TT28B

அத்தியாயம்  – 28B :

“நீ சொன்னாலும் நான் கேட்பேன்மா. ஆனா கவனமா பார்த்துக்கணுமே உன்ன” என்று ஸ்வாமிநாதன் தயங்க…

“அத்தைக்கு ரெண்டு பிரசவத்துக்கு நீங்க மட்டும் தானே இருந்தீங்க” அடுத்த கேள்வியை தொடுத்து ப்ரியா அவரை மடக்க, அவர் மட்டுமில்லை அங்கிருந்த அனைவருக்குமே புன்னகை பூத்தது.

லட்சுமி, ஜெயராமன் முகத்தில் பெருமிதம்… அவளின் இந்த தெளிவான பேச்சை கேட்டு. அகிலனுக்கும் கவிதாவிற்கும் இவள் பழைய சுட்டி பெண் இல்லை என்ற எண்ணம். ஸ்வாமிநாதனுக்கு மனைவியை பற்றி சொன்னவுடன் நெகிழ்ச்சி. பின் தன் மகனுடன் இருக்கப்போகும் நாட்கள் குறித்து ஆவல்.

செழியன் மனதில் சொல்லமுடியாத பல உணர்வுகள். இந்த சில நாட்களாக ப்ரியாவின் புதிய பரிமாணத்தை கண்டு வியந்துள்ளான்… ரசித்துள்ளான்… அதிர்ந்துள்ளான்… மகிழ்ந்துள்ளான்… இன்னும் என்னவெல்லாமோ!

இப்போது தந்தையை உடன் இருக்க சொன்னது… ‘ஒன்று தனக்காக மற்றொன்று நேற்று தந்தை மனமுருகி பேசினார். அதை மனதில் வைத்துக்கொண்டு இந்த முடிவுக்கு வந்திருக்கிறாள்’ என நினைத்து அவளை புன்னகையுடன் பார்த்தான்.

“சரிம்மா ப்ரியா… நான் போய் எல்லாம் எடுத்துட்டு வந்துடறேன்” என்ற ஸ்வாமிநாதன், லட்சுமியிடம் “நீங்க கவலை படாதீங்க சம்மந்தி. நான் பார்த்துக்கறேன் இவங்கள” என்றார் புதிதாக பெற்ற புத்துணர்ச்சியுடன்.

“மாப்பிள்ளை… கவி… உங்களுக்கு ஒன்னும்?” தயங்கி அகிலனையும் கவிதாவையும் கேட்க, “மாமா எங்களுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம். நாங்க அடிக்கடி வர்றோம்… வந்து பார்த்துக்கறோம்” என்றான் அகிலன்.

ஒரு முடிவு எட்டப்பட்டது. அனைவரும் அன்று சென்னை புறப்பட்டனர்.

அவர்களை அனுப்பியபின் செழியன் ப்ரியா முன் வந்து நின்றான் புன்னகையுடன். ‘எதற்கு இப்படி வழி மறைத்து நிற்கிறான்’ என்ற யோசனையுடன், அவனை கடந்து செல்ல பார்க்க, அவள் கைப்பற்றி தடுத்து…

“தேங்க்ஸ்” என்றான். அவள் ‘எதற்கு’ என்பதுபோல பார்க்க, அது அவனுக்கு புரிந்ததுபோல், “அப்பாவை வரசொன்னதற்கு” என்றவுடன்… ப்ரியாவின் பழைய துடுக்குத்தனம் கொஞ்சம் எட்டிப்பார்த்தது.

“ஓ அதுவா..! அது வேற ஒன்னும் இல்ல. என் அம்மா வந்தா நொய் நொய்ன்னு அத செய்யாத, இப்படி பண்ணுனு அட்வைஸ் பண்ணிட்டே இருப்பாங்க. எப்படி கரெக்ட் ஆஹ் டீல் பண்ணேன் பார்த்தல்ல. மாமாலாம் அசால்ட். ஈசி’யா சமாளிச்சுடலாம்” என்று பெருமை பட்டுக்கொள்ள… அவள் கண்களையே பார்த்தான்.

பின் புன்னகையுடன், “என்கிட்ட நீ பேசிட்ட இசை… இதோ இது ரெண்டுமே என்கிட்ட பேசுச்சே இப்போ” என்று அவள் கண்களையும் இதழ்களையும் பார்த்து சொன்னவுடன், ‘அச்சச்சோ மறந்து நல்லா பேசிட்டோமே’ மானசீகமாக தலையில் குட்டிக்கொண்டு… “அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை” என அவனிடம் இருந்து விலகப்பார்த்தாள்.

அவளை இடையோடு மென்மையாக கட்டிக்கொண்டு, அவளையே பார்த்தான்.

அவள் மூளை ‘விலகு’ என்று அறிவுறித்தினாலும், மனம் அவன் அருகாமையை பிடித்துக்கொள்ளப்பார்த்தது. மனதை திட்டிக்கொண்டே, அவன் பிடியில் இருந்து விலகாமல் நின்றாள்.

“போதும்… உன் மௌன விரதத்தை கலைச்சிடு இசை. நிறைய உன்கிட்ட பேசணும் போல இருக்கு. நீ பேசி கேட்கணும் போல இருக்கு. இப்படி பேசாம படுத்தாத இசை. நான் வேணும்னா உன்னை சமாதானம் பண்ணிட்டே இருக்கேன்” அவள் மூக்கோடு உரசி, அவன் சரசமாக சமாதானம் பேச, அவள் முகத்தில் மெல்லிய புன்னகை.

கொஞ்ச நேரம் அவன் ஸ்பரிசத்தை ரசித்த பின், அவன் கேட்டதற்கு பதில் சொல்லாமல்… “காலேஜ் போய் நாலு நாள் ஆச்சு” என்றாள்.

அவனுக்கு இப்போது தான் ஞானோதயம் வந்தது போல… “ஐயோ ஆமா. நிறைய வேல இருக்கு. ரிப்போர்ட்ஸ் ரெடி பண்ணணும். தீசிஸ் டாக்குமெண்ட் வேல இருக்கு. HOD தீசிஸ் ரெஜிஸ்டர் பண்ணணும்னு சொன்னாரு. கிளம்பலாம்” என்று சீரியஸாக பேசி அவன் விலகியவுடன், ப்ரியா புன்னகைத்தாள்.

அவள் மூக்கை நன்றாக பிடித்து… “சமாதானம்… டு பி கன்டினியூட்” என்று அவனும் புன்னகைத்தவாறே கிளம்பினான்.

மூக்கை தேய்த்துக்கொண்டே ‘இவனுக்கு இதே வேலையா போச்சு’ என்று முறைத்தவண்ணம் அவளும் கிளம்பினாள்.

அந்த வாரத்திலேயே ப்ரியா தன் துறையில் வேலைக்கு சேர்ந்தாள். ஸ்வாமிநாதனும் அந்த வாரமே கிளம்பி வர, செழியனிடம் இருந்த பணத்தையும், மற்றும் ஸ்வாமிநாதன் பணத்தையும் வைத்து, இரண்டு படுக்கை கொண்ட வீட்டிற்கு மாறினார்கள்.

ப்ரியாவால் அவனிடம் பேசாமல் இருக்க முடியவில்லை. அவ்வப்போது அவளையும் மீறி அவனிடம் நன்றாக பேசுவாள். சிலசமயம் கோபமாக இருப்பதுபோல காட்டிக்கொள்வாள்… இருந்தும் முடியாமல் போய்விடும். அது அவளின் இயல்பு. 

ப்ரியா, செழியன் இருவர் மறுத்தும் கேட்காமல் ஸ்வாமிநாதனே சமையல் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ள, ப்ரியாவும் முழுதாக படிப்பில் கவனம் செலுத்தினாள். தேர்வுகளும் முடிந்தது.

செழியன் கூடுதல் ப்ராஜக்ட் எல்லாம் எடுக்காமல், முழுநேரமும் தீசிஸ் தயார் செய்யும் வேலையிலேயே இருந்தான். மருத்துவர் கொடுத்த மருந்துகளை தவறாமல் எடுத்துக்கொண்டான். பின் இரண்டு வாரத்துக்கு ஒருமுறை கவுன்செல்லிங் சென்றான்.

ஸ்வாமிநாதனுடன் நேரம் செலவிட்டான். அவரும் அவனிடம் நிறைய பேசினார்.

அவன் மனம் விட்டு இப்போதெல்லாம் பேசுகிறானா என்றால், அது தெரியவில்லை ப்ரியாவிற்கு. ஆனால் கண்டிப்பாக அவனிடம் மாற்றம் தெரிந்தது.

‘எதுவும் உடனே நடக்காதே. காலப்போக்கில் கண்டிப்பாக மாறுவான். இவ்வளவு முன்னேற்றம் தெரிகிறது. இன்னமும் கொஞ்சம் தான்’ என்ற நம்பிக்கையோடு இருந்தாள் ப்ரியா.

ப்ரியாவிற்கும் ஐந்தாம் மாதம் வந்தது. வீட்டில் ஒரு வேலையும் கிடையாது. 

‘பெண்கள் தான் பார்க்கவேண்டும்’ என்று இதுவரை சொன்ன வேலைகள் அனைத்தையும் இரு ஆண்கள் அங்கு பார்த்துக்கொண்டனர். ப்ரியாவை ஒன்றும் செய்யவிடவில்லை.

லட்சுமி அவ்வப்போது ப்ரியாவை அழைத்து ‘அது செய் இது செய்’ என்று சொன்னாலும், இவர்கள் இருவரும் விடமாட்டார்கள்.

நாட்கள் அழகாக நகர, அன்று அவளை மருத்துவரிடம் அழைத்துச்சென்றான் செழியன். அவளுக்கு ஹீமோகுளோபின் அளவு குறைந்துள்ளதாக சொல்லி கை நிரம்பின் வழியாக ஐயன் சப்ளிமென்ட் (iron supplement) ஏற்றச்சொன்னார்கள்.

அதற்கு ஊசியை குத்தும்முன் ஒரு பெரிய ஆர்ப்பாட்டமே செய்துவிட்டாள் ப்ரியா. இவள் செய்த ஆர்ப்பாட்டத்தில், செழியன் கண்கள் கலங்கியது ‘இதெல்லாம் தேவையா’ என.

ப்ரியாவிற்கு ஊசியை குத்திய நர்ஸ்… “இதுக்கே இப்படின்னா டெலிவரி’க்கு என்ன பாடு பட போறோமோ. அதுவும் ட்வின்ஸ்” என பெருமூச்சு விட்டு சலித்துக்கொள்ள, ப்ரியாவை விட செழியனுக்கு தான் வயிற்றில் பூகம்பம்.

ப்ரியா எங்கு சென்றாலும் அவனும் உடனிருக்கவேண்டும் என்று அழைத்து சென்றுவிடுவாள். ஸ்கேன் எடுப்பதனாலும் சரி, இதுபோல ஊசி குத்துக்கும்போதும் சரி. மருத்துவரிடம் கலந்தாலோசிக்கும்போதும் அவளுடன் அவன் இருந்தான்.

மருத்துவர், ப்ரியாவின் கர்பப்பை கொஞ்சம் பலவீனமாக இருப்பதாகவும், குழந்தைகள் பிறந்தவுடன், குடும்ப கட்டுப்பாடு செய்துகொள்வது சிறந்தது என்றார்… காரணம் இந்த கர்ப்பமே எதிர்பாராமல் நடந்தது என்பதால்.

அதுகுறித்து செழியன் மருத்துவரிடம் தனியாக பேசினான். 

அன்று ஐயன் ஏற்றியபின், வீட்டிற்கு வந்ததும் தந்தையிடம் நடந்ததை  சொன்னான். 

அடுத்த நாள் காலை அவள் எழுந்ததும், அவளுக்கு பிடிக்காத பேரீச்சம்பழம் அவன் சாப்பிடச்சொல்ல, அவசரமாக மறுத்துவிட்டு வெளியே வந்தாள்.

செழியன் அதட்டினான். அதற்கு ஸ்வாமிநாதன் “செழியா சும்மா அவளை திட்டாத” என்றதும் ப்ரியா செழியனை பார்த்து அழகு காட்டினாள்.

“அப்பா நீங்களும் அவளுக்கு சப்போர்ட் பண்ணாதீங்க. நேத்தி எப்படி வலில கத்தினா தெரியுமா பா” என்று அவன் பேச, அவன் பேசுவதை அவர் கண்டுகொள்ளாமல்…

“அவன் கிடக்கிறான்… ப்ரியா இந்தாம்மா” என்று முருங்கைக்கீரை சூப்பை அவர் நீட்ட, ப்ரியா அழுகாத குறையாக கெஞ்சினாள் வேண்டாம் என்று.

“அதுக்கு இது பரவால்லயா” கிண்டல் செய்தவாறு செழியன் நன்றாக சிரித்தான். 

“உங்க ரெண்டு பேரு தொல்லை படு பயங்கரமா இருக்கே. தாங்க முடியல. என் அம்மாவே பரவால்ல போலயே” என்று நொந்துகொண்டு சாப்பிட்டாள்.

லட்சுமியிடம் தினமும் ஸ்வாமிநாதன் பேசி ‘எது தரவேண்டும் எது தரக்கூடாது’ என்று கேட்டு கேட்டு செய்தார். அதன் பலன், அடுத்த செக் அப் போது ஹீமோகுளோபின் அளவு சரியாக இருந்தது.

குழந்தைகள் உள்ளுக்குள் நகர்வதை உணர ஆரம்பித்தாள் ப்ரியா. செழியனுக்கு எல்லையில்லா சந்தோஷம்.

பக்கத்துக்கு வீட்டில் இருக்கும் குட்டி பெண் ப்ரியாவுடன் நன்றாக ஒட்டிக்கொண்டாள். ப்ரியா வீடு வந்ததும், அவளும் வந்துவிடுவாள்.

செழியன், வேலை அனைத்தும் முடிந்து வருவதற்கு இரவு ஆகிவிடும். அவ்வப்போது கொஞ்சம் வேலை பளு அதிகமாகும்போதெல்லாம் கடினமாக உணர்ந்தான். அதை ப்ரியாவிடமும் பகிர்ந்துகொண்டான்.

அவன் மனதை ஒருநிலை படுத்த, இருவரும் சேர்த்து தியானம், யோகா என்று பயின்றனர். அது அவனுக்கு ஒரு சின்ன தெளிவை தந்தது.

ஒரு நாள் மாலை அவன் வீட்டிற்கு வந்தபோது… ப்ரியா பக்கத்துக்கு வீட்டுப் பெண்ணிடம் குழந்தைகளின் அசைவுகளை காட்டிக்கொண்டிருதாள். 

செழியன் வரவும், அவனும் கை வைத்துப்பார்த்தான்… ஆனால் அசைவு நின்றுவிட்டது. அவன் முகம் தொய்ந்துவிட்டது.

“நல்லா வேணும் நல்லா வேணும்” என்று ப்ரியா கேலி செய்தவுடன், அமைதியாக சென்றுவிட்டான். அவன் சென்றவுடன் மறுபடியும் அசைவு தெரிய, உடனே அழைத்தாள் செழியனை. அவன் வந்தபோது நின்றிவிட்டது.

அவன் முகவாட்டத்தை பார்த்தவள், ‘ஐயோ என்ன யோசிக்கிறான் என்று தெரியவில்லையே’ என நினைக்க, அவனே மனதில் இருப்பதை பேசினான்.

“என் மேல கோபமா இருப்பாங்களோ இசை?” கண்கள் பணித்து அவன் கேட்க, அதன் பொருள் புரிந்து அதிர்ந்தாள் ப்ரியா.

“லூசு மாதிரி பேசாத இளா. இப்போ தான் மூவ்மெண்ட் தெரிய ஆரம்பிச்சிருக்கு. அதுக்குள்ள மனசுல ஏதாச்சும் போட்டு குழப்பிக்காத” என்று அவனை சமாதானப்படுத்தினாள்.

இருந்தும் அவன் மனம் அதையே நினைத்துக்கொண்டிருந்தது. காமாலை காரனுக்கு பார்ப்பது எல்லாம் மஞ்சள் என்பதுபோல இதுவே தொடர்வது போல இருந்தது அவனுக்கு.

 அந்த வாரயிறுதி சென்னையில் இருந்து அனைவரும் வந்திருந்தனர். அவளை ஸ்வாமிநாதனும் செழியனும் பார்த்துக்கொள்ளும் விதம் கண்டு லட்சுமிக்கு மிகவும் நெகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

ப்ரியா எல்லாவற்றிற்கும் ஏதாவது ஒன்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தாள்… ஆனால் அதெல்லாம் அவர்கள் காதில் போட்டுக்கொள்ளவே இல்லை.

“உனக்கெல்லாம் செய்றாங்க பாரேன்” என்று லட்சுமி திட்டியது அவள் காதில் விழவில்லை.

அன்றும் வெண்பா, கவிதா, லட்சுமி என்று அனைவரும் குழந்தைகளின் அசைவுகளை உணர, செழியனுக்கு மட்டும் வருத்தம். பக்கத்தில் போகவே இல்லை. அங்கு சென்று உணரமுடியவில்லை என்றால் இன்னமும் வருத்தமாகிவிடும் என்று தள்ளியே இருந்தான்.

ப்ரியாவிற்கு அந்த ஏழாம் மாதத்தில் ஒரு நல்ல நாளில் வளைகாப்பு குறிக்கப்பட்டது. வளைகாப்பு முடிந்து லட்சுமி, ஜெயராமன் அவர்களுடன் தங்குவதாக முடிவு செய்தனர்.

அன்றைய இரவு முன்புபோலயே அகிலனும் செழியனும் சமைத்தனர். இப்போது செழியன் இன்னமும் கொஞ்சம் மாறியிருந்தான். அகிலன் எப்பொழுதும் போல பேசிக்கொண்டிருந்தான்.

“ரொம்ப தேங்க்ஸ்… அப்புறம் சாரி மாமா” என்று செழியன் ஆரம்பித்ததும் புரியாமல் பார்த்தான் அகிலன்.

“உங்கள தப்பா நினச்சுட்டேன். அக்கா எல்லாம் சொன்னா. நீங்களா இருக்கப்போய் அத பெருசு பண்ணாம, அவளுக்கு துணையா இருந்தீங்க. இல்லாட்டி ரொம்ப கஷ்டமாகியிருக்கும். அதுமட்டுமா, ப்ரியா என்னை பத்தி உங்கவீட்ல சொன்னப்ப, நீங்க ரொம்ப அவளுக்கு சப்போர்ட் பண்ணினதா சொன்னா. தேங்க்ஸ் மாமா” என்றான் செழியன்.

அவன் இவ்வளவு பேசியதை கேட்டு அகிலன் கண்கள் கலங்கி, மனம் நெகிழ்ந்து, அவனை அணைத்துக்கொண்டான்.

“சாரி செழியா. உன்ன பத்தி நிறைய நானும் கவியும் பேசுவோம். நானும் உன்கிட்ட பேச்சு கொடுத்துருக்கேன். நீ ஏன் பேசலனு ரீசன் யோசிச்சப்ப, நீ ரிசெர்வட் டைப் அதுனாலன்னு நினச்சுட்டோம். பட் அதுக்கு பின்னாடி இவ்ளோ இருந்திருக்கும்னு நாங்க நினைக்கல. ரொம்ப சாரி” என்றதும்…

“பாவம் உங்களுக்கு எப்படி மாமா தெரியும் என்னை பத்தி? நீங்க அப்போ ஆல்ரெடி அக்கா ப்ராப்லம்’ல இருந்திருப்பீங்க. இதெல்லாம் நடக்கணும்னு இருக்கு. யாரையும் தப்பு சொல்றது சரியில்ல மாமா” என்றான் மனநிறைவுடன்.

அந்த இரண்டு நாட்கள் வீடே கலகலப்பாக இருந்தது.

செழியன் கிட்டத்தட்ட தீசிஸ் தயார் செய்திருந்தான். மிகவும் நல்ல படியாக வந்திருந்தது. இன்னும் சில நாட்களில் அதை வெளியிட அவனுடைய டிபார்ட்மென்ட்’டில் பேசி முடிவு செய்திருந்தான்.

ப்ரியா ஒரு நாள் எப்பொழுதும்போல கல்லூரிக்கு சென்றாள். அப்போது அனுப்பட்ட சர்குலர் பார்த்து கண்கள் மகிழ்ச்சியில் விரிந்தது. உடனே அழைத்தாள் செழியனை!!!