ENV-6A

என்னுள் நீ வந்தாய் – அத்தியாயம் 6(1):

அந்த போட்டோவில் அஜயிடம் அடிவாங்கிய சீனியருடன் கவிதா மிகவும் நெருக்கமாக இருக்கும் புகைப்படங்கள். சுத்தமாக நம்ப முடியவில்லை. தலை சுற்றுவது போல் இருந்தது.

‘யாருடைய வேலை’, ‘எதற்காக’ எனக் கொஞ்சம் கொஞ்சம் புரிந்தது.

எதற்கு அஜய் அடித்தான் என்பதும் புரிந்தது. ஆனால் இந்தச் சம்பவம் எப்போது நடந்தது? ஒரு வேலை மார்ஃபிங் (morphing)? எனக் குழம்பியிருக்கையில்…

“இத boys ஹாஸ்டல்ல எல்லாருக்கும் அனுப்பிருக்கான் அந்த ராஸ்கல். அதில்லாம உன் கேரக்டர் பத்தி ரொம்பத் தப்பா பேசினானாம்… நீ அவனும் சேர்ந்து தப்பா…” என வகுப்புத் தோழி அதற்கு மேல் சொல்ல முடியாமல் தடுமாற…

சரியாக அடிவாங்கியவன் ப்ரின்ஸிபல் அறையில் இருந்து வெளியில் வந்தான்.

அவனைப் பார்த்தவுடன் கவிதாவிற்குக் கோபம் தலைக்கேறியது. வெறியுடன் அருகே சென்று, ஓங்கி அவன் இருகன்னத்திலும் அறைவிட்டாள்.

அவன் அதிர்ந்து நிற்க, அங்கிருந்தவர்கள் அனைவரும் அதிர்ச்சியுடன் பார்க்க, அவனை அருவருப்பான ஒன்றைப் பார்ப்பதுபோல் பார்த்துவிட்டு எதுவும் பேசாமல் சென்றுவிட்டாள்.

இந்தக் காலம், முந்தையக் காலம், எந்தக்கலாமாக இருந்தாலும், பழிவாங்க வேண்டும் என்றால், பெண்களை அவதூறாகச் சித்தரிப்பது, அசிங்கப்படுத்துவது ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இது என்று மாறுமோ தெரியவில்லை.

காலேஜ் கிரௌண்ட் பக்கத்தில் இருந்த ஆலமரத்தடியில் போடப்பட்டிருந்த இருக்கையில் சாய்ந்து கண்மூடி உட்கார்ந்தாள்.

‘எவளோ கேவலமான போட்டோஸ்… என்ன நினச்சுருப்பான் அஜய் என்ன பத்தி… தப்பா எடுத்துருப்பானோ… அதுதான் சரியா பேசலையோ… இல்லையே, அவன் வெளிய கூப்பிட்டானே…’ எனோ மனது கண்டதையும் நினைக்க, மூடியிருந்த கண்களை மீறிக் கண்ணீர் வடிந்தது.

அவள் பக்கத்தில் ஏதோ அசைவு உணர்ந்து கண்திறக்க, பக்கத்தில் அஜய் வந்தமர்ந்தான். அவள் கண்கள் கலங்கிருப்பதைப் பார்த்து, அவள் கைக்கோர்த்துத் தட்டிக்கொடுத்தான்…

அவன் முகத்தைப் பார்த்துப் பேச கஷ்டமாக இருந்தது அவளுக்கு.

“அஜய் …என் மேல உனக்கு…” என வார்த்தை சரியாக வராமல் ஆரம்பிக்க “உன்ன சந்தேகப்படறேன்னு நினைக்கிறயா இனி?” நெற்றி சுருங்க கேட்க, அவள் பதில் பேசாமல் கலங்கிய கண்களுடன் அவனைப் பார்த்தாள்.

கோர்த்திருந்த அவள் கைகளை, அவன் நெஞ்சிலே வைத்து “நான் உன்ன சந்தேகப்படறதும் என்ன சந்தேகப்படறதும் ஒன்னு… அது எதுவும் உண்மை இல்லனு எனக்கு தெரியும். உன்ன தப்பா காட்டி உன்னையும் என்னையும் கஷ்டப்படுத்தணும்ன்னு அவங்க எண்ணம்”

“அந்தப் போட்டோஸ் பார்த்தவுடனே அவளோ கோவம். அவனை நொறுக்கி எடுத்துட்டேன். 25 ஸ்டிட்ச்செஸ்ன்னு சொன்னாங்க. இந்த செம் எக்ஸாம்ஸ் எழுதக்கூடாதுன்னு அவனை டீபார் (debar) பண்ணிட்டாங்க” என சொல்லி அவளை நோக்கினான்.

அவள் இன்னமும் சோகமாக இருப்பதைப் பார்த்து “ஆனா பாரு… நான் அடிச்சதவிட, நீ குடுத்த ரெண்டு அறைல, நாலு பல்லு விழுந்துடுச்சாம்” என சொல்லி அவள் கையைப் பார்த்து “Future நினச்சா கொஞ்சம் பயமா தான் இருக்கு…” என்று அவள் முகம் பார்த்து அழகாகப் புன்னகைத்தான்.

கண்ணீர் கோர்த்தக் கண்களுடன் முறைத்துக்கொண்டு புன்னகைத்தவள், அவன் தோளில் சாய்ந்து, அவள் கையுடன் கோர்த்திருந்த அவன் கையில் முத்தமிட்டாள்.

அதை எதிர்பார்க்காத அஜய், “ஏய்…. ஏய்… என்ன பண்ண” ஆர்வத்துடன் கேட்க, அவள் எதுவும் கேட்காததுபோல், கண்களை மூடிக்கொண்டாள். பாரத்துடன் இருந்த மனது, அவன் தோளில் சாய்ந்தவுடன் அமைதியடைந்தது…

“இதுபோல ஆயுசுக்கும் உன் தோள் மேல நான் சாஞ்சுக்கணும் அஜய். அம்மா போனதுக்கப்பறம் மனசு சஞ்சல படறப்பெல்லாம் என் ஊர் கைலாசநாதர் கோவில் தூண் தான் என் மன பாரத்தைத் தாங்கும்”

“அந்தத் தூண் தான் என்னோட அம்மான்னு நினைச்சுப்பேன்… என் கவலை, என் அழுகை, என் சோகம் எல்லாத்தையும் அங்க தான் இறக்கி வைப்பேன்”

“அப்பா நல்லா பாத்துப்பார். ஆனா அம்மா போனப்பறம் ஏதோ பறிகொடுத்த மாதிரியே இருப்பார். நான் அவரை இன்னும் கஷ்டப்படுத்தக்கூடாதுன்னு எதுமே ஷேர் பண்ணிக்கமாட்டேன்”

“என் அப்பாக்கூடவே இருந்துருந்தேன்னா எப்படிப் பாதுகாப்பா ஃபீல் பண்ணுவேனோ… அதுபோல இப்போ உணருறேன் அஜய்…” அவள் கண்ணீர் வடிக்க, அவள் உச்சியில் தலையைசாய்த்தவன்,

“ப்ச்… இனி… நீ எவ்வளோ bold… இந்த சின்ன விஷயத்துக்கெல்லாம் போய் கண்கலங்கிட்டு… கம் ஆன்… எந்திரி… போய் ஒரு சாக்லேட் லாட்டே அடிப்போம்” என அவள் மனதை மாற்ற அழைத்துச்சென்றான்.

நாட்கள் நகர்ந்தது. நான்கு அரியர்யுடன் அவனுடைய கடைசிச் செமெஸ்டரும் வந்தது. அவள் கேட்டுக்கொண்டதற்காக முழு முயச்சியுடன் அனைத்துப் பாடங்களையும் சிரமப்பட்டுப் படித்தான். அவளால் முடிந்தவரை அவனுக்கு எப்படியெல்லாம் உதவமுடியுமோ உதவினாள்.

எதிர்காலத்தைக் குறித்துப் பெரிய பெரிய கனவுகளைக் கண்டனர். பிரியப்போகிறோம் என்பது பல வகையில் இருவரையும் தாக்கியது. அதன் தாக்கம் இருவரையும் அவ்வப்போது அசைத்துப்பார்த்தது.

அதுபோதாதென்று அந்த வயதிற்கே உரிய ஹார்மோனல் சேஞ்சஸ் வேறு கொஞ்சம் தடுமாறச்செய்தது.

அப்படி ஒரு நாள்… இருவரும் அதே ஆலமரத்தடியில் உட்கார்ந்திருந்தனர். அவள் அவனிடம் வேளைக்குச் சென்று… கல்யாணம் செய்துகொண்டு… கணவன் மனைவியாக… என பேசிக்கொண்டே இருந்தாள்.

அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். பேசும்போது அவள் கண்கள் காட்டும் அபிநயம்… காற்றில் ஊசலாடும் கூந்தல்… அதைக் காதுக்குப்பின் தள்ளும்போது கைகள் அதன் விரல்கள் காட்டும் பாவம்…

அவளுக்கே உரிய அவளின் நறுமணம்… சுழித்து, நெளித்துப் பேசும் இதழ்கள்… அதற்கு ஏற்றாற்போல் அன்றைய வானிலை என அவனைத் தடுமாறச்செய்தது.

அவன் கண்கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தவள், சட்டெனப் பேசுவதை நிறுத்தினாள். இருவரும் மற்றவரின் பார்வையில் மூழ்கினர்…

இருவரின் மனதும் படபடத்தது. எப்பொழுதும் நெருக்கமாக உட்காருவது போல் தான் இன்றும் உட்கார்ந்திருந்தனர். ஆனால் ஏதேதோ எண்ணங்கள் மனதில்…

தன்னிலை மறந்து அவன், அவளை நெருங்க எத்தனிக்க, அவளும் கொஞ்சமாக அவனை நெருங்க, அது ஏதோ அவளுக்கு நெருட, சட்டென எழுந்துகொண்டாள்.

அவன் முகம் பாராமல் “நா… நான் ஹாஸ்டல் போறேன் அஜய்…” என சொல்லிக்கொண்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.

‘தான் செய்ய நினைத்தது தவறோ’ என நினைத்தவன், அவள் தனியாகச் செல்வதைப் பார்த்து, அவளைக் கடந்து அவனின் வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு, அவள் முன் நின்றான். அவள் முகம் பார்பதைத் தவிர்த்தான்…

அவளும் எதுவும் பேசாமல் ஏறிக்கொண்டாள். அவளை ஹாஸ்டலில் விட்டுவிட்டு மறுபடியும் அவள் முகம் பாராமல் போய்விட்டான்.

அடுத்த நாளும் அவன் மனம் அதே சஞ்சலத்துடன் இருக்க, அதை மாற்ற, எப்பொழுதும் போல் பாக்ஸிங் பேக்’கை குத்திக்கொண்டிருந்தான்… சந்தோஷமோ… சஞ்சலமோ… அடிவாங்குது அந்த பேக் மட்டுமே…

அவனைத் தேடி அங்கே அவள் வந்தாள்… கொஞ்சம் சங்கடமாக இருந்தது அவனுக்கு அவளை எதிர்கொள்ள… அவன் முன்னே அவள் நின்றாள்.

அவன் தயங்கியவாறு “இனி… ஸாரி… நேத்து நான்” என ஆரம்பிக்க… அவன் எதிர்பாக்காதபோது, தன் நுனிக்காலினால் எம்பி, அவன் சட்டையைப் பிடித்தவாறே அவன் நெற்றில் முத்தமிட்டாள்.

அவன் விழிவிரித்து அவளைப் பார்க்க, அவன் முகம் பாராமல் திரும்பிக்கொண்டு

“என்னால இது மட்டும் தான் இப்போ முடியும்… நீ நல்லா எக்ஸாம் எழுதி… நானும் படிச்சி முடிச்சு வேலைக்கு போய்… ரெண்டுபேரும் கை நிறைய சம்பாரிச்சு… கல்யாணம் பண்ணிட்டு… அப்பறமா மத்த…” என சொல்லி முடிக்கும் போது…

மின்னலென அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டான்…

அதிர்ச்சியில் அவள் கண்கள் விழித்துப்பார்க்க “மத்ததெல்லாம் அப்பறம் பாத்துக்கலாம்” என அவள் சொல்லவந்ததை அவன் சொல்லி முடித்தான்.

அவன் கண்களில் இருந்த சஞ்சலம் மாறி மின்னியது… அழகாகத் தெரிந்தான் அவளுக்கு…

அவள் தன்னிலைக்கு வரும்போது, “இது போதும் இனி எனக்கு…” என சொல்லி பறக்கும் முத்தங்கள் பறக்கவிட்டு அங்கிருந்து பறந்துவிட்டான்.

இருவரும் கல்யாணம் வரை என கனவுக்கோட்டையைக் கட்ட… விதியும், அது செய்த சதியும் அந்தக் கோட்டையைத் தகர்க்கும் நாளுக்காகக் காத்திருந்தது.