Rose – 2

81d38294c8b62906bb88cd0667195f22-e5bc3d18

அத்தியாயம்  – 2

தன்னைக் கண்டவுடன் கோபத்தில் கொந்தளித்து, தகாத வார்த்தைகளைப் பேசி சண்டையிட போகிறாள் என்ற எண்ணமே அவளைப் பார்த்தும் தோன்றியது. ஒருபக்கம் உள்ளுக்குள் உதறல் எடுக்க, சில நிமிடங்களில் இடியுடன்கூடிய மழை பொழிய வாய்ப்புண்டு என்றது அவன் மனம்!

அவனை முதல் முறையாக சந்திப்பதுபோல இயல்பாகப் பேசி, அந்த நொடிகளை சலனமே இன்றி கடந்துவிட்டாள். அவளது பேச்சும், செயலும் அவனின் மனத்தைக் காயப்படுத்தியது. அவள் சென்ற திசையை நோக்கியவனின் விழிகள் வலியைப் பிரதிபலித்தது.

சிந்தை முழுவதும் அவள் வசமே இருக்க, ‘அதற்குள் என்னை மறந்துவிட்டாளா?’ என்ற நினைவே அவனைக் கொல்லாமல் கொன்றது. அவள் அப்படி நடந்துக்கொள்ள நீதானே காரணம் என்று மனம் அவனை சாடியது.

யாழினி கொடுத்த அதிர்ச்சியில் இருந்து மீள முடியாமல் சிலையாகி நின்றான் யாதவ்.  ரோட்டில் சென்ற புல்லட் வண்டியின் சத்தத்தைத் தொடர்ந்து, வீட்டின் வாசலில் வந்து விழுந்த நியூஸ் பேப்பரின் சத்தம்கேட்டது.

சட்டென்று தான் இருக்கும் இடத்தை உணர்ந்து அவன் சுதாரித்து பார்வையைச் சுழற்றினான். அங்கே அவனைத் தவிர யாருமில்லை என்றவுடன் பெருமூச்சு விட்டான் யாதவ். தன்னிலை மறந்து தான் நின்றதை மற்றவர்கள் கவனிக்க நேர்ந்தால், கட்டாயம் அவர்கள் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்ல முடியாது.

அவன் சிந்தனையுடன் நிமிர்ந்தவனின் பார்வை, சுவரில் மாட்டப்பட்டிருந்த கடிகாரத்தின் மீது படிந்தது. மருத்துவமனையில் ஒரு இருதய அறுவை சிகிச்சை இருப்பது நினைவிற்கு வந்தது.

அவளது வரவை எதிர்பார்த்த ராமின் குடும்பத்தினர், சகல வசதிகளுடன் கூடிய அறையை அவளுக்கென்று ஒதிக்கி இருந்தனர். யாழினியை ஓய்வெடுக்கச் சொல்லிவிட்டு மற்றவர்கள் கீழே சென்றனர்.

அவனை சந்தித்ததில் உண்டான படபடப்பு சற்றும் குறையாமல் இருக்க, கதவை அடைத்து அதன்மீது சாய்த்து நின்றாள். சிலநொடிகள் அந்த இடத்தில் அமைதி கடக்க, அவன் பேசும் குரல் அவளது கவனத்தை ஈர்த்தது.

“நான் சீக்கிரமே ஹாஸ்பிட்டல் போகணும்” அவர்களிடம் விடைபெற்று செல்ல, தன் கால்களை நிலத்தில் அழுத்தமாக ஊன்றிக்கொண்டு விழிமூடினாள். நெஞ்சின் படபடப்பு கொஞ்சம் குறைய, மெல்ல விழி திறந்து பார்த்தாள்.

சுவரில் மாட்டப்பட்டிருந்த முண்டாசு பாரதியின் ஓவியம் கண்டவுடன், கவலைகள் அனைத்தும் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டது. அவளது பழைய நிமிர்வு வரவே, யாழினியின் உதடுகள் முனுமுனுத்தன.

தேடிச் சோறுநிதந் தின்று – பல

சின்னஞ் சிறுகதைகள் பேசி – மனம்

வாடித் துன்பமிக உழன்று – பிறர்

வாடப் பலசெயல்கள் செய்து  – நரை

கூடிக் கிழப்பருவ மெய்தி – கொடுங்

கூற்றுக் கிரையெனப் பின்மாயும் – பல

வேடிக்கை மனிதரைப் போலே – நான்

வீழ்வே னென்று நினைத் தாயோ?” அந்த வரிகள் அவளுக்கு புத்துயிர் கொடுக்க, இதழ்களில் புன்னகை தானாக மலர்ந்தது.

யாரின் நினைவுகளை அடியோடு மறக்க நினைத்து, இந்திய மண்ணில் காலடி எடுத்து வைத்தாளோ அவை அனைத்தும் முதல்நாளே தவிடுபொடியானது. அவனை மீண்டும் சந்திக்க வைத்த விதியை மனதார சபித்தாள்.

திடீரென்று அவனைப் பார்த்தும் மனதளவில் திடுக்கிட்ட யாழினி, சிலநிமிடங்களில் தன்னைச் சமாளித்துக்கொண்டு நிமிர்ந்தாள். மற்றவர்கள் முன்பு அவனைத் தெரிந்ததுபோல காட்டிக்கொள்வது, தனக்கே பிரச்சனையாக வந்து முடிய வாய்ப்புண்டு என்று உணர்ந்தாள்.

அந்த சிந்தனை சட்டென்று நெஞ்சினில் உதயமாக, அதை உடனே செயல்படுத்தினாள் யாழினி. புதிதாக சந்திக்கும் நபர்களிடம் பேசுவதுபோல அவனைக் குழப்பிவிட்டு, அங்கே நிற்காமல் ஓடி வந்துவிட்டாள்.

கொஞ்சநேரம் நிற்க நேர்ந்தால், கண்டிப்பாக யாதவ் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு அவளால் பதில் சொல்ல முடியாது என்பது மட்டும் திண்ணம். அது அவனை எவ்வளவு தூரம் பாதித்திருக்கும் என்பதை அவள் உணரவில்லை.

அவன் கண்ணில் தோன்றிய திகைப்பும், அதிர்ச்சியும் நினைத்ததும், இதயத்தில் சுருக்கென்று வழியொன்று தைத்தது.  எங்கோ சென்ற சிந்தனைகளுக்கு கடிவாளமிட்டு, தன் உடைகளை எடுத்துக்கொண்டு குளியலறைக்குள் சென்று மறைந்தாள்.

பயணம் செய்த களைப்புத்தீர வெந்நீரில் குளியல்போட்டு, படுக்கையில் வந்து விழுந்தவள் சிலநொடிகளில் தன்னையும் அறியாமல் உறங்கிப் போனாள்.

யாதவ்வை நேரில் சந்தித்ததில் உண்டான நிம்மதியோ, தினம்தோறும் அவனை சந்திக்க போகின்ற திருப்தியோ ஏதோவொன்று சுகமாக  அவளைத் தாலாட்டியது.

வெகுநேரம் உறங்கிய யாழினி கதவு தட்டப்படும் ஓசைகேட்டு கண்விழித்தாள். கடிகாரம் மணி பிற்பகல் மூன்று என்றதும் அவளுக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது.

“அடக்கடவுளே! இவ்வளவு நேரம் தூங்கியிருக்கேனே…” தலையில் அடித்துக்கொண்டு படுக்கையைவிட்டு எழுந்து சென்று கதவைத் திறக்க, வைஜெயந்தி புன்னகையுடன் அறைக்குள் நுழைந்தார்.

வெகுநாட்களுக்கு பிறகு அவள் நிம்மதியாக உறங்கி இருப்பதுபோல தோன்றவே, “ஒருவழியாகத் தூக்கம் தெளிந்துவிட்டதா? முதலில் முகம் அலம்பிட்டு வா…” என்றார் கனிவு மாறாத குரலில்.

தன்மீது பாசத்தைப் பொழியும் குடும்பத்தினரிடம் உண்மையை மறைத்திருக்கும் எண்ணம் தோன்றி அவளை மேலும் வதைத்தது. இன்று இல்லையெனினும் பின்நாளில் உண்மைத் தெரிய வந்தால் என்ன நடக்குமென்று யோசிக்கும்போது இதயத்தின் வலி அதிகரித்தது.

“ஒரு மாசமாவே கொஞ்சம் சரியாக தூங்கமில்ல… இங்கே வந்து உங்களையெல்லாம் பார்த்த சந்தோசத்தில் என்னையும் மறந்து நல்ல தூங்கிட்டேன்” எல்லாம் என்ற வார்த்தையில் அழுத்தம் கொடுத்துக் கூறியவள் முகம் கழுவிவிட்டு, பக்கத்தில் இருந்த அறையில் உடையை மாற்றிக்கொண்டு வந்தாள்.

அவள் அணிந்திருந்த சிகப்பு நிறச் சுடிதார் அவளது அழகை மெருகூட்டியது. அன்றில் மலர்ந்த அலரைப்போல காட்சியளித்த யாழினியின் கன்னம் வருடி, “தேவதை மாதிரி இருக்கிற கண்ணம்மா” என்றவரின் விழியோரம் கண்ணீர் கசிந்தது.

அவளை அழைத்துக்கொண்டு வைஜெயந்தி கீழே செல்ல, டைனிங் டேபிளில் சிவசந்திரன், ராம்குமார், கீர்த்தனா மூவரும் அவளின் வரவிற்காக சாப்பிடாமல் காத்திருந்தனர்.

யாழினி புன்னகையுடன் ஒரு இருக்கையில் அமர, “அக்கா அநியாயம் இவ்வளவு நேரம் தூங்குவீங்கன்னு முன்னாடியே தெரியாமல் போயிடுச்சு. நீங்க  சாப்பிட எழுந்து வரும்வரை சாப்பிடக்கூடாதுன்னு வைஜெயந்தி ஐ.பி.எஸ் சொல்லிட்டாங்க” பொய்யான வருத்தத்துடன் கூறி வராதக் கண்ணீரைத் துடைத்தாள்.

அவளது குறும்புத்தனம் மற்றவர்கள் அறிந்ததே. இன்று எதுவரைப் போகிறது என்று பார்ப்பதற்காக அனைவரும் அமைதியாக இருந்தனர். கீர்த்தி தன்னுடன் வேண்டுமென்றே விளையாடுவது புரியாமல், தனக்காக மற்றவர்களும் சாப்பிடாமல் இருப்பதை நினைத்து மனம் வருந்தினாள் யாழினி.

அவளது முகத்தில் தோன்றி மறைந்த உணர்வுகளை உன்னிப்பாகக் கவனித்த ராம் வந்த சிரிப்பைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு அமைதியாக இருக்க,“நான் வரவில்லைன்னா என்ன? நீங்க சாப்பிட்டுவிட்டு அப்புறம் வேலையைக் கவனிக்க வேண்டியதுதானே…” படபடவென்று எண்ணெயில் இட்ட அப்பளமாகப் பொறிந்தாள் யாழினி.

“இதையேதான் நான் அப்பாவிடமும், அண்ணாவிடமும் சொன்னேன். அவங்க நான் சொன்னதைக் காதிலேயே வாங்கல தெரியுமா?” – என்றாள்  கன்னத்தில் கைவைத்து சோகமாகவே.

“அண்ணா இது உன்னோட வேலையா?” ராம்குமாரிடம் தொடங்கி,

“என்னப்பா நீங்களும் இவங்களோடு சேர்ந்து சாப்பிடாமல் இருந்தால் என்ன அர்த்தம்?” சிவசந்திரனிடம் கொண்டு வந்து முடிக்க, அவரோ மனைவியைப் பாவமாகப் பார்த்தார்.

அவரது பார்வையைக் கவனித்துவிட்ட யாழினிக்கு சுர்ரென்று கோபம் வர, “அம்மா நீங்களும் கூட்டா?” என்றாள்.

அவர்களுக்குச் சாப்பாடு பரிமாறிவிட்டு அருகே அமர்ந்து, “இவங்க சாப்பிடாமல் இருக்கும் ஆளுன்னு நினைச்சியா?” வைஜெயந்தி பொறுமையாகக் கேட்க, கீர்த்தியின் திருவிளையாடல் என்பதை உணர்ந்தாள் யாழினி.

கீர்த்தனா கலகலவென்று சிரிக்க, “கொஞ்ச நேரத்தில் என்னை பதற வச்சிட்டு சிரிப்பைப் பாரு” செல்லமாக தோளில் ஒரு அடிபோட, “அடுத்த வீட்டுக்கு கல்யாணம் பண்ணிட்டுப் போகப்போறே, இன்னும் விளையாட்டுத்தனம் கொஞ்சம் கூட குறையாமல் இருக்கு!” மகளின் தலையில் நறுக்கென்று கொட்டினார் வைஜெயந்தி.

“அம்மா” கீர்த்தனா சத்தமாக அலற, மற்றவர்கள் அவளைப் பார்த்து சத்தமாக சிரித்தனர்.

சாப்பாடு, கத்தரிக்காய் சாம்பார், தக்காளி ரசம், உருளைக்கிழங்கு வறுவல், தயிர் மற்றும் இனிப்பு வகைகளில் அரிசி பாயாசமும், கேசரியும் இலையில் இடம்பெற்று இருக்க கண்டு அவளது விழிகள் வியப்பில் விரிந்தன.

அவளுக்குப் பிடித்த உணவுப் பதார்த்தங்களைப் பார்த்து பக்குவமாக செய்திருந்த வைஜெயந்தியிடம், “எனக்கு பிடிச்ச உணவு வகைகள்… ரொம்ப தேங்க்ஸ் அம்மா!” என்றாள் யாழினி.

“சும்மா தேங்க்ஸ் சொல்லாமல் ஒழுங்காக எல்லாவற்றையும் சாப்பிட்டுவிட்டு தான், இந்த இடத்தைவிட்டு எழுந்திருக்கணும். இந்த ஒரு வருடத்தில் ரொம்பவே மெலிந்து போயிட்ட. நீ முதலில் சாப்பிடுறீயா இல்லையா?” சிவசந்திரன் அவளை விசாரிக்க, அதற்கு புன்னகையைப் பதிலாகக் கொடுத்துவிட்டு சாப்பிட தொடங்கினாள்.

‘நீயெல்லாம் அமெரிக்காவில் பிறந்தவள்தானே, நான் வரலன்னா சாப்பிடாமல் பட்டினியாக உட்கார்ந்து இருப்பாயா? இதெல்லாம் என்ன இனியா முட்டாள்தனம்’ அவனது அதட்டல் குரல் காதில் ரீங்காரமிட, மனக்கண்ணில் அவன் பிம்பம் தோன்றியது.

அவள் கோபமாக முகத்தைத் திருப்புவதைப் பொருட்படுத்தாமல் இடையோடு கரம்கோர்த்து அணைத்துக்கொண்டு, ‘நமக்கு தன்னம்பிக்கையையும், தைரியத்தைக் கொடுக்கக்கூடியது மனம் என்றாலும், அந்த மனதிற்குகூட உடலின் பலமும் தேவைபடுது!’ என இடைவெளிவிட்டு மீண்டும் தொடர்ந்தான் அவன்.

‘சுவர் இருந்தால் தான் சித்திரம் வரைய முடியும். என்மேல் காட்டும் அக்கறையில் பாதியை உன்மேலும் கொஞ்சம் வை’ கன்னத்தில் முத்தமிட்டு விலகிய ஞாபகம் வரவே, யாழினியின் உதடுகளில் விரக்தி புன்னகை தோன்றி மறைந்தது.

அவள் வெகுநேரமாக சாப்பிடாமல் இருப்பதைக் கண்ட ராம்குமார், “கப்பலைக் கவிழ்க்கும் சிந்தனையை ஓரம்கட்டிட்டு சாப்பிடு மதுரா” என்று அதட்டவே, சட்டென்று நினைவலைகள் அறுந்து விழுகவே மனம் நடப்பிற்கு திரும்பியது.

சரியென்று தலையசைத்து அவர்களுடன் கலகலப்பாக பேசியபடி உணவை முடித்துக்கொண்டு எழுந்தாள். மற்ற உறவினர்களும் வீட்டிற்கு வர, ராம் குடும்பத்தினர் அவர்களைக் கவனிக்கத் தொடங்கினர்.

புதிய நபர்களுடன் இயல்பாகப் பேச முடியாமல் தடுமாறிய யாழினி, முடிந்தவரை தன் மனதை திசை திருப்ப நினைத்து, உடனே அங்கிருந்த தோட்டத்திற்குள் தஞ்சமடைந்தாள். பசுமையான புல்தரையில் நின்று பார்வையைச் சுழற்றினாள்.

கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரையில் மலைகள் தலைநிமிர்ந்து கர்வமாக காட்சியளிக்க, அதான் நிமிர்வு அவளுக்குப் புத்துயிர் தந்தது. ஊட்டி குளிர் பிரதேசம் என்ற காரணத்தால் கிளைமேட் சில்லென்று இருந்தது. மற்ற இடங்களைக் காட்டிலும் இங்கே வெயிலின் தாக்கம் குறைவென்று நினைக்கத் தோன்றியது.

தன் கண்முன்னே புன்னகைத்த பூக்களை மெல்ல தீண்டி, பின் செடிக்கு  வலிக்காமல் பூவிதழ்களில் முத்தமிட்டு கைகளை விலக்கிவிட, ரோஜா முள் அவள் விரல்களைப் பதம் பார்த்தது.

‘அரும்பு, மொட்டு, முகை, மலர், அலர், வீ, செம்மல் என்ற ஏழுநிலை நிலைகளிலும், அவை மனிதர்களின் மனதை மென்மையாக மாற்றி, பிரச்சனைகளை மறந்து சிரிக்க வைத்துவிடுகிறது’ பிரம்மிப்புடன் நினைத்தபடி, “ஷ்!” வலியுடன் கையை உதறிவிட்டு, அவள் மனம் பூவை ரசிக்க தொடங்கியது.

கார் வந்து நிற்கும் சத்தம்கேட்டு யாழினி சட்டென்று திரும்பிப் பார்க்க, கதவைத் திறந்து இறங்கிய யாதவ் முகம் இறுகியிருந்தது. தோட்டத்தில் நின்றிருந்த அவளது பார்வையில் இருந்த மாற்றம் அவனைப் பாதிக்க, ‘இவளை…’ பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு அழுத்தமான காலடியோசையுடன் அவளை நெருங்கினான்.

அவனது கம்பீரமான தோற்றம் வழக்கம்போலவே அவளுக்கு சலனத்தை ஏற்படுத்தியது. அவன் மீது கடலளவு கோபம் இருந்தபோதும், தன் மனம் அவனை வெறுக்கவே இல்லை என்பதை ஆச்சர்யத்துடன் உணர்ந்தாள்.

சட்டென்று தன் பார்வையை மாற்றிக்கொண்டு நிமிர்ந்து, “என்னை உனக்கு தெரியாதா?” என்றான் கடுப்புடன்.

அவளது இதயத்தில் ஈட்டிப் பாய்ந்த உணர்வுடன், கரங்களை மார்பின் குறுக்கே கட்டிக்கொண்டு நிமிர்ந்தவள், “மிஸ்டர். யாதவ் கிருஷ்ணா என்பதும், நீங்க இருதய நிபுணர்ன்னும் எனக்கு நல்லாவே தெரியும். உங்களோட குணம் மற்றும் மனம் எந்த நேரத்தில் எப்படி மாறும்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்”  என்றாள் இலகுவாகவே.

“ஒரு மாதத்தில் அனைத்தையும் மறந்துவிட உன்னால் எப்படி முடியுது?” என்றவன் விழிகள் வலியைப் பிரதிபலிக்க, அது அவனை மனதளவில் பாதித்தது.  

“ஒரே நாளில் என்னை வேண்டாமென்று உங்களால் தூக்கிப் போட முடியும்போது, என்னாலும் உங்களை மறக்க முடியும்!” அழுத்தம் திருத்தமாகக் கூற, அவன் முகம் இறுகிப்போய் அமைதியாக நின்றிருந்தான்.

யாழினியின்  வார்த்தைகள் அவன் காதல் மனதைக் காயப்படுத்தியது. தன் வலியை மறக்க அவன் போராடுவது புரிந்தபோதும், தன் முகத்தில் கடுமையைப் பரவவிட்டு நின்றிருந்த அவளின் பார்வை இலக்கின்றி வானத்தை வெறித்தது.

“ஒரு பொருள் கேட்டதும் கிடைத்துவிட்டால், அதற்கு மதிப்பில்லன்னு சொல்வாங்க. நீ அருகில் இருக்கும் வரை எனக்கும் உன்னோட அருமை தெரியாமல் போகிடுச்சு” என்றான் வேதனை நிரம்பிய குரலில்.

அவன் ஏதோ கதையை உணர்வு பூர்வமாக சொல்ல முயற்சிப்பதுபோல, “அப்புறம் மேலே சொல்லுங்க கேட்கலாம்” என்றாள் ஏளனமாக.

“இன்னைக்கு நீ என்னை யாரோபோல பார்த்தும், அந்த இடத்திலேயே நான் செத்துட்டேன்”என்றான் அவளது விழிகளை ஊடுருவி.

அவன் பேசுவதைக் கேட்டு காதல் கொண்ட மனம் ஒருபக்கம் தவிக்க, யாழினி அதை இயல்பாக மனதிற்குள் மறைத்தாள். அவனது பார்வை தன்னைப் பலகீனப்படுத்தப்படுவதை உணர்ந்து, “அப்போ என் முன்னே நின்று பேசுவது…” புருவத்தை தூக்கி அவனை நக்கலாகப் பார்த்தாள்.

நெஞ்சமென்னும் சோலையில் காதல் என்ற கொடியில் மலர்ந்த அலரின் சுகந்த வாசனையை சுவாசிக்கும் முன்பே, அதை கருகிப் போக வைத்திருந்தாள் அவனின் காதலி. அவளை இப்படி பார்க்கும்போது மனம் வலிக்கவே செய்தது.

அத்துடன், “உயிர் கொண்ட ரோஜாவைப்போல இருந்தவளை, என் முட்டாள்தனமான குணத்தால் மாற்றிவிட்டேன். உயிர் மற்றும் உணர்வுகளைத் தொலைத்த ஜடம்போல உன்னைப் பார்க்க முடியாது. இந்த கல்யாணம் முடிந்ததும் நீ அமெரிக்கா போய்விடு” என்றான் இறுகியக் குரலில்.

அதுவரை அமைதியாக அவன் சொல்வதைக் கேட்டுக்கொண்டு நின்றிருந்தவள், “இந்த நொடிவரை அங்கே திரும்பிப் போகும் எண்ணம் இருந்தது. நீங்க சொன்னபிறகு, என் முடிவை மாற்றிக் கொண்டேன்” புதிர்போட்டு அவனைக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்திவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தாள் யாழினி.

இருவரும் தோட்டத்தில் நின்று பேசுவதை ஒரு ஜோடி விழிகள் இமைக்காமல் நோக்கின.