Rose – 4

0e4a6dbc34c2694132dafb050fcfe236-1f726d18

அத்தியாயம் – 4

திருமண மண்டபத்தின் மாடிக்குச் சென்ற யாழினியின் பார்வை இலக்கின்றி வெறித்தன. கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை மலைகள் அரணாக அமைந்த ஊரில் தேயிலை தோட்டங்கள் பச்சை பசையேல் என காட்சியளித்தது.

வானத்தைத் தொடும் அளவிற்கு நெடு நெடுவென்று வளர்ந்திருந்த யூகலிப்டஸ் மரத்தின் இலைகளில் வந்த தைல வாசனை நாசியைத் துளைத்தது. அவள் விழிநீர் ஊற்றாக பெருக்கெடுத்து கன்னத்தில் வழிய, அதை மற்றவர்களுக்கு தெரியாமல் மறைப்பது பெரும்பாடாக இருந்தது.

அந்த மரத்தின் கிளையின் மீது விளையாடிய அணில்களின் பக்கம் கவனம் திரும்பியது. ஒன்றையொன்று விரட்டிகொண்டு மரத்தின் கிளைகளின் மின்னல் வேகத்தில் இறங்கவும், மீண்டும் கூச்சலிட்டு ஏறுவதுமாக இருந்தது.

ஒரு அணில் மரத்தின் உச்சியை அடைந்து குரல்கொடுக்க, மற்றொரு அணில் துரத்திக் கொண்டு ஓடும் காட்சியைக் கண்டு அவளின் கவலைகள் மறந்தது. அங்குமிங்கும் ஓடும் காட்சி அவளது கவலையைப் பின்னுக்குத் தள்ளி, அவளது உதடுகளில் புன்னகை அரும்பியது.

அவன் மீது கொண்ட நேசம், உடலில் கடைசி மூச்சு உள்ளவரை அவளது இதயத்தில் நீங்கமற நிறைந்திருக்கும். அவன் ஏற்படுத்திய காயம் தான், அவளை இப்படிப் பேச வைக்கிறது. ஒரு மனம் அவளைத் தண்டிக்கச் சொல்ல, மற்றொரு மனம் அவன் மீதான காதலில் கரைந்தது.

தந்த நேசம் அறிய மறந்த நீயும்

தந்தது மொத்தம் காதலே அறியாயோ…

வேண்டும் நீ…  வேண்டாம் நீ…

மனம் சண்டையிட சமரசம்

செய்கிறேன் அதையும் நானே…

என்றும் உனக்காய் பூத்திட்ட

பூவாய் நீ விரல் தீண்ட

காத்திருக்கிறேன்…

நீ தொடும் வேளையில்

முள்ளாய் மாறிப் போகிறேன்…

என் செய்வேன் நானும்…

தீர்வு சொல்வாய் என் மன்னவா…” எண்ணவோட்டத்திற்கு ஏற்றார்போல் கவிதை தோன்ற, அதை முணுமுணுத்தன உதடுகள்.

அவளின் பின்னோடு அழுத்தமான காலடியோசை கேட்டு இதயம் தடதடக்க, “யாழினி!” என்ற அழைப்புடன் வந்து சேர்ந்தான் யாதவ்.

தன் மனதை ஓரளவு நிலைபடுத்திகொண்டு திரும்பியவளின் பார்வை அவனைத் துளைத்தெடுக்க, “அம்மாகிட்ட எதுக்காக அப்படி பேசின?” என்றான் கோபத்துடன்.

“உன்னைப் பற்றிய உண்மையைச் சொல்லி, அவங்களை நறுக்கென்று நாலு கேள்வி கேட்கத்தான் தோணுச்சு. நீயே என்னை வேண்டான்னு சொன்னபிறகு, அதைப் பற்றி பேசினால் வீண் பிரச்சனை வரும்னு தான் அமைதியாகிட்டேன்” கோபமாக பேசுவதுபோல பாவனை செய்தாள்.

அவளது ஒவ்வொரு அசைவிற்கும் அவனுக்கு அர்த்தம் தெரியும் என்பதால், “நான் அதைப் பற்றி கேட்கல யாழினி. அவங்க முன்னாடி நீ ஏன் உன் தரத்தை தாழ்த்திக்கிற மாதிரி பேசின?” நிதானத்துடன் அவளை ஏறிட்டான்.

அவர்களுக்குள் ஆயிரம் பிரச்சனை என்றாலும், தாயின் முன்பு தரம் தாழ்ந்து போகும்படி பேசினாயே என்று தனக்காக சண்டையிடும் அவன் மீது காதல் பெருக்கெடுக்க, தன் உணர்வுகளை மனதோடு மறைத்தாள்.

அவனுக்கு தக்க பதிலடிக் கொடுக்க நினைத்து, “பின்னே உன்னைக் கட்டிக்க சொன்னதும், சரின்னு கோவில் மாடு மாதிரி தலையாட்டணுமா?” பதிலுக்கு அவனையே கேள்வி கேட்டு திகைக்க வைத்தாள்.

யாதவ் பார்வை விழிகளின் வழியாக ஊடுருவிச் செல்ல, “எங்க அம்மா விருப்பத்தைச் சொன்னால், அதை மறுக்க முடியாது என்ற வார்த்தை போதுமே!” கிடுக்குப்பிடி போட்டவனின் விழிகள் குறும்புடன் நகைத்தன.

“நீயாக எதையோ கற்பனைப் பண்ணிட்டு வந்து சும்மா உளறாதே!” அவனது பார்வையைத் தவிர்த்து வேறு திசையை நோக்கினாள் யாழினி.

“என்னைக் காயப்படுத்தி பார்க்கும் எண்ணத்தில் தான், உன்னை நீயே தரம் தாழ்த்திக்கிட்டேன்னு ஒத்துக்கோ” என்றபடி அவளது மனதைப் படிக்க முயன்றான்.

“உன்னோட கற்பனை வளம் அருமை! நல்ல காதல் கதைகள் எழுதினால், எதிர்காலத்தில் பெரிய எழுத்தாளராக வரலாம்” என்றாள் எரிச்சலோடு.

அவன் உதடுகளில் புன்னகை விரிய, “நம்ம காதல் கதையை சீக்கிரமே எழுத முயற்சி பண்றேன். இப்போ நான் சொல்வதைக் கொஞ்சம் பொறுமையாகக் கேளு” என்றவனை வெட்டும் பார்வை பார்க்க, அவளை நோக்கி அடியெடுத்து வைத்தான் யாதவ்.  

அவன் நெருக்கம் தன்னைப் பலகீனமாக்கிவிடும் என்று உணர்ந்து, இரண்டடி பின்னே நகர்ந்தவளின் விழிகளில் தெரிந்த எச்சரிக்கை உணர்வைக் கண்டு விக்கித்துப் போய் நின்றான்.

பூவின் மொழியை நிறமும், நறுமணமும் மனதிற்கு உணர்த்திவிடும். தன் உயிர் காதலை காந்த விழிகளின் வழியாக, அவனுக்குள் கடத்தி விடுவாள். அவனது உயிரைத் தீண்டும் பார்வையில், அவன் மனம் மயங்கி நின்ற தருணங்கள் நினைவில் வந்தது.

அதைத் தனக்கு சாதகமாக மாற்றிக் கொண்டு, “உங்க எந்த விளக்கமும் எனக்கு தேவை இல்ல. நீங்க சொன்ன பொய்யை நம்பி நான் ஏமாந்த காலம் எல்லாமே மலையேறிப் போச்சு” என்றாள் இறுகிய குரலில்.

அவளது குரலில் தன்னிலைக்கு மீண்டவன், “நான் பொய் சொல்லும்போது நம்பிய நீ, இப்போ உண்மையைச் சொல்ல வரும்போது அதை ஏற்க முடியாதுன்னு ஏன் அடம்பிடிக்கிற” என்றான் வலியுடன்.

“உண்மைதான்! என்னைக்கும் ஏமாற்றுபவனை விட, ஏமாறும் நபர்களுக்கு தான் முதலில் தண்டனைத் தரணும். அப்படிப் பார்த்தால் உன்னோட பொய்யான காதலை உண்மையென்று நம்பி ஏமாந்த என்னைத்தான் தண்டிச்சுக்கணும்” என்றவள் மண்டபத்திற்குள் செல்ல திரும்ப, அவளது கையைப் பிடித்து தடுத்தான் யாதவ்.

அவன் கரங்களில் சிறைபட்ட கையை விடுவித்துக் கொள்ள போராடிய யாழினி, “நீ உன் வழியில் போன்னு நான் விலகிவிட்டேன் இல்ல, அப்புறம் எதுக்காக என்னை இப்படி இம்சைப் பண்ற?” என்றாள் எரிச்சலோடு.

ஒரு விரலால் அவளது பளிங்கு முகத்தை நிமிர்த்தி, “என் இதயத்தில் நீ மட்டும்தான் இருக்கிற, அதனால் தான் உன்னை இம்சை செய்கிறேன்” அவனது ஆழ்ந்த குரலில் இருந்த காதல் திகைக்க வைக்க, அவன் பார்வை உயிர்வரை ஊடுருவிச் சென்றது.

அவள் மௌனத்தை மட்டுமே பதிலாக கொடுக்க, “என்னைவிட்டு நீ விலகிச் சென்றுவிட முடியுமா? உன்னை எப்படியோ போ என்று நானும் விட்டு விடுவேன்னு நினைச்சியா?” என்றான்.

இந்த கர்வமான பேச்சில் சுர்ரென்று கோபம் தலைக்கேற, “உன்னை நான் வெறுத்துவிட்டேன், இனி என் வாழ்க்கையில் உனக்கு இடம் கிடையாது” என்றாள் தீர்க்கமான பார்வையுடன்.

யாழினி சொன்னதைக் கேட்டு வாய்விட்டுச் சிரித்தவன், “உன் உதடுகள் பொய் சொல்லுது இனியா! என்னை எந்தளவு உயிராக நேசிக்கிறாய் என்று உனக்குள் துடிக்கும் இதயத்திடம் கேளு அது சொல்லும் உண்மை!” என்றவன் தொடர்ந்து ஏதோ சொல்ல வர, அதைக் கேட்கும் மனநிலையில் அவள் இல்லை.

“உன்னோட உளறலைக் கேட்க நான் தயாராக இல்ல” தன் கரத்தை உருவிக்கொண்டு விறுவிறுவென்று மாடியைவிட்டுக் கீழிறங்கிச் சென்றவளைப் பின்தொடர்ந்தது அவனது பார்வை!

அவனிடம் தப்பித்து கீழே வந்த யாழினி, ‘இப்படி காதல் வசனம் பேசிதானே, தன் காரியத்தை எல்லாம் சாதித்துக் கொண்டான்’ என்று மனதிற்குள் அவனை வறுத்தெடுத்துக் கொண்டிருக்க, யாதவைத் தேடி வந்தான் ராம்குமார்.

தன் எதிரே வந்த யாழினியிடம், “மதுரா யாதவைப் பார்த்தாயா?” என்றான்.

“அவனைப் பற்றி என்னிடம் எதுக்காக கேட்கிற?” அவனிடம் எரிந்து விழுந்துவிட்டு அவள் நில்லாமல் சென்றுவிட,

‘இப்போ இவகிட்ட என்ன கேட்டேன்னு இப்படி கத்திட்டுப் போறா?’ அவளது கோபத்திற்கான காரணம் என்னவென்று புரியாமல் குழம்பியது அவன் மனம்.

அவளின் பின்னோடு மாடியில் இருந்து கீழே இறங்கி வந்த யாதவ், “என்னடா பந்தி சரியாக நடக்கிறதா என்று பார்க்காமல் இங்கே சிலையாட்ட நின்னுட்டு இருக்கிற? அவங்க எல்லாம் கிளம்பிட்டால், செட்டில்மெண்ட்டை முடிச்சிட்டு, மண்டபத்தை காலி செய்யலாம்” ராம்குமாரின் தோளில் கைப்போட்டு அழைத்துச் சென்றான்.

அரவிந்தன் – கீர்த்தனாவிற்கு அனைத்து சீர்வரிசைகளையும் செய்து, அவளை வழியனுப்பும் வரை சாதாரணமாக நடமாடிய பெற்றோர்கள், தன் பெண்ணைப் பிரிந்து செல்வதை நினைத்து கண்ணீர் வடிக்க, “நான் அவளைப் பத்திரமாகப் பார்த்துக் கொள்கிறேன்” என்றான் அரவிந்தன்.

கீர்த்தனா அழுகையுடன் தமையனின் தோள் சாய, “இங்கே பாரு! அங்கே போய் பெரியவங்க சொல்ற மாதிரி நடந்துக்கணும் கீர்த்தி. உனக்கு ஒன்று என்றால், அண்ணா அடுத்த நிமிஷம் அங்கே வந்துவிடுவேன்” என்று தைரியம் சொல்லிவிட்டு அவனும் கண்கலங்க, அவர்களின் அருகே வந்தான் யாதவ்.

“அவளுக்கு தைரியம் சொல்ல வேண்டிய நீயே உடைந்து அழுதால் என்னடா அர்த்தம்” என்று அதட்டியவன் மற்றவர்கள் அறியாமல், கலக்கிய விழிகளைத் துடைத்துக் கொண்டு, கீர்த்தனாவை தலையைப் பிடித்து செல்லமாக ஆட்டினான்.

“நல்லநேரம் முடிவதற்குள் வீட்டுக்குப் போகணும்” பெரியவர் ஒருவர் குரல்கொடுக்க, அவர்களிடம் விடைபெற்று காரில் ஏறினர் அரவிந்தனும், கீர்த்தனாவும்!

அதுவரை அங்கே நடப்பதை நின்று வேடிக்கைப் பார்த்த யாழினியின் மனக்கண்ணில், “என் பெண்ணை இந்தியாவில் கட்டிக் கொடுத்துட்டு, என்னால் இங்கே எப்படி இருக்க முடியும்?! யாழினி எப்பவும் என் பக்கத்திலேயே இருக்கணும், அதனால் இங்கேயே இருக்கும் பசங்களாக பார்த்து தான் கட்டிக் கொடுப்பேன்” என்ற தந்தையின் குரல் கேட்க, அவளது கண்கள் கலங்கியது.

மணமக்களின் கார் கிளம்பிய சிலநொடிகளில் நிற்க, அதிலிருந்து இறங்கி வந்தாள் கீர்த்தனா.

அங்கே சிலையாகி நின்றிருந்த யாழினியின் அருகே சென்று, “அப்பா – அம்மா, அண்ணா மூணு பேரையும் பார்த்துக்கோங்க அக்கா. அமெரிக்காவில் உங்களுக்காக யாரும் இல்லையே, அதனால் இங்கே இருந்துவிடுங்கள்” என்றாள்.

பிறந்த வீட்டின் மீது கொண்ட பாசம் அவளைப் பேச வைக்கிறது என்று உணர்ந்து, “நான் இப்போதைக்கு அமெரிக்கா போக மாட்டேன், நீ தைரியமாகப் போயிட்டு வா” என்று உறுதி கொடுக்க, சின்னவளின் முகம் சட்டென்று தெளிந்தது.

மீண்டும் தலையசைத்து விடைபெற்ற கீர்த்தனா காரில் ஏற, அது சீரான வேகத்தில் அங்கிருந்து கிளம்பியது. அடுத்தடுத்து வந்த நாட்களில் மகளைப் பிரிந்த சிவசந்திரன் – வைஜெயந்தி இருவரையும் ஓரளவுக்கு பழைய வாழ்க்கைக்கு பழக, ராம்குமார் மருத்துவமனை சென்று வர தொடங்கினான்.

அந்த வீட்டினரின் மனநிலையை மாற்ற நினைத்த யாழினி கலகலப்புடன் பேசி சிரிக்க, அவளது புன்னகை மீண்டும் அவர்களை உயிர்பித்தது.

அவளது செய்கைகளை தூரத்தில் இருந்தே கவனித்து வந்த மீனாவிற்கு, அவளை அமெரிக்கா அனுப்ப மனமில்லை. இந்த பிரச்சனைக்கு எப்படி தீர்வு காண்பது என்று யோசிக்க, அவரது மனக்கண்ணில் ராம்குமாரின் பளிங்கு முகம் மின்னி மறைந்தது.

அவனைத் தேடிக்கொண்டு மருத்துவமனைக்குச் சென்ற மீனலோட்சனி ரிசப்ஷனில் ராம்குமார் பற்றி விசாரிக்க, “ஆன்ட்டி நீங்க என்ன இவ்வளவு தூரம் வந்திருக்கீங்க? யாதவ் வேற முக்கியமான ஆப்ரேஷன் பண்ணிட்டு இருக்கானே” என்றபடி அவரை நெருக்கினான்.

“உன்னைத் தான் பார்க்க வந்தேன் ராம்” என்றவரை யோசனையுடன் ஏறிட்டவன், ‘என்னிடம் பேச என்ன இருக்கு?’ மனதில் கேள்வி எழுந்தது.

அது ஓய்வெடுக்கும் நேரம் என்பதால், “சரி வாங்க ஆன்ட்டி” என்றவன் மருத்துவமனைக்கு வெளியே அமைக்கப்பட்டிருந்த தோட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றான்.

அங்கே சென்றபிறகு அமைதியாக நின்றிருந்த மீனாவை அவன் சிந்தனையுடன் நோக்கிட, “யாதவ்விற்கு திருமணம் செய்ய முடிவெடுத்து இருக்கேன் ராம்” என்றார்.

அந்த விஷயம் கேட்டு முகம் பளிச்சென்று பிரகாசமாக மாற, “இதைப்பற்றி நானே உங்களிடம் பேச நினைச்சேன் ஆன்ட்டி. அவன் கொஞ்சநாளாகவே சரியில்ல!” என்றவன் அவன் அமெரிக்கா சென்று திரும்பியதில் இருந்து ஏற்பட்டிருந்த மாற்றத்தை ஒன்றுவிடாமல் கூறியவன், இறுதியாக அவன் கடைசியாக கண்ட கனவின் தாக்கம் பற்றியும் விவரித்தான்.

அவனைப் பேசவிட்டுப் பொறுமையாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த மீனா, “இனியாவா?!” என்றவரின் புருவங்கள் முடிச்சிட்டன.

“ஆமா ஆன்ட்டி அவன் அந்த பெயர்தான் சொன்னான்” என்றான் சிந்தனையுடன்.

“உங்க வீட்டில் மதுரயாழினியை எப்படி கூப்பிடுவீங்க?” சந்தேகம் கேட்க, இப்போது எதற்காக அவளைப் பற்றி பேசுகிறார் என்று புரியாத போதும் அந்த கேள்விக்கான பதிலைச் சொன்னான்.

 “எனக்கு அவ எப்பவும் ஸ்பெஷல் ஆன்ட்டி. சோ நான் மதுரா என்று சொல்வேன். எங்க வீட்டில் இருப்பவங்களுக்கு அவ எப்பவும் யாழினி தான். இப்போ எதுக்காக அவளைப் பற்றி பேசறீங்க ஆன்ட்டி” அவரைக் குழப்பத்துடன் ஏறிட்டான் ராம்குமார்.

அவனது கேள்விக்கு பதில் சொல்லாமல் சிந்தனையுடன் அங்குமிங்கும் நடந்த மீனாவோ, “இந்த இனியாதான், உங்க வீட்டுக்கு வந்திருக்கும் மதுர யாழினி என்று மனம் சொல்லுது” என்றவர் கூற, அந்த தகவல் அவனுக்கு இன்ப அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தது.

அவர் சொன்னது போலவே பெயரை சிந்தித்துப் பார்த்த ராம்குமார், “இந்த யாழினி என்ற பெயருக்குள் தான் இனியா என்ற பெயரும் மறைந்து இருக்கு ஆன்ட்டி. அப்போ யாதவ் – யாழினி இருவரும் காதலர்களா?” அந்த செய்தியை நம்ப முடியாமல் கேட்டான்.

“உண்மைதான்! இருவருக்கும் நடுவே ஏதோ தவறான புரிதல், அதனால் சண்டை போட்டுட்டு இருக்காங்க” என்று இடைவெளிவிட, ராம்குமாருக்கு அந்த தகவல் புதிது!

ஏற்கனவே தன் நண்பனுக்கு ஏற்ற ஜோடி அவள்தான் என்ற எண்ணம் மனதில் இருந்த காரணத்தினால், “கீர்த்தி கல்யாணத்தன்று இதையே தான் நானும் உங்களிடம் பேச நினைச்சேன்! ஆனால் இருவரும் காதலர்கள் என்பதை நினைக்கவே ரொம்ப சந்தோசமாக இருக்கு ஆன்ட்டி” என்றான் புன்னகையுடன்.

அவன் சொன்னதைக்கேட்டு முகம் மலர, “எனக்கு என்னவோ யாதவ் மேல்தான் சந்தேகம். அவன்தான் ஏதாவது சொல்லி அவளைக் காயப்படுத்தி இருக்கணும்னு நினைக்கிறேன்” என்றார் மீனா.

யாதவ் குணம் அறிந்த ஒன்று என்பதால், “நீங்க சொல்வதும் உண்மைதான்” என்றான் ராம்.

“அவங்க இருவரையும் இணைக்க நீதான் எதாவது செய்யணும்” பொறுப்பை அவனிடம் ஒப்படைக்க, அவனும் சரியென்று தலையசைத்தான்.

“நம்ம தேயிலை எஸ்டேட், அப்புறம் நிறுவனத்தை விற்க ஏற்பாடு செய்துட்டு இருக்கேன். உனக்கு தெரிந்த யாராவது இருந்தால் சொல்லு!” என்றவர் அதைப் பற்றிய விவரங்களைக் கூற, “சரிங்க ஆன்ட்டி” என்றான்.

அவனிடம் விடைபெற்று மீனா புறப்பட்டுச் செல்ல, இருவரையும் இணைக்க என்ன வழியென்று சிந்தனையுடன் மருத்துவமனைக்குள் சென்றான்.