Un Kannil Inbangal Kanbein – 14

15

பரத்துடன் வெளியே வந்த தேவிக்கு, இந்தக் குழந்தை வேண்டாம் என்கிற மனநிலை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறி இந்த வாழ்க்கையே வேண்டாம் என்கிற முடிவுக்கு வர, இவளது புறம் கொஞ்சமும் திரும்பாமல் காரை செலுத்துக் கொண்டிருந்தான் அவன்..

“என்னங்க..” திருமணம் ஆகிய இந்த ஒரு மாதத்தில் தானாய் முன் வந்து அழைக்கிறாள்.. ஆனால் ஏன் எனக் கேட்க பரத்திற்கு விருப்பமில்லை..

அமைதியாய் காரைச் செலுத்தியவன் மருத்துவமனை வாயிலில் வண்டியை நிறுத்த, இப்போது தீர்க்கமாய், “இந்தக் குழந்தைய கொல்ல வேணாம்..நானே சாவுறேன்..” என்றாள்..

அவள் கூறியதைக் கேட்க விரும்பாதவன் போல தலையோடு காதையும் சேர்த்து பொத்தி, கண்களை இறுக்கமாய் மூடி அமர்ந்துவிட்டான்..

சில நிமிடங்கள் அவள் அழுது கரையத் துவங்கவும், “தேவி..” என அதட்டலாய் அழைத்தான்.

கணவனின் அதட்டலில் நிமிர்ந்து பார்த்தவளின் உதடு துடித்து கண்கள் மட்டும் கலங்கியிருந்தது..

பார்க்கவே பாவமாய் இருந்த போதிலும், இன்னும் அவளை நெருங்க அவன் மனம் அறிவுறுத்தவில்லை..

“தேவி, என்மேல உனக்கு நம்பிக்கை இருந்தா..?! கண்ணைத் துடைச்சிட்டு வண்டில இருந்து கீழ இறங்கு..இல்ல வேணாம்..” என்றவன் காரின் கதவைத் திறந்து வெளியே நின்று கொண்டான்..

அவன் கீழிறங்கிய சில நிமிடங்களில் அவளும் இறங்கி அவனுக்கருகே வந்தாள்..

‘முகத்தைத் துடைத்து உடையை சரிப்படுத்தியிருக்கிறாள்’ மனதில் நினைத்து கொண்டவனுக்கு இன்னும் இத்தகைய சூழலை கையாளும் பக்குவம் வந்திருக்கவில்லை..

அவளது கையைத் தனது கைகளுக்குள் பொத்தி வைத்துக் கொண்டவன், “தேவிம்மா..” என அழைக்க,

அவனது தொடுகையை உணராதவள் அவனது அழைப்பில் விழிவுயர்த்தி பார்த்தாள்..

அவளது கண்களை நேருக்கு நேராய் பார்த்தவன், “ப்ளீஸ் என்னை நம்பு..எப்பவும் உன்னை எந்த சூழ்நிலையிலும் நான் விட்டுக் கொடுக்க மாட்டேன்..” தெளிவாய் சொன்னவனின் கைகளுக்கு அவள் அழுத்தம் கொடுத்தாள்..

அவளது பாவனை அழுகை என அனைத்துமே முதல் நாள் பள்ளிக்குச் செல்லும் குழந்தையைப் போலவே இருக்க..அவளது கைகளைப் பிடித்து அருகே இருந்த கல் மேடையில் அமர வைத்தவன் அவளுக்கு முன்
மண்டியிட்டு அமர்ந்தான்..

தன் முன்னே மண்டியிட்ட பரத்தை என்னவென்பது போல பார்க்க, “அம்மு, நாம கொஞ்ச நாள் அப்றம் ஒரு குழந்தைய தத்தெடுத்துக்கலமா..” என்றான்..

அவனது கேள்வி ஏன் எனப் புரியாமல் அவள் பார்க்க, “நமக்குன்னு இரண்டு குழந்தைங்க..அது போக ஒரு குழந்தைய நாம தத்தெடுத்துகலமா..?” இந்த நேரத்தில் இதைப் பற்றி பேசுவது தவறாக இருந்தாலும், பேசினான்..

வெட்கம் என்ற சாயல் அவளது முகத்தில் கொஞ்சமும் இல்லை..அவனும் அதை எதிர்பார்க்கவில்லை என்றாலும் அவன் சொன்ன அனைத்திற்கும் சம்மதம் தெரிவித்தாள்..

“நான் ஒன்னு கேட்டா வாய திறந்து பதில் சொல்லுவியா..?”

“ம்…”

“எதுக்கு இந்தக் குழந்தை வேணாம்..?” எனவும் உதடை பிதுக்கியவள் பாவமாய் பார்க்க,

“சரி வா..” என அழைத்துச் சென்றான் தனது நண்பனான மனநல மருத்துவனிடம்..

அவனுக்குமே அந்த சூழலை எதிர்கொள்ள சில அறிவுரைத் தேவையாய் இருந்தது..

அன்றில் இருந்து வாரம் ஒரு முறை அங்கே அழைத்து சென்றான்…பல அநாதை ஆசிரமம், குழந்தை இல்லாதவர்கள் என ஏகப்பட்டோரைச் சந்திக்க வைத்தான்..

கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அவளிடம் கணவனாய் அல்லாமல் நண்பனாய் நெருங்கியிருந்தவனை தேவியின் அலறல் குரல் இன்றைய நிகழ்வுக்கு கொண்டு வந்தது..

திடுக்கிட்டு எழுந்தவன், ஆப்ரேஷன் தியேட்டரின் வாயிலில் நிற்கும் கனியை நெருங்கி அவளை இறுக அணைத்திருந்தான்..

கனி, பரத்தின் இத்தகைய செய்கையை கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்காததால் தடுமாறி அவனது முதுகைத் தடவி கொடுத்தாள்..

“கனி, நான் தப்பு பண்ணிட்டேனா..?”

குடும்பத்தின் ஈடில்லா இழப்புக்கு பின் இன்று தான் பரத்தின் அழுகையைக் காண்கிறாள்..

“இல்லை…” எனத் தலையசைத்தவளையும் அவனது வருத்தம் ஆட்கொள்ள நினைக்க, தலையை சிலுப்பி தனது உணர்வுகளுக்கு விடையளித்தவள்,

“பரத், ஒரு புள்ளைக்கு அப்பா மாதிரியா டா நடந்துக்கிற..இடியட்..தேவிக்கு ஒண்ணுமாகாது..இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல நம்ம வீட்டு சிங்க குட்டி வந்திடும் பாரு..” தேவி சொல்லி வாயை மூடவில்லை, ஆப்ரேஷன் தியேட்டரின் முன் எரிந்த விளக்கு அணைந்து டாக்டர் வெளியே வந்தார்..

“ஆப்ரேஷன் சக்சஸ்..பாய் பேபி பிறந்திருக்கு..கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுங்க க்ளீன் பண்ணி கொண்டு வருவாங்க..” எனவும் மூச்சை நிம்மதியாக விட்டு இருக்கையில் அமர்ந்தான்…

சின்னசின்ன கால்களுடன் பஞ்சு பொதியாய் கைகளில் ஏந்த வந்த நர்ஸ் பரத்தின் கைகளில் கொடுக்க முயல, கனியை கைக்காட்டியவன், “கனி, தம்பிய வாங்கு..” என்றான்..

பஞ்சு குவியலாய் கைகளில் அள்ளியவளுக்கு ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் அரசியை கைகளில் தூக்கிய அந்த நாள் நினைவிடுக்கில் வந்து கண்களை கலங்கச் செய்தது..

பரத்துக்கும் அதே நினைவு தான் என்பதைப் போல, கனியைத் தோளோடு சேர்த்தணைக்க, நடப்புக்கு வந்தவள் கண்களை இறுக மூடித் திறந்து குழந்தையை பரத்தின் கைகளுக்கு இடமாற்றினாள்..

“கனி, நம்ம அப்பா..” குழந்தையை கைகளில் வாங்கியவன் முதலில் சொன்ன வார்த்தை இது தான்..

“ம்…”ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்தவளின் மனதில் இன்று தான் தனது குடும்பத்தினர் விபத்தில் விழுந்த நாள் என மனம் ஓலமிட்டது..

நாளை பேபியின் பிறந்த நாள் என்பதும் நினைவுக்கு வந்தது..பரத்தை தோளோடு ஒருமுறை இறுக அணைத்தவள்,

“பேபிக்கு ஆறாவது பிறந்த நாள்..” என்றாள் தளீர் குரலில்..

“அவா கிட்ட எல்லாத்தையும் சொல்லிடலாமா..?” பரத் கேட்டு கொண்டிருக்கும் போதே அனுஷிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது..

“சொல்லுங்க மாம்ஸ்..” அழைப்பை எடுத்து பரத் பேச,

“பேபியா..? இல்லை ரெளடியா..?” எனக் கேட்க,

“என்னை மாதிரி ரெளடி தான்..” எனச் சொல்லி சிரித்தான் பரத்..

“டேய் கல்யாணம் முடிஞ்சி இன்னும் ஒரு வருஷம் ஆகல அதுக்குள்ள..கலக்கு டா மவனே..” எனக் கலாய்த்த அனுஷுக்கு தேவியைப் பற்றி எதுவும் தெரியாது..

தேவியின் ரகசியங்கள் கனி, பரத்தை தவிர யாருக்கும் தெரியாது..

அனுஷிடம் சிலபல நலவிசாரிப்புகளுக்கு பின் அவன் வீடியோ கால் செய்ய, குழந்தையை கனியின் கைகளுக்கு கொடுத்தவன், கொஞ்சம் தூரமாய் வைத்து அவனிடம் காண்பித்தான்..

கனியின் கைகளில் குழந்தையைப் பார்த்தவனின் மனம் ஏனோ பிசைய, “நான் இந்தியா வந்து சார்ம்’அ பாக்குறேன்..” என்றவன் பல வருடங்கள் கிட்டத்தட்ட எட்டு வருடங்கள் கழித்து இந்தியா செல்வதற்கான டிக்கெட் புக் செய்தான்..

****

அன்று காலை எழுந்த சந்த்ரு வழக்கம் போல கீழிறங்கி வர, சோபாவில் உட்கார்ந்திருந்தான் சஞ்சீவ்..

“இவன தான் இங்க வரவேணாம்னு சொன்னோமே..” மனம் அதன் போக்கில் எண்ண,

“அங்கிள்..” எனச் சத்தமாய் அழைத்தான்..

உள்ளறையில் இருந்து அழகாய் உடுத்தியிருந்த புடவையும், மஞ்சள் பூசிய முகமும் வகீட்டில் பளீச்சென வைத்திருக்கும் பொட்டுடன் வந்தார் அவர்..

அவர் சந்த்ருவை நெருங்கும் முன் தனசேகர் தனது அறைக்குள் இருந்து வெளி வந்திருக்க, தனசேகர் வந்த இடது புறத்திலே கவனம் வைத்திருந்தவனுக்கு வலது புறம் வந்து நின்ற சாந்தி தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை..

“அங்கிள், என்ன இது..?” கருவிழி அசைய சஞ்சீவை சுட்டிக் காட்டி சந்த்ரு கேட்க, தனசேகரோ, ‘இன்னும் பக்கத்தில் நிற்பவனைப் பார்த்தால் என்ன கேட்பானோ?’ என்பதைத் தான் எண்ணியது..

“அது வந்து தம்பி..” தனசேகர் தடுமாறு, விழிகளோ அவனிடமும் சாந்தியிடமும் மாறி மாறி பயணித்தது..

அவரது விழி சென்ற திசையில் அவன் திரும்ப, அங்கே இவனை வைத்த கண் பின்வாங்காமல் பார்த்து கொண்டிருந்தார் சாந்தி..

அவரது கண்களில் கனிவு மட்டுமே, சந்த்ருவிடம் அவர் பேச முனையும் போதே பட்டாம் பூச்சியாய் சாப்பாட்டு அறையில் இருந்து ஓடி வந்தாள் மாலினி,

அவளது அரவத்தில் திரும்பி சந்த்ரு பார்க்க, “வாவ் அண்ணா..உண்மையா நீங்க செம சூப்பரா இருக்கீங்க..இதோ
இவன் சொல்லும் போது கூட நான் நம்பல..” என்றவள் அவனது முழங்கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள்..

சந்த்ருவிற்கு இதெல்லாம் புதிது, மெதுவாய் தனது கைகளை அவளிடமிருந்து பிரித்து கொண்டவன், ஏதும் பேசாமல் வெளியேறிவிட்டான்..

அவனால் வெளியேறுங்கள் எனக் கத்த முடியவில்லை…ஒரு மனம் அவனைச் சொல்லத் தூண்டினாலும் ஏதுவோ ஒன்று அவனைத் தடுத்தது..

வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தவனை, டிடக்டிவ் ரவி அழைக்க, ஸ்பீக்கர் ஆன் செய்து மொபைல் ஹோல்டரில் வைத்தவன் காரை ஓட்டியவாறே அவரிடம் பேசத் துவங்கினான்..

“சார்..”

“ம்..”

“கனிஷ்கா மேடத்தை நீங்க ஃபாலோ பண்ண சொன்னது போல, இன்னொரு ஏஜென்ஸிக்கும் சொல்லிருக்காங்க..”
என்றான்..

“ம்..தெரியும்..”

“சார்..தெரியுமா..?”

“ஆமா ரவி..எனக்குத் தெரியும்…கனிஷ்கா இப்போ எங்க இருக்காங்க..” என்க

“சார், பரத் சாருக்கு பேபி பிறந்திருக்கு.. சோ கனிஷ்கா மேம் பரத் சார் ஹாஸ்பிட்டல்ல இருக்காங்க…கனிஷ்கா
மேம் பேபி மட்டும் வீட்டுல இருக்கு..” எனவும்,

“ம்..ரவி..நான் பார்த்துக்கிறேன்..வேறெதுவும் முக்கியமான விஷயம் இருக்கா…?”

“சார்..அனுஷ்னு ஒருத்தர் கூட மேடம் போன் பேசிட்டு இருந்தாங்க..”

“ம்..தெரியும்.” என்க,

“சார் எல்லாத்தையும் தெரியும் சொல்றீங்க..அப்போ எதுக்கு சார் நான்..” புரியாமல் ரவி கேட்க,

“ரவி, கனிஷ்கா பத்தி எனக்குத் தெரியாத ஏதாவது உங்க கண்ணுக்கு படும்னு தான்..அதுமட்டும் இல்லாம…நான் சொல்றத நீங்க செய்ங்க காரணம் அப்புறமா சொல்றேன்..” என்றவன், போனை வைத்து விட்டான்..

காரை ஒரு வளைவில் திருப்பிச் செலுத்த, முதல் நாள் ஹோட்டலில் சந்தித்த அதே ஆள், வழியில் ஒரு இடத்தில் நின்றிருந்தார்..

அவரை ஏற்றிக் கொண்டவனின் கார் இப்போது சென்னையின் முக்கிய இடத்தை நோக்கிப் பறந்தது..

ரிச் ஸ்ட்ரீட்..

எலக்ட்ரிக்கல், எலக்ட்ரானிக்ஸ் சாம்ராஜியத்தின் ராஜா என்றால் அது ரிச் ஸ்ட்ரீட் தான்..அதன் பக்கத்து தெருவில் மறைவாய் தனது வண்டியை நிறுத்தியதும்,

“யங் மேன்..இங்க தானா..?” என்றவர் கேள்வியாய் கேட்க,

“எஸ் ஜார்ஜ்..” என்றவனின் மனநிலை குழப்பத்தில் இருக்கிறது எனத் தெளிவாய் புரிந்து கொண்டார் ஜார்ஜ்..

அவனது தோளைத் தட்டிக் கொடுத்தவர் வண்டியில் இருந்து கீழறங்க, அவனும் இறங்கி காரை லாக் செய்துவிட்டு, அந்த ரிச் ஸ்ட்ரீட்டை நோக்கி நடந்தனர்..

“ஒன் சி கைக்கு வந்துட்டா..?”

“இல்லை..”

“அப்போ சரக்கு..” அவரது கேள்விக்கு உதட்டை பிதுக்கியவன்..

“ஜார்ஜ்..நீங்க எப்போ அப்ராட்ல இருந்து வந்தீங்க..” என்றான்..

அவனது கேள்வியில் திகைத்தவர், “நான் அப்ராட் போகலையே..” எனவும்,

“ஓஹோ..” என்பது போல் பார்த்து வைத்தவன், அவரது தோளைச் சுற்றி தனது கையைப் போட்டான்..

சந்த்ருவின் கைத் தனது தோளில் விழவும் திடுக்கிட்டு ஜார்ஜ் நிமிர்ந்து பார்க்க, “ஐ லைக் யூ ஜார்ஜ்..” என்றான் உதட்டில் உறைந்த ஏளனச் சிரிப்புடன்…

ஆட்டம் அணிவகுக்கும்…