவன் மட்டுமே அறிவான்…

அவனது குடும்பத்தில் ஒருவருக்கொருவர் கொள்ளும் அக்கறையை அவளிடமும் கண்டதில் உண்டான உவகை அது…

நாம் ஏதாவது ஒன்றை எதிர்நோக்கி இருக்கும் சமயத்தில்தான் நாட்கள் நத்தையின் வேகத்தில் நகரும்… ஹரியும் அந்த செமெஸ்டர் விடுமுறைக்காகக் காத்திருந்ததினாலும்… வங்கிக் கடன் வேறு தாமதமாகிக் கொண்டிருந்ததாலும்… “நாட்கள் இன்னும் வேகமாகச் செல்லாதா!” என்று சற்று ஆயாசமாக இருந்தது… அவனுக்கு

 

அப்பொழுதுதான், ஒரு வெள்ளிக்கிழமை, மதிய உணவு உண்ணும்பொழுது வர்ஷினி கேட்டாள்…  “என்ன சுவீட்டா மேடம்… பர்த்டே ட்ரீட் உண்டுதானே? நந்து அண்ணா வேறு எர்ன் பண்ண ஆரமித்துவிட்டார்.. அதனால நீ எஸ் ஆக முடியாது…” என்று மிரட்ட..

உடனே பாலுவோ “அட ஆமா.. அடுத்த சாட்டர்டே சுவீட்டோட பிறந்தநாள் இல்ல?… இந்த சாப்பாட்டுராமிக்கு எப்பவும் ட்ரீட் பற்றித்தான் நினைப்பு…” என்று நக்கலாகச் சொல்லிவிட்டு…”சொல்லு சுவீட் உனக்கு என்ன கிப்ட் வேண்டும்?” என்று கேட்க..

அதற்கு “நான் எப்பவோ அவளுக்கு பிடிச்ச கிப்ட்டா பார்த்து வாங்கி வச்சுட்டேன். உங்களை மாதிரியா?” என்று கெத்தாக சொன்ன வர்ஷினி… என்கிட்டயேவா என்ற பார்வை பார்த்து வைக்க…

அதற்கெல்லாம் அசறாத பாலுவோ “எனக்குத் தெரியுமே!! பத்து ரூபாய்க்கு ஒரு ஜெல் பென் வாங்கியிருப்ப” என்று அவளை வாற..

அவள் மொத்தமாகக் காண்டாகிப்போய் அங்கே கிடந்த குச்சியால் அவனை அடிக்கத் துரத்த.. ஓடியவன் கவனிக்காமல் அங்கே வந்த வசுதாவின் மீது மோதிவிட…

அவளோ அரண்டுபோய், மிரட்சியுடன் அவனைப் பார்த்தாள்… “சாரி” என்றவன் அவளை முறைத்தவாறே நகர்ந்து சென்றுவிட்டான்.

அதற்குள் மலையேறி இருந்த மாரியம்மாவிடம் “ஏற்கனவே என்னை வில்லனைப்போல பார்ப்பாள். .. இப்ப கேட்கவே வேண்டாம்” என்றுவிட்டு…

“நாம என்னடான்னா அவளோட பர்த்டேவை பிளான் பண்ணிக்கொண்டு இருக்கோம்… இப்ப இந்த ஸ்வேதா நம்ம கேட்டதுக்கெல்லாம் பதில்சொல்லாம… அவளுடன் கிளம்பிடுவா பாரேன்”… என்று சொல்ல

ஆனால் ஸ்வேதா ” பரவால்ல பாலுண்ணா, எனக்கு எந்த கிப்டும் வேண்டாம்.. நீங்கல்லாம் இப்பொழுது இருப்பது போல் வாழ்நாள் முழுதும் என்னிடம் நட்போடு இருந்தால் போதும்” என்று மனதார சொல்லிவிட்டு… பை! என்று கிளம்ப எத்தனிக்க…

பாலுவும் வர்ஷினியும் உள்ளுக்குள் சலித்தவாறே… அவளை முறைத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அதுவரை அனைத்தையும் ஒரு பார்வையாளரைப்போல… அவைதியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் ஹரி…

ஏற்கனவே அவளுடைய பிறந்தநாளை தன் வேலைகளால் மறந்துவிட்டோமே என்ற எரிச்சலில் இருந்தவனுக்கு… அவளுடைய இந்தச் செயல் மேலும் கோபத்தை கொடுக்க

“ஸ்வேதா! ஒரு நிமிடம்!” என்று அவளைத் தடுத்தவன்… “இப்ப எதுக்கு அவசரமா கிளம்பற… அவளை வேண்டுமானால் நம்மகூட வந்து உட்காரச்சொல்லு” என்று காட்டமாக கூற…

“இல்ல ஹரி அவ யாரோடும் மிங்கில் ஆக மாட்டா… அவளோட இயல்பே அதுதான்… ரொம்ப பாவம்பா அவ… ப்ளீஸ்! நான் அவளோட போகிறேனே” என்ற அவளது தன்மையான பதிலால் அதற்கு மேல் அவன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை… ஆகவே அவளும் கிளம்பிச் சென்றாள்.

 

உடனே பாலு… ” ஸ்வேதா இப்படித்தான் சொல்வாள் என்று எங்களுக்குத் தெரியும் ஹரி… அதனாலதான் அவளிடம் ஒன்றும் சொல்வதில்லை.. ஆனால் ஏன் இப்படி செய்யறான்னுதான் தெரியல…” என்று வருந்த…

சரி விடு என்ற ஹரி… அவளின் இந்தச் செயலில் வருத்தமிருப்பினும் மனதிலே அவளது பிறந்தநாளை திட்டமிடத்தொடங்கினான். ***************************

அடுத்துவந்த இரண்டு நாள் விடுமுறையில் திருவள்ளூர் சென்றான் ஹரி.

விஜயா தோசை வார்த்துக் கொண்டிருக்க… அதை சாப்பிட்டவாறே… “அம்மா நாளைக்கு என்கூட வந்து ஒரு புடவை செலக்ட் செய்து கொடுக்க முடியுமா? என்று ஹரி கேட்க…

 

அவர் காதுகளை அவராலேயே நம்ப முடியவில்லை… அதிசயித்தவரே… “ஆஹான்! ஹரிப்பா… யாருக்குப்பா புடவை..” என்று குதூகலக் குரலில் கேட்க…

அதற்கு அவன் “எல்லாம் உங்க டில்(dil) லுக்குத்தான்” என்க..

“என்ன டில்லியா?” என்றவருக்கு

“டில் னா… டாட்டர் இன் லா மா… உங்க மருமகளுக்குத்தான்” என்று நீட்டி முழக்கிச் சொன்னவனின் தலையில் இரண்டு கொட்டு வைத்தவர்…

“இன்னும் நீ படிச்சே முடிக்கல அதுக்குள்ள எனக்கு மருமகளைக் கொண்டு வரப்போறியா?”  சுட்டுவிரலை நீட்டி எச்சரிக்க…

“ஐ சரண்டர்” என அவன் கைகளை தூக்கினான்..

“ஏய் சொல்லுடா!! யாருக்கு புடவை என்று ஆர்வமாகக் கேட்டவரிடம்…

“நம்ம ஸ்வேதாவுக்குதான் மா.. அடுத்த வாரம் அவளுடைய பிறந்தநாள்… அவளுக்கு கிப்ட் கொடுக்கத்தான்” என்று சொல்ல…

அவன் சொன்ன “நம்ம ஸ்வேதா”விலும், அவனுடைய முக பாவனைகளிலும் “பையன் உண்மையிலேயே மருமகளைத் தயார் செய்துவிட்டான் போலவே!” என மனதில் எண்ணிய விஜயா அவனை ஒரு சந்தேக பார்வை பார்க்க…

அம்மா “அவள்… வெறும் ப்ரண்டு மட்டும்தான்… நீங்கத் தேவையில்லாத கற்பனையெல்லாம் பண்ணாதீங்க…” என்று முடிக்க…

இதற்குமேல் அவனிடம் எதுவும் கேட்டால், ஏடாகூடமாக எதாவது சொல்வான் என்று உணர்ந்தவர்… “சரி சரி… நாளைக்குப் போகலாம்” என்று அத்துடன் பேச்சை முடித்துக்கொண்டு தூங்கச் சென்றுவிட்டார்.

அடுத்தநாள் அவரை அண்ணாநகரில் இருக்கும் ஒரு பிரபல துணிக்கடைக்கு அழைத்துச்சென்றான் ஹரி.

குதூகலமாக அவனுடன் சென்ற விஜயா… “சொல்லு ஹரி…எந்த மாதிரி சாரீ வாங்கணும்?” என்று கேட்க…

அதற்கு அவன் “அவளுடைய “வாட்ஸ் ஆப்” டிஸ்பிளேவாக வைத்திருந்த அவளது படத்தை காண்பித்து, இவளுக்கு ஏற்றாற்போல் நீங்களே பார்த்து எடுங்கம்மா என்று சொல்ல…

அவளுடன் போனில் பேசியிருக்கிறாரே தவிர அவள் படத்தை முதன் முதலில் பார்த்தவர் “ஆஹான்… இவள் மருமகளாக வந்தால் நன்றாகத்தான் இருக்கும்” என்று மனதில் நினைத்தவாறே… “என்ன விலையில் வாங்கணும்?” அடுத்த கேள்வியை கேட்டார்…

 

“ரொம்ப காஸ்டலியா வேண்டாமா… பிறகு அவள் அதை வாங்கிக்கொள்ள மாட்டாள்… நார்மல் விலையில் வாங்குங்க” என்று ஹரி சொல்ல,

“பரவாயில்லையே இந்த காலத்துல இப்படி ஒரு பெண்ணா? என்று வியந்தவர் “அதனாலதான் ஹரி கிப்ட் கொடுக்கற அளவுக்கு வந்திருக்கான்”…  என்று நினைத்தவாறே பிங்க் நிறத்தில் வயலட் பார்டரிட்ட அழகிய ஆர்ட் சில்க் புடவை ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

பெண்களுக்கே உண்டான இயல்பில்… “மகன் தனக்கும் ஒரு புடவை எடுத்துக்கொள்ளச் சொல்லுவான்!” என்று அவர் எதிர்பார்த்திருக்க…

அவனோ… தேர்ந்தெடுத்த புடவைக்கான… பணத்தை செலுத்தி புடவையை பெற்றுக்கொண்டு… அங்கிருந்து அவரை அழைத்துக்கொண்டு… வெளியில் வந்துவிட்டான் ஹரி…

காரை செலுத்திக்கொண்டே அன்னையின் முக மாறுதலைக் கவனித்து… “செல்ல அம்மா…” என மனதிற்குள் சிரித்துக்கொண்டே வந்தவன்…

வண்டியை ஒரு இடத்தில் பார்க் செய்துவிட்டு,… அவரை அழைத்துச் சென்ற இடம் ஒரு செல் போன் ஷோரூம்…

“யாருக்குடா போன் வாங்க போற” என்று கேட்க… “உள்ளே வாங்க சொல்றேன்” என்றவன் பல மாடல் போன்களை அவருக்குக் காண்பிக்க, அவருக்குப் பிடித்த நிறத்தில் அவர் அதைத் தேர்ந்தெடுக்க…

“அம்மா புடவையை செலக்ட் பண்ணற மாதிரியே போனையும் செலக்ட் செய்யறீங்களே!” என்று கிண்டல் செய்து அவன் சிரிக்க…

“இதைப் பற்றி எனக்கு என்ன தெரியும்?” என்று அவர் நொடிந்துகொள்ள… “சரி…சரி… இந்தப் போன் உங்களுக்கு பிடிச்சிருக்குத்தானே? “என்று கேட்டவனிடம்…

“எனக்கு பிடிச்சு என்ன? நீ யாருக்கு இத வாங்கறியோ அவங்களுக்கு பிடிச்சா போதாதா?” என்று அவர் கேட்க…

“அதனாலதான் உங்களிடம் கேட்டேன்” என்றவனை… ஆச்சரிய பார்வை பார்த்தவர்… “நிஜமாவாடா சொல்ற?… இவ்ளோ காஸ்ட்லி போன்… நீ அப்பாவுக்குத்தான் வாங்கறியோன்னு நினைச்சேன்”… என்று சிறுபிள்ளைபோல் குதூகலத்துடன் கூற… அதைக் கேட்டு சிரித்தான் ஹரி…

அந்தப் போனை வாங்கிக்கொண்டு, அன்னையுடன் வீடு வந்து சேர்ந்தான்…

பிறகு அவரிடம் “உங்ககிட்ட இல்லாத புடவையாமா? அதனால்தான் உங்களுக்குப் புடவை வாங்கிக்கொள்ள சொல்லவில்லை…”

“ஆனால் பேசிக் மாடல் போன்தானே வச்சிருக்கீங்க.. அதனால்தான் இதை வாங்கினேன்…”

“இந்த போனில் நேரம் கிடைக்கும்போதெல்லாம், நீங்க அக்காவுடன் வீடியோ கால் செய்து பேசலாம்…என்னையோ அப்பாவையோ எதிர்பார்க்க வேண்டாம்… இப்ப சந்தோஷம்தானே?” என்று கேட்க…

“மகன் தன்னை கண்டு கொண்டானே!” என்று மனதிற்குள் வெட்கப்பட்டு… சிரித்துக்கொண்டாலும்… அவனை நினைத்து பெருமை கொண்டவர்… “ரொம்ப சந்தோஷம் ஹரிப்பா!” என்று சொல்லிக்கொண்டே… அவர்களுக்கான உணவை எடுத்து வைக்க…

அவனுடைய அப்பாவும் அங்கே வந்து சேர்ந்தார்… மகிழ்ச்சியாகப் பேசிக்கொண்டே உணவை உண்டுமுடித்தபின்… கணவரிடம் அந்தப் போனை காட்டி பெருமைப்பட்டுக் கொண்டவர்…

தந்தையும் மகனும் அவரைக் கண்டு ஓடி ஒளியும் அளவிற்கு, போனை உபயோகிப்பதைப் பற்றிய சந்தேகங்களைக் கேட்டு படுத்தி எடுத்துவிட்டார்… அதே மகிழ்ச்சியுடன் அந்த நாளைக் கடந்து… அடுத்த நாள் கல்லூரிக்குச் சென்றான் ஹரி…

*************************

காலையிலேயே வர்ஷினியை அழைத்து அவளிடம் அந்தப் புடவையை கொடுத்த ஹரி… “இது ஸ்வேதாவிற்கு பர்த்டே கிப்ட்டாக நானே வாங்கிட்டேன்… இதற்கு மேட்சாக என்ன வாங்கணுமோ வாங்கிடு… நாம சேர்ந்தே கொடுத்திடலாம்” என்று சொல்லி அவனது ஏ டீ எம் கார்டை நீட்ட…

புடவையைப் பார்த்தவள் “புடவை செம்மயா இருக்கு ஹரி அண்ணா! இன்றைக்கே ஷாப்பிங் போயிடமாட்டேன்?” என்று குதூகலித்தவாறு…

“நானே வாங்கிவிடுகிறேன்.. இந்த கார்டெல்லாம் வேண்டாம்” என்று மறுத்து.. வகுப்புக்குச் சென்றுவிட்டாள்…

அன்றைக்கே பாலுவின் துணையுடன் சென்று… அந்தப் புடவைக்கு மேட்சாக… ரெடிமேட் ப்ளௌஸ்…  எளிய பாஷன் ஜிவெல்லரி அனைத்தையும் வாங்கிவிட்டாள் வர்ஷினி… பாலு அதற்கான தொகையை அவளுடன் பகிர்ந்துகொள்ளவும் தவறவில்லை…

இதுவே அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் எந்த ஒரு சிறிய விஷயத்திலும் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டார்கள் என்பதற்கு ஒரு சரியான சான்று… இது அவர்களுடைய வாழ்நாள் முழுதும் தொடரும் என்பதுதான் உண்மை…

**************************

வெள்ளியன்றே… அழகாக பேக்கிங் செய்யப்பட்ட அந்தப் பரிசுப்பொருட்களை, தான் வாங்கிவைத்திருந்த… ஹாண்ட்பேக்குடன் சேர்த்து… மூவரின் சார்பாகவும் ஸ்வேதாவிடம் கொடுத்த வர்ஷினி…

“நாளைக்குக் காலை ஏழு மணிக்குத் தயாராக இரு… பாலு அண்ணா உன்னை பிக்கப் செய்ய வருவாங்க… அப்பா அம்மாவிடம் நாங்க சொல்லிட்டோம்” என்று சொல்ல ஸ்வேதாவின் மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை எனலாம்…

அனைவரிடமும் ஸ்வேதா நன்றி தெரிவிக்க… அவளை “நன்றியாடி சொல்ற” என்ற வர்ஷினி கையில் வைத்திருந்த புத்தகத்திலேயே மொத்தி எடுக்க …

அதற்கெல்லாம் அடங்காத ஸ்வேதா ” ரெயின் ரெயின் கோ அவே.. கம் அகைன் அனதர் டே” என்று ராகம் போட்டு பாடி இன்னும் இரண்டு அடியை வாங்கைகொள்ள…

அதற்கு பாலு “ஹேய் வர்ஷி! பாவம் என் தங்கை… பர்த்டே பேபி வேற.. விட்டுவிடு” என்று சொல்ல… அதற்கு வர்ஷினி… “நீங்க சொல்றதால விடறேன்..” என்று ஸ்வேதாவுக்கு பழிப்பு காட்டி சிரிக்க…

இதையெல்லாம் மெளனமாகப் பார்த்து மகிழ்ந்துகொண்டிருந்தாலும்…இந்த நிலையில் ஸ்வேதாவிடம் தன் மனதை வெளிப்படுத்த விரும்பாமல் … தன்னவளை தன் மனதின் ஆழத்தில் பதித்துக்கொண்டிருந்தான் ஹரி…

அடுத்த நாள் அவர்களுக்காய் அழகாய் விடிந்தது…