Rose – 6

0bdbfebc279cee8e7272620789bcb7ac-0ffe779a

அத்தியாயம் – 6

அவள் சிலையாகி நின்றது சில நொடிகள் மட்டுமே!

காலடியில் கிடந்த ரோஜா பூக்களைக் கையில் எந்தியவளின் காதில் அவனது கலக்கமான குரல் ரீங்காரமிட, “நான் இந்த நிறுவனத்தை வாங்குவதால், இவருக்கு என்ன அண்ணா பிரச்சனை?” இரு புருவங்களும் முடிச்சிட, தன்னருகே நின்றிருந்த தமையனை நோக்கினாள் யாழினி.

தன்னவன் மனதின் வலியின் வீரியத்தை அவன் பேசிய வாக்கியம் காட்டிக் கொடுக்க, “இந்த விஷயத்தைப் பற்றி உன்னிடம் இன்னும் தெளிவாகப் பேசணும்” என்ற ராம்குமார் ஆள்னடம்மாட்டம் அதிகம் இல்லாத ஓரிடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றான்.

இயற்கையின் வனப்பிற்கு சிறிதும் குறைவின்றி திரும்பும் இடமெங்கும் மரங்களின் அணிவகுத்து நின்றிருக்க, எந்தவிதமான ஆர்பாட்டமும் இல்லாமல் அமைதியாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது நீரோடை. மரங்கள் தந்த நிழலில் நின்றவளின் கவனத்தை ஈர்த்தது எங்கிருந்தோ கேட்ட குயிலின் ஓசை!

நீரோடையின் அருகில் இருந்த மரங்களில் இருந்து உதிர்ந்த பூக்கள் நீரில் மிதந்து செல்லும் காட்சி,

வேரை அறுத்தாலும் மரங்கள் வெறுப்பை உமிழ்வதில்லை…

அறுத்த நதியின் மேல் மரங்கள் ஆனந்த பூச்சொறியும்” பாடலின் வரிகள் நினைவுபடுத்திச் சென்றது.

அந்த மரங்களுக்கு அவளுக்கும் அதிகம் வேறுபாடு இருப்பதாக தோன்றவில்லை. யாதவ் தந்த காயத்தின் வலி இதயத்தின் அடியாழத்தில் இருந்தாலும், அவன் மீதான காதல் மட்டும் கடுகளவு குறையவில்லை. ஒரு சில சமயம் அவனைக் கோபபடுத்தும் விதமாக பேசினாலும், அந்த வலி அவளை அதிகமாக தாக்கியது.

மற்றொரு பக்கம் யாழினியின் இந்த திடீர் முடிவிற்கான காரணம் என்னவென்ற சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்த ராம்குமாரின் மனதில் மின்னல் வெட்டியது.

இதுவரை எந்தவொரு பிரச்சனையும் இல்லாமல் இருக்கும் குடும்பத்தினரோடு எந்தவிதமான மனக்கசப்பும் வராமல், தானாக விலகி நிற்கும் அவளின் எண்ணமும் புரிந்தது. தங்களுக்காக அவள் யோசித்து எடுத்த முடிவு, நண்பனின் மனதைப் பாதிப்பதையும் அவனால் உணர முடிந்தது.

அவனது மௌனம் மனதை என்னவோ செய்ய, “என்ன அண்ணா எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருக்கீங்க?” என்றாள்.

“இந்த நிறுவனத்தை வாங்க வேண்டிய அவசியம் என்னன்னு நீ முதலில் தெளிவாகச் சொல்லு” பதிலுக்கு அவளிடம் கேட்க, அவள் உதட்டைக் கடித்து தலையைக் குனிந்தாள்.

அவளது எண்ணவோட்டத்தை பளிங்கு முகம் காட்டிக் கொடுத்துவிட, “ஆயிரம் தான் அண்ணன் – தங்கை என்றாலும், நாளை தன்னால் யாருக்கும் எந்தவிதமான இடையூறும் வரக்கூடாதுன்னு நினைப்பது புரியுது” என்றான் எங்கோ பார்த்தபடி.

தன் மனதைப் புரிந்துகொண்ட தமையனை விழிவிரிய நோக்கிய யாழினியிடம், “யாதவிற்கு நீ சொல்லும் நியாயம் எதுவுமே புரியாது மதுரா. அவன் கண்ணோட்டத்தில் அனைவருமே தவறானவர்களாக தெரிகிறார்கள். அதை எடுத்துச் சொல்லி புரிய வைக்க முடியாமல் நாங்களும் தடுமாறுகிறோம்” பெருமூச்சுடன் நிமிர்ந்தவன் பக்கத்தில் இருந்த சிறு கற்களை எடுத்து தண்ணீரில் விட்டெறிந்தான்.

அவன் சொல்ல வருவது என்னவென்று புரியாமல் அவள் மனம் குழம்பிப் போக, யாதவின் கடந்த காலத்தைப் பற்றி அவளிடம் சொல்லத் தொடங்கினான்.

ஊட்டியில் கோகுலம் எஸ்டேட் அனைவருக்கும் தெரியும். அதன் உரிமையாளரான கோகுல்நாத்திற்கு உறவென்று யாரும் இல்லை. மற்றவர்களைப் போல சிறுவயதில் இருந்தே கஷ்டப்பட்டு முன்னேறியவர், தன்னைப் போலவே கஷ்டப்பட்ட பெண்ணை மணக்க விரும்பினார்.

அந்த சமயம் டீ எஸ்டேட்டில் கணக்குவழக்கு பார்க்கும் பிரிவில் வேலைக்கு சேர்ந்தவர் தான் மீனலோட்சனி. அவரைப் பார்த்தும் மனதைப் பறிகொடுத்தார் கோகுல்.

அவரது கண்ணியமான குணமும், பெண்களை மதிக்கும் விதமும் மீனாவின் மனத்தைக் கவர்ந்தது. அவர் பணக்காரர் என்ற காரணத்தால், முடிந்தவரை மனதை மூடி மறைக்க நினைக்க, மீனாவின் கண்களில் காதலைக் கண்டுகொண்டார்.

திடீரென்று ஒருநாள் தன் காதலை அவர் வெளிபடுத்த, மீனாவும்  திருமணத்திற்கு சம்மதிக்க, ஊரே வியக்கும் வண்ணம் தன் மனையாளைக் கரம்பிடித்தார் கோகுல்நாத். இருவரின் காதல் வாழ்க்கைக்குப் பரிசாக யாதவ் பிறந்தான்.

சிறுவயதில் இருந்தே கஷ்டத்தை அனுபவித்த இருவருமே, தங்களின் மகன் கஷ்டப்படவே கூடாது என நினைத்தனர். அவனது பேச்சும், சிரிப்பும் தான் அவர்களை உயிர்ப்பிக்கும் கருவியாக மாறியது.  ஒரு பக்கம் தொழிலை கவனித்தாலும், மனைவி மற்றும் மகனின் மீது தன் உயிரையே வைத்திருந்தார்.

மீனாவிற்கு தன் குடும்பம் தான் உலகம். கணவனின் அன்பினில் நனைந்துகொண்டே, பெற்ற மகனின் மீது பாசத்தைப் பொழிவாள்.  இப்படியே வருடங்கள் உருண்டோட துவங்கியது.

யாதவ் பள்ளி செல்ல தொடங்கிய மகனுக்கு, அனைத்தையும் கற்றுத்தரும் ஆர்வம் தந்தையிடம் இருந்தது. பெற்றவர்கள் பிள்ளைகளுக்கு நண்பர்களாக இருப்பது பாதகம் என்று ஒரு கூட்டம் சொல்லிக் கொண்டிருக்க, அதைக் காதிலேயே வாங்காமல் தன் மகனுடன் நட்பு பாராட்டினார்.

பெண்களுக்கு தான் தந்தை ஹீரோ என்ற கருத்தை உடைக்கும் விதமாக, தனக்கு ஹீரோ தன்னுடைய அப்பா என்று ஊரே சொல்லும் அளவிற்கு வளர்ந்தான் மகன். அதில் மீனாவிற்கு தான் பெருமை அதிகம்.

ஊட்டியின் குளிரைப் பொருட்படுத்தாமல் ஜாக்கிங் சென்ற கோகுல்நாத்திடம், “இப்போவே டென்த் சிலபஸ் பற்றிய பயத்தைக் கிளப்பறாங்க டாடி!” சமமான வேகத்தில் ஓடிக் கொண்டிருந்த யாதவ் வாய்விட்டே புலம்பினான்.

அவன் சொன்னதைக் கேட்டு வாய்விட்டுச் சிரித்தவர், “எட்டாவது தானே படிக்கிற? அப்புறம் எதுக்கு அதை யோசித்து டென்ஷன் ஆகற கிருஷ்ணா…” என்றார்.

வீடு செல்லும் பாதையில் சீரான வேகத்தில் ஓடியவன், “நான் யோசிக்காமல் இருந்தாலும், கிளாஸில் மேம் எல்லாமே இதை சொல்லிட்டே இருக்காங்க…” இடைவெளிவிட்டு மீண்டும் தொடந்தான்.

“டென்த் என்பது அவ்வளவு ஈஸி இல்ல. பப்ளிக் எக்ஸாமில் இவ்வளவு மார்க் வாங்கணும், அப்புறம் பிளஸ் டூவில் இவ்வளவு மார்க் வாங்கணும். காலேஜில் கோல்டுமேடல் வாங்கணும்னு அடுக்கும்போது மூச்சுத் திணறிப் போகுது டாடி” என்றார் செமக் கடுப்புடன்.

பள்ளிக்கூடங்களில் அதிக மதிப்பெண் எடுப்பது பற்றிய பேச்சுக்கள் அடிக்கடி வரும். அது பிள்ளைகளின் மன அழுத்தத்தை அதிகரிக்க செய்வதை உணர்ந்தே இருந்த கோகுல், தன் மகனின் மனநிலையை மாற்ற நினைத்தார்.

ஓரிடத்தில் நின்று மூச்சு வாங்கியபடி மகனின் பக்கம் திரும்பி, “நீ நல்ல படிக்கும் பையன் என்று எனக்கு நல்லாவே தெரியும். மற்றவர்களிடம் உன்னை நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியமே இல்ல கிருஷ்ணா. உனக்குப் பிடித்த துறையைத் தேர்ந்தெடுக்க மட்டும்தான் இந்த மார்க் எல்லாமே!” என்ற தந்தையை வியப்புடன் நோக்கினான் யாதவ்.

அவனது தொழில் கைப்போட்டுக் கொண்டு, “எந்த ஒரு பாடத்தையும் புரிந்து படித்தால், இந்த மார்க் எல்லாமே ஈசிதான்” அவனுக்கு தைரியம் கொடுப்பதுபோல பேசவே, அவன் மனம் சிந்திக்கத் தொடங்கியது.

சிறிதுநேர சிந்தனைக்குப் பிறகு, “தேங்க்ஸ் அப்பா! என்னையே இந்த மேம் கொஞ்சம் குழப்பி விட்டுடாங்க. இரண்டு நாளாக மண்டை சூடானது தான் மிச்சம்” எனச் சிரித்த மகனை அழைத்துக்கொண்டு வீடு திரும்பினார்.

இருவரும் வீட்டிற்குள் நுழையும் போதே பேப்பரை எடுத்துகொண்டு உள்ளே வர, யாதவ் சிறுவர்களின் மலரை ஆர்வத்துடன் புரட்ட தொடங்கிவிட்டான். ஒவ்வொரு வாரமும் புதிதாக வரும் புதிர்களை கண்டு பிடிப்பது, புதிய விஷயங்களைப் பற்றி அறிந்து கொள்வதில் அவனுக்கு ஆர்வம் அதிகம்.

மற்றொரு பக்கம் பேப்பரைப் படிக்கத் தொடங்கியவரின் முகம் மாற்றமடைய, இருவருக்கும் டீ போட்டு எடுத்து வந்தார் மீனாவின் பார்வையில் கணவனின் கலக்கமான முகம் சிந்தனையைத் தூண்டியது.

“என்னாச்சுங்க!” என்றபடி அவரின் அருகே அமர, தன் கையில் இருந்த பேப்பரை மூடி வைத்துவிட்டு டீயை எடுத்துப் பருகினார்.

“நம்ம நாடு மேலைநாட்டின் கலாச்சாரத்திற்கு மாறிட்டு வருவதாக பேப்பரில் போட்டு இருக்காங்க. முன்பெல்லாம் கணவன் – மனைவியாக வாழ்பவர்களுக்கு இடையே பிரச்சனையோ, மனக்கசப்போ வந்தால் விவாகரத்து வாங்கிட்டு போயிடுவாங்க. இப்போவெல்லாம் முதலில் சேர்ந்து வாழ்ந்துட்டு பிடிக்கல என்றால், இருவருக்கும் பிடிக்காமல் போனால் பிரிந்து போகலாம்னு வந்துச்சாம்” என்றவர் சொன்னதைக் கேட்டபடி இருந்த மீனலோட்சனிக்கு மனம் கனத்தது.

இந்த தகவலை தன் மகன் உன்னிப்பாக கவனிப்பது புரியாமல், “உண்மைதாங்க. குடும்பம் என்ற கட்டமைப்பு இருக்கும் வரைதான், சமுதாயம் ஓரளவுக்கு நன்றாக இருக்கும். இப்படிப்பட்ட கொள்கைகள் இளையவர்களின் மனதில் விதையாக விழுந்தால், காலம் முழுக்க வாழும் வாழ்க்கை நரகம்தான்!” என்றாள் மீனா பெருமூச்சுடன்.

எந்தவொரு செய்தியையும் அலாசி ஆராய்ந்து அதில் இருக்கும் நன்மை மற்றும் தீமைகளை அறிந்துக்கொண்டு, அதை எப்படி மகனுக்கு பக்குவமாக சொல்லி புரிய வைப்பது என்று சிந்திப்பதுதான் கணவன் – மனைவியின் வழக்கமாக இருந்தது.

இன்று இருவரும் பேசியதை உன்னிப்பாகக் கவனித்த யாதவ், தன்னுடைய தந்தைப் படித்த அதே செய்தியை எடுத்து வாசிக்க தொடங்கினான். அந்த செய்தி தாளில், ‘லிவ்விங் டூ கெதர்’ வாழ்க்கையைப் பின்பற்ற தொடங்கிவிட்டனர்.

இந்த வாக்கியம் அவன் மனதில் கேள்வியை எழுப்பிட, “அப்பா லிவ்விங் டூ கெதர் என்றால் என்ன?” தந்தையிடம் கேட்க, மீன்லோட்சனி திடுக்கிட்டு மகனைத் திரும்பிப் பார்த்தார்.

அவனை அதட்ட வாயெடுத்த மனையாளை விழியசைவில் அடக்கிவிட்டு, அவனது கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று சிந்தித்தார் கோகுல்.

பதின்மூன்று தொடங்கி பத்தொன்பது வரையிலான வயது இரண்டும் கெட்டான் வயது என்பார்கள். இந்த வயதில் பிள்ளைகளின் மனதை சரியான பாதியில் திசை திருப்ப வேண்டும்.

அந்த வயதில் அவர்கள் தடுமாறிப் போனால், வாழ்க்கைப் பாதையே திசைமாறிப் போகும் என்று பெரியவர்கள் அடிக்கடி சொல்வதுண்டு.

அந்த நினைவில், “கிருஷ்ணா இந்த விஷயம் பற்றி தெரிந்துகொள்ள வயது போதாதுப்பா. நீ இன்னும் கொஞ்சம் பெரியவனானதும், உனக்கே இது தானாகப் புரியும்” அவனைச் சமாளித்து மாடிக்கு அனுப்பிவிட்டு பெருமூச்சுவிட்டு, தன் மனைவியின் கையைப்பிடித்து அழுத்திவிட்டு எழுந்து சென்றார் கோகுல்நாத்.

இதுவரை அவன் கேட்ட எந்த கேள்விக்கும், இந்த மாதிரி ஒரு பதிலை கோகுல் கொடுத்ததில்லை. அதனால், அந்த வாக்கியத்திற்கான அர்த்தம் தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வம் அவனுக்குள் தலை தூக்கியது. தந்தையிடம் சரியான விளக்கம் கிடைக்கவில்லை என்றவுடன், தான் படிக்கும் பள்ளியின் டீச்சரிடம் இதே கேள்வியைக் கேட்டான் யாதவ்.

இந்த வயதில் ஒரு பொருளைப் பற்றிக் கேட்கும்போது, மேலோட்டமாக சொல்வதே நல்லது என்று நினைத்த டீச்சர் காதம்பரி, “ஒரு ஆணும், பெண்ணும் பிடிக்கும் வரை சேர்ந்து வாழ்ந்துவிட்டு, தங்களுக்கு பிடிக்காதபோது அவரவர் பாதையில் பிரிந்து செல்வதற்கு பெயர்தான் லிவ்விங் டூ கெதர்” என்றார்.

அவர் கூறிய விளக்கம் மனதிற்கு போதுமானதாக இருக்க, “தேங்க்ஸ் மேம்” என்றான் யாதவ் புன்னகையுடன்.

“இதைப் பற்றி உனக்கு எப்படி தெரியும்?!” என்றவர் கேட்டதற்கு, இன்றைய செய்தி தாளைக் காட்டி விளக்கம் கொடுத்தான்.

“ஓ… இது நம்ம கலாச்சாரம் கிடையாது. ஆனால் இப்போது பரவலாக பல இடங்களில் காணப்படுகிறது” என்ற ஆசிரியரின் கருத்து அவனது தேடலைத் தூண்டிவிட்டது.

அவன் அடுத்த கேள்வியைக் கேட்கும் முன்பே பெல் அடித்துவிட, “நாளைக்கு டெஸ்ட் இருக்கு! எல்லோரும் மறக்காமல் படிச்சிட்டு வாங்க” என்று சொல்லி ஆசிரியை விடைபெற்றுச் செல்ல, யாதவ் மனம் சிந்தனையில் உழன்றது.

அடுத்தடுத்து வந்த நாட்கள் இயல்பாகக் கழிந்திட, அவனது கவனமும் படிப்பின் பக்கம் சென்றது.

அந்த வாரத்தின் இறுதியில் கோகுல்நாத் ஒரு முக்கியமான விஷயமாக வெளியூர் பயணம் மேற்கொள்ள வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. இது அடிக்கடி நிகழும் விஷயம் என்பதால், அவருக்குத் தேவையான உடைகளை பெட்டியில் எடுத்து வைத்தாள் மீனலோட்சனி.

அவளின் பின்னோடு வந்து நின்ற கோகுல், “நேற்றுதான் கல்யாணமான மாதிரி இருக்கு! ஆனால் அதற்குள் பதினான்கு வருஷம் ஓடியே போச்சு இல்ல” என்றபடி அவளின் இடையோடு சேர்ந்து இறுக்கியணைத்து கொண்டார்.

“யாதவ் இருந்தால் பக்கத்தில் கூட வர யோசிப்பீங்க” என்றவள் கணவனின் நெஞ்சினில் சாய்ந்து கொள்ள, அவளது உச்சியில் முத்தமிட்டு,

“என்னோடு சந்தோசமாக இருக்கிறாயா மீனா?” என்ற கணவனை புன்னகையுடன் ஏறிட்டாள்.

கோகுல் கனிவு மிகுந்த முகத்தைக் கண்ணுக்குள் நிரப்பிக் கொண்டு, “உங்களைத் தவிர மற்ற யாரை மணந்திருந்தாலும், நான் இவ்வளவு தூரம்  சந்தோசமாக இருந்திருப்பேனா என்பது சந்தேகம்தாங்க” என்றாள்.

இந்த ஒரு பதில் அவரின் மனதிற்கு நிறைவைக் கொடுக்க, “உன்னைத் தவிர எந்தவொரு பெண் என் வாழ்க்கையில் வந்திருந்தாலும், கட்டாயம் நான் இவ்வளவு நிம்மதியாக இருந்திருக்க மாட்டேனடி!” என்றவர் மனைவியின் கன்னத்தில் முத்தமிட, யாதவ் தடதடவென்று படிக்கட்டுகளில் ஏறிவரும் சத்தம்கேட்டு இருவரும் விலகிக் கொண்டனர்.

பெற்ற பிள்ளைகளின் முன்பு கண்ணியமான நடக்க வேண்டும் என்பதால், யாதவ் முன்பு காதலைப் பரிமாறாமல் இயல்பாக பேசி சிரிப்பதோடு நிறுத்திக் கொள்வார்கள். தங்களின் மகன் வாழ்விற்காக வகுத்த கோட்பாடுகளில் இதுவும் ஒன்று.

“அப்பா ஊருக்கு கிளம்பிட்டீங்களா? இன்னும் இரண்டு நாளைக்கு உங்களைப் பார்க்காமல் பொழுதே போகாதே!” புலம்பியபடி அறைக்குள் நுழைந்தான் அவர்களின் மைந்தன்.

“இரண்டு நாள்தானே கண்ணா! அப்பா சீக்கிரம் வந்துவிடுவேன்” என்று மகனின் தலையைச் செல்லமாக கலைக்க, அவரது கையைத் தட்டிவிட்டு படுக்கையில் கோபமாக அமர்ந்தான்.

போனமுறை இரண்டு தினங்கள் என்று சென்ற கோகுல், கிட்டதட்ட இரண்டு வாரங்கள் சென்றபிறகுதான் வீடு திரும்பினார். அந்த கோபத்தை மகன் இப்போது காட்டுவது புரிய, “இந்த முறை சீக்கிரமே வந்துவிடுவேன் கிருஷ்ணா” என்றார்.

சிலபல வாக்குறுதி கொடுத்த பிறகு அவன் முகம் தெளிய, “அம்மா என்று ஒருத்தி இருப்பதே உனக்கு அடிக்கடி மறந்து போகுது யாதவ்” என்றாள் மீனலோட்சனி பொய் கோபத்துடன்.

“உங்களைவிட எனக்கு அப்பாவைத் தானே அம்மா பிடிச்சிருக்கு” குறும்புடன் கண்சிமிட்டி தந்தையின் தொழில் சாய்ந்தான்.

தன் மனைவி மற்றும் மகனிடம் விடைபெற்றுக் காரில் ஏறியவர் சென்ற பிறகுதான், கணவன் சொல்லாமல் செல்வதை உணர்ந்தாள் மீனலோட்சனி. அந்த விஷயம் ஏனோ மனதை உறுத்தியது.

மறுநாள் காலைப்பொழுது அழகாக விடிந்தது. வீட்டில் இருந்த டெலிபோன் அடிக்கும் சத்தம்கேட்டு ஓடிவந்த மீனா போனை எடுத்துப் பேச, மறுபக்கம் சொல்லபட்ட செய்து தலையில் பேரிடியாக இறங்கியது.  கோகுல்நாத் சென்ற பிளைட் வெடித்து சிதறியதால், சம்பவ இடத்திலேயே உயிர் இழந்தார் என்ற தகவல் அவளை நிலைகுலையச் செய்தது.