ENV-19B

என்னுள் நீ வந்தாய் – அத்தியாயம் 19(2):

கோபத்துடன் வெளியேறிய கவிதா, அவள் கைகளைப் பற்றியிருந்த மணமகள் கையை உதறிவிட்டு, வேக வேகமாக நடந்தாள்.

அகிலனுக்கு முதலில் பெரியவர்கள் பேசும்போது, நாம் ஏன் தலையிடவேண்டும் என்று தான் நினைத்தான்.

ஆனால் அந்தப் பெரியவர் காலில் விழுந்தவுடன், ‘என்ன இதெல்லாம்’ என்று யோசிக்கும்போது, மணமகளே ஒன்றும் பேசாமல் இருக்க, கவிதா அங்கே பேச ஆரம்பித்ததை, சுவாரஸ்யத்துடன் பார்த்திருந்தான்.

அவள் வெளியே செல்லும்போது அவளைப் பார்த்தவன், ஒரு உந்துதலில் அவளைப் பின்தொடர்ந்தான்.

கவிதா கொஞ்சம் தூரம் வெளியே சென்ற பின், அவளுக்கு போனில் அழைப்பு வர, அதை எடுத்தவுடன் பொறிந்துத்தள்ளினாள் எதிரில் இருப்பவரின் காதில் ரத்தம் வரும்வரை… அவ்வளவு சத்தமாக.

“இந்த மாதிரி ஒரு கல்யாணம் நடக்கணுமா? இவளெல்லாம் படுச்ச பொண்ணு. இதுல டாக்டர் வேற. நினைக்கறப்பவே கடுப்பாகுது. அவ அப்பா, கால்ல விழறாரு. பாத்துட்டே நிக்கறா. போடா நீயும் வேணாம்; உன்கூடக் கல்யாணமும் வேணாம்ன்னு சொல்லவேண்டாம்? வேற மாப்பிள்ளையா கிடைக்காது இவளுக்கு? எனக்கு அந்த மாப்பிள்ளை வீட்ல இருக்கவங்களைவிட இவமேலதான் கோவம். இன்னமும் இந்தக் காலத்துலயும் டௌரி’லாம் இருக்குன்னு நினைக்கறப்ப… ச்ச… நான்லாம் டௌரியே தரக்கூடாதுனு சொல்லிடுவேன்” எதிரிலிருப்பவரை பேச விடாமல் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

லட்சுமி, ‘இங்கு என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறாய்?’ என்று கேட்டபின்னே, அங்கே இருந்து நகர்ந்தான் அகிலன் ஒரு புன்னகையுடன். அப்போது அவனறியாதது அவள் பேசிக்கொண்டிருந்தது அஜய்யிடம் என்று.

ஒரு வழியாக வரதக்ஷனை பிரச்சனை முடிந்து, அடுத்தடுத்த சடங்குகள் நடந்தது. எதுவுமே நடக்காததுபோல் இருவீட்டினரும் இருக்க, கவிதாவால் அதைப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அப்பா கேட்டதற்காகச் சரி என்று வந்திருந்தாள் இந்தத் திருமணதிற்கு.

அகிலனும் அந்த நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு கிட்டத்தட்ட அவளை மறந்து விட்டான், அவனுக்கு இருந்த வேலையில். அடுத்தநாள் அதிகாலையில், ஆஸ்திரேலியா ப்ராஜெக்ட்டுக்காக, முக்கியமான வேலை என அதில் ஐக்கியமானன்.

சமையலறை இருந்த இடத்திற்கு பக்கத்தில் அவனுக்கு சிக்னல் கிடைத்ததால் அங்கே வேலைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அப்போது… “ஐயோ ஸ்வீட்ல என்னத்த கலந்தீங்க. ரெண்டு மணிலருந்து ஆறு வாட்டி போய்ட்டேன். இருங்க நான் மாமாட்ட சொல்றேன், இந்த கேட்டரிங் சரியில்லைன்னு” என்று வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு சமயலறையில் இருந்தவரிடம் புகார் படித்துக்கொண்டிருந்தாள் கவிதா.

‘மறுபடியும் இவளா?’ என்று நினைத்த அகிலன் வேலையில் கவனம் செலுத்தாமல் அவளைப் பார்த்திருக்க, “ஐயோ திரும்பவும் வருது…” என்று அங்கிருந்து ஓடிவிட்டாள்.

அகிலன் புன்னகையுடன் ‘என்னவாக இருக்கும்?’ என யோசிக்கும்போது திரும்பி வந்தாள்.

“எனக்கு ஏதாச்சும் ஆச்சுன்னா உங்கள தான் பிடிப்பாங்க சொல்லிட்டேன்” என்று சோர்ந்து போன முகத்துடன் மறுபடியும் அவருடன் பேசினாள் கவிதா.

அவர் உடனே “பிடிப்பாங்க பிடிப்பாங்க. நேத்தே சொன்னேன். ஸ்வீட் எல்லாத்துலயும் ஒன்னு ஒன்னு சாப்பிடுன்னு. நீ கேட்டயா? நாலு ஜிலேபி… மூணு லட்டு… இதுல அப்பப்போ பாதுஷா, நைட் பன்னெண்டு மணிக்கு பசிக்குதுன்னு மூணு மைசூர்பாக் வேற. அப்பறம், வயறு கலக்காம என்ன பண்ணும்? இந்தா இத பிடி” என்று கஷாயத்தை நீட்டினார்.

அவரைப் பார்த்து முறைத்துக்கொண்டு “நீங்க செஞ்ச ஸ்வீட் தான் சரியில்ல. நான் இதுக்கு முன்னாடி இதுபோல நிறைய தடவை சாப்பிட்டுருக்கேன்” என்றவள் நிறுத்தி “இத குடுச்சா சரியா போய்டுமா?” என சந்தேகத்துடனே கேட்க,

அவரோ, “சரி ஆகுமான்னு தெரியாது. அடிக்கடி பாத்ரூம் போக தெம்பு வரும்” என்று சொல்லிவிட்டு சிரித்தார். மறுபடியும் முறைத்துக்கொண்டே குடித்தாள்.

“உன் அம்மா எங்க? அவங்ககிட்ட சொல்லணும். ரொம்ப ஸ்வீட் திங்குது உங்க பொண்ணு. அதுபத்தாம தொல்லை வேற பண்ணுதுன்னு சொல்லணும்” அவர் போலியான கோபத்துடன் சொல்ல,

அவளோ “ஹாஹாஹா. நான் இதுபோல தொல்லைப்பண்ணுவேன்னு தெரிஞ்சோ என்னமோ… சின்ன வயசுலயே என்ன பாத்து பயந்துடு” ‘போய் சேர்ந்துவிட்டார்’ என்று சைகையால் சொல்ல, அந்த சமையல்காரர் மனது கொஞ்சம் கனத்தது.

அவள் என்னதான் சாதாரணமாகப் புன்னகைத்துக்கொண்டே சொன்னாலும், அவள் முகம் அவளின் சோகத்தைக் காட்டியது.

இதுவரை அனைத்தையும் ஸ்வாரஸ்யத்துடன் சிரித்துக்கொண்டே கேட்டுக்கொண்டிருந்த அகிலனுக்கு, மனநிலை சட்டென மாறியது.

துறுதுறுவென இருந்த அவள் முகம், சோகத்தைதைக் காட்டியபோது ஏதோ ஒரு பாரம் அவன் மனதில். ஏன் என்று புரியவில்லை. கவிதா அங்கிருந்து சென்றுவிட்டாள். ஆனால் இவனோ…! அவள் நினைவுடன் இருந்தான்.

கல்யாணத்தில் அடுத்தடுத்த வேலைகள் பரபரவென்று நடந்தது. பெரிதாக எதிலும் ஈடுபடவில்லை என்றாலும், அம்மாவிற்காகச் சபையில் உட்கார்ந்திருந்தான் மாப்பிள்ளை வீட்டின் பக்கத்தில்.

மணமகளின் அம்மா, கவிதாவை மணமகளுக்கு ஒத்தாசையாக இருக்கச்சொல்ல, கவிதா மனமேடையிலேயே இருந்தாள்.

அழகிய சாஃப்ட் சில்க் புடவை. அவளின் நளினத்தை நன்றாகவே எடுத்துக்காட்டியது. அதிகப்படியாகத் தெரியாத ஆபரணங்கள். மிதமான ஒப்பனை. ஒரு முறை பார்த்தால் கண்டிப்பாக இன்னொருமுறை பார்க்கத்தோன்றும் அளவிற்கு இருந்தாள். அகிலன் கண்கள் அவளை அவ்வப்போது பட்டுப்பட்டு மீண்டது.

அவன் மட்டுமில்லை; அங்கிருந்த சிலர் கண்களும் அவள் மீது இருந்தது. மேடையில் சொன்ன வேலைகளைச் செய்துகொண்டிருந்தாள்.

அப்போது மாப்பிள்ளை வீட்டில், அவள் மேடையிலேயே இருப்பதைப் பார்த்து… முந்தயத்தினம் அவள் பேசியதை மனதில் வைத்துக்கொண்டு; அவளை அங்கிருந்து அழைத்து சில்லறை வேலைகளைத் தந்துகொண்டே இருந்தனர்.

மாடிப்படி ஏறி இறங்கும் வேலையாகப் பார்த்துப் பார்த்து தந்தனர். கோபம் ஒருபுறம் வந்தாலும், அத்தைக் கேட்டுக்கொண்டதற்காக அமைதியாக இருந்தாள்.

அகிலனுக்கும் அவளைப் பார்க்கும்போது கொஞ்சம் பாவமாகவே இருந்தது; இப்படி வேலைவாங்குகிறார்களே என்று. ஒரு கட்டத்தில் சோர்ந்துவிட்டாள்.

அவள் அத்தையிடம் சொல்லிக்கொண்டு அவள் அறைக்குச் செல்லும்போது, அவளைப் பார்த்தவண்ணம் ஒரு இளைஞன், அவள் பின்னாலேயே சென்றான்.

அவன் மாப்பிள்ளையின் சித்தப்பா பையன்.

சென்றவன் முதலில் அவளை இடித்துக்கொண்டு படியேறினான். கவிதாவிற்குக் கோபம் தலைக்கேற, அவள் திட்டும் முன் அவன் சென்றுவிட்டான்.

அதைப் பார்த்த அகிலனுக்கு ஏதோ சந்தேகம் தோன்ற, அவனும் மெதுவாக அவர்கள் பின் சென்றான்.

அறைகள் இருந்த தளத்திற்கு முதலில் அவள் செல்ல, அந்த இளைஞன், அவளின் எதிர் திசையில் வந்துகொண்டிருந்தான்.

அப்போது தான் அகிலன் அந்தத் தளத்திற்கு வந்தான். இருவரும் அவன் பார்வையில் பட்டனர். ‘ஏதோ அந்த இளைஞன் செய்யப்போகிறான்’ என்று புரிந்தது. அகிலன் அவசரமாக நடந்தான்.

அந்த இளைஞன் கவிதாவை நெருங்கி; எதிரெதிரே இடிக்க வர, அவன் முற்றிலும் எதிர்பார்க்காதபோது அவனின் ஒரு கை சிறைபிடிக்கப்பட்டு, ‘பளார்’ என்ற ஒரு அறை அவன் கன்னத்தில் விழுந்தது.

அடிவாங்கியவன் அதிர்ந்து பார்க்க, அகிலன் அதிர்ந்தாலும்; கொஞ்சம் வியப்புடன் தள்ளி நின்று பார்த்தான்.

“என்ன… இடிக்க வரையா? ****” கோபத்தில் உச்சத்தில் இருந்த கவிதா கத்தினாள் அறைந்துவிட்டு.

அவள் அறைந்த நேரம், மாப்பிள்ளையின் சொந்தம் ஒருவர் அறையில் இருந்து வெளியே வர…

அதைப் பார்த்துவிட்டு அடிவாங்கியவனின் தாயை அழைத்துவிட்டார். அதற்குள் அடிவாங்கியவனும் கவிதாவின் பிடியில் இருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள…

அந்த இரு பெண்களும் கோபத்துடன் கவிதாவிடம் “விடுடி அவன… நேத்து என்னன்னா, பெரிய இவ மாதிரி பெரியவங்க பேசறப்ப நடுல பேசின. இப்போ ஒரு பைய்யன கை நீட்டி அடுச்சுருக்க” என்று வசை பாட ஆரம்பித்தனர்.

அகிலன் ‘அங்கு செல்லலாமா?’ என சின்னதாக யோசனை செய்ய, அவன் மூளை ‘நீ ஒன்றும் செய்யவேண்டாம் அவளே பார்த்துக்கொள்வாள்’ என்றது. புன்னகைத்துக்கொண்டே அங்கு நடப்பதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“ஓ! பையன் என்ன பண்ணாலும் தப்பில்ல. பொண்ணு அவனை அடிச்சா தப்பு?” நக்கலாகச் சிரித்துக்கொண்டே கேட்டாள்.

“அப்படி என்ன பண்ணான்?” கேட்டார் மற்றொரு பெண்.

“ஹ்ம்ம். தனியா போற பொண்ண இடுச்சிட்டுப் போறான். விட்டா, இவனமாதிரி ஆளுங்க என்ன வேணும்னாலும் பண்ணுவாங்க” அவனைப் பார்த்து முறைத்துக்கொண்டு சொல்ல…

“பைய்யன்னா அப்படி இப்படித்தான் இருப்பாங்க. அதுக்கு அடிப்பயா?” கொஞ்சமும் கூச்சமில்லாமல் அவன் அம்மா கேட்க… கேட்கவா வேண்டும் கவிதாவின் கோபத்தைப் பற்றி.

அதற்குள் மற்றொரு பெண் “அக்கா. அம்மா இல்லாம அப்பா, தம்பி கூட வளர்ந்த பொண்ணு. அதுதான் ஆம்பள மாதிரி வளந்துருக்கு போல” என்று எரியும் நெருப்பில் எண்ணெயை ஊற்றினார்.

“அப்போ, பையன் என்ன தப்பு பண்ணாலும் சரி. அப்படித்தானே” என்ற கவிதா, அவன் அம்மா பக்கம் திரும்பி…

“எனக்கு ஒரு பையனை தெரியும். கொஞ்சம் வயசான பையன்தான் ஆனா உங்களுக்கு சரியான ஆள். அவரை கொஞ்சம் உங்கள இடிக்கச் சொல்றேன்… அதான் பையன் பண்ணா தப்பில்லையே. அந்தப் பையன் வேற யாரும் இல்ல. என் அப்பா தான். என்ன ஓகேவா?” புருவத்தை ஏற்றி ‘சொல்லவா’ என்பதுபோல் கேட்டாள்.

அவளின் பேச்சைக் கேட்டுப் பெண்கள் இருவரும் அருவருப்பில் காதை அடைந்துகொள்ள, அடிவாங்கியவன் அதிர, அகிலன் மட்டும் அவர்கள் கண்ணில்படாமல் சத்தமாகச் சிரித்தான்.