Rose – 8

30437_blooming-love-red-roses-bouquet-c6f67f12

அத்தியாயம் – 8

இருவருக்கும் நடுவே உண்டான விரிசல் நாளுக்குநாள் வளர்ந்து, பெரிய பிளவையே ஏற்படுத்தியது. தந்தையின் பிரிவைவிட தாயின் விலகல் தான் அவனை வெகுவாக பாதித்திருந்தது. தேயிலை தோட்டமும், டீ எஸ்டேட் இரண்டும் தான், தாயை தன்னிடமிருந்து நிரந்தரமாக பிரித்தது என்ற எண்ணம், அவன் நெஞ்சினில் ஆழமாக வேரூன்றியது.

அந்த வயதிற்கு உண்டான கம்பீரமான அழகுடன் வலம் வந்த யாதவின் மனதில், அமெரிக்கா நாட்டின் கலாச்சாரத்தின் மீதான பிடிப்பு அதிகரித்தது. இரு நண்பர்களும் இணைந்து பள்ளிக்கூட பெண்களை ஆசைதீர சைட் அடித்தாலும், எந்தவொரு பெண்ணும் அவர்களின் மனக்கதவைத் தட்டவில்லை.

பண்ணிரெண்டாம் வகுப்பின் இறுதி தேர்வுகள் இனிதே முடிய, அதுவரை பள்ளியை சிறைசாலையாக நினைத்திருந்த மனமோ சுதந்திர வானில் சிறகடித்துப் பறந்தது. தன்னுடைய மேல்படிப்பை அமெரிக்காவில் தொடர நினைக்க, அவனுக்கு இருக்கும் நண்பர்களை இழக்கவும் மனம் வராமல் தடுமாறினான்.

அன்று விடுமுறை என்பதால் பொட்டானிக்கல் கார்டன் சுற்றிப் பார்க்க சென்றனர். ராம்குமார் – வர்ஷிகா இருவரும் தங்களுக்குள் பேசியபடி நடக்க, யாதவ் சிந்தனையுடன் மெளனமாக வந்தான்.

தன்னருகே யாரோ வந்து நிற்கும் ஆரவாரம்கேட்டு சட்டென்று திரும்ப, “உன்னை எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு யாதவ். ஐ லவ் யூ” பெண்மைக்கே உரிய  தடுமாற்றத்துடன் தன் காதலை வெளிபடுத்தினாள் நேத்ரா.

அவளைப் பார்க்கும்போது எந்தவிதமான உணர்வும் தோன்றாமல் போகவே, ‘காதல் என்ற வார்த்தை உச்சரிக்கும்வேளையில் உள்ளத்தில் மின்னல் வெட்டும். கண்ணோடு கண்பார்க்கும் போதே, இதயத்திற்குள் சில்லென்று சாரல் வீசும் உணர்வு வரும். அதை இலகுவாக சொல்லும் இவளை என்ன செய்வது?’ என்ற யோசனையுடன் மெளனமாக நின்றிருக்க, அவனது பதிலை ஆவலோடு எதிர்பார்த்தது பெண்ணின் மனம்.

அதே சமயம், வீட்டுத் தோட்டத்திற்கு பூச்செடி வாங்க வந்திருந்த மீனலோட்சனி பார்வை எதார்த்தமாக அவர்களின் பக்கம் சென்றது. இருவரின் நெருக்கமும் அந்த பெண்ணின் கையில் இருந்த பூவும், அவரது கேள்விகளுக்கான பதிலை தந்துவிட, அங்கே நின்று என்ன நடக்கிறது என்று வேடிக்கைப் பார்த்தார்.

இந்த உண்மையை அறியாத யாதவ், “சாரி! எனக்கு அந்தமாதிரி  எந்தவொரு உணர்வும் உன்மீது வரவே இல்லை. அதுமட்டும் இல்லாமல் காதல், கல்யாணம் என்ற சிலந்தி வலைக்குள் சிக்கி உயிரைவிட நான் தயாராக இல்லை” நேத்ராவின் முகத்திற்கு நேராக மறுத்துவிட்டு விலகிச் சென்றான்.

அதைக்கேட்டு அவளது விழிகளில் கண்ணீர் பெருக்கெடுக்க விலகிச் செல்ல, அதைப் பார்த்தபடியே அருகே வந்தனர் ராம்குமாரும், வர்ஷிகாவும்!

அங்கிருந்த பூக்களைப் பார்த்தபடி நடந்த நண்பனிடம், “ஏன் யாதவ் உனக்கு காதல் மீது இவ்வளவு வெறுப்பு?” என்ற ராமின் கேள்விக்கு மறுப்பாக தலையசைத்தவன் இதழ்களில் புன்னகை அரும்பியது.

“கிட்டத்தட்ட இரண்டு வருடமாக உன்னையே தான் நினைச்சிட்டு இருக்கும், அவளோட காதலை ஏன் மறுத்தே” காரணம் புரியாமல் குழப்பத்துடன் கேட்ட தோழியை ஏறிட்டான்.

“பிடிக்கும் வரை சேர்ந்து வாழ்வது, பிடிக்கவில்லை என்றால் அவரவர் வழிகளில் பிரிந்து செல்வது என்ற கொள்கை கொண்ட லிவ்விங் டூ கெதர் வாழ்க்கைதான் எனக்கு பிடிச்சிருக்கு. அதை விட்டுவிட்டு மனைவி, குடும்பம், குழந்தை என்ற கமிட்மென்ட் எல்லாம் எனக்கு ஒத்துவராது”  தோளைக் குலுக்கிய மகனின் பதிலில்  மீனலோட்சனி மனதளவில் திடுக்கிட்டுப் போனார்.

அறியாத வயதில் விதையாக விழுந்த விஷயம், இப்போது மகனின் மனதில் விருச்சமென்று வளர்ந்து நிற்பது அவருக்கு கவலையை ஏற்படுத்தியது. முதல் முறையாக மகனைவிட்டு விலகி நின்றது தவறோ என்ற எண்ணம் தோன்றவே அங்கிருந்து கிளம்பிவிட்டார்.

“ஒருவேளை உனக்கு காதல் வந்தால்…” ராம் வேண்டுமென்றே நண்பனை வம்பிற்கு இழுத்தான்.

“மத்தவங்க மாதிரி பொய்யாக நடித்து என்னால் வேஷம் போட முடியாது. அதே சமயம், என் கொள்கையை யாருக்காகவும் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன். அதனால் எனக்கு காதல் வர வாய்ப்பே இல்ல” என்றான் யாதவ் பிடிவாதத்துடன்.

அதைகேட்டு ராம்குமார் தலையில் அடித்துக்கொள்ள, உனக்கு இது தேவையா என்பதுபோல ராமை முறைத்தவள், “உன்னை திருத்தவே முடியாதுடா” என்றாள் வர்ஷிகா.

வீட்டிற்கு வந்த மீனா தோட்டத்தை பராமரிக்கும் வேலையாளிடம் பூச்செடியைக் கொடுத்துவிட்டு வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள். சமையலறையில் வேலையில் ஈடுபட்டிருந்த ஈஸ்வரி எட்டிப் பார்க்க, “காஃபி போட்டு எடுத்துட்டு வா” கட்டளையிட்டு அறைக்குச் சென்றார்.

“அம்மா காஃபி” எனக்குரல் கொடுத்து அறைக்குள் நுழைந்த ஈஸ்வரி கப்பை அங்கிருந்த டீம்பாயில் வைத்துவிட்டு வெளியேற, அதை எடுத்து பருகியபடி ஜன்னலோரம் நின்ற மீனாவின் பார்வை இலக்கின்றி வானத்தை வெறித்தது.

முதல் முறையாக மகனின் கொள்கையை நினைத்தவரின் மனதைப் பயம் கவ்வியது. இத்தனை நாளாக யாருக்காக ஓடியோடி உழைத்தாரோ, அந்த மகனின் மனம் தறிகெட்டுத் தவறான பாதையில் செல்வதை நினைத்து கவலையுடன் நின்றிருந்தார்.

“மீனா” என்ற குரலில் தன்னிலைக்கு மீண்டவர் வேகமாக வெளியே செல்ல, தன் தோழியைப் பார்த்த சந்தோசத்தில் முகம் மலர்ந்தது.

வீடு முழுவதும் பார்வையை சுழலவிட்ட வைஜெயந்தி, “யாதவ் வீட்டில் இல்லையா?” சிந்தனையுடன் கேட்க, இடமும் வலமும் தலையாட்டி மறுத்தார் மீனா.

“நான் உன்னோடு பேசுவது தெரிந்தால், உன்மகன் எங்க வீட்டு பக்கம்கூட வரமாட்டான்” என பெருமூச்சுவிட்ட வைஜெயந்தியைப் பார்த்து, அதுவரை இருந்த வருத்தம் விடைபெற்றுச் சென்றது.

“உனக்கு யாதவ் பார்த்து பயமா நம்பிட்டேன்” என்ற மீனா தோழியை சோபாவில் அமர சொல்லிவிட்டு, “ஈஸ்வரி இரண்டு கப் காஃபி போட்டு எடுத்துட்டு வா” சமையலறை நோக்கி குரல் கொடுத்தார்.

அவள் உடனே காஃபி போட்டு எடுத்து வந்து கொடுக்க, அதை பருகியவளின் முகத்தில் இருந்த குழப்பரேகைகளைக் கவனித்த மீனாவின் புருவங்கள் இரண்டும் முடிச்சிட, “வீடு வரைக்கும் வந்திருக்கிற என்ன விஷயம் ஜெயந்தி?” என்றாள்.

அதுவரை விஷயத்தை எப்படி தொடங்குவது என மனதிற்குள் பட்டிமன்றம் நடத்திய வைஜெயந்தி மீனாவின் கேள்வியில் சட்டென்று சுதாரித்து, “அவர் எங்களைக் கிளம்பி அமெரிக்கா வர சொல்கிறார்” என்றவளின் குரலில் இழையோடியது.

கணவனை இழந்த நாளிலிருந்து தனக்கு ஆறுதலாகவும், தன் மகனுக்கு துணையாக இருந்த மூவரும் வெளிநாடு செல்வதை நினைத்து மனம் வலித்தது. அதே சமயம், தனியொரு பெண்ணாக இருந்து பிள்ளைகளை வளர்த்தவளின் மீது மீனாவிற்கு தனியொரு மரியாதை உண்டு.

பெண்களைப் போகப்பொருளாக பார்க்கும் மனிதர்களின் நடுவே, யாரின் உதவியும் இன்றி தனித்து நின்று வாழ்வது கடினம் என்பதால், “ரொம்ப சந்தோசமாக இருக்கு ஜெயந்தி. இரு பிள்ளைகளுக்கும் இந்த வயதில் அப்பாவோட வேணும்” தன் வருத்தத்தை மனதோடு மறைத்து புன்னகைத்தாள் மீனா.

“அப்புறம் பசங்க படிப்பு அங்கேதானே?” அடுத்த கேள்வியைத் தொடுக்க,

“இப்போவே அங்கே வீடெல்லாம் பார்த்து ரெடியாக இருக்கு. ராமோட ரிசல்ட் பார்த்துட்டு அங்கிருக்கும் யுனிவர்சிட்டியில் சேர்க்கும் முடிவில் இருக்கிறோம். அப்புறம்…” என்றவள் தொடர்ந்து ஏதோ சொல்ல வர, அதற்குள் மீனாவின் செல்போன் சிணுங்கி கவனத்தை ஈர்த்தது.

திரையில் ஒளிர்ந்த இலக்கத்தைக் கண்டு முகம் கடுமையாக மாற, அதை அணைத்து வைத்துவிட்டு, “நீ ஏதோ சொல்ல வந்தீயே?” என்று எடுத்துக் கொடுத்தார்.

“நம்ம யாதவ் கிருஷ்ணாவும் அமெரிக்காவில் படிக்க விரும்புகிறான். நீ மனசு வைத்தால், அவனும் எங்களோடு அங்கே வருவான். நாங்களும் பக்கத்தில் இருப்பதால் நீ எதையும் நினைத்து கலங்காமல் இருக்கலாம்” என்றாள் வைஜெயந்தி மனதை மறையாமல்.

சற்றுமுன் நடந்த நிகழ்வுகள் மனத்திரையில் படமாக ஓட, தன் மகன் சொன்ன வாக்கியம் காதோரம் ரீங்காரமிட்டது. இந்தியாவில் பிறந்து வளர்ந்த யாதவ் மனதில் ஆழமாக வேரூன்றி இருக்கும் அமெரிக்கா கலாச்சாரம் நினைத்து தாயுள்ளம் பதறியது.

“ஏற்கனவே லிவ்விங் டூ கெதர் வாழ்க்கை வாழ நினைக்கும் அவனை அங்கே அனுப்பினால், இந்த வயதில் தடுமாறிவிட மாட்டானா ஜெயந்தி? அவன் செய்யும் தவறால் வாழ்க்கைத் தடம்புரண்டு விடுமே” கவலையுடன் கூறிய மீனாவின் விழிகளில் சரசரவென்று கண்ணீர் வழிந்தது.

இதுவரை மீனா நம்பிக்கையிழந்து பேசிப் பார்த்திராத ஜெயந்தி, “என்ன நடந்தது?” என்று விசாரிக்க, பொட்டானிக்கல் கார்டனில் நடந்த நிகழ்வைக் கூற, இந்த விஷயம் அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

தன் மகனின் மீதான கவலையில் துவண்டுப் போன மீனாவிற்கு எப்படி ஆறுதல் சொல்வதென்று புரியாமல் வைஜெயந்தி திகைத்து திருதிருவென விழித்தாள்.

சட்டென்று தன்னை சமாளித்துக்கொண்டு கன்னத்தில் வழிந்த நீரை நாசுக்காக துடைத்துவிட்டு, “அவன் விரும்பும் அமெரிக்கா நாட்டில் மேல்படிப்பை தொடர அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் செய்கிறேன்” என்றாள் மீனா திடமான குரலில்.

“இவ்வளவு பயத்துடன் அவனை அனுப்பறேன்னு சொல்லும் உன்னை என்னால் புரிஞ்சிக்கவே முடியல” வைஜெயந்தி குழப்பத்துடன் கூற, மீனாவின் உதட்டில் புன்னகை அரும்பியது.

“தீ கையை சுட்டுவிடும் என்று சொன்னால் கேட்கும் மனநிலையில் யாதவ் இல்ல. அவனுக்கு இருக்கும் அளவுக்கதிகமான ஆர்வம் அவனை அங்கே இழுத்துட்டுப் போகும்”மீனா சொல்ல வரும் விஷயத்தை பொறுமையாகக்  கேட்கலானாள் வைஜெயந்தி.

“நான் அமெரிக்கா போகவேண்டாமென தடுப்பதைவிட, அவனை அனுப்பி வைப்பதுதான் சரி. அங்கே சென்று அங்கிருக்கும் நடைமுறைகளை நேரில் பார்த்தால், காட்டாயம் அவன் மனதில் ஒரு மாற்றம் வரும்” என்ற மீனாவின் யோசனை மனதிற்கு சரியெனப்பட்டது.

“எந்தவிதமான தவறான பாதைக்கும் போக மாட்டான் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கு” என்றவளின் நேர்மறையான எண்ணத்தைக் கண்டு  உடல் சிலிர்த்திட, தாயுள்ளம் வைக்கும் இந்த நம்பிக்கை உண்மையாக வேண்டும் என்று இறைவனுக்கு மனுபோட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினார் வைஜெயந்தி.

அடுத்தடுத்து வந்த நாட்கள் ரெக்கைகட்டி பறந்தது.

காலைப்பொழுது அழகாக புலர்ந்திட, உலகை ஆளுமை செய்ய கிழக்கில் இருந்து புறப்பட்டான் பகலவன். காற்றுடன் கலந்திருந்த பனி வெளிச்சம் கண்டு மெல்ல விலகிச் செல்ல, குளிரில் பூத்திருந்த மலர்களை மெல்ல தொட்டு ரசித்தான் யாதவ்.

அன்று ரிசல்ட் என்ற பதட்டம் சிறிதுமின்றி அமைதியாக தோட்டத்தில் உலாவிய மகனை வேடிக்கைப் பார்த்தபடி செடியில் பூவைப் பறித்துக் கொண்டிருந்தார் மீனா.

அவன் வீட்டிற்குள் செல்ல நினைக்கும்போது, “உன்னிடம் கொஞ்சம் பேசணும்” என்ற மீனாவின் குரல் தடுக்க, என்ன என்பதுபோல புருவம் உயர்த்தினான் மைந்தன்.

தன் கையில் இருந்த பூக்கூடையை சிமிண்ட் பெஞ்சினில் வைத்துவிட்டு, “இங்கேயே படிக்க போகிறாயா? என்ன கோர்ஸ் எடுக்கலாம்னு இருக்கிறாய்” அவனின் பதிலை யூகித்தவாறே கேள்வியைத் தொடுக்க, அவன் முகத்தில் கடுமை பரவியது.

“கண்டிப்பா உங்க கம்பெனியை எடுத்து நிர்வாகம் செய்யும் படிப்பை தேர்வு செய்ய மாட்டேன். அதுமட்டும் இல்லாமல் நான் எடுத்த சைன்ஸ் க்ரூப்பிற்கு ஏற்றபடி டாக்டருக்கு தான் படிக்க போறேன்” தன் முடிவினைத் திட்டவட்டமாக அறிவித்தான் மகன்.

பத்தாம் வகுப்பில் சைன்ஸ் க்ரூப் எடுக்கும்போதே, தன்மீதான வெறுப்பின் அளவை புரிந்து கொண்டாள். அவன் டாக்டருக்கு படிக்க விரும்புவதை வைஜெயந்தி மூலமாக அறிந்துக்கொண்டு, அதற்கு பக்கபலமாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தார்.

அவனை நிதானமாக ஏறிட்ட மீனாவோ, “இன்னும் நீ ஒரு கேள்விக்கு பதில் சொல்லல” என்றார்.

தாயை இமைக்காமல் நோக்கிய யாதவ் பெருமூச்சுடன், “அமெரிக்காவில் படிக்க போறேன்” என்றான் எரிச்சலோடு.

“அதை இங்கேயே படிக்க வேண்டியதுதானே?” என்றவரின் பார்வையில் இருந்தது என்னவென்று புரியாதபோதும், அவரின் கேள்விக்கு பொறுமையாகவே பதில் தந்தான்.

“என் படிப்பை எங்கே படிக்கணும்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும். பணத்தைக் கொட்டி இவனை வெளிநாடு அனுப்பணுமா என்ற கவலை உங்களுக்கு வேண்டாம். எங்கப்பா என்பெயரில் போட்ட பணம் அளவுக்கு அதிகமாகவே இருக்கு. அதில் என் படிப்பு செலவை பார்த்துக் கொள்வேன்” கோபத்துடன் பேசிவிட்டு நகர நினைக்க, “ஒரு நிமிஷம்” என்று அவனைத் தடுத்தார் மீனா.

தன் மகனின் எதிர்காலம் பற்றிய எண்ணத்துடன் கணவன் போட்ட தொகையைவிட இரு மடங்கு அந்த அக்கௌண்டில் டெப்பாசிட் செய்து வைத்திருந்தார் மீனலோட்சனி.

“உன்னை எதற்காகவும் வற்புறுத்த மாட்டேன் யாதவ். அப்புறம் ராமோட குடும்பம் தற்காலிகமாக அமெரிக்காவிற்கு குடிபெயர்ந்து போறாங்க. அதனால் உன்னோட மேல்படிப்பை உன் விருப்பபடி ராமோடு தொடர என்னோட மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள்” ஒரு தாயாக அவனை ஆசிர்வதித்து அங்கிருந்து நகர்ந்துவிட, யாதவ் தன்னை மறந்து சிலையாகி நின்றான்.

பிள்ளையின் விருப்பமே, தனது சந்தோசம் என நினைத்த மீனாவும் அவனை எதற்காகவும் வற்புறுத்தவில்லை. தன் கணவன் விட்டுச் சென்ற தொழிலை வெற்றிகரமாக நடத்தியவர், நாளை தன்னால் இந்த நிறுவனத்தை நிர்வாகம் செய்ய முடியவில்லை எனில் விற்றுவிட முடிவெடுத்தார்.

அவர் சொன்ன மகிழ்ச்சியான தகவலைக் கேட்டு துள்ளிக்குதித்து யாதவிற்கு ரிசல்ட் வர, அதில் அதிக மதிப்பெண் எடுத்து பாஸாகி இருந்தான். அமெரிக்கா செல்வதற்கான அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் மகன் செய்ய, இனி தள்ளி நின்று கூட பார்க்க முடியாதே என்ற வருத்தத்தில் உழன்றார் மீனா.

அடுத்தடுத்து வந்த நாட்கள் மின்னல் வேகத்தில் செல்ல, யாதவை வழியனுப்பி வைக்கும் நாளும் வந்தது. அவனுக்கு விருப்பம் இல்லை என்றபோதும் கோவை விமான நிலையம் வரை வந்த மீனாவிற்கு ஆறுதல் சொன்னாள் வைஜெயந்தி.

“ராம்குமார் – கீர்த்தனா புது இடத்தில் கொஞ்சம் கவனமாக இருங்க. யாதவையும் பார்த்துக்கோங்க. மூணு பெரும் நல்லா படிக்கணும்” என்று சொல்ல, “அது எங்களுக்கு தெரியும்” என்றான் யாதவ் முணுமுணுப்புடன்.

அதற்குள் விமான அறிவுப்பு வரவே, “ஆன்ட்டி அவனைப் பற்றிய கவலையே உங்களுக்கு வேண்டாம். நாங்க எல்லோரும் அவனை பார்த்துக் கொள்கிறோம்” ஆறுதல் சொல்ல, அவனின் தலையைக் கலைத்துவிட்டவரின் விழிகள் கலங்கியது.

மூவருக்கும் போக்கே கொடுத்த மீனா, “இந்த பூக்கள் போலவே உங்களின் வாழ்க்கையும் மலரட்டும்” என்று வாழ்த்த, அவரிடம் விடைபெற்றுக் கிளம்பினர்.

அவர்களுடன் இணைந்து நடந்த யாதவ் ஓடிவந்து, “அம்மா போயிட்டு வருகிறேன்” அவசரமாக தாயை அனைத்து கன்னத்தில் முத்தமிட்டு விலகிச் செல்ல, தாயின் மனம் சந்தோசத்தில் ததும்பிட விழிகளில் கண்ணீர் அருவியாக பெருகியது.

அவர்களை வழியனுப்பிய கையோடு அங்கிருந்து கிளம்பிவிட, நால்வரும் அமெரிக்கா நோக்கி பயணமாகினர்.