ராட்சசியே உன் ரட்சகன் நான் 8

IMG-20211115-WA0021-671eb8e9

ராட்சசியே உன் ரட்சகன் நான் 8

 

சற்று நேரம் சென்ற பிறகு தான், கார் செல்லும் பாதை வேறாக இருப்பதைக் கவனித்தாள் வேணி. அது பண்ணை வீட்டுக்கு செல்லும் வழியில்லை‌ என்று அவளுக்கு நன்றாக தெரிந்தது.

 

“என்னை எங்க கூட்டிட்டு போற?” என்று வேணி சந்தேகமாக கேட்க, பாண்டி ஏதும் பதில் தருபவனாக தெரியவில்லை. காரின் வேகத்தை மேலும் கூட்டி விரைந்தான்.

 

“இங்கயா கதிரை தனியா விட்டு வந்திருக்க?” அவள் சந்தேகமாக கேட்டாள். அதற்கும் அவனிடம் பதிலில்லை.

 

“கதிர் கூட யார துணைக்கு விட்டிருக்க? நல்லவங்களா பார்த்து புள்ளய விடு, கண்ட கண்ட ரௌடிங்ககிட்ட விட்டு, ஏதாவது பண்ணிட போறாங்க.” பயத்துடன் சொன்னவளைத் திரும்பி ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு மீண்டும் சாலையில் கண்பதித்தான்.

 

அவன் எதுவும் பேசமாட்டான் என்று வேணிக்கு புரிந்தது. இருந்தும் இவள் சொல்ல வந்ததை நிறுத்துவதாக இல்லை.

 

“கதிரை ஸ்கூலுக்கு அனுப்பணும், உன்னால ரெண்டு வாரம் அவனால ஸ்கூலுக்கு போக முடியாம போச்சு. அவனோட மிஸ் எனக்கு கால் பண்ணி கேட்டாங்க… அடுத்த வாரம் வருவான்னு சொல்லியிருக்கேன்.” என்றவள், அவன் ஏதாவது சொல்வானா என்று பார்த்தாள். ம்ஹூம் அவன் எதுவும் சொல்லவில்லை.

 

அப்போதுதான் கவனித்தாள், கார் சாலையை விட்டு திரும்பி, ஆள் நடமாட்டம் இல்லாத மண்பாதையில் உள்ளே சென்றது. வேணிக்கு ஏதோ தவறாக தோன்றியது. சற்று தூரத்தில் பழைய குடோன் தெரிய, அதன் அருகில் காரை நிறுத்திவிட்டு பாண்டி இறங்கினான். வேணியும் தயக்கத்துடன் இறங்கினாள். 

 

“என்ன இடம் இது? எதுக்கு என்னை இங்க கூட்டிட்டு வந்திருக்க?” என்று பாண்டியை சந்தேகமாக பார்த்து கேட்டாள். நிச்சயம் அங்கே கதிர் இருக்க வாய்ப்பில்லை என்று அவளுக்கு புரிந்தது.

 

பாண்டி வெறி கொண்டவன் போல், அவள் கையைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு நடக்க, வேணி அவள் இழுப்புக்கு ஒத்துழைக்காமல், கையை விடுவித்துக்கொள்ள முயன்றாள்.

 

“உனக்கென்ன பைத்தியமா? எதுக்கு இப்படியெல்லாம் பண்ற? என்ன நினைச்சிட்டு இருக்க உன் மனசுல?” கத்திக்கொண்டே அவனிடமிருந்து அவள் விலக போராட, நடையை நிறுத்தியவன் திரும்பி, அவள் கன்னத்தில் ஓரறை விட்டான்.

 

வேணிக்கு அடிப்பட்ட வலியைத் தாண்டியும் ஆத்திரம் தான் அதிகம் வந்தது. “என்ன, நான் திருப்பி அடிக்க மாட்டேன்ற தைரித்துல சும்மா சும்மா என்னை அடிக்கிறியா? கதிர் உன்கிட்ட இருக்கறதால தான் நானும் பொறுத்துட்டு போறேன், இல்லனா…” அவள் கோபமாக பேச,

 

“இல்லனா மட்டும் என்னா கீசீடுவ நீ? சொல்லு…” என்று அவளை அதட்டினான். அவள் அவன் அதட்டலுக்கு மசியாமல் முறைத்துக் கொண்டு நின்றாள்.

 

“உன்க்கு இர்ந்துகினாலும் அதப்பு தான்டீ, எம்மா தகிரியம் இர்ந்துகினா, என்னாண்டர்ந்து என் புள்ளய பிரிக்க பிளான் பண்ணிக்குவ?” என்று அவன் ஆங்காரமாக கேட்க, அவள் அதிர்ந்து விழிகளை விரித்தாள்.

 

“என்னா, உன் முட்ட கண்ண முழத்துக்கு நீட்டிகிற? உன் பிளானு இவனுக்கு எப்பிடி தெர்யும்னா… உன் ஆளு சோடாபுட்டிய உள்ள தான் லாக் பண்ணி வச்சிகீறேன். வந்து அவன்கிட்டயே கேட்டுக்க.” பாண்டி ஜீவா பற்றி சொன்னதும் பதறி போனவள்,

 

அவன் சட்டையைப் பிடித்து உலுக்கி, “டேய்… ஜீவாவ என்னடா பண்ண? அவர் யாருன்னு தெரியுமா உனக்கு? பொறுக்கி நா…” அவள் சொல்லி முடியும்முன், அவனிடம் மறு அறையை வாங்கிக்கொண்டு தரையில் விழுந்து கிடந்தாள்.

 

“நான் உன்னாண்ட சாப்டா டீல் பண்ணிக்கிறதால இந்த கிங்க பத்தி முழுசா தெர்ல உனக்கு… இன்னொரு தபா உன் வாய் நீளுச்சு, உன் வாயோட சேர்த்து உன்னையும் கீசீடுவேன்.” ஆள்காட்டி விரலை ஆட்டி அவன் மிரட்டியதில் மிரண்டவள், துணிந்து எழுந்து குடோனுக்குள் ஓடினாள். 

 

வழி தெரியாமல் நாலாபுறமும் ஜீவாவை தேடியவள், அங்கே ஓரிடத்தில் ஜீவா நாற்காலியில் உட்கார வைக்கப்பட்டு இருப்பதைப் பார்த்து, அவனிடம் விரைந்து வந்தாள்.

 

“ஜீவா…!” 

 

வேணியின் குரல் கேட்டு நிமிர்ந்தவன், கன்னங்களில் விரல் தடத்தோடு, உதட்டோரம் இரத்தம் கசிய வந்தவளைப் பார்த்து பதறிப் போனான்.

 

“ஹேய் வேணி… என்னாச்சு உனக்கு? யாரடிச்சது உன்ன?” அவன் கைகள் நாற்காலியோடு சேர்த்து பின்புறம் கட்டப்பட்டு இருக்க, எழுந்துகொள்ள முயன்றும் முடியாமல் வெறுத்துப்போனான்.

 

“நான்தான் அட்ச்சேன். இப்ப நீ அதுக்கு என்னாங்கிற?” பாண்டி கேட்டபடி அவர்களிடம் வந்து நின்றான்.

 

“ச்சே ஒரு பொண்ணை போட்டு இப்படி அடிச்சிருக்கியே, இதான் உன் ரௌடிதனமா?” ஜீவா கோபமாக கேட்டான்.

 

“என்க்கு மட்டும் இவள அட்சிக்கணும்னு வேண்டுதலா? நான் கூப்பிட்டுகிட்டதும் நீ வம்பு பண்ணிக்காம கம்முனு எங்கூட வந்தல்ல, இவ பேஜாரு பண்ணிக்கினா, அதான் கைவச்சேன்.” பாண்டி சாதாரணமாக சொல்லிவிட்டு, அவர்கள் எதிரில் சேரை இழுத்துப் போட்டு சரிந்து உட்கார்ந்து கொண்டான்.

 

வேணி இப்போதுதான் கவனித்தாள், ஜீவாவின் சட்டை கூட கசங்கி இருக்கவில்லை. அவனுக்கு எதுவுமில்லை என்பதை உணர்ந்து அவளுக்கு சற்று ஆசுவாசமானது. தானும் அமைதியாக வந்திருந்தால் இவனிடம் அடி வாங்காமல் இருந்திருக்கலாமே என்று நேரந்தாழ்ந்து எண்ணம் வந்து போனது.

 

அதை ஓரங்கட்டியவள், “அறிவிருக்கா உனக்கு, முதல்ல அவரோட கைகட்டை கழட்டி விடு.” என்று பாண்டியிடம் சீறினாள்.

 

“அதலாம் அப்பாலிக்கா அவுத்துவுட்டுக்கலாம், இப்ப நீ குந்து. உன்னாண்ட முதல்ல மேட்டர முடிக்கணும்.” பாண்டி அழுத்திச் சொல்லவும், எவனோ ஒருவன் அவளருகில் சேரை எடுத்து வந்து போட்டுவிட்டு நகர்ந்து கொண்டான்.

 

ஆனாலும் வேணி அதில் அமரவில்லை. “பிரச்சனை உனக்கும் எனக்கும்… நடுவுல ஜீவாவ ஏன் இழுக்குற?” தன்னால் ஜீவா இப்படி சிக்கியிருப்பதை அவளால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. 

 

“நான் எங்க அவன இஸ்துகினே? நீதான் அவனை நம்ம மேட்டர்க்குள்ள இஸ்துகின.” என்ற பாண்டி, “எம்மா இது இர்ந்துகினா, தம்மாதுன்னு பொண்ணு நீ, என் புள்ளய என்னாண்டர்ந்து புடுங்க கேஸு கோர்ட்டுன்னு பிளான் போட்டுப்ப? அதுக்கு இவன்… என் வக்கீலாண்டயே போய் விசாரிச்சுக்குவானா? நீயொரு எடுப்பு இவன் உன்க்கு துடுப்பா?” ஏளனமும் கோபமுமாக பேசினான்.

 

வேணிக்கு நடந்தது புரிந்து போனது. கிங்கிற்கு தெரிந்த வக்கீலிடம் சென்று, ஜீவா வழக்கை பற்றி விசாரிக்க, அந்த தகவல் கிங்கிற்கு தெரிய வர, இப்போது இருவரும் அவனிடம் வசமாக சிக்கியிருந்தார்கள்.

 

அவர்கள் நிலைமையின் தீவிரம் வேணிக்கு புரிந்ததால், ஓய்ந்து போய்,‌ இருக்கையில் அமர்ந்து விட்டாள்.

 

அவளது தளரந்த தோற்றத்தை ஒருமுறை கவனித்தவன், பின்னால் கண்காட்டவும், ரைட் வந்து அவளிடம் ஒரு காகித்தை நீட்டினான். வேணி அது என்னவென்று புரியாமல், தயக்கமாக வாங்கி படித்துப் பார்த்தாள். படிக்க படிக்க அவள் முகம் இருண்டு போனது.

 

அதே கொதிப்புடன் நிமிர்ந்தவள், “என்ன நினச்சிட்டு இருக்க நீ? எனக்கு கதிர்மேல எந்த உரிமையும் இல்லன்னு நானே எழுதி கொடுக்கணுமா? அது‌ உன் கனவுல கூட நடக்காது.” என்று அந்த காகிதத்தை ஆவேசமாக கசக்கி எறிந்தாள்.

 

பாண்டி அலட்டிக்கொள்ளாமல், “கனவுல எதுவும் நடக்க வேணாம், இப்ப நிஜத்துல அதுல சைன போடு.” என்றான்.

 

“முடியாது… என் கதிர உன்ன நம்பி கொடுக்க முடியாது. உன்னால என்ன பண்ண முடியுமோ பண்ணிக்கோ… நான் கோர்ட்ல கேஸ் போடத்தான் போறேன்.” என்றாள் ஆவேசமாக எழுந்து.

 

பாண்டி அலட்சியமாக சுண்டு விரலால் தன் காதை குடைந்து கொண்டே, “இன்னொரு தபா சொல்லிக்கீறேன். போனா போவுது பொண்ணாச்சே… இத்தினி வர்சமா என் புள்ளய வளர்த்துவிட்டு கீறியே… அத்தனால மட்டும்தான், நீ எம்மா துள்ளுனாலும் உன்ன ஒன்னியும் செஞ்சுக்காம இர்ந்துகீறேன். கம்முனு சைன் பண்ணிட்டு நீ கிளம்பு.” என்றான்.

 

“எதுக்கு என் புள்ளய நான் உன்கிட்ட கொடுக்கணும்? என் அக்கா மாதிரி அவனையும் நீ அம்போனு விட்டு போறதுக்கா?” வேணி ஆதங்கமாக கேட்க, 

 

முகம் இறுக எழுந்து கொண்டவன், “ஏய் வேணா… வீணா என்னாண்ட உரசிக்காத.” பற்களைக் கடித்தபடி மிரட்டினான்.

 

“உன்கிட்ட சண்ட போடணும்னு எனக்கு எண்ணமில்ல. என் கதிரை என்கிட்ட கொடுத்துடு. எனக்கு அதுபோதும்‌. உன் பக்கமே திரும்ப மாட்டேன்.” என்றவளை தான் அமர்ந்திருந்த சேரை ஒற்றை கையால் தூக்கி அவளை அடிக்க பாய்ந்தான்‌. வேணி மிரண்டு போனாள்.

 

“அவன் ஒன்னியும் உன் கதிரு இல்ல. என் புள்ள! சொம்மா என் கதிரு என் கதிருன்னு சொல்லிக்கின…” என்று கத்தியவன், ஓங்கிய சேரை தூர தூக்கிப் போட்டான்.

 

“வேணி… இந்த ரௌடிகிட்ட ஏன் பிரச்சனை பண்ற, சைன் பண்ணிட்டு வா, நாம போகலாம்.” ஜீவா வேணியிடம் சொல்லி பார்த்தான்.

 

“அதெப்படி முடியும் ஜீவா? கதிர என்னால விட்டுக்கொடுக்க முடியாது… அதுவும் இந்த ரௌடிய நம்பி நிச்சயமா விட முடியாது.” என்றவளுக்கு அழுகை தான் வந்தது.

 

“வேணி புரிஞ்சிக்க, கதிர் உன்னோட மகன் இல்ல. இந்த ரௌடியோட மகன். அவனை நீ உரிமை கேக்கறது சரியில்ல. படிச்சவ தான நீ?” ஜீவா அவளை கடிந்து கொண்டான். எத்தனை பெரிய பிரச்சனையில் மாட்டியிருக்கும் வேளையில், அவள் புரிந்துகொள்ளாமல் அடம்பிடிக்கிறாளே என்றிருந்தது அவனுக்கு.

 

“பார்த்துக்க உன் லவ்வரே சொல்லிக்கினா, சேதாரம் இல்லாம சைன போடு.” பாண்டி சொன்னான். அவனை பொறுத்தவரை இத்தனை பொறுமையாக அவன் யாரிடமும் பஞ்சாயத்து பேசியதில்லை. தன் மகனுக்காக மட்டும் தான் இத்தனை பொறுமையை இழந்து பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறான். ஆனால் அவளோ அவனது பொறுமையை வெகுவாக சோதித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

 

“கதிரை உன்னால தனியா எப்படி பார்த்துக்க முடியும்? போன வாரம் குழந்தை காய்ச்சல்ல படுத்திட்டு இருந்தப்ப, அவனை தூக்கிட்டு என்கிட்ட தான வந்த? கதிர் சின்ன குழந்தை, அவன ஏனோதானோன்னு உன்கிட்ட விடமுடியாது.” வேணி அவனுக்கு புரிய வைக்க முயன்றாள். 

 

பாண்டி அவளை அழுத்தமாக பார்த்தபடி அமைதி காக்க,

 

“நாளைக்கு உனக்குன்னு ஒருத்தி வந்தா, அவளும் கதிரை நல்லா பார்த்துக்க மாட்டா, உன்னோட இருந்தா கதிருக்கு எப்பவுமே கஷ்டம் தான். அவனை என்கிட்ட கொடுத்துடு.” அவனிடம் கெஞ்சி கேட்டாள். கதிர் அவனிடம் இருப்பதால் அவள் பணிந்து போக வேண்டிய சூழலுக்கு தள்ளப்பட்டிருந்தாள்.

 

“நீ இவன கட்டிக்கினதுக்கு அப்பாலே, நீங்க ரெண்டு பேரும், என் புள்ளய நல்லா பார்த்துக்குவீங்கன்னு என்னா கேரண்டி?” பாண்டி ஒருமாதிரி குரலில் வினவினான்.

 

அவன் இறங்கி வருவதை உணர்ந்து, அவசரமாக கண்களை துடைத்துக்கொண்ட வாணி, “கதிர் என்கூட தான் இருப்பான்னு அவர்கிட்ட சொல்லி சம்மதம் வாங்கின அப்புறம் தான் அவர் காதலயே நான் ஏத்துக்கிட்டேன். அதனால நாங்க நல்லா பார்த்துப்போம்.” அவள் ஜீவாவை பார்த்தபடி சொல்ல, அவன் முகபாவம் அவநம்பிக்கை காட்டியது.

 

“நான் உசுரோட இர்க்கும்போது என் புள்ள வேற எவனையோ நைனான்னு கூப்பிட்டுக்குவான். அத்த பார்த்துகினு நான் சொம்மா இர்ந்துக்குவேனா…?” பாண்டியின் வார்த்தைகள் ஆங்காரமாக உதிர்ந்தன.

 

வேணி பதிலின்றி மிரண்டு விழித்தாள்.

 

அவள் முகத்தை கூர்ந்து பார்த்தவன், “உன்க்காக கட்சியா ஒரேயொரு சான்ஸ் தர்றேன்… உனக்கு உன் டாவு தான் பெருசுனா, பேப்பர்ல சைன போட்டு இவன்கூட கிளம்பிகினே இரு. இல்லாகாட்டி, உனக்கு கதிரு மேல வச்சிகீற பாசம் தான் பெருசுனா, என்னாண்ட வந்துடு… என் பொண்டாட்டியா!” பாண்டி சாதாரணமாக சொல்ல, 

 

“ச்சீ. நீயெல்லாம் மனுசனா? என் அக்கா வாழ்க்கைய சீரழிச்சிட்டு கொஞ்சங்கூட வெட்கமில்லாம, என்னை போய்…” வேணியின் முகம் அருவருப்பில் கசங்கி போனது. 

 

“உன்ன கட்டிக்க தான கேட்டுகினே, வச்சிக்கவா கேட்டுகினே? நீதான கதிரு கதிருன்னு பினாத்திட்டு இருந்துகின. எவளோ ஒருத்திய நான் கட்டிக்க போறேன். அது நீயா இருந்தாலும் எனக்கு அப்ஜக்ஷன் இல்ல.” பாண்டி அலட்டிக்கொள்ளாமல் பேசினான்.

 

“வேணி… அதுல சைன் பண்ணு முதல்ல. இனியும் இந்த நான்ஸென்ஸ எல்லாம் என்னால கேட்டுட்டு இருக்க முடியாது.” ஜீவா பொறுமை இழந்து கத்தி விட்டான்.

 

அவனைப் பார்த்தவள், கீழே கிடந்த காகிதத்தைக் குனிந்து எடுத்தாள். பாண்டியின் முகத்தில் ஏளன சிரிப்பு வந்து ஒட்டிக்கொண்டது. கசங்கி இருந்த காகிதத்தை அவள் பிரிக்க,‌ கதிர்வேலவன் என்ற பெயரில் அவள் பார்வை பட, கண்கள் கரித்துக்கொண்டு வந்தன. கூடவே அவள் அப்பாவின் வார்த்தைகளும்.

 

‘அந்த ரௌடி எப்படியும் நம்ம கதிரை தூக்கிட்டு போக பார்ப்பான். நாம தான் ஜாக்கிறதையா இருந்துக்கணும் வேணிமா. தப்பிதவறி குழந்தை அவன் கையில போயிட்டா, அப்புறம் அவனும் ரௌடியா தான் வளருவான். நாலுபேரை கொல்லுவான். நாப்பது பேரை கஷ்டப்படுத்துவான். நம்ம கிருஷ்ணா மாதிரி ஏமாந்த பொண்ணுங்களோட வாழ்க்கைய அழிப்பான். அப்படி மட்டும் நடக்க விடவே கூடாது வேணிமா. நான் நடக்க விடவும் மாட்டேன்.’ 

 

பாண்டி சிறையிலிருந்து வந்து, கதிரை கேட்டு பிரச்சனை செய்தபோது, அவள் அப்பா சுந்தரம் போராடி அவனை விரட்டி இருந்தார். அப்போது வேணியிடம் சொன்னவை தான் இவையெல்லாம். 

 

‘அப்பா மட்டும் உயிரோடிருந்து இருந்தால் இப்போது கதிரை இவனால் தூக்கிக்கொண்டு போயிருக்க முடியுமா? அல்லது தன்னிடம் வாய் கூசாமல் இந்த கேள்வியைக் கேட்டிருக்க முடியுமா?’ என்று நெஞ்சம் கொதித்தவள், அந்த காகிதத்தைச் சுக்கல் நூறாக கிழித்து வீசினாள்.

 

இரண்டு ஆண்களும் அவளை வித்தியாசமாக பார்க்க, “கதிர்மேல இருக்க உரிமைய என்னால விட்டு கொடுக்க முடியாது. அதுக்காக உன்னபோல ஒரு பொறுக்கிய என்னால கல்யாணம் பண்ணிக்கவும் முடியாது. உன்னால என்ன செய்ய முடியுமோ செஞ்சுக்க போ…” என்றாள் எதற்கும் தூணிந்தவளாக.

 

“ச்சு ச்சு கட்சியா குட்த்த சான்ஸையும் இப்பிடி நாசம் பண்ணிக்கினியே.” என்று அவளிடம் போலி வருத்தம் காட்டி அவளை நெருங்கியவன், “இனி உனக்கு ஆப்ஷனே இல்ல, நீ என்னைதான் கட்டிக்கிற.” என்றான்.

 

“தப்பி தவறி அப்படி ஒன்னு நடந்தா… என் கையால தான் உனக்கு சாவு!” வேணி ஆத்திரமாக சொல்ல, கிங் வாய்விட்டு சத்தமாக சிரித்தான்.

 

“கிங்… அவளை விட்டுடு இனி அவ கதிர் பக்கம் வராம நான் பார்த்துக்கிறேன்.” ஜீவா உரைக்க, கிங்கின் சிரிப்பு சத்தம் இன்னும் கூடியது. வேணியின் முகம் கன்றி போனது.

 

“பார்த்துகினியா, உன் ஆளு எப்பிடி கட்சி தாவிக்கினா, இதுல நீ போயும் போயும் இவன தான் என் புள்ளக்கு‌ அப்பனா சூஸ் பண்ணி கீற.” என்று அவன் சொன்னதும், வேணியின் கார பார்வை ஜீவாவிடம் பாய்ந்தது.

 

“என்ன ஜீவா, இதுதான் நீங்க எனக்காக கதிரை ஏத்துக்கிட்ட லட்சணமா?” ஆதங்கமாக கேட்டாள்.

 

“பிளடி ஃபூல், கொஞ்சமாவது சென்ஸோட யோசி. உன்னதான் நான் லவ் பண்றேன், கதிரை பத்தி நான் யோசிக்க வேண்டிய அவசியமில்ல. நார்மலா முடிய வேண்டியதை நீதான் எமோஷனல் டிராமா பண்ணி இந்தளவுக்கு கொண்டு வந்துட்ட, இப்ப அவன் உன்ன கட்டிக்க கேக்குறான். தேவையா உனக்கு இதெல்லாம்” ஜீவாவும் கொதித்துபோய் பேசினான்.

 

“என்னோட பொறுமைக்கும் எல்லை இருக்கு. உனக்கு என்னோட காதல் வேணும்னா, என்கூட வா. இல்ல, உன் வளர்ப்பு மகன்தான் முக்கியம்னா போ, போய் அந்த ரௌடியவே கல்யாணம் பண்ணிக்க.” கோபத்தின் வேகத்தில் ஜீவா வார்ததையை விட்டிருந்தான்.

 

வேணி நெற்றியைப் பிடித்துக் கொண்டாள். அந்த நிமிடம் அவளுக்கிருந்த ஆத்திரத்தில், தன் முன்னால் நிற்கும் இரண்டு பரதேசிகளையும் அடித்துக் கொல்ல வேண்டும் போல் ஆத்திரம் மிகுந்தது. இருவருமே அவளின் பலவீனத்தில் சரியாக தாக்கிக்கொண்டு இருந்தனர்.

 

“ரைட்டு, சாரை ரிலீஸ் பண்ணி வுடு.” கிங்கின் உத்தரவில், ஜீவனுடைய கைகள் விடுவிக்கப்பட, வேகமாக எழுந்தவன், “வேணி, கம் ஆன், லெட்ஸ் கோ.” அவள் கைப்பற்ற முனைய, அவள் கையை உதறி தள்ளி நின்றாள்.

 

“வேணி வாட் ஹேப்பன்ட்?” ஜீவா புரியாமல் கேட்டான்.

 

“நீங்க போங்க ஜீவா, என்னால கதிரை விட முடியாது.” அவள் சொல்ல,

 

“ஏய் லூசா நீ?” என்று கத்தியவன், “எஸ் உனக்கு கதிர் பைத்தியம் பிடிச்சிருக்கு. அதான் எப்பவும் அவன் பேரை சொல்லி புலம்பிட்டு இருக்க. உனக்கு இப்ப அந்த பைத்தியம் முத்தி போச்சு. அதுக்காக இந்த ரௌடிய மேரேஜ் பண்ணிக்கவும் ஓகே சொல்லுவ இல்ல?” ஜீவனால் கேட்காமல் இருக்க முடியவில்லை. இத்தகைய ஒரு முட்டாள் பெண்ணை தேடிப்பிடித்து காதலித்து தொலைத்தோமே என்று முதலும் கடைசியுமாக நொந்து போனான்.

 

ஆனால், அவன் கத்தலுக்கு வேணியிடம் பதில் இல்லை. அவள் அழுத்தமாக நின்றிருந்தாள். 

 

பாண்டி அவர்கள் இருவரையும் சுவாரஸ்யமாக கவனித்துக் கொண்டிருந்தான்.

 

தலையிலடித்துக்கொண்ட ஜீவா, “உனக்காக கண்ட கண்ட ரௌடிகிட்ட எல்லாம் அவமானப்பட்டு நிக்கிறேன் பாரு. என்னை சொல்லணும். வெளியே இருட்டாயிடுச்சு வேணி, இங்க சேஃப் இல்ல, வா போலாம்.” அவன் தழைந்து கேட்டும் அவள் அசையவில்லை.

 

ஜீவா மீது அவளுக்கு அத்தனை கோபம். அவன் மனமார கதிரை ஏற்றுக்கொண்டதாக தன்னிடம் நடித்திருக்கிறான் என்ற கோபம். அவள் மனதில் உயர்வான இடத்தில் பதிந்திருந்த அவன் உருவம் தாழ்ந்து போனதின் வருத்தம். அவள் இறுகி நின்றாள்.

 

பாண்டிக்கும் பொறுமை போனது போல, “ரைட்டு சாரை இட்டுனு போய் டிராப் பண்ணிட்டு வந்திடு” என்றவன், வேணியின் கைபிடித்து இழுத்துக்கொண்டு நடந்தான். பாண்டி உடன் எந்த மறுப்பும் காட்டாமல் செல்பவளை ஜீவா அதிர்ச்சியாக பார்த்தான்.

 

***

 

“வேணி…” என்று ஓடிவந்து கட்டிக்கொண்ட கதிரை தன்னோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டவளுக்கு அழுகை தான் வந்தது.

 

“ஏன் அழுவுத, கண்ணுல துன்னூது(திருநீறு) பட்டுச்சா?” என்று கேட்டவனுக்கு தலையசைத்து இன்னும் அழுதாள்.

 

அவர்களை பார்த்தபடி‌ காரிலிருந்து இறங்கி உள்ள நடந்தவனை, வாணியின் குரல் தடுத்தது. “என்னால இங்க தங்க முடியாது. நான் வீட்டுக்கு போகணும்.” என்றாள்.

 

“நானும் வதேன்” என்றான் கதிர்.

 

பாண்டி அவளுக்கு பதில் சொல்லவில்லை. நேராக உள்ளே வந்துவிட்டான். அவனுக்கு சற்று யோசிக்க வேண்டி இருந்தது. வேணியைப் பற்றி, கதிரைப் பற்றி. தன்னைப் பற்றியும்.

 

நேராக ஹாலுக்குள் நுழைந்து சோபாவில் பொத்தென்று விழவும், மங்கா அவனிடம் பதறி ஓடி வந்தாள்.

 

“கிங்கு… கிங்கு…”

 

“ஐய, ஏன்க்கா இப்பிடி ஊளையிட்டுகுனு வர?” பாண்டி அலுத்தபடி கேட்க,

 

“அந்த பொண்ணு… உன் கார எத்துக்கினு, உன் புள்ளை ஏத்திகினு போயிகிச்சு!” என்றாள் மங்கா பதற்றமாக.

 

“என்னா உளறிகிற!” என்றவன் எழுந்தோடி வந்து வெளியே பார்க்க, அங்கே அவன் காரையும் காணவில்லை. அவன் பிள்ளையையும் காணவில்லை. கூடவே அவளையும்.

 

தலையை அழுத்திக் கோதிக் கொண்டவன், காரிலேயே சாவியை விட்டு வந்த தன்னை நொந்து கொண்டான். கூடவே, “ராட்சசி…” அவன் உதடுகள் அவளை முணுமுணுத்தன.

 

***

 

(என்னமோ கிங்கு ரொம்ப மக்கர் பண்ணிக்கீறான். என்னாண்ட யூடியும் மக்கர் பண்ணிகீது. இனிமேலயாவது ஒழுங்கா யூடி வரணுமே ஆண்டவா… நான் எப்ப கதை முடிச்சிக்கிறது…)