O Crazy Minnal(15)

FB_IMG_1651883546714-50aef365

15

  “அஷ்மீ!” என்றவள் தொண்டை தண்ணி வற்ற கத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

 

“என்ன இஞ்சி?”

 “இன்னும் எவ்வளவு நேரம்?”

“கொஞ்சம் டைமாகும்டா” என்றவள் மறுபடியும் அந்த லாப்டாப்பிற்குள் ஆழ்ந்துவிட அதில் கடுப்பாகிப் போனவள்,

 

“சரி அப்போ நான் ரேவ்ஸ் பார்க்கப் போறேன்” என்றாள்.

பின்னே அவளும் எவ்வளவு நேரம்தான் சமாளிப்பாள்.

ரெஸ்டாரன்டிலிருந்து  கிளம்பியவர்கள், வீட்டினுள் நுழையும் முன்னரே அஷ்மிக்கு அழைப்பு வந்திருந்தது, ஒரு நல்லுள்ளம் செய்த வேலை, அப்பொழுது அமர்ந்தவள்தான் இவ்வளவு நேரமாகியும் கண்களை கணினியிலிருந்து  எடுக்கவில்லை.

அவளும் பொருத்து பொருத்து  பார்த்தவள் ஒரு கட்டத்தில் பொங்கியெழுந்து விட்டாள்.

 

ஆனால் அஷ்மிக்கும் அதுவே சரியாகப் பட “சரிடா பாத்து போய்ட்டுவா” என்றுவிட்டாள். 

கதவைப் பூட்டிக் கொள்ளும்படி சொன்னவள், அணிந்திருந்த டீ ஷர்டின் மேல் ஒரு புல்லோவரை மட்டும் போட்டுக் கொண்டு கிளம்பி விட்டாள். ஆராவையும் அழைத்துக் கொண்டுதான்.

 

பத்தே நிமிடத்தில் அவனிருந்த அப்பார்ட்மெண்ட அடைந்திருந்தவள், பின் பக்கமாக பார்க்கிங் லாட்டில் வண்டியை நிறுத்திவிட்டு, லிஃப்டை தவிர்த்தவள் இரண்டிரண்டு படிகளாக ஏறினாள், தாவினாள் என்பதே சரியாகும்.

 

‘என்னடா இது கதவு திறந்தே கிடக்குது? இந்த நரிக்கு பொறுப்பேயில்ல.. ஹ்ம்ம்’ என்றெண்ணியவள், ஒரு பெருமூச்சுடன் உள்ளே செல்ல எத்தனிக்க அப்பொழுதுதான் கவனிக்க நேர்ந்தது அவர்கள் இருவரின் உரையாடலை!

 

‘போகலாமா? வேணாமா?’ என்ற சந்தேகத்திலிருந்தவள் ஏதோ  ஒரு உந்துதலில் உள்ளே சென்றுவிட்டாள்.

 

 உள்ளே வந்தவளை ஒரு நிமிடம் அதிர வைத்தது ரேவதியின் விசும்பல் சத்தமும், நரேனின் குரலிலிருந்த கலக்கமும்.

அப்பொழுதுதான் அவன் ஏதோ சத்தியம் வாங்கிக் கொண்டிருந்தான்.

“அதுவரைக்கும், இத பத்தி யார்கிட்டயும் சொல்லக் கூடாது!” என்றவன் கேட்க

 

ரேவதியும் “சரி இத பத்தி யார்ட்டயும் வாய திறக்க மாட்டேன்.. மூச்!” 

 

“குட் கர்ள்!” என்க அவள் சிரித்துவிட்டாள்.

ஏனோ இந்த வார்த்தைகள் மட்டும் அவள் காதில் தெளிவாக வந்து விழ அவளும் சற்றும் யோசியாமல்  கேட்டிருந்தாள்.

 

“எத பத்தி யார்கிட்டயும் சொல்லக் கூடாது நரேன்?” என்ற குரலில் இருவரும் திகைத்தனர்.

அங்கு அவளை எதிர் பார்த்திராத அதிர்ச்சி அது!

ஆனால், அந்த அதிர்ச்சியைத் தாண்டி வேறென்னவோ இருந்ததோ ரேவதியின் கண்களில்?

குறிஞ்சி முட்டாளல்லவே! வயதில் சிறியவளாக இருக்கலாம் ஆனால் வயதிற்கும் புத்திக் கூர்மைக்கும் சம்பந்தமில்லையல்லவா!

கண்டுகொண்டாள்! ரேவதியின் பார்வை மாற்றத்தையும், நரேந்திரனின் தடுமாற்றத்தையும்.

சில நொடிகளே என்றாலும் அது அவளுக்கு உரைக்காமல் இல்லை! 

 

“ஹே! நீ.. எங்க இங்க? அஷ்மி வரலையா?” என்று முதலில் சற்று தடுமாறியவன் பின் சுதாரித்துக் கொண்டு சமாளித்தான்.

 

‘இவர்கள் தன்னிடம் இருந்து எதையோ மறைக்கப் பார்க்கிறார்கள், அதில் தனக்கு ஏதோ சம்பந்தமிருக்கிறது’ என்றுணர்ந்தவளின் பார்வை இப்பொழுது கூர்மையானது.

 

அவள் நரேனின் கண்களையே உற்று நோக்கியவாறு

“என்ன நரேன்?” என்றாள்.

“ஒன்னுமில்லையே! இது ஊர்ல.. அதான் பேசிட்டிருந்தோம்” என்றவன் அவள் கண்களை பாராமல் கூற  ‘நான் நம்பவில்லை!’ என்பதாக ஒரு பக்க தோளை குலுக்கியவள்  கைகளிரண்டையும் கட்டி கொண்டு “ஏன் நரேன் பொய் சொல்ற?” என்க அதில் விசுக்கென்று நிமிர்ந்தவன்  ஏதோ சொல்ல வர அவனை தடுத்தவள்.

 

“நீ எதையோ மறைக்கற நரேன்,  இப்போ இல்ல ரொம்ப நாளாவே.. ” என்றவளை அதிர்ந்து நோக்கினான்.

 

‘இவளுக்குத் தெரியுமா?’ என்று உள்ளம் பதற அப்படியில்லை என்று அவளே தொடர்ந்தாள், “ஆனா என்னன்னு தான் தெரியல, எனக்கு தெரியக்கூடாதுனு நினைக்கிறல..” என்று முடித்தவளின் குரலில் வருத்தம் தொனித்ததோ?

 

“அப்படியில்லடா..” என்று ஆரம்பித்தவனுக்கு அதற்குமேல் என்ன சொல்லவென்று தெரியாமல் விழிக்க

 

“சொல்லமாட்ட.. ஹ்ம் சரி ஓகே” என்றவள் என்ன சொல்லியிருப்பாளோ ரேவதியின் குரலில் தடையானது 

 

“நான் சொல்றேன்!” என்றவள் நரேனை ஒரு முறை பார்த்து பின் ஒருவித உறுதியுடன்

 

“என் மாமா பேரு ஜிதேந்திரன்!” என்றாள்.

 

“வாட்?” என்று இவள் புரியாமல் விழிக்க ரேவதியோ

 

“யெஸ்! யாழி என் தாய்மாமா, அதாவது என் அம்மாவோட அண்ணா, ஜிதேந்திரன்!”

 

அவளுக்கு அதை க்ரஹித்துக் கொள்ளவே சில மணித்துளிகள் எடுத்தது. அவளது புரியாத பார்வையைப் பார்த்த ரேவதி, அவள் கையைப் பற்றி அங்கிருந்த லாப்டாப்பின் திரையை உயிர்ப்பித்துக் காண்பிக்க  அதில் ஒளிர்ந்த படத்தைப் பார்த்தவளுள் அதிர்ச்சியும் ஆச்சரியமும் போட்டிப் போட்டுக் கொண்டு எட்டிப் பார்த்தது அவள் விழிகளில்.

எதிலோ ஏமாற்றப்பட்ட உணர்வு! எவ்வளவு நெருக்கமான உறவு அவர்களுடையது. ஏன் இப்படியொன்று இருப்பதாக அவள் அப்பூ அவளிடம் சொல்லவில்லை? ஏனோ காரணமில்லாமல் கால்கள் வலுவிழந்து போனது. அவளை உணர்ந்தவன் போல அவள் தோள்களில் படிந்தது நரேந்திரனின் கை.

அந்த  திரையில் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தது  குறிஞ்சியின் குடும்பப் படம் ஒரு புறமும், இன்னொரு புறம் பழைய கருப்பு வெள்ளை குடும்ப படமொன்றும்! அதில் நட்ட நடுவில் அமர்ந்து ஒரு கையை தாத்தாவின் தோள் மேலும் இன்னொன்றைப் பாட்டியின் தோளிலுமாக அமர்ந்திருந்தது, இருபது வயது மதிக்கத்தக்க ஜிதேந்திரனே தான்! அதில் அவளுக்குத் துளியளவும் சந்தேகமில்லை.

அவள் தோளைப் பற்றியவன் அங்கிருந்த இருக்கையில் அமர வைக்கக் கையில் ஒரு டம்ளர் தண்ணியுடன் வந்தாள் ரேவதி.

அது அவளுக்கு அந்த சமயம் தேவையாய் இருந்தது போலும் ஒரே மடக்கில் குடித்திருந்தாள்.

அவள் தலையைப் பரிவாகத் தடவியது ரேவதியின் கரம்.

அந்த ஸ்பரிசத்தில் சற்று நிதானித்தவள் நரேனையே கேள்வியாக நோக்க அவனோ “ஆம்” என்பதாகக் கண்களை மூடித்திறந்தான்.

 

அவளுக்கோ உள்ளுக்குள் ‘தான் நினைத்தது சரிதான், நரேன் ஜிதேந்திரனிடம் காட்டும் அந்த அதிகப்படியான அன்பு, அடிக்கடி அவரை தொட்டுச் செல்லும் இவனது பார்வை, எல்லாம் அவளை யோசிக்க வைத்திருந்தது. ஆனால் இவ்வளவு பெரிய விஷயமாக இருக்கக்கூடும் என்று அவள் எதிர் பார்த்திருக்கவில்லை.

இப்பொழுது.. இந்த நொடி..  அவளைக் குடையும் கேள்வி.

ஏன்.. ஏன்.. ஏன்?

எதற்காக இப்படி? 

சொந்த மகளிடம் மறைக்குமளவிற்கு..  அப்படி என்ன?

அவள் ஞாபக அடுக்குகளைத் தேடினால், இப்படியொரு குடும்பம் இருப்பதாக ஜிதேந்திரன் வாய்த்தவறிக்கூட சொன்னதில்லை.

ஏன் அவளும் சரி, அஷ்மிதாவும் சரி,  இதுவரை  சொந்த பந்தமென்று ஒருவர் வீட்டிற்கும் சென்றதில்லை!

 

ஏன் சில விஷயங்களைப் பேசினால் யாரும் காயப்பட்டு விடுவார்களோ என்று வாய்கூட திறந்தது கேட்டதில்லை மகள்களிருவரும். அப்படியிருக்கையில் இது என்ன புது கதை?

அவளது எண்ணவோட்டத்தின் நடுவில் கண்முன் வந்து  ஒற்றை கண்ணைச் சிமிட்டி யாழிமா! என்றார் ஜிதேந்திரன்.

 

‘இல்ல அப்பூ கிட்ட ரீசன் இருக்கும்.. அப்பூ எத செஞ்சாலும் அதுல ஒரு காரணம் இருக்கும்.. நான் நம்பறேன்!’  என்று அவளுள்ளம் அடித்து சொல்லியது. 

எதுவாக இருந்தாலும் தன் அப்பூவுடன் நின்று ஒரு கை பார்த்துவிடலாம், என்று தோன்ற முகத்தை அழுந்த துடைத்துக் கொண்டு நிமிர்ந்தாள்.

 

அவளது முக மாற்றத்திலேயே அவள் ஒரு முடிவுக்கு வந்து விட்டாள் என்பதைக் காட்டிவிட.

நரேனின் மனமோ ‘மை சொர்ணாக்கா இஸ் பேக்!’ என்றது. அவன் இத்தனை நாள் பழக்கத்தில் அவளைப் பற்றி அறிந்து வைத்திருந்ததில் ஒன்றுதான்.

 

உடைந்துவிடுவாள், ஆனால் அவளே சற்று நேரத்தில் அவளை ஒட்ட வைத்து விடுவாள். அதற்கு மற்றவர் அவளுக்கு கொடுக்க வேண்டியது ஒன்றே ஒன்றுதான், தனிமை! அது கிடைத்தால் சீக்கிரத்தில் சரியாகிவிடுவாள் அந்த சொர்ணாக்கா!

ஆனால், அதை கொடுக்கவில்லையென்றால், காளியாட்டம்தான்!