Rose – 12

3e38bc2cb7e5f1ce4ce83387a2dde04b-0adf3c63

அத்தியாயம் – 12

தன் மகனுக்குத் தேவையான அனைத்தையும் கவனமாக செய்தாலும், ‘அடுத்து என்ன செய்வது?!’ இந்த கேள்வி மட்டும்தான் மனதில் ஓடியது.  எஸ்டேட் மற்றும் டீ பேக்டரி பற்றிய எந்த விஷயமும் தெரியாது. அவர் படித்த படிப்பிற்கு கணக்கு வழக்கு மட்டுமே பார்க்கத்தெரியும்.

அந்த வேலையைக் கற்றுக்கொள்ளும் முன்பே கணவனைக் கரம்பிடித்தது மட்டுமே நினைவில் நின்றது. திக்குத்தெரியாத காட்டில் கண்ணைக் கட்டி விட்டதுபோல இருக்க, இப்படியொரு நாள் தன் வாழ்வில் வருமென்று கனவிலும் நினைக்கவில்லை.

இவ்வளவு கடன்சுமைக்கு நடுவே எப்போதும் புன்னகையுடன் வலம்வரும் தன்னவனின் முகம் மனதில் வந்து போனது. அவர்களிடம் பேசி காலக்கெடுவை நீட்டித்தபோதும், அடுத்து என்ன செய்வதென்று புரியாமல் சிந்தனையில் உழன்றார்.

அந்த வாரத்தின் இறுதியில் எஸ்டேட் ஊழியர்கள் செய்த வேலைக்கு கூலி வேண்டுமென கேட்க, தன் வசமிருந்த நகைகளை விற்று அவர்களுக்கு சம்பளம் கொடுத்தாள்.

இந்த விஷயம் எதுவுமே யாதவிற்கு தெரியாது. படிக்கின்ற வயதில் மகனுக்கு தேவையில்லாத சுமையைச் சுமத்த மீனாவிற்கு மனம் வரவில்லை. வாழ்க்கை என்பது மேடுபள்ளம் நிறைந்ததாக இருக்கும் என்ற நிதர்சனம் உணர்ந்தே இருந்தாள்.

அதை நினைத்து பயந்து தேங்கி நின்றுவிடகூடாதென்று மனம் கட்டளையிட, தன் கணவனை நினைத்து தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டாள்.

இத்தனை வருடமாக கணவன் – மகன் குடும்பம் என்று இருந்த பெண்மணி, முதல் முறையாக அந்த வட்டத்தைவிட்டு வெளியே வந்தார். தன் கணவன் நடத்தி வந்த பேக்டரியை போய் பார்வையிட்ட கையோடு, அந்த நிர்வாகத்தை சீர் செய்ய திறமையான பெண்ணொருத்தி வேலைக்குத் தேவை என பேப்பரில் விளம்பரம் கொடுத்தார்.

அடுத்த ஒரு வாரம் அமைதியாகச் செல்ல, இண்டர்வ்யூ வைத்து சௌந்தர்யா என்ற பெண்ணை தேர்வு செய்தாள். ஏற்கனவே கணவனுக்கு பக்கபலமாக இருந்த மாதவியின் வழிகாட்டுதலும், சௌந்தர்யாவின் திறமையையும் வைத்து தொழிலை எடுத்து நடத்தினார் மீனலோட்சனி.

தந்தையின் இழந்த யாதவ் தாயின் அரவணைப்பைத் தேட, அவனது வளமான எதிர்காலத்தை நினைத்து மனத்தைக் கல்லாக்கிக் கொண்டாள் மீனா.

காலையில் வீட்டின் வேலையாட்கள் சாப்பாடு பரிமாற, தந்தையோடு இருந்த நாட்களில் பெற்றவர்கள் ஊட்டிவிட்டது நினைவு வந்து போனது. பள்ளி முடிந்து மாலை வீடு திரும்பினால், மீண்டும் தனிமை அவனை ஆக்கிரமித்தது.

பெற்றவர்கள் இல்லாத இல்லம் வெறும் கான்கிரீட் கட்டிடமாக உயிர்ப்பின்றி இருக்க, இரவு நேரங்களில் அனாதைபோல இருப்பது போன்ற எண்ணத்தை உருவாக்கியது. அடுத்தடுத்து வந்த நாட்கள் இதுபோலவே செல்ல, சொந்த வீட்டிலேயே அவனுக்கு மூச்சு முட்டியது.

அன்று காலைப்பொழுது அழகாக விடிந்தது.

முக்கியமான மீட்டிங்கில் கலந்துக்கொள்ள தயாராகிக்கொண்டிருந்த மீனாவின் அறை வாசலில் நிழலாடக் கண்டு, சட்டென்று திரும்பிப் பார்க்க யாதவ்தான் நின்றிருந்தான்.

“அங்கேயே ஏன் நிக்கிற யாதவ், உள்ளே வாப்பா” – மீனா.

தன் தாயிடம் பேசுவதைப் பற்றி மனதினுள் ஒத்திகைப் பார்த்த யாதவ், “அம்மா வேலைக்குப் போகாமல் வீட்டிலேயே இருங்கம்மா. வீட்டில் யாருமே இல்லாமல், ஏதோ மாதிரி இருக்கும்மா” மகனின் தவிப்பு கண்டு தாயுள்ளம் பரிதவித்தது.

அவனிடம் பாசமாகப் பேச முடியாத சூழலில் இருந்த மீனாவோ, “நானும் வீட்டில் இருந்தால் சரிவராது கண்ணா” என்றாள்.

சிறுவனின் முகம் நொடியில் வாடிவிட, “அமெரிக்காவில் உன் வயது பிள்ளைகள், தனியாகவே பார்ட் டைம் ஜாப் செய்து, அதில் வருகின்ற பணத்தை வைத்து மேலே படிக்கிறாங்க. உன்னை மாதிரியா அம்மாவை தேடுறாங்க?” வேண்டுமென்றே கடுமையுடன் பேசினாள்.

தாயின் முகத்தை நிமிர்ந்து பார்த்த யாதவ், “இப்போ நான் என்ன செய்யணும்னு சொல்றீங்க?” எரிச்சலோடு கேட்ட மகனின் முகத்தை நிதானமாக ஏறிட்டாள் மீனலோட்சனி.

“உனக்குத் தேவையானதை நீதான் செய்துக்கணும். என்னை நீ எதிர்பார்க்கக்கூடாது!” எனக் கட்டளையிட, அவன் முகத்தில் கசந்த புன்னகை தோன்றி மறைந்தது.

தனக்கு தெரியாத வேலையை கஷ்டப்பட்டு கற்றுகொண்டு, வீழ்ச்சியின் விளிம்பில் இருக்கும் நிறுவனத்தை மீட்டெடுக்கும் பணியில் தாய் இருப்பது தெரியாமல், “இனி உங்களைத் எதுக்காகவும் தேட மாட்டேன், என்னைப் பார்த்துக்க எனக்கு தெரியும்” அவரை ஏறெடுத்தும் பாராமல் அறையைவிட்டு வெளியேறினான்.

அமெரிக்கா வாழ்க்கையைப் பற்றி யாதவ் மனதில் அன்று விழுந்த விதை, இன்று விருச்சமென்று வளர்ந்து நின்றது. அங்கே நிஜமாகவே பிள்ளைகள் இப்படித்தான் இருக்கிறார்களா என்று அறிந்துக்கொள்ளும் ஆவல் தலைத் தூக்கியது.

உடனே அமெரிக்காவில் இருக்கும் ராம்குமாரின் தந்தை முகம் மனக்கண்ணில் தோன்றி மறைந்தது. அன்று மாலை அவர்களுடன் வீட்டிற்கு சென்றபோது, கோகுல்நாத் இறந்த செய்தியை அறிந்த சிவசந்திரன் யாதவிடம் இயல்பாகப் பேசினார்.

“அமெரிக்காவில் பசங்க எல்லாம் படிப்பு, வேலை எல்லாமே செய்வாங்களா?” என்று யாதவ் கேட்க, அதற்கான காரணம் தெரியாதபோதும் பதில் சொன்னார்.

“அப்பா – அம்மாவை சார்ந்து பிள்ளைகள் இருப்பது பத்து அல்லது பதினைந்து வருடம்தான் யாதவ். அதுக்குப் பிறகு படிப்பு செலவுக்கு பெற்றவர்கள் பணம் தந்துவிடுவார்கள். ஒருப்பக்கம் தன்னுடைய பணிகளைத் தானே செய்துக்கொண்டே படிப்பையும் தொடர்வது இங்கிருக்கும் பிள்ளைகளின் வழக்கம்” என்றார் புன்னகையுடன்.

அன்றிலிருந்து அவனது நடவடிக்கைகள் அனைத்தும் மாறிப் போனது. தன்னுடைய வேலைகளைத் தானே செய்ய முடிவெடுத்த யாதவ், வேலையாட்களின் வேலை செய்யும்போது கவனிக்க தொடங்கினான்.

ஓரளவு தெரிந்து கொண்ட பிறகு அவர்களை வேலையைவிட்டு நிறுத்துவிட்டு, தன்னுடைய உடைகளைத் துவைப்பது, சமையல் செய்து சாப்பிடுவது, தோட்டத்தின் செடிகளைப் பராமரிப்பது என்று மொத்த வேலைகளையும் தானே செய்தான்.

 தன் சந்தேகங்களை வைஜெயந்தியிடம் கேட்டு அதன்படி செய்ய, அவனைப் பாராட்டி ஊக்குவிக்க ராம்குமாரும் , கீர்த்தனாவும் இருப்பதால் இவை எல்லாமே ஒரு கஷ்டமாகவே அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அவனைச் சூழ்ந்திருந்த தனிமையும் விலகிச் சென்றது.

யாதவ் மனக்கண்ணில் ராம்குமாரின் தந்தையின் முகம் வந்து போனது. காலையில் வீட்டிலிருந்து பள்ளிக்குச் செல்பவன், மாலையில் ராமின் வீட்டில் படித்துவிட்டு இரவு வீடு வருவது வழக்கமாக மாறியது. தன் தாய் மீனலோட்சனி என்பதை மறந்தே போன யாதவ், படிப்பிலும் முழு மூச்சாக தன் கணவனத்தை திருப்பினான்.

மீனாவின் மனம் மகனுக்காக பரிதவிக்க, அந்நேரத்தில் அவரிடம் ஏதோ சொல்ல வந்த சௌந்தர்யா, “மேடம் என்னாச்சு!” தயக்கத்துடன் அழைக்க, உடனே நிமிர்ந்த மீனாவின் பார்வை அவளை மிரட்டியது.

“நான் உனக்கு மேடமா? சும்மா பெயர் சொல்லியே கூப்பிடுன்னு எவ்வளவு முறை சொல்றேன்” மீனா கண்டிப்புடன் கூற, அவளும் சரியென்று தலையசைத்தாள்.

“இப்போ என்னாச்சு மீனா? எதுக்காக இவ்வளவு சோகமாக இருக்கிற?” அவளின் வருத்தத்திற்கான பின்னணி என்னவென்று சௌந்தர்யா விசாரிக்க, வைஜெயந்தி மூலமாக தான் அறிந்த விஷயங்களைப் பகிர்ந்தாள்.

“யாதவ் மீது எனக்கு அக்கறை இல்லையா? நான் மட்டும் தொழிலை எடுத்து நடத்தாமல் போஇருந்தால், எஸ்டேட் விற்று கடன் அடைத்துவிட்டு நடுரோட்டில் தான் நின்றிருக்கணும்” மீனா கூற, அவளின் பேச்சியில் இருந்த நியாயம் சௌந்தர்யாவிற்கு புரியவே செய்தது.

பேப்பரில் வந்த விளம்பரம் பார்த்து சௌந்தர்யா ஆனந்தனிடம் அனுமதிபெற்று இந்த நிறுவனத்தில் வேலைக்கு சேர்ந்தாள். ஏனெனில் அவள் படித்தது நிர்வாகம் சார்ந்த படிப்பு, இன்றுவரை மீனா சமாளிக்கும் சவால்களை நினைத்தபடி மெளனமாக நின்றாள்.

“தெரியாத தொழிலைக் கற்றுகொண்டு முன்னேறுவது எவ்வளவு கஷ்டம்னு எனக்குதான் தெரியும்” பெருமூச்சுடன் மீண்டும் இடைவெளிவிட்டு தொடர்ந்தார்.

“பிள்ளை மட்டும் போதும்னு முடிவெடுத்தால், நாளை அவன் விரும்பிய படிப்பையும் என்னால் கொடுக்க முடியாது. அவனோட வளமான எதிர்காலத்தைவிட, எனக்கு வேற எதுவும் முக்கியமாக தெரியல. கோகுல்நாத் குடும்பம் நடுரோட்டில் நிற்கிறது என்பதைவிட, இந்த நிலை எவ்வளவோ மேல்!” என்று புன்னகைத்த மீனாவின் பின்னோடு இருக்கும் வருத்தம் சௌந்தர்யாவைப் பாதித்தது.

“உண்மைதான்” அறைக்குள் நுழைந்த வைஜெயந்தியைக் கண்டதும், “நீங்க இங்கே எப்படி?” என்றாள் மீனா திணறலோடு.

 யாதவ் மனக்காயம் அறிந்திருந்த வைஜெயந்தி, மீனாவைத் திட்டி தீர்க்கவே கிளம்பி வந்திருந்தாள். ஆனால் அவளும் சௌந்தர்யாவும் பேசிய விஷயங்களைக் கேட்டபிறகு, ஏனோ அதை செய்ய மனம் வரவில்லை.

“சும்மா உங்களைப் பார்த்துட்டுப் போகலாம்னு வந்தேன்” அவள் கூற, மீனாவின் பார்வை சௌந்தர்யாவின் மீது கேள்வியாகப் படிந்தது.

அவளது பார்வையின் பொருள் உணர்ந்து, “இதுக்கும் எனக்கும் எந்த சம்மந்தமும் இல்ல. இவங்க வந்திருக்கும் விஷயத்தை சொல்ல வந்தேன், நீ இடைவெளியே கொடுக்காமல் பேசவும், இங்கே வந்த வேலையை மறந்து போயிட்டேன்” என்ற சௌந்தர்யா அறையைவிட்டு வெளியேறினாள்.

தன் எதிரே இருந்த இருக்கையைக் கைகாட்ட, கொஞ்ச நேரத்தில் இருவருக்கும் டீ வந்து சேர்ந்தது. தனித்துவிடப்பட்ட இரு பெண்களும் எதுவும் பேசாமல் மௌனமாகவே இருக்க, நேரம் நிற்காமல் கடந்து செல்ல தொடங்கியது.

அவள் கிளம்புவதாக சொல்லிவிட்டு எழும்போது, “என்னோட கஷ்டம் அது என்னோடு போகட்டும் ஜெயந்தி. ராம்குமார் மாதிரியே என் மகனையும் பார்த்துப்பீங்களா?” என கேட்கும்போது மீனாவின் விழிகள் தானாகவே கலங்கியது.

ஒரு தாயின் நிலையில் இருந்து யோசிக்கும்போது, மீனாவின் முடிவில் பிழைக்காண முடியவில்லை. ஏற்கனவே யாதவ் தன் மகனாக பாவித்திருந்த வைஜெயந்தி, “அவன் என் பொறுப்பு!” என்று சொல்லி கையை அழுத்திவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றார்.

தன் மகன் விலகல் வருத்தத்தைக் கொடுத்தபோதும், ஒருநாள் சரியாகுமென்ற எண்ணத்துடன் கடந்து செல்ல துவங்கினார். வெகுவிரைவில் தொழில் என்னும் மிகப்பெரும் சுழல் மீனாவை உள்ளிழுத்துக் கொண்டது.

***

யாழினி அறையில் அமைதியும், தனிமையும் ஆக்கிரமித்திருந்தது. குளிருக்கு இதமாக அறையின் டெம்பரேச்சரை அதிகரித்து வைத்துவிட்டு, ஜன்னலின் அருகே நின்று வெளிப்புறம் வேடிக்கைப் பார்த்தாள். ஏனோ நெஞ்சத்தில் வெறுமை மட்டுமே!

அமெரிக்காவில் குளிர்காலம் தொடங்கி இருக்க, பசுமையாக மரங்கலில் பனிபொழிவின் காரணமாக வெண்மை நிறத்தில் பனிபடர்ந்திருந்தது. சாலைகளில் பனியால் மூடப்பட்டுவிட்டது. வீட்டில் தொட்டியில் அவள் வளர்த்த ரோஜாக்களும் பனியில் உறைந்தவண்ணம் சிரிக்க, அதை ரசித்தது அவளின் மனம்!

காலிங்பெல் அடிக்கும் சத்தம்கேட்டு தன்னிலைக்கு மீண்ட யாழினி ஓடிச்சென்று கதவைத் திறந்தாள். ஜீன்ஸ் அண்ட் பிளான் கலர் பனியன் அதன்மீது லெதர் ஜாக்கெட்டுடன் நின்றிருந்தவளைப் பார்த்தும், “மிருதுளா” என்றவளின் விழிகள் கலங்கியது.

மதுர யாழினியின் பள்ளித் தோழி மிருதுளா. கிட்டதட்ட ஏழு ஆண்டுகள் ஃப்ரெண்ட் ஷிப். சில காரணங்களால் மிருதுளாவின் குடும்பம் சான்பிரான்சிஸ்கோவிற்கு இடம் பெயர்ந்தனர். மூன்று ஆண்டுகள் பிரிவிற்கு பிறகு, இன்று தான் நேரில் சந்திக்கின்றனர்.

இந்த மூன்று ஆண்டுகளில் யாழினி வெகுவாக மாறியிருந்தாள். அவளது துறுதுறுப்பான குணம் மாறிப்போயிருக்க, அவள் தூங்கிப் பலநாளானது என்ற உண்மையைக் கூறியது, அவளின் கண்ணில் கீழிருந்த கருவளையம்.

(இரு தோழிகளுக்கும் தமிழ் தெரியாது, ஆங்கில உரையாடலை உங்களுக்காக தமிழில் தருகிறேன்)

தன்னை இமைக்காமல் நோக்கிய தோழியின் முகத்திற்கு நேராக சொடக்குப் போட்டு, “என்னடி சிலை மாதிரி நிற்கிற?!” புருவத்தை ஏற்றி இறக்கிய மிருதுளாவின் கேலியில், வெகுநாட்களுக்குப் பிறகு யாழினியின் உதடுகளில் புன்னகை அரும்பியது.

“பிசாசு மாதிரி வந்து நின்னால் பயப்படாமல் என்ன செய்வாங்க மேடம்” – யாழினி சிரிக்காமல் கூற, அந்த வாக்கியத்தின் முழு பொருளும் சற்றுநேரம் சென்றபிறகு உணர்ந்த மிருதுளா தோழியை அடிக்க துரத்தினாள்.

அவளுக்கு போக்கு காட்டியபடி வீட்டிற்குள் நிற்காமல் ஓடியவள், “ “மிரு பிளீஸ்! நீ திடீர்னு வரவும் நான் மனசில் நினைத்ததை சொன்னேன். அதுக்காக என்னை விரட்டி அடிப்பியா?” யாழினியின் முகத்தில் ஒருவிதமான மின்னல் ஓடி மறைந்தது.

“உன்னைப் பார்க்க கிளம்பி வந்த என்னை பேய்ன்னு சொன்னால், எனக்கு கோபம் வராதா? அடியே எங்கேயே நில்லு! இல்ல நடக்கறதே வேற” மிருதுளா அவளை மிரட்ட, மறுப்பாக தலையசைத்து ஓடினாள் யாழினி.

கடைசியில் ஓய்ந்து போய் மூச்சுவாங்க ஓரிடத்தில் அமர்ந்த தோழிகள், இந்த மூன்று ஆண்டுகளில் நடந்த விஷயங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டனர். மிருதுளாவின் வாழ்க்கை நீரோடைபோல இருக்க, யாழினி வாழ்க்கையில் தனிமை மட்டுமே நிலையாக இருக்கிறது என்ற உண்மையை அவளின் வெறுமையான பேச்சியில் உணர்ந்தாள் மிருதுளா.

தன் தோழி அனுபவித்த தனிமைக்கு முழுக்க காரணமே ரவீந்தர் என்ற உண்மையை அறிந்தவள், உடனே அவருக்கு போன் போட்டு சந்தித்துப் பேச அப்பாயின்மென்ட் வாங்கினாள். அமெரிக்காவில் பெற்றவர்களைப் பார்த்துப் பேசக்கூட அப்பாயின்மென்ட் வாங்க வேண்டிய அவலநிலை!

மதுர யாழினி தப்பும் தவறுமாக கற்று வைத்திருந்த சமையலை வைத்து, மிருதுளாவிற்கு சமைத்து தந்தாள். அதை தேவாமிர்தம் போல நினைத்து உண்டவளுக்கு கண்கள் கலங்கியது.

இருவரும் சாப்பிட்டு முடித்த கையோடு, “இனி கவலைப்படாதே! நான் இங்கேயே தான் உன்னோட ஸ்கூலில் ஜாயின் செய்ய போறேன். சோ இனி நோ தனிமை, நோ மன அழுத்தம்” யாழினிக்கு சமாதானம் சொல்லிவிட்டு அவள் நேராக சென்று சந்தித்தது ரவீந்தரைத் தான்.

சாதரணமாக தொடங்கிய ஹோட்டலின் தரம் உயர்த்தப்பட்டு, அமெரிக்காவில் பல இடங்களில் தன் கிளையை நிறுவினார். ஆனாலும் முதல் தொடங்கிய ஹோட்டலில் தான், தலைமை இடமாக உள்ளது. அந்த ஹோட்டலுக்கு நுழையும்போது, அவரின் உழைப்பின் அளவை உணர்ந்தாள் மிருதுளா

அவளை வரவேற்ற ரவீந்தரைக் கண்டதும், “அங்கிள் நீங்க எப்போ இருந்து இப்படி பணத்துப்பின்னாடி அலைய ஆரம்பிச்சீங்க. யாழினியைவிட உங்களுக்கு பணம் ரொம்ப முக்கியமாக போச்சு இல்ல” கோபத்தில் கேட்க, அவர் பதில் சொல்லாமல் மெளனமாக இருந்தார்.

‘யாழினியின் தனிமையைப் பற்றியும், அவளது மன அழுத்தம் பற்றியும்’ மிருதுளா விவரிக்க, ‘அவளைத் தனிமையில் வளரவிட்டது தவறோ?’ என்ற சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவரின் முகத்தில் குழப்ப மேகங்கள் சூழ்ந்தன.

அவரிடம் பேசிவிட்டு கிளம்பும்போது, “அவளை ஒரு சைகார்ட்ஸ்ட்கிட்ட கூட்டிட்டுப் போங்க அங்கிள்” சிறியவள் அறிவுரை வழங்க, தன் தவறைத் தாமதமாக உணர்ந்தார் ரவீந்தர்.

தன் மகளின் வளமான எதிர்காலத்திற்காக சம்பாரிக்க வேண்டும் என்ற வெறியில் தொழில் பின்னோடு சென்றவர், கொஞ்ச நாளில் தன் குறிக்கோளை முற்றிலுமாக மறந்து அதிலேயே மூழ்கிவிட்ட உண்மையை உணர்ந்தார். இவரால் பாதிக்கப்பட்டது யாழினியின் மனம் அல்லவா?!