NSOV – 7

பாலு ஸ்வேதாவைப் பார்த்துக்கொண்டே… “அவளைப் பார்த்தியா ஹரி!! இன்னும் ஒரு குழந்தை மாதிரியே இருக்கா…”

“அவ நன்றாக இருந்தால் அதுவே எங்களுக்குப் போதும்!!”

“இப்ப நீ இருக்கும் இதே மன நிலையில்… காலம் முழுதும்… அவளை நீ சந்தோஷமாக வச்சுப்பன்னா, நான் உன் காதலுக்கு ஃபுல் சப்போர்ட் செய்வேன்!”

“அவ படிச்சு முடிக்கும் வரைக்கும்… நீ கொஞ்சம் பொறுமையாய் இரு… நீயும் அதற்குள் செட்டில் ஆகிவிட்டால்… நானே… நந்தாவிடம் சொல்லி… அவங்க வீட்டில் பேசி உங்க கல்யாணத்தை நடத்தி வைக்கிறேன்…” என்று சொல்ல…

“நிச்சயமாடா மச்சான்…” என்று நண்பன் தன்னை பரிந்து கொண்ட மகிழ்ச்சியில் அவனை அணைத்துக் கொண்டான் ஹரி…

அதற்குள் அவர்கள் ஆர்டர் செய்திருந்த உணவு வரவே… பெண்கள் இருவரும் அங்கு வந்து சேர்ந்தனர்… அவர்கள் சாப்பிடத் தொடங்க…

அப்பொழுது வர்ஷினி… “பாலுண்ணா… இத்த ஹரி அண்ணாவைப் பார்த்தீங்களா? ஸ்வேதாவுக்கு என்னவெல்லாம் பிடிக்கும்ணு தெரிஞ்சு வச்சிருக்காங்க…” என்று சொல்ல…

அதே நேரம், மிகவும் சூடாக இருந்த சூப்பை ஸ்வேதா சாப்பிட… அது அவள் நாக்கை நன்று பதம் பார்த்தது… “ஸ்ஸ்ஸ்!” என்றவள் சூடு தாங்காமல் தவிக்க… அருகில் இருந்த குளிர்ந்த நீரை அவளிடம் நீட்டிய பாலு… “நீ சின்னக் குழந்தையா என்ன… கொஞ்சம் பார்த்து சாப்பிடக்கூடாது?” என்று அவனைக் கடிந்து கொள்ள…

“டேய் மச்சான்… இப்பதானடா  நீ அவளை குழந்தைன்னு சொன்ன… அதுக்குள்ள இப்படி மாற்றி மாற்றி பேசர?” என்று ஹரி… அவன் காதில் கிசுகிசுக்க…

வந்த சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் பாலுதான் தவிக்க வேண்டியதாயிற்று…

மறுபடியும் வர்ஷினி ஏதோ பேச வர…பேசாதே என பாலு ஜாடை செய்ததில்…அவள் வாயை மூடிக்கொண்டாள்.

பிறகு உணவு உண்டு முடித்து… அதற்கான பணத்தைச் செலுத்திவிட்டு, கடற்கரையில் போடப்பட்டிருந்த இருக்கைகளில்… ஓய்வாக அமர்ந்தவாறு கதை பேசத் தொடங்கினர் நண்பர்கள் நால்வரும்…

கடல் அலைகள் எழுப்பிய ஓசையைத் தவிர வேறு சப்தங்கள் இல்லாமல்… அந்த இடமே ஆள் அரவமற்று…  மிக அமைதியாக இருந்தது…

அப்பொழுது ஹரி ஸ்வேதாவிடம்… “நீ நன்றாகப் பாடுவ இல்ல… இப்ப ஒரே ஒரு பாட்டுப் பாடேன்…” என்று கேட்க…

நீங்களும் பாடுவீங்கதானே… முதலில் நீங்க பாடுங்க… அதுதான் உண்மையில் நீங்க எனக்குக் கொடுக்கும் பிறந்தநாள் பரிசு… பிறகு நான் பாட ட்ரை பண்ணறேன்!” என்று அவனை மடக்கினாள் ஸ்வேதா…

“பிறந்த நாள் பரிசு” என்று அவள் கேட்டதனால்… மறுக்கத் தோன்றாமல் ஹரியும் பாடத் தொடங்கினான்…  அந்த பாரதியின் பாடலை…

 

காணி நிலம் வேண்டும் – பராசக்தி காணி நிலம் வேண்டும்

 

காணி நிலம் வேண்டும் – பராசக்தி காணி நிலம் வேண்டும்;  என்று…

 

அவன் பாடி முடிக்கும் வரை ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல் அமைதியாய் ரசித்திருந்தனர் மற்ற மூவரும்…

ஸ்வேதா அடைந்த மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை எனலாம்…

“அப்பா!!! என்னமா படறீங்க ஹரி… உங்களுக்குத் தெரியாது… இந்தப் பாட்டு எனக்கு எவ்வளவு பிடிக்கும்னு…!! என்று அவள் சொல்லவும்… “எனக்கா தெரியாது…” என்று மனதிற்குள் நினைத்து… சிரித்துக்கொண்டான் ஹரி…

“எல்லாவற்றையும் விட மிகச் சிறந்த பிறந்தநாள் பரிசு எனக்கு இதுதான்…” என்று குதூகலித்தாள் ஸ்வேதா… அதே நேரம் சற்று தொலைவில் போய் நின்று… கடலை வெறிக்கத் தொடங்கினாள் வர்ஷினி.

அவள் எழுந்து போவதை பார்த்து பாலு, அவளின் அருகில் வர…

“ஸ்வேதா ரொம்ப லக்கி இல்ல பாலுண்ணா? ஹரி அண்ணா அவளை விரும்பறார்னு நினைக்கிறேன்!!”

“இந்த பாட்டு அவளுக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்… உண்ணி கிருஷ்ணன் வாய்ஸ்ல இதை அவ போன்ல… சேவ் பண்ணி வச்சிருக்கா தெரியுமா?”

“ரிப்பீட் ல போட்டு கேட்டுக் கொண்டே இருப்பா!”

“இதெல்லாம் எப்படி ஹரி அண்ணா நோட் பண்ணி வச்சிருக்காரு பாருங்களேன்!!”

“அவளோட இஷ்ட தெய்வம்! அவளுக்கு பிடிச்ச கலர் காம்பினேஷன்ஸ்! அவளுக்கு பிடிச்ச புட் ஐட்டம்ஸ்! ஐஸ்கிரீம் பிளேவர்!! எல்லாம் தெரிஞ்சு வச்சிருக்கார்… சான்ஸே இல்ல!” என்று நெகிழ்ச்சியாகச் சொல்லிக்கொண்டே… தூரத்திலிருந்தே ஸ்வேதாவை பார்த்துக்கொண்டு… “அவளுக்கு இதெல்லாம் புரிஞ்ச மாதிரியே தெரியலையே” எனக் கவலையுடன் வர்ஷினி சொல்ல…

“பரவாயில்ல வர்ஷி… அதுவும் நல்லதுக்குதான்… அவசரப் பட்டு நீ அவளிடம் எதுவும் சொல்லி வைக்காதே…” என்ற பாலு, ஹரியிடம் பேசியது அனைத்தையும் சொல்லி முடித்தான்…

பிறகு இருவரும் அவர்கள் உட்கார்ந்திருந்த இடத்திற்குச் சென்றனர்…

அப்பொழுது ஸ்வேதா… “இனிமேல் என்னால பாட முடியும்ணு தோணலை… நான் இன்னொரு நாள் படறேனே  என்று சொல்லிவிட அவளை யாரும் வற்புறுத்தவில்லை…

ஆனால் ஹரிக்கு மட்டும் கொஞ்சம் ஏமாற்றமாக இருந்தது… நான்குபேரும் சேர்ந்து கடல் அலைகளின் முன் நின்றவாறு செலஃபீ எடுத்துக்கொண்டு… அந்த நாள் தந்த இனிமையை மனதில் சேகரித்தவாறு அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றனர்…

******************

அதற்குப் பின் வந்த நாட்கள், அவர்களுக்கு, தேர்வு விடுமுறை, அதைத் தொடர்ந்து தேர்வுகள் என இறக்கைக் கட்டிப் பறந்தது எனலாம்…

அதிகம் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொள்ளக்கூட சந்தர்ப்பம் அமையவில்லை.

விடுமுறை தொடங்கி விட, பாலு கோவைச் சென்றுவிட்டான்…

வங்கிக் கடன் முழுவதும் கிடைத்துவிட, ஹரி அவனது நிறுவனத்தின் வளர்ச்சிக்காக… விடுமுறை முழுவதையும் பயன்படுத்திக் கொண்டான்.

இதற்கிடையில் நந்தாவும் பயிற்சி காலம் முடிந்து… சென்னையிலேயே வேலையில் சேர்ந்திருந்தான்…

********************

அடுத்த ஆண்டு தொடங்கியதிலிருந்து ஹரி, கல்லூரிக்கு வீட்டிலிருந்தே வரத்தொடங்கினான்… பயண நேரம் அதிகமாயிருந்தாலும், நிறுவனத்தைக் கவனிக்கும் பொருட்டு அவன் அந்த முடிவை எடுத்திருந்தான்.

அவன் எப்பொழுதாவதுதான் சுவேதாவையும், வர்ஷினியையும் சந்திக்கச் செல்வான். பெரும்பாலும் மதிய உணவையும் வகுப்பறையிலேயே, முடித்துக்கொள்வான். அந்த நேரத்தையும், பயண நேரத்தையும்… அவன் படிக்க உபயோகப்படுத்திக் கொண்டான்.

மற்ற எந்த விஷயமும் தன்னை பாதிக்காதவாறு முழுவதுமாக படிப்பு… தொழில் என்று ஹரி தன்னை மூழ்கடித்துக் கொண்டான். .

ஹரியின் செயல்பாடுகள் எல்லாவற்றையும் பாலு, நன்கு புரிந்து வைத்திருந்தான். ஹரி ஸ்வேதா இருவருடனுமே சரிசமமாக, மாறி மாறிக் கிடைக்கும் நேரத்தை, பகிர்ந்துகொண்டான் அவன்… நல்ல அண்ணனாக… நல்ல நண்பனாக…

******************

ஸ்வேதாவை சந்தித்து சில வாரங்கள் ஆகியிருந்த நிலையில் ஒருநாள்… வாகன நிறுத்தத்தில் இருக்கும் கல் மேடையில் அமர்ந்து ஒரு பெண்ணிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தான் ஹரி… அவள் அங்கே முதலாம் ஆண்டு எம்.ஈ… சேர்த்திருக்கும் மாணவி…

“என்ன ஹரி உங்களுக்கு மேரேஜ் பிக்ஸ் ஆகியிருக்குனு பேசிக்கறாங்க உண்மையா?”… என்று அவள் கேட்க…

“ஆமாம்… நேஹா… உங்களுக்கு யார் சொன்னாங்க?” என ஹரி கேட்க…

“என் கிளாஸ் கேர்ள்ஸ், எல்லாரும் பேசிக்கிறாங்க…” என்றாள் அந்த நேஹா… துயரக் குரலில்… அதே நேரம் அங்கு வந்து சேர்ந்தாள் ஸ்வேதா…

“ஹாய் ஹரி… ரொ…ம்ப பிஸி போலிருக்கு” என்றவாறே… அவன் அருகில் நெருங்கி உட்கார்ந்துகொண்டு… “இந்த அக்கா யாரு? உங்க புது ப்ரெண்டா?” என்று ஸ்வேதா கேட்ட அடுத்த நொடி…

“ஓகே! ஹரி! பிறகு பார்க்கலாம் பை…” என்று நழுவி ஓடினாள் அந்தப் பெண்… ஸ்வேதாவை முறைத்துக்கொண்டே!!

அடக்கப்பட்ட சிரிப்புடன் ஸ்வேதாவை பார்த்து… “வந்த வேலை முடிஞ்சுதா?” என்று ஹரி கேட்க…

“உங்களுக்குத்தான் புது புது ப்ரெண்ட்ஸ்லாம் கிடைச்சுட்டாங்களே… நாங்களெல்லாம் உங்க கண்களுக்குத் தெரிவோமா என்ன? உங்களுக்குக் கல்யாணம் வேறு முடிவாகி இருக்கு… அதைக்கூட எங்க கிட்ட சொல்லணும்னு தோணல இல்ல?” என்று படபடவெனப் பொரியத் தொடங்கினாள் ஸ்வேதா…

“அடிப்பாவி எனக்குக் கல்யாணம் பிக்ஸ் ஆகியிருக்குன்னு கேள்விப்பட்டு இந்த பொண்ணு என்ன டென்ஷன் ஆகி வந்திருக்கு… நீ என்னடன்னா உன்கிட்ட சொல்லவில்லையேனு சண்டை போடுற… எல்லாம் என் நேரம்…” என்று நினைத்தவனுக்குச் சுள்ளென்று கோபம் வர…

“எனக்கு கல்யாணம்னு உன்னிடம் யார் சொன்னாங்க?…” என்று… அதே கோபத்துடன்… கேட்டான் ஹரி…

அதில் திடுக்கிட்டவள்…”இப்ப நீங்கதானே அ…ந்தப் பொ…ண்ணு கி…ட்ட சொல்லிக்கொண்டிருந்தீங்க” என்று சந்தேகமாக ஸ்வேதா இழுக்க…

“நான் உன்கிட்ட சொன்னேனா?… உன்னிடம் சொல்லும் விஷயத்தைப் பற்றி மட்டும் என்னைக் கேள்வி கேளு… நான் யாரிடமோ எதுவோ சொல்வதற்கெல்லாம் என்னைக் கேட்காதே…” என்று அவன் கோபமாக முடிக்க…

“அப்ப ஏன் அப்படி சொன்னீங்க?” என்று அப்பாவியாய் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு அவள் கேட்க… கோபம் போய் அவனுக்கே சிரிப்பு வந்து விட்டது…

“அதைப் போய் உன் அருமை அண்ணனிடம் கேள்..” என்று ஹரி சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே… அவர்கள் பேசுவதை கேட்டுக்கொண்டே, சிரித்தவாறே அங்கே வந்தான் பாலு…

“ஹேய் லூசு… இங்கே ஒரு செட் ஆப் கேர்ள்ஸ் இருக்காங்க… பாடத்துல ஏதாவது சந்தேகம்னு… சும்மா வந்து இவனை மொக்கை போடுறதே அவங்களுக்கு வேலை… இவனே நேரத்தை கொஞ்சம் மேனேஜ் பண்ணித்தானே படிக்கிறான்… அதனாலதான் நான் சும்மா அப்படிச் சொல்லி வச்சேன்… இப்ப ப்ராப்ளம் சால்வ்ட்!!” என்று பாலு சட்டை காலரை தூக்கி விட்டுக்கொள்ள…

ஸ்வேதாவோ… “பாவம் பாலு அண்ணா அந்தப் பொண்ணுங்க… பாடத்துல சந்தேகம் கேட்டா சொல்லித்தரம்ல… எதுக்கு இப்படி பண்ணனும்… ஆமாம் இவருக்குக் கல்யாணம்னு சொன்னா அந்த பொண்ணுங்க என் ஓடணும்…” என்ற அவளது சந்தேகங்களை ஒவொன்றாய் கேட்க…

சிரித்ததேவிட்டான் ஹரி… “பாலு இந்த டியூப் லைட்ட இங்கேந்து இழுத்துட்டு போடா… என்னால முடில..” என்றவனை எரிப்பது போல் பார்த்து… “என்ன சொல்லிட்டேன்னு இப்படி சிரிக்கிறாரு உங்க நண்பர்?” என நொடிந்துகொண்டு…

“வாங்க பாலுண்ணா நாம போகலாம்” என்றவாறு அவனது பைக்கை நோக்கிப் போனவள்… மறுபடியும் ஹரியை நோக்கி வந்து… “ஹரி! நீங்க வேணா ஒண்ணு செய்ங்க… உங்களிடம் டவுட் கேக்கறாங்க இல்ல… அந்த பொண்ணுங்களையெல்லாம்… என்னிடம் அனுப்புங்க… நான் அவங்க டவுட்ஸ் எல்லாத்தையும்… கிளியர் பண்றேன்” என ஸ்வேதா… மிகவும்… தீவிரமாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு சொல்லவும்…

ஹரியை பார்த்து “பாவம்டா நீ!!” என்று ஜாடைக் காட்டியவாறே அவளை தன்னுடன்… இழுத்துக்கொண்டு… அங்கிருந்து சென்றான் பாலு…

**********************

டிசம்பர் மாதம் தொடங்கி இருந்தது… ஹரியின் பிறந்தநாள் அந்த வாரத்தில் இருந்ததால் மற்ற மூவரும் அதைப் பற்றி திட்டமிடத் தொடங்கியிருந்தனர்…

தொடர் மழையால் பள்ளி கல்லூரிகளுக்கு விடுமுறை விடப்பட்டிருந்தது…

இரவு நேரம்… ஹரி வீட்டில் படித்துக்கொண்டிருந்த சமயம்… அவனது கைப்பேசி ஒலித்தது… அவனது அக்கா கபிலா அழைத்திருந்தாள்…

“ஹாய் அக்கா! எப்படி இருக்க, மழையெல்லாம் எப்படி இருக்கு!” என உற்சாகத்துடன்… அவளை ஹரி நலம் விசாரிக்க…

“ஐ ஆம்…ஓகே! டா ஹரி! ஒரு முக்கியமான விஷயம் உன்னிடம் சொல்லணும்…” என்றவளின் குரலில் இருந்த தீவிரத்தைக் கண்டு பதறியவன்… “மாமா நல்லாத்தானே இருக்காங்க? “என்று கேட்க…

“ப்சு… எங்களுக்கு ஒண்ணுமில்லை… எனக்கு இன்றைக்கு நைட் ஷிப்ட்… ஜீ.ஹெச்… ல தான் இருக்கேன்… இங்கே ஒரு பெண்ணைக் கொண்டு வந்திருக்காங்கடா… பாவம்டா!! அவ மயக்கமா இருக்கா!”

“அவள்… உன்னோட ப்ரெண்ட்ணு நினைக்கிறேன்!”

“அவளோட போன் டிஸ்பிளேல…  நீ அவள் பக்கத்தில் நின்று கொண்டு இருப்பது போன்ற போட்டோ இருக்கு! அதனாலதான் உன்னைக் கூப்பிட்டேன்!!”

“அவளோட சிம் விபத்து நடந்த இடத்தில் மிஸ் ஆகியிருக்கும்னு நினைக்கிறன்… போனை பாஸ் வார்டு போட்டு லாக் பண்ணியிருக்கா… நீ கொஞ்சம் வந்தால்… அவ வீட்டுக்குத் தெரியப்படுத்தலாம்…” என்று மூச்சுவிடாமல்… கபிலா சொல்லவும்…

அதிர்ந்தான் ஹரி… அவனுக்குப் புரிந்துவிட்டது… அவனுக்கு அருகில் நிற்கும் பெண் என்றால்…  அவள் சுவேதாவேதான் என்று!!!