Home Uncategorized VNE 45 (3)

VNE 45 (3)

“என்ன சொல்ற மச்சான்?”

“ம்ம்ம்… அன்னைக்கு கஞ்சான்னு ஏதோ ஒன்னு தந்தா அவ… நானும் ட்ரை பண்ணேன்…” எந்தவிதமான அசூயையும் இல்லாமல் வெளிப்படையாக அவன் கூற, கார்த்திக் இன்னமும் அதிர்ந்தான்.

“வாட்… க… கஞ்சாவா?” அதிர்ந்ததில் திக்கியது அவனுக்கு!

“ம்ம்ம்… ஒன்ஸ் ட்ரை பண்ணேன்… அதுக்கப்புறம் ட்ரை பண்ணலை…”

“எததான்டா விட்டு வெச்ச?” அதிர்வின் உச்சத்தில் கார்த்திக் கேட்க,

“எதையும் இல்ல… ஆனா அத்தனையும் அண்டர் கண்ட்ரோல்…” என்றவனுக்கு சிறு புன்னகை மலர்ந்தது.

“ம்ம்ம்… அப்புறம்?” கதை கேட்பவனின் பாவனையில் அவன் கேட்க,

“அப்புறம் என்ன? அப்படியொரு போதைய நான் எக்ஸ்பீரியன்ஸ் பண்ணதே இல்ல… என்னென்னமோ பண்ணுச்சு… அப்புறம் கான்ஷியஸ் போய்டுச்சு… நெக்ஸ்ட் டே மார்னிங் தான் முழிச்சேன்… இந்த கேப்ல தான் விளையாடி இருக்கான்…” எனவும்,

“யோவ்… நீ விளையாடி இருக்கன்னு சொல்லு…” என்று கிண்டலாக கூறிய கார்த்திக், சற்று தீவிர பாவனையில், “அப்படீன்னா அந்த ஸ்டப்பை அவன் தான் சௌஜன்யா மூலமா கொடுக்க வெச்சு இருக்கணும்…” என்று நினைத்தவன், அதை சொல்லவும் செய்தான்.

“அந்த சந்தேகம் எனக்கும் இருக்கு கார்த்திக்…” என்று ஷ்யாமும் ஒப்புக் கொள்ள, அவனை ஆழமாக பார்த்தான் கார்த்திக்.

இவனுக்கு எத்தனை முகங்கள்?

“சரி… விஜிக்கு என்னாச்சு?”

“ம்ம்ம்… அவனை இங்க தான் அட்மிட் பண்ணிருக்காங்க… மூணு மாசத்துக்கு எழுந்து நடக்க முடியாது… அன்கான்ஷியஸா இருக்கான்…”

“இது கொஞ்சம் அதிகமில்லையா?” கவலையாக கேட்டவனை ஆழ்ந்து பார்த்தவன்,

“நம்ம கிட்ட இப்படி பண்ணிட்டு இன்னொருத்தன் தப்பிச்சுடலாம்ன்னு நினைச்சுட கூடாது… எப்பவுமே…” என்றவனின் முகம் அத்தனை இறுகி இருந்தது.

“சரி… விடு… நீ சாப்பிட்டியா?” என்று கார்த்திக் கேட்க,

மெளனமாக கையிலிருந்த விஸ்கியை பார்த்தான்.

“பசியில்ல கார்த்திக்… மஹா பேசுன பேச்சுல இன்னும் பத்து நாளைக்கு எனக்கு பசிக்காது…” என்று கசப்பாக சிரிக்க,

“ஏன் அப்படியென்ன பேசினா?”

“ப்ச்… வெளிய சொல்ல முடியாது மச்சான்…”

“இன்னும் வேற கல்யாணம் பண்ணனும்ன்னு சொல்ற… அப்படீன்னா நீ தினம் பட்டினி தான் கிடக்கணும்… ஒழுங்கா வா மச்சான்… எல்லாரும் வெய்ட் பண்றாங்க… அப்பாவுக்கு வேற மறுபடியும் கொஞ்சம் உடம்பு சரியில்ல…” எனவும், சட்டென பரபரத்தது ஷ்யாமுடைய விழிகள்.

“ஏன்? என்னாச்சு?” என்றவனை பார்த்தவன்,

“விஜியை நீ இப்படி ஓட விட்டு அடிச்சது மட்டும் தான்யா தெரியும்… அதுக்கே டென்ஷன் ஆகிட்டாங்க… மாமா தான் கூடவே இருக்காங்க… மஹா பார்த்துட்டு இருக்கா… உன்னை கூட்டிட்டு போனா எல்லாருமே கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் ஆவாங்க…” என்று அழைக்க, அதற்கும் மேல் மறுக்காமல் கிளம்பினான்.

“போனையே எடுக்க மாட்டேங்கறா… உன் தங்கச்சி கிட்ட அடி வாங்கி வைக்க ப்ளான் பண்ணி என்னை இழுத்துட்டு போறியா மச்சான்?” என்று சற்று வேடிக்கையாக கேட்டபடியே கிளம்ப,

“ரொம்ப பயந்துக்கறவன் தான் நீ…” என்று சிரித்தான் கார்த்திக்.

*****

வீட்டுக்குள்ளே நுழையும் போதே வெகு அமைதியாக இருந்தது. முருகானந்தம் கண்களை மூடியபடி சோபாவில் அமர்ந்திருக்க, உடன் அமர்ந்திருந்தார் ஆத்மநாதன்.

ஜோதியும், பைரவியும் டைனிங் டேபிளில் அமர்ந்து மெல்லிய குரலில் பேசிக் கொண்டிருக்க கிருஷ்ணம்மாள் ருத்ராக்ஷ மாலையை உருட்டியபடி சுலோகம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

உடன் அமர்ந்திருந்த மஹா இருவரும் வருவதை பார்த்து, முகம் இறுக குனிந்து கொண்டாள்.

“மஹா… மச்சானுக்கு கொஞ்சம் தண்ணி கொண்டு வாடா…” தமையன் ஷ்யாம் சார்பாக கேட்க, முறைத்தபடியே சொம்பில் நீரை நிறைத்துக் கொண்டு போனாள்.

ஆத்மநாதனின் அருகில் அமர்ந்து முருகானந்தத்திடம் பேசிக் கொண்டிருந்த ஷ்யாம் முன்பு நீட்டினாள்.

உள்ளுக்குள் கோபம் கொந்தளித்தபடி இருந்தது.




ஒன்றை ஜீரணிக்கும் முன்பே இன்னொன்று, அதை ஜீரணிக்கும் முன்பே இன்னொன்று என்று வரிசையாக கொடுத்துக் கொண்டிருப்பவனை என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை.

ஆனால் எல்லோர் முன்பும் காட்டிக் கொள்ளவும் முடியாது.

ஆனால் ரவுடித்தனத்தின் உச்சமாக, மனிதத் தன்மையில்லாமல் ஷ்யாம் செய்ததை கொஞ்சமும் அவளால் ஏற்க முடியவில்லை.

“தண்ணி ரொம்ப சூடா இருக்கே மச்சான்… கொஞ்சம் சில்லுன்னு கொடுக்க சொல்லேன்…” நேரடியாக அவளிடம் கேட்காமல், மச்சானை தூது அனுப்பியவனை இன்னமுமே முறைத்தாள். அவன் புறம் குனிந்தவள்,

“வேண்ணா உன் ஆள் கிட்ட கேளு… நல்லா சில்லுன்னு கொடுப்பா…” என்று கடுகடுத்துவிட்டு நிமிர பார்க்க,

“என் ஆள் நீ தான்டி… உன் கிட்ட தான் கேக்க முடியும்…” சிரிக்காமல் கூற,

“நானெல்லாம் நத்திங்ன்னு சொன்னவனாச்சே நீ… உலக அழகிங்க எல்லாம் உன் காலடில கிடக்கறாங்கல்ல… நான் எம்மாத்திரம்…” பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு கிசுகிசுப்பாக கூறியவளை இப்போது முறைத்தான் ஷ்யாம்.

இருவருக்குள்ளும் மீண்டும் ஏதோ ரசாபாசம் என்று உணர்ந்த  கார்த்திக்,

“மஹா… மச்சானுக்கு டிபன் எடுத்து வை… இன்னைக்கு ஃபுல்லா சாப்பிடலை…” எனவும் அவள் ஆற்றாமையோடு அவனைப் பார்த்தாள்.

“அவங்க அவங்களுக்கா அக்கறை வேணும்…” என்று லேசாக முனுமுனுத்துவிட்டு போக, ஆத்மநாதன் மகனை உறுத்துப் பார்த்தார்.

“என்ன ஷ்யாம் பிரச்சனை?” என்று இறுக்கமாக கேட்க, மெளனமாக இருந்தான் ஷ்யாம்.

“உன்னைத்தான் கேக்கறேன்… ஏன் விஜியை அப்படி அடிச்சு இருக்க?” மீண்டும் கோபமாக கேட்க, தலையை குனிந்து கொண்டு கைகளை கட்டியபடி கால் மேல் காலிட்டபடி அமர்ந்து இருந்தான். அவனது தோரணை எப்போதுமே அப்படித்தான்.

“எப்பதான் அப்பன்னு என்னை மதிப்ப ஷ்யாம்? நானெல்லாம் உனக்கு ஒப்புக்கு சப்பாணியா?” என்று கோபமாக கேட்க, மஹா பரிதவிப்பாக ஜோதியை பார்த்தாள்.

தன் வீட்டினர் முன் மாமனார் ஷ்யாமை இப்படி கடிய வேண்டுமா என்று தான் தோன்றியது. நாதனை கவனித்தபடி டைனிங் டேபிளிலில் உணவை அவசரமாக எடுத்து வைத்தாள்.

அவளது தவிப்பை கண்ட ஜோதி, “பாவா… பையன் காலைல இருந்து சாப்பிடலை… வந்தவுடனே பிடிச்சுக்காதீங்க…” என்று குரல் கொடுக்க, அவர் ஷ்யாமை முறைத்தார்.

“கண்டிக்க வேண்டிய நேரத்துல எல்லாம் உங்கம்மா இப்படியே காப்பாத்தித்தான் நீ இப்படி இருக்க ஷ்யாம்… உனக்கொரு பையன் பொறந்து இப்படி ராட்சசனா உன்னை கொடுமை பண்ணாத்தான்டா நீயெல்லாம் திருந்துவ…” என்று கடுப்பாக கூற,

“டோன்ட் ஒர்ரி நானா… உங்க மருமக பேரனை நல்லா வளர்த்துடுவா…” என்று புன்னகைத்தான். அதை டைனிங் ஹாலிலிருந்து கேட்டபடியிருந்தவளுக்கு சுருக்கென்றது. இவனது மகனா? அவனும் இவனை போலவே இருந்து விட்டால்? அடி வயிறு கலங்கியது. கலக்கம் கண்களுக்கும் எட்ட, கண்ணீர் சூழ பார்த்தது.

“அப்பவும் நீ திருந்த மாட்ட… இல்லையா?” நாதன் சூடாகவே கேட்க,

“திருந்த என்ன நானா இருக்கு? கொலை பண்ணேனா கொள்ளை அடிச்சேனா?”

“அதை விட மோசம் டா நீ பண்றது… அந்த பயலை ஏன்டா அப்படி அடிச்ச?” என்று படு டென்ஷனாக அவர் கேட்க,

“அவன் தப்பு பண்ணான் நானா…” மொட்டையாக கூறிமுடிக்க பார்க்க, அவரது டென்ஷன் இன்னுமே எகிறியது.

“என்ன பண்ணா என்ன? நாலு செவுத்துக்குள்ள வெச்சு கூட வெளுத்து இருக்கலாம்ல… இப்படியுமா பண்ணுவ?” உண்மையிலேயே அவரால் மட்டுமல்ல, அங்கு யாராலும் ஜீரணிக்கத்தான் முடியவில்லை.

“அவன் பண்ணது ரொம்ப பெரிய தப்பு நானா…” அமைதியாகவே அவன் கூற,

“ஷ்யாம்… அதை முடிவு பண்ண உனக்கென்ன உரிமை இருக்கு? அவன் பண்ணது தப்புன்னா போலீஸ் இருக்கு, கோர்ட் இருக்கு… அதை விட்டுட்டு நடு ரோட்டுல அவனை நீ…” என்று கூற வந்தவர், சுற்றிலும் இருந்த பெண்களை கணக்கில் கொண்டு அமைதியாக முடிக்க, இவன் மௌனமாகினான். எதையும் தந்தையிடம் சொல்லக் கூடாது என்றில்லை. சொல்லி அவர் மனதை இன்னுமே காயப்படுத்த வேண்டுமா என்ற ஆற்றாமை தான்.

“மாமா… விடுங்க… ஷ்யாம் சாப்பிடட்டும்…” கார்த்திக் தயவாக நாதனிடம் கூற,

“ஆமா மச்சான்… இங்க வெச்சு பேசினா மாப்பிள்ளை சங்கடமா நினைக்க போறாரு…” என்று கூற,