யாழ்-14

IMG-20210214-WA0021-fe5f935b

யாழ்-14

அடுத்த நாள் காலை கண் விழித்த ராஷ்மிகாவிற்குத் தான் எங்கே இருக்கிறோம் என்றே புலப்படவில்லை.. பத்து நொடி விழித்தவளுக்கு அப்போது தான் நேற்று நடந்தது கண் முன் வந்து
விரிந்து ஆடியது.

“ஷிட்” – என்று தன் தலையில் அடித்துக் கொண்டவள்.. எழுந்து சென்று உள்ளே முகத்தைக் கழுவி வெளியே வர அவள் இருந்த அறைக் கதவு தட்டப்பட்டது. அஸ்வினோ என்று நினைத்தவள் பதில் பேசாமல் முகத்தை துடைக்க..

“ராஷ்மிகா..” – என்று செல்வமணியின் குரல் கேட்டது…

“ம்ம் வரேன் ஆன்ட்டி” – என்று சென்று கதவைத் திறந்தாள் ராஷ்மிகா.

“எழுந்தாச்சா ம்மா” – என்று கேட்டவர்.. அவள் கையில் ஒரு பேஸ்ட் ப்ரஷ்.. பாடி வாஷ்.. ஷாம்பு என்று தேவையான
அனைத்தையும் தந்தார். “உன் ட்ரெஸ் சைஸ் என்னனு சொல்லு ராஷ்மிகா.. நம்ம கடைல இருந்து இப்போதைக்கு
எடுத்துட்டு வர சொல்றேன்.. அப்புறம் மெதுவா நம்ம போய் எடுத்துக்கலாம்” என்று அவர் ஒருவித பாசத்தோடு பேச..
“இவரோட பையனா இந்த சிடுமூஞ்சி அஸ்வின்” என்று நினைத்தாள் ராஷ்மிகா.

அவளுடைய சைஸ் அனைத்தையும் அவள் சொல்ல மனதில் குறித்துக் கொண்டார். “சரி ராஷ்மிகா.. நீ எல்லாம்
முடிச்சிட்டு வா.. டிபன் சாப்பிடலாம்” என்று அவர் சொல்லிவிட்டுச் செல்ல அங்கிருந்த சுவர் கடிகாரத்தைப் பார்த்தவள் வாயைப் பிளந்தாள்.

மணி ஆறு தான் ஆகி இருந்தது.. பொதுவாக அவள் எழும் நேரம் இது இல்லை.. புது இடம் என்பதால் தூக்கம் வராமல் எழுந்துவிட்டாளோ என்னவோ.. ஆனால் ஆறு மணிக்கே மங்களகரமாய் மாமியார் நின்றது நினைவு வர “இவங்க எத்தனை மணிக்கு  எந்திரிச்சிருப்பாங்க” என்று நினைத்தாள். “இனிமே நம்மலும் இந்த டைம்கு தான் எந்திரிக்கணுமோ” என்று நினைக்க அவளது மனம்
சிணுங்கியது அவளிடம்.

எல்லா வேலைகளையும் முடித்துக் கொண்டு ராஷ்மிகா வெளியே வர கீர்த்தி பூஜை அறையில் இருந்து வெளியே
வந்தாள். அவள் குளித்து முடித்து இருக்க.. தான் இன்னும் இரவு உடையிலேயே
இருப்பதை உணர்ந்த ராஷ்மிகா என்ன செய்வது விளங்காமல் விழித்தபடி நின்றாள். அவளின் உணர்வு புரிந்தோ என்னவோ தனது அன்னையிடம் சென்று
“அம்மா.. அவங்களுக்கு ட்ரெஸ் எல்லாம் எப்ப வரும்..” என்று மொட்டையாகக் கேட்க..

“அது யாரு உனக்கு…” – என்று கேட்டார் செல்வமணி சமையலை செய்தபடியே..

“அவங்க.. அண்ணணோட வைஃப்” – என்று கீர்த்தி சொல்ல..

“அதான் உன் அண்ணன் பொண்டாட்டி உனக்கு என்ன வேணும்” – என்று செல்வமணி கேட்க…

“அண்ணி…” – என்றாள் வாய்க்குள்ளேயே கீர்த்தி.

“ம்ம்.. அதான் முறை.. இப்ப சொல்லு என்ன சொல்ல வந்தேன்னு” – என்று  செல்வமணி சொல்ல..

“இல்ல.. அண்ணிக்கு எப்ப ட்ரெஸ் எல்லாம் எடுப்பிங்க.. பாவம் அப்படியே நிக்கறாங்க” – என்று கீர்த்தி கேட்க…

“இப்போதைக்கு ஜாக்கிங் போன உன் அண்ணன் அப்படியே எடுத்திட்டு வருவான் நம்ம கடைக்குப போய்..”  என்றவர் சமையல் அறையில் இருந்து வெளியில் வந்து “ராஷ்மிகா காஃபி குடிப்ப தானே” என்று வினவ.. ராஷ்மிகா தலையை மட்டும் ஆட்டினாள். அவளுக்கு தன் வீட்டில் அதிகாரம் செய்தது எல்லாம் நினைவு வர மனம் சுருங்கியது.

அந்நேரம் என்று பார்த்து அஸ்வின் வீட்டிற்குள் நுழைய முகத்தை தெளிவாக வைத்தாள். “ராஷ்மிகா.. வா காஃபி ரெடி” என்று செல்வமணி அழைக்க.. டைனிங் ஹாலில் சென்று டைனிங் டேபிள் சேரில்
அமர்ந்தாள் ராஷ்மிகா.

“ம்மா.. காஃபி” என்று குரல்
கொடுத்தபடியே ராஷ்மிகா அருகில் இருந்த சேரில் அமர்ந்தான் அஸ்வின் குமார். அவனுக்கும் காஃபியைக் கலந்து எடுத்து வந்த செல்வமணி அவனிற்கு வைத்துவிட்டுச் செல்ல.. கீர்த்தியும் காலேஜிற்கு ரெடி ஆக அவள் அறைக்குள்
புகுந்தாள். அஸ்வினும் ராஷ்மிகாவும் தனித்து விடப்பட்டு இருக்க.. அமைதியாக உட்கார்ந்து காஃபியை உறிஞ்சிக் கொண்டிருந்தவளிடம் வம்பிழுக்க எண்ணினான் அஸ்வின்.. அவளின் இந்த
அமைதி அவனுக்கு பிடிக்கவில்லையோ  என்னவோ.

“என்ன நீ காலேஜ் கிளம்பலையா?” என்று
வினவினான்.. வேண்டுமென்றே தான் வினவினான்.

ராஷ்மிகா அவனைத் திரும்பிப் பார்க்க.. தனது ஜாக்கிங் சூட்டில் உட்கார்ந்திருந்தவன் மௌனமாய் சிரித்த படியே காஃபியை உறிஞ்சிக்
கொண்டிருந்தான்.

“எது.. இந்த ட்ரெஸோடையே காலேஜ் போகட்டா..” என்று தனது நைட் ட்ரெஸை சுட்டிக் காட்டிப் பேசியவள் “நான் வெளில போய் மூஞ்சிய காமிக்கற அளவுக்கா நீ  பண்ணி வச்சிருக்க” – என்று
சிடுசிடுத்தாள் ராஷ்மிகா.

“ஓ… வெளில போன உன் மூஞ்சிய மட்டும் தான் எல்லாரும் பாக்கறாங்க” என்று
ஏளனமாகப் பேசியவன் “அவ்வளவு அழகா இருக்கன்னு நினைப்பா?” என்று அஸ்வின் கேட்க..

“போடா நெட்டக் கொக்கு.. நீ என்ன சொல்ற அளவுக்கு எல்லாம் நான் மோசம்  இல்லை.. அப்படியே இருந்தாலும் நீதான் என்ன கல்யாணம் பண்ண.. நான் உன் பின்னாடி வந்துக் கெஞ்சல” என்று  வார்த்தைகளை கடித்துத் துப்பியவள் எழ. இரும்பாய் அவள் கையைப் பற்றினான்
அஸ்வின்.

“இந்த திமிரு தான் டி.. உன்ன இந்த இடத்துல கொண்டு வந்து நிறுத்திருக்கு” – என்று அவன் சீற.. அதற்குள் செல்வமணி அங்கு வர.. ராஷ்மிகாவின் கையை விட்டான் அஸ்வின்.

அவன் பிடிந்திருந்த கையைத்
தேய்த்தபடியே தனக்குக் குடுத்த அறைக்குள் புகுந்து கொண்டாள் ராஷ்மிகா. அஸ்வினும் காஃபியைக்
குடித்துக் கொண்டு எழ.. “குமரா” என்று செல்வமணியின் குரல் அவனைத் தடுத்தது.

அவன் திரும்ப “இதென்ன கவர்” என்று மேசை மேல் இருந்த கவரை சுட்டிக் காட்டிக் கேட்டார். அப்போது தான்
நியாபகம் வந்தது அவனிற்கு அன்னை அவன் வாக்கிங் சென்றிருந்த போது
அவனிற்கு அழைத்து ராஷ்மிகாவிற்கு துணி எடுத்து வர சொன்னது.

“அது அவளுக்கு தான் அம்மா..” என்றவன் “அவகிட்ட தந்திடுங்க” என்றான்.

“நீதானே கல்யாணம் பண்ணி கூட்டிட்டு வந்த.. நீயே போய் குடு குமரா” என்றவர் “நான் உன் அப்பாக்கு காலைல டிபன்
குடுக்கணும்” என்று விட்டு அவர் செல்ல..

“இப்பதான் அவகிட்ட வம்பிழுத்து வச்சேன்.. இனி போன ஓவரா பேசுவளே
அந்த வாயாடி” என்று நினைத்தனிடம்.. “என்ன அஸ்வின் பயப்படறியா?” என்று அவன் மூளை கேட்க.. “ஹே.. அவள பாத்து எனக்கு பயமா?” என்று மனதால்
நினைத்தவன் கவரை எடுத்துக் கொண்டு அவள் அறைக்கு விரைந்தான்.

அவளை என்ன என்று அழைப்பது என நினைத்தவன்.. கதவைத் தட்டினான்.. கதவைத் திறந்தவள் இவனைப் பார்த்த
பின் எதுவும் பேசாமல் உள்ளே திரும்ப.. அவள் பின் சென்றவன் “உனக்கு
தேவையான ட்ரெஸ் அன்ட் மத்தது எல்லாம் இருக்கு..” என்றவன் கவரை பெட்டின் மேல் வைக்க.. கவரை ஒரு
பார்வை பார்த்தாலே தவிர எதுவும் பேசவில்லை.

அவன் ஏதோ பேச ஆரம்பிக்க.. “ப்ளீஸ்.. தயவு செஞ்சு என்ன மறுபடியும் இர்ரிடேட்  பண்ணாத.. நான் ஏதாவது சொல்லுவேன் அப்புறம்.. அதுக்கு நீ ஏதாவது திருப்பி
சொல்லுவ.. தேவையில்லாம எந்தப் பேச்சும் வேண்டாம்” என்று அவனின் பேச்சை தவிர்க்க எண்ணி அவள்
சலித்தபடி பேச.. அஸ்வினுக்கோ கோபம்
ஏறியது. அவள் தன் பேச்சைத் தவிர்ப்பதா அல்லது இப்படி அவனைக் குத்திக்
காண்பித்ததா என்று தெரியவில்லை.. அவனிற்கு கோபம் ஏறியது.

“ஏய்.. நான் என்ன உன்ன கூட்டிட்டு வந்து இங்க டார்ச்சர் பண்ற மாதிரி பேசற.. என்ன சொல்ல வரன்னு பர்ஸ்ட் கேளு.. அப்புறம் அதுக்கு என்கிட்ட வாயடிக்கலாமா இல்ல திமிரு காட்டலாமான்னு முடிவு பண்ணு” என்று
அதட்டியவன்..

“அம்மா உனக்கு ட்ரெஸ் வாங்கணும்னு சொன்னாங்க.. நானே உன் சைஸ்க்கு எங்க கடைல இருந்து எடுத்திட்டு வர
சொல்றேன்.. நீ ஒரு ஒன் வீக் எங்கையும் வெளில போகாத.. காலேஜ்லையும் நான்
பாத்துக்கறேன்” என்றவன் எதுவும் அதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை என்பது போல வெளியே சென்று விட்டான்.

அவள் யோசிப்பதற்கு நேரம் விடாமல் அவள் செல்போன் அலறியது. சரண் தான் அழைத்திருந்தான். அவள் நேற்று கையில் வைத்திருந்தது அவள் ஃபோனை மட்டும் தான். அவளுடைய காலேஜ் பேக்
என அனைத்தும் சரணின் காரில் இருந்தது.

தன்னை சரணும் நம்பவில்லை என்றால் என்று யோசித்த ராஷ்மிகாவிற்கு பயமாக
இருந்தது.. முழு ரிங் வந்து கட் ஆன பின்.. ராஷ்மிகாவே மனதைத் தேற்றிக் கொண்டு சரணிற்குத் தானே  அழைத்தாள்.

ஃபோனை எடுத்தவன் “ஸாரி ராஷ்மி” என்றான் சரண்.

ராஷ்மியோ அவனது பேச்சில் வாய் திறக்க முடியாமல் உட்கார்ந்திருக்க “ஸாரி டி.. நேத்து அவன் உன் பக்கத்துல வரத பாத்துட்டேன்.. நானும் சிவாவும் வரதுக்குள்ள எங்களை அவன் கார்ட்ஸ்
எல்லாரும் வந்து இழுத்துட்டு
போயிட்டாங்க” என்று சொல்ல..
ராஷ்மிகாவோ வந்த அழுகையை அடக்கிக் கொண்டு சரணிடம் பேசினாள்.

“பரவாயில்லை விடு சரண்.. நீ என்ன பண்ணுவ சொல்லு.. ” என்று நண்பனை சமாதானம் செய்தாள்.

“அம்மா.. அப்பா.. என்ன சொன்னாங்க ராஷ்மி” – என்று சரண் தெளிவாகக் கேட்டான். ஏனெனில் ராஷ்மிகாவின்
அப்பா அவளை நம்பி இருப்பார் என்றே அவனும் எதிர்பார்த்தான்.

“சரண்…” என்று ஆரம்பித்தவள்
எல்லாவற்றையும் சரணிடம் கொட்டித் தீர்த்தாள்.

“நான் அங்கிள் கிட்ட பேசட்டா ராஷ்மி” என்று சரண் வினவ..

“வேண்டாம் சரண்.. அப்பாவே ஒரு நாள் புரிஞ்சுப்பாரு” – என்று மறுத்தாள் ராஷ்மிகா. ஆனால் மனமோ தந்தையை
நினைத்து ஊமையாய் அழுதது.

“சரி எப்ப காலேஜ் வர ராஷ்மி” – என்று சரண் கேட்க..

“தெரியலை டா.. இப்போதைக்கு எனக்கு
வர புடிக்கல.. இங்கையும் இப்போதைக்கு வேணாம்னு சொல்றாங்க” – ராஷ்மிகா.

“யாரு சொல்றாங்க” – சரண்.

“அவன் தான் அஸ்வின்” – என்று பல்லைக் கடித்தபடி சொன்னாள்.

“அவரு உன் ஹஸ்பன்ட் ராஷ்மி” – என்று சொன்ன சரணிற்கே சிரிப்பு வந்துவிட்டது. பத்தாவதில் இருந்து பார்த்தவள் இன்று
திடீரென திருமதி ஆனது அவனிற்கு இப்போது… திடீரென சிரிப்பு வந்தது.

“வந்தனா அடிச்சு மண்டைய உடச்சிருவ டா” – என்று ராஷ்மிகா திட்ட.. சரணோ
தனது கேள்வியை வீசினான்.

“ராஷ்மி.. நீ சொன்னாலும்
சொல்லலைனாலும் மிஸஸ்.ராஷ்மிகா அஸ்வின் குமார் தானே நீ” என்றான்.

“…….” – ராஷ்மிகாவிடம் பதிலே இல்லை.

“ராஷ்மி இங்க பாரு.. நடந்ததை எதும் மாத்த முடியாது..” என்று ராஷ்மிகாவிற்கு புரிய வைக்க முயன்றான் சரண்.

“என்னால நடந்த எதையும் ஏத்துக்க முடியல சரண்.. என்னை அப்பா நம்பாம
போயிட்டாரு.. அவன் என்ன அழ வைக்கனும்னு நினைச்சான் பண்ணிட்டான்” – என்று ராஷ்மிகா கரகரத்த குரலில் சொல்ல..

“ராஷ்மி.. நான் முன்ன சொன்னது தான்..நடந்த எதையும் மாத்த முடியாது.. இனி நீ எடுத்துக்கிறதுல தான் இருக்கு.. அதையே யோசிச்சு குழப்பிக்காத..” – என்று
ராஷ்மிகாவின் வாழ்க்கையை எண்ணி கவலை கொண்டவனாய்.. அவளிற்கு
நல்ல நண்பனாய் அறிவுரை
வழங்கினான் சரண்.

“ம்ம்..” என்றவள் “சரி சரண்.. ஆன்ட்டி கூப்பிடுவாங்க.. வைக்கறேன்” என்று சொல்ல சரணும் வைத்துவிட்டான்.

ஃபோனை வைத்தவள் குளித்து முடித்து விட்டு வெளியே வந்து ரெடியாகி அடுத்து என்ன செய்ய என்று நினைத்து அப்படியே
உட்கார்ந்து விட்டாள். பசி வேறு எடுக்க அறையை விட்டு வெளியே வந்தவள்..ஹாலிற்கு வர கீர்த்தி அமர்ந்து உண்டு
கொண்டு இருந்தாள். அவளைப் பார்த்தவள் “வாங்க..” என்று சிநேகமாய்
புன்னகைத்து அழைக்க..
ராஷ்மிகாவிற்கோ சங்கடமாய் இருந்தது.

தனது கணவருக்கு காலை உணவைத் தந்துவிட்டு வெளியே வந்த செல்வமணி
“வா ராஷ்மிகா சாப்பிடலாம்” என்று அழைக்க.. லேசாய் புன்னகைத்தவள் கீர்த்தியின் அருகில் சென்று அமர்ந்தாள்.

தட்டில் இட்லி சாம்பார் சட்னியை வைத்த செல்வமணி கேசரியையும் எடுத்து வந்து
பரிமாற.. “என்ன ம்மா.. இன்னிக்கு எதாவது ஸ்பெஷலா.. கேசரி எல்லாம்
வருது தட்டுக்கு” என்று வினவ..

“என்னனு தெரியல.. உன் அண்ணன் தான் செய்ய சொன்னான்” – என்று
செல்வமணி சொல்ல.. சரியாக உள்ளே வந்த அஸ்வினின் பார்வையும் ராஷ்மிகாவின் பார்வையும் சந்தித்தது.
அன்று கல்யாண வீட்டில் அவன் கேசரி வைத்தது காரணம் இல்லாமல் நியாபம்
வந்தது ராஷ்மிக்கு.

“அண்ணா… ” என்று கீர்த்தி எதிரில் அமர்ந்திருந்து அண்ணனை அழைக்க..
“ஓ ஸாரி டா.. மறந்துட்டேன்” என்றவன் ஒரு வாய் எடுத்து தங்கைக்கு ஊட்டினான்.

“பெரிய பாசமலர் சிவாஜி கணேசன்.. இந்தம்மா சாவித்திரி” என்று
முணுமுணுக்க அது கீர்த்திக்கு கேட்டாலும் கேட்காத மாதிரி அவள் பாட்டுக்கு உண்ண.. அஸ்வினோ “உன் தம்பி நேத்து
இங்க காட்டுன பாசமலருக்கு இது கம்மி தான்” என்று சொல்லிவிட்டு உண்ண
ஆரம்பிக்க ராஷ்மிகாவோ அவனை முறைத்தாள்.

“என்ன முறைக்காம சாப்பிடு” என்று அவன் சொல்ல.. எதுவும் பேசாமல் உண்ண ஆரம்பித்தாள் ராஷ்மிகா.
சாப்பிட்டு முடித்த அண்ணனும்
தங்கையும் கிளம்ப.. ராஷ்மிகா அப்போது தான் கையைக் கழுவிக் கொண்டு வெளியே வந்தாள்.

பதினொரு மணி போல் அவர்கள் கடையில் இருந்து ராஷ்மிகாவிற்கு தேவையான அனைத்தும் இருவர் கொண்டு வர செல்வமணி ராஷ்மிகாவை
அழைத்துப் பார்க்கச் சொன்னார். “நான் இவ்வளவு காஸ்ட்லியா போட மாட்டேன்
ஆன்ட்டி.. நம்ம வேணா இந்த ரேட்ல பாக்கலாம்..” என்று செல்வமணி பார்த்த விலை உயர்ந்த துணிகளை மறுத்தாள். அவள் அவ்வளவு விலையில் துணிகளை
அணியவும் மாட்டாள். நைட் ட்ரெஸ்.. இன்னர்ஸ் என அனைத்தையும் எடுக்க.. மீதி இருந்தது எல்லாம் எடுத்துக்
கொண்டு இருவரும் சென்று விட்டனர்.

“ஏன்மா.. டல்லாவே இருக்க?” என்று மதிய சாப்பாட்டை முடித்துக் கொண்டு அறைக்குள் சென்ற ராஷ்மிகாவிடம் சென்று கேட்டார் செல்வமணி.

“இல்லயே ஆன்ட்டி” – என்றாள் முகத்தை சிரித்தபடி வைத்து.

“அப்புறம் ஏன் இந்த ரூமுக்கு உள்ளயே அடஞ்சு இருக்க.. ஹால்ல வந்து உக்காரு.. டி.வி ஆன் பண்ணிப் பாரு.. இல்லைனா என்கிட்ட பேசு” – என்று சொல்ல..

“ம்ம் சரி ஆன்ட்டி” என்ற ராஷ்மிகாவிற்கு
செல்வமணியை ஏதோ பிடித்திருந்தது.

“அதென்ன ஆன்ட்டி.. அத்தைனு சொன்ன அழகா இருக்கும்” என்று அவர் சொல்ல.. சரி என்று தலையை புன்னகைத்தபடி ஆட்டினாள்.

அவளை அழைத்துச் சென்றவர் வீட்டில் ஒவ்வொரு அறையையும் காண்பித்தார்.
ஒவ்வொரு அறையிலும் பணச்செழிப்பு மின்ன.. அதே சமயம் ஒவ்வொரு அறையும் அழகாக நேர்த்தியாக இருந்தது.

“இது குமரனோட அறை ராஷ்மிகா” – என்று சொல்ல முதலில் புரியாமல்  விழித்தவளுக்கு அப்போது தான்.. அவனின் முழுப் பெயர் அஸ்வின் குமார் என்பது அவளுக்கு நினைவு வந்தது.

“ம்ம்” என்றவள் அவன் அறையைத் திறக்கப் போன செல்வமணியிடம் “இல்ல
ஆன்ட்டி வேணாம்.. மறுபடியும்
பாத்துக்கறேன்” என்று மறுத்துவிட்டாள். இருவரும் ஹாலிற்கு வந்து அமர..
ராஷ்மிகாவிடம் “வேதாந்தம் குரூப்ஸ்” பற்றி சொல்ல ஆரம்பித்தார் அவர். அதன்
பெருமை.. கௌரவம்.. மரியாதை என்று அனைத்தையும் அவர் சொல்ல ஒன்று விடாமல் அனைத்தையும் கேட்டுக்
கொண்டிருந்தவள் மனதில் ஒரு சிலது பளிச்சிட்டது. தன் தந்தையை விட்டு தன்னைப் பிரித்தவனை ஏதாவது செய்ய
வேண்டும் என்று தோன்றியது
அவளுக்கு.. அஸ்வினை “ஏன்டா இவளிற்கு தாலி கட்டினோம்” என்று எண்ண வைக்க நினைத்து சிலதை முடிவு செய்தாள் ராஷ்மிகா.

அஸ்வினைப் பற்றி அவள் அறிந்தும் இவ்வாறு செய்யத் துணிந்தது அவளின் மடமையை காட்டியது. அஸ்வின் செய்தது ஒரு தவறு தான்.. அதற்கும் அவன் அவள்
தந்தையிடம் சொல்லி விட்டான். நம்பாமல் சென்ற அவரை அவனால் என்ன செய்ய முடியும்.. சரண் தந்த அறிவுரையையும் பெரியவர்கள் தந்த அறிவுரையையும் அப்போது மறந்தாள் ராஷ்மிகா.

ஆனால் அதற்கான விளைவை அவள் யோசிக்கவில்லை.