kiyyaa-15

coverpage-ad3a9db8

கிய்யா – 15

‘திருமணமும் காதலும் மட்டுந்தான் வாழ்க்கையா என்ன?’ என்ற கேள்விக்கு பதில் கிடைத்தார் போல் விஜயபூபதியின் வாழ்க்கை வேகமாக நகன்று கொண்டிருந்தது.

‘காதல் தோற்றாலும், விருப்பம் இல்லாமல் திருமணம் நடந்தாலும், கால்கள் முடங்கி நான் மெத்தையில் இருந்தாலும் காலம் யாருக்காகவும் நிற்பதில்லை.’ விஜயபூபதி அவன் அலுவலக கணக்குகளை பார்த்தபடி இவ்வாறு சிந்தித்து கொண்டிருந்தான்.

அப்பொழுது அவன் அலைபேசி ஒலிக்க, “சார்…” எதிர்ப்பக்கம் குரல் கம்மலாக வெளி வந்தது.

“ம்… சொல்லுங்க” அதிகாரமாக கூறினான் விஜயபூபதி.

“சார்…” மீண்டும் தயக்கம்.  ‘நான் பார்க்காத கஷ்டமா?’ என்ற எண்ணம் தோன்ற, “எதுவா இருந்தாலும் சொல்லுங்க. சரி பண்ணிடலாம்” நிதானமாக பேசினான் விஜயபூபதி.

“இல்லை… ஏற்கனவே, நம்ம கணக்கு வழக்கை நீங்க பார்த்துட்டு தான் இருக்கீங்க. கொரோனாவாலா நம்ம மால், சினிமா தியேட்டர் எல்லாம் மூடிட்டோம். எல்லாம் நஷ்டம் தான். நீங்க சம்பளம் கொடுக்கறீங்க. இருந்தாலும், நீங்க இப்படி இருக்கும் பொழுது… இனி…” அவன் இழுத்தான்.

“அதுக்கு?” விஜயபூபதியின் குரல் உயர்ந்தது.

“நீங்க இப்ப இதை விக்குறீங்களானு?” எதிர்முனை தயங்க, “என்ன விலைக்கு?” நேரடியாக விலையை கேட்டான் விஜயபூபதி.

அவன் கூறிய விலையில், விஜயபூபதி சிரித்து கொண்டான்.

“இல்லை, இதெல்லாம் சரியாக இன்னும் வருஷ கணக்கு ஆகும். நீங்களும் எப்ப சரி ஆகுவீங்கன்னு…” எதிர்முனை பேச தயங்க, “அதுக்கு அடிமட்ட விலைக்கு கேட்கறீங்க.” விஜயபூபதியின் குரல் கர்ஜனையாக வெளி வந்தது.

“இல்லை சார்… உங்க உடல் நிலை…” அவன் இழுக்க, “என்னால் சம்பளம் கொடுக்க முடியலைன்னு நான் சொன்னேனா?” விஜயபூபதி கோபமாக கேட்டான்.

“…” எதிர்பக்கம் மௌனமாக இருக்க, “நான் எதையும் விக்குறதா இல்லை. எல்லாருக்கும் சம்பளம் நேரத்திற்கு வரும். அவங்க கேட்டாங்க, இவங்க கேட்டாங்கனு யாரும் என்கிட்டே வர வேண்டாம்” அழுத்தமாக பேச்சை முடித்து கொண்டான் விஜயபூபதி.

‘என் உடல் நிலையை மட்டுமே யோசித்து, நான் ரொம்ப முடங்கி போய்ட்டேனோ? இப்படி இருக்க கூடாதோ?’ விஜயபூபதி தனக்கு தானே கேட்டு கொண்டான்.

இலக்கியா பூபதியின் அறையில் அமர்ந்து தன் வேலைகளை பார்த்து கொண்டிருந்தாள்.

அவன் பேசிய அனைத்தும் அவள் காதில் விழுந்து கொண்டு தான் இருந்தது. ‘அத்தான் ரொம்ப யோசிக்குறாங்களே. இது நல்லதுக்கில்லையே’ அவள் மனம் பரிதவித்தது.

‘வேண்டாம் இலக்கியா. வேண்டாம். யாருக்காகவும் பரிதாபப்படாத. அப்புறம் அவமானப்படுவ. யார் என்ன பேசினால் எனக்கு என்ன? நான் எதுவும் கேட்க கூடாது.’ தனக்கு தானே அறிவுறுத்தி கொண்டு மௌனமாக வேலையை பார்த்து கொண்டிருந்தாள்.

விஜயபூபதியின் கவனம் இலக்கியாவின் பக்கம் திரும்பியது.

 ‘அம்மா, அப்படி இடக்கு மடக்கா பேசி ரெண்டு நாள் ஆகுது. அதுக்கு அப்பறம் என்கிட்டயும் சரியா பேசுறதில்லை இலக்கியா.’ அவன் அவளை யோசனையாக பார்த்தான்.

 

“இலக்கியா…” அவன் அழைக்க, அவன் முகத்தை பார்க்காமல், தன் கண்களை தான் பார்த்து கொண்டிருந்த வேலையில் கவனமாக வைத்து கொண்டு, “ம்…” கொட்டினாள்.

‘கூப்பிட்டா… திரும்பி கூட பார்க்க மாட்டாளா?’ அவன் அவளை முறைத்து பார்க்க, எதுவும் அறியாமல் அவள் தன் வேலையை தொடர்ந்து கொண்டிருந்தாள்.

அவன் தன் அலைபேசியில் அவளறியாமல் குருவியின் சத்தத்தை ஒலிக்க விட, அது “கிய்யா… கிய்யா…” என்று அலறியது.

தன் வேலையை விட்டுவிட்டு, ஜன்னல் பக்கம் சென்று எட்டி பார்த்தாள். அவன் முகத்தில் நமட்டு சிரிப்பு வந்தமர்ந்து.

‘அன்னைக்கு நான் கூப்பிட்டு என் கிட்ட பேசாம, குருவி கிட்ட பேசினியே, அப்பவே ரெக்கார்டு பண்ணி வச்சிட்டேன் குருவி சத்தத்தை…’ அவன் கர்வமாக எண்ணி அவளை பார்த்து சிரித்தான்.

“காலையிலையே சாப்பாடு போட்டுட்டேன். இப்ப என்ன சத்தம் கொடுக்குற? கொடுத்திட்டு பறந்து போய்ட்டியா?” குருவியை தேடியபடி, தனியாக பேசிவிட்டு தன் வேலையை தொடர்ந்தாள்  இலக்கியா.

“அது என்ன மனுஷங்க கிட்ட பேசாம, குருவி கிட்ட பேசுறது?” அவன் கேள்வியாக நிறுத்த, “மனுஷங்க திரும்ப பேசி காயப்படுத்துவங்க. குருவிகள் காயப்படுறதில்லை. என்னை காயப்படுத்துற மனுஷங்க கிட்ட பேச கூடாதுன்னு முயற்சி செய்யுறேன்.” இலக்கியா சற்று கோபமாக பேசிவிட்டு விலகி செல்ல, அவள் கைகளை பிடித்து நிறுத்தினான் அவன்.

“பேசினது அம்மா. என் கிட்ட ஏன் கோபப்படுற?” அவன் கண்களை சுருக்கி கேட்டான்.

 

தன் தாயின் பேச்சை தடுத்து நிறுத்தியிருக்க வேண்டும். அவனுக்கு புரிந்தது. ஆனால், இலக்கியாவுக்கு பரிந்து பேசுவது இன்னும் அவளோடு நெருக்கத்தை உண்டு செய்துவிடுமோ என்று அவன் மனம் அஞ்ச அப்பொழுது மௌனமாக இருந்துவிட்டான். 

அதே சமயம், இலக்கியா இப்படி முகத்தை தூக்கி வைத்து கொண்டு இருப்பதும் அவனுக்கு பிடிக்கவில்லை.

இலக்கியா எதுவும் பேசாமல் அவனை முறைத்து பார்க்க, “என்ன இப்படி முறைத்து பார்த்தா, நாங்க பயந்திருவோமா?” அவன் புருவம் உயர்த்தினான்.

“எனக்கெல்லாம் பயப்படமாட்டடீங்க. உங்க அம்மாவுக்கு தான் பயப்படுவீங்க.” அவள் உதட்டை சுளிக்க, “ஹா… ஹா…” அவன் பெருங்குரலில் சிரித்தான்.

“அம்மா, சொன்னா உண்மை ஆகிருமா?” அவன் கேட்க, “நான் உங்களை காசுக்காக கல்யாணம் செய்யலை.” அவள் கூற, “பரிதப்பட்டு கல்யாணம் செய்துக்கிட்ட?” அவன் அவளை கூர்மையாக பார்த்து கேட்டான்.

அவன் வார்த்தை அவளை ஏதோ செய்ய, அவள் அவனை ஆழமாக பார்த்தாள்.

“கல்யாணத்துக்கு முன்னே பரிதாபப்படலை. கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் இப்படி என் கிட்ட வந்து மாட்டிக்கிட்டிங்களேன்னு பரிதாபப்படுறேன்.” அவள் கண்சிமிட்ட அவன் தோள்கள் குலுங்க சிரித்து கொண்டான்.

“கேக் பண்ணிட்டு இருக்கியா?” அவன் பேச்சை வளர்க்க, “கேக் நாளைக்கு தான் பண்ணனும். இது ஒரு வளைகாப்பு வீட்டுக்கு. பாப்பா எல்லாம் செய்ய ஃபாண்டன்ட் ரெடி பண்ணிட்டு இருக்கேன்.” அவள் கூற, “என்ன பிங்க் கலர்ல செய்யற? என்ன குழந்தைன்னு தெரியுமா?” அவன் ஆச்சரியமாக விழிகளை விரித்தான்.

 

“ம்… தெரியும் அத்தான். அவங்க, யு.எஸ்ல கர்ப்பமா இருந்திருக்காங்க. அங்க என்ன குழந்தைன்னு சொல்லிடுவாங்க. அதனால், அவங்களுக்கு பெண் குழந்தைனு தெரியும். அதனால இங்க ஜெண்டர் ரீவிலிங் கேக்” அவள் கண்களை விரித்து கூறினாள்.

“அப்படினா என்ன பண்ணுவாங்க?” அவன் கண்களில் ஆசை மின்னியது.

“அத்தான், உங்களுக்கு பிசினெஸ் பத்தி தெரிஞ்ச அளவுக்கு வேற எந்த விஷயமும் தெரியலை.” அவள் சிடுசிடுத்தாள்.

“தெரிஞ்சிக்க தான் கேட்குறேன். இப்ப சொல்லு.” அவன் முறுக்கி கொள்ள, “வெளிய கேக் பார்க்கும் பொழுது எதுவும் தெரியாது அத்தான். அப்புறம் கேக் கட் பண்ணும் பொழுது உள்ள இருந்து சாக்லட்ஸ் இல்லைனா கிரீம் அப்படி ஏதாவது வர்ற மாதிரி பண்ணுவோம். பெண் குழந்தைனா பிங்க் கலர்ல பண்ணுவோம். பையன்னா ப்ளூ கலர்ல பண்ணுவோம்.” அவள் தன் அலைபேசியில் சில படங்களை காட்டியபடி கூறினாள்.

“நம்ம நாட்டில் என்ன குழந்தைன்னு சொல்ல மாட்டாங்க. அப்ப, வெளிநாட்டில் இருந்து வரவங்களுக்கு நீ இப்படி பண்ணுவியா?” அவன் கேட்க, இலக்கியா ‘ஆம்…’ என்பது போல் தலை அசைத்தாள்.

தன் கையிலிருந்த ஃபாண்டண்டால் செய்யப்பட்ட பிங்க் நிற குழந்தையை காட்டி, “நான் செய்ய போறது டபுள் லேயர் கேக், மேல தான் பிங்க் சாக்லேட், அடுத்த லேயர்ல  கிஃபிட்  பாக்ஸ் வச்சி, அதுக்குள் இந்த பேபிஸ், அவங்களுக்கு ட்வின்ஸ், அதனால இப்படி ஒரு கேக்.” இலக்கியா பேசி கொண்டே போக, அவளை ஆழமாக பார்த்தான் விஜயபூபதி.

அவன் கண்கள் கண்ணீரோடு பளபளத்தது.

“எனக்கு இப்படி ஒரு பாக்கியம் எல்லாம் கிடையாதில்லை?” அவன் கேட்க, அவள் தன் பேச்சை நிறுத்தி கொண்டு அவனை அதிர்ச்சியாக பார்த்தாள்.

“அத்தான்…” அவள் அதிர்ச்சியாக அழைத்து கொண்டு அவனை நெருங்க, “பக்கத்தில் வராத.” அவன் கை உயர்த்தகி பேசினான்.

“நான் யாருக்கு என்ன பாவம் செய்தேன்.” அவன் தலையில் அடித்து கொண்டு புலம்ப, அவன் கைகளை அவள் இறுக பிடித்திருந்தாள்.

“யார் சொன்னா இப்படி? எல்லாம் சரியா ஆகும். சரியாகலைனா, நான் டெஸ்ட் டியூப்…” அவள் பேசி முடிக்குமுன், “மூடு வாயை…” அவன் அவளை இடைமறித்தான்.

“என்ன உனக்கு பெரிய தியாகின்னு நினைப்பா?” அவன் கர்ஜிக்க, அவன் கோபத்தில் அவள் அடங்கி போனாள்.

‘அத்தானுக்கு உடம்பு சரி இல்லை. எதுவும் இப்ப பேச கூடாது.’ அவள் பொறுமையை கடைபிடிக்க எத்தனித்தாள்.

“எனக்கு பொண்டாட்டியே தேவை இல்லைங்குறேன். இதுல குழந்தை வேறையா?” இலக்கியாவை திட்டுவது போல், தன்னை தானே திட்டி கொண்டான் விஜயபூபதி.

“நான் ஒன்னு சொல்லட்டுமா?” தன் பொறுமையை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் அவன் முன் கோபமாக நின்றாள் இலக்கியா.

‘என்ன?’ அவன் தன் தலையை உயர்த்த, “உங்களுக்கு இப்ப எல்லாம் கஷ்ட காலமே இல்லை. உங்களுக்கு எல்லாம் சரியாகிரும். நீங்க நல்லா எழுந்து நடக்க ஆரம்பிச்சிருவீங்க. ஆனால், அதுக்கு அப்புறம் தான் உங்களுக்கு கஷ்டமே. ஏன் இவளை கல்யாணம் செய்துகிட்டோம்முன்னு ரொம்ப வேதனை படுவீங்க.” அவள் தன் ஆள் காட்டி விரலை உயர்த்தி அவனை மிரட்டினாள்.

“இது சாபமா? வாழ்த்தா?” அவன் தன் மனநிலையில் மட்டுப்பட்டவன் போல் தன் கேள்வியை தொடுத்தான்.

“ரெண்டும் தான்.” அவள் விலகி செல்ல, ‘நான் ஏன் இப்படி நடந்து கொள்கிறேன்?’ நிலை இல்லா தன் மனநிலைமையை எண்ணி தானே வருந்தி கொண்டான்.

‘சுய பட்சாதாபம் நலத்துக்கில்லை. நான் உடைந்து போக கூடாது.’ அவன் தனக்கு தானே வலியுறுத்தி கொள்ள முயற்சித்தான்.

‘நான் அப்படி என்ன தப்பா சொல்லிட்டேன்?’ இலக்கியா விறுவிறுவென்று அறையை விட்டு வெளியே செல்ல, அறைக்குள் அவள் செய்த தத்ரூபமான  ஃபாண்டன்ட்   குழந்தை பொம்மை அவனை பார்த்து சிரித்தது. அவனுள், இதுவரை தோன்றாத குழந்தை ஆசை விஸ்வரூபம் எடுத்தது.

விஜயபூபதி தன் கண்களை மூடி படுத்தான். அவன் இமைக்குள் துர்காவே வந்து நின்றாள்.  அவன் விழிகள், ‘எங்கு விழி நீரை உதிர்த்துவிடுவோமோ?’ என்று அஞ்சி இறுக மூடி கொண்டது.

‘எல்லாம் மாறிவிட்டது. எதையும் மாற்ற முடியாது. ஆனால், நான் இப்படி முடங்கி போக கூடாது.’ முன்னுக்கு பின்னாக அவன் எண்ணங்கள் தன் குடும்ப வாழ்க்கையை எண்ணி பயணிக்க, அவன் எண்ணத்தை கலைத்தது, அலைபேசி ஒலி.

அவன் அலைப்பேசி எடுத்து பேச, அவன் கேட்ட செய்தியில் ஆடி போனான். அவன் பேசி முடித்து  தன் அலைபேசி பேச்சை துண்டிக்க, துர்கா அவனுக்கு அழைத்திருந்தாள்.

“நான் இப்ப அங்க வரேன்.” அவன் கூற, “இப்ப எப்படி?” துர்காவின் கேள்வியை கேட்க, அவன் அலைபேசி உயிர்ப்பில் இல்லை.

 

“இலக்கியா… இலக்கியா…” அவன் சத்தத்தில் அவள் பதறிக்கொண்டு ஓடி வந்தாள்.

“நான் நம்ம தியேட்டருக்கு இப்ப போகணும்” அவன் குரலில் உறுதி இருக்க, “இப்பவா?” இலக்கியா யோசனையாக கேட்டாள்.

“இப்பன்னு சொன்னா உனக்கு ஒரு தடவைல புரியாது?” அவன் குரலில் கர்ஜனை இருந்தது.

“அத்தான்…” அவள் அவன் உடல் நிலையை கருதி பரிதவிப்போடு கேட்க, “முன்னாடி எல்லாம் என்னை அத்தான்னு இப்படி அடிக்கடி கூப்பிட மாட்ட. இப்ப என்னை பார்த்து பரிதாபப்பட்டு கூப்பிடறியா?” அவன் குதர்க்கமாக கேட்டான்.

‘எதுவோ சரி இல்லை’ இலக்கியா கணித்து கொண்டு, “எங்கையோ போகணும்னு சொன்னீங்களே?” பேச்சை திசை திருப்பினாள்.

“இனி நான் இந்த ரூமில் அடைந்து கிடப்பது முட்டாள் தனம்” அவன் கூற, அவளும் அவனோடு கிளம்பினாள்.

அவன் மால் இருக்கும் இடத்திற்கு சென்றான். ‘ஜெ… ஜெ…’ என்று இருந்த இடம், இன்றைய கொரோனா பாதிப்பால், ஆள் அரவமின்றி நஷ்டத்தை படம் பிடித்து காட்டி கொண்டிருந்தது.

திரை அரங்கிற்குள் செல்ல, முன்பு மக்களால் வழிந்த இடம், இன்று எலிகளாலும், மூஞ்சூறுகளாலும் நிரம்பி வழிந்த நாற்றம் அடிக்க தன் முகத்தை சுளித்து கொண்டான் விஜயபூபதி.

துர்காவும் அங்கு இருக்க இலக்கியா விஜயபூபதியிடமிருந்து விலகி நின்று கொண்டாள்.

திரையரங்கின் நாற்காலி அனைத்தும் ஆள் நடமாட்டம் இல்லாததால் எலிகளால் கடிக்கட்டப்பட்டு இல்லை குதறப்பட்டிருந்தது.

‘ஐயோ… நான் அவ்வப்பொழுது வந்து பார்த்திருந்தா கூட இப்படி ஆகிருக்காதே.’ அவன் அறிவு நஷ்டத்தை கணக்கிட, அவன் இதயமோ துவள எத்தனித்தது.

அதீதமான இழப்பு அவனுக்கு அதிர்ச்சியை தர, அவன் கைகள் அவன் பெல்ட்டை அழுத்தியது. அது கொடுத்த அழுத்தத்தில் பெல்ட் கழண்டு கொள்ள, விஜயபூபதி சரிய எத்தனித்தான்.

“ஐயோ…” என்று துர்கா வர எத்தனிக்க, அவனையே கவனித்து கொண்டிருந்த இலக்கியா, அவனை தாங்கி பிடித்தாள்.

“அத்தான்… அத்தான்…” அவள் அழைக்க, அவன் தன் கண்களை இறுக மூடி கொண்டான்.  துர்கா அவன் அருகே கொண்டு சென்ற கைகளை யாரும் பார்த்துவிட கூடாது என்று விலக்கி கொண்டாள்.

“அத்தான் ஒண்ணுமில்லை… எல்லாம் சரியாகிரும்.” அவள் அவன் செவியோரம், ஆறுதல் பேசினாள்.

துர்காவின் கண்களில் நீர் படலம். பூபதி அவள் கண்களுக்கு மங்கலாக தெரிந்தான். தொலைத் தூரம் சென்றுவிட்டது போல!

யாரையும் பார்க்கும் நிலையில் இலக்கியா இல்லை. ‘ஏன் அத்தானுக்கு இவ்வளவு சோதனை?’ அவள் உள்ளம் எங்கும் விஜயபூபதி மட்டுமே நிறைந்திருந்தான்.

கணவனாகவா? என்று கேட்டால் அவளுக்கு பதில் தெரியவில்லை. ஆனால், சிறு வயது முதல் அவள் மீது அக்கறை கொண்ட அவள் தோழனாக! அவள் அத்தானாக! அவளிடம் வம்பு வளர்க்கும் விஜயபூபதியாக!

தன்னை நிதானப்படுத்தி கொண்டு தன் கண்களை திறந்தான் விஜயபூபதி.

அவன் கண்களுக்கு முன்,

அவன் கைத்தவறவிட்ட காதலி!

அவன் கைப்பிடித்த  மனைவி!

அவனிடம் கையேந்தும் நிலையில் ஊழியர்கள்!

காதல், தொழில் , உடல் என அனைத்தும் அவனை நிர்கதியாய் நிறுத்திவிட்டது.  உலகமே அவனை நிந்தித்து விட்ட உணர்வு அவனுள்.

எல்லாம் ஒரு சில நாட்களில் மாறிவிட்டது.

   ‘இது தான் நேரமா? விதியா? சென்ற ஜென்மத்தின் பலனா?’ புரியாமல் அவனுள் பல கேள்விகள்.

        சோர்வு அவனை ஆட்கொள்ள, “என் ஆஃபீஸ் ரூமுக்கு போகணும்.” அவன் கூற, இலக்கியா அவனை அவன் அறைக்கு அழைத்து சென்றாள்.

 “அத்தான்…” என்ற இலக்கியாவின் அழைப்பில் அவன் அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

“எல்லாம் சரி பண்ணிடலாம் அத்தான்.” அவள் கூற, “எப்படி சரி பண்ணலாம்?” அவளை கேலி செய்வது போல் அவன் கேட்டான்.

“கிய்யா… கிய்யா…மேஜிக்” என்ற அவனை போல் அவளும் கேலியாகவே பதில் கூறினாள்.

 ‘விளையாட்டிற்கு நேரம் காலம் இல்லை’ என்பது போல் அவன் அவளை முறைக்க, “இந்த நிலைமை எல்லாத்துக்கும் உள்ளது தானே அத்தான். இந்த கொரோனா காலத்தில், பலருக்கு நஷ்டம் தான். அவங்கவங்க வசதிக்கு தக்கன நஷ்டம். அது தான் அத்தான் வித்தியாசம்.”

“நாம வேற ஏதாவது வழியை யோசிப்போம். நீங்க மனசை அலட்டிக்காம இருந்தா போதும். எப்படியாவது எல்லாத்தையும் சரி செய்திடலாம்.” அவள் குரலில் நம்பிக்கையும், அன்பும் மட்டுமே நிறைந்து வழிந்தது.

‘இந்த நம்பிக்கை… நாம் மற்றவர்களிடம் செலுத்தும் அன்பு. எல்லா நேரத்திலும், இவள் முகத்தில் இருக்கும் புன்னகையின் ரகசியமா?” இது தான் இவளின் கிய்யா கிய்யா மேஜிக்கா?

அவள் தன்னம்பிக்கையான பேச்சில் அவன் அவளை ரசித்து பார்த்தான்.

‘நம்பிக்கை… நான் ஒரு நாளும் அதை இழக்க கூடாது. எனக்கு அப்படி என்ன நடந்து விட்டது? ஏதோ விபத்தில் என்னால் நடக்க முடியவில்லை. அதில் என் வாழ்க்கை முடிந்து விட்டதா? இலக்கியா சொல்வது போல் சீக்கிரம் குணமாகலாம்.’ அவன் தன்னை தேற்றி கொள்ள, ‘துர்கா… துர்கா…’ அவன் இதயம் துடித்தது.

‘யாருடைய வாழ்க்கையும் காதல் தோல்வியில் முடிவதில்லை. எந்த தோல்வியும் முடிவல்ல, வெற்றியின் ஆரம்பம்.’ அவன் நிதானமாக யோசிக்க, “அத்தான், எந்த தோல்வியும் முடிவல்ல, வெற்றியின் ஆரம்பம் அத்தான்.” அவள் நம்பிக்கையோடு கூற, அவர்கள் ஒத்த சிந்தையில் அவன் முகத்தில் அழகான புன்னகை அரும்பியது.

“உளி தாங்கும் கற்கள் தானே
மண்மீது சிலையாகும்”

சிறகுகள் விரியும்…