Thoda Thoda Thodarkathai–EPI 13

280654150_1081598149094185_3262610077133346742_n-aaf01feb

அத்தியாயம் 13

Robert Hansen—ரோபர்ட் ஹன்சென் என்ற இந்த அமெரிக்க சீரியல் கில்லர் பட்ச்சர் பேக்கர்(butcher baker) எனவும் அழைக்கப்பட்டான். இவன் பேக்கரி வைத்திருந்ததால் இந்தப் பெயர். வேட்டையாடுவது இவனது பொழுது போக்கு. கிளப்களில் நடனமாடும் பெண்கள் மற்றும் பாலியல் தொழில் செய்யும் பெண்களைக் கடத்தி காட்டிற்குக் கொண்டு சென்று ஓட விட்டு, மிருகத்தை வேட்டையாடுவது போல பதினேழு பெண்களை வேட்டையாடி கொன்றிருக்கிறான். எல்லா சீரியல் கில்லர்களைப் போல இவனது கொடூரத்துக்கும், கொடுமையான வளர்ப்பு முறையே காரணம் என சொல்லப்படுகிறது.

 

எச்.ஹோ.டியின் அறையில் இருந்த நாற்காலியில் அழுதபடி அமர்ந்திருந்தாள் சஞ்சீவினி. உடல் நடுங்கிக் கொண்டிருக்க, கண்களில் தாரை தாரையாகக் கண்ணீர் வழிந்தபடி இருந்தது. கிழிந்திருந்த சட்டை ஒரு புறம் தொங்கிக் கொண்டிருக்க எச்.ஹோ.டியின் கோட் அவளது உடம்பை சுற்றி இருந்தது.

“எவ்வளவு தைரியம் இருந்தா, காலேஜ் வளாகத்துலயே உங்க சேட்டையைக் காட்டி இருப்பீங்க மிஸ்டர் மணி!!!உங்களுக்கும் இங்க படிக்க வர மாணவிகளுக்கும் அப்படி இப்படி உறவு இருக்குன்னு இத்தனை வருஷமா அரசல் புரசலா கேள்விப்பட்டும், எந்த காம்ப்ளேன்னும் எங்க காதுக்கு வராததால நாங்க கண்டுக்காம இருக்கோம்! உங்க அறிவும், ஆளுமையும் எங்க காலேஜ்கு ஒரு அசெட்டா இருக்குன்னு பிரின்சிபலும் எதையும் பெருசாக்கினது இல்ல! அந்த தெனாவெட்டுத்தான் இப்படி ரேப் வரைக்கும் உங்கள போக வச்சிருக்கு. இப்போ நீங்க கை வச்சப் பொண்ணு குப்பன் வீட்டுப் பொண்ணோ சுப்பன் வீட்டுப் பொண்ணோ இல்ல, மிரட்டியோ, பணத்தக் காட்டி அரட்டியோ கேஸ் இல்லாம ஆக்கிடறதுக்கு! சஞ்சீவினி பெரிய இடத்துப் பொண்ணு மிஸ்டர் மணி! எங்களால எதுவும் செய்ய முடியாது! உங்க நடவடிக்கைக்கு நீங்க மட்டுமே பொறுப்பு! காலேஜ் நிர்வாகம் இதுல உங்களுக்கு எந்த வித சலுகையோ ஒத்துழைப்போ தராது!”

அதே ரூமில், வீட்டுக்குப் போகாமல் தோழிக்கு உதவியும் செய்யாமல் நின்றிருந்த நான்கு பெண்களையும் சந்தேகத்தின் பெயரில் நிற்க வைத்திருந்தார் எச்.ஹோ.டி! அதோடு பிரின்சிபல் மற்றும் சஞ்சீவினியின் தந்தைக்கும் அழைத்துச் சொல்லி இருந்தார்.

“ஹேமா!!!” என அழைத்தார் மணி.

“எஸ் சார்!”

“என் ரூம்ல போய், என்னோட ப்ரீப்கேச எடுத்துட்டு வாம்மா”

“ஓகே சார்” என விறு விறுவென வெளியேறினாள் அவள்.

“ஒரு கை தட்டினா ஓசை வராது! இது ரேப் இல்லைன்றத நான் உங்களுக்கு நிரூபிக்கறேன் சார்!” என்ற மணியின் பார்வை அழுதபடி அமர்ந்திருந்த வினியைத் துளைத்தெடுத்தது.

மற்ற பெண்களைப் பார்த்து,

“நீங்கல்லாம் வீட்டுக்குப் போகாம அந்த நேரத்துல ஏன் ஸ்டேபேக் பண்ணீங்க? உள்ள ஒருத்திக்கு கொடுமை நடக்குதுன்னு தெரிஞ்சும் ஏன் உதவிக்குப் போகல?” என அரட்டினார் எச்.ஹோ.டி.

“சார்! இன்னிக்கு பலான கச்சேரி இருக்கு! வீட்டுக்குப் போகாம, வேய்ட் பண்ணி பாருங்கன்னு வினிதான் சார் சொன்னா” என்றாள் கனிகா.

“இல்லல்ல! நான் அப்படிலாம் சொல்லல! பொய் சொல்றா இவ” எனக் கத்தினாள் வினி.

“சார்! மணி சாருக்கும் இவளுக்கும் கிளாஸ்ல ஒரு லிங்க் ஓடிட்டுத்தான் சார் இருந்துச்சு! நீங்க யார வேணா கேளுங்க! உண்மைய சொல்லுவாங்க! இவ உருகறதும், அவர் மறுகறதும் அப்பட்டமா தெரியும் சார்!” என்றாள் மதுமிதா!

சரண்யாவோ உடல் நடுங்க, கண்கள் அலைபாய வாயை இறுக மூடிக் கொண்டு நின்றிருந்தாள்.

எச்.ஹோ.டியின் பார்வை சஞ்சீவினி மேல் சந்தேகமாகப் படர்ந்தது. மணியின் தப்பே செய்யாதது போன்ற தெனாவெட்டுத் தோற்றம், மற்ற பெண்களின் வாக்குமூலம் எல்லாம் அவளுக்கு எதிராகவே இருந்தது.

“சார்! என்னை நம்புங்க! என் மேல எந்தத் தப்பும் இல்ல!” எனக் கலங்கியவளின் பார்வை கதவைத் திறந்து கொண்டு புயல் போல் உள்ளே நுழைந்த தந்தையின் மேல் பதிந்தது. படக்கென எழுந்து ஓடிப் போய் தந்தையைக் கட்டிக் கொண்டு கதறினாள் பெண்.

“டாடி! எனக்கு பயமா இருக்கு!” எனக் கதறும் தன் பெண்ணைப் பார்த்தவருக்கு அப்படி ஒரு ஆவேசம்.

“யாரவன்?”

இவள் பார்வைப் போனத் திசையைப் பார்த்தவர், மகளை விலக்கி விட்டு ஒரே பாய்ச்சலாய் மணியின் கழுத்தைப் பிடித்திருந்தார். அவரது ஆவேசத்தை வினியே எதிர்ப்பார்த்திருக்கவில்லை. மணியைப் போட்டு புரட்டி எடுத்து விட்டார் ஜெய்தேவ். எச்.ஹோ.டி தடுக்க வர அவருக்கும் சில பல அடிகள் விழுந்தன.

“யாரு பொண்ணு மேலடா கைய வச்ச! எங்க வீட்டு மகாலெட்சுமிடா அவ! கஸ்டப்பட்டு நாங்க குழந்தையைப் பெத்து பாராட்டி சீராட்டி வளக்கறது கண்ட கழிசடை நாயெல்லாம் கைய வைக்கவாடா? நீயெல்லாம் டீச்சரா? மனுஷனா இருக்கக் கூட தகுதியில்லாத மிருகம்டா நீ! குழந்தைத்தனம் மாறாத இளங்குருத்து மேல கைய வச்ச உன்னைலாம் உசுரோட விடக் கூடாதுடா!” என அடி வெளுத்து விட்டார்.

பெண்ணின் முன் பலத்தைக் காட்டிய மணிக்கு, அவள் தந்தையின் ஆக்ரோசத்தை சமாளிக்க முடியவில்லை. உதடு பிய்ந்து ரத்தம் கொட்டியது. ஒரு பக்கக் கன்னம் வேறு வீங்க ஆரம்பித்தது. எச்.ஹோ.டியின் அழைப்பில் ஓடி வந்திருந்த பிரின்சிபல்தான் இருவரையும் பிரித்து விட்டார்.

ரத்தத்தைப் புறங்கையால் துடைத்துக் கொண்டே,

“ஒழுக்க லட்சணமான பெண்ணப் பெத்துட்ட மாதிரி உனக்கு எதுக்குய்யா இவ்ளோ சீனு! உன் மக ஒரு டீஸ்(tease)! ஆம்பளைங்கள மயக்கறதுல ஜெகஜால கில்லாடி! செய்யறத எல்லாம் செஞ்சுட்டு, ஒன்னுமே தெரியாத மாதிரி இன்னெசெண்ட் ஃபேஸ் வச்சு எல்லாரையும் ஏமாத்திட்டு இருக்கா!” எனக் கத்தினார் மணி.

“என் மகளப் பத்தி ஒரு வார்த்தைத் தப்பா பேசுனா, வாயக் கிழிச்சிடுவேன்டா” என எகிறினார் ஜெய்தேவ்.

இந்த களேபரத்தின் நடுவே உள்ளே நுழைந்தாள் ஹேமா. அவள் கையில் இருந்த ப்ரீப்கேசை வாங்கி, கொத்தாய் தாட்களை வெளியே எடுத்து ஜெய்தேவின் முகத்தின் முன்னே விசிறியடித்தார் மணி.

“பாரு! உன் மக லட்சணத்த நல்லா பாரு! என்னென்ன வார்த்தைய எப்படி எப்படி யூஸ் பண்ணிருக்கான்னு நல்லா பார்த்து மெச்சிக்கோ! சும்மா சொல்லக் கூடாதுய்யா! நல்லா வளர்த்து விட்ருக்க உன் வீட்டு மகாலெட்சுமிய!”

தன் காலருகே வந்து விழுந்த ப்ரிண்ட் அவுட்களை எடுத்துப் பார்த்த ஜெய்தேவுக்கு முகம் கசங்கிப் போனது.

“வினிப்பா! வினிக்கு மணி சார் மேல பெரிய க்ரேஸ்! லவ், லஸ்ட்னு அவரப் பத்தியேதான் பேசிட்டு இருப்பா!” எனப் போட்டுக் கொடுத்தாள் ஹேமா!

ப்ரிண்ட் அவுட்டில் இருந்த ஒவ்வொரு ஈமெயிலும் அவர் பெண் மனதின் வக்ரங்களை படம் பிடித்துக் காட்டியதில் துடிதுடித்துப் போனார் ஜெய்தேவ். கட்டிப் பிடிப்பதில் இருந்து, பல வித நிலைகளில் உறவு கொள்வது வரை அதில் பேசப்பட்டிருந்தது. வினிஜஸ்ட்ஃபோர்யூ@ஜீமெய்ல்.காம் எனும் மின்னஞ்சல் முகவரியில் இருந்து தினமும் மணிக்கு மின்னஞ்சல் அனுப்பப்பட்டிருந்தது. சாதாரணமாய் ஆரம்பித்து விரசத்தின் எல்லைக்கும் சரசத்தின் உச்சத்துக்கும் சென்றிருந்தன அந்த உரையாடல்கள். சேலையில் இடுப்புத் தெரிய எடுத்திருந்த படம், பல் தெரிய சிரிக்கும் படம், டிஷர்ட்டில் ப்ரா கயிறு தெரியும் படம் என விதவிதமான போஸ்கள் வேறு அட்டாச்மெண்ட்களாக ஈமேயிலில் அனுப்பி வைக்கப்பட்டிருந்தன. அதற்கு மணி அனுப்பிய பதில்கள், இவள் அனுப்பிய சீண்டல்கள் என பல ப்ரிண்ட் அவுட்கள் இருந்தன.  

தந்தையின் ஆழ்ந்த அமைதியைப் பார்த்த வினி, அவர் காலடியில் கிடந்த தாட்களை எடுத்துப் படிக்க ஆரம்பித்தாள்.

“ஐயோ டாடி! இதெல்லாம் நான் அனுப்பல! காட் ப்ராமிஸா நான் அனுப்பல! என்னை நம்புங்க டாடி!” எனக் கதறியவளின் செயல், எப்பொழுதும் செய்த தப்பை மறைக்க முற்படும் வினியின் சாகசமாகவே தெரிந்தது தகப்பனுக்கு.

வீட்டில் அடிக்கடி கேட்கும் மணி சாரின் புராணங்களும், தப்பு செய்தாலும் திமிராக நிற்கும் மணியின் தைரியமும், மகளின் தோழிகளின் வாக்குமூலமும் மகள் மேல் இருந்த இவரின் நம்பிக்கையை ஆட்டம் காண வைத்தது.

“பளார்!!!”

அப்படியே கன்னத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு உறைந்துப் போய் நின்றாள் சஞ்சீவினி.  

“இந்த கர்மத்துக்குத்தான் லேடிஸ் காலேஜ் போக மாட்டேன்னு அடம் புடிச்சியா?”

தகப்பனின் கேள்வியில் ராமனின் வில்லில் அகப்பட்ட தவளையின் நிலைதான் தன்னிலை என உணர்ந்தாள் பெண். தன்னை நம்புவார், தன்னைக் காப்பார் என நம்பிய தந்தையின் திடீர் மாற்றம் வினியின் குட்டி மனதைக் கிழித்துப் போட்டது. தாய் வெளிநாடு போயிருக்க, தன்னைத் தானே காத்துக் கொள்ள வேண்டுமென புரிந்துப் போயிற்று பெண்ணுக்கு.

“சார், தப்பெல்லாம் உங்க பொண்ணு மேல வச்சிக்கிட்டு எங்க காலேஜ் பேர நாறடிக்கப் பார்க்காதீங்க! உங்க பொண்ணுக்கு டீ.சி வாங்கிட்டு தயவு செஞ்சு வேற காலேஜ்கு கூட்டிப் போய்டுங்க!” என அந்தர்பல்டி அடித்தார் பிரின்சிபால்.

கண்களைத் அழுந்த துடைத்துக் கொண்ட வினி, தந்தையின் கையில் இருந்த தாட்களையும், கீழே சிதறிக் கிடந்த தாட்களையும் சேகரித்தாள். அமைதியாக நாற்காலியில் போய் அமர்ந்தவள், அவற்றை ஒன்று விடாமல் படிக்க ஆரம்பித்தாள். அவ்வப்பொழுது நிமிர்ந்துப் பார்த்தவளின் பார்வை தோழிகளையும் மணியையும் அருவருப்பாய் தொட்டுப் போனது.

“ஏன் ஹேமா, அன்னைக்கு நம்ம குரூப் எல்லோரும் ப்ளூ சட்டைப் போட்டுட்டு வரலாம்னு சொல்லிட்டு, நீங்க நாலு பேர் மட்டும் வேற கலர்ல வந்துட்டு விதவிதமான காரணம் சொன்னீங்கல்ல?” என்றவள், அதைப் பற்றி பேசி இருந்த ஈமேயிலை வெறித்துப் பார்த்தாள்.  

பேசி ஹைப் ஏற்றியது போதும், இன்று ப்ராக்டிகல் பார்த்து விடலாம். சம்மதம் என்றால் ரோஸ் வைத்துக் கொண்டு வா என மணி அனுப்பி இருந்த இமேயில் பிரிண்ட் அவுட்டைப் பார்த்தவள்,

“இன்னைக்கு அஞ்சு பேரும் ரோஸ் வச்சிட்டு வரலாம்னு சொன்னில்ல மது! ஆனா கிளாஸ்கு போற முன்னே நீங்க நாலு பேரும் அத எடுத்துப் போட்டுட்டத நான் பெருசா எடுத்துக்காம போனது என் தப்புத்தான்” எனத் தனக்குள் பேசிக் கொண்டாள்.

“நீ சாரி கட்டுனா அவ்ளோ அழகா இருப்ப! கட்டிட்டு வா ப்ளிஸ்னு என்னை ஏத்தி விட்டதுக்கு இதான் காரணமா கனிகா?” என இன்னொரு ப்ரீண்ட் அவுட்டை கையில் எடுத்துக் காட்டியபடி கேட்டாள் வினி.

அவளது பார்வை நான்கு பெண்களையும் துளைத்தெடுத்தது. நேரில் அன்பையும் ஆசையையும் பகிர்ந்துக் கொள்ள பயமாய் இருக்கிறது, அதனாலேயே இந்த இமெயில் படலம் என ஆரம்பித்து, தொலைபேசியிலோ நேரிலோ எந்த வித தொடர்பும் வேண்டாம்! விஷயம் அறிந்தால், தோழிகள் வீட்டில் போட்டுக் கொடுத்து விடுவார்கள் என இவள் எழுதியது போலவே வண்ண வண்ணமாய் புளுகித் தள்ளி இருந்தனர் அந்த ஈமேய்ல் ரிப்ளைகளில்.

இவளும் மணி மேல் இருந்த க்ரஷில் ஒரு வித மயக்கத்திலேயே சுற்றிக் கொண்டிருந்தது, அவரைப் பார்த்து வெட்கப்பட்டது, அவரின் சிறு சிறு சில்மிஷ தொடுகைகளுக்கு இடம் கொடுத்தது எல்லாம் மணிக்குமே இவள்தான் இமேயில் அனுப்புகிறாள் என்பதை உறுதியாக்கி இருந்தது. மொத்தத்தில் வினியின் காதல் கிறுக்கில் குளிர் காய்ந்திருந்தனர் தோழிகள் நால்வரும்.

“உங்களுக்கு நான் என்னடி பாவம் பண்ணேன்? இப்படி ஒரு கேவலத்துல என்னைப் புடிச்சுத் தள்ளிட்டீங்களே!” எனக் குமுறியவள், அவர்களை நோக்கி ஆவேசமாய் முன்னேறினாள்.

இவள் கைக்கு அகப்பட்டவர்களை அடிக்க, அவர்கள் தடுக்க என அங்கொரு குட்டி பிரளயமே நடந்தது. மற்றவர்கள் தடுக்க வர, அந்த அறையின் கதவு இன்னொரு முறை திறந்தது.

மணியின் ப்ரீப்கேசை எடுக்கப் போயிருந்த ஹேமா, தனது தந்தையை அழைத்திருந்தாள். அவர்தான் பிரச்சனை எனவும் ஓடோடி வந்திருந்தார்.

“டாடி! இவ செய்யற தப்பெல்லாம் செஞ்சிட்டு எங்கள மாட்டி விடப் பார்க்கறா” என தந்தையிடம் முறையிட்டாள் ஹேமா. அவரிடமும் விஷயம் இன்னொரு முறை பகிரப்பட்டது.

“என்ன மிஸ்டர் தேவ்! பிள்ளைய வளர்க்கத் தெரியாம வளத்துட்டு, எங்க பொண்ணுங்க மேல பழியைத் தூக்கிப் போடறீங்களா?” என ஜெய்தேவைப் பார்த்துக் கேட்டார் மினிஸ்டர்.

“சார்! எங்கப்பாவ மிரட்டர வேலைலாம் வேணா! நான் செஞ்சது ஒரே ஒரு தப்புதான். தோ, இங்க நிக்கறாரே, மிஸ்டர் மணி, அவர் மேல காதல்னு நம்பி கிறுக்கியா திரிஞ்சது மட்டும்தான் என்னோட தப்பு. அந்த தப்ப மட்டும் நான் ஒத்துக்கறேன்! வாங்க போலிஸ்க்கு போகலாம்! அவங்க இன்வெஸ்டிகேட் பண்ணட்டும்! யார் ஈமேயில் அனுப்பனது, யார் ரிப்ளை பண்ணதுன்னு அவங்க சொல்லட்டும்” எனத் தைரியமாக நிமிர்ந்து நின்றாள் சஞ்சீவினி.

மகளின் தைரியத்தைப் பார்த்துத் துணுக்குற்றார் ஜெய்தேவ்! குற்றமுள்ள நெஞ்சுக்கு இந்தளவு தைரியம் ஏது!!பெண்ணை நம்பாமல், மற்றவர்களை நம்பி தப்பு செய்து விட்டோமோ என மனம் பதறியது அவருக்கு.

அதற்குள் மினிஸ்டர் காதில் குசுகுசுவென எதையோ ஓதினாள் ஹேமா! மகளை முறைத்த மினிஸ்டர், தொண்டையை செறுமிக் கொண்டு,

“என்ன தேவ், சின்ன புள்ள பேச்ச கேட்டுட்டு நிக்கறீங்க! போலிஸ்க்கு போனா உங்கப் பொண்ணு மானம் சந்தி சிரிச்சிடும்! நாள பின்ன கல்யாணம் காட்சின்னு ஆக வேண்டிய புள்ள. அதான் ஒன்னும் விபரீதமா நடக்கலல! இங்கயே பைசல் பண்ணிடலாம்!” என இறங்கி வந்தார்.

“சார் சொல்றதும் சரிதான். விஷயம் வெளிய போனா, காலேஜ் பேரும், உங்க மக பேரும் சிரிப்பா சிரிச்சிடும்! ஃபேஸ்புக், வாட்சாப்னு கிழிச்சுத் தொங்க விட்டிருவாங்க!“ என்றார் பிரின்சிபல்.

“முடியாது! இந்த ஈமேயில் எல்லாம் நான் அனுப்பல! அனுப்பாத ஒன்னுக்கு நான் ஏன் சிலுவை சுமக்கனும்? என்னைப் பெத்த தகப்பனே என் மேல சந்தேகப் பட்டுட்ட பிறகு, என்னை நிரூபிச்சே ஆக வேண்டியக் கட்டாயத்துல இருக்கேன் நான்!“ என்றவளுக்கு என்ன அடக்கியும் அழுகையை நிறுத்த முடியவில்லை..

தேம்பியபடியே,

“ஈமேயில், லெட்டர் போல இல்ல, எங்க இருந்து வந்ததுன்னு தெரியாம இருக்க! யார் பேர வேணும்னாலும் யாரும் ஐடி-யா வச்சுக்கலாம்! எப்படி இருந்தாலும், இந்த ஈமெயில் ஐ.பி அட்ரஸ் எங்கிருந்து வருது, அதோட செர்வர் எங்கிருக்கு, அதன் மூலம் ஈமெயில அனுப்புன கம்ப்யூட்டர் எதுன்ற வரைக்கும் இப்போ உள்ள டெக்னாலஜினால கண்டுப் புடிக்க முடியும்!” என்றவளுக்கு மெல்ல அழுகை நின்றிருந்தது.

“மிஸ்டர் ஜெய்தேவ்! டிஐஜி அங்கிளுக்குப் போன் போடுங்க” எனத் தகப்பனைப் பார்த்துச் சொன்னாள் பெண்.

மகளின் மிஸ்டர் ஜெய்தேவில் ஆடிப் போனார் ஜெய்தேவ்.

“ஐயோ! போலிஸ்லாம் வேணா வினி! ப்ளிஸ்! எங்கப்பாவுக்குத் தெரிஞ்சா கொன்னுப் போட்டுருவாரு! ப்ளிஸ் போலிஸ்லாம் வேணா! நான் உண்மைய சொல்லிடறேன்” என அழ ஆரம்பித்தாள் சரண்யா.

“ஏய் லூசே! சும்மா இருடி” என அவளை மிரட்டினாள் ஹேமா.

“என் மக சொன்னது போல இதுல என்னவோ சதி இருக்கு! எனக்கு உண்மை என்னன்னு தெரியனும்! பெண் விஷயமாச்சேன்னுதான் அமைதியா இருக்கேன்! உண்மை வெளிய வரல, நீங்க எல்லோரும் என்னோட மறுபக்கத்தப் பார்க்க நேரிடும்!” எனக் கர்ஜித்தார் ஜெய்தேவ்.

தகப்பனுக்கு தன் மேல் நம்பிக்கை வந்து விட்டதில் வினியின் கண்கள் நிறைந்துப் போனது.

ஓடி வந்து அவர் கையைப் பிடித்துக் கொண்ட சரண்யா,

“அங்கிள் சொல்லிடறேன்! எல்லாமே சொல்லிடறேன்! என்னை மட்டும் புடிச்சுக் குடுத்துடாதீங்க! எங்க நாலு பேருக்குமே வினி மேல செம்ம பொறாமை! அவ அழகு, அறிவு, ஸ்டைல், பணம், வந்து இறங்கற கார்னு எல்லாத்து மேலயும் எங்களுக்கு வயித்தெரிச்சல். குரூப்ல எங்க அஞ்சு பேரையும் போட்டதுல இருந்து, அவளோட அலட்டல், தனக்குத்தான் எல்லாம் தெரியுங்கற திமிர், நீயெல்லாம் எனக்கு ஈடான்னு பார்க்கற அலட்சியம் எல்லாம் செம்ம காண்டாக்கும் எங்கள! மணி சார் மேல எங்களுக்கும் ஆசை இருந்தது. ஆனா அவர் இவள மட்டும்தான் பார்த்தாரு! அதுல நாங்க நாலு பேரும் பொங்கிட்டோம்! ரெண்டு பேரையும் எப்படியாவது வச்சி செஞ்சிடனும்னு நெனைச்சோம்! வினி பேருல ஈமேயில் கிரியேட் பண்ணி விளையாட்டுத்தனமாத்தான் சாருக்கு அனுப்பினோம்! அவர் ரிப்ளை போடவும் எங்களுக்கு குஷியாயிடுச்சு! ஒவ்வொரு முறையும் எங்கள்ள ஒருத்து லாகின் செஞ்சு ரிப்ளை போடுவோம்! சாரை அப்படி இப்படின்னு ஏத்தி விட்டு அவர் உருகறத பார்த்து ரசிப்போம். இப்படியே போய்ட்டு இருந்தப்போ, ஈமெயில்ல தொட்டுக்கறதுலாம் போதல நேருல எப்போ தொட்டுக்கலாம்னு சார் ரொம்பவே கேக்க ஆரம்பிச்சிட்டாரு. வினியும் சாரப் பார்த்தா உருகறா, சாரும் அவ மேல பைத்தியமா இருக்காரு! ரெண்டு பேருக்கும் மேட்டர் நடந்திட்டா, அதை வச்சி நாம லாபம் பார்க்கலாம்னு முடிவெடுத்தோம்! “ என நிறுத்தினாள் இவள்.

“என்ன லாபம்?” எனக் கேட்டார் இவர்களின் பேச்சைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த மணி.

“அது வந்து சார்!! இன்னிக்கு எதாச்சும் நடந்துட்டா, அத போட்டோ எடுத்து உங்க கிட்ட காட்டி மிரட்டி, எங்களயும் அப்படி இப்படி வச்சிக்குங்கன்னு கேக்கனும்னு பிளான். அதோட வினி அப்பா கிட்ட காட்டிடுவேன்னு மிரட்டி, அவ கிட்ட பணம் பறிக்கறது மட்டுமில்லாம, காலம் முழுக்க அவ திமிர அடக்கி எங்க காலடில போட்டு வைக்கனும்னு நெனைச்சோம்! உங்க மெல பைத்தியமா இருந்த வினி, இப்படி எதிர்த்துக்குவான்னு நாங்க சத்தியமா நெனைக்கவே இல்ல! எங்க பிளானே சொதப்பிடுச்சு!” எனக் கண்ணீரோடு சொன்னாள் சரண்யா.

பெண்கள் நால்வரின் திட்டமிடலையும், சுயநலத்தையும் எண்ணி அதிர்ந்து நின்றார் ஜெய்தேவ். இளைய சமூகம் எங்கே சென்றுக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை நினைத்து வாய் பிளந்து நின்றார்கள் பிரின்சிபலும் எச்.ஹோ.டியும்.

தோழியென நம்பிய பெண்கள் துரோகியென ஆகியிருக்க, அடக்கி வைத்திருந்த ஆத்திரம் மீண்டும் கரை கடந்துப் போனது சஞ்சீவினிக்கு. யாரும் எதிர்ப்பாக்காத நேரம் மேசை அருகே இருந்த ப்ளாஸ்டிக் நாற்காலியை எடுத்தவள், சுற்றி சுழன்று விட்டாள். இதற்கு முன் கைகலப்பில் காயம் ஏதும் இல்லாமல் தப்பியிருந்த பெண்களுக்கு இந்த முறை ரத்தக்காயம் ஆகும் நிலைக்குப் போனது. அப்படி ஒரு ஆத்திரம் சஞ்சீவினிக்கு. ஜெய்தேவ் மகளை இறுக்கிக் கட்டிக் கொள்ள, மற்றப் நான்கு பெண்களையும் அவசரமாய் அப்புறப்படுத்தி அடுத்த அறைக்கு மாற்றினார்கள்.

சஞ்சீவினியின் கோபத்தைக் கூட ரசித்தப்படி நின்றிருந்தார் மணி. அவரை முறைத்த ஜெய்தேவ், மகளை நடத்திப் போய் நாற்காலியில் அமர்த்தி வைத்தார். நிலைமைக் கொஞ்சம் கட்டுக்குள் வந்ததும் தொண்டையைக் கணைத்துக் கொண்ட மினிஸ்டர்,

“இங்க பாருங்க மிஸ்டர் தேவ்! இது ரொம்ப சிக்கலான விவகாரம். அஞ்சு பொண்ணுங்க லைப் சம்பந்தப்பட்டது! எடுத்தோம் கவுத்தோம்னு நடந்துகிட்டா இவங்க பியூச்சர்தான் ஸ்பாயிலாகும்! நாமலாம் பெரிய இடம்! இப்போ எங்க தடுக்கி விழுவோம்னு நாக்கத் தொங்கப் போட்டுட்டு ஒரு கூட்டமே காத்துட்டு இருக்கு! இந்த விஷயம் வெளிய கசிஞ்சா உங்க பொண்ணு மானம், நீங்க சேர்த்து வச்சிருக்கற மரியாதை எல்லாம் காத்தோட காத்தாப் போய்டும்! இதை இன்வெஸ்டிகேட் பண்றேன்னு வருஷ கணக்கா இழுத்தடிச்சு, பிள்ளைங்க வாழ்க்கைய நரகமாக்கனுமா?” எனக் கேட்டார்.

பிரின்சியோ,

“தேவ் சார்! எங்க பக்கமும் தப்பு இருக்கறதுனால மிஸ்டர் மணிய நாங்க வேலைய விட்டு எடுத்துடறோம்! இனிமே அவருக்கு எங்கயும் வேலை கிடைக்காதபடி வார்னிங் லெட்டரும்  இஸ்யூ பண்ணிடறோம். இதைப் பெருசாக்கி, இங்க படிக்கற மத்த பொண்ணுங்கள வெளி மக்கள் மட்டமாப் பார்க்கிறது போல பண்ணிடாதீங்க! எங்க தரப்புல இருந்து செவியரா பணிஸ்மேண்ட் இருக்கும்ன்றத நான் உறுதியா சொல்லிக்கறேன்” என்றார்.

அமைதியாக மகளையேப் பார்த்திருந்தார் ஜெய்தேவ்! ஓய்ந்து போய், பெண்களோடு அடிதடியானதில் முகத்திலும் கைகளிலும் ரத்தக் காயத்தோடு, முகம் கசங்க அமர்ந்திருந்தவளைப் பார்த்ததும் உள்ளம் துடித்தது அவருக்கு. ஏற்கனவே மனதாலும் உடலாலும் பயந்திருந்தவளை, தனது நம்பிக்கையின்மை இன்னும் கொன்றுப் போட்டிருப்பதை உணர்ந்துக் கொண்டவருக்கு தாளவே முடியவில்லை. இன்னும் எத்தனை சோதனைகளை இவள் தாங்குவாள்!!!! போலிஸ் கேஸானால், கோர்ட்டில் கேட்கப்படும் நாராசமான கேள்விகளைத் தாங்குவாளா? பொது வெளியில் அவள் வாழ்க்கை அலசிக் காயப் போடப்படுவதை தாங்குவாளா? ஊசி இடம் கொடுக்காமல் நூல் நுழைய முடியுமா எனச் சொந்தங்கள் வசைப்பாடுவதை தாங்குவாளா? இல்லை, ஒன்றுமே நடக்கவில்லை எனச் சொன்னாலும், நடந்திருக்கும், நம்மிடம் மறைக்கிறார்கள் எனப் பழித்துப் பேசும் சமுதாயத்தின் இகழ்ச்சியைத் தாங்குவாளா?

மெல்ல மூச்செடுத்து விட்டவர்,

“என் மகளுக்கு டீ.சி குடுங்க! இங்க நடந்தது எதுவும் வெளியக் கசியக் கூடாது! அந்த நாலு பொண்ணுங்க கிட்டயும் சொல்லி வைங்க! ஒரு வார்த்தை என் மகளப் பத்தி வெளிய வந்தாலும், எல்லாரையும் உண்டு இல்லைன்னு ஆக்கிடுவேன்! இந்தாளு இனி இந்த ஊருலயே இருக்கக் கூடாது! இதெல்லாம் எனக்கு ப்ளாக் அண்ட் வைட்ல வேணும்” என்றார்.

சட்டென ஒத்துக் கொண்டனர் பிரின்சிபலும், மினிஸ்டரும். எதெதை எப்படி ஹேண்டில் செய்வது என அவர்களுக்குள் விவாதம் போய் கொண்டிருக்க, மெல்ல வினியை நெருங்கினார் மணி.

“நான் ஆசைப்பட்ட எதையும் அடையாம விட்டது இல்ல வினி டியர்! ஈமேயில் வேணும்னா நீ அனுப்பாம இருந்திருக்கலாம்! ஆனா என் மேல உனக்கு இருந்த காதல் நெஜம்! இன்னைக்குத் தொட்டுத் தொடங்கனத பாதியில விட்டுட்டேன்! கண்டிப்பா அடுத்த முறைன்னு ஒன்னு வரும்! அப்போ உன்னைத் தொட்டுத் துடிக்க வைக்காம விடமாட்டேன்டி! Something worth having is something worth waiting for! கண்டிப்பா அந்த நாளுக்காக வெய்ட் பண்ணுவேன் என் வினிக்குட்டி!”

விஷயத்தை அப்படியே மூடி மறைப்பதால் செய்த தப்புக்குத் தண்டனையில்லாமல் தப்பப் போகும் தன் தோழிகளையும் மணியையும் எண்ணி மனம் நொந்துப் போய் அமர்ந்திருந்தவளுக்கு, மணியின் இந்த வார்த்தைகள் நெஞ்சில் அமிலத்தை ஊற்றின!

“டேய் மன்மதக் கு___! இந்த வினி இனி இன்னெசெண்ட் வினி இல்லடா! எப்போ தொடக் கூடாத இடத்துல நீ தொட்டியோ, அப்பவே அவ செத்துட்டா! இந்த ஒத்த நாளு அரும்பா இருந்த வினிய இரும்பா மாத்திப் போட்டுருக்குடா! இனி எந்த நாயும் என் கிட்ட வாலாட்ட முடியாது! காதலாவது கர்மமாவது! இன்னைல இருந்து எந்த இமோஷனுக்கும் முக்கியத்துவம் குடுக்கமாட்டேன்டா என் சிப்சு! If you are brave enough to say ‘goodbye’, life will reward you with a new ‘hello’.(நீ தைரியமாக பாய்(பழையதை விட்டு வெளியே வந்தால்) சொன்னால், வாழ்க்கை உனக்கு புதிய ஹலோவைக்(புதிய திருப்பத்தை, புதிய மாற்றத்தை) காட்டும்! சோ குட் பாய் டூ யூ மிஸ்டர் பெல்!” என்றவள் மடமடவென அறைக்கு வெளியே நடந்து விட்டாள்.

“Paulo Coelho!!(பாவ்லோ குவாய்லியோ—இந்த கோட்டை சொன்னவர்). எக்ஸலெண்ட்! இதனாலத்தான்டி மத்த யாரையும் விட உன்ன மட்டும் அவ்ளோ பிடிக்குது!” என முணுமுணுத்தார் மணி.

அவரை முறைத்தப்படியே மகளை நாடிப் போனார் ஜெய்தேவ்.

மறுநாள் தனது அபார்ட்மெண்டில் தன்னைத் தானே சுட்டுக் கொண்டு தற்கொலை செய்துக் கொண்டார் மணி.

 

(தொடுவான்….)    

(போன எபிக்கு லைக், கமேண்ட் போட்ட அனைவருக்கும் நன்றி! எபி குடுத்து ரொம்ப நாள் ஆகிடுச்சு! எல்லோரும் என்னை மன்னிக்கனும்! லீவ்க்கு போய்ட்டு வந்து, ரொம்பவே உடம்பு முடியல! இருமல் வச்சி செய்யுது இன்னும். இன்னிக்கு எபி முடிக்கற வரைக்கும் கொஞ்சம் தொல்லைப் பண்ணாம இருந்துச்சு! அதுனால படபடன்னு எழுதி முடிச்சுட்டேன். என்னைக் காணோம்னு தேடுன அனைவருக்கும் மிக்க நன்றி! நம்மத் தேடவும் நாலு பேர் இருக்காங்கன்றது ரொம்ப தெம்ப தருது! அதுதான் உடம்பு முடியாத நேரத்திலயும் எழுத உட்கார வச்சது! நன்றி டியர்ஸ். ஸ்பெல்லிங் ஓரளவுக்குப் பார்த்துருக்கேன்! மிஸ்டேக் இருந்தா சாரி. இனி அடுத்த எபில சந்திக்கலாம். லவ் யூ ஆல்)